1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:06,006 --> 00:00:07,799
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

3
00:00:07,882 --> 00:00:10,218
‎ผู้เชี่ยวชาญบางคนเรียกมันว่า
‎วันสิ้นโลกของการค้าปลีก

4
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

5
00:00:10,301 --> 00:00:14,806
‎ปี 2019 เป็นหนึ่งในปีที่แย่ที่สุด
‎ในรอบทศวรรษของร้านค้าที่มีหน้าร้าน

6
00:00:15,306 --> 00:00:16,266
‎เลส อิส นาว

7
00:00:19,728 --> 00:00:23,273
‎ทำไมคุณคิดว่าไอเดียเรื่องมินิมอลลิซึม
‎หรือการทำอะไรให้เรียบง่าย

8
00:00:23,356 --> 00:00:25,483
‎กำลังได้รับความนิยมตอนนี้

9
00:00:26,776 --> 00:00:29,571
‎ผมคิดว่าเป็นเพราะ
‎เรามีโอกาสที่จะมีอะไรได้มากมาย

10
00:00:29,654 --> 00:00:32,073
‎คนส่วนหนึ่งในอเมริกาเสพติดสิ่งของต่างๆ

11
00:00:32,157 --> 00:00:35,660
‎อาจไม่ใช่การเสพติดในเชิงจิตวิทยาดั้งเดิม

12
00:00:35,744 --> 00:00:37,871
‎เราแค่ชอบสิ่งต่างๆ

13
00:00:37,954 --> 00:00:42,584
‎วันจันทร์วันนี้ควรจะเป็น
‎วันซื้อของออนไลน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล

14
00:00:42,667 --> 00:00:46,671
‎โดยมียอดขายออนไลน์
‎พุ่งแตะราวๆ 3.3 พันล้านดอลลาร์

15
00:00:46,755 --> 00:00:49,716
‎อะไรก็ตามที่คุณนึกถึง
‎คุณสามารถสรรหามาเกยหน้าประตูได้

16
00:00:49,799 --> 00:00:51,009
‎เดี๋ยวนี้ภายใน 24 ชั่วโมง

17
00:00:51,092 --> 00:00:53,136
‎ราวเวทมนตร์เลยใช่ไหมล่ะครับ

18
00:00:53,219 --> 00:00:58,058
‎เมื่อคุณมองขึ้นไปบนฟ้า คุณอาจเห็นกองทัพ
‎ขนส่งสินค้ายุคใหม่ของแอมะซอนเร็วๆ นี้

19
00:00:58,141 --> 00:01:01,227
‎เครื่องบินไฟฟ้าจะครอบคลุมระยะทาง 15 ไมล์

20
00:01:01,311 --> 00:01:04,731
‎และส่งพัสดุภายใน 30 นาที

21
00:01:04,814 --> 00:01:09,736
‎โลกของผู้บริโภคจะเข้าใจ
‎ว่าถ้าผมทำให้คุณเลือกได้ก่อนคุณคิด

22
00:01:10,320 --> 00:01:12,530
‎ผมจะทำให้คุณซื้อสิ่งที่คุณไม่ต้องการได้

23
00:01:12,614 --> 00:01:15,533
‎ทุกโสตประสาทของผมถูกถาโถม
‎ด้วยคำเตือนต่างๆ

24
00:01:15,617 --> 00:01:19,120
‎อย่าง "คุณควรซื้อนี่ คุณจะมีความสุขถ้าคุณซื้อนี่"

25
00:01:19,204 --> 00:01:20,038
‎นึกออกไหม

26
00:01:20,121 --> 00:01:22,332
‎และหลายๆ มุมมันเหมือนกับว่า

27
00:01:22,415 --> 00:01:24,584
‎พวกเขาพยายามเอาชนะคุณให้ยอมจำนน

28
00:01:24,667 --> 00:01:26,586
‎"โอเค ซื้อก็ซื้อ ฉันอยากได้มัน!"

29
00:01:26,669 --> 00:01:28,296
‎แอมะซอนจ้างงานอีกครั้ง

30
00:01:28,379 --> 00:01:31,299
‎บริษัทเตรียมจ้างพนักงานหนึ่งแสนอัตรา

31
00:01:31,382 --> 00:01:34,344
‎เพื่อตอบสนองอุปสงค์การซื้อของออนไลน์
‎ที่พุ่งทะยานขึ้น

32
00:01:34,427 --> 00:01:37,514
‎ธุรกิจค้าปลีกขนาดเล็กหลายแห่งกำลังย่ำแย่

33
00:01:37,597 --> 00:01:40,809
‎และอำนาจกำลังถูกควบรวม
‎ด้วยน้ำมือบริษัทยักษ์ใหญ่พวกนี้

34
00:01:41,309 --> 00:01:44,354
‎สิ่งของมากมายมีส่วนทำให้เราไม่พึงพอใจ
‎ในหลากหลายรูปแบบค่ะ

35
00:01:44,437 --> 00:01:46,397
‎เพราะว่ามันเข้าแทนที่

36
00:01:46,481 --> 00:01:49,609
‎สิ่งต่างๆ ที่มอบความสุขให้เรามากกว่า

37
00:01:51,319 --> 00:01:56,366
‎ฉันพบความมินิมอลลิซึมเมื่อเจ็ดปีก่อน
‎ท่ามกลางความล้มเหลว

38
00:01:56,449 --> 00:02:00,703
‎ฉันโหมงานหนักเกินไป ฉันเหนื่อย
‎ฉันเครียดมากๆ เลยค่ะ

39
00:02:00,787 --> 00:02:03,248
‎ชีวิตต้องมีอะไรมากกว่าการทำงาน

40
00:02:03,915 --> 00:02:07,335
‎ฉันคิดขึ้นมาทันที ฉันลุกขึ้นไปตู้เสื้อผ้า

41
00:02:07,418 --> 00:02:09,212
‎และเริ่มขนเเสื้อผ้าตัวเองออกมา

42
00:02:09,295 --> 00:02:13,758
‎ผมอยู่โยงถึงตีสาม
‎และผมเพิ่งจัดข้าวของหลายอย่างเสร็จ

43
00:02:13,842 --> 00:02:19,556
‎ขณะที่ฉันเริ่มทิ้งข้าวของอย่างช้าๆ
‎ฉันรู้สึกมีอิสรภาพ

44
00:02:20,056 --> 00:02:21,724
‎การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นแน่ๆ

45
00:02:21,808 --> 00:02:25,728
‎การเปลี่ยนแปลงหลีกเลี่ยงไม่ได้
‎เพราะคุณจะบริโภคต่อไป

46
00:02:25,812 --> 00:02:27,981
‎จนมากเกินกว่าที่โลกจะป้อนเติมได้ทุกปี

47
00:02:28,064 --> 00:02:29,482
‎ทางกายภาพ คุณทำไม่ได้ค่ะ

48
00:02:29,566 --> 00:02:32,944
‎ดังนั้นคำถามไม่ใช่ว่าเราจะเปลี่ยนไป
‎ในฐานะสังคมหรือไม่

49
00:02:33,027 --> 00:02:34,654
‎แต่อยู่ที่ว่าเราจะเปลี่ยนแปลงอย่างไร

50
00:02:34,737 --> 00:02:37,365
‎เพราะยังไงเราก็จะเปลี่ยนไป
‎ไม่ด้วยการออกแบบก็หายนะ

51
00:02:40,034 --> 00:02:42,036
‎ทุกอย่างเริ่มต้นด้วยคำถามเดียว

52
00:02:42,912 --> 00:02:46,374
‎ชีวิตคุณจะดีขึ้นได้ยังไงกับการมีน้อยลง

53
00:02:56,342 --> 00:02:57,760
‎- ดื่มชาหน่อยไหม
‎- ได้สิ

54
00:02:57,844 --> 00:02:58,720
‎โอเค

55
00:02:58,803 --> 00:03:00,555
‎มันอยู่ใน... ใช่ โอเค

56
00:03:03,016 --> 00:03:06,811
‎ครับ คือว่าสุนทรียศาสตร์สำคัญกับผม

57
00:03:07,395 --> 00:03:12,192
‎แต่ที่ผมใส่ใจที่สุดคือที่ที่ไม่มีของเกะกะ

58
00:03:12,275 --> 00:03:13,651
‎ตอนคุณมองไปรอบๆ บ้านผม

59
00:03:13,735 --> 00:03:17,071
‎ใช่ว่าทุกอย่างจำเป็นต้องออกแบบเรียบง่าย

60
00:03:17,155 --> 00:03:21,993
‎ผมไม่ได้สุดโต่งขนาดว่าต้องยึด
‎อยู่กับแค่สุนทรีย์ความเรียบง่ายเท่านั้น

61
00:03:22,076 --> 00:03:25,747
‎แต่สำหรับผม มันไม่เกะกะ

62
00:03:25,830 --> 00:03:31,502
‎เรามักสับสนความเรียบง่ายกับความง่าย
‎แต่จริงๆ แล้วมันตรงกันข้ามเลย

63
00:03:31,586 --> 00:03:33,880
‎การใช้ชีวิตเรียบง่าย
‎มันต้องมุมานะอย่างหนัก

64
00:03:33,963 --> 00:03:37,926
‎ต้องใช้ความมุ่งมั่นตั้งใจ
‎สิ่งที่ง่ายคือปล่อยให้มันเป็นไปเรื่อยๆ

65
00:03:38,009 --> 00:03:41,679
‎มันคือการออกไปข้างนอก
‎ออกไปอิเกียและซื้อเฟอร์นิเจอร์ถูกๆ

66
00:03:41,763 --> 00:03:45,934
‎ทุกครั้งที่คุณคิดว่าคุณต้องการเฟอร์นิเจอร์สักชิ้น
‎หรือโต๊ะเล็กๆ

67
00:03:46,559 --> 00:03:51,981
‎มันยากมากที่จะฝ่าด่านทดสอบความอดกลั้น

68
00:03:52,065 --> 00:03:55,109
‎เพื่อดูว่าคุณอยู่กับสิ่งใดได้
‎หรืออยู่ไม่ได้หากปราศจากสิ่งใด

69
00:03:55,193 --> 00:03:57,278
‎แต่สุดท้ายแล้ว มันก็คุ้มกับมุ่งมั่นตั้งใจ

70
00:03:58,029 --> 00:04:01,157
‎คนจะพูดว่า "ดูสารคดีนี่สิ พวกมินิมอลลิสต์พวกนี"

71
00:04:01,241 --> 00:04:02,533
‎พวกมินิมอลลิสต์

72
00:04:02,617 --> 00:04:05,703
‎เรามีชาวมินิมอลลิสต์อยู่กับเราครับ
‎โจชัวกับไรอัน

73
00:04:05,787 --> 00:04:08,748
‎พวกเขามีหนังสือ รายการพอดแคสต์
‎และสารคดีเน็ตฟลิกซ์

74
00:04:08,831 --> 00:04:12,210
‎ทั้งหมดล้วนชี้นำผู้บริโภคทั่วไป
‎ว่าจะลดขนาดหนทางสู่ความสุขลงได้อย่างไร

75
00:04:13,044 --> 00:04:17,757
‎ผมไม่คิดว่าคุณจะเข้าใจจริงๆ หรอก
‎ว่าจอชกับผมกลายมาเป็นชาวมินิมอลลิสต์

76
00:04:17,840 --> 00:04:19,926
‎โดยไม่กลับไปดูว่าเราถูกเลี้ยงดูมาอย่างไร

77
00:04:20,510 --> 00:04:22,929
‎เราทั้งคู่เติบโตมากับความยากจน

78
00:04:23,012 --> 00:04:28,017
‎แม่เรามีปัญหาเสพสารเสพติด
‎และเราไม่เคยมีพอกินพอใช้

79
00:04:29,560 --> 00:04:31,312
‎ดูนี่สิพวก ตลกชะมัด

80
00:04:33,064 --> 00:04:37,735
‎แม้แต่เฟอร์นิเจอร์ของเรา
‎มันเหมือนเฟอร์นิเจอร์ทำเอง

81
00:04:38,319 --> 00:04:40,280
‎นั่นตู้ถ้วยชามในครัว

82
00:04:40,363 --> 00:04:45,368
‎ผมเป็นเด็กที่มีความสุขมาก
‎จนกระทั่งตอนอยู่เกรดสอง

83
00:04:45,451 --> 00:04:48,329
‎ตอนพ่อแม่หย่าร้างกัน

84
00:04:48,413 --> 00:04:50,999
‎มันเกิดขึ้นกับเด็กหลายคน
‎พ่อแม่พวกเขาหย่ากัน

85
00:04:51,708 --> 00:04:55,920
‎แต่ผมจำได้ว่าหลายอย่างเริ่มผิดปกติตอนที่...

86
00:04:56,754 --> 00:04:59,048
‎ตอนที่แม่ทิ้งพ่อไป

87
00:04:59,132 --> 00:05:02,385
‎และมันก็มีแต่...

88
00:05:02,468 --> 00:05:05,179
‎งานปาร์ตี้สังสรรค์เต็มไปหมด ผมจำได้

89
00:05:05,263 --> 00:05:10,143
‎และด้วยความเป็นเด็ก
‎มันก็ดูเหมือนจะสนุกดีหรอกนะ

90
00:05:10,226 --> 00:05:12,520
‎แม่ผมทำให้มันออกมาดูน่าสนุกมากเลยละครับ

91
00:05:13,187 --> 00:05:16,941
‎ผมเจอจอชตอนอยู่เกรดห้า
‎ตอนผมย้ายไปโรงเรียนมัธยมต้นทีเดียวกับเขา

92
00:05:18,234 --> 00:05:22,280
‎อาจเป็นเพราะเราทั้งคู่เป็นเด็กบ้านแตก
‎และถังแตกไม่มีเงินมากมายนัก

93
00:05:22,363 --> 00:05:25,742
‎หรืออาจเป็นเพราะความจริงที่ว่า
‎เราเป็นเด็กอ้วนสุดสองคนในทั้งระดับชั้น

94
00:05:25,825 --> 00:05:28,870
‎แต่เราเข้าขากันได้ดี
‎และกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกัน

95
00:05:29,537 --> 00:05:32,457
‎ตอนเราโตขึ้น ผมรู้สึกจริงๆ
‎ว่าเราใช้แนวคิดมินิมอลลิซึมได้

96
00:05:32,540 --> 00:05:34,042
‎เพราะที่จริงแล้วความมินิมอลลิซึม

97
00:05:34,125 --> 00:05:36,336
‎คือการจงใจใช้ทรัพยากรที่คุณมี

98
00:05:36,419 --> 00:05:39,672
‎และถ้าคุณมีทรัพยากรน้อยมากๆ
‎เหมือนตอนที่เราโตกันมา

99
00:05:39,756 --> 00:05:43,343
‎เราอาจทำได้ดีกว่าด้วยการติดไตร่ตรอง
‎ให้รอบคอบกับทรัพยากรพวกนั้น

100
00:05:43,426 --> 00:05:45,428
‎มันน่าสนใจเพราะเวลาคุณยากจน

101
00:05:45,511 --> 00:05:48,473
‎เหมือนกับว่าพอมีใครหยิบยื่นอะไรให้
‎คุณก็คว้าไว้

102
00:05:48,973 --> 00:05:53,770
‎ผมคิดถึงที่บ้านที่ผมเติบโตมา
‎และเรามีข้าวของเยอะมาก

103
00:05:53,853 --> 00:05:57,440
‎เพราะเราเก็บข้าวของทุกชิ้น
‎ที่มีคนหยิบยื่นให้เรา

104
00:05:57,523 --> 00:06:00,234
‎แต่เรามีหลายอย่างที่เราไม่ต้องการ

105
00:06:00,318 --> 00:06:04,572
‎ที่จริงมันแค่รกเกะกะ
‎และไม่ได้เพิ่มมูลค่าอะไรเลย

106
00:06:05,406 --> 00:06:09,077
‎พอเรามีพื้นที่มากขึ้น เราก็หาข้าวของมาเพิ่ม

107
00:06:09,160 --> 00:06:11,287
‎และพอเราของเยอะขึ้น
‎เราก็ต้องการพื้นที่มากขึ้น

108
00:06:11,371 --> 00:06:13,831
‎เราก็เลยหันไปใช้ห้องเก็บของ
‎หรือบ้านหลังใหญ่ขึ้น

109
00:06:14,707 --> 00:06:20,088
‎และเราไม่เคยหยุดตั้งคำถามว่า
‎"อะไรคือสิ่งสำคัญ อะไรคือสิ่งที่จำเป็น"

110
00:06:20,171 --> 00:06:23,925
‎แล้ว "ของพวกนี้มันเพิ่ม
‎คุณค่าให้ชีวิตฉันได้แค่ไหนกันเชียว"

111
00:06:24,509 --> 00:06:25,843
‎สิบปีก่อน

112
00:06:25,927 --> 00:06:29,889
‎ตอนที่ผมอายุ 28 ปี
‎ผมประสบความสำเร็จทุกอย่างที่ต้องการ

113
00:06:29,972 --> 00:06:33,559
‎ผมเป็นผู้อำนวยการที่อายุน้อยที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์ 140 ปีของบริษัท

114
00:06:33,643 --> 00:06:38,606
‎และผมได้สวัสดิการตอบแทน
‎ระดับผู้บริหารระดับกลางในบริษัทใหญ่

115
00:06:38,689 --> 00:06:42,819
‎รถยนต์หรู ตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าดีไซเนอร์

116
00:06:42,902 --> 00:06:46,072
‎บ้านชานเมืองหลังใหญ่
‎ที่มีห้องน้ำมากกว่าจำนวนคนอยู่

117
00:06:46,864 --> 00:06:50,159
‎คิดว่าคุณพูดได้ว่าผมใช้ชีวิต
‎ตามแบบฉบับความฝันของคนอเมริกัน

118
00:06:52,370 --> 00:06:54,747
‎แต่แล้วแม่ผมก็เสียชีวิต...

119
00:06:55,915 --> 00:06:57,500
‎และชีวิตสมรสผมก็จบลง

120
00:06:58,376 --> 00:06:59,752
‎ทั้งสองอย่างในเดือนเดียวกัน

121
00:07:00,336 --> 00:07:03,089
‎และสองเหตุการณ์นี้บังคับให้ผมมองรอบๆ

122
00:07:03,172 --> 00:07:06,300
‎และเริ่มตั้งคำถามว่าอะไรคือโฟกัสของชีวิตผม

123
00:07:06,384 --> 00:07:07,593
‎รู้ไหมว่าผมเรียนรู้อะไร

124
00:07:07,677 --> 00:07:12,390
‎ผมเรียนรู้ว่าผมจดจ่อกับสิ่งที่เรียกว่า
‎ความสำเร็จและการบรรลุเป้าหมาย

125
00:07:12,473 --> 00:07:16,310
‎และโดยเฉพาะกับการสั่งสมข้าวของต่างๆ

126
00:07:17,103 --> 00:07:19,647
‎ผมอาจจะใช้ชีวิตตามแบบฉบับความฝันอเมริกันชน

127
00:07:20,148 --> 00:07:21,566
‎แต่มันไม่ใช่ความฝันผม

128
00:07:21,649 --> 00:07:23,776
‎มันใช้การได้มาซึ่งทุกอย่างที่ผมต้องการ

129
00:07:23,860 --> 00:07:26,320
‎ถึงจะตระหนักได้ว่าบางที
‎ทุกอย่างที่ผมต้องการ

130
00:07:26,404 --> 00:07:29,323
‎มันไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการเลยสักนิด

131
00:07:31,617 --> 00:07:34,203
‎บรรดาบริษัทและแรงขับเคลื่อนเพื่อผลกำไร

132
00:07:34,287 --> 00:07:37,623
‎อยู่เบื้องหลังภาวะเสพติดข้าวของ
‎ที่เรามีในประเทศนี้

133
00:07:38,124 --> 00:07:40,460
‎รูปแบบที่บริษัทเหล่านี้ถูกวางโครงสร้างมา
‎ในประเทศนี้

134
00:07:40,543 --> 00:07:42,044
‎บริษัทพวกนี้ต้องเจริญเติบโตต่อไป

135
00:07:42,128 --> 00:07:44,922
‎ภาระหน้าที่หลักของบริษัท
‎คือเพื่อเหล่าผู้ถือหุ้น

136
00:07:45,006 --> 00:07:47,884
‎กลุ่มผู้ถือหุ้นที่พวกเขาต้องตอบแทน
‎ด้วยรายได้ที่เพิ่มขึ้น

137
00:07:47,967 --> 00:07:50,553
‎และนั่นคือรากฐานของระบบทุนนิยม
‎การเติบโต

138
00:07:50,636 --> 00:07:55,183
‎ผมไม่คิดว่าปัญหาเกี่ยวอะไรมากมาย
‎กับการที่เราเติบโตมากแค่ไหน

139
00:07:56,392 --> 00:07:59,020
‎แต่อยู่ที่ว่าเราจะตอบคำถามว่า
‎"เราจะไปที่ไหน" มากกว่า

140
00:07:59,103 --> 00:08:01,522
‎หนึ่งในปัญหาใหญ่หลวงที่สุด
‎ที่เราประสบในโลกตอนนี้

141
00:08:01,606 --> 00:08:04,066
‎คือคนเราไม่มีอิสระจะเลือกเลยจริงๆ

142
00:08:04,150 --> 00:08:06,819
‎เราพูดถึงการอยู่ในตลาดเสรีหรือสังคมเสรี

143
00:08:06,903 --> 00:08:08,779
‎แต่คนเราไม่มีสิทธิ์เลือกเลย

144
00:08:08,863 --> 00:08:11,324
‎เพราะคุณมีสถาบันใหญ่ๆ แค่หนึ่งหรือสองแห่ง

145
00:08:11,407 --> 00:08:13,659
‎ที่มีการผูกขาดเทียมเหล่านี้อยู่

146
00:08:13,743 --> 00:08:16,120
‎และพวกเขาทำหน้าที่ตัดสินใจแทนทุกคน

147
00:08:16,204 --> 00:08:18,206
‎ว่าคุณจะดูอะไรได้
‎ว่าคุณจะฟังอะไรได้

148
00:08:18,289 --> 00:08:21,751
‎และนั่นคือการชักใยความสนใจของเรา

149
00:08:21,834 --> 00:08:26,756
‎การชักใยรสนิยมตามธรรมชาติ
‎ที่พระเจ้าทรงมอบให้เรามันกำลังเกิดขึ้น

150
00:08:26,839 --> 00:08:32,178
‎นักการตลาดประทับใจความสามารถ
‎ในการชี้นำความคิด

151
00:08:32,261 --> 00:08:35,097
‎ในการสร้างความต้องการ
‎หรือสิ่งที่เข้าใจว่าเป็นความต้องการ

152
00:08:35,181 --> 00:08:37,391
‎จากสิ่งที่เป็นแค่ความอยากได้เฉยๆ

153
00:08:37,475 --> 00:08:41,604
‎เราอยู่ในวัฒนธรรมที่ถูกโฆษณาชวนเชื่อมากที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์โลก

154
00:08:42,146 --> 00:08:47,318
‎คิดดูสิครับ เงินหลายร้อยล้านดอลลาร์
‎ถูกใช้เพื่อบอกว่าเราต้องการสิงนี้

155
00:08:47,401 --> 00:08:48,486
‎และมันส่งผลกระทบ

156
00:08:49,695 --> 00:08:51,989
‎เงินที่ใช้ในการโฆษณาในสหรัฐอเมริกา

157
00:08:52,073 --> 00:08:58,996
‎เพิ่มขึ้นจากห้าพันล้านดอลลาร์ในทศวรรษ 1950
‎เป็นสองแสนสี่หมื่นล้านดอลลาร์ต่อปีในทุกวันนี้

158
00:08:59,080 --> 00:09:01,123
‎และตั้งแต่ช่วงเข้าสู่ศตวรรษที่ 21

159
00:09:01,207 --> 00:09:05,211
‎การใช้จ่ายส่วนใหญ่เปลี่ยนจากโทรทัศน์และวิทยุ

160
00:09:05,294 --> 00:09:06,921
‎ไปสู่การโฆษณาดิจิทัล

161
00:09:07,004 --> 00:09:10,424
‎ผลที่ได้คือโฆษณาที่ชาญฉลาดและคาดการณ์ได้

162
00:09:10,508 --> 00:09:13,261
‎ซึ่งดูเหมือนจะรู้จักเราดีกว่าเรารู้จักตัวเอง

163
00:09:13,344 --> 00:09:16,556
‎บริษัทต่างๆ คิดวิธี
‎เชื่อมต่ออุปกรณ์ของเราเข้าด้วยกัน

164
00:09:16,639 --> 00:09:20,810
‎พวกเขาจะได้รู้ว่าคุณหยิบแท็บเล็ต
‎หรือเปลี่ยนมาใช้สมาร์ทโฟนเมื่อไหร่

165
00:09:20,893 --> 00:09:23,271
‎คุณเปลี่ยนช่องทีวีเมื่อไหร่

166
00:09:23,354 --> 00:09:25,439
‎หรือพูดกับอุปกรณ์อัจฉริยะของคุณเมื่อไหร่

167
00:09:25,523 --> 00:09:27,692
‎เมื่อใช้จีพีเอสบนอุปกรณ์ของคุณ

168
00:09:27,775 --> 00:09:30,903
‎พวกเขาสามารถติดตามการเคลื่อนไหว
‎เพื่อดูว่าคุณผ่านป้ายโฆษณาไหนบ้าง

169
00:09:30,987 --> 00:09:32,780
‎ร้านค้าไหนคือร้านประจำคุณ

170
00:09:32,863 --> 00:09:35,908
‎และแม้แต่หนี้บัตรเครดิตที่คุณสะสมไว้

171
00:09:35,992 --> 00:09:39,996
‎พวกเขาบันทึกการเคลื่อนไหวเหล่านี้
‎เพื่อให้รู้ว่าเมื่อไหร่เหมาะจะส่งข้อความหาคุณ

172
00:09:40,079 --> 00:09:44,792
‎และเป้าหมายก็เหมือนเดิม เพื่อให้คุณซื้อของเพิ่ม

173
00:09:46,377 --> 00:09:49,672
‎และหนึ่งในกลเม็ดที่พวกเขาใช้
‎คือสิ่งที่เราเรียกว่าโฆษณาขาดดุล

174
00:09:49,755 --> 00:09:52,133
‎พวกเขาส่งโฆษณาให้เรา

175
00:09:52,216 --> 00:09:56,178
‎ที่ทำให้เรารู้สึกในใจลึกๆ ว่าเรายังขาดอยู่

176
00:09:56,262 --> 00:09:57,722
‎ถ้าเราไม่มีผลิตภัณฑ์นี้

177
00:09:57,805 --> 00:10:00,766
‎งั้น "ฉันจะไม่เป็นที่รักถ้าฉันไม่มียาสีฟันนี้"

178
00:10:00,850 --> 00:10:03,894
‎"ลูก ๆ จะไม่เห็นค่าฉันถ้าฉันไม่มีสบู่ล้างจานนี้"

179
00:10:03,978 --> 00:10:05,271
‎ทุกคนต้องอยากได้สิ่งนี้แน่

180
00:10:05,354 --> 00:10:07,648
‎ไม่ต่างอะไรกับออกกำลังกายที่ยิม

181
00:10:07,732 --> 00:10:09,233
‎มันคือเครื่องซาวน่านวดมือ

182
00:10:09,317 --> 00:10:12,945
‎- นี่จะทำให้คุณอยากได้ค่ะ
‎- เป็นชุดโถที่เหมาะกับทุกโอกาสครับ

183
00:10:13,029 --> 00:10:15,948
‎- คุณรู้สึกได้เลยค่ะ คุณจะเห็นเลย
‎- คุณรู้สึกได้แน่นอนค่ะ ใช่แล้ว

184
00:10:16,032 --> 00:10:19,952
‎ข้อความที่ถาโถมเข้ามาบอกว่า
‎เรายังมีข้าวของไม่พอ

185
00:10:20,036 --> 00:10:23,581
‎ลองคิดดูสิว่ามันส่งผลอะไรกับผู้คนในทุกๆ วัน

186
00:10:23,664 --> 00:10:26,250
‎ซ้ำแล้วซ้ำเล่า รับข้อความพวกนี้
‎ว่า "คุณยังมีไม่พอ

187
00:10:26,334 --> 00:10:29,712
‎ผมคุณ เสื้อผ้าคุณ ผิวพรรณคุณ
‎รูปร่างคุณยังขาดอยู่"

188
00:10:29,795 --> 00:10:33,424
‎ไม่หยุดไม่หย่อน
‎จนเราก็อยากจะมีให้มากพอ

189
00:10:33,507 --> 00:10:36,427
‎และเพราะเราสูญเสียหนทางอื่น
‎ที่จะมีให้มากพอ...

190
00:10:36,510 --> 00:10:40,431
‎หนทางอื่นที่จะมีให้มากพอ
‎คือการมีสังคม การมีเป้าหมาย

191
00:10:40,514 --> 00:10:44,143
‎การมีตัวตน
‎นอกเหนือจากแค่แบรนด์ต่างๆ บนตัวคุณ

192
00:10:44,226 --> 00:10:48,981
‎เพราะเราสูญเสียสิ่งนั้นไป
‎เราเลยเอาความต้องการเข้าพวกและพึงพอใจ

193
00:10:49,065 --> 00:10:50,775
‎ไปวางผิดที่ผิดทางด้วยการซื้อของมากขึ้น

194
00:10:50,858 --> 00:10:54,612
‎เราไม่ได้พูดว่า
‎"โอเค ฉันจะเปลี่ยนของให้เป็นไอดอลฉัน"

195
00:10:54,695 --> 00:10:58,866
‎เราไม่ได้พูดแบบนั้นในสมองเรา
‎ไม่มีใครตั้งใจทำแบบนั้นหรอกครับ

196
00:10:58,949 --> 00:11:01,869
‎แต่เราบอกได้จากพฤติกรรมของเรา
‎ว่านั่นคือสิ่งที่เราทำ

197
00:11:01,952 --> 00:11:06,290
‎เพราะถ้าคุณพูดกับตัวเองว่า
‎"ถ้าฉันมีรถคันนั้น ฉันก็จะมีความสุข

198
00:11:06,374 --> 00:11:10,628
‎ถ้าฉันอยู่บ้านหลังนั้น ถ้าเราย้ายไปอยู่ย่านนั้น
‎เราคงมีความสุข

199
00:11:10,711 --> 00:11:13,506
‎ถ้าฉันมีโซฟา ผ้าม่านใหม่ๆ พวกนั้น
‎ฉันก็จะมีความสุข"

200
00:11:13,589 --> 00:11:16,967
‎และนั่นแปลว่าคุณกำลังบูชาหน้าแท่นข้าวของต่างๆ

201
00:11:17,051 --> 00:11:20,513
‎คุณเป็นโรค "เสพติดข้าวของ"
‎อย่างเป็นทางการแล้วละครับ

202
00:11:21,055 --> 00:11:24,600
‎และมันกลายเป็นเรื่องทางจิตวิญญาณไปแล้ว

203
00:11:24,684 --> 00:11:27,937
‎เพราะมันแข่งขันควบคู่มากับสิ่งอื่นๆ ที่สำคัญจริงๆ

204
00:11:28,020 --> 00:11:29,647
‎ทุกคนต่างกำลังขายบางอย่าง

205
00:11:29,730 --> 00:11:33,275
‎และนั่นไม่ได้แปลว่าการขายจะแย่เสมอไป
‎มันโอเคครับ

206
00:11:33,359 --> 00:11:36,987
‎ผมอยากให้ร้านของชำของผม
‎ขายของที่ผมไปซื้อหาได้

207
00:11:37,071 --> 00:11:40,825
‎ผมอยากซื้ออาหารใช่ไหมล่ะครับ
‎ผมก็อยากให้พวกเขาขายอาหารให้ผม

208
00:11:40,908 --> 00:11:45,663
‎มันไม่เกี่ยวกับการมองคนอื่นและประณามพวกเขา
‎ว่ามีมุมมอง

209
00:11:45,746 --> 00:11:47,832
‎หรือที่พวกเขามีบางอย่างที่ทำการตลาดอยู่

210
00:11:47,915 --> 00:11:50,209
‎หรือประณามที่พวกเขามีสินค้า
‎ที่กำลังผลักดันให้ขายได้

211
00:11:50,292 --> 00:11:52,712
‎มันคือการทำให้แน่ใจว่าคุณเข้าใจ

212
00:11:52,795 --> 00:11:55,840
‎ว่าสิ่งที่คนอื่นกำลังผลักดันไม่สอดคล้องเสมอไป

213
00:11:55,923 --> 00:11:59,093
‎มันอาจไม่เข้ากับสิ่งที่คุณต้องการเสมอไป

214
00:12:00,428 --> 00:12:04,849
‎นิสัยการชอปปิงของผมก่อนความมินิมอลลิซึม
‎มันหนักเอาเรื่องครับ

215
00:12:05,391 --> 00:12:07,560
‎ฉันใช้เงินจนควบคุมไม่ได้

216
00:12:07,643 --> 00:12:11,731
‎การไปชอปปิงช่วยให้ฉันสบายใจค่ะ
‎เป็นที่ที่ฉันจะไป

217
00:12:11,814 --> 00:12:14,942
‎บางคนชอบกินตามอารมณ์
‎ส่วนฉันจะซื้อของตามอารมณ์

218
00:12:15,025 --> 00:12:16,485
‎ฉันเน้นข้อเสนอส่วนลดเป็นหลัก

219
00:12:16,569 --> 00:12:21,782
‎ฉันเลยชอบหาของลดราคา 99 เปอร์เซ็นต์

220
00:12:21,866 --> 00:12:24,535
‎ที่ฉันจะได้ส่วนลดเยอะๆ น่ะค่ะ

221
00:12:24,618 --> 00:12:29,665
‎ฉันน่าจะซื้อของชิ้นนั้นเพราะ
‎คิดว่านี่เป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะได้

222
00:12:29,749 --> 00:12:32,126
‎ฉันอยากได้กรรไกรตัดเล็บ

223
00:12:32,209 --> 00:12:35,504
‎ฉันจะซื้ออันที่สวยหรู อันที่พื้นๆ
‎อันที่ธรรมดาๆ นึกออกไหมคะ

224
00:12:35,588 --> 00:12:37,840
‎อันที่มีของตกแต่งจุกจิกเล็กๆ น้อยๆ

225
00:12:38,090 --> 00:12:40,134
‎ฉันจะกว้านซื้อของแบบนั้นค่ะ

226
00:12:40,217 --> 00:12:44,597
‎แล้วมารู้ตัวอีกทีก็ตอนหมดเงิน
‎ไปกับสิ่งที่ฉันมีอยู่แล้ว

227
00:12:44,680 --> 00:12:48,517
‎ฉันซื้อสกูตเตอร์มา สกูตเตอร์ขนาด 150 ซีซี

228
00:12:48,601 --> 00:12:50,895
‎ฉันคิดว่ามันอาจเปลี่ยนชีวิตฉันได้

229
00:12:50,978 --> 00:12:54,607
‎ฉันนึกภาพตัวเองขี่รถคันนี้ในแอตแลนตา

230
00:12:54,690 --> 00:12:58,319
‎และถ้าคุณเคยจราจรในแอตแลนตา

231
00:12:59,111 --> 00:13:02,573
‎สิ่งสุดท้ายที่คุณอยากทำคือขี่สกูตเตอร์

232
00:13:02,656 --> 00:13:05,409
‎ฉันรู้สึกว่าฉันสมควรได้มัน
‎ฉันรู้สึกว่าฉันทำงานหนักมาก

233
00:13:05,493 --> 00:13:09,288
‎และของสวยๆ พวกนี้จะโผล่มา
‎และทำให้ฉันมีความสุข

234
00:13:09,371 --> 00:13:14,293
‎แล้วความละอายใจจะคืบคลานเข้ามา
‎และความรู้สึกผิด

235
00:13:14,376 --> 00:13:19,173
‎และใบแจ้งหนี้ก็จะโผล่มา
‎และเป็นวงจรแย่ๆ

236
00:13:24,386 --> 00:13:26,180
‎พอมองย้อนกลับไปมันก็แปลกๆ นะครับ

237
00:13:26,263 --> 00:13:28,557
‎แต่ผมไม่รู้ตัวว่าเรายากจนตอนผมยังเด็ก

238
00:13:29,058 --> 00:13:31,268
‎เราใช้บัตรแลกอาหาร
‎และพึ่งความช่วยเหลือรัฐบาล

239
00:13:31,352 --> 00:13:33,312
‎แต่มันดูเป็นเรื่องปกติสำหรับผม

240
00:13:33,813 --> 00:13:35,523
‎ความยากจนก็เหมือนออกซิเจน

241
00:13:35,606 --> 00:13:38,567
‎มันอยู่รอบตัวผมแต่ผมมองไม่เห็นมัน

242
00:13:38,651 --> 00:13:40,528
‎มันอยู่ตรงนั้นแหละครับ

243
00:13:41,529 --> 00:13:45,825
‎หลังจากผมเกิดไม่นาน
‎สุขภาพจิตของพ่อก็ทรุดลง

244
00:13:45,908 --> 00:13:48,536
‎และทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปตอนนั้น

245
00:13:49,036 --> 00:13:50,830
‎คือตอนแม่แต่งงานกับพ่อ

246
00:13:50,913 --> 00:13:54,667
‎แม่ไม่รู้ว่าว่าพ่อป่วยภาวะซึมเศร้าอารมณ์พุ่งพล่าน
‎และจิตเภท

247
00:13:54,750 --> 00:13:57,211
‎แต่แม่มารู้ความจริงค่อนข้างไวครับ

248
00:13:58,295 --> 00:14:01,966
‎และอาการป่วยทางจิตของพ่อก็รุนแรงขึ้น
‎จากอาการพิษสุราเรื้อรัง

249
00:14:02,049 --> 00:14:06,595
‎ทำให้เขาใจร้าย
‎ก้าวร้าวและคาดเดาไม่ได้สุดๆ

250
00:14:07,805 --> 00:14:11,225
‎ผมเดาว่าการทำร้ายร่างกาย
‎เริ่มตั้งแต่ตอนผมอายุสามขวบ

251
00:14:11,308 --> 00:14:14,019
‎ที่จริงแล้วความทรงจำแรกวัยเด็กของผม

252
00:14:14,103 --> 00:14:18,566
‎คือตอนพ่อผมเอาบุหรี่จี้หน้าอกแม่

253
00:14:19,733 --> 00:14:24,530
‎อะไรๆ ก็แย่ลงเรื่อยๆ นับแต่นั้นมา
‎จนที่สุดเราก็หนีออกมาได้

254
00:14:25,573 --> 00:14:28,993
‎ผมกับแม่ย้ายไปทางใต้ 20 ไมล์
‎ไปอยู่แถบชานเมืองเดย์ตัน

255
00:14:29,076 --> 00:14:30,578
‎มันฟังดูดีใช่ไหมล่ะครับ

256
00:14:30,661 --> 00:14:31,829
‎ชานเมือง!

257
00:14:32,830 --> 00:14:34,832
‎แต่มันไม่ดีเลยสักนิดครับ

258
00:14:40,212 --> 00:14:42,131
‎มันอยู่แถวนี้ทางขวามือครับ

259
00:14:44,508 --> 00:14:47,303
‎เห็นบ้านหลังสีเขียวตรงนั้นไหมครับ นั่นแหละ

260
00:14:52,057 --> 00:14:52,933
‎ให้ตายสิ

261
00:14:54,101 --> 00:14:54,935
‎ดูนั่นสิ

262
00:14:55,728 --> 00:14:59,982
‎ตีแผ่นกระดานแปะไว้หมด
‎แล้วก็มีอะไรคลุมเอาไว้

263
00:15:03,068 --> 00:15:04,236
‎อยากไปดูหน่อยไหม

264
00:15:05,029 --> 00:15:07,740
‎เราอาศัยอยู่ในบ้านที่กำลังผุพัง

265
00:15:07,823 --> 00:15:09,617
‎ค่าเช่าเดือนละ 200 ดอลลาร์

266
00:15:10,200 --> 00:15:14,413
‎บ้านเรามีแต่กลิ่นกระป๋องเบียร์เปล่าๆ
‎และควันบุหรี่จางๆ อบอวล

267
00:15:14,496 --> 00:15:15,789
‎ผมยังได้กลิ่นอยู่เลยครับ

268
00:15:15,873 --> 00:15:19,543
‎ฝูงแมลงสาบแตกฮือทุกครั้งที่ผมเปิดไฟในครัว

269
00:15:19,627 --> 00:15:21,128
‎และพอไฟดับ

270
00:15:21,211 --> 00:15:24,757
‎เราจะต่อสายไฟจากห้องข้างๆ
‎เพื่อเปิดทีวีให้สว่างเข้าไว้

271
00:15:26,008 --> 00:15:27,009
‎ประตูหน้าอยู่นี่

272
00:15:30,512 --> 00:15:31,347
‎บ้าเอ๊ย

273
00:15:32,723 --> 00:15:36,352
‎ดูเหมือนพวกเขามีผู้บุกรุกเข้ามานะ
‎มันผุพังดูไม่จืดเลย

274
00:15:39,605 --> 00:15:43,233
‎ตอนเราย้ายมาที่นี่ครั้งแรก
‎ผมรู้ว่าเราสมัครรับบัตรแลกอาหาร

275
00:15:43,317 --> 00:15:47,196
‎ตอนยังเด็ก ผมไม่รู้ว่าเงินขาวกับเงินเขียว
‎ที่เรามีมันต่างกันยังไง

276
00:15:47,279 --> 00:15:49,365
‎เพราะบัตรแลกอาหารคือธนบัตรสีขาว

277
00:15:49,448 --> 00:15:52,576
‎และเงินเขียวก็คือเงินน่ะครับ ใช่ไหม

278
00:15:52,660 --> 00:15:55,537
‎และแม่ก็จะเอา...

279
00:15:56,872 --> 00:15:59,333
‎เงินขาวไปแลก...

280
00:16:00,334 --> 00:16:03,921
‎ไปแลกเป็นเงินเขียว
‎เพราะคุณต้องใช้เงินเขียวซื้อเหล้า

281
00:16:04,421 --> 00:16:07,466
‎เธอก็เลยซื้อเบียร์ยี่ห้อไหนก็ตามที่ถูกที่สุด

282
00:16:07,549 --> 00:16:11,595
‎มิลวอกีส์เบสต์หรือไวน์ราคาถูกชั้นล่างสุด

283
00:16:12,721 --> 00:16:16,392
‎ผมกลับจากโรงเรียนมาบ้านแต่ละวัน...
‎ผมอายุราวๆ หกขวบ

284
00:16:17,059 --> 00:16:23,482
‎ผมจะเจอแม่หมดสติบนโซฟาวันแล้ววันเล่า

285
00:16:23,565 --> 00:16:25,734
‎มันกลายเป็นภาพปกติชินตา

286
00:16:27,945 --> 00:16:31,198
‎ผมรู้สึกเหมือนผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรตอนนี้

287
00:16:31,281 --> 00:16:35,411
‎แต่ผมคิดว่ามันเป็น...
‎คิดว่าเป็นความผิดผมน่ะครับ

288
00:16:37,037 --> 00:16:40,666
‎พอเรื่องราวต่างๆ เริ่มคลี่คลาย
‎แม่ก็ยิ่งดื่มหนักขึ้น

289
00:16:40,749 --> 00:16:44,837
‎อย่าเข้าใจผมผิดนะครับ
‎แม่ผมเป็นคนดีจิตใจดี

290
00:16:44,920 --> 00:16:46,755
‎แถมมีอารมณ์ขัน

291
00:16:46,839 --> 00:16:50,259
‎ระหว่างทางเธอแค่สูญเสียความหมายในชีวิตไป

292
00:16:50,759 --> 00:16:53,262
‎และผมรู้ว่าทางเดียวที่ผมจะทำลายวงจรนี้ได้

293
00:16:53,345 --> 00:16:56,098
‎ทางเดียวที่ผมจะค้นหาความหมายชีวิต
‎ที่แม่ทำหล่นหาย

294
00:16:56,181 --> 00:16:58,684
‎ก็คือหาเงินเยอะๆ เมื่อผมโตขึ้น

295
00:17:01,895 --> 00:17:03,772
‎ผมจำได้ว่าย้อนกลับไปตอนผมเป็นวัยรุ่น

296
00:17:04,356 --> 00:17:07,067
‎ผมใช้เวลาช่วงฤดูร้อนส่วนใหญ่ทำงานให้พ่อผม

297
00:17:07,151 --> 00:17:09,319
‎ทาสีและติดวอลเปเปอร์

298
00:17:09,403 --> 00:17:12,865
‎และคุณน่าจะได้เห็นบ้านฝีมือเราแล้วบ้าง

299
00:17:12,948 --> 00:17:16,160
‎บางหลังก็หรูหราอย่างไม่น่าเชื่อ

300
00:17:16,827 --> 00:17:22,750
‎โรงรถขนาดหนึ่งหมื่นตารางฟุต
‎สระว่ายน้ำในร่ม ลานโบว์ลิ่งส่วนตัว

301
00:17:23,250 --> 00:17:27,713
‎ไม่มีอะไรที่ผมใฝ่ฝันอยากเป็นเจ้าของ
‎แต่มันน่าประทับใจทีเดียวครับ

302
00:17:27,796 --> 00:17:33,469
‎แล้ววันหนึ่งเราก็เริ่มงานที่บ้านสวยหลังนี้

303
00:17:33,552 --> 00:17:36,305
‎มันไม่เหมือนบ้านสวยราคาหลายล้านดอลลาร์

304
00:17:36,388 --> 00:17:39,600
‎แต่มันสวยกว่าบ้านที่แม่หรือพ่อผมเคยเป็นเจ้าของ

305
00:17:39,683 --> 00:17:41,351
‎ผนังในบ้านพวกเขา

306
00:17:41,435 --> 00:17:44,730
‎ประดับประดาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
‎ของบรรดาเพื่อนและครอบครัว

307
00:17:44,813 --> 00:17:47,149
‎ที่เป็นเครื่องยืนยันความสุขในชีวิตพวกเขา

308
00:17:47,232 --> 00:17:51,695
‎และข้าวของในบ้านพวกเขา
‎วางเต็มทุกตารางนิ้วในบ้าน

309
00:17:52,321 --> 00:17:54,406
‎ผมนึกภาพตัวเองอาศัยที่บ้านนั้นได้

310
00:17:54,490 --> 00:17:59,453
‎ผมนึกภาพออกว่าผมจะมีความสุขแค่ไหน
‎ถ้าได้เป็นเจ้าของบ้านแบบนั้น

311
00:17:59,536 --> 00:18:01,580
‎บ้านที่เต็มไปด้วยของพวกนั้น

312
00:18:02,498 --> 00:18:05,584
‎ผมเลยหันไปถามพ่อว่า

313
00:18:05,667 --> 00:18:09,671
‎"ผมต้องทำเงินเท่าไหร่ถึงจะมีบ้านแบบนี้ได้"

314
00:18:10,714 --> 00:18:15,803
‎พ่อมองผมและพูดว่า
‎"ลูกชาย ถ้าแกหาเงินได้ห้าหมื่นดอลลาร์ต่อปี

315
00:18:15,886 --> 00:18:18,806
‎แกก็อาจซื้อบ้านแบบนั้นได้อยู่หรอก"

316
00:18:19,306 --> 00:18:22,768
‎มันเลยกลายเป็นมาตรฐานผมครับ
‎ห้าหมื่นดอลลาร์

317
00:18:23,894 --> 00:18:26,396
‎จากนั้นช่วงเรียนมัธยมปลาย

318
00:18:26,897 --> 00:18:30,984
‎ผมกับจอช
‎เรานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารกลางวันเหงาๆ ด้วยกัน

319
00:18:31,068 --> 00:18:35,614
‎และเราเริ่มคุยกัน
‎ว่าจะเอายังไงกับชีวิตหลังเรียนจบ

320
00:18:35,697 --> 00:18:38,242
‎ผมเลยบอกเขาว่า "ฉันไม่รู้จะทำอะไร

321
00:18:38,325 --> 00:18:43,580
‎แต่ถ้าฉันหาเงินได้ห้าหมื่นดอลลาร์ต่อปี

322
00:18:43,664 --> 00:18:45,290
‎ฉันรู้ว่าฉันจะมีความสุขแน่"

323
00:18:46,250 --> 00:18:49,545
‎และนั่นคือสิ่งที่ผมพุ่งเป้าและทำจนได้
‎มันคือสิ่งที่ผมกับจอชทำ

324
00:18:49,628 --> 00:18:53,382
‎เราได้งานฝ่ายขาย
‎และเริ่มมีรายได้ห้าหมื่นดอลลาร์

325
00:18:54,383 --> 00:18:55,759
‎แต่บางอย่างมันไม่ใช่ครับ

326
00:18:55,843 --> 00:18:58,804
‎ผมไม่มีความสุข
‎ผมต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

327
00:18:58,887 --> 00:19:01,974
‎และขอบคุณพระเจ้าที่ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

328
00:19:02,683 --> 00:19:05,394
‎ผมลืมปรับค่าเงินเฟ้อ

329
00:19:06,145 --> 00:19:07,813
‎ผมก็เลยคิดกับตัวเองครับว่า

330
00:19:07,896 --> 00:19:11,483
‎"น่าจะปีละ 65,000 เหรียญ
‎นั่นอาจเป็นความสุขก็ได้

331
00:19:11,567 --> 00:19:15,696
‎หรืออาจจะ 90,000 หรืออาจต้องเลขหกหลัก

332
00:19:15,779 --> 00:19:19,366
‎หรืออาจเป็นเจ้าของอะไรหลายๆ อย่าง

333
00:19:19,449 --> 00:19:21,702
‎บางทีนั่นอาจเป็นความสุข"

334
00:19:21,785 --> 00:19:28,542
‎ไม่ว่าความสุขคืออะไร
‎ผมรู้ว่าเมื่อไปถึงที่นั่น ผมจะรู้สึกเป็นอิสระ

335
00:19:29,501 --> 00:19:33,839
‎ผมซื้อรถใหม่ เครื่องใช้ไฟฟ้า
‎และตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าราคาแพง

336
00:19:33,922 --> 00:19:36,717
‎ผมซื้อของตกแต่งบ้านกับเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง

337
00:19:36,800 --> 00:19:39,428
‎และผมมักจะมีอุปกรณ์ทันสมัยล่าสุดเสมอ

338
00:19:39,511 --> 00:19:43,390
‎และเมื่อเงินสดในธนาคารมีไม่พอ
‎ผมก็จ่ายค่าอาหารมื้อแสนแพง

339
00:19:43,473 --> 00:19:47,477
‎ค่าเครื่องดื่มตามโอกาสเล็กๆ น้อยๆ
‎ด้วยบัตรเครดิต

340
00:19:48,145 --> 00:19:53,525
‎เมื่อผมหาเงินได้มากขึ้น
‎ผมก็ใช้จ่ายมากขึ้นเพื่อแสวงหาความสุข

341
00:19:53,609 --> 00:19:56,528
‎ทั้งหมดเพื่อความฝันแบบอเมริกันชน

342
00:19:58,113 --> 00:19:59,531
‎สิ่งหนึ่งที่ผมคิดว่าเป็นเอกลักษณ์คือ

343
00:19:59,615 --> 00:20:02,701
‎เมื่อคุณเป็นผู้อพยพ
‎ความฝันแบบอเมริกันชนยังคงเป็นเรื่องดี

344
00:20:03,202 --> 00:20:05,913
‎ผมคิดว่ามีแต่คนที่โตมาในความฝันแบบอเมริกันชน

345
00:20:05,996 --> 00:20:09,249
‎ที่ไม่เห็นคุณค่ามันอีกต่อไป
‎เพราะมันกลายเป็นฝันร้ายของชาวอเมริกัน

346
00:20:09,333 --> 00:20:13,378
‎คนในอเมริกาทำงานนานกว่า
‎ประเทศอุตสาหกรรมอื่นๆ เกือบทุกประเทศ

347
00:20:13,462 --> 00:20:17,466
‎ขึ้นอยู่กับข้อมูลที่คุณดู
‎แต่เราทำงานหนักหน่วงกันหลายชั่วโมง

348
00:20:17,549 --> 00:20:21,220
‎เราทำงานนานพอๆ กับคนในยุคสังคมศักดินา

349
00:20:21,303 --> 00:20:23,847
‎เรามีวันหยุดพักผ่อนแสนสั้น ถ้าจะพอมีอยู่บ้าง

350
00:20:23,931 --> 00:20:26,183
‎ครึ่งหนึ่งของประเทศ
‎มีวันพักไม่ถึงสองสัปดาห์ด้วยซ้ำ

351
00:20:26,266 --> 00:20:28,518
‎เราใช้เวลาเดินทางนานกว่าแต่ก่อน

352
00:20:28,602 --> 00:20:32,814
‎และเราใช้เวลาหน้าจอคนเดียวมากขึ้นกว่าก่อน

353
00:20:32,898 --> 00:20:36,068
‎เรากำลังสูญเสียสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขจริงๆ

354
00:20:36,151 --> 00:20:38,487
‎และทำให้สังคมปลอดภัยปลอดภัยและมั่นคง

355
00:20:38,570 --> 00:20:39,821
‎ซึ่งก็คือชุมชนนั่นเองค่ะ

356
00:20:40,405 --> 00:20:45,244
‎เรากำลังสูญเสียมันและเปลี่ยนเวลาที่ว่า
‎ไปทำงานและซื้อของเพิ่ม

357
00:20:46,119 --> 00:20:50,832
‎สิ่งที่คุณไม่ต้องการในชีวิต
‎คือความทะยานอยากที่กว้างไกลไม่สิ้นสุด

358
00:20:50,916 --> 00:20:53,460
‎"ฉันแค่อยากได้นี่อีกนิด อยากได้นั่นอีกหน่อย

359
00:20:53,543 --> 00:20:55,879
‎ฉันต้องการความสำเร็จอีก
‎รายได้อีก ความมั่งคั่งอีก

360
00:20:55,963 --> 00:21:00,592
‎บ้านใหญ่ขึ้น รถใหญ่ขึ้น นี่ก็ต้องใหญ่ขึ้น"
‎เพราะมันเป็นหลุมดำที่ไม่สิ้นสุด

361
00:21:00,676 --> 00:21:03,303
‎เมื่อเราได้ทุกสิ่งที่เราต้องการ

362
00:21:03,387 --> 00:21:08,225
‎เรามักจะคาดเดาผิดไปว่าเราจะสุขแค่ไหน

363
00:21:08,308 --> 00:21:10,727
‎เพราะสมองสั่งการว่าของพวกนั้นเป็นเรื่องปกติ

364
00:21:10,811 --> 00:21:13,355
‎แค่ไม่กี่เดือนที่ทำแบบนั้น คุณจะมองเป็นเรื่องปกติ

365
00:21:13,438 --> 00:21:15,899
‎และคุณพูดว่า "เอาละ ตอนนั้นมันดีมาก

366
00:21:15,983 --> 00:21:19,319
‎แต่ตอนนี้ฉันมีความปรารถนาใหม่ๆ
‎ความฝันใหม่ๆ"

367
00:21:19,403 --> 00:21:21,571
‎และทุกอย่างที่เป็นเพดานข้อจำกัดวันนี้

368
00:21:21,655 --> 00:21:25,993
‎กลายเป็นแค่พื้น
‎ที่ให้คุณพยายามก้าวไปสู่ระดับใหม่

369
00:21:26,076 --> 00:21:29,871
‎และความฝันของอเมริกันชนจริงๆ แล้ว
‎ก็คือความรู้สึกอิสระ

370
00:21:29,955 --> 00:21:34,251
‎แล้วคุณจะเข้าใจได้ยังไง แค่สั่งสมเงินเพิ่มเหรอ
‎ไม่ละ ไม่ใช่หรอก

371
00:21:34,876 --> 00:21:36,962
‎ไม่ใช่ถ้าคุณสั่งสมข้าวของมากขึ้น

372
00:21:37,546 --> 00:21:40,507
‎ไปพร้อมกับที่คุณเก็บเงินมากขึ้น
‎เพราะคุณยังโซเซไม่มั่นคง

373
00:21:40,590 --> 00:21:43,385
‎ที่คุณทำคือเติมเลขศูนย์
‎ให้ความโง่เขลาของคุณเอง

374
00:21:43,468 --> 00:21:48,807
‎ดังนั้นสิ่งทีเกิดขึ้นคือคุณต้องเรียนรู้ที่จะทำข้อตกลง
‎กับ ในเครื่องหมายความพูด "ความต้องการ"

375
00:21:48,890 --> 00:21:52,185
‎คุณจะได้สร้างเกราะป้องกันในชีวิต

376
00:21:52,269 --> 00:21:54,855
‎และสร้างอิสรภาพที่คุณมีเงินเก็บมากพอ

377
00:21:54,938 --> 00:21:57,941
‎มากพอที่คุณจะพูดว่า "เอางานนี้ไปเลยไป"
‎ถ้าคุณจำเป็นต้องทำ

378
00:21:58,025 --> 00:22:00,652
‎คุณไม่มีหนี้ก้อนโตคอยรังควานใจให้วุ่นวาย

379
00:22:00,736 --> 00:22:05,490
‎ซื้อของที่คุณไม่ได้ต้องการจริงๆ
‎ด้วยเงินที่คุณไม่ต้อง

380
00:22:05,574 --> 00:22:07,576
‎เอาอกเอาใจคนอื่นๆ ที่คุณไม่ได้ชอบหน้าด้วยซ้ำ

381
00:22:07,659 --> 00:22:10,996
‎เพราะงั้นสิ่งที่คุณทำคือยอมสละอิสรภาพ

382
00:22:11,079 --> 00:22:13,123
‎คุณยอมสละเสรีภาพ...

383
00:22:13,999 --> 00:22:20,005
‎เพื่อแลกกับข้าวของที่จะไร้ค่า
‎รอเปิดท้ายขายเป็นของมือสองปีหน้า

384
00:22:20,088 --> 00:22:23,967
‎คุณเกือบมีความสำนึกผิดผู้ซื้อ
‎และยังเจอภาวะยากลำบากของนักเสี่ยงโชค

385
00:22:24,051 --> 00:22:26,428
‎ที่คุณเสี่ยงโชคเพื่อสิ่งนี้
‎และตอนนี้คุณได้มันมาแล้ว

386
00:22:26,511 --> 00:22:29,306
‎คุณอยากยอมแพ้
‎ทั้งที่มันทำให้คุณไม่มีความสุขงั้นเหรอ

387
00:22:29,806 --> 00:22:32,100
‎ผมเลยคิดว่าส่วนหนึ่งของกระบวนการ
‎เพื่อเราทุกคน

388
00:22:32,184 --> 00:22:35,103
‎คือให้แน่ใจว่าเราจะไขว่คว้า
‎ให้ได้มาในสิ่งที่เราต้องการจริงๆ

389
00:22:35,187 --> 00:22:38,231
‎และเมื่อเรามีบางอย่าง เพื่อจะประเมินดูว่า

390
00:22:38,315 --> 00:22:41,777
‎"นี่คือสิ่งนิยามชีวิตฉันจริงๆ ไหมนะ
‎ฉันอยากเก็บมันไว้จริงๆ ไหมนะ"

391
00:22:44,738 --> 00:22:48,408
‎การไล่ตามความฝันแบบอเมริกันชน
‎ผมต้องทุ่มเทมากกว่าเงินเสียอีก

392
00:22:48,492 --> 00:22:53,246
‎ชีวิตผมเต็มไปด้วยความเครียด
‎ความกังวลและความไม่พอใจ

393
00:22:53,872 --> 00:22:57,501
‎จนมาถึงจุดหนึ่งในชีวิตที่ผมไม่รู้ว่าอะไรสำคัญ

394
00:22:57,584 --> 00:22:59,086
‎แต่มีสิ่งหนึ่งชัดเจน

395
00:22:59,586 --> 00:23:03,465
‎ชีวิตผมมีช่องความว่างเปล่าไร้ประโยชน์

396
00:23:03,548 --> 00:23:09,221
‎ผมเลยพยายามเติมเต็มความ
‎ว่างเปล่าแบบที่หลายคนทำ ด้วยข้าวของต่างๆ

397
00:23:09,888 --> 00:23:13,975
‎ผมยังทำงาน 60 ชั่วโมง 70 ชั่วโมง
‎บางครั้งก็ 80 ชั่วโมงต่อสัปดาห์

398
00:23:14,059 --> 00:23:17,396
‎ละทิ้งบางเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผมไป

399
00:23:17,479 --> 00:23:21,066
‎ผมแทบไม่คิดถึงสุขภาพหรือความสัมพันธ์

400
00:23:21,149 --> 00:23:23,235
‎หรือสิ่งที่ผมเคยหลงใหล

401
00:23:23,318 --> 00:23:29,032
‎ผมใช้ชีวิตด้วยรายได้แบบเดือนชนเดือน
‎อยู่เพื่อเงินเดือน อยู่เพื่อข้าวของต่างๆ

402
00:23:30,575 --> 00:23:34,913
‎เหมือนผมเปลี่ยนจากการซื้อโดยตัดบัตรเครดิต
‎ไปเป็นใช้เงินไม่ยั้งคิด

403
00:23:34,996 --> 00:23:39,918
‎จนไปถึงก่อหนี้เพื่อรักษาไลฟ์สไตล์
‎ที่ผมไม่ได้สนุกเลยด้วยซ้ำ

404
00:23:40,961 --> 00:23:44,506
‎ผมมีทุกอย่างที่จะเติมเต็มชีวิตแบบผู้บริโภค

405
00:23:44,589 --> 00:23:49,553
‎โทรทัศน์จอยักษ์ เครื่องถ้วยชามชั้นดี
‎เครื่องใช้สแตนเลส

406
00:23:49,636 --> 00:23:53,932
‎พื้นเคาน์เตอร์หินอ่อน นาฬิกาแพงระยับ
‎สูทสั่งตัดเฉพาะ

407
00:23:54,015 --> 00:23:57,978
‎และอื่นๆ อีกมากมายหลายสิ่ง

408
00:23:59,271 --> 00:24:03,733
‎จากนั้นจนปลายปี 2008
‎ที่จริงก็สองวันก่อนวันคริสต์มาส

409
00:24:04,317 --> 00:24:05,610
‎ผมได้รับโทรศัพท์จากแม่

410
00:24:06,570 --> 00:24:08,905
‎เธอเพิ่งย้ายลงไปฟลอริดาเมื่อต้นปีนั้น

411
00:24:08,989 --> 00:24:11,783
‎เพื่อเกษียณด้วยประกันสังคม

412
00:24:12,409 --> 00:24:18,039
‎พบว่าแม่เป็นมะเร็งปอดระยะที่สี่

413
00:24:19,916 --> 00:24:22,461
‎และในเวลาไม่ถึงปี แม่ก็จากไป

414
00:24:23,587 --> 00:24:26,381
‎ช่วงปีนั้นผมใช้เวลากับแม่เยอะมากที่ฟลอริดา

415
00:24:26,465 --> 00:24:30,343
‎ตอนที่แม่ทนทรมานกับการคีโมและฉายแสง

416
00:24:30,427 --> 00:24:34,139
‎แต่พอแม่จากไป
‎ผมก็รู้ว่าผมต้องแวะไปเป็นครั้งสุดท้าย

417
00:24:34,681 --> 00:24:37,309
‎และครั้งนี้ก็เพื่อจัดการกับข้าวของของแม่

418
00:24:38,185 --> 00:24:42,397
‎ผมเลยบินจากเดย์ตัน โอไฮโอ
‎ลงไปเซนต์พีท บีช ฟลอริดา

419
00:24:43,148 --> 00:24:45,108
‎ตอนที่ผมไปถึง คุณรู้ไหมว่าผมเจออะไร

420
00:24:57,662 --> 00:24:58,580
‎ข้าวของครับ

421
00:24:59,080 --> 00:25:03,668
‎เหมือนบ้านสามหลังที่ของเพียบอัดแน่นอยู่
‎ในอะพาร์ตเมนต์เล็กๆ หนึ่งห้องนอนของแม่

422
00:25:03,752 --> 00:25:05,962
‎ไม่ใช่ว่าแม่เป็นนักสะสมหรอกนะครับ

423
00:25:06,671 --> 00:25:09,216
‎ผมไม่เจอซากแมวตายในตู้แช่ของแม่

424
00:25:10,133 --> 00:25:14,638
‎แต่แม่มีของเพียบเลย สะสมมาตั้ง 65 ปี

425
00:25:14,721 --> 00:25:16,723
‎คุณรู้ ไหมว่าบ้านคนอเมริกันโดยเฉลี่ย

426
00:25:16,806 --> 00:25:19,518
‎มีข้าวของมากกว่าสามแสนชิ้น

427
00:25:19,601 --> 00:25:21,019
‎สามแสนชิ้น!

428
00:25:21,520 --> 00:25:25,649
‎ลองไปดูรอบๆ ห้องใต้ดินหรือห้องใต้หลังคา
‎หรือโรงรถคุณดูสิครับ

429
00:25:25,732 --> 00:25:26,608
‎คุณเห็นอะไร

430
00:25:26,691 --> 00:25:29,819
‎อุปกรณ์กีฬาที่ไม่ใช้แล้ว อุปกรณ์ออกกำลังกาย

431
00:25:29,903 --> 00:25:32,948
‎อุปกรณ์ตั้งแคมป์ ของตกแต่งวันหยุด

432
00:25:33,031 --> 00:25:35,909
‎เครื่องดนตรี ชิ้นส่วนอะไหล่

433
00:25:35,992 --> 00:25:41,414
‎อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ตกยุค
‎สายไฟจิปาถะและสายเคเบิลเบ็ดเตล็ด

434
00:25:41,498 --> 00:25:45,043
‎นิตยสารกับเทป และคอมแพคต์ดิสก์

435
00:25:45,126 --> 00:25:48,004
‎ของตกแต่งบ้านเล็กๆ น้อยๆ
‎และของกระจุกกระจิก

436
00:25:48,088 --> 00:25:51,132
‎และข้าวของอื่นๆ สารพัดที่เราลืมไปว่าเรามี

437
00:25:51,216 --> 00:25:56,972
‎กล่องและถังขยะและห้องต่างๆ
‎ที่เต็มไปด้วยข้าวของ

438
00:25:58,223 --> 00:26:01,768
‎เรามีของเยอะมาก เยอะไปหมด

439
00:26:01,851 --> 00:26:03,979
‎ตู้เสื้อผ้าฉันมันเกินจะรับไหวแล้วค่ะ

440
00:26:04,062 --> 00:26:07,649
‎ฉันเลยมีเสื้อผ้าเต็มตู้
‎ฉันมีลิ้นชักที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้า

441
00:26:07,732 --> 00:26:10,652
‎อุปกรณ์ถ่ายรูป อุปกรณ์จักรยาน

442
00:26:10,735 --> 00:26:12,571
‎ผลิตภัณฑ์ดูแลผิว ผลิตภัณฑ์ความงาม

443
00:26:12,654 --> 00:26:14,447
‎รองเท้า กระเป๋า

444
00:26:14,531 --> 00:26:16,700
‎ฉันเปิดตู้เสื้อผ้า ข้าวของก็จะร่วงลงมา

445
00:26:16,783 --> 00:26:19,369
‎ผมไม่รู้ว่าทำไมแต่ผมมีรองเท้าฟุตบอลสามคู่

446
00:26:19,452 --> 00:26:22,163
‎ถึงผมไม่ได้เล่นฟุตบอลด้วยซ้ำ

447
00:26:22,247 --> 00:26:25,125
‎ข้าวของที่ผู้คนให้ฉันมาตลอดหลายปี

448
00:26:25,208 --> 00:26:27,919
‎ไม่ว่าจะเป็นการ์ดหรือสิ่งของต่างๆ

449
00:26:28,003 --> 00:26:31,298
‎หรือของที่ระลึกที่ฉันเก็บมาจากงานต่างๆ
‎ที่ฉันไปมา

450
00:26:31,381 --> 00:26:36,595
‎แต่มันเป็นแค่วงจรไม่จบไม่สิ้นที่ว่า
‎"ฉันต้องการสิ่งนี้ ฉันต้องการมัน"

451
00:26:37,387 --> 00:26:41,683
‎มันง่ายมากที่จะซื้อของที่เราคิด
‎ว่าเป็นทางออกของปัญหาเรา

452
00:26:42,183 --> 00:26:46,187
‎ฉันจำได้ตอนที่ฉันมีลูก
‎และฉันอยากให้พวกเขาหลับสบาย

453
00:26:46,271 --> 00:26:50,442
‎และฉันคิดว่าฉันแค่ต้องการอุปกรณ์ช่วยนอนหลับ
‎ที่สุดยอดเพื่อให้ความต้องการเป็นจริง

454
00:26:50,525 --> 00:26:53,069
‎ฉันน่าจะมีผ้าอ้อมสี่ประเภทที่ต่างกัน

455
00:26:53,153 --> 00:26:55,780
‎อุปกรณ์นอนหลับแบบรูดซิปอีกหลายแบบ

456
00:26:55,864 --> 00:26:59,451
‎ถ้าคุณเข้าเว็บแอมะซอน
‎คุณจะเจออุปกรณ์ต่างๆ นับสิบๆ ชนิด

457
00:26:59,534 --> 00:27:03,330
‎ที่ช่วยให้เด็กนอนหลับสบาย

458
00:27:03,413 --> 00:27:05,498
‎อุปกรณ์หลากหลายที่คุณซื้อได้

459
00:27:05,582 --> 00:27:10,712
‎แต่ความจริงก็คือการกล่อมให้เด็กหลับ
‎มันยากเย็นซะจริงๆ

460
00:27:10,795 --> 00:27:15,425
‎และเราอาจติดกับในการพยายาม
‎เอาเงินซื้อทางแก้ปัญหาความยากลำบากนั้น

461
00:27:15,508 --> 00:27:19,304
‎และมักไม่สำเร็จแถมราคาแพงมาก

462
00:27:19,387 --> 00:27:22,557
‎ที่จริงผมคิดว่าทางที่ดีที่สุดที่จะรู้
‎ว่าคุณมีข้าวของเยอะเกินไปไหม

463
00:27:22,641 --> 00:27:25,852
‎ไม่ใช่รอดูว่าคุณจะไม่มีที่เก็บของหรือเปล่า

464
00:27:25,935 --> 00:27:30,231
‎แต่คือการถามตัวเองว่าคุณมีเป้าหมาย
‎จะเอาสิ่งของพวกนั้นมาทำอะไรต่างหาก

465
00:27:30,315 --> 00:27:32,817
‎เมื่อคุณหมดเป้าหมายที่จะใช้สิ่งของพวกนั้น

466
00:27:32,901 --> 00:27:35,862
‎ถึงคุณจะมีของแค่ชิ้นเดียว
‎แต่ก็ถือว่ามีมากเกินจำเป็นครับ

467
00:27:35,945 --> 00:27:40,825
‎เหตุผลที่เราซึมเศร้า
‎และว่างเปล่าเมื่อเรามีข้าวของมากมาย

468
00:27:41,534 --> 00:27:45,413
‎ก็คือถ้าคุณมีของที่ผิดมากขึ้น
‎มันจะกลายเป็นน้อยลงไปอีก

469
00:27:45,497 --> 00:27:47,999
‎มีสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นที่เติมเต็มเรา

470
00:27:48,083 --> 00:27:52,003
‎ความต้องการความหมาย ความก้าวหน้า
‎ความต้องการความสนิทชิดใกล้

471
00:27:52,629 --> 00:27:55,090
‎เหตุผลที่สาระเรื่องความเรียบง่ายช่างทรงพลัง

472
00:27:55,173 --> 00:27:59,302
‎ก็เพราะเราดื่มด่ำกับสิ่งผิดๆ ทั้งนั้น

473
00:27:59,386 --> 00:28:03,098
‎และเรากำลังตายด้วยความหิวกระหาย
‎สิ่งที่สำคัญจริงๆ

474
00:28:07,102 --> 00:28:10,397
‎แต่แน่นอนว่าพวกเราส่วนใหญ่
‎ไม่ใช่นักสะสม ถูกไหมครับ

475
00:28:11,856 --> 00:28:12,941
‎ไม่

476
00:28:13,024 --> 00:28:14,943
‎เราแค่ยึดติดกับข้าวของหลายอย่าง

477
00:28:15,026 --> 00:28:17,570
‎เรายึดติดเก็บความทรงจำที่สะสมไว้ตลอดชีวิต

478
00:28:18,071 --> 00:28:22,075
‎ผมรู้ว่าแม่ทำแบบนั้น
‎และผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับมัน

479
00:28:25,161 --> 00:28:27,497
‎ผมก็เลยทำสิ่งที่ลูกที่ดีพึงจะทำ

480
00:28:29,082 --> 00:28:30,041
‎ผมโทรหายู-ฮอล

481
00:28:30,750 --> 00:28:33,628
‎ผมโทรหายู-ฮอล
‎และขอรถบรรทุกคันใหญ่สุดที่เขามี

482
00:28:33,712 --> 00:28:36,506
‎ที่จริงผมต้องการรถคันใหญ่มาก
‎จนผมต้องรออีกวันหนึ่งเลยละ

483
00:28:36,589 --> 00:28:39,175
‎จนกระทั่งมีรถบรรทุกขนาด 26 ฟุตว่างจนได้

484
00:28:39,259 --> 00:28:42,637
‎ตอนที่ผมรอรถยู-ฮอลอยู่
‎ผมก็ชวนเพื่อนๆ แม่มาด้วย

485
00:28:42,721 --> 00:28:44,597
‎เพื่อช่วยผมจัดการข้าวของของแม่

486
00:28:44,681 --> 00:28:49,728
‎คือจะบอกว่าของเยอะมากจนจัดคนเดียวไม่ไหว

487
00:28:50,395 --> 00:28:55,108
‎ห้องนั่งเล่นของแม่เต็มไปด้วย
‎เฟอร์นิเจอร์โบราณขนาดใหญ่และภาพวาดเก่าแก่

488
00:28:55,191 --> 00:28:57,777
‎และผ้ารองจานมากกว่าที่ผมจะนับได้

489
00:28:57,861 --> 00:29:01,698
‎และห้องครัวแม่เต็มไปด้วยถ้วยโถโอชามนับร้อย

490
00:29:01,781 --> 00:29:03,575
‎และเครื่องครัวที่ปนกันสะเปะสะปะ

491
00:29:04,075 --> 00:29:07,704
‎ส่วนห้องน้ำของแม่อัดแน่นไปด้วย
‎เครื่องสำอาง

492
00:29:07,787 --> 00:29:13,001
‎ครีมทาหน้าและผลิตภัณฑ์เพื่อสุขอนามัย
‎มากพอจะเปิดธุรกิจสินค้าความงามย่อมๆ ได้เลย

493
00:29:13,084 --> 00:29:16,546
‎และดูเหมือนแม่จะมีผ้าปูเตียงมากพอ
‎จะเปิดธุรกิจโรงแรมได้อีกด้วย

494
00:29:16,629 --> 00:29:21,926
‎ซึ่งถูกยัดรวมอยู่กับผ้าเช็ดตัว
‎ผ้าปูชายหาดและผ้าเช็ดจาน

495
00:29:22,010 --> 00:29:24,512
‎นี่ผมไม่อยากจะพูดถึงห้องนอนแม่นะครับ

496
00:29:24,596 --> 00:29:29,267
‎คือทำไมแม่มีเสื้อโค้ตกันหนาวถึง 14 ตัว
‎ยัดไว้ในตู้เสื้อผ้าห้องนอนด้วย

497
00:29:29,809 --> 00:29:33,271
‎ไม่เอาน่า แม่อาศัยในเซนต์พีทบีชนะครับ

498
00:29:33,730 --> 00:29:35,064
‎(เซนต์พีท รัฐฟลอริดา)

499
00:29:35,732 --> 00:29:40,361
‎ช่างเถอะ ผมพยายามเก็บข้าวของแม่ให้เสร็จ

500
00:29:40,445 --> 00:29:42,906
‎ตอนผมก้มลงดูใต้เตียงแม่

501
00:29:47,535 --> 00:29:51,623
‎ผมสังเกตเห็นกล่องกระดาษสี่ใบพวกนี้
‎กล่องกระดาษเครื่องพิมพ์เก่าๆ

502
00:29:51,706 --> 00:29:55,251
‎ค่อนข้างหนัก ปิดผนึกด้วยเทปกาวแปะกล่องหนา

503
00:29:56,002 --> 00:29:57,670
‎และผมเห็นว่าแต่ละกล่องถูกระบุไว้

504
00:29:57,754 --> 00:30:01,049
‎ด้วยตัวเลขข้างกล่อง
‎ที่เขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำหนา

505
00:30:01,883 --> 00:30:02,967
‎และผมยืนอยู่ตรงนั้น...

506
00:30:03,802 --> 00:30:04,719
‎ก้มมองดู...

507
00:30:05,929 --> 00:30:09,224
‎นึกสงสัยว่าอะไรจะอยู่ในกล่องพวกนี้กันนะ

508
00:30:14,020 --> 00:30:17,106
‎กลายเป็นว่ามันเป็นเอกสารสมัยประถมของผม

509
00:30:17,649 --> 00:30:19,776
‎คะแนนตั้งแต่เกรดหนึ่งถึงเกรดสี่

510
00:30:20,860 --> 00:30:23,321
‎พอผมเปิดกล่องพวกนั้น
‎ความสงสัยใคร่รู้ของผมก็พุ่งพล่าน

511
00:30:23,404 --> 00:30:27,534
‎และผมคิดกับตัวเองว่า
‎"ทำไมแม่ถึงยึดติดกับกระดาษโง่ๆ พวกนี้นะ"

512
00:30:28,034 --> 00:30:31,830
‎แต่แล้วความทรงจำทั้งหมดก็หวนกลับมา
‎และมันกระจ่างชัดครับ

513
00:30:34,582 --> 00:30:37,460
‎แม่ยึดติดอยู่กับความเป็นผมนั่นเอง

514
00:30:38,044 --> 00:30:41,631
‎แม่ยึดติดกับบรรดาความทรงจำในกล่องพวกนั้น
‎ใช่ไหมล่ะครับ

515
00:30:41,714 --> 00:30:42,799
‎แต่เดี๋ยวนะ

516
00:30:42,882 --> 00:30:45,760
‎กล่องพวกนั้นถูกปิดผนึกมานานกว่าสองทศวรรษ

517
00:30:45,844 --> 00:30:47,762
‎เห็นได้ชัดว่าแม่ไม่ได้หวนย้อนสู่

518
00:30:47,846 --> 00:30:50,849
‎ความทรงจำใดๆ ในกล่องพวกนั้นเลย

519
00:30:50,932 --> 00:30:54,686
‎ซึ่งช่วยให้ผมเข้าใจบางอย่างที่สำคัญเป็นครั้งแรก

520
00:30:55,603 --> 00:30:58,231
‎ความทรงจำของเราไม่ได้อยู่ในข้าวของของเรา

521
00:30:59,232 --> 00:31:01,317
‎ความทรงจำของเราอยู่ในตัวเราต่างหาก

522
00:31:01,401 --> 00:31:05,363
‎แม่ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับกล่องพวกนั้น
‎เพื่อที่จะเกาะแน่นอยู่กับความเป็นผม

523
00:31:05,864 --> 00:31:07,699
‎ผมไม่เคยอยู่ในกล่องพวกนั้นเลย

524
00:31:08,533 --> 00:31:12,370
‎แต่แล้วผมก็มองรอบๆ อะพาร์ตเมนต์แม่
‎ผมมองดูข้าวของของแม่

525
00:31:12,453 --> 00:31:15,623
‎และตระหนักว่าผมกำลังพร้อมจะทำสิ่งเดียวกัน

526
00:31:15,707 --> 00:31:17,458
‎ถ้าผมซื่อสัตย์กับตัวเอง

527
00:31:17,542 --> 00:31:20,503
‎ผมก็จะยึดติดอยู่กับข้าวของส่วนใหญ่ของแม่
‎อย่างเห็นแก่ตัว

528
00:31:20,587 --> 00:31:23,172
‎แต่แน่นอนว่าผมจะไม่ได้คุณค่าจริงๆ จากมัน

529
00:31:23,256 --> 00:31:25,425
‎เพราะมันถูกขังนิ่งเอาไว้ชั่วนิรันดร์

530
00:31:25,508 --> 00:31:27,468
‎แต่ความจริงก็คือเมื่อปล่อยวาง

531
00:31:27,552 --> 00:31:29,929
‎ผมรู้ว่าผมเพิ่มคุณค่าให้ชีวิตคนอื่นได้

532
00:31:30,013 --> 00:31:34,642
‎ผมเลยบริจาคของส่วนใหญ่ของแม่
‎ให้เพื่อนๆ แม่และองค์กรการกุศลท้องถิ่น

533
00:31:34,726 --> 00:31:37,478
‎หาบ้านใหม่ให้ข้าวของ

534
00:31:37,562 --> 00:31:39,397
‎และของบางชิ้นที่ผมเอาไปขายได้

535
00:31:39,480 --> 00:31:42,358
‎ผมก็ยังสามารถเอาเงินไปบริจาค
‎ให้องค์กรการกุศลอีกสองแห่ง

536
00:31:42,442 --> 00:31:45,361
‎ที่ช่วยให้แม่ผมผ่านการให้คีโมและฉายรังสีมาได้

537
00:31:46,195 --> 00:31:50,992
‎ดูสิครับ ผมรู้ว่าผมมีส่วนร่วมแบ่งปัน
‎ได้มากกว่าแค่ตัวเอง

538
00:31:51,075 --> 00:31:53,119
‎ถ้าผมยินยอมที่จะปล่อยวาง

539
00:31:54,913 --> 00:31:56,414
‎สุดท้ายตอนผมกลับไปที่โอไฮโอ

540
00:31:56,497 --> 00:31:59,918
‎ผมกลับมาพร้อมกับของที่มีคุณค่าทางจิตใจส่วนนึง

541
00:32:00,001 --> 00:32:02,670
‎ภาพวาดเก่าๆ รูปถ่ายสองสามรูป

542
00:32:02,754 --> 00:32:04,589
‎แม้แต่ผ้ารองผืนเล็กๆ ผืนสองผืน

543
00:32:04,672 --> 00:32:08,009
‎ซึ่งช่วยให้ผมเข้าใจว่าการมีของแทนใจแค่ไม่กี่ชิ้น

544
00:32:08,092 --> 00:32:11,304
‎เราสามารถสนุกกับของแทนใจได้มากขึ้นอีก

545
00:32:11,387 --> 00:32:14,265
‎ผมได้รับคุณค่ามากมายจากของไม่กี่ชิ้นที่ผมเก็บไว้

546
00:32:14,349 --> 00:32:18,603
‎มากกว่าถ้าผมต้องเอามันไปกองรวม
‎กับของจุกจิกเล็กน้อยนับร้อยๆ ชิ้น

547
00:32:18,686 --> 00:32:24,233
‎สุดท้ายผมต้องละทิ้งสิ่งที่ถ่วงผมไว้
‎ก่อนที่ผมจะก้าวต่อไปได้

548
00:32:24,817 --> 00:32:25,735
‎เพื่อก้าวต่อไป...

549
00:32:26,569 --> 00:32:29,530
‎ผมต้องนับและบันทึกสิ่งต่างๆ ในชีวิตผมเอง

550
00:32:31,741 --> 00:32:35,119
‎กลายเป็นว่าชีวิตผมมีระเบียบ

551
00:32:35,662 --> 00:32:38,623
‎แต่จริงๆ แล้วผมก็แค่นักสะสมเจ้าระเบียบ

552
00:32:38,706 --> 00:32:40,792
‎และถ้าคุณมองให้ลึกลง

553
00:32:40,875 --> 00:32:44,420
‎คุณจะพบกับการบริโภคใช้สอยตลอดชีวิต
‎ที่ไม่ได้ตรวจเช็ก

554
00:32:44,504 --> 00:32:46,297
‎ขณะที่บริษัทต่างๆ ไม่หยุดสร้างนวัตกรรม

555
00:32:46,381 --> 00:32:49,592
‎ความสามารถในการหักห้ามใจ
‎ก็นับว่ายากขึ้นเรื่อยๆ

556
00:32:49,676 --> 00:32:50,885
‎แรงงานคัดสรรจากภายนอก

557
00:32:50,969 --> 00:32:54,597
‎รวมกับความก้าวหน้าด้านการขนส่ง
‎การผลิตและระบบโลจิสติกส์

558
00:32:54,681 --> 00:32:58,226
‎ทำให้ราคาสินค้าผู้บริโภคลดลง
‎ถึงระดับต่ำสุดเท่าที่เคยมีมา

559
00:32:58,309 --> 00:33:01,980
‎และตอนนี้การซื้อของเพียงแค่กดคลิกเดียว
‎การส่งสินค้าภายในวันเดียว

560
00:33:02,063 --> 00:33:04,857
‎และสังคมที่ทำให้หนี้บัตรเครดิตเป็นเรื่องปกติ

561
00:33:04,941 --> 00:33:06,985
‎เรากำลังพาตัวเองมาถึงจุดยากลำบาก

562
00:33:07,694 --> 00:33:10,905
‎คนอเมริกันทั่วไปมีบัตรเครดิตสี่ใบ
‎ในกระเป๋าสตางค์

563
00:33:10,989 --> 00:33:16,703
‎และหนี้บัตรเครดิตเฉลี่ยของครอบครัวที่เป็นหนี้
‎สูงกว่า 16,000 ดอลลาร์

564
00:33:16,786 --> 00:33:22,625
‎แต่ละปีเราใช้เงินซื้อรองเท้า เครื่องประดับ
‎และนาฬิกามากกว่าจ่ายค่าเรียนระดับอุดมศึกษา

565
00:33:23,376 --> 00:33:26,546
‎ฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆ มีสิ่งที่เรียกว่าผ่อนจ่าย

566
00:33:26,629 --> 00:33:29,465
‎เราจะไปห้างสรรพสินค้าและเลือกชุดนักเรียน

567
00:33:29,549 --> 00:33:30,967
‎และแม่ฉันก็จะผ่อนจ่ายเอา

568
00:33:31,050 --> 00:33:34,429
‎ซึ่งแปลว่าแม่จะไปจ่ายเงินสัปดาห์ละครั้ง
‎เป็นเวลาหลายสัปดาห์

569
00:33:34,512 --> 00:33:37,432
‎จนกระทั่งแม่ผ่อนจ่ายหมด
‎ตอนที่แม่จ่ายครบทุกงวดแล้ว

570
00:33:37,515 --> 00:33:39,434
‎และนั่นคือตอนที่เราต้องเอาของกลับบ้าน

571
00:33:39,517 --> 00:33:41,769
‎แนวคิดนี้ไม่มีอีกแล้วค่ะ

572
00:33:41,853 --> 00:33:44,939
‎ถ้าคุณอยากได้อะไร ก็วางบัตรเครดิต
‎แล้วเอามันไปเลย

573
00:33:45,023 --> 00:33:48,526
‎และฉันคิดว่าการเปลี่ยนแปลงเชิงการใช้งาน
‎ในแบบที่เราซื้อ

574
00:33:48,609 --> 00:33:51,738
‎สร้างความแตกต่างต่อความคาดหวังของเรา

575
00:33:51,821 --> 00:33:54,574
‎และการมีสิทธิ์ในสิ่งที่เราควรมี

576
00:33:54,657 --> 00:33:57,618
‎และเวลาที่เราควรได้มัน
‎และเราควรต้องรอมันหรือไม่

577
00:33:58,119 --> 00:34:02,373
‎น่าเศร้าที่อเมริกาขาดวุฒิภาวะ
‎ทางอารมณ์เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

578
00:34:02,457 --> 00:34:07,128
‎"ฉันอยากได้และฉันจะเอาเดี๋ยวนี้
‎และฉันควรได้มันเพราะฉันมีตัวตน"

579
00:34:07,754 --> 00:34:10,256
‎นี่คือเด็กอายุสี่ขวบที่ชั้นวางขายอาหารซีเรียล

580
00:34:10,339 --> 00:34:12,633
‎โมโหโวยวายเพราะไม่ได้ฟรุ๊ต ลูปส์ที่อยากได้

581
00:34:13,468 --> 00:34:16,888
‎แต่กระนั้นนี่เป็นหญิงวัย 54 ปีที่ฉันคุยด้วย
‎หรือผู้ชายที่ฉันคุยด้วย

582
00:34:16,971 --> 00:34:19,265
‎เพราะเขาไม่สามารถซื้อสินค้าเล็กๆ
‎ที่ต้องการได้

583
00:34:19,348 --> 00:34:21,267
‎เพราะเขาไม่มีเงิน

584
00:34:21,350 --> 00:34:25,438
‎รู้ไหม คุณไม่มีทางมีเงินซื้อทุกอย่างที่คุณต้องการ

585
00:34:26,105 --> 00:34:29,942
‎หนี้ที่สร้างปัญหาส่วนใหญ่ในสังคมเรา

586
00:34:30,026 --> 00:34:34,155
‎มาจากความต้องการที่เรารู้สึก
‎ว่าต้องรักษารูปลักษ์ภายนอก

587
00:34:34,238 --> 00:34:40,286
‎กลายเป็นการสร้างภาระที่ไม่จำเป็น
‎เพื่อรักษาภาพลักษณ์บางอย่าง

588
00:34:40,369 --> 00:34:43,414
‎ถ้าฉันไม่มีปัญญาซื้อรถบีเอ็มดับเบิลยู

589
00:34:43,498 --> 00:34:46,667
‎แต่ฉันยอมเป็นหนี้เพื่อให้ได้มันมาสักคัน

590
00:34:46,751 --> 00:34:50,379
‎ฉันก็จะทำเพราะอยากได้รางวัลทางสังคม

591
00:34:50,880 --> 00:34:53,508
‎ของการถูกมองว่าเป็นคนแบบเฉพาะแบบหนึ่ง

592
00:34:53,591 --> 00:34:58,805
‎เมื่อความต้องการพื้นฐานของคุณถูกตอบสนอง
‎ในแบบที่เราในฐานะมนุษย์ตัดสินว่าอะไรพอเพียง

593
00:34:58,888 --> 00:35:01,140
‎มันจะสัมพันธ์กับผู้คนรอบตัวเรา

594
00:35:01,224 --> 00:35:04,602
‎นั่นคือที่มาของสิ่งที่คนพูดกันว่า
‎"ตามพวกโจนส์ให้ทัน"

595
00:35:04,685 --> 00:35:09,398
‎เราตัดสินเฟอร์นิเจอร์เรา เสื้อผ้าเรา รถเรา
‎โดยอิงจากคนรอบตัวเรา

596
00:35:09,482 --> 00:35:13,361
‎เมื่อก่อนคนรอบตัวเรา
‎มีพื้นฐานทางสังคมเศรษฐกิจที่คล้ายกัน

597
00:35:13,444 --> 00:35:16,114
‎เราเลยแบบว่า
‎"เจ๋งดี เราต่างมีของเหมือนกัน"

598
00:35:16,197 --> 00:35:19,784
‎แต่ปัจจุบันนี้ สื่อโทรทัศน์และโซเชียลมีเดีย
‎ที่ถาโถมเข้ามา

599
00:35:19,867 --> 00:35:23,329
‎พวกเขามีสิ่งที่เรียกว่าการขยายตัวแนวดิ่ง
‎ของกลุ่มอ้างอิงของเรา

600
00:35:23,412 --> 00:35:26,332
‎ฉันกำลังเปรียบเทียบผมฉัน
‎กับผมเจนนิเฟอร์ อนิสตัน

601
00:35:26,415 --> 00:35:28,709
‎ฉันกำลังเปรียบเทียบบ้านฉัน
‎กับบ้านคิมคาร์เดเชียน

602
00:35:28,793 --> 00:35:33,214
‎ฉันคิดว่าวันนี้เราเครียดและไม่พอใจ
‎มากขึ้นกว่าแต่ก่อน

603
00:35:33,297 --> 00:35:36,592
‎เพราะเรารู้มากขึ้นกว่าเดิม
‎หรือเราคิดว่าเรารู้มากขึ้นกว่าเดิม

604
00:35:36,676 --> 00:35:40,388
‎ว่าเกิดอะไรขึ้นภายในบ้านของเพื่อนบ้านเรา
‎และบ้านเพื่อนๆ เรา

605
00:35:40,471 --> 00:35:44,851
‎การเปรียบเทียบรุนแรงมากกว่า
‎สมัยคนรุ่นก่อนๆ ในอดีต

606
00:35:44,934 --> 00:35:48,813
‎และเราเปรียบเทียบชีวิตเรา
‎กับชีวิตคนอื่นอยู่สม่ำเสมอ

607
00:35:48,896 --> 00:35:51,524
‎และเมื่อเราทำแบบนั้น
‎มันก็เทียบกันไม่ได้เท่าไหร่

608
00:35:51,607 --> 00:35:53,818
‎คนรุ่นนี้ ยิ่งกว่าคนรุ่นก่อนๆ

609
00:35:53,901 --> 00:35:55,820
‎ต้องเรียนรู้วิธีจัดการความสนใจของเราเอง

610
00:35:55,903 --> 00:35:58,906
‎เพราะมีคนแข่งขันกันเยอะมาก

611
00:35:58,990 --> 00:36:01,993
‎และบอกเราว่า "ดูนี่สิแล้วคุณจะมีความสุข!"

612
00:36:02,076 --> 00:36:03,995
‎"ซื้อนี่แล้วคุณจะมีความสุข!"

613
00:36:04,078 --> 00:36:09,208
‎และคุณต้องถอยออกมาจากอะไรพวกนั้น
‎แล้วพูดว่า "ไม่ อย่างแรกฉันต้องการเวลา

614
00:36:09,292 --> 00:36:12,753
‎เพื่อคิดหาไอเดียของฉันเองก่อนว่า
‎อะไรทำให้ฉันมีความสุข"

615
00:36:14,922 --> 00:36:17,383
‎สำหรับผมมันเริ่มจากคำถามเดียว

616
00:36:17,884 --> 00:36:21,387
‎ชีวิตคุณจะดีขึ้นได้ยังไงเมื่อมีของน้อยลง

617
00:36:21,470 --> 00:36:25,308
‎เมื่อตอบคำถามนั้น
‎ผมบอกเป้าหมายของความเรียบง่ายได้

618
00:36:25,391 --> 00:36:29,687
‎ไม่ใช่แค่ "อย่างไีร" แต่ที่สำคัญกว่าคือ "ทำไม"

619
00:36:29,770 --> 00:36:31,606
‎ผมรู้ว่าถ้าผมทำชีวิตให้เรียบง่าย

620
00:36:31,689 --> 00:36:35,359
‎ผมจะมีเวลาดูแลสุขภาพ
‎ดูแลความสัมพันธ์ของผม

621
00:36:35,443 --> 00:36:37,403
‎ความคิดสร้างสรรค์ของผม การเงินของผม

622
00:36:37,486 --> 00:36:41,032
‎และผมสามารถมีร่วมแบ่งปันมากกว่ากับตัวเอง
‎ในแบบที่มีความหมาย

623
00:36:41,115 --> 00:36:44,911
‎ผมเข้าใจประโยชน์ของความเรียบง่าย

624
00:36:44,994 --> 00:36:47,830
‎ก่อนที่ผมจะจัดระเบียบตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอิน

625
00:36:47,914 --> 00:36:52,376
‎และเมื่อถึงเวลาที่ผมต้องเลือกทิ้งอะไรสักอย่าง
‎ผมจะเริ่มจากเล็กๆ ก่อน

626
00:36:52,460 --> 00:36:54,378
‎ผมจะถามคำถามตัวเองอีกข้อ

627
00:36:54,462 --> 00:36:57,798
‎ถ้าคุณต้องละทิ้งของในครอบครองสักชิ้นในชีวิตคุณ

628
00:36:57,882 --> 00:36:58,883
‎แต่ละวันสักหนึ่งเดือน

629
00:36:58,966 --> 00:37:00,676
‎แค่ชิ้นเดียว จะเกิดอะไรขึ้นครับ

630
00:37:01,385 --> 00:37:05,473
‎ผมจะบอกให้นะครับ ผมกำจัดข้าวของ
‎ไปกว่า 30 ชิ้นใน 30 วันแรก

631
00:37:05,556 --> 00:37:07,516
‎แบบเยอะมากๆ เลย

632
00:37:07,600 --> 00:37:11,520
‎มันกลายเป็นความท้าทายส่วนตัว
‎ที่ได้ค้นพบว่าผมสามารถกำจัดอะไรไปได้บ้าง

633
00:37:11,604 --> 00:37:15,483
‎ผมเลยค้นห้องและตู้เสื้อผ้า
‎ตู้ใส่ของและโถงทางเดิน

634
00:37:15,566 --> 00:37:19,403
‎รถยนต์และออฟฟิศผม
‎คุ้ยหาข้าวของที่ผมจะสลัดทิ้งได้

635
00:37:19,487 --> 00:37:23,324
‎คงเหลือไว้เฉพาะสิ่งของที่เพิ่มคุณค่าให้ชีวิตผม

636
00:37:24,575 --> 00:37:27,161
‎ครุ่นคิดถึงวัตถุแต่ละชิ้นในบ้าน ผมจะถามว่า

637
00:37:27,662 --> 00:37:30,039
‎"สิ่งนี้เพิ่มคุณค่าให้ชีวิตฉันไหม"

638
00:37:30,831 --> 00:37:33,834
‎และยิ่งผมถามคำถามนี้มากเท่าไหร่
‎ผมก็ยิ่งมีแรงผลักดัน

639
00:37:33,918 --> 00:37:36,879
‎และยอมรับความเรียบง่ายได้ง่ายดายขึ้นทุกวัน

640
00:37:36,963 --> 00:37:38,130
‎ยิ่งคุณลงมือทำมากแค่ไหน

641
00:37:38,214 --> 00:37:42,551
‎คุณจะยิ่งมีความสุขและเบาสบายตัวมากขึ้น
‎และคุณยิ่งอยากกำจัดข้าวของทิ้งมากขึ้น

642
00:37:42,635 --> 00:37:45,304
‎สำหรับผม เสื้อเชิ้ตไม่กี่ตัว
‎นำไปสู่เสื้อผ้าครึ่งตู้

643
00:37:45,388 --> 00:37:50,476
‎ดีวีดีไม่กี่แผ่นนำไปสู่
‎การโละกองแผ่นดิสก์ที่ไม่ได้ใช้

644
00:37:50,559 --> 00:37:54,897
‎ของตกแต่งบางชิ้นนำไปสู่ลิ้นชักเก็บของจุกจิก
‎ที่ไม่มีของจุกจิกอีกต่อไป

645
00:37:54,981 --> 00:37:59,694
‎มันเป็นวัฏจักรที่สวยงาม ยิ่งคุณลงมือมากเท่าไหร่
‎คุณก็ยิ่งอยากลงมือมากขึ้นเท่านั้น

646
00:38:00,695 --> 00:38:05,491
‎พอผมเริ่มกำจัดสิ่งต่างๆ
‎มันเหมือนแรงผลักดันที่เข้ามาแทนที่

647
00:38:05,574 --> 00:38:08,452
‎มันเป็นก้อนหิมะที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนฉันหยุดไม่ได้

648
00:38:08,536 --> 00:38:11,455
‎ฉันพร้อมจะทิ้งของให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

649
00:38:11,539 --> 00:38:14,959
‎พอคุณเปิดลิ้นชักและดูว่ามีอะไรค้างอยู่ก้นลิ้นชัก

650
00:38:15,042 --> 00:38:17,003
‎ฉันไม่คิดว่าฉันรู้ตัวด้วยซ้ำ

651
00:38:17,086 --> 00:38:20,548
‎ว่าเรามีของครึ่งหนึ่งซุกซ่อนเอาไว้
‎ในตู้เสื้อผ้าและในลิ้นชัก

652
00:38:20,631 --> 00:38:24,593
‎มันช่วยให้สนใจแค่ส่วนหนึ่งของบ้าน
‎ได้ดีมากจริงๆ

653
00:38:24,677 --> 00:38:25,886
‎แทนที่จะคิดแค่ว่า

654
00:38:25,970 --> 00:38:30,141
‎"ฉันมีข้าวของที่สะสมมา 35 ปีในบ้าน
‎ที่ฉันจำเป็นต้องโละทิ้ง"

655
00:38:30,224 --> 00:38:33,060
‎เรายกเลิกห้องเก็บของที่เช่าไว้

656
00:38:33,144 --> 00:38:35,938
‎ค่าเช่าห้องเก็บของขนาดใหญ่ที่เราจ่ายมาหลายปี

657
00:38:36,022 --> 00:38:38,691
‎แถมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอะไรอยู่ในนั้น

658
00:38:38,774 --> 00:38:41,610
‎ฉันจำได้ว่าฉันเปิดดูแผ่นซีดีที่สะสมไว้

659
00:38:41,694 --> 00:38:45,614
‎และฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎ว่ามีเครื่องเล่นซีดีในรถรึเปล่า

660
00:38:45,698 --> 00:38:49,076
‎และนั่นคือสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันคิดว่า
‎"นั่นอาจเป็นเหตุผล

661
00:38:49,160 --> 00:38:53,581
‎ที่ฉันจะไม่ยึดติดกับแผ่นซีดีพวกนี้อีกต่อไป
‎ถ้าฉันไม่รู้ว่าจะเปิดฟังมันได้หรือเปล่าด้วยซ้ำ

662
00:38:53,664 --> 00:39:00,629
‎ตอนฉันเริ่มกำจัดสิ่งต่างๆ ทีละอย่าง
‎ฉันรู้สึกเป็นอิสระมากขึ้นค่ะ

663
00:39:00,713 --> 00:39:01,797
‎มีอิสรภาพ

664
00:39:01,881 --> 00:39:04,925
‎ตอนที่ฉันเริ่มลงมือจัดข้าวของ
‎ฉันโละกางเกงทิ้งไป 14 ตัว

665
00:39:05,009 --> 00:39:06,635
‎ไม่อยากเชื่อว่าเยอะเป็นกองพะเนิน

666
00:39:06,719 --> 00:39:09,722
‎ฉันก็เลยลองรื้อๆ แล้วนับดู

667
00:39:09,805 --> 00:39:12,516
‎ฉันก็แบบ "กางเกง 14 ตัวกองอยู่ในตู้เสื้อผ้า

668
00:39:12,600 --> 00:39:17,146
‎เราประกาศขายบ้าน
‎เพราะเราแค่ต้องการเริ่มต้นใหม่

669
00:39:17,229 --> 00:39:20,733
‎และคว้าชีวิตไว้ และเป็นอิสระจริงๆ ซะที

670
00:39:20,816 --> 00:39:26,405
‎มันเป็นความรู้สึกอิสระที่จะได้เริ่มต้นใหม่
‎และฉันก็มุ่งมั่นทำต่อไป

671
00:39:29,367 --> 00:39:32,536
‎ตลอดระยะเวลาแปดเดือนหลังจากที่แม่ผมเสีย

672
00:39:32,620 --> 00:39:36,916
‎ผมจงใจละทิ้งวัตถุทรัพย์สินของผม
‎มากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์

673
00:39:36,999 --> 00:39:41,295
‎แต่ถ้าวันนี้คุณไปเยี่ยมบ้านผม
‎คุณจะไม่เดินมาแล้วบอกว่า

674
00:39:41,796 --> 00:39:42,671
‎"พระเจ้าช่วย!

675
00:39:44,048 --> 00:39:45,800
‎หมอนี่เป็นพวกมินิมอลลิสต์"

676
00:39:46,634 --> 00:39:51,180
‎ไม่ละครับ คุณอาจแค่ถามว่า
‎เราจัดข้าวของอย่างไรให้เป็นระเบียบ

677
00:39:51,263 --> 00:39:54,809
‎และผมจะแค่บอกคุณว่าผมกับครอบครัว
‎เราไม่ได้มีของมากมายอะไร

678
00:39:54,892 --> 00:39:58,354
‎แต่ทุกอย่างที่เราเป็นเจ้าของ
‎เพิ่มคุณค่าให้ชีวิตเรา

679
00:39:58,437 --> 00:40:04,193
‎ข้าวของเราแต่ละชิ้น เสื้อผ้าเรา
‎รถเรา เครื่องครัวเรา เฟอร์นิเจอร์เรา

680
00:40:04,276 --> 00:40:05,403
‎ล้วนมีประโยชน์ใช้สอย

681
00:40:05,945 --> 00:40:09,073
‎ในฐานะมินิมอลลิสต์
‎สมบัติทุกชิ้นมีวัตถุประสงค์

682
00:40:09,156 --> 00:40:12,410
‎หรือทำให้ผมมีความสุข
‎ส่วนอย่างอื่นก็เอาทิ้งไป

683
00:40:13,160 --> 00:40:14,745
‎เมื่อจัดข้าวของเรียบร้อยแล้ว

684
00:40:14,829 --> 00:40:18,207
‎สุดท้ายผมก็รู้สึกถูกกระตุ้น
‎ให้เริ่มถามคำถามที่ลึกซึ้งขึ้น

685
00:40:18,707 --> 00:40:23,921
‎คำถามเช่น "ฉันให้ความหมายกับสมบัติวัตถุพวกนี้
‎ซะมากมายเมื่อไหร่กัน

686
00:40:24,755 --> 00:40:26,841
‎อะไรคือสิ่งสำคัญจริงๆ ในชีวิตของฉัน

687
00:40:27,716 --> 00:40:29,635
‎ทำไมฉันถึงไม่พอใจนักล่ะ

688
00:40:30,302 --> 00:40:34,682
‎ใครคือคนที่ฉันอยากเป็น
‎และฉันจะนิยามความสำเร็จของตัวเองยังไง"

689
00:40:35,182 --> 00:40:39,186
‎นี่คือคำถามสุดหินที่มากับคำตอบแสนยาก

690
00:40:39,687 --> 00:40:43,524
‎แต่มันสำคัญกว่าแค่
‎โละข้าวของส่วนเกินของผมทิ้งไป

691
00:40:43,607 --> 00:40:47,862
‎และถ้าเราไม่ตอบคำถามพวกนี้อย่างระมัดระวัง
‎อย่างเคร่งครัด

692
00:40:48,821 --> 00:40:51,615
‎ตู้เสื้อผ้าพวกนั้นที่เราเพิ่งจัดเป็นระเบียบ

693
00:40:51,699 --> 00:40:55,286
‎ก็จะล้นไปด้วยของที่ซื้อมาใหม่
‎ในอนาคตอันใกล้

694
00:40:56,620 --> 00:40:57,830
‎ดังนั้นเมื่อผมปล่อยว่าง...

695
00:40:58,581 --> 00:41:01,876
‎และเริ่มเผชิญกับคำถามแสนยากของชีวิต...

696
00:41:03,043 --> 00:41:05,171
‎ชีวิตผมก็เรียบง่ายขึ้น

697
00:41:06,338 --> 00:41:08,591
‎คนรอบตัวผมก็เห็นความแตกต่างเหมือนกัน

698
00:41:09,633 --> 00:41:12,470
‎เพื่อนสนิทผม ชายชื่อไรอัน นิโคเดมัส

699
00:41:12,553 --> 00:41:15,181
‎คนที่ผมรู้จักตั้งแต่สมัยเป็นเด็กอ้วนเกรดห้า...

700
00:41:15,931 --> 00:41:17,808
‎วันหนึ่งเขามาหาผมและบอกว่า

701
00:41:18,559 --> 00:41:20,561
‎"ทำไมนายมีความสุขนักหนา"

702
00:41:21,520 --> 00:41:23,731
‎ผมเลยบอกเขาเรื่องสิ่งที่เรียกว่าความเรียบง่าย

703
00:41:24,440 --> 00:41:27,610
‎แล้วเขาก็พูดว่า "ความเรียบง่ายคืออะไร

704
00:41:28,110 --> 00:41:32,740
‎ผมเลยบอกว่า "ความเรียบง่าย
‎คือสิ่งที่ทำให้เราก้าวผ่านสิ่งต่างๆ

705
00:41:32,823 --> 00:41:35,910
‎เพื่อที่เราจะสร้างพื้นที่ให้สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต

706
00:41:35,993 --> 00:41:39,580
‎ที่ไม่ใช่สิ่งของเลยสักนิด

707
00:41:40,456 --> 00:41:41,415
‎รู้อะไรไหมไรอัน

708
00:41:41,499 --> 00:41:44,877
‎ฉันว่านายอาจได้ประโยชน์
‎จากความเรียบง่ายนี้ด้วยเพราะว่า...

709
00:41:46,504 --> 00:41:48,923
‎คือเพราะนายข้าวของเยอะ"

710
00:41:53,677 --> 00:41:55,471
‎ตอนนั้นแหละที่ฉันจำได้ว่า...

711
00:41:56,263 --> 00:41:59,433
‎ได้มองดูจริงๆ ว่านายทำสิ่งที่แตกต่างกับชีวิตนาย

712
00:41:59,517 --> 00:42:03,020
‎ฉันต้องรู้ให้ได้
‎ว่า "โอเค จอชทำอะไรที่ต่างออกไป"

713
00:42:03,103 --> 00:42:06,524
‎เพราะชีวิตฉันมันควบคุมไม่ได้
‎ฉันเลยต้องเปลี่ยนแปลง

714
00:42:06,607 --> 00:42:08,984
‎เห็นอยู่ว่านายเองก็เปลี่ยนแปลง ก็เลย...

715
00:42:09,068 --> 00:42:12,655
‎ฉันจำได้ว่ามันตอนที่ฉันชวนนาย
‎มากินมื้อเที่ยงสุดแจ่มที่ร้านซับเวย์

716
00:42:12,738 --> 00:42:15,533
‎- ใช่
‎ - เรานั่งแล้วก็...

717
00:42:16,492 --> 00:42:17,701
‎กินแซนด์วิช

718
00:42:17,785 --> 00:42:21,497
‎และฉันจำได้ว่าถามนาย
‎ว่า "ทำไมนายมีความสุขนัก"

719
00:42:21,997 --> 00:42:26,627
‎และรู้ไหม ถ้าไม่ใช่นายที่เป็นคนบอกฉัน
‎เรื่องความเรียบง่าย

720
00:42:27,169 --> 00:42:28,712
‎ถ้าลองเป็นคนอื่น

721
00:42:28,796 --> 00:42:33,759
‎ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเต็มใจลองทำดูไวแบบนั้นไหม

722
00:42:34,760 --> 00:42:37,263
‎ตอนที่เรานั่งกินมื้อเที่ยงกันอยู่

723
00:42:37,763 --> 00:42:41,642
‎เขาพูดถึงการใช้เวลาหลายเดือนที่ผ่านมา
‎ทำสิ่งต่างๆ ให้เรียบง่าย

724
00:42:42,142 --> 00:42:46,981
‎จัดการความเกะกะรกรุงรัง
‎หาพื้นที่ให้สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต

725
00:42:47,064 --> 00:42:50,484
‎ผมเป็นนักแก้ปัญหาอย่างที่ผมเป็น

726
00:42:50,568 --> 00:42:53,404
‎ผมตัดสินใจที่จะเป็นชาวมินิมอลลิสต์
‎ตรงนั้น เดี๋ยวนั้นเลย

727
00:42:53,487 --> 00:42:56,365
‎ผมมองจอชและประกาศอย่างตื่นเต้น

728
00:42:56,448 --> 00:43:01,161
‎ว่า "เอาละ ฉันเอาด้วย ฉันจะลุย!
‎ฉันจะเป็นชาวมินิมอลลิสต์

729
00:43:03,205 --> 00:43:04,081
‎ทีนี้ไงต่อ"

730
00:43:04,164 --> 00:43:09,211
‎คือผมไม่อยากใช้เวลาหลายเดือน
‎ค่อยๆ โละข้าวของทีละน้อยเหมือนเขาทำ

731
00:43:09,295 --> 00:43:13,007
‎คือเขาทำได้เยี่ยมนะครับ
‎แต่ผมต้องการผลลัพธ์ทันใจ

732
00:43:13,090 --> 00:43:16,427
‎เราเลยคิดไอเดียแปลกๆ ขึ้นมา
‎เรียกว่าปาร์ตี้จัดของ

733
00:43:17,261 --> 00:43:20,764
‎เราตัดสินใจจะเก็บข้าวของของผม
‎ราวกับว่ากำลังย้ายบ้าน

734
00:43:20,848 --> 00:43:25,686
‎แล้วผมก็จะหยิบเอาของที่จำเป็นต้องใช้
‎ในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้าออกมาเท่านั้น

735
00:43:25,769 --> 00:43:29,773
‎จอชแวะมาและเขาช่วยผมเอาข้าวของลงลัง

736
00:43:29,857 --> 00:43:33,777
‎ทั้งเสื้อผ้าผม เครื่องครัวผม ผ้าเช็ดตัวผม ทีวีผม

737
00:43:33,861 --> 00:43:37,615
‎เครื่องใช้ไฟฟ้าผม รูปถ่ายและภาพวาดใส่กรอบ
‎ของใช้ในห้องน้ำของผม

738
00:43:37,698 --> 00:43:41,493
‎ทุกอย่างเลยครับ
‎เราแกล้งทำเป็นว่าผมกำลังย้ายบ้าน

739
00:43:41,577 --> 00:43:45,122
‎เก้าชั่วโมงผ่านไป บวกกับพิซซ่าสองถาดที่มาส่ง

740
00:43:45,205 --> 00:43:48,792
‎ผมกับจอชก็นั่งกันอยู่ในห้องนั่งเล่น
‎ห้องที่สองของผม

741
00:43:48,876 --> 00:43:52,880
‎ตาจ้องกล่องพวกนี้ที่กองพะเนินถึงครึ่งหนึ่ง
‎ของเพดานห้องที่สูง 12 ฟุต

742
00:43:52,963 --> 00:43:58,886
‎ทุกอย่างที่ผมเป็นเจ้าของ
‎ผมโหมงานหนักแลกมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา

743
00:43:58,969 --> 00:44:01,013
‎มันวางกองอยู่ในห้องนั้น

744
00:44:01,096 --> 00:44:05,476
‎มีแค่กล่องที่ซ้อนกันบน
‎กล่องที่ซ้อนกันบนกล่อง

745
00:44:06,060 --> 00:44:08,395
‎ตอนนี้ในแต่ละกล่องปิดป้ายกำกับไว้อย่างดี

746
00:44:08,479 --> 00:44:11,023
‎ผมจะได้รู้ว่าจะต้องหยิบกล่องไหน
‎เมื่อต้องการของสักชิ้น

747
00:44:11,106 --> 00:44:14,985
‎ป้ายอย่าง "ลิ้นชักของจุกจิก"
‎"ห้องนั่งเล่นหมายเลขหนึ่ง"

748
00:44:15,069 --> 00:44:17,946
‎"เครื่องใช้ในครัว"
‎"ลิ้นชักของจุกจิกหมายเลขเจ็ด"

749
00:44:18,030 --> 00:44:22,993
‎ผมใช้เวลาอีก 21 วันต่อมา
‎หยิบเอาของที่ผมต้องใช้จริงๆ ออกจากกล่อง

750
00:44:23,077 --> 00:44:25,412
‎แปรงสีฟัน เตียงและผ้าปูเตียงของผม

751
00:44:25,496 --> 00:44:29,124
‎เสื้อผ้า ทำงานเฟอร์นิเจอร์ที่ผมเคยใช้

752
00:44:29,208 --> 00:44:31,502
‎ชุดเครื่องมือ เครื่องครัว

753
00:44:31,585 --> 00:44:35,297
‎แค่สิ่งของที่เพิ่มคุณค่าให้ชีวิตผม

754
00:44:35,381 --> 00:44:37,007
‎สามสัปดาห์ผ่านไป...

755
00:44:38,175 --> 00:44:43,055
‎ผมยังมีของอีก 80 เปอร์เซ็นต์วางนิ่งอยู่ในกล่อง

756
00:44:43,138 --> 00:44:46,308
‎วางไว้ยังงั้น ไม่ได้หยิบมาใช้

757
00:44:47,017 --> 00:44:51,438
‎ผมดูกล่องพวกนั้น
‎และจำไม่ได้ว่ามีอะไรในกล่องบ้าง

758
00:44:52,314 --> 00:44:55,818
‎ทุกอย่างที่ผมเอาเข้ามาในชีวิต
‎เพื่อทำให้ตัวเองมีความสุข...

759
00:44:57,069 --> 00:44:58,612
‎มันไม่ได้ทำหน้าที่ของมันเลย

760
00:44:58,696 --> 00:45:01,699
‎ตอนนั้นเองที่ผมตัดสินใจปล่อยวาง
‎และรู้อะไรไหมครับ

761
00:45:02,741 --> 00:45:06,286
‎เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมเริ่มรู้สึกเป็นอิสระ

762
00:45:06,787 --> 00:45:08,247
‎ผมได้เวลาของผมคืนมา

763
00:45:09,415 --> 00:45:10,666
‎ผมได้ชีวิตกลับคืนมา

764
00:45:11,709 --> 00:45:14,086
‎และตอนที่ผมเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง

765
00:45:14,169 --> 00:45:17,214
‎ความสนใจของผมอยู่ที่ชุมชน
‎ไม่ใช่การยึดติดกับวัตถุ

766
00:45:18,048 --> 00:45:19,925
‎การให้ ไม่ใช่การรับเอามา

767
00:45:21,051 --> 00:45:22,886
‎ผู้คน ไม่ใช่สิ่งของ

768
00:45:23,637 --> 00:45:27,975
‎มันทำให้เราประเมินคุณค่าชีวิตเราอีกครั้ง

769
00:45:28,058 --> 00:45:30,352
‎ประเมินเป้าหมายและความยึดมั่นของเรา

770
00:45:30,436 --> 00:45:36,442
‎เพื่อน ครอบครัวและเพื่อนร่วมงาน
‎ต่างยอมรับการเปลี่ยนแปลงลึกซึ้งในตัวฉัน

771
00:45:36,525 --> 00:45:38,318
‎มันมอบโอกาสให้ฉัน

772
00:45:38,402 --> 00:45:42,197
‎ได้เป็นคนที่ฉันเคยพูดว่าอยากจะเป็น

773
00:45:42,281 --> 00:45:46,326
‎เป็นเพราะวิธีที่ค่านิยมของฉันถูกจัดระเบียบใหม่

774
00:45:46,910 --> 00:45:50,122
‎ฉันรู้สึกขอบคุณทุกวินาที

775
00:45:50,706 --> 00:45:53,876
‎จริงๆ ฉันเริ่มค้นพบตัวเองอีกครั้ง

776
00:45:54,668 --> 00:45:58,213
‎และด้วยเหตุนั้น ฉันจึงซาบซึ้งมาก

777
00:45:58,297 --> 00:45:59,548
‎ความเรียบง่าย

778
00:46:01,008 --> 00:46:02,384
‎มันเปลี่ยนชีวิตฉันค่ะ

779
00:46:02,468 --> 00:46:05,846
‎ความรู้สึกนี้ไหลบ่าถาโถมผม
‎มันรู้สึกท่วมท้นจริงๆ ครับ

780
00:46:05,929 --> 00:46:11,435
‎และมันคือความรู้สึกสมบูรณ์พร้อมน่ะครับ

781
00:46:11,518 --> 00:46:15,147
‎เหมือนความสมบูรณ์ที่ทุกอย่างดีงาม

782
00:46:15,230 --> 00:46:19,318
‎คุณมีทุกอย่างที่คุณต้องการ
‎ทุกอย่างเรียบร้อยดี และผมไม่คิดว่าผมจะ...

783
00:46:20,527 --> 00:46:23,030
‎อารมณ์อ่อนไหวเมื่อคิดย้อนกลับไป

784
00:46:24,740 --> 00:46:29,244
‎ผมไม่คิดว่าผมรู้สึกแบบนั้น
‎ตั้งแต่อายุน่าจะสี่หรือห้าขวบ ก็เลย...

785
00:46:30,287 --> 00:46:34,124
‎มันแค่รู้แก่ใจลึกๆ น่ะครับ
‎ว่าทั้งหมดที่ผมต้องการ

786
00:46:34,208 --> 00:46:36,502
‎ทั้งหมดที่ฉันผมตามหา ทุกสิ่งที่ผมต้องการ...

787
00:46:37,419 --> 00:46:38,504
‎ผมมีมันอยู่แล้ว

788
00:46:40,798 --> 00:46:43,300
‎หนึ่งปีกว่าๆ หลังการทดลองปาร์ตี้จัดของของผม

789
00:46:43,383 --> 00:46:45,677
‎บางสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น

790
00:46:45,761 --> 00:46:47,554
‎เจ้านายผมโทรหาผมตอนเช้าวันศุกร์

791
00:46:47,638 --> 00:46:50,432
‎และบอกให้ผมขับรถไปซินซินแนติบ่ายวันนั้น

792
00:46:50,516 --> 00:46:53,227
‎เพื่อพบเขาที่ฝ่ายทรัพยากรบุคคล
‎ของบริษัท

793
00:46:53,310 --> 00:46:56,104
‎ผมเดินเข้าไปในห้องประชุมและเห็นหัวหน้า

794
00:46:56,188 --> 00:46:59,650
‎กับคนจากฝ่ายบุคคลนั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะประชุม

795
00:46:59,733 --> 00:47:01,527
‎หัวหน้าผมส่ายหัว

796
00:47:02,110 --> 00:47:05,989
‎"เรายุบตำแหน่งคุณในการตัดงบล่าสุด"
‎เจ้านายผมบอก

797
00:47:06,073 --> 00:47:08,534
‎"การเปลี่ยนแปลงนี้มีผลทันที"

798
00:47:08,617 --> 00:47:11,954
‎หลังจากได้เลื่อนตำแหน่งเจ็ดครั้ง
‎ภายในไม่ถึงสิบปี

799
00:47:12,037 --> 00:47:13,956
‎ผมถูกให้ออกจากงานโดยไม่แจ้งล่วงหน้า

800
00:47:14,039 --> 00:47:16,583
‎และผมต้องประหลาดใจ
‎กับความคิดต่อมาของตัวเอง

801
00:47:17,167 --> 00:47:19,920
‎"นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นกับฉันไม่ใช่รึไง"

802
00:47:20,003 --> 00:47:22,756
‎รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกครับ

803
00:47:22,840 --> 00:47:27,344
‎ผมรู้ว่าถึงเวลาที่ผมต้องก้าวต่อไป
‎และนี่คือสิ่งที่ผมต้องการ

804
00:47:27,427 --> 00:47:29,429
‎มุมมองของผมเปลี่ยนไปสิ้นเชิง

805
00:47:29,888 --> 00:47:31,223
‎แล้วผมก็คิดกับตัวเอง

806
00:47:31,723 --> 00:47:35,310
‎"อาจมีบางคนที่เห็นคุณค่าเรื่องราวของผม

807
00:47:35,936 --> 00:47:38,438
‎คนที่เห็นคุณค่าในเรื่องราวของเรา"

808
00:47:39,314 --> 00:47:43,944
‎จอชกับผม เราตัดสินใจ
‎ทำสิ่งที่ชายอายุ 30 สองคนจะทำ

809
00:47:44,862 --> 00:47:46,113
‎เราเริ่มเขียนบล็อกครับ

810
00:47:47,322 --> 00:47:48,615
‎สิบปีมาแล้วนะครับ

811
00:47:48,699 --> 00:47:51,159
‎และรู้อะไรไหม
‎เรื่องสุดน่าทึ่งได้เกิดขึ้นครับ

812
00:47:51,243 --> 00:47:55,080
‎มีคนเข้าชมเว็บไซต์เรา 52 คนในเดือนแรก

813
00:47:55,163 --> 00:48:00,419
‎ผมรู้ว่าอาจฟังดูไม่ได้สำคัญอะไร
‎แต่จอชกับผมตื่นเต้น

814
00:48:00,502 --> 00:48:03,088
‎แล้วเรื่องน่าทึ่งอื่น ๆก็เริ่มเกิดขึ้น

815
00:48:03,171 --> 00:48:07,634
‎ผู้อ่านห้าสิบสองคนกลายเป็น 500 คน
‎ห้าร้อยคนกลายเป็น 5,000 คน

816
00:48:07,718 --> 00:48:09,595
‎และตอนนี้เราได้รับเกียรติ

817
00:48:09,678 --> 00:48:13,265
‎ให้แบ่งปันสาระข้อความของเรา
‎กับคนนับล้านๆ ทุกปี

818
00:48:13,348 --> 00:48:15,767
‎กลายเป็นว่าเมื่อคุณเพิ่มคุณค่าให้กับชีวิตผู้คน

819
00:48:15,851 --> 00:48:19,521
‎พวกเขากระตือรือร้นที่จะแบ่งปันเรื่องราวของคุณ
‎กับเพื่อนและครอบครัวพวกเขา

820
00:48:19,605 --> 00:48:21,773
‎เพื่อเพิ่มคุณค่าให้กับชีวิตพวกเขา

821
00:48:22,524 --> 00:48:24,526
‎มันเหมาะเจาะที่เรากลับมาที่นี่

822
00:48:24,610 --> 00:48:28,655
‎ไม่ใช่แค่กลับมาที่เดย์ตัน
‎แต่ที่นี่ ที่ร้านกาแฟเพรส

823
00:48:28,739 --> 00:48:31,074
‎เพราะที่นี่คือจุดเริ่มต้นของเรา

824
00:48:31,158 --> 00:48:33,327
‎แม้แต่ตอนที่เราอยู่ในวงการธุรกิจ

825
00:48:33,410 --> 00:48:36,455
‎นายกับฉันจะมาเจอกันที่นี่
‎และมันเหมือนที่เพื่อการสร้างสรรค์ของเรา

826
00:48:36,538 --> 00:48:41,877
‎มันเหมือนเราต้องการพื้นที่พิเศษนี้
‎นอกเหนือจากโลกธุรกิจ

827
00:48:41,960 --> 00:48:44,254
‎นอกเหนือชีวิตส่วนตัวที่ยุ่งเหยิง

828
00:48:44,338 --> 00:48:49,384
‎เพื่อมาที่นี่ เพื่อหาวิธีสร้างสรรค์
‎เพื่อทำให้ชีวิตง่ายดายขึ้น

829
00:48:49,468 --> 00:48:52,429
‎เพื่อเอาความรู้สึกที่เราพบสัมผัส

830
00:48:52,512 --> 00:48:54,389
‎มาถ่ายทอดลงบนหน้ากระดาษ

831
00:48:55,098 --> 00:48:58,769
‎ผมคิดว่าเราทุกคนควรได้รับโอกาส
‎ให้เริ่มต้นชีวิตใหม่และพูดว่า

832
00:48:58,852 --> 00:49:01,313
‎"ฉันนึกว่านี่คือชีวิตที่ฉันต้องการ แต่เปล่าเลย

833
00:49:01,396 --> 00:49:03,106
‎ฉันก็เลยจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง"

834
00:49:03,190 --> 00:49:06,818
‎ถ้าคุณมีความปรารถนาและความฝัน
‎และความหลงใหลในตัวคุณ

835
00:49:07,319 --> 00:49:10,781
‎ทำไมต้องยึดติดกับสิ่งที่คุณเคยทำ
‎และคนที่คุณเคยเป็น

836
00:49:11,406 --> 00:49:14,701
‎และสูญเสียตัวตนที่คุณอยากเป็นด้วยล่ะ

837
00:49:14,785 --> 00:49:17,663
‎ไม่ว่าเราจะอยู่ตรงไหนบนเส้นทาง
‎สู่การมีน้อยลง

838
00:49:17,746 --> 00:49:20,457
‎เราก็จะถูกดึงไปสู่ทิศทางนั้นเสมอ

839
00:49:20,540 --> 00:49:25,337
‎ทิศทางของการเปรียบเทียบ
‎ทิศทางของการถูกสื่อครอบงำ

840
00:49:25,420 --> 00:49:28,674
‎ความจริงคือเราต้องหมั่นใส่ใจกับตัวเองเสมอ

841
00:49:28,757 --> 00:49:31,385
‎เราทำให้ชีวิตยุ่งยากโดยไม่จำเป็น

842
00:49:31,468 --> 00:49:38,433
‎เพราะเรามองข้าม
‎หรือประเมินทิศทางที่อาจเกิดขึ้นต่ำไป

843
00:49:38,517 --> 00:49:42,270
‎จากการนั่งอยู่กับตัวเองตามลำพังสักพัก

844
00:49:42,354 --> 00:49:43,897
‎ไปจนถึงนั่งเงียบๆ และพูดว่า

845
00:49:43,981 --> 00:49:46,858
‎"ฉันจะไม่เข้าใจหรอกว่าชีวิตที่ดีคืออะไร

846
00:49:46,942 --> 00:49:49,611
‎จากตัวกระตุ้นภายนอก

847
00:49:49,695 --> 00:49:53,281
‎ฉันจะฟังเสียงจากข้างใน
‎และดูสิว่ามันจะนำพาฉันไปไหน"

848
00:49:53,365 --> 00:49:57,411
‎ถ้าเพียงแต่คนเราตัดสินใจ
‎ที่จะมีชีวิตชีวาอย่างสมบูรณ์

849
00:49:57,494 --> 00:49:59,705
‎ถ้าพวกเขาเพียงแต่กำจัดทุกอย่าง

850
00:49:59,788 --> 00:50:01,707
‎ที่ดูดเอาพลังชีวิตและจิตวิญญาณพวกเขาไป

851
00:50:01,790 --> 00:50:04,126
‎ตอนนั้นแหละที่คุณจะพบความหลงใหล

852
00:50:04,209 --> 00:50:07,504
‎แต่ความหลงใหลของคุณ
‎จะไม่มีวันเกี่ยวกับตัวคุณเอง

853
00:50:08,005 --> 00:50:12,009
‎ความหลงใหลของคุณ
‎จะเป็นสิ่งดีๆ ที่คุณทำได้ในโลกนี้อยู่เสมอ

854
00:50:13,301 --> 00:50:16,471
‎จอชกับผมถึงได้มาอยู่ตรงนี้ตอนนี้ไงครับ

855
00:50:16,555 --> 00:50:18,974
‎เราหวังอย่างยิ่งว่าเราจะเพิ่มคุณค่าให้ชีวิตคุณได้

856
00:50:19,057 --> 00:50:21,101
‎ด้วยการเป็นกำลังใจให้คุณปล่อยวาง

857
00:50:21,184 --> 00:50:22,978
‎เพื่อนึกภาพชีวิตที่มีมากขึ้น

858
00:50:23,562 --> 00:50:26,565
‎เวลามากขึ้น ความสัมพันธ์ที่มีความหมายมากขึ้น

859
00:50:26,648 --> 00:50:29,735
‎การเติบโตและการมีส่วนร่วม
‎และความพึงพอใจที่มากขึ้น

860
00:50:29,818 --> 00:50:31,653
‎ชีวิตแห่งความหลงใหล

861
00:50:31,737 --> 00:50:35,365
‎ไร้พันธะผูกพันจากกับดักแห่งโลกแสนวุ่นวาย
‎รอบตัวคุณ

862
00:50:36,658 --> 00:50:39,870
‎สิ่งที่คุณจินตนาการคือชีวิตเปี่ยมเจตนารมณ์

863
00:50:41,079 --> 00:50:42,330
‎หาใช่ชีวิตสมบูรณ์แบบ

864
00:50:42,414 --> 00:50:44,207
‎ไม่ใช่แม้แต่ชีวิตง่ายๆ ด้วยซ้ำ

865
00:50:45,000 --> 00:50:46,001
‎แต่เป็นชีวิตที่เรียบง่าย

866
00:50:46,960 --> 00:50:51,840
‎และเพื่อไปถึงจุดนั้น คุณอาจ
‎ต้องสละปล่อยว่างสิ่งของบางอย่างระหว่างทาง

867
00:50:52,674 --> 00:50:55,052
‎(รับภารกิจท้าทาย "เลส อิส นาว")

868
00:50:55,135 --> 00:50:58,972
‎(จับคู่กับเพื่อน
‎สมาชิกในครอบครัว เพื่อนร่วมงาน)

869
00:50:59,056 --> 00:51:02,184
‎(แต่ละคนจะต้องทิ้งของหนึ่งอย่างในวันแรก)

870
00:51:02,267 --> 00:51:04,644
‎(สองอย่างในวันที่สอง)

871
00:51:04,728 --> 00:51:07,147
‎(สามอย่างในวันที่สาม)

872
00:51:07,230 --> 00:51:08,815
‎(และทำไปเรื่อยๆ)

873
00:51:08,899 --> 00:51:10,525
‎(ทิ้งอะไรก็ได้!)

874
00:51:10,609 --> 00:51:11,985
‎(ของสะสม)

875
00:51:12,069 --> 00:51:13,487
‎(ของตกแต่ง)

876
00:51:13,570 --> 00:51:15,113
‎(เครื่องใช้ในครัว)

877
00:51:15,197 --> 00:51:16,114
‎(เครื่องใช้ไฟฟ้า)

878
00:51:16,198 --> 00:51:18,158
‎(เฟอร์นิเจอร์ อุปกรณ์ ของใช้ เครื่องนอน)

879
00:51:18,241 --> 00:51:21,745
‎(หุ่นฟิกเกอร์ เสื้อผ้า
‎ผ้าเช็ดตัว เครื่องมือ หมวก)

880
00:51:21,828 --> 00:51:25,415
‎(บริจาค ขายหรือรีไซเคิล)

881
00:51:25,499 --> 00:51:28,960
‎(ของทุกสิ่งต้องหมดไปก่อนเที่ยงคืน)

882
00:51:29,044 --> 00:51:33,048
‎(คุณจะทำได้ตลอดทั้งเดือนไหม)

883
00:51:33,131 --> 00:51:38,804
‎(แบ่งปันความคืบหน้าของคุณ)

884
00:51:38,887 --> 00:51:42,265
‎(#เลสอิสนาว)

885
00:52:46,288 --> 00:52:51,168
‎คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์