Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ŚWIAT ŁAMIE WSZYSTKICH.
U NIEKTÓRYCH ZŁAMANE MIEJSCA STAJĄ SIĘ SILNE.
Gdy stoisz nad bystrzem,
wszystko jest teoretyczne.
Wyobrażasz sobie każdy ruch.
Każdy prąd.
Każde uderzenie.
A i tak świetnie zdajesz sobie sprawę,
że chociaż mnóstwo pracy włożyłeś
w przygotowania do tej chwili,
wszystko może pójść nie tak.
Kiedy zrobiłem sobie przerwę od kajaków, na początku myślałem…
KAJAKARZ WYCZYNOWY
…że po trzech miesiącach będę gotów do powrotu.
Nie planowałem przecież na zawsze zrezygnować z kajakarstwa.
Ale kiedy zrozumiałem, jaka operacja mnie czeka,
nic nie było pewne.
Poświęciłem życie spływom najgroźniejszymi rzekami świata.
Ale tu chodziło o coś innego.
Wtedy właśnie zdałem sobie sprawę,
że czeka mnie spływ najstraszniejszym nurtem w życiu.
A wszystko w mojej głowie.
David Bloom zaprasza na program Today.
Dzień dobry. Gratulacje.
- Dzięki. - Dzięki.
Scott, mówiliśmy już, że jesteś kajakarzem światowej klasy.
Ale nawet ty pomyślałeś: „Aj, nie wierzę, że to zrobimy”.
Dlaczego ludzie nazywają to Mount Everestem rzek?
W annałach przygód ten pierwszy spływ
zostanie zapamiętany jako jedna z najwspanialszych wypraw naszych czasów.
Scott, co dalej? Masz 30 lat.
Jaka będzie następna przygoda?
Jest takie miejsce w zachodnim Tybecie. Nazywa się Kajlas.
Z jednego szczytu wypływają cztery rzeki.
Płyną na cztery strony świata.
Moim celem jest spływ czterema największymi rzekami Himalajów.
Nie polecasz tego początkującym kajakarzom.
To tak wielkie wyzwanie.
Nie, jest to coś dla kogoś, kto jest absolutnie zdeterminowany,
kto zdecydował się poświęcić spływom największymi rzekami.
KALIFORNIA
Moje pierwsze wspomnienie to chyba łódź.
Tata lubił motorówki wyścigowe.
Uruchamiał silnik i cały dom się trząsł.
Był wtedy szalony.
Nie mieszkaliśmy blisko gór ani blisko oceanu.
Dorastaliśmy w gorących dolinach: San Bernardino, Fresno, Sacramento.
Prawdziwe dzieciaki z doliny.
Chłopcy… Opowiem o nich obu,
bo są niemal nierozłączni.
Bracia byli bardzo blisko.
Byłam zdania, że zdrowe dzieci to aktywne dzieci.
Bez rachunków za lekarza.
Wczesne lata były fajne. Bardzo fajne.
A potem ich tata i ja się rozwiedliśmy.
Przez wiele lat trochę tego żałowałem.
Czułem, że powinniśmy to przetrzymać.
Ale nie było nam to pisane. Nie dało się.
Mama właśnie straciła pracę i postanowiła wrócić na studia.
Żyliśmy wtedy z pożyczek studenckich.
Ojciec był jak wędrowny sprzedawca. Nieobecny w naszym życiu.
Mieszkaliśmy w San Bernardino. Okolica, w której dorastaliśmy,
była niebezpieczna.
Nasz dom był bardzo bezpieczny, ale już dwie przecznice dalej
był zupełnie inny świat.
Na rogu stały prostytutki. Byli tam dilerzy.
Dzieciaki chodziły do szkoły z bronią.
Wtedy myśleliśmy, że jest tylko jeden sposób na to,
żeby wyrobić sobie pozycję i zyskać szacunek:
siła fizyczna
i wdawanie się w bójki, żeby się wykazać.
Wystarczyło, że ktoś rzucił wyzwanie.
Ściągaliśmy koszulki i zadawaliśmy ciosy.
Bardzo nas dręczono. Zwłaszcza mnie.
Wracałem od kolegi i wdałem się w bójkę z jakimiś dzieciakami.
Jeden z nich dźgnął mnie w ramię.
Na szczęście byłem szybszy od tamtej dwójki
i po prostu udało mi się uciec.
Pamiętam, jak wbiegam do domu i mówię bratu, że dostałem nożem.
Porozmawialiśmy i ustaliliśmy, że ukryjemy to przed mamą.
Prosił mnie, żebym nic nie mówił.
Wiedzieliśmy, że im więcej rodzicom nie mówimy,
tym mniej ich stresujemy.
Uznaliśmy: „Zapomnijmy o tym.
Już nigdy o tym nie rozmawiajmy”.
Pewne rzeczy, które miały miejsce w dzieciństwie –
zawieszenie w prawach ucznia czy aresztowanie Scotta
za jakieś głupoty –
stworzyły taką negatywną stronę naszego charakteru.
Straciliśmy dom. Skończyły mi się pieniądze.
Jak to czasem bywa. Doszliśmy do ściany.
Przyszła pora, aby zabrać Scotta i Dustina z San Bernardino.
Mama przerwała studia
i przeprowadziliśmy się do doliny Sacramento, do Rocklin.
Wtedy trochę się uspokoiło.
Naszymi sąsiadami byli Stanleyowie.
Mieszkali niedaleko Mary i chłopców
i zainteresowali ich raftingiem.
Zaraz po szkole
jeździliśmy nad rzekę, w góry.
Było to coś, czego nigdy nie doświadczyliśmy.
Widzieliśmy w tym szansę.
Doug, najstarszy brat, prowadził szkołę przewodników raftingu.
Naprawdę pokazał nam, że w życiu chodzi o coś więcej
niż imprezowanie, bójki i nielegalny szajs.
Dustin i Scott ukończyli kurs na przewodników rzecznych.
To była ich letnia praca.
Wtedy pomyślałem:
„Wow, naprawdę przemawia mi to do serca”.
Przewodnik rzeczny odpowiada za życie innych ludzi.
Nagle dało to nam zupełnie nowe spojrzenie na życie.
Rozrabianie zamieniliśmy
na spędzanie czasu na łonie natury z ogromną odpowiedzialnością.
Bardzo chciałam, żeby podążali za marzeniami,
żeby szli własną ścieżką.
Wiedziałam też, że są dobrzy w tym, co robią.
Ale widziałam, że wciąż siedzi nad rzeką,
śpi w śpiworze. Co to za przyszłość?
Nie widziałam w tym zawodu.
Przełom nastąpił, kiedy pojechałam z nim nad rzekę Kolorado.
Byłam zachwycona.
To była niesamowita wycieczka.
I wtedy już wiedziałam.
Rzeka oświeciła zarówno mnie, jak i brata.
Przekierowała energię, którą mieliśmy w sobie
i którą wykorzystywaliśmy w negatywny sposób,
na coś pozytywnego.
Nie chciałem już robić nic innego
poza spływami rzecznymi. Wpadłem.
Na całego.
Z kajakiem pierwszy raz zetknąłem się na raftingu.
Znajomy opisał to w taki sposób:
„Rafting jest trochę jak jazda autobusem.
Kajakarstwo jest jak jazda samochodem wyścigowym.
Lepiej jeździć wyścigówką”. Ja na to: „Zdecydowanie”.
Osobom, które nie znają się na kajakarstwie,
powiem, że bystrza rzeczne składają się
z fal,
spadków,
skał
i prądów.
Jeśli nie unikniesz tych elementów, możesz utknąć.
Kajak może się wywrócić.
A jeśli nie umiesz go odwrócić, możesz popłynąć.
I jesteś zdany na łaskę rzeki.
Kajaki pozwalają w niesamowity sposób sterować spływem w dół rzeki.
Nic się z nimi nie równa.
Wsiadłem do kajaka i na początku było mi ciężko.
Ale to był mój pierwszy dłuższy spływ.
Po wszystkim musiałem podjąć decyzję.
Albo pójdę na studia,
albo zajmę się byciem przewodnikiem i kajakarstwem.
Postanowiłem zrobić to drugie.
Kiedy wiosną skończyłem pracę przewodnika,
załadowałem kajak na samochód i pojechałem do Banks w Idaho.
No i bum.
Codzienny spływ północną odnogą rzeki Payette.
Było to zagłębie kajakarstwa.
Wtedy poznałem Charliego Munseya.
Charlie był królem północnej odnogi.
Północna odnoga Payette. Wpisali mi to
do prawa jazdy.
Wykonałem pewnie, sam nie wiem,
700 lub 800 spływów tą odnogą na różnych poziomach.
Scott Lindgren pojawił się w Idaho. Przyjechał toyotą,
która wyglądała, jakby miała miliony na liczniku.
Zdecydowanie był taki trochę rozdrażniony.
Miał też wielką motywację do pływania kajakiem.
Natychmiast się dogadaliśmy.
Pasowaliśmy do siebie. Byłem cztery czy pięć lat starszy,
a on miał naturalne zdolności.
Zawsze czułem się dobrze, gdy Scott pływał ze mną.
Wiedziałem, że mam w nim dobrego partnera, na którego mogę liczyć.
Na początku lat 90. byłem w Nepalu
i spłynąłem jakimiś dziesięcioma rzekami.
Namówiłem Scotta, żeby tam ze mną pojechał.
Dwa razy nie musiał powtarzać.
Uznałem, że zaoszczędzę wszystko, co zarobię,
i pojedziemy do Azji.
Do Nepalu poleciał zaraz po skończeniu szkoły.
Ciężko było go puścić.
Był bardzo skupiony
i stało się to jego życiem.
Wtedy zrozumiałem, że kajakarstwo nie jest czymś,
co robi się tylko w Kalifornii, Idaho i ogólnie w Stanach.
Uprawiano je na całym świecie.
Byłem jeszcze bardzo młody. Miałem 20 lat.
Dzieciak.
Zawsze próbowaliśmy zrobić to, czego jeszcze nie robiono.
Większe wyzwanie.
Słyszałem o pewnej świętej górze zwanej Kajlasem.
KAJLAS
Kajlas jest na zachodnim krańcu Tybetu.
Od ponad 5000 lat ludzie piszą o tym,
jak to cztery wielkie rzeki Himalajów i Karakorum
spływają z jego lodowców.
Gdy zaczęliśmy poznawać mitologię Kajlasu,
mój cel stał się oczywisty.
Rzucę wszystko.
Zrobię, co w mojej mocy,
żeby być w formie na spływ tymi czterema rzekami.
To był początek marzenia.
Kiedy wróciłem do domu z pierwszej wyprawy do Nepalu,
ten rodzaj kajakarstwa wyczynowego
był precedensem dla tego, co miało się dziać w Kalifornii.
KALIFORNIA
Następnej wiosny kupiłem tanią kamerkę Hi8.
Wtedy też poznałem Johna i Williego Kerna.
I Chucka.
Nie musisz być kajakarzem.
Jeśli korzenie twojej osobowości są nad rzeką,
jest w tobie taka wrodzona pokora. Poczucie przynależności.
Takie braterstwo.
Kiedyś nie robiło tego zbyt wiele osób.
Jak zobaczyłeś kajakarza, cieszyłeś się.
Gdy znalazłeś się nad rzeką z innymi kajakarzami,
byłeś z rodziną.
Poznaliśmy Scotta i nasze umiejętności
połączyliśmy z jego.
To naturalny przywódca. Bez wątpienia.
Rozwinął naszą działalność pomysłem:
„Wsadzę sobie kamerkę między nogi. Wezmę ją na spływ”.
Johnnie miał aparat,
a Chuck motywował w inny sposób.
Chuck się wyróżniał.
Był siłą napędową dla nas wszystkich.
Nie było wtedy nikogo lepszego
i czułem, że z tego korzystamy.
Nie rozśmieszajcie go.
Spływy kajakowe z Williem i Johnniem.
To moi przyjaciele.
Wspólne spływy to jedna z najlepszych rzeczy na świecie.
Automatycznie podnoszą poziom energii.
Na szczycie spadku czujesz się o wiele lepiej,
kiedy na dole uśmiechają się do ciebie bracia.
Ja byłem gościem bez kamery.
Nie myślałem o zdjęciach, tylko o grupie, bezpieczeństwie.
Każdy z nas miał nad rzeką swoją rolę.
I zaczęliśmy działać jako ekipa.
To była eklektyczna grupa dzieciaków z całego świata.
I tak się złożyło, że wszyscy
chcieliśmy tego samego.
Istniały podstawy wiedzy,
ale można ją było bardzo poszerzyć.
Naprawdę uważam, że był to punkt zwrotny możliwości kajakarstwa.
Dzięki sprzętowi i filmom mojego brata.
Oglądaliśmy potem jego filmiki.
Nikt nigdy tego nie dokumentował.
Pomyśleliśmy:
„Załóżmy firmę produkcyjną i zobaczymy”.
Możliwości były nieograniczone.
Po raz pierwszy w historii kajakarstwa
istniała grupa osób, dla których kajakarstwo było jedynym celem.
Tyle.
Pamiętam, że myślałem:
„Jak można na tym zarobić?”.
Oglądaliśmy filmy o kajakarstwie ekstremalnym.
Za wiele ich nie było. Southern Fried Creekin'.
No i co byście w takiej sytuacji zrobili?
Czyli tak to działa. Można kręcić filmy o kajakarstwie.
Zaczęli od filmu Good 2 the Last Drop.
Zajebisty.
Kurwa, odjechany był. Widzieliście go?
Mimo że te pierwsze filmy były kiczowate,
dla świata kajakarzy były rewelacyjne.
I to dało początek firmie Driftwood Productions.
Przewodnik rzeczny zaczął kręcić filmy kajakowe dla brata.
Widział, że im lepiej kręci, im więcej wygrywa, na przykład Emmy,
tym większy budżet może mieć,
a więc organizować większe wyprawy.
Super było być ich mamą.
Stali się dość znani.
Właściwy czas, właściwe miejsce i zajęcie.
Zapanował szał na kajakarstwo.
Dawaj, Scott.
Tak!
Widziałeś? Czad.
To był szczęśliwy czas. Życie było piękne.
Mieliśmy skrzydła.
- I jak, stary? - Odlot.
Najlepszy spływ w życiu. I jak, Scotty?
A teraz dokąd?
Jadę do Kolorado, żeby tam popływać.
KOLORADO
Tamtego lata usłyszeliśmy o Black Canyon of the Gunnison.
To park narodowy.
Bardzo głęboki kanion na Wyżynie Kolorado.
Postanowiliśmy trzymać się poziomu rzeki.
Może uda nam się znaleźć jakąś nową trasę.
Płyniemy, a wody coraz mniej.
Trzeba mieć pewność, że można płynąć dalej.
Chuck popłynął.
Wpływa na taką płaską, trochę zanurzoną skałę.
Kajak dość szybko utknął.
Jest zanurzony do pasa i znika.
Spojrzałem na niego,
potem w górę rzeki i znów na niego.
W tak krótkim czasie woda przeciążyła mu plecy.
I to była ta jedna chwila, pęd wody, cokolwiek by to nie było.
W tym miejscu.
Moim zdaniem bliskość między Chuckiem i Scottem
nie różni się zbytnio od bliskości między Chuckiem i mną.
Byliśmy braćmi.
Ich więź wytworzyła się wokół tego.
Wokół tej relacji. Jak u nas wszystkich.
To była siódma osoba, która utonęła w tamtym roku.
Cztery czy pięć z nich to bliscy znajomi.
Coś strasznego.
Co my, kurwa, robimy?
Gdy zmarł Chuck,
Scott zaczął brać wszystko naprawdę na poważnie.
Stał się o wiele bardziej nerwowy.
Emocją, która została we mnie, był gniew.
Opanował mnie gniew.
Jeśli nie byłeś w formie albo byłeś niestabilny psychicznie,
albo nawet pokazywałeś jakąkolwiek słabość emocjonalną,
stanowiłeś zagrożenie dla bezpieczeństwa wyprawy.
Natychmiastowe wykluczenie.
Zamiast podejść i spytać, czy wszystko w porządku,
mówiliśmy, żeby się, kurwa, ogarnąć.
Jeśli nie dajesz rady, zabieraj manele i wypad.
Standardowa procedura. Pastor.
Wielebny, odpuścisz mi winy?
Nie rozmawialiśmy o uczuciach i takich tam.
O naszych emocjach.
Nasze przeżycia omawialiśmy tak, jak potrafiliśmy.
Otwieraliśmy butlę whisky, trochę nad nią siedzieliśmy,
wspominaliśmy,
ale niewiele się o sobie dowiadywaliśmy.
Na początku opowiadał mi
o ciężkim dzieciństwie.
Myślę, że przez to właśnie był rozdrażniony
i musiał znaleźć sposób, by się chronić.
A chronił się w taki sposób, że był oschły. I surowy dla innych.
Straciłem zbyt wielu przyjaciół. Zbyt wielu.
Łatwo było zachowywać się jak palant.
Mówić: „Nie nadajesz się do tego. Spadówa”.
Nikt z nas nie umiał sobie z tym radzić.
Kiedy robiło się ciężko, biegłem nad rzekę.
Straciłeś kogoś.
Chcesz…
Chcesz go odzyskać. Odnaleźć go.
Koniec pływania na to nie pozwalał.
Najlepszym sposobem na utrzymanie z nim więzi był powrót nad rzekę.
Musieliśmy zakochać się w kajakach na nowo.
Ponownie szukać inspiracji dla tego, co zaczęliśmy w Kalifornii,
ale na dużo większą geograficznie skalę.
U Scotta zaczęło to być drogą
do spływu czterema rzekami.
TYBET
Nasz pierwszy wspólny spływ po przerwie
był po górnej rzece Karnali.
KARNALI PIERWSZA Z CZTERECH RZEK
Kręcisz?
Kajlas ma wyjątkowe znaczenie dla kajakarzy.
Hindusi wierzą, że gdy na tę górę spada deszcz,
woda wsiąka w ziemię i siedem razy okrąża Kajlas.
Na powierzchnię wychodzi na cztery strony świata przez śluzy Sziwy.
Na zachód płynie Satledź. Na północ Indus.
Na wschód Brahmaputra. A na południe rzeka Karnali.
Zaczniemy od Karnali.
Pielgrzymka do góry Kajlas
i możliwość spływu po jej czterech wielkich rzekach
była dla mnie szczytem osiągnięć w tym sporcie.
Doszliśmy do źródła rzeki Karnali.
Czeka nas pierwsze zejście przełomem górnej Karnali.
Pierwszy dzień z jakichś 20.
Docieramy na miejsce i przez siedem dni płyniemy źródłem rzeki.
Pierwszy kanion był jak pułapka.
Ściany o wysokości 1800–2500 m.
Jesteś w kanionie. Na totalnym zadupiu.
Możesz tylko płynąć w dół rzeki.
Jesteś sam.
Co tam, Scott?
Trochę deszczu.
Martwisz się?
Nie pomoże nam.
Gdy dotarliśmy do serca Karnali,
wszyscy mogli się sprawdzić.
Ale myślę, że przede wszystkim Charlie.
Był przekonany, że posunęliśmy się może trochę za daleko.
To… wielki kanion. Bez dwóch zdań.
Nie czuł się komfortowo.
Zacząłem się tam czuć jak na wojnie.
Ma się wtedy mętlik w głowie.
Uważałem, że pływają lepiej ode mnie.
I naprawdę mnie to przybiło.
Było mi strasznie ciężko.
Widziałem to u wielu osób.
Ten moment, kiedy zrezygnowali.
To nie trwa wiecznie.
Trzeba mieć taki wewnętrzny ogień.
Ale kiedy staje się on niestabilny, robi się niebezpiecznie.
Wypłynęliśmy z tego przełomu. Następnego dnia
powiedział, że nie popłynie z nami dalej.
Chyba nie zdawałem sobie sprawy, że już nigdy nie popłynie.
To była pamiętna chwila dla mnie i Charliego,
bo wtedy po raz ostatni z nim płynąłem.
Charlie znał historię, dawną historię.
Charlie tak samo jak ja marzył o spływie czterema rzekami.
Na razie.
- Na razie. Uważajcie na siebie. - Ty też.
Do zobaczenia.
Uważałem się za mentora Scotta.
Ma ode mnie większy talent i jest, kurczę, szansa, że mu się uda.
Działaliśmy wtedy na innym poziomie,
co mnie trochę przybiło.
Skończyliśmy spływ
i była to wtedy
jedna z najważniejszych wypraw w moim życiu.
Niedługo później poznałem Mikeya i Allana.
Przed pierwszym spływem Satledzią.
INDIE
Scott powiedział mi o swoim marzeniu
spływu czterema rzekami Kajlasu podczas spływu Satledzią.
SATLEDŹ DRUGA Z CZTERECH RZEK
W porównaniu z innym sportem
to jak wspinaczka po czterech zboczach najwyższej góry świata.
Cechą charakterystyczną Satledzi
jest gdzieś 900-metrowa pionowa ściana skalna i rzeka u jej stóp.
To był mój pierwszy spływ ze Scottem.
Może trochę się niecierpliwił, bo byliśmy wolniejsi,
a on przywykł do morderczego tempa.
Ale pod koniec wszyscy śmigaliśmy.
Czasem skala może być przytłaczająca,
gdy otaczają cię tysiące metrów skał.
Ale dzień po dniu.
Pamiętam, że podczas tej wyprawy po raz pierwszy zdałem sobie sprawę,
że rzeki, którymi pływamy w Himalajach,
niedługo zostaną zniszczone przez tamę. Ścigamy się z czasem.
Dziś ten odcinek – czadowy, głęboki odcinek,
jeden z najlepszych – jest zalany.
Fantastyczna woda.
A w Rampurze na wspólne świętowanie już czeka mnóstwo ludzi.
Po Satledzi byliśmy bardzo podekscytowani,
bo co noc rozmawialiśmy o Brahmaputrze.
BRAHMAPUTRA
Pod względem logistyki Brahmaputra
była na zupełnie innym poziomie. Bestia.
Odezwałem się do Charliego.
Powiedziałem, że idziemy z Brahmaputrą na całość
i że chcę, żeby tam był.
Interesowałem się już wtedy fotografią
i trochę się postarzałem. Nie pływałem tyle, co kiedyś.
Nie zależało mi więc aż tak na zaliczeniu wszystkich czterech rzek.
Moją przyszłością było fotografowanie następnego pokolenia.
Mieliśmy obsesję na punkcie tej rzeki.
BRAHMAPUTRA TRZECIA Z CZTERECH RZEK
To najgłębszy kanion na świecie.
Po jednej stronie Gyala Peri o wysokości 7300 m,
po drugiej Namcze Barwa o wysokości 7800 m.
Płyniesz tym kanionem przez 250 kilometrów.
Spadek o 3700 metrów
czymś, co spływa
po Wyżynie Tybetańskiej w zawrotnym tempie.
Poza tym była tam też inna ekipa. Whica Walkera.
Zaczynam się stresować, że ogarną to pierwsi.
Przyjechali na miejsce, ruszyli.
Zaraz potem Doug Gordon zrobił błąd,
zepchnęło go na środek rzeki i już nie wypłynął.
Przy całej tragedii tego zdarzenia
zdaliśmy też sobie sprawę, że nie możemy się śpieszyć.
Było mnóstwo przygotowań. Całe miesiące wpatrywania się w mapy satelitarne
i bycia przerażonym.
Dodajmy do tego polityczną niedostępność,
a sprawa zyskuje niesamowity wymiar.
CHINY
Było tak wiele elementów.
Tyle bezsennych nocy zeszło mi na planowaniu tej wyprawy.
Zaprzedałem duszę na wiele różnych sposobów.
Żeby się udało,
poziom musiał być najwyższy.
To naprawdę historyczny dzień.
Dziś Scott Lindgren, Johnnie Kern, Willie Kern,
Dustin Knapp, Mike Abbott, Allan Ellard i Steve Fisher
spłyną rzeką Brahmaputra.
Będzie niezły czad. Rzeka jest wielka.
Wpłynąłem w cofkę i…
po wywrotce poniosło mnie w górę.
Robi się nieprzyjemnie.
Nie wiem, czy Dustin to nagrał, ale totalnie mnie przywaliło.
Był spadek.
Nie sądziłem, że wypłynę.
Długi dzień.
Dziesięć kilometrów nad Tęczowym Wodospadem.
To bystrze prowadzi do wielkiego przełomu,
który na mapach stanowił wielki problem.
Chodziło o wytrwałość.
O długą trasę. O cierpienie.
Nie ma to jak trochę pocierpieć.
Sam nie wiem. Pociągało mnie to, podobało mi się.
Siedzę teraz powyżej miejsca,
które uważam za jedno z bardziej imponujących na świecie.
Nad Tęczowym Wodospadem. Wysokość – 21 metrów.
Tuż pod nim znajduje się 34-metrowy wodospad,
który ma w sobie moc Himalajów.
W naszej podróży pora teraz na inną ścieżkę.
Musimy wspiąć się przełęczą,
co stanowi główną przeszkodę dla tej wyprawy.
To był jeden z najpaskudniejszych odcinków.
Jedno poślizgnięcie i spadasz 600 metrów w dół do rzeki.
Nikt nie mówił, że będzie wspinaczka na Namcze Barwa.
Mam nadzieję, że wszyscy bezpiecznie ukończymy wyprawę,
bo ten spływ to będzie prawdziwa męka.
Dużo się można o kimś dowiedzieć, o jego sposobie bycia,
kiedy robisz z nim coś niełatwego.
To życie pod lupą.
Właśnie przeszliśmy 3600-metrową przełęczą.
Tragarze mówią, że jeśli nie damy im podwójnej stawki,
zostawią nas.
Grozili przemocą.
Czyli ile?
Zajebią nam, kurwa, sprzęt i coś nam zrobią.
Przestań napierdalać o forsie! Jasne?
Myślę, że Scott był już na skraju wyczerpania nerwowego.
Wtedy jedyny raz zobaczyłem tę jego ostrą stronę.
Według niektórych nerwowość.
Kurwa!
Tak? I co niby, kurwa, zrobicie?
Zaskoczyło mnie to.
Czy to przez stres?
Czy może chodzi o coś więcej? Czy coś się dzieje w jego głowie?
- Już mamy przejebane. - Nie mamy. Mamy kłopoty.
Ale nie mamy totalnie przejebane.
Nie mamy innego wyjścia. Musimy im tyle zapłacić.
Po 25 czy 30 dniach wyprawy
atmosfera staje się nieco inna.
Dużo bardziej napięta.
Przez cały czas nie miałem przerwy.
Dziś po raz pierwszy w ciągu dziesięciu lat przyjazdów w Himalaje
byłem zakładnikiem i zostałem obrabowany przez naszych 43 tragarzy.
Teraz Payu. Na szczęście.
Chętnie opuścimy to miejsce.
Tysiąc razy powinno nam się nie udać.
Codziennie działo się coś,
co zagrażało ukończeniu wyprawy.
Fakt, że nam się udało, nawet dziś jest dla mnie oszałamiający.
Kiedy wróciłem do domu,
byłem wyczerpany emocjonalnie i fizycznie.
Dzień dobry. Gratulacje.
- Dzięki. - Dzięki.
Scott, mówiliśmy już, że jesteś kajakarzem światowej klasy.
Ale nawet ty pomyślałeś: „Aj”.
Doświadczenie z Brahmaputrą na pewno wiele wszystkich kosztowało,
ale powiedziałbym, że najwięcej kosztowało Scotta.
Wyprawa zmieniła wszystko.
W tym sporcie konieczna jest koncentracja
utrzymywana całymi dniami.
Po wszystkim
byliśmy nią tak wykończeni,
że napięcie potrafiliśmy rozładować tylko popijawą.
Powrót do codzienności to jeden z najtrudniejszych elementów tych wypraw.
Kolejna zgrzewka piwa!
Tylko tyle mam!
Jak włączyć te wyprawy w życie i dobrze je wykorzystać,
zamiast myśleć o tym, że chciałoby się tam dalej być?
Tworzy się taki schemat.
Gnasz na całego, absolutna koncentracja przez wiele dni,
potem koniec, popijawa, zbierasz sprzęt i kolejna wyprawa.
I tak w kółko.
To wariactwo.
Kiedy ukończysz jakąś dużą wyprawę, która zyskuje rozgłos,
pierwszym pytaniem, które pada, jest: „Co dalej?”.
Tego właśnie chciałeś. Masz 30 lat. Jaka będzie następna przygoda?
Wtedy moim celem był Indus.
Czwarta i ostatnia rzeka.
Spłynąłem rzeką Satledź, Karnali i Brahmaputra.
Pozostaje Indus.
Ale w Pakistanie jakakolwiek turystyka zupełnie odpada.
Czułem, że muszę zrobić sobie przerwę
i trochę odetchnąć.
Ale na tym polegał problem. Nie robiłem sobie przerw.
Zrobiliśmy trasę po Stanach. Udała się.
Oby wam się podobało.
Latałem po całym kraju na premiery filmu.
Produkowałem program telewizyjny.
Nie byłem do tego przyzwyczajony.
Nie umiałem sobie z tym radzić. Dałem się temu przytłoczyć.
Wcześniej chodziło tylko o kajaki.
Nagle na pierwszy plan weszła produkcja filmowa.
To była dla niego duża zmiana.
Większy budżet wiąże się z większymi oczekiwaniami.
Ludzie spodziewają się rezultatów.
Mają wobec ciebie zupełnie inne oczekiwania.
To była bardziej praca na pełny etat,
odgrywanie roli pracownika korporacji.
Współpraca z większymi sponsorami, więcej pieniędzy.
Myślę, że dla wszystkich był to punkt zwrotny,
jeśli chodzi o spędzanie czasu ze Scottem i wyprawy.
Szczególnie pamiętam jedną rozmowę.
Powiedział: „Nie obchodzi mnie pęd w dół rzeki.
Zależy mi tylko na zdjęciach i spłacie kredytu”.
Nigdy nie słyszałem, żeby wypowiadał się w taki sposób.
To przeciwieństwo tego, co robimy.
Nam chodzi właśnie o pęd w dół rzeki.
W kolejnych latach zacząłem jeździć do Afryki.
NIL BIAŁY
Nie byłem raczej w najlepszej formie fizycznej ani psychicznej,
ale wybieraliśmy się nad Wodospady Murchisona.
To jedna z najbardziej przerażających wypraw rzecznych w moim życiu.
Na prawym brzegu rzeki Armia Bożego Oporu.
Potężna masa spiętrzonej wody.
Największe zagęszczenie krokodyli i hipopotamów na świecie.
Takie miejsce trzeba traktować poważnie.
Jeśli coś pójdzie nie tak,
na dnie bystrza ktoś może na ciebie czekać.
To odcinek, który przepłynąłem tylko raz w życiu.
I nie zamierzam tam wracać.
Na tej wyprawie widziałem, że coś się z moim bratem dzieje.
Czuł się słaby fizycznie.
Musiał stłumić ten strach.
Wiedział, że nie może być osobą, która będzie hamować grupę.
Znał zasady.
Najpierw zauważyłem, że zaczął gorzej wiosłować.
Sytuacja wyglądała tak,
że po wywrotce
traciłem orientację.
Nie traciłem przytomności, ale nie wiedziałem, gdzie jestem.
I nie mogłem odwrócić kajaka.
A było to ostatnie miejsce na świecie
na trudności z odwróceniem kajaka po wywrotce.
Scott wywierał na uczestników wyprawy presję.
Jeśli ktoś nie wiosłował dość dobrze, wypadał z danego odcinka.
Na tych wodospadach po raz pierwszy
to on był osobą, której sam by tak nagadał.
Skończyłem wyprawę.
Uznałem,
że wezmę trzy miesiące wolnego, żeby rozgryźć, co się dzieje.
Nie mogłem dociec, o co chodzi. Kilka razy byłem u lekarza,
ale wyniki badań wydawały się być całkiem niezłe.
Może to tyle. Może po prostu się starzeję i…
to koniec tej przygody.
Ale intuicja podpowiadała mi,
że problem jest głębszy.
Nie można wiecznie funkcjonować na takim poziomie.
Na bank. Można próbować.
Tym,
czego się najbardziej trzymałem,
był Indus.
Stanowił taką lukę w mojej duszy.
Wiedziałem, że jak skończę z kajakarstwem, to z tego zrezygnuję.
I…
skończyłem.
Widziałem tę zmianę w życiu Scotty’ego.
Z zawodowca
w zawodowca, który nie wie, czy kocha to, co kochał.
Jest nad rzeką, ale nie jest zdrowy.
Nie jest nad rzeką, bo nie jest zdrowy.
To może być dla kogoś zupełne wariactwo.
Chodził po barach.
Przesadzał.
Brałem wszystko. Tylko prosiłem o więcej.
Tego, co poprawiało humor.
Po jakimś czasie
stopniowo
wszyscy zaczęli się ode mnie odsuwać.
I to było dopiero pojebane więzienie,
bo jest się w nim samym.
Trzy miesiące bez rzeki przerodziły się w osiem długich lat.
Jestem sam w domu
i zaczyna boleć mnie głowa.
Widzę podwójnie i zaczynam się ruszać.
A potem tracę przytomność.
Leżałem na podłodze,
obudziłem się, a głowę mi wręcz rozrywało.
Coś zdecydowanie było nie tak. Muszę się dowiedzieć, co się dzieje.
Idę do lekarza.
Powiedziałem mu, co jest grane.
On na to: „Zróbmy tomografię”.
To był początek wszystkiego.
Dzwoni telefon. W nocy.
Powiedział mi:
„Okazało się, że mam guza mózgu wielkości małej piłki baseballowej
z tyłu głowy”.
Padłam na kolana.
Jedna z najgorszych chwil mojego życia.
Scott ma gruczolaka przysadki.
Wykrywa się je na kilka sposobów.
Ludzie z silnym bólem głowy idą na pogotowie i robi się im tomografię.
Naszym głównym zmartwieniem jest utrata wzroku.
Guzy czasem krwawią.
Kiedy to się dzieje, guz nie rośnie szybko,
ale przez krwawienie zajmuje więcej miejsca,
co powoduje nacisk na nerwy wzrokowe.
Kiedy ludzie przychodzą do nas z największym bólem głowy w życiu
i nagłą utratą wzroku,
oznacza to stan zagrożenia zdrowia.
Pacjent trafia na SOR i na stół operacyjny
zwykle w ciągu doby.
Jego guz był bardzo duży, naciskał na nerwy wzrokowe
i trzeba go było operować.
Czekała mnie dziesięciogodzinna operacja mózgu.
I nic nie było pewne.
Guz otaczał prawą tętnicę szyjną.
Przez to operacja była trudniejsza niż inne operacje przysadkowe.
Podczas operacji na tętnicach szyjnych dochodzi do urazów.
Gdyby na przykład po operacji został całkowicie sparaliżowany,
jakie byłoby to dla niego życie?
Ale najgorszy scenariusz to śmierć.
Szedłem korytarzem z rodziną, Johnniem i Williem.
Zajebiście długi korytarz.
Podchodzimy do wejścia na salę operacyjną,
pielęgniarka patrzy na mnie
i mówi: „Czas na uściski na pożegnanie”.
Mam jego zdjęcie na OIOM-ie po operacji.
Widzieć go w takim stanie to coś przerażającego.
Nikt nie jest niezwyciężony. Wiem to po śmierci Chucka.
Ale przyjaciel podpięty pod całą tę maszynerię…
Był to dla nas interesujący moment zwrotny. I co dalej?
Kiedy go usunęliśmy, zebraliśmy wszystko z nerwów wzrokowych,
wszystko z tego rejonu siodła.
Został guz wielkości mniejszej niż orzeszek ziemny.
Guz może odrosnąć,
bo część otaczająca tętnicę szyjną
była nieosiągalna ze względu na zbyt wielkie ryzyko.
Minął miesiąc i mogłem myśleć jasno,
słyszeć jasno.
Wracały rzeczy, o których istnieniu zapomniałem,
bo tak długo ich nie było.
Kiedy czujesz się dobrze fizycznie, pomaga to w stabilności psychicznej.
Ale z nikim o tym nie rozmawiałem.
I wróciłem do dawnych zwyczajów.
Tak samo jak wtedy, kiedy dźgnięto go nożem.
Stłumić to w sobie, ukryć.
Ważne dla niego było, żeby nikt nie wiedział.
Najprostszym sposobem na uniknięcie tematu
jest stłumienie go i wyparcie.
Ale temat przez to nie znika, prawda?
Po prostu tłumisz to w sobie.
Mojego guza postrzegałem jako słabość.
A ja przez całe życie starałem się nie być słaby.
Trudno jest się otworzyć,
kiedy całe życie walczysz o poczucie bezpieczeństwa.
Im lepiej było z rekonwalescencją fizyczną,
tym bardziej się cofałem psychicznie.
Guz przysadki naciska na przysadkę.
A ona odgrywa ważną rolę w tym, jak się czujemy.
Poziom hormonów nie od razu wraca do normy. Czasem wcale.
Mówię pacjentom,
że mogą być ospali, mogą mieć depresję.
Organizm potrzebuje miesięcy, żeby dojść do siebie.
Scott bezczynnie czekał na wyniki tomografii przez rok.
„Ma pan kolejne sześć miesięcy, proszę się nie stresować”.
Radził z tym sobie w sposób nie najlepszy dla guza.
Przyjacielowi trudno jest zapytać: „Czy to życie cię dogoniło?
Czy jest to powolny spadek po twojej wielkiej przygodzie?”.
Jak sobie z tym poradzić?
Wołałem o pomoc, ale nie wiedziałem, jak o nią poprosić.
Myślę, że punktem zwrotnym dla Scotta –
nie mówiłem mu tego –
było dosięgnięcie dna i areszt za jazdę pod wpływem.
Tamtego ranka odebrałem go z aresztu
i w drodze powrotnej widziałem, że to nim wstrząsnęło.
Ten areszt uratował mu życie.
Zawsze wierzyłem,
że wszechświat nie bez powodu stawia innych na naszej drodze.
Pamiętam, jak się poznaliśmy.
PRZEDSIĘBIORCZYNI
Poznał nas ze sobą wspólny znajomy.
Poszliśmy razem na narty. Randka w ciemno.
Czuć było między nami magnetyzm.
Kiedy poznałam Scotta,
była to ta jego oschła wersja, która przeszła właśnie rekonwalescencję.
Miała intuicję
i sposób, żeby się ze mną porozumieć.
Od razu się w niej zakochałem.
Moja kochana Patricio, bardzo cię kocham.
To była taka intensywna, niesamowita miłość.
Dał mi poczucie bezpieczeństwa i siłę.
Bez wątpienia oboje chcieliśmy razem
zaleczyć całe warstwy naszych przeżyć.
Ale i tak byliśmy bardzo daleko od siebie.
Czułam, że jestem w pułapce w największej miłości mojego życia
z kimś, kto nie potrafi mnie do siebie dopuścić.
Nie rozumiałam, dlaczego nie mogę się do niego zbliżyć.
Wydaje mi się, że sposób myślenia, który musiał mieć nad rzeką,
przenosił się też do tego, jak zamknięty w sobie był w związku.
Jeśli miałam zły dzień albo dzwoniłam do niego z płaczem,
reagował: „Weź się, kurwa, w garść”.
Powiedziała mi:
„Już dłużej nie mogę.
Jesteś zupełnie niedostępny emocjonalnie”.
Dla mnie jasne było,
że musimy znaleźć inny sposób komunikacji.
Wtedy właśnie zachęciłam go do tego,
żeby rozpoczął terapię i przeanalizował nasze negatywne schematy miłosne.
Jak jest i dlaczego tak jest.
Kto chodzi na terapię?
Przez większą część młodości
nabijałem się z tego.
Z tyloma sprawami z dzieciństwa sobie nie poradził.
Jasne jak słońce były rzeczy,
które musiał zaleczyć w swoich związkach.
Zacząłem rozważać możliwość poddania się.
I wtedy właśnie
wysłuchałem jej i…
poszukałem pomocy.
Powolutku zacząłem rozmawiać.
Im więcej o tym mówiłem,
tym bardziej czułem, jak mnie to uzdrawia.
Czułem, że otwarcie się na innych to siła, a nie słabość.
Otwarcie się na innych było rozwiązaniem.
Poważnie zainteresował się jogą, medytacją,
czytaniem i wreszcie zrozumiał,
że może słuchać serca, pozostając zaciętym sportowcem.
W pewnym momencie nie mógł się już dłużej ukrywać.
Dostrzegł korzyści płynące z wyjścia do innych.
I z myślenia o sobie,
ale nie o tym, co wcześniej zrobił,
nie o swoich osiągnięciach i wszystkich zaszczytach,
ale o tym, kim jest w tym momencie,
jaka jest jego prawda.
To była nie tylko rekonwalescencja fizyczna,
ale również psychiczna i duchowa.
Chciał jeszcze raz spróbować kajakarstwa.
Wtedy chyba nie do końca rozumiałam, pojmowałam,
jak wielki to był dla niego krok.
Pozostało tylko wrócić do gry, znów stać się takim sportowcem, jak kiedyś.
Powiedziałem sobie: „Wstań z łóżka i jedź.
O nic się nie martw. Po prostu dojdź do tego,
żeby znów w nim usiąść. Zmuś się do tego”.
Powoli zacząłem wracać do kajakarstwa.
Pierwszy miesiąc nauczył mnie pokory.
Wiele razy popłynąłem.
Robiłem dużo błędów.
Bez przerwy dostawałem w kość.
Było tak, jakbym zaczynał od zera.
Ale w pewnym momencie poczułem się lepiej.
Zaczęło to przypominać moją drugą naturę.
Znów poczułem tę miłość,
bo znów miałem w życiu rzekę.
Leczyłem rany.
Wiedziałem, że muszę wrócić nad Payette.
To tam wszystko się zaczęło. To miejsce tak wiele dla mnie znaczyło.
Wsiadam do auta, żeby jechać nad Payette.
Podchodzi do mnie dzieciak, Aniol. Poznałem go już.
Wiedziałem, że to jeden z najlepszych kajakarzy świata.
Pyta, czy jadę nad rzekę. Mówię, że tak.
Pyta, czy może się ze mną zabrać.
Mówię, że jasne, niech bierze manele.
Kiedyś był idolem.
Osobą, którą podziwiano.
Wiele sobie opowiedzieliśmy w drodze nad rzekę.
Powiedział, że marzył o spływie czterema rzekami.
Pyta mnie: „Która rzeka jest czwarta?”.
Tak się złożyło, że miałem akurat jechać do Pakistanu.
Zaprosił mnie na wyprawę nad Indus.
Jakby piorun mnie strzelił.
Nie uwierzę, dopóki nie pojadę, ale zróbmy to.
Tego, co zrobił dla mnie Aniol,
ja sam nigdy bym nie zrobił dla kogoś w mojej sytuacji.
Przyjął mnie z powrotem i pozwolił przypomnieć sobie coś, co zapomniałem.
Na początku był dla mnie idolem.
Wielki Scott, wielki kajakarz, legenda.
Ale po paru miesiącach
stał się po prostu moim przyjacielem.
Przez większą część mojej kariery kajakowej
odsuwałem od siebie jakąkolwiek formę słabości.
A tutaj to ja byłem
najsłabszym ogniwem,
ale przyjaciele ze społeczności kajakowej mnie od siebie nie odsunęli.
SPADEK SCOTTA KALIFORNIA
20 LAT PO PIERWSZYM SPŁYWIE
Uznałem, że jeśli coś mi się stanie, nie było mi to pisane.
Jeśli podczas próby umrę, niech będzie.
I wtedy cała moja praca zaczęła przynosić owoce.
Totalny odlot.
Jestem wam tak zajebiście wdzięczny.
Jasna cholera.
Grupka 20-letnich dzieciaków miała przywrócić mnie do formy,
żebym mógł spłynąć Indusem.
A zaraz mam mieć rezonans.
Taka jest moja rzeczywistość. Raz do roku.
Robią mi zdjęcie,
żeby zobaczyć, czy guz jest stabilny.
Doktor Jian zadzwonił do mnie i powiedział:
„Czas na naświetlanie. Guz rośnie”.
Pamiętam, że wyjaśnili, przez co musiałby przejść.
Naświetlanie, różne formy terapii.
I jak dziś pamiętam Scotta mówiącego: „Jebać to”.
Odwołałem wszystkie wizyty u lekarza.
Nie chciałem nic wiedzieć. Zwisało mi to.
Byłem skupiony tylko na przygotowaniach do bezpiecznego spływu Indusem.
Tylko to się liczyło.
Pakistan stał się takim rozłamem w naszym związku.
Dziękuję, że mogę jechać. O mój Boże.
Mnie czy Bogu?
Wszystkim. Tobie, Bogu, mojemu organizmowi,
mózgowi, guzowi, wszystkiemu. Jest super.
W tamtej chwili absolutnie jasne było dla niego to,
że nikt i nic nie stanie mu na drodze do spływu Indusem.
Ja natomiast
nie tylko miałam partnera z guzem mózgu.
Miałam partnera, który na jeszcze inny sposób zaryzykuje życiem.
Jak można siedzieć bezczynnie i czekać, co będzie?
Stanęliśmy na rozdrożu.
Czy dalej pójdziemy ścieżką miłości,
czy uszanujemy swoje dusze i się rozejdziemy?
Postanowiliśmy uszanować samych siebie.
Dla Scotta oznaczało to wyprawę nad tę rzekę.
Dziękujemy, że wybrali państwo nasze linie…
Największe pytanie w moim życiu brzmi: „Jak to się teraz potoczy?”.
Cholernie boję się naświetleń
i kolejnej operacji.
Jestem wojownikiem i będę walczył,
ale jeśli nie dam rady, to nie dam.
Bez wątpienia
Indus to najtrudniejsza rzeka, jaką spłynąłem.
Nie tylko ze względu na liczbę bystrzy, która jest ogromna.
Ponad 200 bystrzy kategorii WW5.
INDUS OSTATNIA Z CZTERECH RZEK
Chodzi o długość rzeki, codzienny spływ, trud i bycie w zamkniętym kanionie.
To, że tu jestem, to surrealistyczne przeżycie.
Biorąc pod uwagę to, ile zapomniałem.
To, co przeszedłem. Nie spodziewałem się tego.
Pogodziłem się z tym.
Operacja guza to coś, co najbardziej nauczyło mnie w życiu pokory.
A potem
dowiedziałem się, że guz odrasta.
Była to kolejna niesamowita lekcja pokory.
Mamy osiem do dziesięciu dni na dopięcie wszystkiego.
Czuję, że mam szczęście. Czuję wdzięczność.
Super, że Scott jest tu z nami.
To ukoronowanie jego życiowych osiągnięć.
Móc przeżyć to razem z nim,
z osobą, którą tak bardzo podziwiam, jest wyjątkowym doświadczeniem.
Scotta poznałem dopiero wczoraj, kiedy dotarliśmy do Pakistanu.
Nie wiedziałem nic o jego chorobach
ani problemach z ostatnich lat.
Strasznie długo nie pływał.
Zastanawiałem się więc,
czy wciąż da radę to zrobić.
Czy uda mu się spłynąć Indusem.
Bo nie jest to spływ na luzie.
Indus jest dla najlepszych.
Po tej wyprawie
ma jechać do domu na rezonans wzrostu guza.
Może okazać się, że nie ma niestety przed sobą pełnej długości życia.
Zaczynamy.
Na pewno czuję się odpowiedzialny za prowadzenie ekipy,
pomoc w wytyczaniu trasy, czytaniu wody.
Czuję się pewnie, bo znam najważniejsze części,
ale mówimy tu o dwustu bystrzach.
Czasem jest jedno po drugim,
więc jeśli popłyniesz na jednym,
to i na drugim.
Masz przez to poczucie, że nigdy nie jesteś bezpieczny.
Bez przerwy czytasz wodę,
bez przerwy niewiele brakuje, czujesz presję.
Nie jest to wiosłowanie bez konsekwencji.
Jasna cholera. Kurwa!
Łap za nie. Szybko.
Łap!
Nie damy rady… Musisz wyjść.
Gdy Aniol popłynął, wszyscy zdaliśmy sobie chyba sprawę,
że skoro on popłynął, to każdy może.
Dla mnie zmieniło to wydźwięk całej wyprawy.
Nikt nie ma już za bardzo siły na kolejne zmagania.
Jesteśmy gotowi na to, żeby się ogrzać, wyspać,
a jutro spróbować ponownie.
Nie ma presji, żebym robił coś, z czym nie czuję się komfortowo.
Po prostu posłucham serca.
I mam nadzieję, że zakończę to w jednym kawałku.
Moim celem nie jest już wytyczanie ścieżek.
W tej chwili po prostu czuję, że mam szczęście, że znów jestem w trasie.
Czuję się tutaj w tym momencie malutki.
Ej!
Kurwa!
Bystrza są długie, skomplikowane.
To takie wielkie puzzle. Powoli je składamy.
Trzeba wykonać przeróżne manewry wokół ogromnych spadków dna.
Jeśli ich nie ominiesz, na bank popłyniesz.
W każdym sporcie poprzednie pokolenia ustanawiają precedens,
starają się jak najdalej przesunąć granice wytrzymałości.
A potem pojawia się ktoś inny, młodszy, bardziej kreatywny,
kto od najmłodszych lat śledzi to, co robisz.
Teraz wiosłuję razem z dzieciakami,
które wyniosły ten sport na tak niesamowity poziom.
Czuję, że to ja się rozwijam i znów się uczę.
Każdy jeden uczestnik tej wyprawy był niesamowity.
Zupełnie inna atmosfera niż za moich czasów.
Nie było tu żadnego ego.
Zarąbiste!
Na żadnej wyprawie nie czułem takiego wsparcia.
To, że mogłem to zaakceptować, zachęcać do takiego zachowania
i w tym uczestniczyć, to dla mnie zaszczyt.
Patrzyłem, jak Benny i Aniol rozgramiają tę rzekę.
Byłem zachwycony. Oniemiały z wrażenia.
Byłem w wielu miejscach i wszędzie mi się podobało,
ale w tym miejscu jest coś wyjątkowego. Jest niepowtarzalne.
Czuję się tu jak w domu. Rzeki, góry, dobrzy ludzie.
Razem tworzy to wspaniałe miejsce, którym chce się cieszyć
i które chce się odkrywać, bo jest inne niż wszystkie.
Na zdrowie.
Dziękuję.
Salud, amigo.
Kurde, ale pyszne.
Świadomość, że za chwilę będziemy spływać odcinkiem, który jest sednem wyprawy,
na pewno podnosi poziom adrenaliny. Jest trochę nerwów.
Tu zaraz jest bystrze, którego się troszkę obawiałem.
Nazywają je „Need for Speed”. Onieśmiela.
Wszystko w życiu starałem się kontrolować.
Kiedy przy guzie zdałem sobie sprawę, że nie mam na to żadnego wpływu,
popłynąłem z nurtem życia.
Już niczego nie próbuję kontrolować.
Mam po prostu otwarte serce.
Dało mi to niesamowitą wolność.
ZBIEG RZEK INDUS I GILGIT
Tak, stary.
Udało się!
Dzięki, brachu.
Czwarta.
- Super, cieszę się. - Bardzo dziękuję.
Kątem oka widziałem, że Scott…
Położył głowę na kajaku.
Widziałem, ile dla niego znaczy to,
że wreszcie spłynął tą czwartą rzeką. Zajęło mu to 20 lat.
Zajebiście.
Nigdy bym nie pomyślał, że mi się uda.
Udało się.
Historia prawdziwa.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Po spływie Indusem miałem zaplanowany rezonans.
Byłem pewien, że guz urósł.
Na bank.
Mówili mi, że kiedy zacznie rosnąć, to nie przestaje.
Idę na rezonans.
Z niecierpliwością czekam na wieści.
Dzwoni do mnie doktor Jian.
„Chciałem powiedzieć,
że guz nie urósł”.
Nie mogłem w to uwierzyć.
To niewiarygodne,
że kajakarstwo
i otwarcie się na ludzi wokół ciebie
mogą mieć jakiś wpływ
na wzrost guza i na cokolwiek.
Kto by pomyślał?
Spotkało mnie coś, co początkowo miałem za…
słabość, za coś, co mnie załamało.
Teraz myślę o tym
jak o najlepszym, co mi się przydarzyło.
Żyję i mogę o tym opowiadać.
Scott zgłosił się do badań nad tym, jak aktywny tryb życia
i ścieżka terapii mogły wpłynąć na wzrost jego guza.
O tym, jak znalazł w życiu ukojenie, opowiada na całym świecie.
Walka z guzem trwa.
Jednak lekarze uważają, że Scotta czeka długie i zdrowe życie.
Wciąż przez cały rok pływa kajakiem.
Oto niesamowity facet.
PAMIĘCI CHUCKA KERNA
Bardzo, bardzo dobrze.
No dobrze.
Napisy: Katarzyna Puścian