Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(โลกทำลายทุกคน)
(แล้วหลังจากนั้น บางคนก็แข็งแกร่งในจุดที่ถูกทำลาย)
(เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์)
เมื่อคุณยืนอยู่บนจุดสูงสุดของแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว
ทุกอย่างคือการคาดคะเน
คุณจินตนาการทุกการเคลื่อนไหว
ทุกกระแสน้ำ
ทุกฝีพาย
และคุณก็ยังรู้ดี
ว่าแม้คุณจะทำทั้งหมดนี้
เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับช่วงเวลานั้น
ทุกอย่างก็ยังอาจผิดพลาดได้
ตอนที่ผมหยุดพายเรือคายัค ตอนแรกก็กะว่า…
สามเดือน แล้วผมก็จะสดชื่นสุดๆ แล้วผมก็จะกลับไปหามันทันที
ผมไม่ได้วางแผนว่าจะ เลิกพายเรือคายัคไปตลอดกาล
แต่พอผมทำความเข้าใจลักษณะของการผ่าตัด
ที่ผมกำลังจะทำ ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้เลย
ผมอุทิศชีวิตให้กับการพิชิตแม่น้ำ ที่อันตรายที่สุดในโลก
แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน
ตอนนั้นเองที่ผมรู้
ว่าผมกำลังจะเจอจุดที่น้ำไหลเชี่ยว ที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต
และทุกอย่างมันอยู่ในหัวผม
นี่คือทูเดย์กับเดวิดบลูม
อรุณสวัสดิ์ครับ ยินดีด้วย
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณ
สก็อตต์ คุณเป็นนักพายเรือคายัคระดับโลก
แต่ขนาดคุณก็ยังบอกว่า "เฮือก ไม่อยากเชื่อว่าเราจะทำแบบนี้"
ทำไมคนถึงเรียกที่นี่ว่า ยอดเขาเอเวอเรสต์แห่งแม่น้ำครับ
ในบันทึกการผจญภัย การพายเรือลงหุบเขาครั้งแรกนี้
จะถูกจดจำว่าเป็นหนึ่งในการเดินทาง ที่ประสบความสำเร็จที่สุดในยุคของเรา
สก็อตต์ คุณจะทำอะไรต่อ ตอนนี้คุณก็อายุ 30 แล้ว
การผจญภัยครั้งใหญ่ครั้งต่อไปคืออะไร
สำหรับผม มีที่แห่งหนึ่ง ในทิเบตตะวันตก ชื่อไกรลาส
และมีแม่น้ำสี่สายที่มาจากยอดเขานี้
และมันไหลออกไปสี่ทิศทาง
และนั่นจะเป็นการพิชิตแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดสี่สาย ในเทือกเขาหิมาลัยโดยสมบูรณ์
คุณไม่แนะนำให้นักพายเรือคายัคมือใหม่ทำแบบนี้
นี่เป็นอะไรที่ท้าทายมาก
ใช่ครับ นี่มันสำหรับคนที่มุ่งมั่นมากจริงๆ
และตั้งใจที่จะพิชิตแม่น้ำใหญ่
(ปี 1972)
(แคลิฟอร์เนีย)
ความทรงจำแรกสุดของผมน่าจะเป็นเรือลำนี้
พ่อผมชอบเรือแดร็กมาก
พ่อจะสตาร์ตเรือ แล้วบ้านก็จะสั่นไปทั้งหลัง
สมัยนั้นพ่อผมบ้าระห่ำมาก
เราไม่ได้อยู่ใกล้ภูเขา เราไม่ได้อยู่ใกล้ทะเล
เราโตมาในหุบเขาร้อน ซานเบอร์นาร์ดิโน เฟรสโน แซคราเมนโต
เราเป็นเด็กในหุบเขาที่แท้จริง
เด็กๆ… ฉันจะพูดถึงทั้งสองคนเลยนะคะ
เพราะคนหนึ่งจะไปกับอีกคนเป็นส่วนใหญ่
สองพี่น้องสนิทกันมาก
ฉันเชื่อว่าเด็กที่แข็งแรงคือเด็กที่กระฉับกระเฉง
และไม่ต้องเสียค่าหมอ
ช่วงปีแรกๆ ก็สนุกดี สนุกจริงๆ
จากนั้นพ่อของพวกเขากับฉันก็หย่ากัน
ผมเสียใจเรื่องนั้นอยู่หลายปีเลยรู้ไหม
ผมเคยรู้สึกว่าเราน่าจะอดทนอยู่ด้วยกันได้
แต่มันก็ไม่เป็นแบบนั้น เราไปกันไม่รอด
แม่ผมเพิ่งตกงาน และตัดสินใจกลับไปเรียนหนังสือ
ในตอนนั้นเราอยู่ได้ด้วยเงินกู้เพื่อการศึกษา
และพ่อผมก็เป็นพนักงานขาย ที่เดินทางไปเรื่อย เขาไม่ได้อยู่ด้วยในตอนนั้น
เราอาศัยอยู่ในซานเบอร์นาร์ดิโน และย่านที่เราเติบโตมา
มันโหดมาก
บ้านของเราปลอดภัยมาก
แต่พอเดินออกมาหน้าบ้าน และถัดไปอีกสองช่วงตึก
ก็เป็นอีกคนละโลกเลย
มีโสเภณีข้างถนนอยู่ตรงหัวถนน มีคนค้ายา
มีเด็กถืออาวุธไปโรงเรียน
ในตอนนั้น เรามีแค่วิธีเดียวเท่านั้นจริงๆ
ที่จะไต่เต้าเพื่อให้มีคนเคารพนับถือ
และนั่นก็คือการใช้ร่างกาย
และต่อสู้เพื่อพิสูจน์ตัวเอง
ถ้ามีคนท้าเรา ก็จัดเลย
เราจะถอดเสื้อออกแล้วปล่อยหมัดเลย
เราโดนหาเรื่องบ่อยมาก โดยเฉพาะผม
ผมกำลังเดินจากบ้านเพื่อนเพื่อกลับบ้าน
และผมมีเรื่องกับเด็กสองสามคน
และมีเด็กคนหนึ่งแทงไหล่ผม
และโชคดีที่ผมไวกว่าเด็กทั้งสองคน
และวิ่งหนีพวกเขามาได้
ผมจำได้ว่าผมวิ่งเข้าประตูหน้าบ้าน และบอกน้องชายผมว่าผมโดนแทง
ผมจำได้ว่าผมกับเขาคุยกัน
ว่าจะปิดบังแม่ยังไงดี
เขาอยากแน่ใจว่าผมจะไม่พูดอะไร
และเรารู้ว่ายิ่งเราปิดบังพ่อแม่มากเท่าไหร่
พวกเขาก็จะเครียดน้อยลงเท่านั้น
มันแบบว่า "โอเค เก็บเรื่องนี้เป็นความลับกันเถอะ
อย่าพูดถึงมันกันอีกเลย"
มีหลายเรื่องตลอดวัยเด็กของเรา
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องโดนพักการเรียน หรือสก็อตต์โดนตำรวจจับเรื่องงี่ๆ เง่าๆ
มันเป็นการสร้างบุคลิกเชิงลบให้กับเรา
เราเสียบ้านไป ฉันไม่มีเงิน
ช่วยไม่ได้จริงๆ เรามาถึงทางตัน
ได้เวลาพาสก็อตต์กับดัสติน ออกจากซานเบอร์นาร์ดิโนแล้ว
จากนั้นแม่ผมก็ออกจากมหาวิทยาลัย
และเราย้ายไปที่หุบเขาแซคราเมนโต ไปที่ย่านร็อกลิน โรสวิลล์
และนั่นคือตอนที่ทุกอย่างสงบลงเล็กน้อย
เพื่อนบ้านของเราในตอนนั้นคือครอบครัวสแตนลีย์
พวกเขาอาศัยอยู่ใกล้กับแมรี่และเด็กๆ มาก
และพาพวกเขาไปล่องแก่ง
พอโรงเรียนปิดเทอมปุ๊บ
เราจะไปที่แม่น้ำ เราจะไปที่ภูเขา
ทำสิ่งที่สก็อตต์กับผมไม่เคยทำ
และผมคิดว่าเราเห็นว่ามันเป็นโอกาส
ดั๊ก พี่ชายคนโตเป็นคนดูแลโรงเรียนสอนล่องแก่ง
และเขาทำให้เห็นจริงๆ ว่าชีวิตมีอะไรมากกว่า
การปาร์ตี้ ทะเลาะเบาะแว้ง และทำเรื่องผิดกฎหมาย
ดัสตินกับสก็อตต์ไปเรียนล่องแก่งกันทั้งคู่
และเป็นผู้ให้คำแนะนำที่แม่น้ำ
และพวกเขาทำงานนั้นในช่วงฤดูร้อน
ตอนนั้นแหละที่ผมคิดว่า
"ว้าว นี่เป็นอะไรที่ทำให้ผมมีความสุขจริงๆ"
เมื่อคุณเป็นผู้ให้คำแนะนำที่แม่น้ำ คุณต้องรับผิดชอบชีวิตคน
แล้วจู่ๆ มันก็ทำให้ผมกับพี่ชาย มีมุมมองใหม่ในชีวิต
เราเปลี่ยนจากคนที่เคยทำเรื่องไม่ดี
จู่ๆ ก็ออกไปกลางแจ้ง พร้อมกับความรับผิดชอบมหาศาล
ฉันอยากให้พวกเขาทำตามความฝัน
และเส้นทางของตัวเอง และทำสิ่งที่พวกเขาอยากทำ
และฉันรู้ว่าพวกเขาจะทำได้ดี ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม
ฉันเห็นแค่ว่าเขาไปอยู่ที่ริมแม่น้ำ
นอนในถุงนอน แล้วมันมีอนาคตตรงไหนเหรอ
ฉันมองไม่เห็นอาชีพเลย
จนกระทั่งฉันไปแม่น้ำโคโลราโดกับเขา
ฉันตื้นตันมาก
มันเป็นการเดินทางที่น่าทึ่งสำหรับฉัน
ฉันรู้ ฉันรู้ตอนนั้นแหละ
แม่น้ำทำให้ทั้งผมและพี่ชายตาสว่าง
มันนำพาพลังงานที่เรามีในตัวเรา
ที่เราเคยใช้ในทางลบ
ไปสู่ทางบวก
และในตอนนั้นชีวิตผมก็ไม่มีอะไรที่อยากทำ
นอกจากเดินทางไปตามแม่น้ำ ผมรักมันมาก
หมดหัวใจเลยทีเดียว
ครั้งแรกที่ผมได้สัมผัสกับเรือคายัค ก็จากการล่องแก่งนี่แหละ
และผมจำได้ว่าเพื่อนผมคนหนึ่ง เป็นคนอธิบายให้ฟัง
เขาบอกว่า "ไอ้การล่องแก่งเนี่ย ก็เหมือนการขับรถประจำทาง"
แต่การพายเรือคายัคเหมือนการขับรถสปอร์ต
นายอยากขับรถสปอร์ต" และผมก็แบบว่า "ใช่ ฉันอยาก"
สำหรับคนที่ไม่รู้อะไร เกี่ยวกับการพายเรือคายัคเลย
จุดที่ไหลเชี่ยวในแม่น้ำประกอบไปด้วยคลื่น หลุม
ก้อนหิน และกระแสน้ำ
ถ้าคุณไม่หลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านี้ คุณอาจติดได้
คุณอาจพลิกคว่ำในเรือคายัคของคุณ
และถ้าคุณพลิกเรือคายัคขึ้นมาไม่ได้ นั่นอาจทำให้ต้องว่ายน้ำ
แล้วคุณก็จะตกอยู่ใต้อำนาจของแม่น้ำแล้ว
เรือคายัคมอบโอกาสอันน่าทึ่งนี้ ให้คุณได้ล่องเรือไปตามแม่น้ำ
แบบที่ไม่เหมือนกับเรืออื่น
ผมลงไปในเรือคายัค ตอนแรกก็ล้มลุกคลุกคลานมาก
แต่นั่นเป็นครั้งแรก ที่ผมอยู่ในเรือคายัคเป็นเวลานานจริงๆ
แล้วผมก็ขึ้นจากเรือ แล้วก็มีเรื่องต้องตัดสินใจ
ว่าจะเรียนต่อมหาวิทยาลัย
หรือเป็นผู้ให้คำแนะนำที่แม่น้ำและเรือคายัค
และผมตัดสินใจทำอย่างหลัง
และฤดูใบไม้ผลิปีนั้น พอผมให้คำแนะนำเสร็จ
ผมก็เอาเรือคายัคของผมขึ้นรถ และขับไปที่แบงส์ รัฐไอดาโฮ
จากนั้นก็ตูม
ผมพายเรืออยู่ที่นอร์ทฟอร์กแห่งแพแยตต์ทุกวัน
นอร์ทฟอร์กในตอนนั้นเป็นที่นิยมมาก
นั่นคือตอนที่ผมได้เจอชาร์ลี มันซีย์
ในตอนนั้น ชาร์ลีเป็นราชาแห่งนอร์ทฟอร์ก
นอร์ทฟอร์กแห่งแพแยตต์ ผมให้พวกเขาใส่มันไว้ใน
ใบอนุญาตของผมด้วย
และน่าจะ ไม่รู้สิ
พายเรือลงนอร์ทฟอร์ก ในระดับต่างๆ ไป 700 ถึง 800 ครั้งได้
สก็อตต์ ลินด์เกร็นโผล่มาในไอดาโฮ ขับรถโตโยต้า
ที่ดูเหมือนใช้งานมาสองสามล้านกิโลได้
และดูเป็นคนเก็บกด มีปมในใจจริงๆ
และเขามีแรงจูงใจที่จะพายเรือคายัคมาก
ชาร์ลีกับผมเข้ากันได้ทันที
นิสัยใจคอเราเข้ากันได้ ผมแก่กว่าสี่ห้าปี
เขามีพรสวรรค์
ผมรู้สึกสบายใจมากที่มีสก็อตต์อยู่กับผม
ผมรู้ว่าผมมีคู่หูที่พึ่งพาได้และผมไว้ใจเขาได้
ช่วงต้นยุค 90 ผมไปเนปาลมาครั้งหนึ่ง
และพายเรือที่แม่น้ำเก้าหรือสิบสาย
ผมชวนสก็อตต์ไปที่นั่นกับผม
และนั่นคือสิ่งเดียวที่เขาต้องการจะพูดกับผม
ผมบอก "ได้ ผมจะเก็บเงินทั้งหมดที่หาได้ที่นี่
แล้วเราจะไปเอเชียกัน"
เขาเกือบต้องออกจากโรงเรียนเลย ตอนที่เขาไปเนปาล
และมันยากที่จะปล่อยเขาไปค่ะ
เขามุ่งมั่นมาก
และมันกลายเป็นชีวิตของเขา
นั่นคือตอนที่ผมรู้ว่าการพายเรือคายัคไม่ใช่อะไรที่
เกิดขึ้นในแคลิฟอร์เนีย และไอดาโฮ และในสหรัฐฯ เท่านั้น
มีคนพายเรือคายัคกันทั่วโลก
ตอนนั้นผมยังเด็กมาก อายุประมาณ 20
ผมเป็นเด็ก
เราพยายามทำสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน
ผมเลยซื้ออุปกรณ์พิเศษมา
และผมได้ยินมาว่ามีภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ชื่อว่าไกรลาส
ไกรลาสอยู่ห่างออกไปในทิเบตตะวันตก
และตลอดเวลากว่า 5,000 ปีที่ผ่านมา มีผู้คนเขียนถึง
แม่น้ำที่ยิ่งใหญ่แห่งหิมาลัย และการาโกรัมทั้งสี่สายนี้
ว่าไหลออกจากธารน้ำแข็งของมันยังไง
พอเราเริ่มรู้เรื่องราวที่เป็นตำนานของไกรลาส
ทิศทางของผมก็ชัดเจนมาก
ผมจะทิ้งทุกอย่างในชีวิต
ผมจะพยายามให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพื่อให้ตัวผมแข็งแรงที่สุดเพื่อพิชิตแม่น้ำทั้งสี่สาย
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความฝัน
ตอนที่ผมกลับบ้านหลังจากไปเนปาลครั้งแรก
สไตล์การพายเรือคายัคเดินทางนั่นแหละ
ที่เป็นตัวกำหนดรูปแบบ ในช่วงแรกๆ สำหรับแคลิฟอร์เนีย
(แคลิฟอร์เนีย)
ฤดูใบไม้ผลิปีต่อมา ผมซื้อกล้องวิดีโอไฮเอทราคาถูกตัวนี้มา
และนั่นคือตอนที่ผมได้เจอกับจอห์นและวิลลี่ เคิร์น
และชัคเป็นครั้งแรก
ไม่สำคัญว่าคุณจะพายเรือคายัคที่ไหน
ถ้าหัวใจของคุณเริ่มต้นบนแม่น้ำหรือใกล้แม่น้ำ
มันจะมีความนอบน้อมนี้อยู่เป็นนัยๆ มันมีความรู้สึกของสถานที่อยู่
มีความเป็นมิตรอยู่
สมัยนั้นไม่ค่อยมีคนพายเรือคายัคเท่าไหร่
เวลาคุณเห็นนักพายเรือคายัค มันจะเป็นช่วงเวลาที่กระตือรือร้นมาก
เวลาคุณไปที่แม่น้ำที่มีนักพายเรือคายัค
มันเหมือนคุณได้พบครอบครัว
ทันทีที่เราเจอสก็อตต์ เราทำเต็มที่ของเรา
เขาทำเต็มที่ของเขา
เขามีสัญชาตญาณการเป็นผู้นำ อันนั้นไม่ต้องสงสัย
สก็อตต์ให้ไอเดียกับกลุ่มว่า
"ฉันจะติดกล้องไว้ตรงหว่างขา ฉันจะแบกเจ้านี่ลงแม่น้ำ"
จอห์นนี่มีกล้องถ่ายภาพนิ่ง
ส่วนชัคก็คอยกระตุ้นอย่างอื่น
ชัคคือตัวเด่น
เขาเป็นแรงผลักดันให้เราทุกคนอย่างแท้จริง
ตอนนั้นไม่มีใครเก่งกว่านั้นแล้ว
และมันรู้สึกเหมือนเราอยู่ด้วยกันเพื่อพายเรือ
พวกนายทำให้เขาหัวเราะไม่ได้
การพายเรือคายัคกับวิลลี่และจอห์นนี่
พวกเขาเป็นเพื่อนรักของผมด้วย
การพายเรือคายัคกับคนพวกนั้น คือหนึ่งในเป้าหมายในตอนนั้น
และมันเพิ่มระดับพลังงานโดยอัตโนมัติ
ทำให้รู้สึกดีขึ้นมากตอนอยู่บนจุดสูงสุดของการร่วง
เมื่อมองลงไปแล้วเห็นพี่ชายทั้งสองคน ยิ้มให้คุณอยู่ในกระแสน้ำวน
สำหรับผม บทบาทของผมคือ การเป็นคนที่ไม่มีกล้อง
ผมจะคิดถึงกลุ่ม และใส่อุปกรณ์ เพื่อความปลอดภัย และสิ่งที่เกิดขึ้น
เท่ากับว่าเราทุกคนมีตำแหน่งของตัวเองในแม่น้ำ
และเราเริ่มลุยเป็นทีมเดียวกัน
มันเป็นกลุ่มเด็กจากทั่วโลกที่ถูกคัดมาอย่างดี
และเพราะอะไรก็ไม่รู้
เราทุกคนมองเห็นมันพร้อมๆ กัน
มันมีฐานความรู้อยู่
แต่ยังมีพื้นที่ให้ขยายความรู้ได้อีกมาก
ผมเชื่อจริงๆ ว่านั่นคือจุดเปลี่ยน ของสิ่งที่เป็นไปได้ในเรือคายัค
เพราะอุปกรณ์และเพราะหนังของพี่ชายผม
เราจะกลับไปดูคลิป จากกล้องวิดีโอเล็กๆ ของเขา
และไม่มีใครเคยบันทึกภาพอะไรแบบนี้ไว้
จากนั้นเราก็คิดว่า
"มาเปิดบริษัทผลิตวิดีโอกันเถอะ แล้วดูว่าเราจะไปถึงไหนกัน"
และมีโอกาสอยู่เต็มไปหมดเลย
และเป็นครั้งแรก ในประวัติศาสตร์การพายเรือคายัคจริงๆ
ที่มีคนกลุ่มหนึ่ง
ที่ความสนใจเดียวของพวกเขา คือการพายเรือคายัค
แค่นั้นเลย
ผมจำได้ว่าพูดว่า
"นายจะทำเงินจากการทำแบบนั้นได้ยังไง"
เราเคยดูหนังเกี่ยวกับ เรือคายัคสุดเร้าใจเรื่องอื่นๆ มาแล้ว
ซึ่งก็มีอยู่ไม่มากหรอก มีเรื่องเซาเทิร์นฟรายด์ครีกกิน
(เซาเทิร์นฟรายด์ครีกกิน)
ทีนี้มาดูกันว่าคุณจะทำยังไงในสถานการณ์แบบนี้
นั่นคือวิธีที่คุณทำได้ คุณเริ่มทำหนังเกี่ยวกับเรือคายัคได้
การถ่ายทำของพวกเขาเริ่มต้นด้วย กู๊ดทูเดอะลาสต์ดร็อป
เป็นหนังที่โคตรเจ๋ง
(กู๊ดทูเดอะลาสต์ดร็อป)
มันโคตรเจ๋งเลย พวกคุณเคยดูรึยัง
ถึงมันจะเป็นหนังเรื่องแรกที่ราคาไม่แพง
แต่ตอนนั้นมันก็ทำให้โลกแห่งน้ำสีขาวตะลึงมาก
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของดริฟต์วูดโปรดักชั่น
ผมเปลี่ยนจากการเป็นผู้ให้คำแนะนำที่แม่น้ำ มาถ่ายการพายเรือคายัคให้พี่ชายผม
เขารู้ว่าการที่เขาใช้กล้องเก่งขึ้น และการชนะพวกรางวัลเอมมี
คือลู่ทางที่เขาจะได้งบประมาณก้อนใหญ่ขึ้น
ซึ่งนำไปสู่การเดินทางที่ยิ่งใหญ่ขึ้น
มันน่าตื่นเต้นที่ได้เป็นแม่ของพวกเขา
พวกเขาเริ่มเป็นที่รู้จัก
เราทำสิ่งที่ถูกต้องถูกที่ถูกเวลา
แล้วการพายเรือคายัคก็ดังระเบิดระเบ้อ
เร็วเข้าสก็อตต์
สุดยอด!
เมื่อกี้เห็นไหม โคตรเจ๋งเลย
นั่นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก ทุกอย่างในโลกถูกต้องไปหมด
เหมือนเราบินได้
- เมื่อกี้เป็นไงบ้างพวก - อย่างแจ่ม
ดีที่สุดที่เคยพายมา แล้วนายล่ะสก็อตตี้
แล้วนี่นายจะไปไหนต่อ
ฉันจะขับรถไปโคโลราโด ไปพายเรือคายัคที่นั่น
(แบล็กแคนยอนแห่งกันนิสัน โคโลราโด)
ในฤดูร้อนนั้น เราได้ยินเรื่อง แบล็กแคนยอนแห่งกันนิสัน
เป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติ
เป็นเหวที่ลึกสุดๆ ในที่ราบสูงโคโลราโด
เราตัดสินใจว่าจะอยู่ใกล้ระดับแม่น้ำมากขึ้น
เราอาจหาวิธีใหม่ในการต่อจิ๊กซอว์เข้าด้วยกันได้
ในขณะที่เราพายลงไป น้ำเริ่มหายไปเยอะมาก
และคุณต้องแน่ใจว่าคุณจะพายไปได้
ชัคไปเพื่อพายเรือ
ชัคพายเรือลงไปในพื้นราบ ตรงหินที่จมอยู่ใต้น้ำ
แล้วติดแหง็กอย่างรวดเร็วมาก
น้ำอยู่ประมาณเอวเขา แล้วเขาก็หายไป
ในช่วงที่ผมมองไป
หันไปเช็กต้นน้ำ และหันกลับมา
ชัคพ่ายแพ้ให้กับน้ำไปแล้ว ให้กับพลังของน้ำที่อยู่ข้างหลังเขา
มันเป็นเพราะจังหวะเวลา แรงผลักดัน อะไรก็ตามที่มันเป็นน่ะ
มันคือจุดนั้นเลย
ผมจะบอกว่าความสนิทสนมระหว่างชัคกับสก็อตต์
ไม่ต่างจากความสนิทสนมระหว่างผมกับชัคเลย
เราเป็นพี่น้องกัน
และพวกเขาโตมากับมัน นึกออกไหม
พวกเขาโตมากับความสัมพันธ์นั้น เหมือนพวกเราทุกคน
ปีนั้น นั่นคือคนที่เจ็ดที่จมน้ำไป
และสี่หรือห้าคนนั้นอยู่ในกลุ่มเรา
มันโหดร้ายมาก
แบบว่า "เราทำบ้าอะไรกันอยู่"
ตอนที่ชัคตาย
ผมคิดว่านั่นคือตอนที่ทุกอย่าง จริงจังสำหรับสก็อตต์มากขึ้น
มันทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้น
และผมติดอยู่ในความรู้สึกโกรธ
ผมกลายเป็นคนขี้โมโหสุดๆ
ถ้าคุณโผล่มาแบบไม่แข็งแรง หรือถ้าคุณไม่มีความมั่นคงทางจิตใจ
หรือถ้าคุณมีความอ่อนแอทางอารมณ์แบบไหนก็ตาม
เท่ากับคุณเป็นภัย ต่อความปลอดภัยของการเดินทาง
แล้วคุณจะถูกไล่ออกจากกลุ่มทันที
แทนที่จะแวะไปหาแล้วถามว่า "นี่ พวก นายโอเคไหม"
เราจะพูดว่า "เข้มแข็งสิวะ
ถ้านายกำลังใจสลาย นายก็ควรเก็บของกลับบ้านไปซะ"
มันเหมือนระเบียบการมาตรฐานใช่ไหม นี่คือบาทหลวง
บาทหลวงครับ ช่วยล้างบาปทั้งหมดให้ผมทีได้ไหม
เราไม่ได้พูดคุยแบบแสดงความรักกันเท่าไหร่
ว่าใครรู้สึกยังไง
เราตั้งคำถามประสบการณ์ในแบบที่เรารู้ดีที่สุด
ซึ่งก็คือการเปิดขวดวิสกี้ และใช้เวลากับมันนิดหน่อย
และระลึกถึง
แต่เราไม่จำเป็นต้องเรียนรู้ เกี่ยวกับตัวเองมากนัก
เขาเล่าให้ผมฟังในช่วงปีแรกๆ
ว่าตอนเด็กๆ เขาลำบากแค่ไหน
ผมคิดว่าทุกอย่างนั้นทำให้เขามีปมในใจ
และบีบให้เขาหาทางปกป้องตัวเอง
และวิธีที่เขาทำก็คือการใจร้ายกับคนอื่นๆ
ผมเสียเพื่อนไปเยอะมาก เสียเพื่อนไปเยอะ
มันเลยง่ายที่จะเป็นคนงี่เง่าเพราะเรื่องนั้น
นึกออกไหม มันแบบว่า "นายไม่เหมาะกับเรื่องนี้ หลบไปซะ"
ไม่มีใครรู้ว่าจะรับมือยังไง
ทุกครั้งที่มันท้าทาย ผมก็จะวิ่งไปที่แม่น้ำ
คุณเสียคนคนนี้ไปแล้ว
คุณอยากจะ…
คุณอยากได้เขากลับมา คุณเลยอยากตามหาเขา
ดังนั้นการไม่พายเรือไม่ใช่การตามหาเขา
วิธีที่ดีที่สุดในการเชื่อมโยงกับเขา คือกลับไปที่แม่น้ำ
เราต้องตกหลุมรักการพายเรือคายัคอีกครั้ง
และสร้างแรงบันดาลใจ ให้กับสิ่งที่เริ่มต้นในแคลิฟอร์เนียให้เราทุกคนใหม่
แต่วางมันลงไปบนภูมิประเทศที่ใหญ่ขึ้น
และเพื่อเห็นแก่สก็อตต์ มันจึงเป็นการเริ่มปูพื้น
สำหรับแม่น้ำทั้งสี่สายด้วย
(ปี 1999)
(ทิเบต)
และครั้งแรกที่เราได้กลับไป พายเรือคายัคด้วยกันจริงๆ
คือที่คาร์นาลีตอนบน
(แม่น้ำคาร์นาลี แม่น้ำแรกของแม่น้ำสี่สาย)
ถ่ายอยู่รึเปล่า
ในฐานะนักพิชิตแม่น้ำ ภูเขาไกรลาสมีความหมายที่พิเศษมาก
ชาวฮินดูเชื่อว่าเมื่อฝนตกบนยอดเขาไกรลาส
มันจะลงไปใต้ดินและวนรอบภูเขาเจ็ดรอบ
และไหลออกมาสี่ทิศทางผ่านผมของพระศิวะ
ทางตะวันตกมีแม่น้ำสตลุช ทางตอนเหนือมีแม่น้ำสินธุ
ทางตะวันออกมีแม่น้ำพรหมบุตร และทางใต้มีแม่น้ำคาร์นาลี
แม่น้ำคาร์นาลีคือที่ที่เราจะเริ่มการเดินทาง
การไปแสวงบุญในไกรลาส
แล้วได้พายเรือคายัคในแม่น้ำที่ยิ่งใหญ่ ทั้งสี่สายที่ไหลมาจากที่นั่น
ผมคิดว่ามันเหมือนกับ การไปให้สูงเท่าที่จะสูงได้ในการเล่นกีฬา
ตอนนี้เรามาถึงต้นน้ำของแม่น้ำคาร์นาลีแล้ว
และเรากำลังดูการพายเรือลงหุบเขาครั้งแรก ที่ช่องเขาคาร์นาลีตอนบน
นี่คือวันที่หนึ่งของประมาณ 20 วัน
เราแวะเข้ามาและใช้เวลาเจ็ดวัน ในการสำรวจต้นน้ำ
หุบเขาแรกไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลย
กำแพงสูงเกือบ 2,500 เมตร
คุณอยู่ในหุบเขา อยู่ในที่ที่โคตรห่างไกลผู้คน
ทางออกทางเดียวคือปลายน้ำ
คุณต้องพึ่งตัวเอง
เป็นไงบ้างสก็อตต์
ฝนตกนิดหน่อย
กังวลเหรอ
ไม่มีประโยชน์หรอก
เมื่อเราเข้าไปในใจกลางของคาร์นาลี
มันคือการประเมินสภาวะสำหรับทุกคน
แต่คงไม่มีใครเจ๋งไปกว่าชาร์ลีแล้ว
เขารู้สึกอย่างแรงกล้าว่าเราอาจทำเกินไปหน่อย
นี่เป็นหุบเขาที่ใหญ่นะจะบอกให้
เขาออกมานอกเขตความสบายของเขา
มันเริ่มรู้สึกเหมือนผมอยู่ในเขตสงคราม
ตอนที่อยู่ข้างนอกนั่น และมันทำให้ใจเราปั่นป่วนครับ
ผมรู้สึกว่าพวกเขาเคยเป็นนักพายเรือ ที่แร่งงกว่านั้น และนั่นทำให้ผมปวดใจมาก
มันเป็นเรื่องยากมากครับ
ผมเห็นคนมาเยอะ
ผมเห็นช่วงเวลาที่พวกเขาเดินจากไป
มันไม่ได้คงอยู่ตลอดไป คุณต้องมีไฟในตัว
และวินาทีที่มันไม่มั่นคง มันจะกลายเป็นอันตราย
แล้วเราก็ออกมาจากช่องเขานั่น แล้ววันต่อมา
เขาก็ตัดสินใจว่าจะ ไม่ลงไปปลายน้ำกับเราจากที่นั่น
และผมคิดว่าผมไม่รู้ว่านั่นหมายถึงตลอดไป
นั่นเป็นช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่สำหรับชาร์ลีกับผม
เพราะนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้พายเรือกับเขา
ชาร์ลีเข้าใจประวัติศาสตร์ พวกประวัติศาสตร์โบราณ
ชาร์ลีใฝ่ฝันมากพอๆ กับผม ว่าอยากจะพิชิตแม่น้ำทั้งสี่สาย
ลุยเลยเพื่อน
- โอเค พวกนายจะปลอดภัย - นายก็เหมือนกัน
แล้วเจอกันนะ
ผมเคยมองว่าตัวเองเป็นที่ปรึกษาของสก็อตต์
และเขามีพรสวรรค์มากกว่าผมซะอีก และพระเจ้า สก็อตต์มีโอกาสที่ดีในเรื่องนี้
และเราทำงานในอีกระดับอย่างชัดเจน
และมันทำให้ผมใจสลาย
สุดท้ายเราก็พายเรือสำเร็จ และในตอนนั้น
มันคือหนึ่งในการเดินทางในแม่น้ำ ที่น่าประทับใจที่สุดของผม
หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็เจอกับไมกี้และอัลเลน
ในการพายเรือลงหุบเขาครั้งแรกที่สตลุช
(อินเดีย)
สก็อตต์เล่าความฝันให้ผมฟัง
ว่าอยากพิชิตแม่น้ำสี่สายจากไกรลาส ตอนที่เราอยู่ที่สตลุช
ถ้าจะเทียบกับกีฬาประเภทอื่น
ผมว่ามันเหมือนการปีนภูเขาที่สูงที่สุดในโลกสี่ด้าน
หนึ่งในคุณสมบัติหลักของสตลุช
คือกำแพงหินแนวตั้งสูง 900 เมตร และมีแม่น้ำอยู่ด้านล่าง
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมพายเรือกับสก็อตต์
เขาอาจจะหงุดหงิดนิดหน่อย เพราะเราค่อนข้างช้า
เขาชินกับการพุ่งเข้าชนทุกอย่าง
แต่สุดท้ายแล้ว เราทุกคนก็ลุย
บางครั้งชั้นหินก็น่ากลัวนิดหน่อย
เมื่อคุณรู้ว่ามีทางลาดหลายพันเมตร
แต่ก็ค่อยเป็นค่อยไปครับ
และผมจำได้แม่นว่าการเดินทางครั้งนั้น เป็นหนึ่งในครั้งแรกๆ ที่ผมคิดได้ว่า
แม่น้ำพวกนี้ที่เราพายเรือกันในเทือกเขาหิมาลัย
เรากำลังแข่งกับทำนบกั้นน้ำ และแม่น้ำกำลังถูกสิ่งนี้ทำลาย
และตอนนี้ ส่วนนั้น หนึ่งในส่วนที่เป็นน้ำสีขาว
ที่เจ๋งที่สุด ลึกสุด ดีที่สุดก็ถูกน้ำท่วม
น้ำสีขาวอย่างเจ๋ง
และเรามีคนกลุ่มใหญ่
รอฉลองกับเราที่นี่ ที่รามปุร
ผมคิดว่าเราตื่นเต้นกันมาก หลังจากพิชิตแม่น้ำสตลุช
หลักๆ แล้วเป็นเพราะเราคุยกัน เรื่องแม่น้ำพรหมบุตรทุกคืน
แม่น้ำพรหมบุตร พูดกันตามตรรกะแล้ว
มันคืออีกระดับเลย มันคือสัตว์ร้าย
และผมจำได้ว่าติดต่อชาร์ลีไป
บอกว่า "นี่ ฉันจะลุยแม่น้ำพรหมบุตร แบบสุดตัวเลย
และฉันอยากให้นายไปด้วย"
ตอนนั้นผมชอบการถ่ายรูปมาก
และผมเริ่มอายุมากขึ้น ไม่ค่อยพายเรือคายัคแล้ว
มันเลยไม่สำคัญสำหรับผมเท่าไหร่ ที่จะพยายามพิชิตแม่น้ำทั้งสี่สาย
แต่จริงๆ แล้ว อนาคตของผม คือการถ่ายภาพคนรุ่นต่อไป
ชาร์ลีกับผมหมกมุ่นเรื่องแม่น้ำพรหมบุตรมาก
นั่นเป็นช่องเขาที่ลึกที่สุดในโลก
ข้างหนึ่งเป็นเทือกเขาจยาลาเพรี สูง 7,600 เมตร
อีกข้างเป็นเทือกเขานัมจาบาร์วา สูง 7,600 เมตร
และคุณพายเรือลงไป ผ่านช่องเขานี้ 250 กิโลเมตร
มันคือการพายเรือลงหุบเขา 3,600 เมตร
ผ่านสิ่งที่อยู่ต่ำกว่าที่ราบสูงทิเบตในระดับมหาศาล
ในขณะเดียวกันก็มีอีกทีม ทีมวิทวอล์คเกอร์
ผมเริ่มกังวลว่าคนพวกนี้จะพิชิตได้ก่อนเรา
คนพวกนั้นโผล่มาตรงนั้นและลงเรือ
และไม่นานหลังจากลงเรือ ดั๊ก กอร์ดอนก็เสียจังหวะ
และถูกดันไปกลางแม่น้ำ และไม่มีใครพบเห็นอีกเลย
พอเกิดเรื่องนั้นขึ้น การที่มันน่าสลดมาก
ทำให้เราคิดได้ว่าเราต้องใช้เวลา
มีการรวมพลกันเยอะมาก และใช้เวลา หลายเดือนในการจ้องแผนที่ดาวเทียม
และรู้สึกหวาดกลัว
คุณวางแผนหลายชั้น เป็นการเข้าไม่ถึงที่ซับซ้อนมาก
แล้วมันก็กลายเป็นเรื่องที่ น่าประทับใจมากอย่างรวดเร็ว
(ปี 2002)
(จีน)
และมีส่วนประกอบหลายอย่างมากจริงๆ
และผมต้องอดนอนหลายคืน เพื่อวางแผนการเดินทางนั้น
ผมขายวิญญาณไปหลายระดับเลยทีเดียว
การที่ผมจะทำเรื่องนี้ได้สำเร็จ
ผมต้องนำสิ่งที่ดีที่สุดมาใช้
วันนี้เป็นวันแห่งประวัติศาสตร์
วันนี้สก็อตต์ ลินด์เกร็น จอห์นนี่ เคิร์น วิลลี่ เคิร์น
ดัสติน แนปป์ ไมค์ แอบบอตต์ อัลเลน เอลลาร์ด และสตีฟ ฟิชเชอร์
จะพิชิตแม่น้ำพรหมบุตรกัน
ต้องเต็มที่กันเลยทีเดียว แม่น้ำใหญ่มากจริงๆ
โดนน้ำวนดีดออกมาในคลื่นถอยกลับ และ…
ตอนที่ผมพลิกเรือขึ้น น้ำซัดเขาถอยไปทันที
มันกลายเป็นจุดที่อันตรายมาก
ไม่รู้ว่าดัสตินถ่ายช็อตนั้นไว้ได้รึเปล่า แต่ผมโดนกระแทกแรงมาก
ตกลงไปในหลุม
นึกว่าจะไม่ได้ออกมาแล้ว
เป็นวันที่เหนื่อยมาก
เราอยู่เหนือน้ำตกเรนโบว์ประมาณสิบกิโลเมตร
จุดที่แม่น้ำไหลเชี่ยวตรงนี้คือทางเข้าช่องเขาใหญ่
ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่ในแผนที่ของเรา
มันคือความอดทน
มันคือหนทางที่ยาวไกล มันคือความทรมาน
ไม่มีอะไรดีไปกว่าการทรมานที่ดีอีกแล้ว
ไม่รู้สิ มันดึงดูดผม ผมชอบมัน
ที่ที่ผมนั่งอยู่
อยู่เหนือสิ่งที่ผมเชื่อว่า เป็นหนึ่งในสถานที่ที่ทรงพลังที่สุดในโลก
น้ำตกเรนโบว์ ซึ่งเป็นน้ำตกสูง 20 เมตร
และด้านล่างมัน เป็นน้ำตกสูง 30 เมตร
ที่ควบคุมพลังของเทือกเขาหิมาลัย
และการเดินทางข้างหน้าเราตอนนี้ กำลังเปลี่ยนเส้นทาง
เราต้องปีนขึ้นไปบนทาง
ที่ยังคงเป็นอุปสรรคสำคัญในการเดินทางครั้งนี้
นั่นเป็นหนึ่งในส่วนเล็กๆ ที่อันตรายที่สุด
ถ้าลื่นครั้งเดียว คุณได้ดิ่ง 600 เมตร ลงไปอยู่ในแม่น้ำแน่
ไม่มีใครบอกผมว่าเราจะ ปีนเขานัมจาบาร์วาระหว่างทางด้วย
ผมหวังว่าพวกเราทุกคนจะรอดปลอดภัยจากสิ่งนี้
เพราะเราต้องพายเรือลงหุบเขากันที่นี่ ซึ่งจะปวดใจมาก
คุณเรียนรู้เกี่ยวกับใครบางคน และวิธีการที่พวกเขาทำงานได้อย่างรวดเร็วมาก
เมื่อคุณตกลงที่จะทำอะไรที่ไม่ง่ายเลย
มันคือชีวิตที่ถูกจับตามอง
เราเพิ่งเดินบนทางเดินเท้า ไปกว่า 3,600 เมตร
และพวกคนขนของบอกว่า "ถ้าคุณไม่จ่ายเงินเราเพิ่มสองเท่า
จากเดิมที่คุณจะจ่ายเรา เราจะทิ้งพวกคุณไว้บนนี้"
และพวกเขาขู่ว่าจะใช้ความรุนแรง
เบอร์อะไร
คนพวกนี้จะมาขโมยทุกอย่างและทำร้ายเรา
หยุดพูดเรื่องเงินได้แล้ว ได้ยินไหม
ผมคิดว่าสก็อตต์ไม่เหลือศักยภาพแล้ว
นั่นเป็นครั้งหนึ่งที่ผมได้เห็น ส่วนหนึ่งของความหยาบกระด้างนี้
คนอื่นอาจเรียกว่าความหงุดหงิดของเขา
บ้าเอ๊ย!
เหรอ นายจะทำอะไรวะ
นั่นทำให้ผมอึ้งมาก
นี่คือความเครียดเหรอ
หรือมีอะไรมากกว่านั้นรึเปล่า หัวเขาเป็นอะไรรึเปล่า
- เราซวยแล้ว - เราไม่ได้ซวย เรากำลังมีปัญหา
แต่เราไม่ได้ซวยแน่ๆ
ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจ่ายให้ตามที่พวกเขาต้องการ
พอคุณเริ่มเข้าสู่ช่วงวันที่ 25 หรือ 30
ทุกอย่างจะเริ่มเปลี่ยนไปนิดหน่อย
มันจะอ่อนไหวมากขึ้นเยอะ
และผมไม่ได้พักเลยตลอดช่วงเวลานั้น
สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้คือมันเป็นครั้งแรก ในรอบสิบปีของผมที่มาที่เทือกเขาหิมาลัย
ซึ่งผมถูกคนขนของของเรา 43 คน จับเป็นตัวประกันและปล้น
เราจะไปยอดเขาพายุกัน ซึ่งเป็นเรื่องดี
ผมคิดว่าทุกคนพร้อมออกไปจากที่นี่แล้ว
เราน่าจะล้มเหลวที่นั่นเป็นพันครั้ง
ทุกวันจะต้องมีเรื่องเกิดขึ้น
ที่ชีวิตของคณะเดินทางถูกคุกคาม
การที่เรารอดมาได้ รอดมาจนถึงทุกวันนี้
พอมองย้อนกลับไปแล้ว มันทำให้ผมประทับใจมาก
ตอนที่ผมกลับจากแม่น้ำพรหมบุตร
ผมรู้สึกเหนื่อยล้ามากทั้งร่างกายและจิตใจ
ทุกคน อรุณสวัสดิ์ครับ ยินดีด้วย
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณ
สก็อตต์ คุณเป็นนักพายเรือคายัคระดับโลก
แต่ขนาดคุณก็ยังบอกว่า "เฮือก"
ประสบการณ์ที่แม่น้ำพรหมบุตร ทำให้ทุกคนเหนื่อยล้ามากจริงๆ
แต่ผมกล้าพูดเลยว่า มันทำให้สก็อตต์เหนื่อยมากที่สุด
และมันเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
กีฬาประเภทนี้ ในส่วนของสมาธิ
คุณจะต้องอดกลั้นเป็นเวลานานหลายวันติดต่อกัน
จากนั้นพอเราจะหนีจากมัน
เราก็จะเหนื่อยล้ามากจากการยึดครองพื้นที่นั้นไว้
ทางเดียวที่เราจะรู้ว่าจะปล่อยมันยังไง คือการดื่มให้เมาแอ๋
การกลับเข้าไปใหม่เป็นหนึ่งในส่วนที่ยากที่สุด ในการทำให้ตัวเองอยู่ในที่แบบนี้
เบียร์อีกหนึ่งกระเป๋า
ฉันมีแค่นี้แหละ!
ผมจะดูดซับสิ่งนี้เข้ามาในชีวิต และใช้มันไปตลอดได้ยังไง
ไม่ใช่แค่ในจุดที่ผมคิดว่า "ฉันหวังว่าฉันจะยังอยู่ตรงนั้น"
จากนั้นคุณก็พบว่าตัวเองอยู่ในรูปแบบนี้
รูปแบบที่คุณเร่งเครื่องเต็มที่ ถูกขังไว้หลายวันติดต่อกัน
ออกมา เมาแอ๋ เตรียมข้าวของ กลับไปหามัน
แล้วคุณก็ทำแบบนั้นซ้ำๆ
และมันเป็นวิธีใช้ชีวิตที่บ้ามาก
เมื่อคุณเสร็จสิ้นการเดินทางครั้งใหญ่ ที่ได้รับความสนใจอย่างมาก
สิ่งแรกที่ทุกคนถามคุณคือจะทำอะไรต่อไป
นี่คือสิ่งที่คุณอยากทำ
ตอนนี้คุณ 30 แล้ว แล้วการผจญภัยใหญ่ครั้งต่อไปคืออะไร
ตอนนั้น ผมคิดว่าเป็นแม่น้ำสินธุ
นั่นคือแม่น้ำสายที่สี่และสายสุดท้าย
และตอนนี้ผมพิชิตแม่น้ำสตลุช แม่น้ำคาร์นาลี และแม่น้ำพรหมบุตรได้แล้ว
ก็เหลือแค่แม่น้ำสินธุ
จากนั้นปากีสถานก็ไม่ให้ การท่องเที่ยวทุกรูปแบบเข้าไปได้โดยสิ้นเชิง
ผมรู้สึกว่าผมต้องหยุดพักสักนิด
และผ่อนคลายสักหน่อย
และนั่นคือประเด็น ผมไม่เคยได้พักเลย
เราออกทัวร์ทั่วอเมริกา และมันประสบความสำเร็จ
และผมหวังว่าพวกคุณจะสนุกกับการแสดงคืนนี้
ผมบินไปทั่วประเทศเพื่อฉายหนังรอบปฐมทัศน์
และผมมีรายการทีวีที่ต้องส่ง
มันเป็นสิ่งที่ผมไม่ค่อยคุ้นเคยนัก
ผมไม่รู้จะจัดการยังไง และผมปล่อยให้มันเอาส่วนที่ดีที่สุดของผมไป
ก่อนหน้านั้น ทุกอย่างเกี่ยวกับการพายเรือคายัค
แล้วจู่ๆ ตอนนี้ก็เป็นเรื่องของการทำหนังมากกว่า
เห็นได้ชัดว่าเขาเปลี่ยนไปใช้
งบประมาณที่มากขึ้น และตอนนี้คุณต้องสร้างผลงานให้ได้
ตอนนี้คุณต้องบรรลุเป้าหมายให้ได้
ผู้คนคาดหวังในตัวคุณต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง
มันเป็นเหมือนงานประจำมากกว่า
และมันเป็นเรื่องของการรับบทเป็นบริษัท
ในการทำงานกับสปอนเซอร์ที่ใหญ่ขึ้น และเงินที่มากขึ้น
ผมคิดว่านั่นเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญสำหรับทุกคน
ในแง่ของการไปเที่ยวกับสก็อตต์ และการเดินทางกับเขา
เขาเคยคุยกับผม และมันเป็นการพูดคุยที่โดดเด่นมาก
เขาบอกว่า "ฉันไม่สนเรื่อง การตีมือกันในแม่น้ำนี่หรอก
ฉันสนแค่ถ่ายให้ได้และผ่อนบ้านหมด"
และผมไม่เคยได้ยินคำพูดแบบนั้น จากสก็อตต์มาก่อนเลย
นั่นคือสิ่งที่ตรงข้ามกับสิ่งที่เราพยายามทำกันอยู่
เราไปที่นั่นเพื่อตีมือกันในแม่น้ำ
หลายปีต่อมา ผมเริ่มไปแอฟริกา
(แม่น้ำไวท์ไนล์ ยูกันดา)
ร่างกายและจิตใจผมอาจไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด
แต่เราก็มุ่งหน้าไปที่น้ำตกเมอร์ชิสัน
การเดินทางข้ามแม่น้ำ เป็นหนึ่งในสิ่งที่น่ากลัวที่สุดที่ผมเคยทำ
คุณมีฝั่งขวาของแม่น้ำ ซึ่งเป็นกองทัพต่อต้านของพระเจ้า
คุณมีน้ำสีขาวขนาดมหึมา
คุณมีปริมาณจระเข้และฮิปโปมากที่สุดในโลก
มันเป็นสถานที่ที่คุณต้องจริงจังมากๆ
ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นในน้ำสีขาว
อาจมีบางสิ่งรออยู่ใต้จุดที่แม่น้ำไหลเชี่ยวก็ได้
มันเป็นพื้นที่ที่ผมเคยไปแค่ครั้งเดียว
และไม่คิดจะกลับไปอีก
ในการเดินทางครั้งนั้น ผมบอกได้เลย ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับพี่ชายผม
เขารู้สึกอ่อนแอทางร่างกาย
เขารู้ว่าต้องปิดบังความกลัวนั้นไว้
เขารู้ว่าเขาจะเป็นคนที่ทำให้กลุ่มล่มจมไม่ได้
เขารู้กฎดี
สิ่งแรกที่ผมสังเกตเห็นคือ การพายเรือของเขาไม่ได้มาตรฐาน
สิ่งที่เริ่มเกิดขึ้นก็คือ
ตอนที่ผมพลิกคว่ำ
ผมเริ่มสูญเสียการรับรู้เกี่ยวกับระยะ
ผมไม่ได้หมดสตินะ แต่เหมือนผมไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
และผมพยายามจะพลิกตัวกลับมา
และนี่เป็นที่สุดท้ายในโลก
ที่คุณจะอยากตะเกียกตะกายตอนที่พลิกคว่ำ
ความกดดันที่สก็อตต์จะทำกับคนในกลุ่มคือ
ถ้ามีใครพายเรือไม่ได้มาตรฐาน เขาจะบอกคนคนนั้น
"ครั้งนี่นายต้องนั่งรอ"
ดังนั้นในส่วนของเมิร์ชจึงเป็นครั้งแรก
ที่เขาเป็นคนที่ตัวเขาน่าจะพูดให้กำลังใจ
ผมออกจากการเดินทางครั้งนั้น
ผมบอกตัวเองว่า
"ฉันจะพักงานสามเดือน ฉันต้องคิดให้ออกว่าเกิดอะไรขึ้น"
และผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไรกันแน่ ผมไปหาหมอสองสามครั้ง
และสัญญาณชีพของผมก็ดูดีมาก
บางทีอาจจะแค่นี้เลย ผมอาจจะแค่แก่ตัวลง และ…
ผมลุยหนักมามากแล้ว
แต่ผมคิด โดยสัญชาตญาณ
ผมรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้นในตอนนั้น
คุณทำงานในระดับนั้นตลอดไปไม่ได้
มันเป็นอย่างนั้นแน่นอน จะลองดูก็ได้
และสิ่งหนึ่ง
ที่ผมยึดติดมากที่สุดก็คือแม่น้ำสินธุ
มันเป็นหลุมในจิตวิญญาณของผม
ผมรู้ว่าผมกำลังปล่อยมันไปตอนที่ผมเดินจากมา
แล้ว…
ผมก็เดินจากมา
สำหรับสก็อตตี้ การได้เห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น
จากมืออาชีพ ไปสู่…
มืออาชีพที่ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วด้วยซ้ำว่า ฉันรักสิ่งที่เคยรักรึเปล่า
ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ในแม่น้ำ ตอนนี้ฉันไม่แข็งแรง
และตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ในแม่น้ำ เพราะฉันไม่แข็งแรง
เป็นความผันแปรที่บ้าบอมาก และอาจเกิดขึ้นกับใครก็ได้
เขาไปที่บาร์ เขาเสพทุกอย่างหนักเกินไป
ผมใช้ทุกอย่าง ผมเป็นพวก "ขออีก"
อะไรก็ได้ที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น
จากนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนท้าย
เกิดขึ้นอย่างช้าๆ แต่ว่าแน่นอน
ก็คือทุกคนเริ่มหนีหายไปทีละคน
และนั่นคือคุกที่ฉิบหายวายป่วง
เพราะเราอยู่ตัวคนเดียว
การพักจากแม่น้ำสามเดือน กลายเป็นแปดปีอันยาวนาน
ผมอยู่บ้านคนเดียว
และเริ่มปวดหัว
ผมเริ่มเห็นภาพซ้อน และผมเริ่มเคลื่อนไหว
จากนั้นผมก็หมดสติ
ผมนอนอยู่ตรงนั้น
และตื่นขึ้นมา และหัวผมแยกเป็นสองซีก
มีบางอย่างผิดปกติแล้วละ ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมไปหาหมอ
ผมเล่าให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาบอก "มาถ่ายรูปสมองคุณกันเถอะ"
นั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
ได้รับโทรศัพท์ตอนกลางคืน
แล้วเขาก็พูดว่า
"ปรากฏว่าผมเป็นเนื้องอกในสมอง ขนาดเท่าลูกเบสบอลลูกเล็กๆ
ที่ด้านหลังของหัวผม"
ฉันทรุดลงคุกเข่าเลย
น่าจะเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิตเลย
สก็อตต์มีเนื้องอกของต่อมใต้สมอง
เนื้องอกต่อมใต้สมองมักจะพบได้สองสามวิธี
คนไข้ปวดหัวอย่างรุนแรง ไปที่ห้องฉุกเฉิน
ได้รับการสแกน และเราเห็นมัน
สิ่งที่เรากังวลหลักๆ คือการสูญเสียการมองเห็น
บางครั้งเนื้องอกอาจมีเลือดออก
แล้วพอมันเลือดออก เนื้องอกจะไม่เติบโตอย่างรวดเร็ว
แต่ปริมาตรจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะการเลือดออกทำให้พื้นที่เต็ม
และไปกดประสาทตาทันที
และเวลาที่คนเราปวดหัวรุนแรงที่สุดในชีวิต
และสูญเสียการมองเห็นอย่างกะทันหัน นั่นคือความฉุกเฉินทางการแพทย์
พวกเขาจะไปที่ห้องฉุกเฉินและรับการผ่าตัด
ปกติก็ภายใน 24 ชั่วโมง
เนื้องอกของเขามีขนาดใหญ่มาก กดทับเส้นประสาทตาอยู่
และจำเป็นต้องผ่าตัด
ผมรู้ว่าผมกำลังจะเจอการผ่าตัดสมอง นานแปดถึงสิบชั่วโมง
และไม่มีอะไรรับประกันเลย
เนื้องอกของเขาพันรอบหลอดเลือดแดงขวา
นั่นทำให้การผ่าตัดของเขาซับซ้อนกว่า การผ่าตัดต่อมใต้สมองทั่วไป
มันจะมีการบาดเจ็บที่หลอดเลือดแดงคาโรติด เวลาที่คุณผ่าตัดมัน
เอาเป็นว่าถ้าเขาต้องกลายเป็น คนไร้ความสามารถจากการผ่าตัด
เขาจะใช้ชีวิตแบบไหนได้
แต่กรณีที่เลวร้ายที่สุดคือเสียชีวิต
ผมเดินไปตามทางเดินกับครอบครัว และจอห์นนี่และวิลลี่
และมันเป็นทางเดินที่ยาวที่สุดที่เคยเดินมา
เราไปถึงประตูที่เราเดินเข้าไปในห้องผ่าตัด
แล้วพยาบาลหันกลับมามองผม
และพูดว่า "โอเค นี่คือการกอดและจูบ และบอกลานะคะ"
ผมมีรูปเขาที่อยู่ในห้องไอซียูหลังผ่าตัด
และการเห็นสก็อตต์แบบนั้นก็น่ากลัวเหมือนกัน
ผมไม่เชื่อว่าใครจะอยู่ยงคงกระพัน ผมเลิกคิดแบบนั้นตอนชัคตาย
แต่การได้เห็นเพื่อนเรา มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด
มันก็เป็นจุดกลับตัวที่น่าสนใจสำหรับเรา แบบว่า "โอเค ต่อไปคืออะไรเหรอ"
ตอนที่เราผ่ามันออก
เราเอาทุกอย่างออกจากประสาทตาของเขา
เอาทุกอย่างที่ทำให้พื้นที่ทรงอานม้านั้นเต็มออกไป
มันอาจจะเหลือเนื้องอก ขนาดไม่ถึงเมล็ดถั่วเลยด้วยซ้ำ
เนื้องอกของเขาอาจจะงอกกลับมาใหม่ เพราะสิ่งที่อยู่ด้านนอก
ของเลือดแดงคาโรติดไม่สามารถเข้าถึงได้ โดยไม่เสี่ยงเกินความจำเป็น
หนึ่งเดือนผ่านไป หัวผมโล่งดี
หูผมก็ได้ยินชัดเจน
สิ่งต่างๆ กำลังกลับมาโดยที่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอยู่
เพราะมันหายไปนานมาก
เมื่อร่างกายคุณรู้สึกดี มันจะช่วยให้จิตใจมั่นคง
แต่ผมไม่ได้คุยกับใครเรื่องนี้
แล้วผมก็กลับไปสู่รูปแบบเดิม
มันไม่ต่างจากตอนที่เขาถูกแทงตอนเด็กๆ
มันเหมือนการเอาของยัดเก็บ ซ่อนมันไว้
การที่ไม่มีใครรู้เลย เป็นเรื่องสำคัญสำหรับเขามาก
วิธีที่ง่ายที่สุดในการไม่จัดการอะไรสักอย่าง
ก็คือเก็บความรู้สึกและปิดกั้นมันไว้
นั่นเท่ากับไม่ได้การจัดการอะไรเลยใช่ไหมล่ะ
มันแค่ขึ้นอยู่กับความสามารถของคุณ ในการแบกรับมัน
ผมมองว่าเนื้องอกของผมเป็นจุดอ่อน
และผมใช้เวลาทั้งชีวิตเป็นคนไม่อ่อนแอ
ความอ่อนแอเป็นสิ่งที่น่ากลัว
เมื่อคุณต่อสู้เพื่อความมั่นคงมาตลอดชีวิต
ยิ่งผมได้รับการรักษาทางกายภาพมากเท่าไหร่
สภาพจิตใจผมก็ยิ่งถดถอยลงเท่านั้น
เนื้องอกต่อมใต้สมองกดทับต่อมใต้สมอง
ต่อมมีความสำคัญในการทำให้คุณรู้สึก ว่าตัวเองรู้สึกยังไงในทุกวัน
ฮอร์โมนพวกนั้นไม่ฟื้นตัวเร็วขนาดนั้น บางครั้งมันก็ไม่ฟื้นตัวเลย
ผมเลยบอกคนไข้ว่า
"ฟังนะคุณอาจรู้สึกเซื่องซึม คุณอาจรู้สึกหดหู่"
ร่างกายต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะปรับตัวได้
สก็อตต์อยู่เฉยๆ และรอ สแกนสมองเป็นเวลาหนึ่งปี
และแบบ "โอ้ นายต้องรออีกหกเดือน นายต้องร่าเริงเข้าไว้นะ"
และวิธีที่เขารับมือกับมัน ไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเนื้องอกของเขา
ในฐานะเพื่อน มันยากที่จะพูดว่า "ชีวิตนี้เป็นภาระของนายอยู่รึเปล่า
นี่คือทางลาดที่ยาวและเชื่องช้า หลังการผจญภัยที่สุดยอดของนายเหรอ"
คุณจะยอมรับมันได้ยังไง
ผมตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่ไม่รู้จะขอยังไง
ผมคิดว่าจุดเปลี่ยนของสก็อตต์
ซึ่งผมไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเขา
แต่ที่จริงแล้ว การที่เขาอยู่ในจุดต่ำสุด ถูกจับเพราะเมาแล้วขับ…
เช้าวันนั้นตอนที่ผมไปรับเขาที่เรือนจำแซคเคาน์ตี
และเรากำลังขับรถกลับบ้าน ผมคิดว่าหลายๆ อย่างทำให้เขาคิดได้
ข้อหาเมาแล้วขับช่วยชีวิตเขาไว้
ผมเชื่อเสมอ
ว่าจักรวาลทำให้คนมาเจอกัน ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง
ฉันจำตอนที่เราเจอกันครั้งแรกได้
เพื่อนของเราแนะนำให้สก็อตต์กับฉันรู้จักกัน
เราเจอกันที่เนินสกี มันเป็นการนัดบอด
และแน่นอนว่ามันมีพลังดึงดูด
ครั้งแรกที่ฉันเจอสก็อตต์
เขาเป็นสก็อตต์ที่แข็งกระด้าง ซึ่งเป็นผลจากการรักษาเนื้องอกในสมองของเขา
เธอมีสัญชาตญาณ
และเธอมีวิธีสื่อสารกับผมแบบนี้
แล้วผมก็ตกหลุมรักเธอทันที
แด่แพทริเชียที่น่ารักของผม ผมรักคุณมากนะ
เรามีความรักที่บ้าคลั่งและน่าทึ่งมาก
เขาโอบล้อมฉันไว้ด้วยฟองสบู่ แห่งการปกป้องและความแข็งแกร่ง
เป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเราทั้งคู่ กำลังเยียวยาแต่ละชั้น
ของเรื่องราวในอดีตด้วยกัน
แต่ก็ยังคงมีมหาสมุทรกั้นกลางระหว่างเรา
ความรู้สึกมันเหมือนติดอยู่ ในความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตฉัน
กับคนที่ไม่รู้ว่าจะยอมให้ฉันเข้าไปได้ยังไง
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมฉันเข้าไปใกล้กว่านั้นไม่ได้
และฉันเชื่อว่าชุดความคิดที่เขาต้องมีในแม่น้ำ
ก็ตีความเป็นความสัมพันธ์ ที่เขาถูกกำแพงกั้นไว้ด้วยเหมือนกัน
ถ้าฉันมีวันแย่ๆ อยู่ที่บ้าน หรือถ้าฉันโทรไปร้องไห้กับเขา
เขาจะพูดว่า "เข้มแข็งไว้สิทริช"
เธอเดินเข้ามาหาผมและบอกว่า
"ฉันอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
คุณไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเลย"
และสำหรับฉัน มันเหมือนกับว่า
"เราต้องหาภาษาอื่นเพื่อสื่อสารกัน"
และตอนนั้นฉันสนับสนุนให้เขา
เข้ารับการบำบัด ในการค้นหารูปแบบความรักเชิงลบของเรา
และหนทางและเหตุผล ของวิธีที่เราปรากฏตัวในโลกนี้
ใครใช้การบำบัดกัน
ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ตอนหนุ่มๆ
หัวเราะเยาะเรื่องแบบนี้
มีเรื่องมากมายในวัยเด็กที่เขาไม่ได้จัดการ
มีหลายอย่างที่ชัดเจนมาก
จนต้องได้รับการเยียวยาในความสัมพันธ์ของเขา
ผมเริ่มเข้าใจเรื่องการยอมจำนน
และตอนนั้น ผม…
ฟังสิ่งที่เธอต้องพูด และ…
ผมไปรับความช่วยเหลือ
ผมเริ่มพูดคุยแบบช้ามากๆ
ยิ่งผมเริ่มพูดถึงมันมากเท่าไหร่
การเยียวยาก็เริ่มเกิดขึ้นมากเท่านั้น
ผมรู้สึกได้ว่าความอ่อนแอคือความแข็งแกร่ง มันไม่ใช่จุดอ่อน
และความอ่อนแอคือหนทางข้างหน้า
เขาวิเคราะห์อย่างละเอียด เรื่องโยคะ และการทำสมาธิ
และการอ่านหนังสือ และปรับใช้ได้สำเร็จ
จนเขาให้หัวใจนำทางได้ และยังเป็นนักกีฬาที่ดุดันอีกด้วย
ถึงจุดหนึ่ง เขาก็อยู่กับการปิดบังไม่ได้อีกต่อไป
เขาเห็นประโยชน์ของการออกมา จากการปิดบังนิดหน่อย
และพาตัวเองไปข้างหน้า
ไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยทำมาก่อนในชีวิต
ไม่ใช่ความสำเร็จของเขา ไม่ใช่สิ่งที่เขาภาคภูมิใจ
แต่เป็น "ตอนนี้ฉันเป็นใคร ความจริงของฉันคืออะไร" มากกว่า
ตอนนี้ ผมไม่ได้แค่เยียวร่างกายเท่านั้น
แต่ผมได้เยียวยาจิตใจและจิตวิญญาณด้วย
เขาอยากลองพายเรือคายัคอีกครั้ง
และฉันคิดว่าฉันไม่ได้เข้าใจเต็มร้อย
หรือเข้าใจว่ามันมีความหมาย กับเขามากมายแค่ไหน
สิ่งเดียวที่เขาต้องทำคือ กลับไปเผชิญความท้าทายที่เคยล้มเหลว
และเริ่มเป็นนักกีฬาอย่างที่เขาเคยเป็น
ผมบอกตัวเองว่า "ลุกจากเตียงแล้วไปซะ
ไม่ต้องห่วงเรื่องอื่น นอกจากเอาตัวเองไปอยู่ในที่นั่ง
ไปนั่งในเรือ บังคับตัวเองให้ลงไปในนั้น"
แล้วผมก็ค่อยๆ กลับไปพายเรือคายัค
และเดือนแรกก็พ่ายแพ้อย่างราบคาบ
ผมว่ายน้ำเยอะมาก
ผมพลาดหลายท่า
ผมพ่ายแพ้เป็นประจำ
เหมือนเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ต้นเลยจริงๆ
แต่หลังจากนั้น ผมก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น
มันเริ่มกลายเป็นความเคยชิน
และผมก็เริ่มรู้สึกถึงความรักนั้นอีกครั้ง
จากการมีแม่น้ำกลับมาในชีวิต
ผมกำลังดีขึ้น
ผมรู้ว่าผมต้องกลับไปที่นอร์ทฟอร์กแห่งแพแยตต์
มันเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง และเป็นสถานที่ที่มีความหมายกับผมมาก
ผมขึ้นรถเพื่อเดินทางไปนอร์ทฟอร์ก
แล้วเด็กคนนี้ก็โผล่มา แล้วผมก็ได้รู้จักกับแอนิโอล
และผมรู้ว่าเขาเป็นหนึ่งใน นักพายเรือคายัคที่เก่งที่สุดในโลก
เขาถามว่า "คุณจะไปที่แม่น้ำเหรอ" ผมบอก "ใช่ ฉันกำลังจะไป"
เขาเลยบอกว่า "เจ๋ง ผมขอติดรถไปด้วยได้ไหม"
ผมบอก "ไม่มีปัญหาไอ้น้อง หยิบของมาเลย"
สมัยก่อน ใช่ครับ เขาคือไอดอลเลย
เขาเป็นคนที่น่ายกย่อง
และเรื่องราวมากมายถูกพูดถึง ในการนั่งรถหนึ่งชั่วโมงนั้น
เราคุยกันว่าเขาอยากพายเรือ ในแม่น้ำทั้งสี่สายมากแค่ไหน
แล้วเขาก็ถามว่า "แม่น้ำสายที่สี่คือแม่น้ำอะไร"
พอดีว่าปีนั้นผมจะไปปากีสถาน
แล้วเขาก็ชวนผมไปแม่น้ำสินธุ
มันเหมือนสายฟ้าฟาดลงมาที่หลังผม
ผมไม่เชื่อเลยจนกระทั่งผมกำลังจะไป แต่ใช่ครับ มาลุยกันดีกว่า
สิ่งที่แอนิโอลทำเพื่อผม
ผมคงไม่มีวันทำให้ใครอื่น ที่อยู่ในสถานการณ์แบบผมเลย
พาผมกลับไปและให้ผม ได้เรียนรู้สิ่งที่ผมสูญเสียไปอีกครั้ง
ตอนแรกเขาเป็นเหมือนไอดอลของผมมากกว่า
สก็อตต์ผู้ยิ่งใหญ่ สุดยอดนักพายเรือคายัค ตำนาน
หลายเดือนผ่านไป
เขากลายเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ ของผม
ผมเคยใช้เวลาส่วนใหญ่ ในอาชีพพายเรือคายัคของผม
ในการขับไล่ความอ่อนทุกรูปแบบ
แล้วดูผมตอนนี้สิ
ผมเป็นจุดอ่อนที่สุด
แต่เพื่อนๆ ผมในชุมชนเรือคายัคไม่ได้ขับไล่ผม
(การดิ่งของสก็อตต์ แคลิฟอร์เนีย)
(ยี่สิบปีหลังจากเขาพายเรือลงหุบเขาครั้งแรก)
ผมยอมจำนนต่อความจริงที่ว่า ถ้าผมได้รับบาดเจ็บ แปลว่าไม่ควรทำตั้งแต่แรก
แต่ถ้าผมสู้จนตัวตาย ก็ช่างมันเถอะ
และนั่นคือตอนที่การทำงานเริ่มเกิดผลจริงๆ
มันบ้ามาก ฉันขอบคุณพวกนายมากจริงๆ
ให้ตายสิ
ผมกำลังมองไปที่เด็กกลุ่มหนึ่งที่อายุประมาณ 20
ที่ช่วยให้ผมกลับมาดีเหมือนเดิมได้
เพื่อจะไปพิชิตแม่น้ำสินธุ
และผมก็พร้อมจะตรวจเอ็มอาร์ไอแล้ว
นี่คือความจริงของผมปีละครั้ง
ผมไปถ่ายรูปสมอง
และมันจะบอกให้ผมรู้ว่า เนื้องอกของผมยังเท่าเดิมรึเปล่า
หมอจีอันโทรมาหาผม และบอกว่า
"นี่ ได้เวลาฉายแสงแล้วนะ เนื้องอกของคุณโตขึ้น"
และฉันจำได้ว่าพวกเขาอธิบายว่า เขาต้องเจออะไรบ้าง
ฉายแสง และทางเลือกต่างๆ ในการรักษา
และฉันจำได้แม่นเลยว่าในตอนนั้น สก็อตต์บอกว่า "ช่างแม่ง"
แล้วผมก็ยกเลิกนัดหมอทั้งหมด
ผมไม่อยากรู้ ผมไม่สน
สิ่งเดียวที่ผมนึกถึงคือการพาตัวเองไปนั่งในเรือ
เพื่อพายเรือคายัคอย่างปลอดภัยในแม่น้ำสินธุ
ผมสนแค่นั้น
ฉันคิดว่าปากีสถานกลายเป็นความแตกร้าว ในความสัมพันธ์ของเรา
ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ให้ผมไป โอ้พระเจ้า
ฉันหรือพระเจ้า
ทุกอย่างเลย คุณ พระเจ้า ร่างกายผม
สมองผม เนื้องอกผม ทุกอย่าง มันดีมาก
ในตอนนั้นเขาพูดชัดเจนมาก
ว่าจะไม่มีใครและไม่มีอะไรมาขวางเขา ไม่ให้พิชิตแม่น้ำสินธุได้
และฉันคิดว่าสำหรับฉัน
ฉันไม่ได้แค่มีแฟนเป็นเนื้องอกในสมองเท่านั้น
ฉันยังมีแฟนที่กำลังจะ เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงอีกแบบด้วย
คุณจะนั่งสบายใจเฉิบและรอ สิ่งที่จะเกิดขึ้นจากการทำแบบนั้นได้ยังไง
เราต้องเผชิญกับจุดที่ต้องเลือก
ว่าจะเดินบนเส้นทางรักของเราเส้นนี้ต่อไป
หรือเราจะให้เกียรติจิตวิญญาณของเรา แล้วแยกทางเดินกัน
และฉันคิดว่าเราเลือกที่จะให้เกียรติตัวเอง
และสำหรับสก็อตต์ มันคือการไปพิชิตแม่น้ำสายนี้
ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านคะ ขอบคุณที่บินกับเรา…
แล้วทุกอย่างนี้จะเป็นยังไง เป็นคำถามที่สำคัญที่สุดในตอนนั้น
(ปี 2017)
(ปากีสถาน)
ผมกลัวมากที่จะต้องฉายแสง
และกลัวมากที่จะต้องผ่าตัดอีกครั้ง
ผมเป็นนักสู้ และผมจะสู้
แต่ผมคิดว่าถ้ามันจะชนะผมซะอย่าง มันก็ชนะผมอยู่ดี
ผมคิดว่าสำหรับผมแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย
ว่าแม่น้ำสินธุเป็นแม่น้ำที่ยากที่สุดที่ผมเคยพิชิตมา
และไม่ใช่แค่เพราะจำนวนของ จุดที่น้ำไหลเชี่ยว ซึ่งมีเยอะมาก
มีจุดที่น้ำไหลเชี่ยวระดับห้ากว่า 200 จุด
(แม่น้ำสินธุ แม่น้ำสายสุดท้ายของแม่น้ำทั้งสี่สาย)
มันเป็นเรื่องของระยะทาง และการอยู่ที่นั่นทุกวัน
การผลักดันตัวเองและการถูกขังอยู่ในหุบเขา
การอยู่ที่นี่ตอนนี้มันเหมือนฝัน
ด้วยที่ที่ผมอยู่ และสิ่งที่ผมลืมไปมากมาย
สิ่งที่ผมเจอมา ผมไม่คิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้น
ผมถอดใจไปแล้ว
การผ่าตัดเนื้องอกของผมเป็นเรื่องที่ต่ำต้อยที่สุด
ที่เคยเกิดขึ้นกับผม และจากนั้น
การได้รู้ว่าเนื้องอกของผมมันโตขึ้นอีก
ก็เป็นช่วงเวลาที่ต่ำต้อยอย่างมากอีกครั้ง
มีเวลาแปดถึงสิบวัน ในการรวบรวมทุกอย่างเข้าด้วยกัน
มีความสุขมากและซาบซึ้งมาก
การมีสก็อตต์อยู่ที่นี่มันยอดเยี่ยมมาก
มันเป็นจุดสุดยอดของงานที่ทุ่มเทมาทั้งชีวิต และสามารถแบ่งปันกับเขาได้
กับคนที่ผมชื่นชมมาก เป็นประสบการณ์ที่พิเศษมากจริงๆ
ผมไม่เคยเจอสก็อตต์ จนกระทั่งเมื่อวานตอนเรามาถึงปากีสถาน
และผมไม่รู้เรื่องอาการป่วยของเขา
หรือปัญหาที่เขามีในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา
เขาหายไปจากวงการนานมากแล้ว
เป็นอะไรที่ผมจำได้เลือนลางมาก
ผมแบบว่า "ให้ตายสิ หมอนี่ยังไหวอยู่เหรอ
เขาจะลุยและพิชิตแม่น้ำสินธุได้เหรอ"
เพราะเราไม่ได้จะพิชิตแม่น้ำกระจอกๆ
แม่น้ำสินธุนี่ยากที่สุดแล้ว
ความจริงที่ว่าหลังจากการเดินทางครั้งนี้
เขาจะกลับบ้านไปตรวจเอ็มอาร์ไอ เพื่อตรวจการเติบโตของเนื้องอก
เขาอาจไม่ได้มีอายุยืนยาวตามที่เราหวังไว้
เอาละนะ
ผมมีหน้าที่ในการแนะนำทีม
ช่วยพวกเขาด้วยวิธีการของเรา และรู้ว่าเรากำลังจะไปที่ไหน
ผมค่อนข้างมั่นใจว่าผมรู้ส่วนที่สำคัญที่สุด
แต่เรากำลังพูดถึง จุดที่น้ำไหลเชี่ยวสองสามร้อยจุด
บางจุดก็อยู่ติดๆ กันเลย
ดังนั้นถ้าคุณกำลังจะว่ายน้ำบนจุดที่น้ำไหลเชี่ยว
คุณจะวาบไปที่จุดถัดไป
และนั่นทำให้คุณรู้สึกว่าไม่มีทางปลอดภัยเลย
ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอด
คุณเผชิญความเสี่ยงตลอด และมีความกดดันอยู่ข้างนอกนั่น
มันไม่ใช่การพายเรือโดยไม่มีผลตามมา
แม่เจ้า เข้!
เกาะนั่นไว้ คว้าไว้
คว้าไว้!
ฉันช่วยนายตรงนี้ไม่ได้ โทษที ออกไปก่อน
ตอนที่แอนิโอลว่ายน้ำ ผมคิดว่าเราทุกคนรู้เลย
ว่าถ้าเขาว่ายน้ำได้ พวกเราทุกคนก็ว่ายน้ำได้
และนั่นเปลี่ยนความรู้สึกสำหรับผมโดยส่วนตัว
พวกเราไม่เหลือพลัง ที่จะโดนโจมตีหนักๆ แล้วในตอนนี้
เราพร้อมที่จะทำตัวให้อุ่น และนอนพักผ่อนให้เต็มที่แล้ว
แล้วลุยกันอีกทีพรุ่งนี้
ผมไม่รู้สึกกดดันที่ต้องทำอะไร มากกว่าที่ผมสบายใจที่จะทำ
และผมจะฟังเสียงหัวใจตัวเองเท่านั้น
และผมหวังว่าสุดท้ายแล้ว ผมจะรอดปลอดภัยจากเรื่องนี้
ผมไม่ได้อยู่ในจุดที่จะไปปูถนนอีกแล้ว
ผมอยู่ในจุดที่โชคดีที่จะได้กลับไปบนถนนมากกว่า
ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเล็กมาก
นี่!
บ้าเอ๊ย!
จุดที่น้ำเชี่ยวมันยาว มันซับซ้อน
และมันเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นใหญ่ เรากำลังค่อยๆ ประกอบมันเข้าไป
มีการเคลื่อนไหวมากมายโดยรอบ เป็นหลุมที่มีน้ำไหลล้นขนาดมหึมา
ที่ถ้าคุณตกลงไป คุณต้องว่ายน้ำอย่างแน่นอน
ไม่ว่าจะเป็นกีฬาอะไร ก็จะมีคนรุ่นก่อนเรา ที่สร้างบรรทัดฐานเอาไว้
พวกเขารับบางอย่างมาและผลักดันมันไป ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
จนกว่าจะมีคนอื่นเข้ามา คนที่เด็กกว่า สร้างสรรค์กว่า
ที่ได้ศึกษาสิ่งที่คุณทำมาตั้งแต่ยุคแรกๆ
และตอนนี้ผมกำลังพายเรือกับเด็กๆ พวกนี้
ที่เล่นกีฬาประเภทนี้ในระดับที่น่าทึ่งมาก
ผมรู้สึกเหมือนกำลังเติบโตและได้เรียนรู้อีกครั้ง
ทุกคนในการสำรวจครั้งนี้เหลือเชื่อมาก
มันต่างจากตอนที่ผมอายุเท่าพวกเขามาก
ไม่มีเรื่องอัตตาเข้ามาเกี่ยวข้อง
สุดยอดไปเลย!
เป็นการเดินทางที่มีการช่วยเหลือกัน มากที่สุดเท่าที่ผมเคยเดินทางมา
การที่สามารถยอมรับสิ่งนั้น และสนับสนุนพฤติกรรมนั้น
และเป็นส่วนหนึ่งของมัน ถือเป็นเกียรติ ณ จุดนี้ในชีวิตผม
การได้เห็นเบนนี่ และการได้ดูแอนิโอลแหวกแม่น้ำนั่น
ผมทึ่งมาก ผมตกใจมาก
ผมเดินทางมาหลายที่ในโลก และผมรักทุกที่
แต่ที่นี่มีบางอย่างที่พิเศษสำหรับผม มันไม่เหมือนที่อื่น
ผมรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน และแม่น้ำ ภูเขา คนดีๆ
มันเป็นการรวมกันที่ดีมากของสถานที่ดีๆ ที่จะมาสนุกเพลิดเพลิน
และค้นหา เพราะที่นี่ ไม่เหมือนที่ไหนที่ผมเคยเห็นเลย
ดื่ม พวก
ขอบคุณ
ดื่ม เพื่อน
ให้ตายสิ ดีจริงๆ
การรู้ว่าสิ่งที่เรากำลังจะหย่อนตัวลงไป คือจุดสำคัญของการพิชิต
ความคาดหวังอยู่ตรงนั้นจริงๆ ความเครียดอยู่ตรงนั้นนิดหน่อย
ปลายน้ำตรงนี้คือจุดน้ำเชี่ยว ที่ผมคาดหวังไว้นิดหน่อย
มันมีชื่อว่า "ต้องเร่ง" มันน่ากลัวมาก
ผมพยายามควบคุมทุกอย่างในชีวิต
และทันทีที่ผมได้รู้ จากเนื้องอกของผม ว่าผมไม่มีอำนาจควบคุมมันหรอก
ผมก็ยอมจำนนต่อกระแสชีวิต
แล้วผมก็ไม่ได้พยายามควบคุมผลลัพธ์อะไรอีกเลย
ผมแค่โผล่มาด้วยหัวใจ
และมันทำให้ผมมีอิสระมาก
(การบรรจบกันของแม่น้ำสินธุและแม่น้ำกิลกิต )
ใช่แล้วเพื่อน
เราทำได้!
ขอบใจนะเพื่อน
สายที่สี่! สุดยอดเลยเพื่อน
- ฉันดีใจมากที่เราทำสำเร็จ - ขอบใจมาก
ผมเห็นอยู่แวบนึงว่าสก็อตต์…
เขาก้มหัวลงไปบนแผ่นกันน้ำเข้าเรือ
และผมเห็นเลยว่ามันมีความหมายกับเขาแค่ไหน
ที่ในที่สุดก็พิชิตแม่น้ำสายที่สี่ได้ มันเป็นการเดินทางที่นานถึง 20 ปี
ใช่เลย
ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะทำได้
สำเร็จแล้ว
นี่เป็นเรื่องจริง
พอผมพิชิตแม่น้ำสินธุได้ ผมก็เตรียมตรวจเอ็มอาร์ไอต่อ
และผมคิดว่ามันต้องโตขึ้นแน่ๆ
แน่นอน
มีคนบอกว่าพอมันเริ่มโตขึ้นแล้ว มันจะไม่หยุดโตเลย
แล้วผมก็เข้าไปตรวจเอ็มอาร์ไอ
เฝ้ารออย่างกังวลเพื่อฟังว่ามันโตแค่ไหน
แล้วผมก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณหมอจีอัน
"นี่ ผมอยากบอกให้คุณรู้ว่า…
เนื้องอกคุณไม่โตขึ้นเลย"
ผมไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเลย
มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อสำหรับผม ที่การพายเรือคายัค
และการเปิดใจรับคนรอบตัวเรา
จะมีผลต่อการเติบโตของเนื้องอก
หรืออะไรก็ตาม
ลองคิดดูสิ
ผมลงเอยกับสิ่งที่ตอนแรกผมมองว่าเป็น…
ความอ่อนแอ และเป็นสิ่งที่ทำให้ผมพ่ายแพ้
และตอนนี้พอผมมองย้อนกลับไป
มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับผมเลย
และผมมีชีวิตอยู่ตรงนี้เพื่อเล่าเรื่องนี้
(สก็อตต์สมัครเรียนแพทย์ โดยเน้นวิถีชีวิตกลางแจ้งของเขา)
(และการเดินทางเพื่อบำบัดโรค อาจส่งผลต่อการเติบโตของเนื้องอกของเขา)
(เขายังคงเล่าเรื่องการรักษาของเขา กับคนอื่นๆ ทั่วโลก)
(การต่อสู้กับเนื้องอกของเขายังคงดำเนินต่อไป)
(แต่หมอของเขาเชื่อว่า เขาจะมีชีวิตที่ยืนยาวและแข็งแรง)
(เขายังคงพายเรือคายัคตลอดทั้งปี)
มีคนที่น่าทึ่งมาก
ดี ดีมาก
โอเค ดี
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล