Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΝΟΕΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ… ΜΠΟΝΤΛΕΡ
Το I've Got A Secret, με χορηγό το Winston,
το πιο εμπορικό, γευστικό τσιγάρο με φίλτρο στην Αμερική!
Το Winston είναι γευστικό, όπως πρέπει το τσιγάρο το καλό.
Το Winston είναι γευστικό Όπως… πρέπει το τσιγάρο το καλό
Ναι, τα τσιγάρα Winston
σας προσφέρουν τη νούμερο ένα εκπομπή συζήτησης I've Got A Secret!
Κύριοι του πάνελ, για λόγους που θα καταλάβετε,
τον κύριο στα αριστερά μου θα τον αποκαλώ κύριο Χ.
Θα σας πω, ωστόσο, ότι κατάγεται από την Ουαλία.
Είναι Ουαλός, καθώς και μουσικός.
Επιστρέφουμε σε 20 δεύτερα!
Πόση ηρωίνη αγοράζεις κάθε μέρα;
29 γραμμάρια, τέσσερα ή πέντε δολάρια...
Λέβιταουν, ΗΠΑ. Η προσεκτικά σχεδιασμένη…
Από το Ντάλας του Τέξας, έκτακτη είδηση, προφανώς επισήμως, ο πρόεδρος Κένεντι…
Ένα, δύο, τρία.
Ο Τζον Κέιλ, ένας συνθέτης μουσικός,
που έδωσε την καλύτερη συναυλία όλων των εποχών.
Τι το ασυνήθιστο είχε αυτή η συναυλία;
Διήρκεσε 18 ώρες.
Μαντεύει κανείς το μυστικό του κυρίου Σένζερ;
Ήταν ο μοναδικός από το κοινό που άντεξε και τις 18 ώρες.
Γιατί το κάνει αυτό;
Γιατί πήρε 18 ώρες και 40 λεπτά να παίξεις αυτό;
Υπάρχει οδηγία του συνθέτη Ερίκ Σατί που λέει ότι αυτό το κομμάτι εδώ
πρέπει να επαναληφθεί 840 φορές.
Τι ωθεί κάποιον να πει ότι πρέπει να το παίξεις 840 φορές
-ώστε να είναι πλήρες; -Δεν έχω ιδέα.
ΛΟΥ
Άνεμε Άνεμε, φύσα
"Αισθάνομαι σαν να ήμουν σε έναν κινηματογράφο.
Το μακρύ χέρι του φωτός διέσχιζε το σκοτάδι και στριφογυρνούσε.
ΦΩΝΗ ΛΟΥ ΡΙΝΤ
Τα μάτια μου καρφωμένα στην οθόνη.
Τα ίδια τα πλάνα είναι γεμάτα κουκκίδες και αχτίδες.
Είμαι ανώνυμος κι έχω ξεχάσει τον εαυτό μου.
Πάντα αυτό συμβαίνει όταν πας στον κινηματογράφο.
Είναι, όπως λένε, ένα ναρκωτικό".
Σ' ένα όνειρο Που ο άνεμος φέρνει σ' εμένα
Μετακομίσαμε στο Λονγκ Άιλαντ στα τέσσερά μου. Ο Λου ήταν εννιά.
ΦΩΝΗ ΜΕΡΙΛ ΡΙΝΤ ΓΟΥΙΝΕΡ
Ζούσαμε στο προάστιο Φρίπορτ.
Ήρθαμε από το Μπρούκλιν σ' αυτό το απομονωμένο προάστιο,
και τον δυσκόλεψε πολύ η μετάβαση.
Στην αγκαλιά μου
Άνεμε, άνεμε
Η μαμά μου ασχολιόταν με τα οικιακά. Ο πατέρας ήθελε να γίνει συγγραφέας.
Η γιαγιά μου είπε "Όχι, θα γίνεις λογιστής".
Κι έγινε λογιστής.
Αν προσπαθούσες να κάνεις διανομή ρόλων…
ΦΩΝΗ ΑΛΑΝ ΧΑΪΜΑΝ
για μια οικογένεια της δεκαετίας 1950, όπου ο πατέρας ξέρει καλύτερα,
δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με τον πατέρα του, ο οποίος δούλευε.
Δεν ήταν από εκείνους που θα έπαιζες πάσες έξω.
Δεν ξέρω τι ονειρευόταν ο πατέρας για τον Λου.
Ίσως πίστευε ότι θα αναλάμβανε το γραφείο.
Για μένα ονειρευόταν, αναμφίβολα, να φτιάχνω πολύ νόστιμη κοτόσουπα.
Δεν πηγαίναμε στο τσίρκο, στο μουσείο… Τίποτα απ' όλα αυτά.
Έχει φύγει, το ξέρω Μα, αγάπη μου…
Ξεκίνησα από το κλασικό πιάνο.
Πρωτόπιασα κιθάρα γύρω στα 10 με 11 κι έκανα ένα μάθημα.
Νομίζω, είχα πάει το "Blue Suede Shoes" και ζήτησα να με μάθουν να το παίζω.
Δεν νομίζω ότι ήταν αυτός ο σκοπός τους.
Έτσι, τελείωσαν τα μαθήματα μουσικής, οπότε…
έμαθα κιθάρα από… παίζοντας μαζί με τους δίσκους.
Ντου γουόπ. Οι Paragons, οι Jesters, οι Diablos.
Και ροκαμπίλι.
Κι ο Λου έλεγε πάντα, από πολύ νωρίς, ότι ήθελε να γίνει ροκ σταρ.
Μιλάμε για το λύκειο.
Στα 14 μου έκανα τον πρώτο μου δίσκο "Leave Her for Me".
Η απόλυτη απογοήτευση για μένα ήταν
ότι το βράδυ που θα το έπαιζε στο ραδιόφωνο ο Murray the K,
ήταν άρρωστος.
Αντ' αυτού, το έπαιξε ο Πολ Σέρμαν κι έγινα κυριολεκτικά ράκος.
Καθόμασταν όλοι δίπλα στο ραδιόφωνο.
Και πήραμε 2,79 δολάρια για τα δικαιώματα,
πολύ περισσότερα, τελικά, απ' όσα έβγαλα με τους Velvet Underground.
Πάρε όλα τα μπουμπούκια…
Υπήρχε ένα κλαμπ, το Hayloft, όπου πήγαινε μόνος κι έπαιζε.
Άσε με, μωρό μου
Ήταν γνωστό ως γκέι κλαμπάκι.
Μια φορά τον ρώτησα γιατί ήθελε να παίζει σε γκέι κλαμπάκια
κι είπε ότι απλώς ήταν άνετα άτομα.
Σε παρακαλώ, άφησέ τη για μένα Άσε το μωρό μου
Η μπάντα έκλεινε συναυλίες στην πόλη. Πήγαινε ακόμη στο λύκειο.
ΤΖΟΝ
Και θεωρώ πως αυτό σίγουρα έφερε δυσκολίες στο σπίτι μας.
Μέναμε στο σπίτι της γιαγιάς μου.
Και η γιαγιά μου ήταν μέχρι το κόκαλο εθνικίστρια.
Δεν της άρεσε που η μητέρα μου είχε παντρευτεί Άγγλο…
ΦΩΝΗ ΤΖΟΝ ΚΕΪΛ
και δεν μιλούσε ουαλικά.
Όχι μόνο παντρεύτηκε Άγγλο, αλλά και ανθρακωρύχο,
κάτι από το οποίο η γιαγιά μου απέτρεπε για χρόνια τα άλλα της παιδιά.
Φρόντισε να μορφωθούν όλοι οι γιοι της και η μητέρα μου.
Όταν παντρεύτηκαν κι ήρθε στο σπίτι ο πατέρας μου,
η γιαγιά μου απαγόρευσε να μιλάμε αγγλικά στο σπίτι.
Μέχρι να μάθω αγγλικά στο σχολείο στα 7, δεν μπορούσα να μιλήσω με τον πατέρα.
Η απέχθεια που έβγαζε η γιαγιά μου ήταν, βασικά, μια μορφή μίσους.
Ελαφρώς δυσάρεστο.
Η μητέρα μου μου έκανε μαθήματα πιάνου για λίγο,
ώσπου έφτασα σε κάποιο επίπεδο και μετά με ανέλαβε άλλος.
Ναι, άντεξε για χάρη μου.
Μιλάμε για ηλικία έξι με επτά ετών.
Η φανταστική ζωή ήταν η ζωή στο ραδιόφωνο.
Και πλέον είχα καταλάβει ότι η καλύτερη χρήση του ραδιοφώνου
ήταν να πιάνω όλους τους ξένους σταθμούς.
Το Suisse Romande και το Radio Moscow.
Στο δημοτικό πια, είχαν μια ορχήστρα και ήθελα να παίξω.
Ζήτησα ένα βιολί, αλλά δεν είχαν. Είχαν βιόλα, όμως, οπότε πήρα τη βιόλα.
Είχαν έργα του Μπαχ, έργα τσέλο για βιόλα.
Που ήταν πολύ ωραία, έκανες καλή εξάσκηση.
Ήταν και τα Καπρίτσια του Παγκανίνι, όμως,
με τα οποία άφησα άναυδους τους δασκάλους μου,
όταν τους είπα ότι θα τα μάθαινα.
Η μητέρα μου έκανε μια επέμβαση στο στήθος.
Εξαφανίστηκε και μπήκε σ' ένα απομονωμένο νοσοκομείο,
περικυκλωμένο από τοίχους επτάμισι μέτρων.
Κι ο πατέρας μου με πήγαινε εκεί και με σήκωνε ψηλά.
Εκείνη εξαφανίστηκε.
Η κατάσταση άρχισε να εκτροχιάζεται. Ήμουν μόνος μου.
Ο πατέρας μου δούλευε συνέχεια. Ένιωθα πολύ απομονωμένος.
Δεν μπορούσα να μιλήσω ούτε στον πατέρα ούτε στη μητέρα μου για όσα συνέβαιναν.
Κακοποιήθηκα και δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ.
Ήταν ένα κομμάτι, απ' το οποίο θυμόμουν την αρχή, αλλά όχι το τέλος,
οπότε αυτοσχεδίασα μέχρι τέλους.
Κατάφερα πολύ καλά να το ολοκληρώσω.
Να δημιουργήσω ένα αρμόζον τέλος.
Όταν βγήκα από εκείνο το δωμάτιο, αρχικά ήμουν πολύ τρομαγμένος.
Και δεν είχα ιδέα τι διάολο θα γινόταν, αλλά τελικά έγινε.
Εκείνη η στιγμή που συνέβη ήταν που έκανε τη διαφορά από νωρίς
κι έμαθα πώς να ξεπερνώ οποιοδήποτε πρόβλημα.
Ο φόβος γι' αυτό που πρόκειται να συμβεί δεν είναι πρόβλημα.
Ήταν η αρχή του αυτοσχεδιασμού.
ΤΕΛΟΣ
Σιγά σιγά, άρχισα να επικεντρώνομαι σε όσα σχεδίαζα να κάνω.
Και, νομίζω, είχα πάρει μια πρακτική απόφαση.
Σκέφτηκα πως ήθελα να γίνω μαέστρος.
Επίσης, ήταν ξεκάθαρο πως έπρεπε να φύγω απ' την κοιλάδα.
Δεν υπάρχει τίποτα εδώ. Ήθελα απεγνωσμένα να φύγω.
Εκείνη η μία φορά που κατατρόμαξα
κι αναγκάστηκα να ερμηνεύσω και να ολοκληρώσω όμορφα,
πραγματικά μου φάνηκε χρήσιμη αργότερα.
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Σκότωσες τον ευρωπαίο γιο σου
Φτύνεις όσους είναι κάτω από 21
Μα τώρα Που τα γαλάζια σου αμάξια έφυγαν
Κοίτα να πεις αντίο Έι, έι, έι, γεια, γεια, γεια
Η Νέα Υόρκη, στον πόλεμο, έγινε τόπος απόδρασης των καλλιτεχνών.
ΦΩΝΗ ΤΖΟΝΑΣ ΜΕΚΑΣ
Ήταν μια συνάντηση της Νέας Υόρκης
και των μυαλών των καλύτερων καλλιτεχνών από Παρίσι και Βερολίνο.
Κοίτα να πεις αντίο Οι κλόουν σου σ' αποχαιρετούν
Νέα Υόρκη στα τέλη των '50s, και τώρα μπαίνουμε στα '60s.
Όπως η γαλλική Νουβέλ Βαγκ είχε τη Cinémathèque Française,
εμείς είχαμε την 42η Οδό.
Κάθε βράδυ πηγαίναμε στην 42η Οδό,
όπου υπήρχαν γύρω στους 15, όχι, ίσως 20 κινηματογράφους.
Κι εκείνη την περίοδο, όλες οι τέχνες,
καθώς και τα στιλ ζωής άρχισαν να αλλάζουν.
Κλιμακώθηκαν μέσα στη δεκαετία του '60.
Δεν είμαστε κομμάτι της υποκουλτούρας, της αντικουλτούρας. Είμαστε η κουλτούρα!
Ζωγράφοι, μουσικοί, κινηματογραφιστές.
Δεν τους ενδιέφερε ιδιαίτερα να πουν αφηγηματικές ιστορίες.
Η ποιητική πλευρά του κινηματογράφου τον έφερε στο επίπεδο των άλλων τεχνών.
Απ' τον Ιανουάριο του '62,
το στούντιό μου, το Film-Makers' Cooperative,
έγινε τόπος συνάντησης όλων των κινηματογραφιστών.
Κάθε βράδυ είχαμε προβολές.
Κι εκεί σύχναζε ο Άντι.
Δεν ήξερα, όμως, ότι ήταν ο Άντι!
Καθόταν κι εκείνος στο πάτωμα μαζί με τους άλλους.
Κι εκεί γνώρισε τους πρώτους σούπερ σταρ του,
όπως τον Μάριο Μοντέζ, τον Τζακ Σμιθ και τον Τζεράρντ Μαλάνγκα.
Αυτή ήταν η κινηματογραφική σχολή του Άντι.
Μπήκα στο Γκόλντσμιθς,
το οποίο ήταν ένα ελεύθερο εκπαιδευτικό ίδρυμα.
Έκανα μαθήματα βιόλας και σύνθεσης με τον Χάμφρεϊ Σερλ.
Καταλάβαινε τον Κέιτζ κι όλους εκείνους που άρχισαν να μου αρέσουν.
Ο Τζον Κέιτζ με το "Water Walk".
Ο Τζον Κέιτζ ήταν η κυρίαρχη αβάν γκαρντ μορφή της μουσικής
σε Νέα Υόρκη και Αμερική.
Νομίζω, όμως, πως ετοιμαζόταν να κατακτήσει τον κόσμο ο Λα Μοντ.
Πήρα την Υποτροφία Μπέρνστιν. Πλήρωναν τα έξοδα μετακίνησης, τα πάντα.
Το σκηνικό είναι… Η κυρία Κουσεβίτσκι είναι ακόμη εν ζωή.
Διοργανώνει απογευματινά σουαρέ για τους μαθητές.
Δεν με άφηναν να ερμηνεύσω, γιατί ήταν πολύ βίαια έργα.
Το ζήτησα απ' τον Χάρι Κράουτ, τον υπεύθυνο. Ρώτησε αν ήταν βίαια.
Τα περισσότερα είχαν να κάνουν με το να είσαι μέσα στο πιάνο
και να το χτυπάς από μέσα, κάτι τέτοιο.
Και πήρα ένα τσεκούρι.
Θυμάμαι κάποιον απ' την μπροστινή σειρά να σηκώνεται και να τρέχει έξω.
Ήταν η κυρία Κουσεβίτσκι. Έκλαιγε.
Είπα "Λυπάμαι πολύ που…"
Ήταν ταραγμένη για ώρα, αλλά μην ανησυχείτε.
Την πήγαμε για κοκτέιλ μετά. Μια χαρά ήταν.
Πλέον είχα γνωρίσει τον Κορνίλιους Κάρντιου και κάναμε παρέα.
Ήταν κάποιος που καταλάβαινε τι του έλεγες.
Κι ο Κορνίλιους είχε γνωρίσει τον Λα Μοντ.
Ο Λα Μοντ Γιανγκ ήταν ο διάδοχος του Τζον Κέιτζ.
Πηγαίνοντας στο Tanglewood θα έφτανα και στον Λα Μοντ.
Η διάσπαση είναι τέτοια…
ΧΕΝΡΙ ΦΛΙΝΤ
που δεν πρόκειται για μουσική πια.
Ραντεβού την άλλη εβδομάδα!
Άπαξ και γνώριζες τον Λα Μοντ, τελείωσε.
Όλοι θέλουν να κάνουν κάτι φανταχτερό, και με μιμούνται.
Αυτό που έκανα είχε σκοπό…
ΛΑ ΜΟΝΤ ΓΙΑΝΓΚ
να σε εξυψώσει πολύ πνευματικά.
Κανείς πριν από μένα δεν είχε γράψει κάτι
που αποτελείτο από εκτεταμένους, συνεχόμενους τόνους.
Ο Τζον ήταν Ουαλός.
Μας έγραψε ένα γράμμα από…
-Από την Ουαλία. Ή απ' το Λονδίνο ίσως. -Κάπου.
ΜΑΡΙΑΝ ΖΑΖΙΛΑ
Κάπου απ' τη Βρετανία.
-Ήθελε να έρθει να μελετήσουμε. -Ναι.
-Εμείς δεχτήκαμε. -Φυσικά.
Έφτασα στη Νέα Υόρκη το 1963.
Ήταν η πρώτη μου φορά εκεί και έφριξα. Ήταν…
Ο ατμός που έβγαινε απ' τα πεζοδρόμια.
"Διάολε. Τι βρομερό μέρος".
ΚΑΡΤΑ ΜΕΛΟΥΣ ΑΝΟΙΞΗ 1957
Πραγματικά, οι βόμβοι του Λα Μοντ κι όλα αυτά ήταν καθησυχαστικά.
Εδώ επιστρέφαμε στη μουσική,
επικεντρωνόμασταν στο τι θα ακούσουμε.
Ακούμε βόμβο, αλλά στην πραγματικότητα μελετούσαμε φυσική αρμονία.
Μου τηλεφώνησε ο Λου και μου είπε ότι ήταν πολύ στενοχωρημένος.
Είπε ότι έκανε κάποιες θεραπείες.
Οι γονείς του τον έστελναν για ηλεκτροσόκ για να αποβάλει την ομοφυλοφιλία, έλεγε.
Δεν πίστευα λέξη, απ' όσο ήξερα τους γονείς του.
Ασχέτως των απαντήσεων στα ερωτήματα
"Έπασχε από κλινική κατάθλιψη; Έπαιρνε τεράστιες ποσότητες φαρμάκων;",
θεωρώ πως η γενική κατεύθυνση της εποχής δεν βοηθούσε,
και η διαθέσιμη βοήθεια τότε ήταν ελάχιστη.
Όταν ρωτάτε για τον Λου εκείνης της περιόδου, θυμώνω.
ΜΕΡΙΛ ΡΙΝΤ ΓΟΥΙΝΕΡ
Και θυμώνω για τις παρανοήσεις που υπάρχουν,
κι επειδή δεν τιμούν ούτε τον ίδιο ούτε τους γονείς μου.
Και είναι απλοϊκό και καρτουνίστικο να πιστεύουμε στην ύπαρξη απλής εξήγησης.
Θα σπούδαζε στο NYU.
Έβγαλε ενάμισι εξάμηνο, αν θυμάμαι καλά.
Μου τηλεφώνησε και είπε ότι θα έπαιρνε μετεγγραφή στο Σίρακιουζ.
Κι όταν πήγε στο Σίρακιουζ, ήταν άλλος άνθρωπος.
Σκυθρωπός, εχθρικός.
Επαναστατούσε έντονα σχεδόν σε οτιδήποτε.
Δυσκολευόμουν να τον καταλάβω.
Μαστουρώναμε και τζαμάραμε.
Παίζαμε Ρέι Τσαρλς, Φράνκι Λάιμον, μια στο τόσο. Παίζαμε…
ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΜΙΣΚΙΝ
Παίζαμε σε αδελφότητες αγοριών και κοριτσιών και σε μπαρ.
Ήμασταν κάκιστοι, οπότε αλλάζαμε συνέχεια όνομα.
Κανείς δεν μας έπαιρνε δεύτερη φορά.
Κάποιες φορές έχανα το σημείο όπου έπρεπε να μπω ή φάλτσαρα,
κι εκείνος τρελαινόταν.
ΑΛΑΝ ΧΑΪΜΑΝ
Γυρνούσε και κοπανούσε το κύμβαλο.
Δεν είχε καθόλου υπομονή
με οποιονδήποτε δεν ήταν απολύτως τέλειος και ακριβής.
Θα παίζαμε στο πανεπιστήμιο Σεντ Λόρενς,
σ' ένα πλοίο, στον ποταμό Σεντ Λόρενς.
Ο Λου είπε "Δεν παίζω σε πλοίο". Κι είπα "Λου, πρέπει να παίξουμε. Απλώς…"
Είπε "Δεν παίζω". Μπουμ!
Και περνάει το χέρι του από ένα τζάμι στην πόρτα και το σκίζει.
Τον πήγαμε στο νοσοκομείο, έκανε ράμματα.
Αν θυμάμαι καλά, ήταν το δεξί του, κι είπε "Άντε πηδήξου, δεν μπορώ να παίξω".
Είπα "Μπορείς να τραγουδήσεις, γιατί παίζεις χάλια κιθάρα ούτως ή άλλως,
οπότε δεν έχεις θέμα".
Και… το κάναμε.
Ήταν σαν νήπιο, από πολλές απόψεις.
Ω, ω, έι, καρουζέλ
Ηχογραφήσαμε έναν ντέμο δίσκο με το κομμάτι "Your Love".
Η μικρή σου αγάπη
Η αγάπη σου, η μικρή σου αγάπη
Ποτέ δεν πίστευα πως ήμουν ολοκληρωμένος Πριν την αγάπη σου
Πήγαμε σε μια συνάντηση στην πόλη
με κάποιον που του άρεσαν κάποια από τα ντέμο του Λου.
Και γύρισε στον Λου και του είπε
"Τι είναι αυτό που θες να κάνεις; Τι θέλεις να πετύχεις;"
Είπε "Θέλω να γίνω πλούσιος και ροκ σταρ.
Και θα γίνω και πλούσιος, και ροκ σταρ, είτε σ' αρέσει η μουσική μου είτε όχι".
Δεν ένιωθε άνετα στα περισσότερα μέρη.
ΣΕΛΙ ΚΟΡΓΟΥΙΝ
Κι αν δεν ένιωθε άνετα,
το εκμεταλλευόταν στο έπακρο κι έκανε και τους άλλους να νιώσουν άβολα.
Αυτή ήταν η παρηγοριά του.
Δεν ξέρω γιατί ήταν τόσο ανασφαλής, αλλά θεωρώ ότι ήταν φρικτά ανασφαλής.
Και ήταν ανασφαλής σ' όλη του τη ζωή.
Ήταν διαρκώς πολύ θυμωμένος με όσους τον απέρριπταν,
οπότε έσπευδε να κόψει εκείνος μια φιλία.
Στον σκοτεινό ναό της μουσικής Που ποτέ δεν είναι μόνο στεριά ή θάλασσα
Μα ανθίζει μέσα στον αέρα μες στον νου
ΦΩΝΗ ΝΤΕΛΜΟΡ ΣΒΑΡΤΣ
Μοτίβα σε κίνηση και δράση Αλληλουχίες λιτανειών
Κινούμαστε με μεγαλείο βεβαιότητας
Για να χωρίσουμε τις αχώριστες κουρτίνες…
Πλέον έκανε παρέα με τον Ντέλμορ.
Περισσότερο απ' όλους θαύμαζα τον Ντέλμορ Σβαρτς.
Κάναμε ποίηση μαζί, αλλά υπήρχαν κι άλλα πράγματα.
Κάτι συνταρακτικά δοκίμια και διηγήματα.
Εντυπωσιάστηκα που κάποιος κατάφερνε κάτι τέτοιο με τόσο απλή, καθημερινή γλώσσα.
Κι ο Ντέλμορ Σβαρτς θεωρούσε τρομερά ταλαντούχο τον Λου,
και, για την ακρίβεια, εξέδωσε αρκετά ποιήματά του στο Evergreen Review.
Και η συντριπτική πλειοψηφία των ποιημάτων του ήταν για γκέι θέματα.
Πολύ σκοτεινά γκέι θέματα.
Η ιδέα της συνάντησης με άντρες σε δημόσιες τουαλέτες,
η συνεύρεση με άντρα κοντά σε ουρητήρα, και όλα αυτά σ' ένα ποίημα.
Κι όταν διάβασα ένα απ' τα ποιήματα
και του είπα "Λου, τι σκατά;
Από πού πηγάζει όλος αυτός ο εκφυλισμός του σεξ;"
"Αν δεν είναι σκοτεινό κι εκφυλισμένο, δεν είναι καυτό, δεν είναι σεξ".
Είπε "Δεν θα μπορούσες να καταλάβεις. Γίνεσαι ρεπουμπλικάνος".
Νομίζω ήταν Ευχαριστίες ή Χριστούγεννα όταν πήγαμε στο Hayloft.
Δεν θυμάμαι πολλά, μόνο ότι ήταν ένα γκέι μπαρ.
Εκεί γνωρίσαμε κάποια Άξιον, με την οποία προσπάθησε να μου κάνει φάση.
Κι είπα "Δεν είμαι γκέι, δεν θέλω να γίνω. Δεν μ' ενδιαφέρει να πειραματιστώ".
Κι είπε "Χόρεψε μαζί της". "Καλά, θα χορέψω μαζί της".
Νομίζω πως με πήγε εκεί για να μου δείξει πού ήταν και τι έκανε.
Και μου έλεγαν "Γιατί δεν σε πείραζε αυτό;
Πώς μπορούσες να είσαι μαζί του αφού είναι με άντρα;"
Κι έλεγα "Αυτό δεν αφορά εμένα".
Δεν ζηλεύω. Απλώς δεν με ενοχλούσε το θέμα.
Πολύ πιο τρομακτικό ήταν όταν πήγαμε με το αμάξι στο Μανχάταν, στο Χάρλεμ,
να πάρουμε κάτι… ηρωίνη, νομίζω.
Πήγαμε στη διασταύρωση 125ης και Σεντ Νίκολας.
Ανεβήκαμε σ' ένα διαμέρισμα.
Του άρεσε πάρα πολύ να με πηγαίνει σε μέρη που δεν ήταν ασφαλή.
Έστηνε σενάρια, ώστε μετά να έχει υλικό για να γράψει.
Έγραφε διαρκώς.
Έγραφε συνέχεια, είτε ένα διήγημα ή στίχους ή κάποιο τραγούδι.
Μα πάντα ήταν κάθετος ότι δεν έχει καμία διαφορά
είτε γράφεις ένα βιβλίο είτε στίχους.
Δεκαεπτά Βοζνεσένσκι μουρμουρίζουν, μα άφωνοι.
Οι κραυγές μου έχουν διαλυθεί
σε μίλια μαγνητικής ταινίας και ατελείωτης κόκκινης γλώσσας.
Όταν σπούδαζα, επηρεάστηκα πολύ από τον Γκίνσμπεργκ.
"Ουρλιαχτό", "Καντίς".
Από το Γυμνό Γεύμα του Μπάροουζ.
Από το Last Exit to Brooklyn του Χιούμπερτ Σέλμπι Τζούνιορ.
Είπα "Αυτό θέλω να κάνω κι εγώ, αλλά μ' ένα τύμπανο και κιθάρα".
Λοιπόν, "Δεν ξέρω ακριβώς πού πάω
Θα δοκιμάσω για το βασίλειο, αν μπορώ
Γιατί με κάνει να νιώθω άντρας
Όταν χώνω ένα καρφί στη φλέβα
Όλα, ξέρεις, τα πράγματα Δεν είναι ακριβώς ίδια
Όταν σπεύδω στην τροχιά μου Και σαν τον γιο του Ιησού νιώθω
Και υποθέτω πως απλώς δεν ξέρω Υποθέτω πως απλώς δεν ξέρω".
Ίσως δεν έχει υπάρξει ποτέ πρόβλημα
στην ανθρώπινη συμπεριφορά ή απρεπή συμπεριφορά τόσο παλιό
ή τόσο λίγο κατανοητό όσο η ομοφυλοφιλία.
Το σοβαρότερο σεξουαλικό έγκλημα;
Το έγκλημα ενάντια στη φύση.
Οι ποινές για αυτό το έγκλημα;
Η ανώτατη είναι 20 χρόνια φυλάκιση.
Μας συνελάμβαναν επειδή πηγαίναμε σε μπαρ.
Και τι έγινε; Ήταν κομμάτι όλου αυτού.
ΚΑΦΕ SAN REMO
Ήταν ένα μπαρ, το San Remo,
όπου όλοι ψιλοέμοιαζαν γκέι,
ήταν απίστευτα έξυπνοι και/ή δημιουργικοί.
ΝΤΑΝΙ ΦΙΛΝΤΣ
Και κατέληξαν να είναι ο Έντουαρντ Άλμπι, ο Άντι Γουόρχολ και ο Τζάσπερ Τζονς.
Και στο επίκεντρο αυτού του μέρους είναι ο τόσο πλούσιος κόσμος της τέχνης.
Χρήμα, πάρτι, δύναμη.
Ο κινηματογράφος εκτοξεύεται.
Το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Ν. Υόρκης, το Λίνκολν Σέντερ.
Όλα αυτά συμβαίνουν στα μέσα των '60s.
Και ήταν μια εξωφρενική, υπερβολικά camp αισθητική.
Camp ήταν κάτι με το οποίο έπαιζες,
όπως έκανε ο Τζακ Σμιθ.
ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 1964…
Ήταν μια σούπερ… μια σούπερ υπερδιεγερμένη βραδιά
παραμονές της καταστροφής του κόσμου.
Ο ΚΕΪΛ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΘΕΤΗ ΤΟΝΙ ΚΟΝΡΑΝΤ.
Και στο 56 της οδού Λάντλοου, εγώ, ο Τζακ Σμιθ, γνώρισα τον Άνγκους και τον Τόνι.
ΕΚΕΙ ΖΟΥΣΕ Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΗΣ ΤΖΑΚ ΣΜΙΘ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ.
Ο Τόνι Κόνραντ νοίκιασε το διαμέρισμα
στην οδό Λάντλοου 56, που έγινε τόσο σημαντικό.
Δεν ήθελα να γίνω κομμάτι της οικονομίας…
ΦΩΝΗ ΤΟΝΙ ΚΟΝΡΑΝΤ
οπότε ζούσα σ' ένα διαμέρισμα που κόστιζε 25,44 δολάρια τον μήνα.
Όταν περνούσες σε εκείνη τη μεριά, δημιουργούνταν μια πολύ παράξενη αλλαγή,
κάτι ανάμεσα σε ντοκιμαντέρ για το Λόουερ Ιστ Σάιντ και τον αβάν γκαρντ τρόπο ζωής,
και στην επίσημη σκηνή της τέχνης αυτού που τελικά έγινε το Σόχο.
Ο Τζακ πήγε να μείνει μαζί του.
Δίπλα έμεναν ο Πιέρο Χέλικσερ με τη γυναίκα του Κέιτ.
Και μετά, γύρισε ο Άνγκους ΜακΛις στη Νέα Υόρκη
και κατέληξε σ' ένα τρίτο διαμέρισμα στον ίδιο όροφο της Λάντλοου 56.
Εκεί έμενε κι ο Μάριο Μοντέζ. Ο Τζον…
Ο Τζον Κέιλ συγκατοίκησε με τον Τόνι.
Μα εκείνος ο πυρήνας της οδού Λάντλοου…
ΦΩΝΗ ΕΪΜΙ ΤΟΜΠΙΝ
έγιναν οι Dream Syndicate του Λα Μοντ Γιανγκ.
Ο Λα Μοντ, η Μάριαν, ο Τόνι κι εγώ,
επί ενάμιση χρόνο, το κάναμε αυτό επί μιάμιση ώρα κάθε μέρα.
Εγώ διατηρούσα έναν βόμβο. Και ήταν μια πειθαρχία,
και σου άνοιγε τα μάτια σε πολλές πιθανότητες.
Κάθε συχνότητα γίνεται αντιληπτή
σε διαφορετικό σημείο στον εγκεφαλικό φλοιό.
Όταν βάζεις, λοιπόν, μια ομάδα συχνοτήτων που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά,
δημιουργείται μια ψυχολογική κατάσταση πολύ δυνατή και εμβριθής.
Μπορείς ν' ακούσεις λεπτομέρειες στις αρμονικές σειρές,
που είναι μοναδικά όμορφες και ασυνήθιστες.
Και αρχίζεις να συνειδητοποιείς
ότι υπάρχουν νέα μέρη στον ήχο, όπου θα μπορούσες να κατοικήσεις.
Ποτέ δεν είχαμε έγνοια για τις νότες και τέτοια. Όχι.
Ανακαλύψαμε ότι το πιο σταθερό πράγμα για να συντονιστούμε
ήταν το βουητό του κύκλου των 60 χερτζ του ψυγείου.
Γιατί το βουητό του κύκλου των 60 ήταν για εμάς ο βόμβος του δυτικού πολιτισμού.
Άρα το θεμελιώδες, δηλαδή ο τόνος που έχουμε,
αν χρησιμοποιούμε την τρίτη αρμονική ως 60 κύκλους, είναι οι δέκα κύκλοι.
Και ιδού, δέκα κύκλοι είναι ο εγκεφαλικός άλφα ρυθμός όταν κοιμόμαστε.
Ξαφνικά "Υπάρχει κάτι ενδιαφέρον εδώ".
Το ενδιαφέρον με τους Dream Syndicate
ήταν, ασφαλώς, η μινιμαλιστική τους μουσική.
Πλήρης κλίμακα, διατηρείς μία νότα,
και ακούς τον επιτονισμό που διαθέτει.
Ο Λα Μοντ Γιανγκ επέκτεινε τη μία νότα σε τέσσερις ώρες.
ΤΖΟΝΑΣ ΜΕΚΑΣ
Πήγα με τον Άντι σε μια εμφάνισή του.
Προτού να πάω στο Factory, είχα δει το Kiss του Γουόρχολ.
Δεν είχε τίτλους.
Δεν είχα ιδέα ποιος το είχε γυρίσει.
Και ήταν μια εβδομαδιαία καταγραφή, οπότε κάθε εβδομάδα
μια μπομπίνα τριάμισι λεπτών
προβαλλόταν στην κατάλληλη ταχύτητα των 16 καρέ/δευτερόλεπτο.
Αυτό που είναι πάντα ενδιαφέρον στα βουβά του Γουόρχολ
είναι ότι ο λόγος που μοιάζουν εξωπραγματικά
είναι επειδή θα έπρεπε να προβάλλονται στα 16 καρέ/δευτερόλεπτο,
που σημαίνει ότι οι άνθρωποι στις εικόνες αναπνέουν
και οι καρδιές τους χτυπούν με διαφορετικό χρονικό ρυθμό
από τη δική σου όταν το παρακολουθείς.
Κι αυτό δημιουργεί μια απίστευτη αίσθηση αισθητικής απόστασης.
Υπάρχει ένα ταχυδρομείο στο Empire State Building.
Και πηγαίναμε προς τα κει με σακούλες με το περιοδικό Film Culture,
και ξαφνικά σταματήσαμε και κοιτάξαμε το κτίριο.
Νομίζω πως είπα "Αυτή είναι η τέλεια εμβληματική εικόνα για τον Άντι Γουόρχολ".
Κι έτσι προέκυψε.
Ο Γουόρχολ, ο αβάν γκαρντ κινηματογράφος και η αβάν γκαρντ μουσική
αφορούσαν όλα τον παρατεταμένο χρόνο.
Η αντίληψη του Λα Μοντ περί μουσικής
θα έλεγα πως ήταν μια κινεζική ιδέα.
Ναι, είναι η κινεζική αντίληψη περί χρόνου.
Και, πραγματικά, η μουσική διαρκεί αιώνες.
Αυτό ήταν μια εμπειρία αυτοσχεδιασμού σε μια κάπως θρησκευτική ατμόσφαιρα.
Και πολύ μυστηριώδη, επίσης.
Ώσπου κάποια μέρα, ο Τόνι ήρθε με έναν μαγνήτη οργάνων, κι αυτό ήταν όλο.
Είχαμε την ισχύ με ενίσχυση.
Συνέβησαν ένα σωρό πράγματα.
Τόνοι διαφοράς και όλα αυτά που ταρακουνούν το κτίριο.
Είναι πολύ δυνατό.
Όταν παίζαμε, ακουγόταν σαν να είχες ένα Β-52 στο σαλόνι σου.
Είμαι ένας δρομέας, μωρό μου Και δεν μπορείς να με προλάβεις
Είμαι ένας δρομέας, μωρό μου
Και δεν μπορείς να με προλάβεις
Έλα, μωρό μου, να παραβγούμε
Μωρό μου, μωρό μου, θα το κάνεις;
Έκανα συλλογή δίσκων ροκ εντ ρολ ως ένα είδος φετίχ.
Αυτό ήταν κάτι που εξέπληξε τον Τζον, όταν μετακόμισε στο διαμέρισμά μου.
Ακούγαμε πράγματα που σχετίζονταν πιο πολύ μ' όσα κάναμε με τον Λα Μοντ,
εξαιτίας των καθαρών αρμονιών.
Χανκ Γουίλιαμς και Everly Brothers.
Ονειρεύομαι
"Ονειρεύομαι". Ονειρεύομαι.
Το ξεκίνημα του τραγουδιού και οι διάφοροι τόνοι μ' εντυπωσίασαν.
Με είχε μαγέψει το ροκ εντ ρολ τότε.
Με είχε μαγέψει αυτό που έκαναν οι Beatles και οι στίχοι που τραγουδούσαν.
Δεν ήταν παιδαριώδη πράγματα.
"Ξέρω πώς είναι να 'σαι νεκρός, με κάνεις να νιώθω σαν να μη γεννήθηκα ποτέ".
Για μισό λεπτό. Κάτι τέτοιο θα 'γραφε ο Λου.
Κι απ' αυτό προέκυψε εκείνη η πρώτη παλαβή μπάντα,
που λεγόταν The Primitives.
Συμμετείχαν ο Τζον και ο Γουόλτερ ντι Μαρία,
και ο Τόνι και ο Λου.
Θέλω να ησυχάσετε λίγο. Θα σας δείξουμε κάτι καινούριο.
Θα πέσετε κάτω όταν μπούμε στο μυαλό σας.
Ετοιμαστείτε. Φύγαμε. Ναι, πάμε!
Ως συνθέτης σε μια δισκογραφική με φτηνούς δίσκους στο Λονγκ Άιλαντ Σίτι,
μετακόμισα στη Νέα Υόρκη.
Η Pickwick ήταν πολύ επιτυχημένη δισκογραφική με φτηνούς δίσκους.
Δίσκοι με 99 σεντ.
Δώδεκα σερφ τραγούδια ή 12 τραγούδια χωρισμού.
Και τους πουλούσαν στο Woolworths.
Είχε όραμα.
Ήταν ταλαντούχος πέρα απ' το ταλέντο του, αν με καταλαβαίνετε.
Δεν τραγουδά, δεν παίζει καλά…
ΤΕΡΙ ΦΙΛΙΠΣ
αλλά ό,τι κι αν κάνει μ' εκείνη τη βραχνή φωνή του είχε απήχηση μέσα μου.
Μαζί με τον Λου θα χαράσσαμε ένα μονοπάτι, κάτι που έκανε τελικά.
Ο Τόνι ήταν καλεσμένος σ' ένα πάρτι.
Πάμε, λοιπόν, έρχεται ένας τύπος και λέει
"Έχετε πολύ εμπορική όψη. Θέλετε να προωθήσετε τον δίσκο σας;
Ελάτε στο Λονγκ Άιλαντ Σίτι".
Αυτή ήταν η Pickwick Records και ο τότε συνθέτης τους ήταν ο Λου Ριντ.
Όταν γνώρισα τον Λου, "κόβαμε" ο ένας τον άλλο.
Πίναμε καφέ, λοιπόν, κι είχα μαζί τη βιόλα μου.
Ω, άλλη μια φορά
Έπαιζα ακόμη κλασική βιόλα
μ' εκείνο το πολύ βαρύ βιμπράτο, που ακουγόταν πολύ κλασικό κι ωραίο,
και ο Λου είπε "Γαμώτο. Το ήξερα ότι ήσουν καλύτερός μου".
Όλοι πέστε κάτω τώρα
Είστε έτοιμοι;
Ήθελα να γράψουμε μαζί.
Επέμενα να αυτοσχεδιάσουμε,
κάτι που άρεσε σε όλους.
Και το ενδιαφέρον είναι πως ο Λου ήταν το κλειδί σε όλο αυτό.
Ήταν συνθέτης, και άρχισε να παίζει αυτοσχέδιους σκοπούς. Και ξετρελάθηκα.
Και αυτομάτως, άρεσε στον Τζον και τους υπόλοιπους.
Και τότε γράψαμε το "The Ostrich",
το οποίο λάτρεψαν πολλοί μεγάλοι παραγωγοί,
όπως ο Γουόρεν Τόμπσον της Elektra Records.
Κάνε τη στρουθοκάμηλο
Στρίβεις αριστερά Και τα πόδια ψηλά
Τα πήγες τέλεια.
Το κομμάτι γράφτηκε σε μια κιθάρα κουρδισμένη σε μία νότα.
Η κιθάρα έβγαζε τρομερό θόρυβο και ο Λου έπαιζε ντέφι και τραγουδούσε.
Και ήταν τελείως αυθόρμητος.
Σαν την εικόνα που έχεις για πιτσιρικάδες που πειραματίζονται σ' ένα γκαράζ.
Και ήταν υπέροχο. Ναι, μου έλειψε αυτό στην παιδική ηλικία.
Μας παρουσίαζαν μαζί με τη Σίρλεϊ Έλις ή…
"Μπο-νάνα-μπάνα φι-φο-φαμ". Το ξέρετε αυτό το τραγούδι;
Και ο DJ είπε "Έτσι! Τέλειο. Έχουμε κοντά μας μια μπάντα.
Είναι οι Primitives, κατευθείαν απ' τη Νέα Υόρκη,
με το πρόσφατο χιτ τους 'The Ostrich'!"
Ένιωσα πως ήταν ένα σχεδόν μαγικό λάθος.
Ήταν μια τεράστια μετάθεση.
Δεν το είδα ποτέ ως ένα όχημα για τις προσπάθειές μου στη σοβαρή μουσική.
Στην Pickwick, μπορώ να σας πω ότι είχε ένα απίστευτο ρεκόρ
όπου ήταν μαστουρωμένος, όπου ήταν άρρωστος,
όπου έπεφτε κάτω, όπου έπρεπε να τον τρέχω στα νοσοκομεία.
Ειλικρινά, αυτός ήταν ένας από τους λόγους που,
όσο ταλαντούχο κι αν τον θεωρούσα, ήθελα να τερματίσω τη σχέση μας.
Κι ο Λου είπε "Δεν μ' αφήνουν να ηχογραφήσω τα τραγούδια που θέλω".
Ήταν σαν κόκκινο πανί. Είπα "Τι;"
Τον ρώτησα τι τραγούδια ήθελε και μου τα έδειξε.
Έγραφα για τον πόνο.
Και για πράγματα που πονούν.
Κι έγραφα για την πραγματικότητα όπως την ήξερα εγώ ή φίλοι μου,
για πράγματα που είχα δει ή ακούσει ή…
Ήθελα να τα επικοινωνήσω στον κόσμο που ήταν έξω από αυτό.
Έλεγε "Γιατί δεν τα παίζουν;"
Γιατί ο κόσμος θα παραπονεθεί ότι υποστηρίζουν τη χρήση ναρκωτικών.
Μα δεν μιλούν για ναρκωτικά,
αλλά για ανθρώπους που είναι άρρωστοι και δυσαρεστημένοι απ' τη ζωή τους.
"Γιατί δεν το κάνουμε μόνοι μας;"
Το 1964, σ' εκείνο το ίδιο διαμέρισμα στη Λάντλοου, έμεναν πλέον ο Κέιλ και ο Ριντ.
"I'm Waiting for the Man". Στίχοι και μουσική, Λου Ριντ.
Είναι ωφέλιμο να είσαι εχθρικά διακείμενος,
γιατί ορίζεις μία θέση,
καθώς και την αντίθετη θέση, και χτίζεις κάτι μέσα απ' αυτό.
Καταλαβαίναμε πού ήμασταν
είχαμε μεγάλη απαξίωση για τα πάντα, κι αυτό λειτουργούσε.
Ω, με συγχωρείτε, κύριε Δεν σκεφτόμουν καθόλου αυτό
Μα απλώς περιμένω έναν καλό Πολύ καλό μου φίλο
Ναι, διαρκώς έλεγε "Ρε φίλε, γαμώτο.
Πώς σκατά έγινε αυτό; Απ' την Ουαλία;"
Μου έδειξε τους στίχους των "Venus in Furs" και "I'm Waiting for the Man"
και τους βρήκα πολύ συνεκτικούς και καλοφτιαγμένους.
Είπα, όμως, "Κάτσε. Η μουσική δεν υποστηρίζει όσα λένε αυτοί οι στίχοι".
Ενθουσιάστηκα και, νομίζω, μαζί κι ο Λου για τις πιθανότητες που ανοίγονταν.
Κάναμε πολλές και διάφορες ρυθμίσεις,
με τρίο, με κουαρτέτα, οτιδήποτε.
Γυαλιστερές, γυαλιστερές…
Ήταν στο μετρό μια μέρα και γνώρισε τον Στέρλινγκ, ξυπόλητο μες στον χειμώνα,
τον οποίο είχε να δει απ' το Σίρακιουζ.
Σίγουρα είχε δει την μπάντα στο κολέγιο…
ΜΑΡΘΑ ΜΟΡΙΣΟΝ
και ήθελε να παίξει μαζί τους.
Απλώς ήθελε να το κάνει. Ήταν έτοιμος. Έπαιζε απ' τα 15 του, αυτοδίδακτος.
Πάντα είχε την κιθάρα του στα πάρτι,
αυτό ήθελε να κάνει και να που του δινόταν η ευκαιρία.
ΣΤΕΡΛΙΝΓΚ
Ξαφνικά είχαμε έναν κιθαρίστα με πολύ μελετημένα σόλο.
Ο Λου κι εγώ αυτοσχεδιάζαμε.
Και ο Στέρλινγκ έπαιζε σόλο.
Έπαιζε πολύ καλή κιθάρα, σαν τους Isley Brothers.
Ήταν πολύ φυσικός και πράος.
Η ιδέα ότι μπορείς να συνδυάσεις R & Β και Βάγκνερ ήταν πολύ κοντά.
ΜΟ
Μια μέρα που γυρνούσα απ' το μάθημα,
έβαλε στο ραδιόφωνο τη διασκευή των Stones για το "Not Fade Away"
και σταμάτησα στην άκρη του δρόμου, γιατί κατενθουσιάστηκα, δεν μπορούσα να οδηγώ.
Έψαχναν για ντράμερ.
Κι είπα "Η αδελφή του Τζιμ παίζει ντραμς".
Και πήγα τον Λου να τη γνωρίσει.
Η Μορίν ήταν αδελφή ενός παλιού μου φίλου…
ΦΩΝΗ ΣΤΕΡΛΙΝΓΚ ΜΟΡΙΣΟΝ
που επίσης σπούδαζε στο Σίρακιουζ κι ήταν φίλος του Λου.
Η Μορίν έπαιζε με μια γυναικεία μπάντα στο Λονγκ Άιλαντ
και διαλύθηκαν.
Ήρθε, λοιπόν, για να κάνει… δεν ξέρω, να παίξει κρουστά,
και να χαζολογήσει.
Δεν ξέρω. Ήταν πολύ χαλαρό.
Κι όταν γυρνούσε σπίτι, κατά τις 5:00, έβαζε δίσκους του Μπο Ντίντλεϊ
και τους άκουγε όλη νύχτα, απ' τις 5:00 μέχρι τις 12:00.
Σκεφτήκαμε πως θα ήταν η τέλεια ντράμερ. Και ήταν.
Είχε την πλάκα του κι είχα κατενθουσιαστεί…
ΜΟΡΙΝ ΤΑΚΕΡ
που θα έπαιζα ζωντανά με άλλους.
Δεν είχα ξαναπαίξει ποτέ με παρέα, οπότε είχε πλάκα.
Θα προκαλούσαμε στα ίσα τον Μπομπ Ντίλαν,
αυτοσχεδιάζοντας διαφορετικά τραγούδια κάθε βράδυ στη σκηνή.
Κι ο Λου ήταν εξπέρ σ' αυτό.
Αυτοσχεδίαζε στίχους στο άψε σβήσε για οτιδήποτε.
Ερχόταν και καθόταν με την κιθάρα κι εγώ έπαιζα βιόλα,
και ξεκινούσε ένα τραγούδι.
Ξαφνικά προέκυπτε ένας τελείως ασυνήθιστος στίχος.
Μετά το παλεύαμε και καταλήγαμε σε κάτι.
Ποτέ δεν ήξερες πότε ο Λου ή ο Τζον θα χάνονταν στον κόσμο τους
και θα έπαιζαν ένας Θεός ξέρει τι.
Ένιωθα πως ο ρόλος μου ήταν να είμαι εκεί,
ώστε όταν είναι έτοιμοι να επιστρέψουν, ιδού!
Με τον Λου δίπλα μου ήταν σαν να υψωνόταν ένα τείχος ήχου.
Και τον κοιτούσα στο στόμα για να ξέρω πού ήμασταν στο κομμάτι.
Βασικά, ακολουθούσα τον Λου.
Πέρα απ' όλα τα ωραία τραγούδια που έγραφε τεχνικά,
μ' ενδιέφερε αυτός ο αυτοσχεδιασμός.
Έντονα επηρεασμένος απ' την άμεση προέλευση απ' το υποσυνείδητο.
Κι όταν άκουσα τις ιστορίες του Λου περί θεραπείας με ηλεκτροσόκ,
τα συνδύασα όλα στο μυαλό μου.
Το οικείο σε όλο αυτό, ιδίως με τη μουσική,
ήταν ότι επρόκειτο για μουσική ονείρων.
Κι αυτό που μου άρεσε στα περισσότερα ροκ εντ ρολ κομμάτια της εποχής
ήταν η επαναληπτική φύση των ριφ,
κι εκείνο το ένα ριφ που μπορούσες να δημιουργήσεις
για να υπάρχει και να ζει ευτυχισμένο σε ολόκληρη τη διάρκεια του τραγουδιού.
Ανάμεσά τους κι ο βόμβος, προφανώς.
Όταν φτιάξαμε τους Velvet Underground,
είχα κάποια τραγούδια, και ήταν απίστευτο που απέκτησαν ζωή έτσι ξαφνικά.
Ήμουν ένας τύπος που έπαιζε σε μπάντες για μπαρ.
Στις περισσότερες συνεργασίες δεν βγαίνει άκρη στο τέλος.
Εκείνη η παραξενιά δεν θα 'πρεπε να υπάρχει σ' αυτόν τον χώρο.
Και πάντα υπήρχαν κάποια πρότυπα
για το πώς να είμαστε κομψοί και πώς βάναυσοι.
Γυαλιστερές, γυαλιστερές Γυαλιστερές μπότες από δέρμα
Κορίτσι με μαστίγιο στο σκοτάδι
Έρχεται με το κουδούνι ο δούλος σου Μην τον απαρνιέσαι
Χτύπα, αγαπημένη αφέντρα Και την καρδιά του γιάτρεψε
Είμαι κουρασμένος
Είμαι εξαντλημένος
Θα μπορούσα να κοιμηθώ Για χίλια χρόνια
Χίλια όνειρα που θα με ξυπνούσαν
Ο βόμβος ταίριαξε γάντι στο "Venus in Furs".
Ήξερα ότι είχαμε τον τρόπο να κάνουμε κάτι στο ροκ εντ ρολ που δεν είχε κάνει κανείς.
Κι όλο αυτό έγινε με ξεκούρδιστες κιθάρες, για τις οποίες ήμουν πολύ υπερήφανος,
γιατί είπα "Λου, κανείς δεν θα καταλαβαίνει πώς το κάναμε αυτό".
Από κάποιες απόψεις με εξέπληξε η απήχηση στη Νέα Υόρκη.
Σκέφτηκα πως κάναμε κάτι που δεν έκανε κανείς.
Γυαλιστερό δέρμα μες στο σκοτάδι
Πίστευα πως αυτό που κάναμε ήταν τόσο γενναίο,
που ο κόσμος θα ξαφνιαζόταν τρομερά.
Χτύπα, αγαπημένη αφέντρα Και την καρδιά του γιάτρεψε
Το Café Bizarre ήταν πολύ μικρό.
Είχαμε κατενθουσιαστεί που είχαν κλείσει εκεί.
Δεν είχε και πολύ κόσμο. Κανείς δεν χόρευε. Πολύ αλλόκοτο.
Κάποιοι είχαν γυρισμένη την πλάτη στο κοινό.
Εξέπεμπαν μια απωθητική αύρα.
Ήταν τρομακτικοί.
Η Μπάρμπαρα Ρούμπιν ήταν στην αφρόκρεμα κινηματογραφιστών του κέντρου.
Γνώριζε τον Μπομπ Ντίλαν, τον Άντι.
Πάλευε να φέρει κοντά ανθρώπους.
Πήγε στο Factory και ανακοίνωσε ότι πρέπει οπωσδήποτε να δουν μια μπάντα στο κέντρο.
Ξαφνικά, ήρθε πολύ περισσότερος κόσμος στο κλαμπ.
Ο Τζεράρντ ήταν ο διπλωματικός εκπρόσωπος του Factory.
Ήρθε και μου είπε
"Είστε καλεσμένοι στο Factory αύριο το απόγευμα".
Η Μπάρμπαρα Ρούμπιν τούς φέρνει, είναι μαυροντυμένοι…
κι άρχισαν να παίζουν.
Έπαιξαν το "Heroin". Είχαμε μείνει κάπως έτσι…
ΜΕΡΙ ΓΟΥΟΡΟΝΟΦ
Απίστευτο. Κυριολεκτικά κατάπληκτοι.
Αυτό που ήταν τόσο ενθαρρυντικό και εμπνευσμένο,
όταν πήγαμε στο Factory, ήταν ότι αφορούσε απόλυτα τη δουλειά.
Κάθε μέρα που πήγαινα, εκείνος ήταν ήδη εκεί
και πάντα ρωτούσε "Πόσα τραγούδια έγραψες;"
"Έγραψα δέκα". Κι έλεγε "Είσαι μεγάλος τεμπέλης. Γιατί όχι 15;"
Κόσμος πηγαινοερχόταν.
Έμπαιναν πρόσωπα που αναγνώριζες, έφευγαν πρόσωπα.
Και ήταν όλα εμπόριο.
Δεν ξέρω
Πού ακριβώς πάω
Όμως εγώ
Θα δοκιμάσω
Για το βασίλειο, αν μπορώ
Γιατί με κάνει να νιώθω άντρας
Όταν ένα καρφί χώνω στη φλέβα μου
Και σου λέω ότι τα πράγματα Δεν είναι πια ίδια
Όταν σπεύδω στην τροχιά μου
Και σαν τον γιο του Ιησού νιώθω
Και υποθέτω πως απλώς δεν ξέρω
Ο Άντι είναι μια θεότητα.
Είναι ένα εξωπλανητικό ον.
Ήταν σαν πατέρας, που πάντα έλεγε "Ναι, ναι, ναι".
Εκείνο το κομμάτι του χαρακτήρα του, θεωρώ, τους προσέλκυε όλους στο Factory.
Ένιωθαν σαν στο σπίτι τους.
Είναι όταν το αίμα αρχίζει να κυλά
Όταν εκτινάσσεται Στης σύριγγας την άκρη
Όταν στον θάνατο πλησιάζω
Δεν μπορείτε να με βοηθήσετε Όχι εσείς, παιδιά
Κι όλα εσείς τα γλυκά κορίτσια Με τα γλυκόλογά σας…
Ήθελα να τον εντυπωσιάσω.
Ήταν ένα κοινό. Ήθελα απεγνωσμένα ένα κοινό.
Εντάξει. Απλώς… Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα.
Μόνο αυτό που κάνεις.
Αυτό είναι.
Δεν υπήρχε σκηνοθεσία.
Ηρωίνη
Ο Γουόρχολ δεν έβγαζε άχνα,
αλλά η παρουσία του έφερνε την κίνηση λίγο μετά, ακριβώς επειδή δεν έβγαζε άχνα.
Γίνε ο θάνατός μου
Οπότε ωθείσαι να κάνεις κάτι.
Ηρωίνη
Κοιτάς κατάματα την κάμερα.
Προσπαθείς να μην κουνηθείς. Προσπαθείς να μη βλεφαρίσεις.
Ήταν μια πραγματική δεξιότητα.
Και μετά είμαι πολύ καλύτερα Από νεκρός
Κι ευτυχώς που δεν μ' ενδιαφέρει
Και υποθέτω πως απλώς δεν ξέρω
Ω, και υποθέτω πως απλώς δεν ξέρω
Ηρωίνη
Γίνε ο θάνατός μου
Σπονσοράρουμε μια νέα μπάντα, τους Velvet Underground.
Εφόσον δεν πιστεύω πια στη ζωγραφική,
σκέφτηκα ότι θα ήταν ένας ωραίος τρόπος να συνδυάσουμε…
Έχουμε την ευκαιρία να συνδυάσουμε τη μουσική και την τέχνη
και τις ταινίες, όλα μαζί.
Και ακόμη ετοιμάζουμε κάτι σαν…
τη μεγαλύτερη ντισκοτέκ στον κόσμο.
Σου το λέω
Και σχεδόν όλα απ' τον Ιούνιο, απ' το πρόσφατο παρελθόν…
-Ισχύει; -Το παρόν δείχνει…
Συμβαίνουν πολλά καλά στα επαγγελματικά.
Ο κόσμος ετοιμάζεται να πάρει αυτήν τη θέση
κι αυτό σημαίνει επιτυχία και πολύ μεγάλη ευτυχία.
Και ο τροχός της τύχης, που…
υποδεικνύει περισσότερο τις φιλοδοξίες σου, κι επίσης
πολύ στενούς φίλους, πολύ κοντινά σου άτομα.
Δεν υπάρχει ιδιαίτερη διάσταση αυτήν τη στιγμή.
Ξέρεις, διαφωνίες και τέτοια.
Επειδή δεν δουλεύουμε τώρα.
Δείχνει μια…
Καριέρα, επαγγελματικά… το επάγγελμά σου, όλα αυτά,
έχουν πολύ ανταγωνισμό, πάντα.
Πάντα θα υπάρχει τεράστιος ανταγωνισμός…
Ως επί το πλείστον, όσοι έρχονταν στο Factory,
έρχονταν επειδή οι κάμερες έγραφαν,
και πίστευαν ότι θα γίνονταν διάσημοι, θα γίνονταν σταρ.
Πολύ θετική προοπτική, πολλή νέα διορατικότητα.
Και πολλά νέα γεγονότα.
Υπήρχε το ιδανικό περί γυναικείας ομορφιάς,
κι αν δεν ήσουν αντάξια των προσδοκιών…
Και ποια μπορούσε ποτέ να φανεί αντάξια των προσδοκιών;
Αυτό ήταν πάρα πολύ καταστροφικό.
Δεν ήταν καλό μέρος για τις γυναίκες.
Κι αν δεν καταφέρεις να ξεπεράσεις το γεγονός ότι υπολόγιζαν την αξία σου
κυρίως βάσει εμφάνισης,
τότε… ξέρετε.
Μια μέρα δουλεύαμε στο Factory…
ΦΩΝΗ ΜΠΙΛΙ ΝΕΪΜ
ο Τζεράρντ γύρισε απ' την Ευρώπη.
Είχε φέρει έναν 45άρη δίσκο με μια παράξενη φωνή…
Ότι με νοιάζει αν μ' αγαπάς
Δεν λέω ότι με νοιάζει
ΝΙΚΟ
Είχε παίξει στο Γλυκιά Ζωή.
Πρωταγωνιστούσε η Ανίτα Έκμπεργκ,
αλλά η Νίκο ήταν το κρυφό πρόσωπο που είδαν όλοι στην ταινία,
γιατί έχει μια ομορφιά που σε στοιχειώνει.
Και τελικά, η Νίκο ήρθε στη Νέα Υόρκη.
Ο Πολ άρχισε να ενδιαφέρεται να προωθήσει τη Νίκο.
Κάπως έπεισε τον Άντι ότι δεν μπορούσε να έχει μόνο ένα ροκ εντ ρολ γκρουπ,
γιατί ο Λου δεν είναι και κανένας μεγάλος γόης,
δεν έχει καμιά φοβερή φωνή. "Χρειάζεσαι μια όμορφη κοπέλα".
Ο Άντι σχεδόν ικέτευσε τον Λου για να το δεχτεί.
Να τη πάλι
Ξέρω ότι ενοχλούνταν φρικτά στην αρχή,
που δεν μπορούσε να κρατήσει τον τόνο.
Νομίζω πως και πάλι ο Τζον ήταν εκείνος που βρήκε τι να κάνουν εκείνη τη φωνή.
Ήταν αλλόκοτο.
Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα απολύτως, ώσπου ξαφνικά τα έκανε όλα πολύ καλά.
Πρέπει να το μάθω αυτό.
Ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι την επίγνωση για δημοσιότητα
και την ιδέα εκείνου του ξανθού παγόβουνου στη μέση της σκηνής,
δίπλα σ' εμάς τους μαυροντυμένους.
Θα 'μαι ο καθρέφτης σου Ν' αντικατοπτρίζω αυτό που είσαι
Σε περίπτωση που δεν ξέρεις
Τα τρία τέσσερα κομμάτια που είπε της ταίριαζαν γάντι
και δεν λειτουργούν με κανέναν άλλο.
Πάντα ήταν πολύ μυστηριώδης για όλη την μπάντα.
Δεν ήμασταν τόσο ταξιδεμένοι.
Δεν ήμασταν σοφιστικέ, εκτός του Τζον.
Αλλά είχε φωνή.
Δεν ήταν εκεί απλώς για να στέκεται και να κάνει την όμορφη.
Κατέβασε τα χέρια σου, σε παρακαλώ
Γιατί σε βλέπω
Ο Άντι την ήθελε να τραγουδήσει μέσα από ένα κουτί πλεξιγκλάς
και η Νίκο αρνήθηκε.
Ήταν σοβαρή μουσικός και ήθελε να λέει αυτά τα κομμάτια.
Θεωρώ πως η ομορφιά της…
ΤΖΑΚΣΟΝ ΜΠΡΑΟΥΝ
ήταν κάτι που δεν την απασχολούσε καθόλου.
Ώστε να μη φοβάσαι
Όταν νομίζεις πως η νύχτα Το μυαλό σου έχει διαβάσει
Ίσως να ήταν η ιδέα που είχε ο Άντι για εκείνη,
τόσο απόμακρη, τόσο απρόσιτη.
Δεν ήθελε να γίνει σούπερ διάσημη, θεωρώ.
Ήθελε μόνο να κάνει καλές δουλειές.
Γιατί σε βλέπω
Όταν είσαι άσημος, σε συγκρίνουν με διάφορους.
Εκείνη τη συνέκριναν με τη Μάρλεν Ντίτριχ ή την Γκάρμπο.
-Θα 'μαι ο καθρέφτης σου -Ν' αντικατοπτρίζω αυτό που είσαι
Τώρα συγκρίνουν άλλες μ' εκείνη.
-Θα 'μαι ο καθρέφτης σου -Ν' αντικατοπτρίζω αυτό που είσαι
Ωφεληθήκαμε από εκείνους.
Γνωρίσαμε τον Τομ Γουίλσον, παραγωγό του Μπομπ Ντίλαν,
κι αυτό έβγαζε κάπου, μπορούσαμε να κάνουμε έναν δίσκο.
Ο Νόρμαν Ντολφ έδωσε 1.500 δολάρια στον Άντι για να γίνει ο δίσκος.
Κυνηγούσαμε κάτι.
Περιμένω τον δικό μου
Είκοσι έξι δολάρια στο χέρι
Πάνω στη Λέξινγκτον, 125
Νιώθω ανακατεμένος και βρόμικος Πιο νεκρός παρά ζωντανός
Ο Άντι ήταν εξαιρετικός, και ειλικρινά δεν πιστεύω
πως θα γίνονταν όλα αυτά χωρίς εκείνον.
Δεν ξέρω αν θα κλείναμε το συμβόλαιο,
αν δεν έκανε το εξώφυλλο ή αν δεν ήταν τόσο όμορφη η Νίκο.
Έι, λευκό αγόρι Τρέχεις πίσω απ' τις γυναίκες μας;
Κάναμε πρόβες έναν χρόνο για το άλμπουμ με την μπανάνα.
Ο Άντι έκανε την παραγωγή,
από την άποψη ότι βρισκόταν ο ίδιος στο στούντιο.
Μα έκανε περισσότερα απ' αυτό.
Μας βοήθησε να κάνουμε έναν δίσκο
χωρίς ν' αλλάξει κανείς τίποτα, αφού ήταν εκεί ο Άντι Γουόρχολ.
Μυτερά παπούτσια Κι ένα μεγάλο ψάθινο καπέλο
Καταλάβαινε απόλυτα τι ήμασταν,
ποια ήταν η δημιουργική μας πλευρά και πώς να την αναδείξει καλύτερα.
Και μας στήριξε τρομερά.
…πρέπει να περιμένεις
Περιμένω τον δικό μου
Η Νίκο ήταν ερωτευμένη με τον Λου. Το ίδιο κι ο Άντι.
Αγόρια και κορίτσια, άντρες και γυναίκες, τον ερωτεύονταν.
Ήδη ζωγράφιζα και σχεδίαζα και περίμενα να με καταλάβουν,
κι έψαχνα κάποιο ρεύμα,
ώσπου ένας φίλος μου έφερε τον δίσκο τους όταν ήμουν 15…
ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΡΙΤΣΜΑΝ
επειδή δεν ήταν του γούστου του,
κι εγώ είχα έναν δίσκο των Fugs για ν' ανταλλάξουμε.
Λάτρεψα τον ρυθμό στη φωνή του Λου Ριντ.
"Μυτερά παπούτσια κι ένα μεγάλο ψάθινο καπέλο".
Κι ο βόμβος του Κέιλ από κάτω.
Κι αυτό ήταν όλο.
"Δεν τον θες τον δίσκο; Αυτός είναι για μένα!"
Τα πρώτα μου λόγια πρέπει να ήταν "Αυτοί οι τύποι θα με καταλάβαιναν".
Έχει απ' όλα Σε γλυκαίνει
Κάποια στοιχεία σ' αυτό που έκανε ο Λου…
ΦΩΝΗ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΟΟΥΙ
ήταν αναπόφευκτα σωστά, η φύση της στιχουργικής του.
Ο Ντίλαν είχε εισαγάγει ένα νέο είδος ευφυΐας στους στίχους εμπορικής μουσικής.
Ο Λου, όμως, το είχε αναγάγει σε αβάν γκαρντ
και είχε τις ρίζες του στον Μποντλέρ, τον Ρεμπό και…
Εκείνη την εποχή, όμως, δεν θεωρείτο σημαντικό.
Δεν προωθήθηκε.
Πολλοί ραδιοφωνικοί σταθμοί δεν έπαιζαν τα τραγούδια μας.
Το "Heroin", δεν… Δεν τα έπαιζαν.
Αλλά και η MGM δεν ήταν…
Πιστεύω πως είχαν κρίνει ότι οι Mothers of Invention
ήταν καλύτερη επιλογή, οπότε δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα.
Ήταν σαν να μας έκαναν συμβόλαιο για να βρούμε μια στέγη.
Μέχρι αύριο Μα βλέπουμε μέχρι τότε
Περιμένω τον δικό μου
Περπάτα ως το σπίτι
Όλα καλά
Μαζευτήκαμε όλοι εδώ.
Ο Άντι Γουόρχολ, ο ποιητής Τζεράρντ Μαλάνγκα.
Εκεί, αν γυρίσει η κάμερα, ο Εντ Σάντερς,
απ' το ροκ εντ ρολ γκρουπ The Fugs.
Ο Πίτερ Ορλόφσκι, που είναι ποιητής, και τραγουδά ινδικά μάντρα.
Ο Τζόνας Μέκας κινηματογραφεί, όπως και τώρα.
Μόνο στην περιοχή της Νέας Υόρκης,
υπήρχαν 30-40 διαφορετικοί καλλιτέχνες,
που έκαναν κάτι έξω από την τέχνη τους, που περιλάμβανε άλλες τέχνες.
Διοργανώσαμε, λοιπόν, το πρώτο φεστιβάλ του είδους του
σαν μια σφυγμομέτρηση για τα τεκταινόμενα.
στις διευρυμένες τέχνες και στον διευρυμένο κινηματογράφο.
Αυτό έγινε τον Νοέμβρη, Δεκέμβρη του '65.
Το '66 νοίκιασα έναν κινηματογράφο στην 41η Οδό
στην πλατεία Τάιμς, και συνεχίσαμε εκεί.
Εκεί προβλήθηκε το Τα Κορίτσια του Τσέλσι, πολλές ταινίες του Γουόρχολ.
Η έφηβη Μέρι είπε στον θείο Ντέιβ
"Πούλησα την ψυχή μου, πρέπει να σωθώ"
Κάναμε ένα πρότζεκτ πολυμέσων,
το οποίο "έτρεξε" μερικές εβδομάδες και λεγόταν "Andy Warhol's Up-Tight".
Πρωταγωνιστούσαν οι Velvet Underground, ο Τζεράρντ Μαλάνγκα
και η Μέρι Γουόρονοφ, που χόρευε κι όλα αυτά.
Τρέξε, τρέξε, τρέξε, τρέξε, τρέξε Ο "τσιγγάνικος θάνατος" κι εσύ
Θα σου πω τι θα κάνεις
Για να προετοιμαστούμε,
βιντεοσκοπήσαμε τους Velvet Underground και τη Νίκο στο Factory,
και μετά, ενώ ερμήνευαν ζωντανά, στη σκηνή της κινηματοθήκης, προβαλλόταν επάνω τους.
Πήγε να πουλήσει την ψυχή της Δεν ήταν φτιαγμένη
Δεν ήξερε, νομίζει πως θα τ' αγόραζε
Έτυχε και το Dom Polski, στην οδό Σεντ Μαρκς Πλέις
του Ιστ Βίλατζ, ήταν διαθέσιμο,
και το καταλάβαμε για έναν μήνα,
διευρύνοντας το "Andy Warhol's Up-Tight" σε "Exploding Plastic Inevitable".
Αυτό το κτίριο ανήκε στους Πολωνούς.
Τώρα είναι το Dom, επίκεντρο της νυχτερινής ζωής του Ιστ Βίλατζ.
Μουσική από τη Νίκο και τους Velvet Underground.
Το "Exploding Plastic Inevitable",
σχεδιασμένο από τον πάπα της ποπ αρτ, Άντι Γουόρχολ, με το κορίτσι της χρονιάς.
Το φωνητικό της στιλ είναι ασυνήθιστο.
Ο ΑΝΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!
Ο Άντι έχει μια παρέα ροκάδες, τους Velvet Underground.
Η αντίληψή του για την ντισκοτέκ είναι να κλείνει μια αίθουσα χορού,
να βάζει τους μουσικούς του να παίζουν,
να προβάλλει πολλές ταινίες ταυτόχρονα,
να ρίχνει χρωματιστά φώτα ενώ ο κόσμος χορεύει ή παρακολουθεί.
Ξέφρενο.
Έγινα ο κιθαρίστας της Νίκο για τις παραστάσεις της στο Dom.
Επίσης, άνοιγα την εμφάνιση.
Δεν είχα κάποιον δίσκο, ούτε ήμουν καμιά ιδιαίτερη ατραξιόν.
Ένα σετ έκανα μόνο.
Μα δεν ερχόταν κανείς μέχρι να έρθει ο Άντι.
Εκείνος ήταν η ατραξιόν.
Στον εξώστη, ο Άντι τοποθετούσε τους προτζέκτορες
κι έβλεπες χρώματα και φωτορυθμικά.
Αφού κανείς δεν ήξερε από φώτα, τα αφήναμε στο κοινό.
Άλλος ένας λόγος που δεν βγάλαμε λεφτά. Τα χαλούσαν ή έπεφταν απ' τον εξώστη.
Η τεχνική του Άντι ήταν του τύπου…
"Αχ, ποιος ξέρει να ρυθμίσει τα φώτα; Α, μήπως ξέρεις εσύ;"
Ο κόσμος παρακολουθούσε τις ταινίες του,
μα δεν γινόταν, γιατί δεν υπάρχει πλοκή.
Οπότε, ένιωθαν αλλόκοτα και σκέφτονταν "Είναι πραγματικότητα ή ιστορία;"
Και δεν ξέρουμε. Σε υπνώτιζαν.
Επάνω εξελισσόταν μια σκηνή.
Άτομα όπως ο Γουόλτερ Κρόνκαϊτ, η Τζάκι Κένεντι
και πολλοί άλλοι κοσμικοί έρχονταν χάρη στον Άντι
και στις επαφές του με τους συλλέκτες τέχνης του Σέντραλ Παρκ Γουέστ.
Έρχονταν και χόρευαν απίστευτοι άνθρωποι. Ερχόταν και χόρευε ο Νουρέγιεφ.
Ολόκληρη η εταιρεία μπαλέτου New York City Ballet.
Δεν νομίζω ότι σχημάτισαν την μπάντα
ώστε να είναι ένα θεαματικό σκηνικό δρώμενο.
Τη σχημάτισαν χάρη σ' εκείνο το απίστευτο μουσικό πράγμα
που γινόταν με τα κομμάτια του Λου.
Η Μπάρμπαρα Ρούμπιν, που τους ανακάλυψε για τους σωστούς λόγους,
άρχισε να προβάλλει επάνω τους εκείνες τις ηλίθιες βούλες,
την ώρα που έπαιζαν, λες και δεν αρκούσε να κοιτάς μόνο εκείνους.
Έλεγα "Λου, γιατί σου το κάνουν αυτό;"
Και φυσικά, σήκωνε τους ώμους κι έλεγε
"Αυτό θέλει ο Άντι, κι είναι οικογένεια".
Μετά από τρεις βδομάδες, φύγαμε για περιοδεία.
Πάρα πολλές φορές παίζαμε σε κάποια εκδήλωση τέχνης,
όπου είχαν καλέσει τον Άντι κι εμείς ήμασταν το έκθεμα!
Έρχονταν ορδές πλούσιων κοσμικών.
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ Ν. ΥΟΡΚΗΣ
Καλλιτέχνες, διάφοροι.
Δεν ήθελαν ν' ακούσουν μια μπάντα, πόσο μάλλον εμάς.
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΡΑΤΓΚΕΡΣ
Είχα δει το Exploding Plastic Inevitable
στο Dom της Νέας Υόρκης ήδη.
ΤΖΟΝ ΓΟΥΟΤΕΡΣ
Μα όταν ήμουν εδώ κι έμαθα ότι θα έρχονταν στο Πρόβινσταουν…
Το Μουσείο Chrysler το ανέφερε ως έκθεση τέχνης.
ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΕΧΝΗΣ CHRYSLER, ΠΡΟΒΙΝΣΤΑΟΥΝ
Δεν ήταν καν κατάμεστο. Η πόλη δεν καταλάβαινε.
Μου φαινόταν τόσο αλλόκοτο,
που έρχονταν στο αποκορύφωμα της εποχής των χίπηδων,
ενώ εκείνοι ήταν τόσο αντι-χίπηδες.
ΓΑΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΜΟΝΤ ΧΩΡΟΣ MICHIGAN STATE FAIR
Ξέρω ότι αποκτήσαμε πολλούς φαν,
αλλά συνηθίζαμε να κοροϊδεύουμε λέγοντας "Πόσοι έμειναν;
Περίπου οι μισοί. Μάλλον ήμασταν καλοί απόψε".
Δεν ήταν μόνο θόρυβος…
ΦΩΝΗ ΝΙΚΟ
αλλά το είδος μουσικής που ακούς όταν…
όταν έχει καταιγίδα έξω.
Ο Πολ μάς έκλεισε εμφανίσεις στη Δυτική Ακτή.
Δευτέρα, Δευτέρα
Τόσο καλή μαζί μου
Μουσικά, η Δυτική Ακτή
ήταν μια οργανωμένη δύναμη που ήθελε να κυριαρχήσει στην ποπ σκηνή.
Ήταν όλα όσα ήλπιζα να είναι
Γυρνώντας απ' το αεροδρόμιο,
άνοιξα το ραδιόφωνο και έπαιζε το "Monday, Monday".
Είπα "Δεν ξέρω. Ίσως δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι για κάτι τέτοιο".
Ήρθαμε στο Λος Άντζελες,
και η πρώτη φορά που παρατηρήσαμε ότι διαφέραμε
ήταν όταν πήγαμε στο απόλυτο μέρος, το μοτέλ Τροπικάνα.
Φοράμε όλοι μαύρα από πάνω μέχρι κάτω
και καθόμαστε γύρω απ' την πισίνα.
Πραγματικά, έδειχνε πολύ ηλίθιο!
Εκτός απ' τον Τζεράρντ, που ήταν πίσω και πηδιόταν.
Κυριακή πρωί
Το ξημέρωμα φέρνει
Είναι ένα αίσθημα ανησυχίας Πλάι μου
Ποτέ δεν είχαμε πάει στη Δυτική Ακτή,
και παραξενευτήκαμε όταν συνειδητοποιήσαμε πόσο υγιείς ήταν όλοι.
Η ιδέα τους για ένα σόου με φώτα ήταν μια διαφάνεια του Βούδα στον τοίχο.
Όταν ήρθαμε στην Καλιφόρνια, παίξαμε στο Trip, όπου είχαν σκηνή.
Τι βάζεις πάνω στη σκηνή; Τον Τζεράρντ κι εμένα.
Κάναμε μια περφόρμανς ώστε να βλέπουν περισσότεροι τους Velvet.
Πάντα υπάρχει κάποιος γύρω σου Που θα τηλεφωνήσει
Δεν είναι τίποτα απολύτως
Κι έβαλαν μέσα στα κρυφά τον Φρανκ Ζάπα
και τους Mothers of Invention, τους οποίους απεχθανόμασταν.
Θεωρούσαμε πως εκπροσωπούσαν απόλυτα τη Δυτική Ακτή.
Ήταν χίπηδες, τους οποίους σιχαινόμασταν.
Ξέρετε, η δύναμη των λουλουδιών, το κάψιμο των σουτιέν.
Πάτε καθόλου καλά;
Σιχαινόμαστε τις βλακείες "αγάπη, ειρήνη". Σοβαρευτείτε.
Και… ελεύθερος έρωτας και…
"Όλοι είναι υπέροχοι και τους αγαπώ όλους. Δεν είμαι υπέροχος;"
Όλοι θέλουν έναν ειρηνικό κόσμο και να μη φάνε καμιά σφαίρα στο κεφάλι,
αλλά δεν αλλάζεις τα μυαλά μοιράζοντας ένα λουλούδι
σ' έναν γελοίο που θέλει να σου ρίξει.
Θα έπρεπε να…
να βοηθούν άστεγους ή να κάνουν κάτι.
Κάνε κάτι γι' αυτό. Μην τριγυρνάς με λουλούδια στα μαλλιά.
Ήταν ένας τρόπος αποφυγής της σοβαρότητας του κινδύνου,
κι αν ζεις στον κόσμο σου,
δεν αναγνωρίζεις τη σημαντικότητα του κινδύνου.
Το είδος μας ήταν διαλυμένο…
κι εκείνους τους ξεζούμιζε η κοινωνία.
Δεν σε παίρνει από κάτω, όμως, αυτό.
Γίνεσαι δυνατός
και γίνεσαι πολέμιος πολλών πραγμάτων, ενώ άλλοι άνθρωποι δεν είναι. Άρα, δεν είσαι…
Κι εδώ παρεμβαίνει ο καλλιτέχνης, διότι δεν τάσσεται υπέρ της κοινωνίας.
Διαφέρει.
Σχεδόν αδυνατώ να περιγράψω την αίσθηση του να βρίσκεσαι σ' έναν ροκ χορό,
και ίσως γι' αυτό τόσοι νέοι συρρέουν εδώ κάθε Σαββατοκύριακο
για να δουν τι ακριβώς κάνουν ο Μπιλ Γκράχαμ και ο Φίλμορ Γουέστ.
Πολύ καλός κόσμος. Υπάρχει χαρά.
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πνεύμα, που δεν υφίσταται στις άλλες πόλεις,
Νέα Υόρκη, Σικάγο, Ντιτρόιτ,
όπου τα πάντα είναι πολύ σκληρά, αυστηρά.
Μας μισούσε απίστευτα.
Όταν βγαίναμε στη σκηνή,
στεκόταν εκεί και είπε "Ελπίζω να πατώσετε, καριόληδες".
Τότε, γιατί μας έκλεισες;
Θεωρώ ότι ζήλευε πολύ και τα 'χε πάρει άσχημα,
επειδή ισχυριζόταν ότι είχε την πρώτη παράσταση με πολυμέσα,
και ήταν οικτρή συγκριτικά με αυτό που είχε στήσει ο Άντι, πραγματικά.
Και μας έκαναν κριτικές.
"Θα έπρεπε να θαφτούν οι Velvet Underground, να θαφτούν βαθιά".
"ΘΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ"
Αυτό είπε η πώς τη λένε, η Σερ.
Και γυρνάμε στη Νέα Υόρκη, έτοιμοι για το Dom πάλι.
Όχι, δεν μπορούμε να γυρίσουμε στο Dom. "Γιατί;"
Πούλησαν το κτίριο στον Αλ Γκρόσμαν,
τον μάνατζερ του Ντίλαν, κι ο Ντίλαν το μετονόμασε σε Balloon Farm.
Και μείναμε χωρίς στέγη.
Να τη έρχεται
Έφυγε, έφυγε, έφυγε
Κι όταν βγήκε το δεύτερο άλμπουμ, είδαμε τα αποτελέσματα της περιοδείας.
Κι όλη την επιθετικότητα. Και σου 'δειχνε πραγματικά…
Η επιθετικότητα αντικατόπτριζε ό,τι γινόταν στην μπάντα.
Γινόταν ολοένα δυσκολότερο για εμάς να λειτουργούμε μαζί.
-Ξέρω ότι έχει πεθάνει από καιρό -Την άκουσα να με φωνάζει
-Δεν είναι το ίδιο ωστόσο -Την άκουσα να με φωνάζει
Ω, όταν ξυπνάω το πρωί Μαμά
-Την άκουσα να με φωνάζει -Την άκουσα να με φωνάζει
Ίσως το πιο γρήγορο άλμπουμ που υπήρχε. Φουλ ταχύτητα.
Ο ηχολήπτης έφυγε.
Ένας άλλος είπε "Δεν είμαι υποχρεωμένος να τ' ακούω αυτό.
Θα το βάλω να γράφει και φεύγω. Όταν τελειώσετε, φωνάξτε με".
-Λευκό φως -Λευκό φως, μου καίει το μυαλό
-Λευκό φως -Και δεν ξέρεις
-Θα με τυφλώσει στο τέλος -Λευκή ζέστη
Ω, λευκή ζέστη Μέχρι τα πόδια με γαργαλά
-Λευκό φως -Ω, λυπήσου με
Λευκό φως, το 'χω, ποιος ξέρει
Όλα τα τραγούδια του δεύτερου άλμπουμ
ήταν χωρίς προετοιμασία και επιθετικά.
Μιλάμε για καθαρή αμφεταμίνη.
Ω, λευκή ζέστη Μέχρι τα πόδια με γαργαλά
Δεν μιλιόμασταν μεταξύ μας.
Όλοι ανεβάζαμε συνέχεια τα ποτενσιόμετρά μας.
Οπότε, έγινε ολοένα πιο θορυβώδες όλο αυτό.
"Ποιος κάνει πιο πολλή φασαρία τώρα;" Ξέρετε, παιδιαρίσματα.
Αν δεν αυτοσχεδιάσουμε, θα τρελάνουμε ο ένας τον άλλο.
Τελικά, ούτως ή άλλως τρελάναμε ο ένας τον άλλο.
Ο αυτοσχεδιασμός, όμως, βοήθησε στην πορεία,
όταν ενθουσιαζόσουν παίζοντας το κομμάτι ξανά και ξανά.
Η συνεργασία κατέρρεε.
Το λευκό φως με διαπέρασε Μέσω του μυαλού μου
-Λευκό φως -Λευκό φως αναμμένο
-Να σε τρελαίνει -Λευκή ζέστη
Ω, λευκή ζέστη Μέχρι τα πόδια με γαργαλά
ΗΣΥΧΙΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ
Ποτέ δεν σκοπεύαμε να παραμείνουμε Velvet Underground and Nico.
Όχι, ήταν απλώς… Στο μυαλό μας ήταν κάτι προσωρινό.
Να το δωμάτιο 546
Αρκεί για να σ' αρρωστήσει
Η Μπρίτζιτ είναι τυλιγμένη Μ' αλουμινόχαρτο
Αναρωτιέσαι αν
Η Νίκο έκανε ό,τι της ζητούσαμε στην μπάντα
και… αλλά πιστεύω πως βαθιά μέσα της υπήρχε κάτι άλλο που την έλκυε.
Διαρκώς έγραφε στίχους, έγραφε ποίηση.
Πάντα υπήρχε κάτι που την προσέλκυε μακριά απ' τη συλλογική δουλειά.
Ήταν περιπλανώμενη.
Περιπλανήθηκε μέσα στην κατάσταση και σιωπηλά περιπλανήθηκε εκτός.
Γραμμή από ανεξίτηλο μαρκαδόρο
Αναρωτιέσαι ακριβώς
Πόσο ψηλά πάνε
Να τα έρχονται τώρα
Και τότε… μετά απ' όλα αυτά,
ο Λου ξαφνικά παλάβωσε.
Απέλυσε τον Άντι και…
κι ο Άντι τον είπε φίδι.
Όλα έγιναν πίσω από κλειστές πόρτες.
Δεν ήξερα ότι ο Λου είχε απολύσει τον Άντι.
Νόμιζαν πως ο Άντι Γουόρχολ ήταν ο αρχικιθαρίστας
κι αυτό μας δυσκόλεψε λίγο τη ζωή όταν φύγαμε από τον μεγάλο ποιμένα μας.
Ο ΓΟΥΟΡΧΟΛ ΠΑΛΕΥΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ
Λέγεται "Sister Ray".
Μιλά για κάτι αδελφές.
Η μία λέγεται Ντοκ και η άλλη Σάλι.
Η Ντοκ κι η Σάλι μέσα
Ψάχνουν τον σωλήνα
Που κοιτά τη μις Ρέγιον
Που γλείφει τ' αχούρι της
Ψάχνω την κεντρική φλέβα
Δεν μπόρεσα να χτυπήσω πλαγίως
Καθηγητές απ' το Χάρβαρντ, μοντέλα πασαρέλας από Νέα Υόρκη,
πραγματικοί ανήλικοι παραβάτες,
συμμορίες μηχανόβιων…
σπασίκλες σαν κι εμένα.
Φαν των Grateful Dead. Πολλοί ήταν φαν και των δύο συγκροτημάτων.
Συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε ρεύμα.
Και φυσικά αυτό ήταν ωραίο,
ειδικά στη Βοστόνη, όπου παίζαμε πολύ συχνά.
Τους είδα γύρω στις 60 με 70 φορές.
Ένιωθα ελεύθερος συναισθηματικά όταν τους άκουγα, γιατί άκουγα μια μουσική
που ήταν τελείως πρωτότυπη.
Έβγαζαν έναν συγκεκριμένο ήχο και μετά ποτέ ξανά. Αυτό ήταν το συναρπαστικό.
Ω, κάν' το, ναι, έτσι ακριβώς
Ναι, έτσι ακριβώς Όπως το 'πε η Sister Ray
Εκτός από νέο, λοιπόν, ήταν και ριζοσπαστικά διαφορετικό.
Υπήρχαν αυτά τα αργά, μεσαίου ή αργού τέμπο στοιχεία που δεν ήταν ροκ εντ ρολ.
Ήταν κάτι πολύ παράξενες μελωδίες.
Τους παρακολουθούσες να παίζουν
κι ανακάλυπτες ήχους που δεν δικαιολογούνταν.
Άκουγες, ας πούμε…
Κι από πάνω άκουγες κιθάρα με παραμόρφωση.
Κάτι… Και μετά τη γραμμή του μπάσου.
Μα ακούγονταν κι άλλοι ήχοι στον χώρο,
και κοιτούσες τους άλλους και σκεφτόσουν "Από πού ακούγεται;"
Ήταν ένας ομαδικός ήχος.
Συνήθως υπήρχε μια εκτεταμένη εκδοχή του "Sister Ray"
και τα πέντε δευτερόλεπτα μετά.
Τα πέντε δευτερόλεπτα μετά λένε πολλά για το πώς ήταν να τους βλέπεις.
Ξαφνικά, το γυρνούσαν…
Και τα διάφορα τμήματα των πλήκτρων.
Ένα σωρό διαφορετικά πράγματα. Τα ντραμς. Και ξαφνικά…
Σταματούσε έτσι απλά, και στο κοινό
επικρατούσε νεκρική σιγή για ένα…
Πέντε, και μετά χειροκροτούσαν.
Οι Velvet Underground τους είχαν υπνωτίσει άλλη μια φορά.
Είμαι στο Boston Tea Party, κι οι Velvet Underground βγάζουν τους ενισχυτές τους.
Αρχίζουν να στήνουν ήδη. Τους παρακολουθούσα στο κούρδισμα.
Έκανα ερωτήσεις.
"Γιατί χρησιμοποιείτε παραμόρφωση μόνο σ' εκείνο το πέρασμα;"
"Κι εκείνος ο ήχος;"
Κι εκείνος έλεγε "Εκείνος ο ήχος, νεαρέ, είναι πολλά πράγματα".
Κι ο Στέρλινγκ Μόρισον ήταν εκείνος που μου έμαθε να παίζω κιθάρα.
Η όλη ελευθερία μ' έκανε να νιώθω λιγότερο δεμένος με το λύκειο,
λιγότερο δεμένος με τις συμβάσεις άλλων μουσικών ειδών,
και με βοήθησε να καταλάβω πώς να φτιάχνω δική μου μουσική.
Αυτό ήταν. Ήταν γενναιόδωροι.
Σίγουρα μαζί μου. Μια φορά με άφησαν ν' ανοίξω την εμφάνισή τους.
Όταν υπήρχαν εντάσεις ανάμεσά τους,
με άφηναν να τριγυρνώ κοντά τους.
Ήξεραν ότι δεν θα μιλούσα.
Όμως, ναι, ένιωθες κάποια ένταση.
Σοκαρίστηκα πολύ, όμως, όταν έφτασε πια στα άκρα
κι ο Τζον Κέιλ δεν ήταν πια στην μπάντα.
Υπήρχαν συχνά αψιμαχίες ανάμεσα στα τρία αγόρια.
Με το ζόρι πήγαινα στην πρόβα. Τόσο αγχωτικό ήταν.
Μπορούσαν να τσακώνονται για την ίδια τη μουσική.
Ή απλώς τσατιζόταν ο Λου
ή γινόταν πολύ πιεστικός κι έλεγε στους άλλους τι να κάνουν.
Αυτό υπήρχε πάντα.
Ο Λου να δοκιμάζει να ηγηθεί.
Δεν ήξερα πώς να τον ευχαριστήσω.
Τίποτα απ' ό,τι έκανα δεν…
Αν προσπαθούσες να είσαι καλός, σε μισούσε περισσότερο. Ήταν…
Όταν προσπαθούσες να προτείνεις κάτι, το απέρριπτε.
Είναι βασανισμένο άτομο.
Αν και πρέπει να πω ότι ο Τζον Κέιλ γινόταν έξω φρενών.
Το κάνει τόσο δυσάρεστο να είσαι κοντά του,
αν δεν αισθάνεται όμορφα.
Και είχε τα σκοτάδια του.
Καταλάβαμε πού βρισκόμασταν, πού βρίσκονταν όλα τα άλλα
και πόσο απαξιώναμε όλα τ' άλλα.
Στο τέλος, δυστυχώς,
αυτό γίναμε ο καθένας μας χωριστά.
Νομίζω πως ήρθε η στιγμή που απλώς έλεγες "Δεν πάει στον διάολο;
Δεν λύνουμε τα προβλήματά μας αν φερόμαστε έτσι.
Και δεν υπάρχει κανένας να μας βοηθήσει να τα βρούμε".
Και ποτέ δεν αφήναμε κανέναν να μας πει τι θα κάνουμε.
Αν δεν υπήρχαν τόσα ναρκωτικά, όλοι θα επιδιώκαμε κάτι.
Ήταν καιρός να κάνουμε λίγο πίσω,
γιατί είχε χαθεί η εμπιστοσύνη.
Ίσως ζήλεψε ο Λου. Σε κάτι τέτοιο θα το απέδιδα.
Ο Λου έδωσε τελεσίγραφο ότι θα έφευγε είτε εκείνος είτε ο Τζον.
Τηλεφώνησε σ' εμένα και στον Στέρλινγκ και βρεθήκαμε σ' ένα καφέ
και μας είπε πως δεν μπορούσε να συνεργαστεί άλλο με τον Τζον
και πως είτε θα μέναμε μαζί του ή θα πηγαίναμε με τον Τζον.
Ήρθε να με δει ο Στέρλινγκ κι είπε "Μόλις συνάντησα τον Λου".
Κι εγώ είπα "Ναι, ν' αρχίσουμε πρόβες. Πάμε στο Κλίβελαντ το Σαββατοκύριακο".
Είπε "Βασικά, όχι. Εμείς, ναι. Εσύ, όχι".
Είπα "Τι εννοείς;"
Κι απάντησε "Μ' έστειλε ο Λου να σου πω ότι
μας είπε ότι αν έρθεις εσύ, δεν θα έρθει εκείνος".
Κι αυτό ήταν.
Και ήρθε πάλι εκείνη η στιγμή,
εκείνη η αναλαμπή απορίας για το τι διάβολο θα γίνει μετά.
Σκέφτηκα να ξεκινήσω την παραγωγή.
Ήταν πολύ συνταρακτικό για μένα, γιατί πλέον
αυτή η μπάντα με βοήθησε να καταλάβω τη ζωή.
Οι ήχοι που δημιουργούσαν με βοήθησαν να χτίσω ένα ονειρικό τοπίο.
Οι τονικές χροιές τους… ήταν…
Για μένα ήταν σαν να ήμουν κοντά στον Μιχαήλ Άγγελο.
Ο Λου ήθελε διακαώς να πετύχει.
Να πετύχει πραγματικά.
Ίσως ήθελε να το κάνει λιγότερο αβάν γκαρντ ή όπως αλλιώς το λένε.
Πιο φυσιολογικό.
Πάμε με το ένα.
ΝΤΑΓΚ
Στέκεται στη γωνία
Ήρθε ο Νταγκ Γιουλ απ' ό,τι θυμάμαι,
κι έμαθε γενναία πολλά τραγούδια πολύ γρήγορα.
Ο ίδιος άλλωστε ήταν ένας πολύ απαιτητικός και σοβαρός μουσικός,
με τη δική του αίσθηση της αρμονίας, που έφερε κάτι διαφορετικό.
Η διαφορά ήταν ολοφάνερη.
Ήμασταν ακόμη μια καλή μπάντα,
κι ο Νταγκ είχε τα δικά του πράγματα να μας δώσει,
μα ο Κέιλ ήταν αναντικατάστατος.
Ξέρεις κάτι; Τα έστειλε αμέσως πίσω
Καλά
Καλησπέρα.
Είμαστε οι ντόπιοι Velvet Underground
και χαίρομαι που σας βλέπω.
Ευχαριστούμε.
Και χαιρόμαστε ιδιαίτερα που ξεκλέψατε λίγο χρόνο
και ήρθατε για να διασκεδάσετε με λίγο ροκ εντ ρολ.
Έπαιζαν πολύ ήσυχα. Άρχισαν να παίζουν πολύ πιο ήσυχα πια.
Μερικές φορές νιώθω τόσο χαρούμενος
Μερικές φορές Νιώθω τόσο στενοχωρημένος
Μερικές φορές νιώθω τόσο χαρούμενος
Μα κυρίως απλώς με κάνεις να θυμώνω
Μωρό μου, απλώς με κάνεις να θυμώνω
Μείνε
Τα ανοιχτά γαλανά σου μάτια
Μείνε
Τα ανοιχτά γαλανά σου μάτια
Υπήρχε μια συγκεκριμένη θεωρία από πίσω, εκείνη του χώρου.
Όλα τα τραγούδια ήταν πολύ απλωμένα.
Δεν βάζαμε πράγματα, αλλά βγάζαμε,
το αντίθετο απ' τον τρόπο που δουλεύουν όλοι οι άλλοι.
Ποτέ δεν προσθέτουμε όργανα, δεν βάζουμε άλλα άτομα στα τραγούδια.
Βασικά, δεν κάνουμε τίποτα που δεν μπορεί να αναπαραχθεί στη σκηνή.
Με το τρίτο άλμπουμ, το γκρίζο, παίζαμε στο Λ.Α.
ΦΩΝΗ ΝΤΑΓΚ ΓΙΟΥΛ
Κι ο Στιβ είπε "Αλλαγή. Θα μείνουμε άλλη μια βδομάδα για να κάνουμε άλμπουμ".
Η Κάντι λέει
"Έχω μισήσει το σώμα μου
Κι ό,τι ζητά…"
Το "Candy Says" έχει τη δική του ένταση.
Μιλά για κάποια που λέει "Έχω μισήσει το σώμα μου
κι ό,τι ζητά σ' αυτόν τον κόσμο".
Και μ' όλη εκείνη την όμορφη μουσική, σκέφτεσαι "Τι ακριβώς γίνεται εδώ;"
Κι όλο το υπόλοιπο τρίτο άλμπουμ είναι ακριβώς έτσι.
Πάνω απ' τον ώμο μου
Τι λες να έβλεπα;
Δεν ήξερα ότι θα έλεγα το κομμάτι, ώσπου κάναμε τα φωνητικά,
είπε ένα εκείνος και γύρισε και λέει "Δεν λες κι εσύ ένα;
Είναι ωραίο να μην τραγουδάς συνέχεια, αλλά να χαλαρώνεις
και να παίζεις κιθάρα".
Αυτό το κομμάτι αρχικά είχα φανταστεί
να το λέω εγώ, μ' έναν προβολέα κι ένα χρυσό λαμέ φόρεμα.
Σκέφτηκα, όμως, "Βασικά, δεν ξέρω αν είναι έτοιμοι να το δεχτούν".
Βγάλαμε τη Μορίν, λοιπόν,
γιατί θα πίστευαν εκείνη εκεί που δεν θα πίστευαν εμένα.
Το τελευταίο κομμάτι του σετ.
Λέγεται "After Hours".
Αν κλείσεις την πόρτα
Η νύχτα ίσως κρατήσει για πάντα
Άσε τη λιακάδα έξω
Και υποδέξου το ποτέ
Ήμουν τρομοκρατημένη.
Δεν είχα τραγουδήσει ποτέ κι έλεγα "Δεν μπορώ να το κάνω, και…"
Βασικά, βγάλαμε τον Στέρλινγκ απ' το δωμάτιο γιατί με κορόιδευε.
Ποτέ δεν θα ξανάβλεπα τη μέρα
Είπα στον Λου "Δεν θέλω να το πω ζωντανά, εκτός αν το ζητήσει κάποιος",
γιατί έλπιζα να μην το ζητήσει ποτέ κανείς!
Και δυο συναυλίες μετά, στο Τέξας, κάποιος το ζήτησε και το κατάφερα, οπότε…
Και πιες στην υγειά του ποτέ
Έπαιζαν στο Boston Tea Party, κι έβγαινε να τραγουδήσει η Μορίν.
Και άτομα που δεν ήταν ιδιαίτερα φαν της μπάντας,
ανήλικοι παραβάτες, έλεγαν "Ποιοι είναι αυτοί;
Δεν έχει κιθαριστικό σόλο του Τζίμι Πέιτζ, τι βλακείες είν' αυτές;"
Και ξαφνικά, μόλις έβγαινε η Μορίν Τάκερ,
κι έλεγε "Αν κλείσεις την πόρτα",
τους μάγευε κυριολεκτικά όλους.
Ευχαριστούμε.
Η Τζένι είπε Όταν ήταν μόλις πέντε χρονών
Δεν συνέβαινε τίποτα απολύτως
Κάθε φορά που ανοίγει το ραδιόφωνο
Δεν γινόταν τίποτα απολύτως
Απολύτως
Ώσπου μια ωραία πρωία πιάνει Έναν νεοϋορκέζικο σταθμό
Δεν πιστεύει καθόλου όσα άκουσε
Άρχισε να κουνιέται Μ' εκείνη την ωραία μουσική
Η ζωή της σώθηκε απ' το ροκ εντ ρολ
Παρ' όλο τον ακρωτηριασμό
Ξέρεις ότι θα μπορούσες να βγεις έξω Να χορέψεις με τον ροκ εντ ρολ σταθμό
-Κι όλα ήταν μια χαρά -Όλα ήταν μια χαρά
-Έι, μωρό μου, όλα ήταν μια χαρά -Όλα ήταν μια χαρά
Όπως είπε η Τζένι Όταν ήταν μόλις πέντε χρονών
Έι, ξέρεις Δεν γίνεται τίποτα απολύτως
Αν μπορούσα ν' αλλάξω κάτι, θ' αρνιόμουν να κάνω το Loaded
μέχρι να μπορεί να παίξει η Μορίν.
Το Loaded ηχογραφήθηκε, νομίζω, τον Απρίλιο του '70.
Ήμουν έγκυος και πολύ χοντρή για να φτάσω τα ντραμς,
οπότε δεν έπαιξα.
Απογοητεύτηκα, γιατί πολλά τραγούδια εκεί πραγματικά με χρειάζονταν.
Είχε μεγάλη διαφορά.
Η Μορίν δεν συμμετείχε, ο Στέρλινγκ…
έπαψε να έρχεται κάποια στιγμή. Παίζω πολύ κιθάρα στο Loaded.
Πρέπει να είχε απαυδήσει να κάθεται στην κονσόλα με τις ώρες,
για να ηχογραφηθεί ένα μικρό κομμάτι.
Ήξερα ότι έβγαζαν δίσκους, ήξερα ότι… Δεν γνώρισα ποτέ τον Νταγκ.
Δεν…
Μα ό,τι κι αν έκαναν, δεν με αφορούσε πια. Το ξεκαθάρισε ο Λου.
Ήταν μοναδικοί στις πολύ αρχές.
ΤΖΟΖΕΦ ΦΡΙΜΑΝ
Το κάθε μέλος συνεισέφερε εξίσου με τον τρόπο του.
Μα τώρα πια ήταν μια συνηθισμένη ροκ μπάντα,
με ένα ευφυέστατο, δημιουργικό άτομο να έχει τον απόλυτο έλεγχο.
Κι ο Λου είχε άπειρα ποπ τραγούδια.
Και άρχισε να βρίσκει τη δική του φωνή.
Υψηλή κουλτούρα μέσα σε ποπ. Αυτό προσέδωσε ο Λου.
Αυτό ξεπετάχτηκε απ' το Λονγκ Άιλαντ.
Να λιώσει η διαυγής δομή, ακριβώς αυτό που είχαμε κατά νου.
Στέκομαι στη γωνία
Με τη βαλίτσα στο χέρι
Ο Τζακ με τον κορσέ του Η Τζέιν με το γιλέκο της
Κι εγώ είμαι σε μια ροκ εντ ρολ μπάντα
Μέσα σ' ένα Stutz Bearcat, Τζιμ
Ξέρεις, ήταν άλλες εποχές εκείνες
Ω, όλοι οι ποιητές Μελετούσαν κανόνες ρίμας
Κι εκείνες οι κυρίες Δυσφορούσαν
Γλυκιά Τζέιν
Το βρίσκω καταπληκτικό που παίζουμε μπροστά σε κόσμο.
Φτιάχνομαι που φτιάχνονται.
Κι η Τζέιν είναι γραμματέας
Δεν θέλουμε ν' αποδείξουμε τίποτα, ούτε έχουμε έχθρες
ούτε έχουμε κάτι να πούμε σ' οποιονδήποτε.
Κι όταν γυρνούν σπίτι απ' τη δουλειά
Ήξερε ότι ήταν ταλαντούχος.
Ήξερε ότι ήταν σπουδαίος κιθαρίστας και συνθέτης.
Και δεν προχωρούσαμε καθόλου σ' όλα αυτά που έλπιζε να πετύχει.
Και, διάβολε… πότε θα γίνει αυτό;
Μα οποιοσδήποτε είχε ποτέ καρδιά
Ω, δεν θα πήγαιναν να την πληγώσουν
Κι οποιοσδήποτε Έπαιξε ποτέ κάποιο ρόλο
Ω, δεν θα τον μισούσαν στο τέλος
Γλυκιά Τζέιν
Κι έφτασε η συναυλία στο Max's.
Σταμάτησε ό,τι έκανε.
Να ο ωκεανός
Και τα κύματα κάτω στη θάλασσα
Είναι πέντε χρόνια μετά,
και παίζουν στο πατάρι του Max's με πολύ μικρότερη μπάντα.
Και τα κύματα, πού ήταν;
Ζοριζόταν, μετά βίας τα έβγαζε πέρα.
Δεν περνούσε καθόλου καλά.
Θα μπορούσε απλώς να με τρελάνει
Γύρισα στις σπουδές.
Απομακρύνθηκα απ' όλο αυτό.
Δεν ήθελε να μας το πει, νομίζω.
Δεν το έβαλε στα πόδια, αλλά όταν μας το είπε, μπαίναμε στο αεροδρόμιο.
Τελικά είπε "Δεν θα έρθω μαζί σας".
Και μου είπε ότι το έκανε επειδή φοβόταν ότι θα τον μετέπειθαν.
Η Μο θα έκλαιγε. Όχι.
Η Μο είπε ότι ένιωσε σαν να τη μαχαίρωσε στην καρδιά.
…του τόπου μας
Που βρίσκεται κάτω στη θάλασσα
Είχα πάει να τους δω στο Max's, τελείωσε το σετ
κι ο Λου προχώρησε προς την έξοδο.
Είπα "Λου!" Άνοιξε πιο πολύ το βήμα του.
Και τότε κάποιος είπε "Μόλις έφυγε απ' την μπάντα".
Κάτω στη θάλασσα
Παραιτήθηκε. Αυτό ήταν. Τελείωσε.
Να ο ωκεανός και τα κύματα
Κάτω στην ακτή
Να ο ωκεανός
Και τα κύματα…
Όταν έφυγε απ' την μπάντα, γύρισε στο πατρικό του για ενάμιση χρόνο.
Υποθέτω, προσπαθούσε να βάλει σε τάξη το μυαλό του.
Υπήρχε μεγάλο πρόβλημα διαχείρισης.
Έφυγα για να γλείψω τις πληγές μου.
Όταν πήγαινα σχολείο, η μητέρα μου είχε πει
"Μάθε δακτυλογράφηση, να έχεις ένα σίγουρο επάγγελμα".
Είμαι ένας τεμπέλης γιος Ποτέ δεν τελειώνω τίποτα
Αποτελούμαι κυρίως από νερό
Και να
Έρχονται τα κύματα
Κάτω στη θάλασσα
Είχαν λάμψει τόσο έντονα,
που κανένα μέρος δεν χωρούσε τόσο πολύ φως.
Μόνο με τη φυσική μπορείς να περιγράψεις αυτήν την μπάντα σ' όλο της το μεγαλείο.
Να τα κύματα
Περιείχε την εντροπία μέσα της.
Να τα κύματα
Εμπρός; Ναι.
Η Μπάρμπαρα είναι.
Γίνεται κάτι;
Τέλεια.
Μη λες χαζά. Μόνο φέρε κάτι γρήγορα.
Τα λέμε αργότερα.
Σ' αρέσουν τα χρώματα εκεί;
Πολύ παράξενα.
Είναι φωτογραφίες ή…
-Όχι, πίνακες είναι. -Όμορφοι.
Έχει κι έναν των Velvet Underground.
Δεν είναι απίστευτος;
Πράγματι απίστευτος.
Ποιος είναι αυτός;
Ο Στέρλινγκ.
Μου διέφυγε αυτό.
-Βλέπεις κανέναν τους; -Ναι, είδα τη Μορίν τις προάλλες.
Έγινε προγραμματίστρια υπολογιστών.
Ναι. Δουλεύει σε εργοστάσιο.
-Από πολλές απόψεις. -Αλήθεια;
Στην ΙΒΜ. Έχει ένα παιδί.
Επικοινωνείς ακόμη με τον Τζον; Τον Τζον Κέιλ;
Ναι, είχα νέα του τις προάλλες!
Τι… Γράφει ακόμη, φυσικά, αλλά…
Δουλεύει στην Island Records και…
Στην Island; Δεν ήξερα…
Ήταν στη Warner Brothers και τώρα στην Island.
ΣΤΙΣ 22/2/87 Ο ΓΟΥΟΡΧΟΛ ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΜΕΤΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ
Πήρε καιρό να φτάσουμε εδώ.
ΗΤΑΝ 58 ΕΤΩΝ
ΣΤΙΣ 18/7/88 Η ΝΙΚΟ ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ: ΗΤΑΝ 49 ΕΤΩΝ.
Δεν ξέρω πού ακριβώς πάω
ΣΤΙΣ 30/8/95 Ο ΣΤΕΡΛΙΝΓΚ ΜΟΡΙΣΟΝ ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΛΕΜΦΩΜΑ ΜΗ HODGKIN
Μα θα δοκιμάσω
ΗΤΑΝ 53 ΕΤΩΝ.
Για το βασίλειο, αν μπορώ
ΣΤΙΣ 27/10/2013 Ο ΛΟΥ ΡΙΝΤ ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΗΠΑΤΙΚΗ ΝΟΣΟ: ΗΤΑΝ 71 ΕΤΩΝ.
Γιατί με κάνει να νιώθω άντρας Όταν χώνω ένα καρφί στη φλέβα
Ω, να ξέρεις Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς ίδια
Όταν σπεύδω στην τροχιά μου
Και σαν τον γιο του Ιησού νιώθω
Και, υποθέτω, απλώς δεν ξέρω
Και υποθέτω πως απλώς δεν ξέρω
Δεν
Ξέρω
Έχω αποφασίσει κάνα δυο πράγματα
Μα
Ξέρω ότι
Θα προσπαθήσω να ανατρέψω τη ζωή μου
Γιατί όταν το αίμα αρχίζει να κυλά
Όταν εκτινάσσεται Στης σύριγγας την άκρη
Όταν στον θάνατο πλησιάζω
Δεν μπορείτε να με βοηθήσετε
Όχι εσείς, παιδιά Κι όλα εσείς τα γλυκά, όμορφα κορίτσια
Με τα γλυκόλογά σας
Μπορείτε να βγείτε όλοι μια βόλτα
Και, υποθέτω, απλώς δεν ξέρω
Και υποθέτω πως απλώς δεν ξέρω
ΛΟΥ ΡΙΝΤ - ΣΥΝΘΕΤΗΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΣ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ 22 ΑΛΜΠΟΥΜ ΚΑΙ 9 ΣΟΛΟ LIVE.
ΤΖΟΝ ΚΕΪΛ ΣΥΝΘΕΤΗΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΣ, ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ
16 ΑΛΜΠΟΥΜ, 6 LIVE ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 75 ΔΙΣΚΩΝ.
ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΟΔΕΥΕΙ ΚΑΙ ΖΕΙ ΣΤΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ.
ΣΤΕΡΛΙΝΓΚ ΜΟΡΙΣΟΝ - ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΠΗΡΕ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ
ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΕΞΑΣ.
ΜΟΡΙΝ ΤΑΚΕΡ - ΣΥΝΘΕΤΡΙΑ, ΜΟΥΣΙΚΟΣ 4 ΣΟΛΟ ΑΛΜΠΟΥΜ. ΖΕΙ ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΤΖΟΡΤΖΙΑ.
ΝΙΚΟ - ΣΥΝΘΕΤΡΙΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΟΣ 6 ΣΟΛΟ ΑΛΜΠΟΥΜ.
ΝΤΑΓΚ ΓΙΟΥΛ - ΜΟΥΣΙΚΟΣ 1 ΣΟΛΟ LIVE ΑΛΜΠΟΥΜ. ΖΕΙ ΣΤΟ ΣΙΑΤΛ.
ΜΕΡΙΛ ΡΙΝΤ-ΓΟΥΙΝΕΡ ΑΔΕΛΦΗ ΛΟΥ ΡΙΝΤ, ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
ΖΕΙ ΣΤΟ ΛΟΝΓΚ ΑΪΛΑΝΤ ΤΗΣ Ν. ΥΟΡΚΗΣ.
ΑΛΑΝ ΧΑΪΜΑΝ ΦΙΛΟΣ, ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΛΟΥ ΡΙΝΤ
ΖΕΙ ΣΤΟ ΛΟΝΓΚ ΑΪΛΑΝΤ ΤΗΣ Ν. ΥΟΡΚΗΣ.
ΧΕΝΡΙ ΦΛΙΝΤ - ΣΥΝΘΕΤΗΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ. ΖΕΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.
ΛΑ ΜΟΝΤ ΓΙΑΝΓΚ ΣΥΝΘΕΤΗΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΣ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
ΙΔΡΥΤΗΣ THEATRE OF ETERNAL MUSIC, THE DREAM SYNDICATE. ΖΕΙ ΣΤΗ Ν. ΥΟΡΚΗ.
ΜΑΡΙΑΝ ΖΑΖΙΛΑ - ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑ, ΜΟΥΣΙΚΟΣ, ΜΕΛΟΣ ΤΩΝ THEATRE OF ETERNAL MUSIC
ΚΑΙ THE DREAM SYNDICATE. ΖΕΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.
ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΜΙΣΚΙΝ - ΦΙΛΟΣ, ΜΕΛΟΣ ΜΠΑΝΤΑΣ ΛΟΥ ΡΙΝΤ. ΖΕΙ ΣΤΗ Ν. ΥΟΡΚΗ.
ΣΕΛΙ ΚΟΡΓΟΥΙΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΤΟΥ ΛΟΥ ΡΙΝΤ ΣΤΟ ΚΟΛΕΓΙΟ,
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑ ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΤΗ Ν. ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ.
ΝΤΑΝΙ ΦΙΛΝΤΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΜΑΝΑΤΖΕΡ. ΖΕΙ ΣΤΗ Ν. ΥΟΡΚΗ
ΕΪΜΙ ΤΟΜΠΙΝ - ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΘΑΜΩΝΑΣ ΤΟΥ FACTORY ΣΤΑ '60s,
ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ. ΖΕΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.
ΤΕΡΙ ΦΙΛΙΠΣ - ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΟΣ PICKWICK RECORDS. ΖΕΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.
ΜΑΡΘΑ ΜΟΡΙΣΟΝ - ΣΥΖΥΓΟΣ ΣΤΕΡΛΙΝΓΚ ΔΟΥΛΕΥΕ ΣΤΟ ΚΟΛΕΓΙΟ ΒΑΣΑΡ
ΖΕΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.
ΜΕΡΙ ΓΟΥΟΡΟΝΟΦ - ΣΟΥΠΕΡΣΤΑΡ ΤΟΥ ΓΟΥΟΡΧΟΛ, ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ. ΖΕΙ ΣΤΟ Λ.Α.
ΤΖΑΚΣΟΝ ΜΠΡΑΟΥΝ - ΣΥΝΘΕΤΗΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΣ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΛΟΓΟΣ. ΖΕΙ ΣΤΟ Λ.Α.
ΤΖ. ΡΙΤΣΜΑΝ - ΣΥΝΘΕΤΗΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΣ, ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΩΝ MODERN LOVERS.
ΖΕΙ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ.
ΤΖΟΝ ΓΟΥΟΤΕΡΣ - ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ
ΖΕΙ ΣΕ ΒΑΛΤΙΜΟΡΗ, ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ, ΠΡΟΒΙΝΣΤΑΟΥΝ.
ΤΖΟΖΕΦ ΦΡΙΜΑΝ - ΕΦΗΒΟΣ ΒΟΗΘΟΣ ΤΟΥ ΓΟΥΟΡΧΟΛ ΣΤΟ FACTORY. ΖΕΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.
ΝΤΕΛΜΟΡ ΣΒΑΡΤΣ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΠΟΙΗΤΗΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ.
ΤΟΝΙ ΚΟΝΡΑΝΤ - ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΗΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΣ THEATRE OF ETERNAL MUSIC & THE PRIMITIVES
ΜΑΖΙ ΜΕ ΛΟΥ ΡΙΝΤ ΚΑΙ ΤΖΟΝ ΚΕΪΛ.
ΜΠΙΛΙ ΝΕΪΜ - ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΓΟΥΟΡΧΟΛ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ, ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΣΤΟ FACTORY.
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΟΟΥΙ ΣΥΝΘΕΤΗΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΣ, ΗΘΟΠΟΙΟΣ
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΤΟΥ TRANSFORMER ΤΟΥ ΛΟΥ ΡΙΝΤ.
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΤΖΟΝΑΣ ΜΕΚΑΣ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΗ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ
ΚΑΙ ΙΔΡΥΤΗ ΤΟΥ ANTHOLOGY FILM ARCHIVES,
ΠΟΥ ΑΦΙΕΡΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΑΒΑΝ ΓΚΑΡΝΤ ΣΙΝΕΜΑ.
Και τι φορεσιά Θα φορέσει η καημένη η κοπέλα
Στα πάρτι όλων των αύριο
Ένα χαρισμένο φόρεμα Ποιος ξέρει από πού
Στα πάρτι όλων των αύριο
Και πού θα πάει Και τι θα κάνει
Όταν έρθουν τα μεσάνυχτα;
Για άλλη μια φορά θα μεταμορφωθεί Στον κλόουν της Κυριακής
Και θα κλαίει πίσω απ' την πόρτα
Και τι φορεσιά Θα φορέσει η καημένη η κοπέλα
Στα πάρτι όλων των αύριο;
Μετάξια και λινά Από χθεσινές τουαλέτες
Στα πάρτι όλων των αύριο;
Και τι θα τα κάνει Τα κουρέλια της Πέμπτης
Όταν έρθει η Δευτέρα;
Για άλλη μια φορά θα μεταμορφωθεί Στον κλόουν της Κυριακής
Και θα κλαίει πίσω απ' την πόρτα
Και τι φορεσιά Θα φορέσει η καημένη η κοπέλα
Στα πάρτι όλων των αύριο;
Γιατί το παιδί της Πέμπτης Είναι ο κλόουν της Κυριακής
Για τον οποίο κανείς δεν θα θρηνήσει
Ένα κηλιδωμένο σάβανο Μια χαρισμένη τουαλέτα
Από κουρέλια και μετάξια, μια φορεσιά
Ταιριαστή για κάποια Που κάθεται και κλαίει
Για τα πάρτι όλων των αύριο
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου