Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MUZYKA DZIURAWI NIEBO… BAUDELAIRE
Winston przedstawia I've Got A Secret.
Najlepsze i najpopularniejsze papierosy w Ameryce.
Winstony smakują, jak przystało na papierosy.
Winstony smakują Jak przystało na papierosy
Papierosy Winston
prezentują teleturniej numer jeden w Ameryce: I've Got A Secret.
Z powodów, które staną się oczywiste,
dżentelmen po mojej lewej pozostanie anonimowy.
Zdradzę, że pochodzi on z Walii.
Jest Walijczykiem i muzykiem.
Wracamy za 20 sekund.
Ile heroiny dziennie pan kupuje?
29 gramów. Cztery, pięć dolarów…
Levittown, USA. Starannie zaplanowana wspól…
Z Dallas w Teksasie przenosimy się… To chyba oficjalne, prezydent Kennedy…
Raz, dwa, trzy.
John Cale, kompozytor, muzyk,
który w zeszłym tygodniu dał niezwykły koncert.
Co było wyjątkowego w tym koncercie?
Trwał 18 godzin.
Odgadniecie tajemnicę pana Schenzera?
Tylko on wytrzymał na widowni pełnych 18 godzin.
Czemu to robi?
Dlaczego grał to 18 godzin i 40 minut?
Kompozytor Erik Satie umieścił tu instrukcję,
zgodnie z którą ten utwór
musi zostać powtórzony 840 razy.
Po co zaznaczać, że trzeba to zagrać 840 razy…
- by utwór był kompletny? - Nie mam pojęcia.
Wiatr Wieje wiatr
„Czuję się, jakbym był w kinie.
Długie ramię światła przebija mrok i wiruje.
GŁOS LOU REEDA
Moje oczy utkwione w ekranie.
Ujęcia pełne kropek i promieni.
Jestem anonimowy i zapominam się.
Zawsze tak jest, gdy idzie się do kina.
Jest to, jak mówią, narkotyk”.
We śnie, który sprowadza mi wiatr
Przenieśliśmy się na Long Island, gdy miałam cztery lata.
Lou musiał mieć dziewięć.
GŁOS MERRILL REED WEINER
Mieszkaliśmy w podmiejskiej dzielnicy Freeport.
Przeprowadzka z Brooklynu do tej zamkniętej społeczności
była dla niego trudna.
W moich ramionach
Wiatr, wiatr
Mama była gospodynią.
Tata chciał zostać powieściopisarzem.
Babcia powiedziała: „Zostaniesz księgowym”.
Więc został księgowym.
Gdyby szukać typowej…
GŁOS ALLANA HYMANA
…rodziny z lat 50., gdzie ojciec wszystko wie najlepiej…
Chyba niewiele go z nim łączyło. Jego ojciec pracował.
Nie był facetem, z którym można porzucać piłką.
Nie wiem, czego ojciec pragnął dla Lou.
Może myślał, że przejmie interes.
Ode mnie ojciec oczekiwał,
żebym robiła świetny rosół.
Rzadko mówił: „Chodźmy do cyrku, muze…”.
W ogóle tego nie było.
Wiem, że odeszła Ale moja miłość…
Zacząłem naukę od fortepianu.
GŁOS LOU REEDA
Po gitarę sięgnąłem w wieku 10 czy 11 lat, miałem jedną lekcję.
Chyba przyniosłem „Blue Suede Shoes”
i poprosiłem: „Nauczcie mnie to grać”.
Chyba nie o to im chodziło.
Na tym skończyła się lekcja muzyki.
Nauczyłem się grać na gitarze do płyt.
Doo wop. The Paragons, The Jesters, The Diablos.
I rockabilly.
Lou zawsze powtarzał,
że chce zostać gwiazdą rocka. Robił to na bardzo wczesnym etapie.
To było w liceum.
Kiedy miałem 14 lat, nagrałem pierwszą płytę, „Leave Her for Me”.
Ostatecznym rozczarowaniem
była ta noc, kiedy Murray the K miał puścić ją w radio
i się rozchorował.
Puścił ją Paul Sherman, a ja byłem absolutnie zrozpaczony.
Siedzieliśmy przy radioodbiorniku.
Dostaliśmy tantiemy w wysokości 2,79 $.
To dużo więcej, niż zarobiłem z The Velvet Underground.
Weź wszystkie kwiaty…
Było takie miejsce, Hayloft,
gdzie grywał samotnie.
Zostaw moją ukochaną
To był gejowski klub nocny.
Zapytałem kiedyś, czemu chce grać w gejowskich klubach.
Powiedział, że chodzą tam fajni ludzie.
Proszę zostaw ją dla mnie Zostaw moją ukochaną
Grali koncerty w mieście.
Był jeszcze w liceum.
Od tego zaczęły się problemy w domu.
Mieszkaliśmy u babci.
Była żarliwą nacjonalistką.
Nie podobało jej się, że mama wyszła za Anglika…
GŁOS JOHNA CALE'A
…i nie mówiła po walijsku.
Nie dość, że za Anglika, to jeszcze za górnika.
Latami wybijała to z głowy swoim pozostałym dzieciom.
Zadbała o to, żeby jej synowie i moja matka skupili się na edukacji.
Kiedy wzięli ślub, a ojciec się wprowadził,
babcia zabroniła mówić w domu po angielsku.
Póki nie nauczyłem się go w szkole jako siedmiolatek,
nie mogłem komunikować się z ojcem.
Niechęć, którą czuła do mnie babcia,
była pewną formą nienawiści.
Dość ponurą.
Mama jakiś czas uczyła mnie gry na fortepianie,
aż doszedłem do pewnego poziomu
i naukę przejął ktoś inny.
Trzymała się jakoś ze względu na mnie.
Chodzi mi o okres, kiedy miałem sześć, siedem lat.
Życie wyobraźni toczyło się w radio.
Rozumiałem już wtedy, że radio przyda mi się najbardziej,
jeśli będę słuchać wszystkich zagranicznych stacji.
Suisse Romande i Radia Moskwa.
Poszedłem do gimnazjum. Mieli orkiestrę i chciałem w niej grać.
Szukałem skrzypiec, ale żadnych nie mieli.
Mieli altówkę, więc mi ją przydzielono.
Mieli utwory Bacha, utwory wiolonczelowe na altówkę.
To było świetne. Mogłem zdobywać doświadczenie.
Ale były też kaprysy Paganiniego…
Trochę zaskoczyłem nauczycielkę,
kiedy powiedziałem, że nauczę się kaprysów.
Moja matka miała operację piersi.
Zniknęła i trafiła do szpitala zakaźnego,
który otaczały siedmiometrowe mury.
Ojciec mnie tam zabierał i podnosił nad murami.
Zniknęła.
Wszystko zaczęło się psuć.
Zostałem sam.
Ojciec ciągle chodził do pracy. Czułem się bardzo samotny.
Nie mogłem rozmawiać z ojcem o tym, co się działo.
Nie mogłem rozmawiać o tym z matką.
Wykorzystywano mnie i nie wiedziałem, co z tym zrobić.
Był pewien utwór, którego początek pamiętałem,
ale nie pamiętałem zakończenia.
Więc musiałem improwizować.
Całkiem dobrze mi poszło zakończenie.
Jakoś z tego wybrnąłem.
Kiedy wyszedłem z pomieszczenia, bardzo się bałem.
Nie wiedziałem, co się stanie, a potem to się zaczęło dziać.
Moment, gdy do tego doszło,
miał już na wczesnym etapie ogromne znaczenie,
bo pokazał mi, jak wybrnąć z problemu.
Strach przed tym, co się wydarzy, to nie problem.
To były narodziny improwizacji.
KONIEC
Sprawy zaczęły się powoli koncentrować na tym, co planowałem.
I chyba podjąłem pragmatyczną decyzję.
Pomyślałem: „Chcę być dyrygentem”.
Było jasne, że muszę wydostać się z tamtej okolicy.
Tam nic nie ma. Musiałem się stamtąd wydostać.
Ale gdyby nie ten jeden raz, kiedy się tak przeraziłem,
kiedy musiałem zagrać i elegancko zakończyć utwór…
To było dla mnie cenne doświadczenie.
NOWY JORK
Zabiłeś swego europejskiego syna
Plujesz na tych, co nie mają 21 lat
Twoje niebieskie auta zniknęły
Lepiej powiedz na razie Hej, hej, hej, pa, pa, pa
W czasie wojny do Nowego Jorku uciekali artyści.
GŁOS JONASA MEKASA
Było to więc spotkanie Nowego Jorku
i umysłów największych artystów z Paryża i Berlina.
Lepiej powiedz na razie Twoje klauny cię żegnają
Nowy Jork końca lat 50. A teraz wchodzimy w lata 60.
Francuska Nowa Fala miała Cinémathèque Française,
my mieliśmy 42. Ulicę.
Chodziliśmy tam każdej nocy.
Było tam z 15, może 20 kin.
W tamtym okresie wszystkie dziedziny sztuki
i style życia zaczęły się zmieniać.
Punktem kulminacyjnym były lata 60.
Nie jesteśmy częścią subkultury czy kontrkultury. Jesteśmy kulturą!
Malarze, muzycy, filmowcy.
Nie byli szczególnie zainteresowani snuciem opowieści.
Dzięki aspektowi poetyckiemu kino zrównało się z innymi dziedzinami sztuki.
Na początku stycznia 1962 roku
moje studio Film-Makers' Cooperative
stało się miejscem spotkań wszystkich filmowców.
Co wieczór odbywały się projekcje.
Andy też tam przesiadywał.
Nie wiedziałem wtedy, że to Andy.
Siadał na podłodze razem z całą resztą.
Tam poznał swoje pierwsze gwiazdy,
takie jak Mario Montez, Jack Smith i Gerard Malanga.
To była dla niego szkoła filmowa.
Goldsmiths
była uczelnią zapewniającą dużą swobodę.
Uczyłem się gry na altówce i kompozycji u Humphreya Searle'a.
Rozumiał Cage'a i innych ludzi, którzy mnie fascynowali.
John Cage i „Water Walk”.
Cage był czołową postacią awangardy muzycznej
w Nowym Jorku i całej Ameryce.
La Monte przygotowywał się, by zająć jego miejsce.
Dostałem stypendium Bernsteina. Opłacili mi podróż i resztę kosztów.
W tle było… Pani Kusewicki wciąż żyła.
Organizowała wieczorki dla studentów.
Nie pozwolili mi wystąpić, utwory były zbyt gwałtowne.
Pytałem o to Harry'ego Krauta, szefa programu.
Większość polegała na tym, że było się wewnątrz fortepianu
i uderzało się w struny od środka.
Dorwałem siekierę.
Pamiętam, że ktoś z pierwszego rzędu zerwał się i wybiegł.
To była pani Kusewicki. Cała zapłakana.
Powiedziałem: „Bardzo przepraszam, że…”.
Była zdenerwowana, ale szybko jej przeszło.
Zabraliśmy ją potem na drinki. Nic jej nie było.
Poznałem Corneliusa Cardewa, spędzaliśmy razem czas.
Ktoś wreszcie rozumiał, o czym mówię.
Cornelius poznał La Monte'a.
La Monte Young był następny w kolejce, by zająć miejsce Cage'a.
Tanglewood było dla mnie sposobem na dotarcie do La Monte'a.
Doszło do pewnego zerwania…
I to już nie była muzyka.
Do następnego. Na razie.
Poznanie La Monte'a to był koniec.
Każdy chciał potem zrobić coś szalonego. Spójrzcie na mnie.
Robiłem coś, co miało
wznieść cię na duchowe wyżyny.
Przede mną nikt nie napisał utworu
składającego się z samych przedłużonych tonów.
John był Walijczykiem.
Napisał do nas list z…
- Z Walii. Może z Londynu. - Z Wielkiej Brytanii.
Z Wielkiej Brytanii.
Chciał przyjechać i studiować…
Tak.
- Chyba się zgodziliśmy. - Jasne.
Do Nowego Jorku dotarłem w 1963 roku.
Byłem tam pierwszy raz i wszystko mnie szokowało.
Para unosząca się znad chodników…
„Ja pierdolę. Ale tu brudno”.
KARTA CZŁONKOWSKA WIOSNA 1957
Burdony La Monte'a dodawały mi otuchy.
Wróciliśmy do muzyki
i skupialiśmy się na tym, co słyszymy.
Słyszeliśmy burdon, ale tak naprawdę badaliśmy naturalną harmonię.
Lou zadzwonił i powiedział, że jest w głębokiej depresji.
GŁOS ALLANA HYMANA
Mówił, że rozpoczął leczenie.
Uważał, że rodzice usiłują wyleczyć go z homoseksualizmu elektrowstrząsami.
Nie wierzyłem w to, znałem jego rodziców.
Niezależnie od odpowiedzi na pytania:
„Czy miał kliniczną depresję? Przyjmował duże dawki narkotyków?”,
atmosfera tamtych lat nie pomagała.
Dostęp do pomocy też był bardzo ograniczony.
Kiedy pyta się o Lou z tamtego okresu, denerwuję się.
Ze względu na wszystkie błędne przekonania.
To nie służy ani jemu, ani moim rodzicom.
Szukanie łatwego wytłumaczenia to nadmierne uproszczenie.
Miał studiować w NYU.
Jeśli dobrze pamiętam, wytrzymał półtora semestru.
Zadzwonił i powiedział, że przenosi się do Syracuse.
Kiedy znalazł się w Syracuse, był już inną osobą.
Posępny, wrogo nastawiony.
Buntował się niemal w każdej sprawie.
Ciężko mi było się z nim porozumieć.
Upalaliśmy się i improwizowaliśmy.
Graliśmy Raya Charlesa, czasem Frankiego Lymona.
Graliśmy w siedzibach bractw studenckich i w barach.
GŁOS LOU REEDA
Byliśmy bardzo kiepscy, więc musieliśmy często zmieniać nazwę.
Nikt nie zatrudniłby nas ponownie.
Zdarzało mi się spóźnić, wejść w złym momencie.
Wpadał wtedy w szał.
Gwałtownie się odwracał i walił w talerz.
Nie miał za grosz cierpliwości.
Wściekał się na każdego, kto nie grał perfekcyjnie.
Graliśmy koncert w St. Lawrence University,
na statku na rzece Świętego Wawrzyńca.
Lou oznajmił: „Nie zagram na statku”.
A ja na to: „Lou, musimy zagrać”.
Odpowiedział: „Nie zagram”. Bum!
Po czym wali w szybę w drzwiach i rozwala sobie dłoń.
Musieliśmy zawieźć go do szpitala. Założyli mu szwy.
Jeśli dobrze pamiętam, to była prawa ręka.
Powiedział: „Pierdolcie się, nie mogę grać”.
A ja na to: „Możesz śpiewać, zresztą jesteś gównianym gitarzystą,
więc to bez znaczenia”.
I tak zrobiliśmy.
Pod wieloma względami był jak trzylatek.
Oho, hej, na karuzeli
Nagraliśmy demo zatytułowane „Your Love”.
Twoja mała miłość
Twoja miłość, twoja mała miłość
Nie sądziłem, że jestem mężczyzną Dopóki nie zaznałem twojej miłości
Pojechaliśmy do miasta na spotkanie
z facetem, któremu podobały się niektóre dema Lou.
Zwrócił się do Lou i zapytał:
„Co chcesz robić? Co chcesz osiągnąć?”.
Lou odpowiedział: „Chcę być bogaty i chcę zostać gwiazdą rocka.
Będę bogaty i zostanę gwiazdą rocka, niezależnie od tego,
czy interesuje pana moja muzyka”.
W większości miejsc czuł się nieswojo.
A kiedy czuł się nieswojo,
wykorzystywał to i sprawiał, że inni też się tak czuli.
To przynosiło mu otuchę.
Nie wiem, czemu czuł się tak strasznie niepewnie, ale tak było.
Był niepewny przez całe życie.
Zawsze gniewał się na ludzi, którzy go odrzucali,
więc wolał pierwszy zakończyć przyjaźń.
W mrocznym kościele muzyki Który nie jest w pełni z morza ani z lądu
Lecz rozkwita w powietrzu w głębi umysłu
GŁOS DELMORE'A SCHWARTZA
Wzory w ruchu i w działaniu Następstwa pieśni procesyjnych
Kroczących w majestacie pewności
By rozsunąć nierozsunięte zasłony…
Trzymał się wtedy z Delmore'em.
Najbardziej podziwiałem Delmore'a Schwartza.
Studiowałem z nim poezję, ale były też inne utwory.
Niezwykłe krótkie eseje i opowiadania.
Byłem pod wrażeniem, że ktoś posługuje się tak prostym, codziennym językiem.
Delmore Schwartz uważał, że Lou ma ogromny talent.
Dzięki niemu opublikowano kilka wierszy Lou
w Evergreen Review.
W swojej poezji często poruszał wątki gejowskie.
Bardzo mroczne wątki.
Pisał o poznawaniu mężczyzn w toaletach publicznych,
uprawianiu seksu przy pisuarze i przekształceniu tego w wiersz.
Kiedy przeczytałem… jeden z tych wierszy,
zapytałem: „Lou, co jest, kurwa?
Skąd ta idea seksu opartego na poniżeniu?”.
Odpowiedział: „Jeśli coś nie jest mroczne i poniżające, to nie seks”.
Dodał: „Nie zrozumiesz tego.
Stajesz się Republikaninem”.
Poszliśmy do Hayloft w Święto Dziękczynienia albo Boże Narodzenie.
Niewiele pamiętam, tylko tyle, że to gejowski bar.
Była tam dziewczyna, niejaka Action. Próbował mnie z nią wyswatać.
Powiedziałam: „Nie jestem homo. Nie chcę być.
Nie mam ochoty eksperymentować”.
A on na to: „Zatańcz z nią”. Odpowiedziałam: „Dobrze”.
Zabrał mnie tam tylko po to, żeby pokazać mi, co go kręci.
Ludzie pytali: „Czemu cię to nie obchodzi?
Jak możesz z nim być, jeśli jest z facetami?”.
Odpowiadałam: „To nie ma ze mną nic wspólnego”.
Nie jestem zazdrosna. Nie przeszkadzało mi to.
Dużo bardziej przerażała mnie jazda na Manhattan, do Harlemu.
Kupował chyba… heroinę.
Jechaliśmy na róg 125-tej i Saint Nicholas.
I wchodziliśmy do kamienicy.
Bardzo lubił zabierać mnie w niebezpieczne miejsca.
Aranżował tak sceny,
żeby móc je potem opisać.
Wiecznie pisał.
Zawsze pisał albo opowiadania, albo teksty piosenek.
Zawsze podkreślał, że nie ma żadnej różnicy
między pisaniem książek a pisaniem piosenek.
Siedemnastu Wozniesienskich Jęczy bezgłośnie
Moje krzyki zostały rozdarte
Na kilometrach taśmy magnetycznej I nieskończonym czerwonym języku
Na studiach duży wpływ wywarł na mnie Ginsberg.
„Skowyt”, „Kadysz”.
Nagi lunch Burroughsa.
Piekielny Brooklyn Huberta Selby'ego Jr.
Myślałem: „Właśnie to chcę robić, tyle że na perkusji i gitarze”.
Nie wiem, dokąd zmierzam
Spróbuję dotrzeć do królestwa niebieskiego
Dzięki temu czuję się człowiekiem
Kiedy wbijam igłę w żyłę
Nic już nie jest takie samo
Kiedy mknę na swoim haju I czuję się jak syn Jezusa
I chyba po prostu nie wiem Chyba po prostu nie wiem
Nie było chyba dotąd
w dziejach ludzkości problemu, który towarzyszyłby nam od tak dawna
i byłby tak nierozumiany jak homoseksualizm.
Jakie jest najpoważniejsze przestępstwo seksualne?
Zbrodnia przeciwko naturze.
Jakie grożą za nią kary?
Maksymalny wymiar kary to 20 lat więzienia.
Aresztowano nas za przebywanie w barach.
I co z tego? Tak już było.
Był pewien bar o nazwie San Remo.
Wydawało się, że bywają tam osoby homoseksualne,
niesamowicie inteligentne i/lub kreatywne.
Bywali tam Edward Albee, Andy Warhol i Jasper Johns,
a wszystko kręciło się wokół rozkwitającego świata sztuki.
Pieniądze, przyjęcia, władza.
Kino było w rozkwicie.
Mieliśmy New York Film Festival, Lincoln Center,
wszystko, co działo się w połowie lat 60.
To był ekstremalny… kamp.
Każdy bawił się wtedy kampem,
tak jak Jack Smith.
NA POCZĄTKU 1964 ROKU
To była niesamowicie ekscytująca noc
w przededniu zagłady świata.
JOHN CALE ZAMIESZKAŁ Z KOMPOZYTOREM TONYM CONRADEM PRZY LUDLOW STREET 56.
Przy Ludlow Street 56 ja, Jack Smith, poznałem Angusa i Tony'ego.
FILMOWIEC JACK SMITH MIESZKAŁ TAM Z WIELOMA ARTYSTAMI I MUZYKAMI.
Tony Conrad zamieszkał…
GŁOS HENRY'EGO FLYNTA
…przy Ludlow Street 56, co było istotne.
Nie chciałem być częścią gospodarki…
GŁOS TONY'EGO CONRADA
…więc żyłem w mieszkaniu, za które płaciłem 25,44 $ miesięcznie.
Kiedy przechodziło się przez ulicę, dochodziło do dziwnego zderzenia
między awangardowym stylem życia Lower East Side
a oficjalną sceną artystyczną okolicy, która przekształciła się później w Soho.
Jack z nim zamieszkał.
Naszymi sąsiadami byli Piero Heliczer i jego żona Kate.
Potem Angus MacLise wrócił do Nowego Jorku
i zamieszkał na tym samym piętrze przy Ludlow Street 56.
W tym budynku mieszkał też Mario Montez. John…
John Cale zamieszkał z Tonym.
Ale jądrem Ludlow Street…
GŁOS AMY TAUBIN
…stał się Dream Syndicate La Monte'a Younga.
La Monte, Marian, Tony i ja
robiliśmy to przez półtora roku, półtorej godziny dziennie.
Utrzymywałem burdon. To wymagało pewnej dyscypliny
i otwierało oczy na wiele możliwości.
Każdą częstotliwość postrzegamy…
GŁOS LA MONTE'A YOUNGA
…w innym punkcie kory mózgowej.
Kiedy określi się zbiór częstotliwości powtarzanych raz za razem,
wprowadza to w bardzo intensywny i głęboki stan psychiczny.
Słyszysz detale szeregu harmonicznego,
niewiarygodnie piękne i niezwykłe.
Zaczynasz sobie uświadamiać,
że w sferze dźwięku istnieją nowe miejsca, w których możesz sobie znaleźć dom.
Nie musieliśmy się martwić jakimiś: „Zagraj A”. Nie.
Najstabilniejszym dźwiękiem, do którego mogliśmy się dostroić,
okazał się szum lodówki o częstotliwości 60 Hz.
Był to dla nas dźwięk zachodniej cywilizacji.
Bazą, to znaczy kluczem, w którym się znajdujemy,
jeśli trzecia harmoniczna to 60 cykli, jest dziesięć cykli.
Otóż dziesięć cykli to…
rytm alfa fal mózgowych podczas snu.
I nagle okazuje się: „Hej, coś w tym jest”.
W Dream Syndicate ciekawy był oczywiście
minimalizm muzyki.
Pełna gama, zatrzymanie się na jednej nucie
i wsłuchiwanie się we wszystkie zawarte w niej intonacje.
La Monte Young rozciągał jedną nutę na cztery godziny.
Poszedłem z Andym na jeden z jego występów.
Zanim poszłam do The Factory, widziałam Kiss Warhola.
Nie było tam napisów.
GŁOS AMY TAUBIN
Nie miałam pojęcia, kto to zrobił.
To była seria i co tydzień
puszczano szpulę o długości dwóch i trzech czwartych minuty,
z odpowiednią prędkością wynoszącą 16 klatek na sekundę.
W niemych filmach Warhola ciekawy jest zawsze powód,
dla którego wydają się nierealne:
mają być wyświetlane z prędkością 16 klatek na sekundę,
co oznacza, że ludzie na tych ruchomych obrazach oddychają,
a ich serca biją w innych ramach czasowych
niż twoje podczas oglądania.
Buduje to niezwykłe wrażenie estetycznego dystansu.
W budynku Empire State Building jest poczta.
Szliśmy na pocztę z torbami z czasopismem Film Culture.
Nagle się zatrzymaliśmy i spojrzeliśmy na budynek.
Powiedziałem chyba: „To idealny, ikoniczny obraz dla Andy'ego Warhola”.
Tak to wyglądało.
Warhol, awangardowy film i awangardowa muzyka:
tu chodziło o rozciąganie czasu.
Koncepcja muzyki w wydaniu La Monte'a
była… to była chińska koncepcja.
Tak, chińska koncepcja czasu.
Muzyka trwająca przez całe stulecia.
To było doświadczenie oparte na improwizacji, religijnej atmosferze.
Wszystko było bardzo tajemnicze.
Pewnego dnia Tony przyniósł przetwornik i to było to.
Dysponowaliśmy nagle wzmacniaczem.
Wiele się działo.
Zróżnicowanie tonalne i takie rzeczy, które wstrząsają budynkiem.
To naprawdę potężne narzędzia.
Kiedy graliśmy, brzmiało to tak,
jakbyśmy mieli w salonie bombowiec B-52.
Jestem pędziwiatrem, mała
I mnie nie dogonisz
Jestem pędziwiatrem, mała
I mnie nie dogonisz
Chodź, kochanie, pościgajmy się
Kochanie, kochanie, proszę
Zbierałem rock and rollowe płyty…
GŁOS TONY'EGO CONRADA
…to był rodzaj fetyszu.
Kiedy John ze mną zamieszkał, zaskoczyło go to.
Słuchaliśmy utworów, które były…
miały związek z tym, co robiliśmy z La Montem
ze względu na harmonie.
Czyste harmonie i tak dalej.
Hank Williams i Everly Brothers.
Marzyć
„Marzyć”. Marzyć.
Początek tej piosenki
i wszystkie różnice tonów, które słychać… Pomyślałem: „Rany”.
Na tamtym etapie zachwycał mnie rock and roll.
Zachwycało mnie to, co robili Beatlesi…
i teksty ich piosenek.
To nie była dziecinada.
„Wiem, jak to jest, gdy się umrze,
przez ciebie czuję, jakbym się nie narodził”.
Chwila. To coś, co mógłby napisać Lou.
I tak powstał tamten pierwszy szalony zespół.
Nazywali się chyba The Primitives.
W jego skład wchodzili John i Walter De Maria,
Tony i Lou.
Uspokójcie się.
Zagramy wam coś nowego.
Padniecie trupem, kiedy wnikniemy w wasze głowy.
Przygotujcie się. Zaczynamy. Dobra.
Pisałem piosenki dla niedużej wytwórni z Long Island City.
Przeniosłem się do Nowego Jorku.
Wytwórnia Pickwick wydawała tanie, bardzo popularne płyty.
Płyty po 99 centów.
Dwanaście piosenek o surfowaniu albo dwanaście piosenek na rozstanie.
Sprzedawali je w Woolworths.
Miał wizję.
Jego talent wykraczał poza jego talent, jeśli wyrażam się jasno.
Nie umiał śpiewać ani grać,
ale trafiało do mnie wszystko, co robił tym chrypiącym głosem.
Zamierzaliśmy z Lou wytyczyć nowy szlak i w końcu mu się to udało.
Tony został zaproszony na przyjęcie.
Jakiś facet podchodzi do nas i mówi: „Hej.
Wyglądacie bardzo komercyjnie.
Chcielibyście wypromować płytę?
Przyjedźcie do Long Island City”.
Reprezentował wytwórnię Pickwick Records, dla której piosenki pisał wtedy Lou Reed.
Kiedy poznałem Lou, uważnie się sondowaliśmy.
Wypiliśmy kawę, a ja miałem ze sobą altówkę.
Och, jeszcze raz
Nadal grałem dość klasycznie,
z mocnym vibrato. Brzmiało to naprawdę klasycznie,
bardzo dobrze i w ogóle.
Lou powiedział: „Cholera. Wiedziałem, że masz nade mną przewagę”.
Kładźcie się twarzą w dół
Jesteście gotowi?
Chciałem zrobić z nimi sesję pisania.
Ciągle powtarzałem, że powinniśmy pisać na poczekaniu.
Wszystkim się to spodobało.
Co ciekawe, on odegrał tu kluczową rolę.
Był autorem piosenek, zaczął improwizować. Bardzo mi się to spodobało.
John i reszta natychmiast dołączyli.
Wtedy powstała piosenka „The Ostrich”,
którą wielu świetnych producentów
takich jak Warren Thompson z Elektra Records naprawdę doceniło.
- Zrób strusia - Ła-ła-ła ła, tak
Obróć się w lewo A potem nogi na lewo
Świetnie.
Piosenka powstała na gitarze dostrojonej do jednej nuty.
Był potworny zgiełk: gitara i Lou, który śpiewał i grał na tamburynie.
To było totalnie spontaniczne.
Dokładnie tak sobie wyobrażasz chłopaków…
którzy robią takie rzeczy w garażu.
I było świetnie.
Tęskniłem za tym w dzieciństwie.
Nagle graliśmy na tym samym koncercie co Shirley Ellis…
„Bo-nana-bana fi-fo-fum”. Znacie tę piosenkę?
DJ powiedział: „Świetnie. A teraz kolejny zespół.
The Primitives prosto z Nowego Jorku,
z najnowszym hitem »The Ostrich«”.
Miałem wrażenie, że to coś w rodzaju magicznej pomyłki.
GŁOS TONY'EGO CONRADA
To był zupełnie nowy świat.
Nie uważałem tego za drogę do tworzenia poważniejszej muzyki.
W Pickwick słynął z tego, że regularnie
był naćpany, chory.
Upadał, musiałem wozić go do szpitala.
To jeden z powodów, dla których,
mimo jego wielkiego talentu, chciałem zakończyć tę znajomość.
Lou powiedział: „Nie pozwalają mi nagrywać piosenek, które chciałbym nagrać”.
Podziałało to na mnie jak płachta na byka. „Co?
A jakie niby piosenki chcesz…”.
Pokazał mi te inne piosenki.
Pisałem o cierpieniu.
Pisałem o rzeczach, które bolą.
Pisałem o rzeczywistości, którą znałem albo którą znali moi przyjaciele,
o rzeczach, które widziałem czy słyszałem…
Chciałem dotrzeć do ludzi, którzy byli po drugiej stronie.
Zapytał: „Czemu mnie nie grają?”.
Bo ludzie będą się skarżyli,
że te piosenki promują narkotyki.
Ale nie są o narkotykach.
To piosenki o ludziach, którzy są niezadowoleni z własnego życia.
Czemu nie zrobimy tego sami?
W 1964 roku w tym samym mieszkaniu przy Ludlow mieszkali teraz Cale i Reed.
„I'm Waiting for the Man”. Muzyka i słowa: Lou Reed.
Warto być wrogo nastawionym do świata,
bo określasz swoją pozycję,
określasz pozycję przeciwną i coś na tym budujesz.
Rozumieliśmy, gdzie się znajdujemy
i jaką pogardę budzi w nas wszystko inne. I to się sprawdzało.
Och, proszę wybaczyć Ani mi się śni
Po prostu czekam Na drogiego przyjaciela
Wiecznie powtarzał: „Cholera, stary.
Jak to się, kurwa, stało? Z Walii?”.
Pokazał mi teksty do „Venus in Furs” i „I'm Waiting for the Man”.
Uznałem, że to naprawdę spójne, dobrze napisane piosenki.
Ale powiedziałem: „Czekaj, muzyka nie pasuje do tych tekstów”.
Bardzo się podekscytowałem możliwościami,
które mieliśmy. Lou chyba też.
Sprawdzaliśmy różne kalibracje,
tria, kwartety, tego typu rzeczy.
Lśniące, lśniące...
Pewnego dnia jechał zimą metrem i spotkał Sterlinga bez butów.
Nie widział go od czasów Syracuse.
Na pewno słyszał Lou z zespołem w Syracuse
i chciał do nich dołączyć.
Chciał to zrobić. Był gotowy.
Był samoukiem, grał, odkąd skończył 15 lat.
Na imprezach nie rozstawał się z gitarą
i właśnie to chciał robić. I oto nadarzyła się okazja.
Nagle mieliśmy gitarzystę, który pracował nad swoimi solówkami.
Siadaliśmy z Lou i improwizowaliśmy.
A Sterling grał solówki.
Świetnie grał na gitarze, w stylu Isley Brothers.
Był bardzo naturalny i delikatny.
Wkrótce miało się okazać, że można łączyć Wagnera i R&B.
Wracałam kiedyś do domu z zajęć
i w radiu puścili „Not Fade Away” w wersji Stonesów.
Zjechałam na pobocze. To było zbyt ekscytujące, musiałam się zatrzymać.
Szukali perkusisty,
więc powiedziałam: „Siostra Jima gra na perkusji”.
Zawiozłam Lou na spotkanie.
Maureen była siostrą mojego starego przyjaciela…
GŁOS STERLINGA MORRISONA
…też studiowała w Syracuse i przyjaźniła się z Lou.
Maureen grała w dziewczęcym zespole na Long Island,
ale grupa się rozpadła.
Więc pojawiła się,
żeby pograć trochę na perkusji
i się powygłupiać.
Sam nie wiem. To było bardzo swobodne.
Kiedy wracała do domu nad ranem, koło piątej,
puszczała płyty Bo Didleya
i grała codziennie od piątej do południa.
Uznaliśmy, że to idealna perkusistka. I tak się stało.
Dobrze się bawiłam i byłam naprawdę podekscytowana,
że mam okazję pograć z kimś na żywo.
Dotąd z nikim nie grałam. Dobrze się bawiłam.
Żeby przyćmić Boba Dylana,
musieliśmy co wieczór wychodzić na scenę i improwizować z innymi kawałkami.
Lou był ekspertem w tej dziedzinie.
Potrafił spontanicznie improwizować z tekstami piosenek.
Przychodził z gitarą, siadał, ja sięgałem po altówkę
i zaczynaliśmy grać piosenkę.
Nagle pojawiały się zaskakujące teksty.
A potem się tym bawiliśmy i do czegoś dochodziliśmy.
Nie mieliśmy pojęcia, kiedy Lou albo John wyruszą na nieznane lądy
i zaczną grać nie wiadomo co.
Moja rola polegała na czekaniu,
aż będą gotowi, by wrócić.
Lou siedział obok mnie… To było jak wznosząca się w górę ściana dźwięku.
Patrzyłam na jego usta, żeby określić, jaki to moment piosenki.
Po prostu podążałam za nim.
Obok świetnie skonstruowanych piosenek, które pisał,
interesowała mnie właśnie improwizacja.
Wywodziła się wprost z podświadomości.
A kiedy Lou opowiedział o terapii elektrowstrząsami,
w mojej głowie wszystko się poukładało.
To do mnie przemówiło, zwłaszcza w muzyce,
bo ta muzyka wywodziła się ze snów.
W ówczesnym rock and rollu najbardziej lubiłem
powtarzalny charakter riffów
i to, że można było stworzyć jeden riff,
który istniałby radośnie w całej piosence.
Burdon był oczywiście jednym z nich.
Kiedy założyliśmy The Velvet Underground,
miałem trochę piosenek i to, że nagle ożyły, było niesamowite.
Byłem facetem, który grywał w barach.
Większość współprac
kończy się niepowodzeniem.
Ta dziwność nie powinna istnieć w tamtej przestrzeni.
Obowiązywał zawsze określony standard
dotyczący tego, jak być eleganckim i jak być brutalnym.
Lśniące, lśniące, lśniące Skórzane buty
Dziewczynka smagająca biczem w mroku
Nadchodzi pośród dzwonów, twój sługa Nie opuszczaj go
Uderz, droga pani I ulecz jego serce
Jestem zmęczony
Jestem znużony
Mógłbym spać przez tysiąc lat
Tysiące snów by mnie zbudziły
Burdon idealnie się wpasował, gdy tylko rozbrzmiała „Venus in Furs”.
Wiedziałem, że potrafimy zrobić w rock and rollu coś,
czego dotąd nie zrobiono.
Zrobiliśmy to rozstrojonymi gitarami, z czego byłem bardzo dumny.
Powiedziałem: „Hej, Lou.
Nikt nie rozgryzie, jak to zrobić”.
Zaskoczyły mnie reakcje w Nowym Jorku.
Pomyślałem, że zrobiliśmy coś, czego nikt inny nie zrobił.
Lśniąca skóra w ciemności
Uważałem, że dokonujemy czegoś tak odważnego,
że ludzie będą pod wrażeniem.
Uderz, droga pani I ulecz jego serce
Maleńkie miejsce, Café Bizarre.
Byliśmy podekscytowani, że nam to proponują.
Było tam mało osób. Nikt nie tańczył. Dziwna atmosfera.
Niektórzy odwracali się plecami do ludzi.
Byli nieco odpychający.
O rany, budzili postrach.
Barbara Rubin była reżyserką z elitarnych kręgów.
Dobrze znała Boba Dylana i Andy'ego.
Ciężko pracowała, żeby zapoznawać ze sobą ludzi.
Zjawiła się w The Factory i oznajmiła, że w centrum gra zespół,
który powinni zobaczyć.
Nagle w klubie zaroiło się od ludzi.
Gerard był przedstawicielem The Factory.
Podszedł do mnie i powiedział:
„Zapraszamy was jutro po południu do The Factory”.
Barbara Rubin wprowadza ich, są cali na czarno…
…i zaczynają grać.
Zagrali „Heroin”. A my…
Niewiarygodne. Byliśmy zachwyceni.
Zachęcające i inspirujące było to,
że w The Factory wszystko skupiało się na pracy.
Każdego dnia zjawiał się tam przede mną,
pytał: „Ile piosenek napisałeś?”.
„Dziesięć”. A on na to: „Jesteś taki leniwy.
Czemu nie napisałeś 15?”.
Ludzie przychodzili i odchodzili.
Pojawiały się znajome twarze, inne znikały.
To wszystko był handel.
Nie wiem
Dokąd zmierzam
Ale ja
Spróbuję dotrzeć
Do królestwa niebieskiego
Dzięki temu czuję się człowiekiem
Kiedy wbijam igłę w żyłę
Nic już nie jest takie samo
Kiedy mknę na swoim haju
I czuję się jak syn Jezusa
I chyba po prostu nie wiem
Chyba po prostu nie wiem
Andy jest bóstwem.
Pozaplanetarnym bytem.
Był jak ojciec, wiecznie powtarzał: „Tak, tak, tak”.
Myślę, że ten aspekt jego charakteru przyciągał ludzi do The Factory.
Czuli się tam jak w domu.
Kiedy krew zaczyna płynąć
Kiedy tryska spod strzykawki
Kiedy zbliżam się do śmierci
Nie możecie mi pomóc, nie wy, chłopaki
Ani wy, słodkie dziewczyny Z waszymi słodkimi słówkami
Chciałam mu zaimponować.
Był publicznością. Rozpaczliwie pragnęłam publiczności.
Dobrze. Po prostu… Nie musisz nic robić.
Rób to, co robisz.
To wszystko.
Nie było wskazówek.
Heroino
Warhol nie wydawał żadnego dźwięku,
ale jego obecność po pewnym czasie wywoływała grzmoty,
właśnie dlatego, że się nie odzywał.
Bądź moją śmiercią
To cię skłania do zrobienia czegoś.
Heroino
Patrz prosto w obiektyw.
GŁOS AMY TAUBIN
Spróbuj się nie ruszać. Spróbuj nie mrugać.
To była umiejętność.
I wtedy jest mi lepiej niż po śmierci
Dzięki Bogu mnie to nie obchodzi
Chyba po prostu nie wiem
I chyba po prostu nie wiem
Heroino
Bądź moją śmiercią
Sponsorujemy nowy zespół. Nazywa się The Velvet Underground.
Ponieważ nieszczególnie wierzę już w malarstwo,
pomyślałem, że to miły sposób na połączenie…
Mamy szansę połączyć muzykę i sztukę,
i filmy.
Nadal pracujemy nad rodzajem…
nad największą dyskoteką na świecie.
Mówię ci
Wszystko w czerwcu, w niedawnej przeszłości…
- Włączona? - Teraźniejszość pokazuje…
Dzieje się dużo dobrego
…w sferze zawodowej.
Świat jest w tej pozycji
…a to oznacza, że nadchodzi sukces
…i masa szczęścia.
Koło fortuny, które…
wskazuje raczej… ambicje oraz
bardzo bliskich przyjaciół, bliskie osoby.
Nie ma obecnie zbyt wielu tarć.
Żadnych kłótni ani tego typu rzeczy.
Bo teraz nie pracujemy.
Widać tu…
Karierę, biznes… waszą profesję, tego typu sprawy,
widać tu wiele rywalizacji… zawsze.
Zawsze będzie wiele rywalizacji…
Większość osób, które przychodziły do The Factory,
robiła to ze względu na kamery.
Ci ludzie myśleli, że zdobędą sławę, staną się gwiazdami.
Bardzo obiecująca perspektywa. Nowe spojrzenie.
I wiele nowych zdarzeń.
Jakiś ideał kobiecego piękna
i jeśli się go nie spełniało…
A któż mógł go kiedykolwiek spełnić?
To było bardzo szkodliwe.
To nie było dobre miejsce dla kobiet.
A jeśli nie potrafisz pogodzić się z tym, że ceniono cię
głównie za wygląd, to…
no wiesz.
Pewnego dnia pracowaliśmy w The Factory.
GŁOS BILLY'EGO NAME'A
Gerard właśnie wrócił z Europy.
Miał singiel, płytę 45-tkę i był na niej dziwny głos…
Że obchodzi mnie, czy mnie kochasz
Nie twierdzę, że obchodzi mnie
Wystąpiła w Słodkim życiu.
Anita Ekberg była tam gwiazdą,
ale to twarz Nico wszyscy zauważali w tym filmie,
bo była oszałamiająco piękna.
W końcu Nico przyjechała do Nowego Jorku.
Paul zaczął interesować się Nico w kontekście promocyjnym.
Przekonywał Andy'ego, że nie może mieć tylko grupy rock and rollowej,
bo Lou nie był szczególnie przystojny,
nie miał świetnego głosu. „Musisz tam mieć piękną dziewczynę”.
Andy musiał błagać Lou.
I oto znowu ona
Na początku szalenie ich irytowało,
że nie potrafiła śpiewać czysto.
To chyba John wymyślił w końcu, co zrobić z tym głosem.
To było dość osobliwe.
Nie potrafiła tego, nie potrafiła tamtego,
a potem nagle robiła to świetnie.
Muszę się tego nauczyć.
Nagle zaczynasz rozumieć ten aspekt promocyjny
i pomysł na jasnowłosą górę lodową na środku sceny,
obok nas, ubranych na czarno.
Będę twoim lustrem Odbijającym to, kim jesteś
W razie, gdybyś nie wiedział
Trzy czy cztery piosenki, które zaśpiewała, były dla niej idealne
i nikt inny nie potrafił ich tak wykonać.
Zawsze wydawała nam się tajemnicza.
GŁOS STERLINGA MORRISONA
Mało podróżowaliśmy.
Nie byliśmy obyci w świecie, z wyjątkiem Johna.
Ona potrafiła śpiewać.
Nie była tam tylko po to, żeby stać bezczynnie i być piękną.
Proszę, opuść ręce
Bo cię widzę
Andy chciał, żeby śpiewała w pudełku z plexi,
ale Nico się nie zgodziła.
Poważnie podchodziła do muzyki i chciała śpiewać te piosenki.
Spektakl jej urody
był dla niej chyba kompletnie nieistotny.
Tak żebyś się nie bał
Gdy pomyślisz, że noc Ujrzała twoje myśli
Możliwe, że Andy miał na nią taki pomysł.
Była taka zdystansowana, niedostępna.
Myślę, że nie chciała być bardzo sławna.
Chyba chciała po prostu wykonywać dobrą robotę.
Bo cię widzę
Kiedy nie jest się znanym, porównują cię do różnych osób.
Ją porównywano do Marlene Dietrich i do Garbo.
- Będę twoim lustrem - Odbijającym to, kim jesteś
Zaczęli porównywać do niej innych.
- Będę twoim lustrem - Odbijającym to, kim jesteś
Dostaliśmy coś od nich.
Poznaliśmy Toma Wilsona, producenta Boba Dylana,
i do czegoś dochodziliśmy.
Mogliśmy nagrać płytę.
Zjawił się Norman Dolph i dał Andy'emu 1500 $ na nagranie płyty.
O rany.
Za czymś goniliśmy.
Czekam na mojego człowieka
Mam w ręku dwadzieścia sześć dolarów
Na rogu Lexington i 125-tej
Czuję się chory i brudny Bardziej martwy niż żywy
Andy był niesamowity i nie sądzę,
żeby to wszystko mogło wydarzyć się bez niego.
Nie wiem, czy podpisalibyśmy kontrakt,
gdyby nie zrobił okładki. I gdyby Nico nie była taka piękna.
Hej, biały chłopaku Uganiasz się za naszymi kobietami?
Przez rok pracowaliśmy nad albumem z bananem.
Andy wyprodukował naszą pierwszą płytę
w tym sensie, że był tam w studio i oddychał.
Ale zrobił coś więcej.
Umożliwił nam stworzenie tej płyty
tak, że nikt niczego nie zmieniał, bo był przy tym Andy Warhol.
Portorykańskie buty I duży słomkowy kapelusz
Doskonale rozumiał, o co nam chodzi,
co chcemy wykreować i jak do tego doprowadzić.
Zapewnił nam duże wsparcie.
…Trzeba czekać
Czekam na mojego człowieka
Nico była zakochana w Lou. Andy był zakochany w Lou.
Zakochiwali się w nim chłopcy i dziewczyny, mężczyźni i kobiety.
Malowałem i rysowałem, chciałem, by mnie rozumiano
i szukałem sceny artystycznej.
Przyjaciel przyniósł mi ich płytę, kiedy miałem 15 lat.
Chciał się wymienić, bo nie była w jego guście,
a ja miałem płytę Fugs, którą byłem gotów oddać.
Zachwyciła mnie intonacja Lou Reeda.
„Portorykańskie buty i duży słomkowy kapelusz”.
Te…
A pod tym burdon Cale'a.
I to było to.
Nie chcesz tej płyty? Jest moja.
Ci ludzie by mnie zro… Moje pierwsze słowa
mogły brzmieć: „Ci ludzie by mnie zrozumieli”.
Ma w sobie wszystko Daje ci tę słodycz
Pewne elementy tego, co robił Lou…
GŁOS DAVIDA BOWIEGO
…były po prostu obiektywnie słuszne. Charakter jego tekstów.
Dylan wprowadził nowy rodzaj inteligentnego pisania popowych piosenek.
Ale Lou przeniósł to na awangardowy poziom,
a jego korzenie tkwiły w Baudelairze i Rimbaudzie…
Ale w tamtym okresie nie uważano tego za istotne.
Nie promowano nas.
Wiele stacji radiowych nie grało naszych kawałków.
Nie grali między innymi „Heroiny”.
Ale MGM też nie…
Na tamtym etapie uznali chyba, że Mothers of Invention
to pewniejsza inwestycja i niewiele po prostu robili.
Tak, jakby podpisali z nami kontrakt, żebyśmy zniknęli z ulic.
Do jutra, ale to po prostu Kiedy indziej
Czekam na mojego człowieka
Idź do domu
Wszystko w porządku
Zebraliśmy się tu wszyscy.
Andy Warhol, poeta Gerard Malanga.
Tam, jeśli obrócisz kamerę, jest Ed Sanders
z rockowego zespołu The Fugs.
Poeta Peter Orlovsky, który śpiewa też hinduskie mantry.
Jonas Mekas kręci filmy, co robi w tej chwili.
W obrębie samego Nowego Jorku
było ze 30, 40 artystów zajmujących się czymś,
co nie ograniczało się wyłącznie do ich dyscypliny,
ale obejmowało też inne dziedziny sztuki.
Więc zorganizowaliśmy pierwszy taki festiwal,
rodzaj przeglądu tego, co działo się
w szeroko rozumianej sztuce i szeroko rozumianym kinie.
To było w listopadzie albo grudniu 1965 roku.
W 1966 roku wynająłem teatr przy 41. Ulicy,
na Times Square, i tam się przenieśliśmy.
Tam odbyła się premiera Chelsea Girls i wielu innych filmów Warhola.
Nastoletnia Mary Powiedziała wujkowi Dave'owi
Zaprzedałam duszę Muszę zostać zbawiona
Postanowiliśmy zrobić coś multimedialnego…
GŁOS BILLY'EGO NAME'A
…pokazywaliśmy to kilka tygodni. Nosiło tytuł „Andy Warhol's Up-Tight”.
The Velvet Underground, Gerard Malanga
i Mary Woronov tańczyli i w ogóle.
Biegnij, biegnij, biegnij, biegnij Cygańska śmierć z tobą
Powie ci, co robić
W ramach przygotowań…
sfilmowaliśmy The Velvet Underground z Nico w The Factory,
a potem, kiedy występowali na żywo,
na scenie filmoteki, wyświetliliśmy to w tle.
Poszła sprzedać duszę Nie była na haju
Nie wiedziała, myślała Że może to kupić
Dom Polski przy Saint Mark's Place
w East Village był akurat dostępny,
więc zajęliśmy tę przestrzeń na miesiąc.
Przekształciliśmy „Andy Warhol's Up-Tight” w „Exploding Plastic Inevitable”.
Dawny Polski Dom Narodowy
to obecnie the Dom, centrum życia nocnego East Village.
Muzyka Nico i The Velvet Underground.
„The Exploding Plastic Inevitable”,
impreza stworzona przez Andy'ego Warhola, z udziałem jego kobiecego odkrycia roku.
Jej styl wokalny jest niezwykły.
ANDY MA COŚ DLA KAŻDEGO!
Andy ma rockowy zespół The Velvet Underground.
Jego pomysł na dyskotekę to sala taneczna,
koncert jego muzyków,
równoległe projekcje kilku filmów
i kolorowe światła towarzyszące ludziom, którzy tańczą albo oglądają.
Obłęd.
ANDY WARHOL – NA ŻYWO
Byłem gitarzystą Nico na koncertach, które grała w the Dom.
Grałem też otwierający set.
Nie byłem… Nie miałem na koncie płyty, nie byłem żadną atrakcją.
Po prostu zagrałem set.
Nikt tam nie przychodził, dopóki nie zjawił się Andy.
To on był atrakcją.
Na balkonie Andy ustawiał projektory,
były tam też różne żele, kolory i światła stroboskopowe.
Nikt nie wiedział, jak używać świateł,
więc oddawaliśmy je publiczności.
To również dlatego nie zarabialiśmy.
Wiecznie coś psuli lub zrzucali z balkonu,
a Andy miał taką technikę…
„Kto umie obsługiwać oświetlenie? Ty umiesz to robić?”.
Ludzie oglądali jego filmy,
ale nie mogli ich oglądać, bo nie ma tam fabuły.
Więc towarzyszy ci dziwne uczucie: „To rzeczywistość czy opowieść?”.
I tego nie wiesz. Były hipnotyzujące.
Na górze rozwijała się scena artystyczna.
Ludzie tacy jak Walter Cronkite, Jackie Kennedy
i wielu innych bywalców, pojawiali się ze względu na Andy'ego
i jego związki z kolekcjonerami sztuki z Central Park West.
Przychodzili tam i tańczyli niesamowici ludzie.
Tańczył tam Nuriejew.
Tańczył cały New York City Ballet.
To wszystko ukształtowało się nie dlatego,
że była to niepowtarzalna impreza.
Chodziło raczej o ten niezwykły muzyczny aspekt,
to, co działo się z piosenkami Lou.
To właśnie Barbara Rubin, która ich odkryła,
zaczęła wyświetlać na nich te pieprzone kropki, kiedy grali,
tak jakby nie wystarczyło patrzeć na nich.
Pytałem: „Lou, czemu oni ci to robią?”.
Oczywiście wzruszał ramionami i mówił:
„Tego chce Andy. Wiesz, to rodzina”.
Po trzech tygodniach występów wyruszyliśmy w trasę.
Wiele razy graliśmy na różnych wystawach,
gdzie zapraszano Andy'ego, a my byliśmy rodzajem eksponatu.
Ci bogaci ludzie z towarzystwa tłumnie wychodzili…
NOWOJORSKIE STOWARZYSZENIE PSYCHIATRII KLINICZNEJ
…artyści też i to było…
Nie chcieli słuchać zespołu, zwłaszcza takiego jak nasz.
STOWARZYSZENIE FILMOWE RUTGERS UNIVERSITY
Widziałem już show Exploding Plastic Inevitable
i występ The Velvet Underground w the Dom.
Ale kiedy usłyszałem, że przyjadą
do Provincetown, gdzie mieszkałem…
Mieli dać koncert w Chrysler Museum.
Sala nie była pełna. W miasteczku tego nie rozumiano.
Strasznie dziwnie było wyobrażać ich sobie
w punkcie kulminacyjnym czasów hipisowskich,
choć byli tak anty-hipisowscy.
Zdobyliśmy wielu fanów pośród tych ludzi…
BENEFIT MERCE'A CUNNINGHAMA
…ale żartowaliśmy też: „Ilu ludzi wyszło?
Jakaś połowa. Musiało nam dziś dobrze pójść”.
To był nie tylko hałas…
GŁOS NICO
…ale ten typ muzyki, który słyszysz,
kiedy na zewnątrz szaleje burza.
A potem Paul zorganizował nam występy na Zachodnim Wybrzeżu.
Poniedziałek, poniedziałek
Taki dla mnie dobry
Zachodnie Wybrzeże
było zorganizowaną siłą, która próbowała zdominować scenę pop.
Był dokładnie tym, na co liczyłem
Jechaliśmy z lotniska wynajętym autem…
GŁOS STERLINGA MORRISONA
…włączyłem radio i usłyszeliśmy „Monday, Monday”.
Powiedziałem: „No nie wiem…”.
Może nie jesteśmy na to gotowi”.
Przylecieliśmy do Los Angeles
i po raz pierwszy zauważyliśmy, że jesteśmy inni,
kiedy trafiliśmy do Tropicana Motel.
Byliśmy ubrani na czarno, kompletnie zakryci
i siedzieliśmy nad basenem.
To wyglądało naprawdę głupio.
Oprócz Gerarda. Gerard pieprzył się z kimś na tyłach.
Niedzielny poranek
Przynosi świt
To niespokojne uczucie U mojego boku
Nigdy nie byliśmy na Zachodnim Wybrzeżu
i uderzyło nas, że wszyscy są tam strasznie zdrowi.
Za pokaz świetlny uważali projekcję Buddy na ścianie.
Kiedy przyjechaliśmy do Kalifornii, mieli scenę w The Trip.
Co postawiono na scenie? Gerarda i mnie.
Robiliśmy performance, żeby zachęcić ludzi do słuchania The Velvets.
Zawsze jest przy tobie ktoś Kto zadzwoni
To nic takiego
Wcisnęli do programu Franka Zappę
i Mothers of Invention. Gardziliśmy nimi.
Mieliśmy poczucie, że uosabiają Zachodnie Wybrzeże.
Byli hipisami. Nienawidziliśmy hipisów.
Wiesz, flower power, palenie staników.
Co z tobą, kurwa, nie tak?
Nie znosiliśmy tych bredni o miłości i pokoju. Bądźmy szczerzy.
A wolna miłość i to
„Wszyscy są cudowni i wszystkich kocham. Czy nie jestem cudowna?”.
Każdy pragnie pokoju na świecie, nikt nie chce kulki w łeb,
ale nie przekonasz ludzi, wręczając kwiaty palantowi,
który chce cię zastrzelić.
Powinni…
pomagać bezdomnym albo… Coś robić.
Coś z tym robić. A nie chodzić z kwiatami we włosach.
To były uniki, bagatelizowanie niebezpieczeństwa
i funkcjonowanie w świecie,
w którym nie doceniasz skali zagrożenia.
Rodzaj ludzki był popieprzony…
a ich pieprzyło społeczeństwo.
Nie wpadasz przez to w depresję i się nie załamujesz.
Umacniasz się
i sprzeciwiasz się wielu rzeczom, którym ludzie się nie sprzeciwiają.
Więc nie jesteś…
I właśnie tutaj wkracza artysta,
bo on nie jest częścią społeczeństwa.
Jest inny.
Nie sposób opisać, jakie to uczucie, gdy tańczy się rocka
i może dlatego tylu młodych ludzi przybywa tu co weekend,
żeby sprawdzić, co stworzyli dla nich Bill Graham i Fillmore West.
Ludzie są tu mili i radośni.
Jest rodzaj esprit, którego nie ma w innych miastach,
takich jak Nowy Jork, Chicago, Detroit,
gdzie wszystko jest dość surowe i ponure.
O rany, ależ nas nie znosił.
Kiedy wychodziliśmy na scenę,
stał tam i powiedział: „Mam nadzieję, że to położycie, gnoje”.
To po co nas tu ściągałeś?
Chyba był strasznie zazdrosny i wściekły,
bo twierdził, że robił pierwsze pokazy multimedialne,
ale były one żałosne w porównaniu z tym, co stworzył Andy.
A potem pojawiły się recenzje.
„The Velvet Underground powinni zostać pochowani,
głęboko pod ziemią”.
„TO NIE ZASTĄPI NICZEGO OPRÓCZ SAMOBÓJSTWA”.
Tak powiedziała… jak jej tam, Cher.
Wracamy do Nowego Jorku i szykujemy się do powrotu do the Dom.
Ale nie możemy wrócić. Dlaczego?
Wynajem tego miejsca przejął Al Grossman,
manager Dylana, Dylan zmienił nazwę na The Balloon Farm.
A my wylecieliśmy.
Oto nadchodzi
Odeszła, odeszła, odeszła
Wyszedł drugi album i zobaczyliśmy
skutki bycia w trasie.
I cały ten zamęt. Pokazywał…
Zamęt odzwierciedlał to, co działo się w zespole.
Coraz trudniej było nam
wspólnie pracować.
- Wiem, że dawno już zmarła i odeszła - Wymawiała moje imię
- To już nie to samo - Wymawiała moje imię
Och, gdy budzę się rano Mamo
- Wymawiała moje imię - Wymawiała moje imię
To pewnie najszybszy album, jaki powstał. Podkręciliśmy tempo.
Inżynier dźwięku wyszedł.
Jeden z inżynierów powiedział: „Nie muszę tego słuchać.
Uruchomię nagrywanie i wychodzę. Kiedy skończycie, przyjdźcie po mnie”.
- Białe światło - Białe światło mąci mi w głowie
- Białe światło - Czy nie wiesz
- Że przez nie oślepnę - Biała gorączka
Biała gorączka Łaskocze mi palce u nóg
- Białe światło - Och, zlituj się
Gdy ją mam, Bóg jeden wie
Wszystkie piosenki z drugiej płyty
powstały spontanicznie i były agresywne.
To czysta amfetamina.
Biała gorączka Łaskocze mi palce u nóg
Nikt ze sobą nie rozmawiał.
Wszyscy podkręcali swoje fadery.
Więc robiło się coraz głośniej.
„Kto jest teraz najgłośniejszy?”. To była dziecinada.
Jeśli nie będziemy improwizować, doprowadzimy się do szału.
Okazało się, że i tak doprowadzamy się do szału.
Ale improwizacja pomagała,
kiedy ekscytowało cię to, że grasz w kółko tę samą piosenkę.
Coraz trudniej się współpracowało.
Białe światło mknie przeze mnie Przez mój mózg
- Białe światło - Białe światło
- Sprawia, że wariujesz - Biała gorączka
Biała gorączka Łaskocze mi palce u nóg
CISZA PROGRAM NA ŻYWO
Nie zakładaliśmy, że to będzie The Velvet Underground and Nico.
To po prostu… Myśleliśmy, że to tymczasowe rozwiązanie.
Oto Pokój 546
Wystarczy, by cię zmóc
Brigid cała w folii
Zastanawiasz się,
czy Nico robiła w zespole wszystko, o co ją prosiliśmy,
ale chyba w głębi serca
ciągnęło ją coś innego.
Wiecznie pisała teksty piosenek i wiersze.
Coś zawsze odrywało ją od wspólnej pracy.
Wędrowała.
Weszła w tę sytuację i po cichu się oddaliła.
Kłótnia z markerami
Zastanawiasz się tylko
Jak wysoko polecą
Oto nadchodzą
A potem… Po tym wszystkim
Lou nagle wpadł w szał.
Zwolnił Andy'ego,
a Andy nazwał go zdrajcą.
To wszystko działo się za zamkniętymi drzwiami.
Nie miałem pojęcia, że Lou zwolnił Andy'ego.
Ludzie myśleli, że Andy Warhol jest głównym gitarzystą,
co utrudniało nam życie, gdy porzuciliśmy naszego wielkiego pasterza.
ANDY WARHOL WALCZY O ŻYCIE
To piosenka „Sister Ray”.
Jest o pewnych królowych.
Jedna nazywa się Duck, a druga Sally.
Duck i Sally są w środku
Szukają wyjścia
Gapią się na Miss Rayon
Która zajmuje się lizaniem
Szukam swojej żyły
Nie mogłem wbić się z boku
Profesorowie z Harvardu, modelki z Nowego Jorku,
młodociani przestępcy,
gangi motocyklowe,
nerdy takie jak ja.
Fani Grateful Dead. Wielu ludzi było fanami obu zespołów.
Uświadomiliśmy sobie, że zdobywamy pewną popularność.
To było oczywiście miłe,
zwłaszcza w Bostonie, gdzie często grywaliśmy.
Widziałem ich w sumie z 60 albo 70 razy.
Kiedy słuchałem tej muzyki, czułem się wolny emocjonalnie,
bo zrozumiałem, że nic innego tak nie brzmi.
Uzyskiwali pewien dźwięk i więcej się to nie powtarzało.
To było ekscytujące.
Zrób to, dokładnie tak
Jak Sister Ray mówiła
To było nie tylko nowe, ale i skrajnie inne.
To były kawałki w powolnym albo średnim tempie, nie rock and roll.
Dziwne melodie.
Człowiek słuchał, jak grają
i nie potrafił wyjaśnić pewnych dźwięków.
Widziało się…
Potem słyszało się niewyraźną główną melodię.
Coś… A potem linię basu.
Ale w pomieszczeniu były też inne dźwięki.
Rozglądałeś się i myślałeś:
„Skąd to się wzięło?”.
To był zbiorowy dźwięk.
Zwykle grali długą wersję „Sister Ray”,
a potem było tych pięć sekund po piosence.
Pięć sekund, które wiele mówiły o tym, jak się ich oglądało.
Nagle zaczynali coś takiego…
Potem różne partie na keyboardzie.
Potem było… różne części. Perkusja.
I nagle…
Zapadała cisza, a publiczność
milczała przez jedną…
Pięć. I wtedy ludzie zaczynali klaskać.
The Velvet Underground znów ich zahipnotyzowało.
Jestem w Boston Tea Party,
a The Velvet Underground ma wzmacniacze.
Przygotowują się do gry. Stroili instrumenty.
Zadawałem różne pytania.
„Czemu w tym miejscu stosujecie fuzz?”.
„A tamten dźwięk?”.
A on mówił: „Ten dźwięk, młody człowieku, to wiele rzeczy”.
To Sterling Morrison nauczył mnie grać na gitarze.
Dzięki tej wolności czułem się mniej przywiązany do liceum,
do jakichkolwiek konwencji obowiązujących w innej muzyce
i pomogło mi to tworzyć własną muzykę.
Tacy właśnie byli. Hojni.
Potraktowali mnie hojnie. Pozwolili mi kiedyś otworzyć koncert.
Kiedy były napięcia między członkami zespołu,
pozwalali mi spędzać ze sobą czas.
Wiedzieli, że nic nie wygadam.
Ale owszem, wyczuwało się napięcie.
Byłem w szoku, kiedy napięcie doszło do takiego poziomu,
że John Cale odszedł z zespołu.
Często iskrzyło między trzema chłopakami.
Ledwo wytrzymywałam próby, to było strasznie stresujące.
Czasem kłócili się o samą muzykę.
Czasem Lou był po prostu poirytowany,
albo za bardzo się rządził i mówił innym, co mają robić.
To się wiecznie przewijało.
Lou dyktował warunki.
Nie umiałem go zadowolić.
Nic, co bym zrobił…
Jeśli próbowałeś być miły, nienawidził cię jeszcze bardziej.
Kiedy coś sugerowałeś, przyjmował to z lekceważeniem.
Bardzo cierpiał.
Chociaż muszę powiedzieć, że John Cale potrafił wybuchnąć.
Sprawiał, że przebywanie z nim było strasznie nieprzyjemne,
jeśli nie czuł się dobrze.
A był ponury.
To, że rozumieliśmy, gdzie się znajdujemy,
i jaką pogardę budzi w nas wszystko inne…
Na koniec okazało się niestety,
że zaczęliśmy to czuć do siebie.
Nadeszła chwila, kiedy trzeba było powiedzieć: „Do diabła z tym.
Nie rozwiążemy problemów, zachowując się w ten sposób.
I nikt nam nie pomoże tego wyprostować”.
Nikomu nie pozwalaliśmy mówić, co mamy robić.
Gdyby nie było narkotyków, wszyscy byśmy do czegoś dążyli.
Nadszedł czas, żeby się na chwilę wycofać…
bo zaufanie zniknęło.
Może Lou był zazdrosny.
GŁOS STERLINGA MORRISONA
Tak bym to tłumaczył.
Lou postawił ultimatum: albo odejdzie on, albo John.
Zadzwonił do Sterlinga i do mnie, spotkaliśmy się w kawiarni
i powiedział nam o tym.
Nie mógł dłużej pracować z Johnem,
a my mogliśmy zostać z nim albo odejść z Johnem.
Sterling odwiedził mnie i powiedział: „Widziałem się z Lou”.
Ja na to: „Tak, trzeba zacząć próby.
Jedziemy do Cleveland w weekend”.
Odpowiedział: „No cóż, nie. My jedziemy. Ty nie”.
Zapytałem: „O czym ty mówisz?”.
„Lou kazał mi przekazać, że powiedział nam,
że nie pojedzie, jeśli pojedzie John”.
To wszystko.
Przez krótką chwilę
zastanawiałem się, co będzie dalej.
Pomyślałem: „Muszę zająć się produkcją”.
To było dla mnie strasznie przygnębiające,
bo zespół pomógł mi zrozumieć życie.
Dźwięki, które tworzyli, zbudowały moją wyobraźnię.
Barwy ich dźwięków, to było…
Dla mnie to było jak obcowanie z Michałem Aniołem.
Lou bardzo chciał osiągnąć sukces.
Prawdziwy sukces.
Może chciał tworzyć rzeczy mniej awangardowe.
Normalniejsze.
Zaczynamy.
Ona siedzi w kącie
Jeśli dobrze pamiętam, Doug Yule
bardzo szybko nauczył się wielu piosenek.
Był wymagającym, poważnym muzykiem.
Miał własny zmysł harmoniczny, który wprowadził coś nowego.
Różnica była ogromna.
Nadal byliśmy dobrym zespołem,
a Doug miał wiele do zaoferowania,
ale nikt nie mógł zastąpić Cale'a.
Wiesz co? Odesłała je
Dobrze
Dobrzy wieczór.
Jesteśmy Velvet Underground
i miło was widzieć.
Dziękuję.
Cieszymy się, że znaleźliście trochę czasu,
żeby przyjść i pobawić się przy rock and rollu.
Grali bardzo cicho.
Na tamtym etapie grali dużo ciszej.
Czasem czuję się taki szczęśliwy
Czasem czuję się taki smutny
Czasem czuję się taki szczęśliwy
Najczęściej po prostu mnie wściekasz
Kochanie, po prostu mnie wściekasz
Przy mnie pozostają
Twoje blade niebieskie oczy
Przy mnie pozostają
Twoje blade niebieskie oczy
Stała za tym pewna teoria, teoria przestrzeni.
W naszych piosenkach było wiele przestrzeni.
GŁOS LOU REEDA
Nie wciskaliśmy tam elementów, raczej je wyjmowaliśmy,
zwykle jest odwrotnie.
Nigdy nie dodajemy instrumentów, nie ściągamy ludzi na sesje.
Nie robimy właściwie nic, czego nie odtworzylibyśmy na scenie.
Jeśli chodzi o trzeci, szary album, to graliśmy w Los Angeles…
GŁOS DOUGA YULE'A
…kiedy Steve powiedział: „Zmiana planów.
Zostaniemy tydzień dłużej i nagramy płytę”.
Candy mówi
Znienawidziłam swoje ciało
I wszystko, czego ono wymaga…
W „Candy Says” jest pewien rodzaj napięcia.
To piosenka o kimś, kto mówi: „Znienawidziłam swoje ciało
I wszystko, czego ono wymaga na tym świecie”.
Przy tej ładnej muzyce
zaczynasz się zastanawiać: „O co właściwie chodzi?”.
Reszta trzeciego albumu jest właśnie o tym.
Przez ramię
Jak sądzisz, co widzę
Nie wiedziałem, że będę śpiewał, aż zabraliśmy się za partie wokalne,
on zaśpiewał jedną, wrócił i zapytał: „Może jedną zaśpiewasz?
Fajnie jest czasem nie śpiewać, tylko zrelaksować się,
pograć na gitarze i nie być głównym wokalistą”.
Pierwotnie zamierzałem wykonywać tę piosenkę
w świetle reflektorów, w złotej sukience.
Potem pomyślałem: „Cóż…
Nie wiem, czy są na to gotowi”.
Więc wyciągnęliśmy starą Maureen
i uznaliśmy, że mnie by nie uwierzyli, ale jej uwierzą.
To będzie nasza ostatnia piosenka.
Nosi tytuł „After Hours”.
Jeśli zamkniesz drzwi
Noc może trwać wiecznie
Zostaw promienie słońca na zewnątrz
I powitaj nigdy
Byłam przerażona.
Nigdy nie śpiewałam i myślałam: „Nie dam rady…”.
Musieliśmy wyprosić Sterlinga z pomieszczenia,
bo się ze mnie śmiał.
Nie będę już musiała widzieć dnia
Powiedziałam Lou: „Nie chcę tego śpiewać na żywo, chyba że poproszą”.
Miałam nadzieję, że nikt nie poprosi.
Dwa występy później byliśmy w Teksasie
i ktoś poprosił o tę piosenkę, a ja dałam radę…
I wzniosę toast za nigdy
Kiedy grali w Boston Tea Party i śpiewała Maureen,
trafiało to nawet do ludzi, którym nie podobała się ich muzyka,
do wyrostków, którzy pytali wcześniej: „Co to za jedni?
Nie ma gitarowej solówki Jimmy'ego Page'a, co to za gówno?”.
Nagle, kiedy Maureen Tucker wychodziła
i zaczynała swoje „Jeśli zamkniesz drzwi”,
trafiało to do wszystkich.
Dziękuję.
Jenny miała tylko pięć lat Kiedy powiedziała
Że nic się nie dzieje
Ilekroć włączała radio
Absolutnie nic się nie działo
Zupełnie nic
Aż pewnego ranka włącza Nowojorską stację
Nie wierzyła własnym uszom
Zaczęła skakać Do tej pięknej, pięknej muzyki
Jej życie uratował Rock and roll
Więc pomimo amputacji
Wiesz, że możesz po prostu Potańczyć do rockowej stacji
- I wszystko było dobrze - I wszystko było dobrze
- Kochanie, wszystko było dobrze - Wszystko było dobrze
Jak powiedziała Jenny Gdy miała tylko pięć lat
Zupełnie nic się nie dzieje
Gdybym mógł zmienić jedną rzecz, odmówiłbym nagrania Loaded
do czasu, aż Maureen mogłaby z nami grać.
Loaded powstało chyba w kwietniu 1970 roku.
Byłam w ciąży i nie mogłam nawet sięgnąć do perkusji,
więc nie mogłam grać.
Byłam rozczarowana, bo do kilku piosenek
naprawdę bym się przydała.
To była ogromna różnica.
Maureen nie było, Sterling…
po pewnym czasie przestał się pojawiać. Na Loaded dużo gram na gitarze.
To musiało go bardzo frustrować.
Siedział w reżyserce godzinami,
a jakiś maleńki fragment był dyskutowany.
Wiedziałem, że nagrywają płyty. Nigdy nie poznałem Douga.
Ja nie…
Cokolwiek robili, to już nie była moja sprawa.
Lou wyraźnie to zaznaczył.
Na początku byli wyjątkowi.
Każdy członek zespołu miał równe prawa.
Ale stali się zwykłym rockowym zespołem,
wszystkim rządził błyskotliwy, kreatywny człowiek.
Lou miał tony popowych piosenek.
Zaczął odnajdywać własny głos.
GŁOS TONY'EGO CONRADA
Pop rozpuszczał kulturę wysoką. Właśnie to wprowadził Lou.
To się wylało z Long Island.
Roztapiało krystaliczną strukturę, a o to nam właśnie chodziło.
Stoję na rogu
Z walizką w ręku
Jack jest w gorsecie Jane w kamizelce
A ja w rock and rollowym zespole
Jadąc Stutz Bearcatem, Jim
Wiesz, to były inne czasy
Wszyscy poeci studiowali Zasady pisania wierszy
A te damy przewracały oczami
Słodka Jane
To fantastyczne, że możemy grać te utwory publiczności.
Naprawdę kręci mnie to, że ich to kręci.
A Jane jest urzędniczką
Nie musimy niczego udowadniać, wyrównywać rachunków,
czegokolwiek przekazywać.
A kiedy Kiedy wrócą do domu z pracy
Wiedział, że ma talent.
Wiedział, że jest świetnym gitarzystą i że pisze świetne piosenki.
Nie udawało nam się osiągnąć tego, na co liczył.
I cholera…kiedy to się wreszcie stanie?
Ale każdy, kto kiedykolwiek miał serce
Och, nie odwróciłby się By je złamać
I każdy, kto odgrywał jakąś rolę
Nie odwróciłby się By ją znienawidzić
Słodka Jane
Potem nadszedł koncert w Max's.
Stanął w miejscu.
Oto nadchodzi ocean
A fale nad morzem
Pomyśleć, że po pięciu latach
grali na górze w Max's, w ograniczonym składzie…
A fale, gdzie one były?
Mruczał, ledwo dawał radę.
Nie miał z tego żadnej przyjemności.
Doprowadziłoby mnie to do szału
Postanowiłem wrócić do szkoły.
Uciec od takich rzeczy.
Nie chciał nam chyba powiedzieć.
Nie uciekł, ale powiedział nam o tym, kiedy szliśmy przez lotnisko.
W końcu oznajmił: „Nie lecę”.
Powiedział mi, że tak zrobił,
bo bał się, że go od tego odwiodą.
Moe by płakał. Nie.
Moe powiedział, że czuje się tak, jakby wbił mu nóż w serce.
...tej ziemi
Która była nad morzem
Poszedłem zobaczyć ich w Max's, było już po koncercie,
a Lou ruszył w stronę wyjścia.
Powiedziałem: „Lou”. A on szedł szybko przed siebie.
Ktoś wtedy powiedział: „Właśnie odszedł z zespołu”.
Nad morzem
Po prostu odszedł. To wszystko. To koniec.
Oto nadchodzi ocean i fale
Przy brzegu
Oto nadchodzi ocean
I fale…
Po odejściu z zespołu mieszkał z rodzicami
przez jakieś półtora roku.
Próbował wziąć się w garść.
Pojawił się prawdziwy problem z zarządzaniem.
Wyjechałem lizać rany.
Kiedy chodziłem do szkoły, matka powiedziała:
„Ucz się pisania na maszynie. Będziesz miał zawód w zanadrzu”.
Jestem leniwym synem Nigdy nie załatwiam spraw
Składam się głównie z wody
I tutaj
Nadchodzą fale
Na brzegu
Świecili tak jasno,
że żadna przestrzeń nie mogła pomieścić tej ilości gaszonego światła.
Potrzeba fizyki, by opisać ten zespół u szczytu kariery.
Oto nadchodzą fale
Była w nim entropia.
Oto nadchodzą fale
Halo? Tak.
To Barbara.
Coś się dzieje?
Świetnie.
Nie żartuj. Tylko coś tu szybko prześlij.
Potem pogadamy.
Podoba ci się układ kolorów?
Bardzo dziwne.
To zdjęcia…
- Nie, to obrazy. - Ładnie wyglądają.
Jest tam jeden z The Velvet Underground.
Czy to nie wspaniałe?
Niesamowite.
Kim on jest?
- To Sterling. - Sterling.
Przegapiłem to.
Widujesz ich jeszcze?
W zeszłym tygodniu widziałem się z Maureen.
Jest teraz programistką.
- Tak. Pracuje w fabryce. - Co…
- Tak. - Serio?
IBM. Ma dziecko.
Masz kontakt z Johnem Cale'em?
Ostatnio się odzywał.
Co on… Oczywiście nadal pisze, ale…
Pracuje dla Island Records i…
Island? Nie wiedziałem.
Był w Warner Brothers, teraz jest w Island.
22 LUTEGO 1987 ROKU WARHOL ZMARŁ W WYNIKU KOMPLIKACJI PO OPERACJI.
Trochę to trwało.
MIAŁ 58 LAT.
18 LIPCA 1988 ROKU NICO ZMARŁA NA SKUTEK WYLEWU: MIAŁA 49 LAT.
Nie wiem, dokąd zmierzam
30 SIERPNIA 1995 ROKU STERLING MORRISON ZMARŁ NA CHŁONIAKA NIEZIARNICZEGO.
Spróbuję dotrzeć
MIAŁ 53 LATA.
Do królestwa niebieskiego
27 PAŹDZIERNIKA 2013 ROKU LOU REED ZMARŁ NA CHOROBĘ WĄTROBY: MIAŁ 71 LAT.
Dzięki temu czuję się człowiekiem Kiedy wbijam igłę w żyłę
Nic już nie jest takie samo
Kiedy mknę na swoim haju
I czuję się jak syn Jezusa
I chyba po prostu nie wiem
Ja
Nie wiem
Postanowiłem parę rzeczy
Ale ja
Wiem
Że spróbuję zanegować swoje życie
Kiedy krew zaczyna płynąć
Kiedy tryska spod strzykawki
Kiedy zbliżam się do śmierci
Nie możecie mi pomóc
Nie wy, chłopaki Ani wy, słodkie dziewczyny
Z waszymi słodkimi słówkami
Możecie iść się przejść
I chyba po prostu nie wiem
LOU REED – AUTOR PIOSENEK, MUZYK I PISARZ,
WYDAŁ 22 ALBUMY STUDYJNE I 9 SOLOWYCH ALBUMÓW KONCERTOWYCH.
JOHN CALE – AUTOR PIOSENEK, MUZYK I PRODUCENT,
WYDAŁ 16 ALBUMÓW STUDYJNYCH, 6 KONCERTOWYCH, WYPRODUKOWAŁ 75 PŁYT.
NADAL JEŹDZI W TRASY I MIESZKA W LOS ANGELES.
STERLING MORRISON – MUZYK, NAPISAŁ DOKTORAT
I ZOSTAŁ PROFESOREM MEDIEWISTYKI NA UNIVERSITY OF TEXAS W AUSTIN.
MAUREEN TUCKER – AUTORKA PIOSENEK, MUZYCZKA, WYDAŁA 4 ALBUMY STUDYJNE
JAKO SOLISTKA I MIESZKA W POŁUDNIOWEJ GEORGII.
NICO – AUTORKA PIOSENEK I MUZYCZKA
WYDAŁA 6 SOLOWYCH ALBUMÓW STUDYJNYCH.
DOUG YULE – MUZYK,
WYDAŁ JEDEN SOLOWY ALBUM KONCERTOWY I MIESZKA W SEATTLE.
MERRILL REED-WEINER – SIOSTRA LOU REEDA, JEST PSYCHOTERAPEUTKĄ
I MIESZKA NA LONG ISLAND W NOWYM JORKU.
ALLAN HYMAN – PRZYJACIEL LOU REEDA Z LICEUM I STUDIÓW, KOLEGA Z ZESPOŁU,
MIESZKA NA LONG ISLAND W NOWYM JORKU.
HENRY FLYNT – KOMPOZYTOR, MUZYK, FILOZOF I PISARZ,
MIESZKA W NOWYM JORKU.
LA MONTE YOUNG – KOMPOZYTOR, MUZYK, PISARZ I ZAŁOŻYCIEL
THEATRE OF ETERNAL MUSIC, DREAM SYNDICATE, MIESZKA W NOWYM JORKU.
MARIAN ZAZEELA – ARTYSTKA, MUZYCZKA, CZŁONKINI THEATRE OF ETERNAL MUSIC
I DREAM SYNDICATE, MIESZKA W NOWYM JORKU.
RICHARD MISHKIN – PRZYJACIEL LOU REEDA ZE STUDIÓW, MIESZKA W NOWYM JORKU.
SHELLEY CORWIN – DZIEWCZYNA LOU REEDA ZE STUDIÓW,
ARTYSTKA, MIESZKA W POŁUDNIOWEJ KALIFORNII.
DANNY FIELDS – MANAGER I AGENT, MIESZKA W NOWYM JORKU I LONDYNIE.
AMY TAUBIN – AKTORKA I BYWALCZYNI THE FACTORY W LATACH 60.,
KRYTYCZKA FILMOWA, MIESZKA W NOWYM JORKU.
TERRY PHILIPS – MUZYK I KIEROWNIK PICKWICK RECORDS,
MIESZKA W NOWYM JORKU.
MARTHA MORRISON – ŻONA STERLINGA, PRACOWAŁA W VASSAR COLLEGE,
MIESZKA W NOWYM JORKU.
MARY WORONOV – GWIAZDA WARHOLA, AKTORKA, PISARKA, MIESZKA W LOS ANGELES.
JACKSON BROWNE – AUTOR PIOSENEK, MUZYK, EKOLOG,
MIESZKA W LOS ANGELES.
JONATHAN RICHMAN – AUTOR PIOSENEK, MUZYK, ZAŁOŻYCIEL THE MODERN LOVERS,
MIESZKA W KAROLINIE PÓŁNOCNEJ.
JOHN WATERS – FILMOWIEC, PISARZ, AKTOR, ARTYSTA,
MIESZKA W BALTIMORE, SAN FRANCISCO I PROVINCETOWN.
JOSEPH FREEMAN – NASTOLETNI ASYSTENT WARHOLA W THE FACTORY,
MIESZKA W NOWYM JORKU.
DELMORE SCHWARTZ – PISARZ, POETA,
PROFESOR KREATYWNEGO PISARSTWA W SYRACUSE UNIVERSITY.
TONY CONRAD – FILMOWIEC EKSPERYMENTALNY I MUZYK,
CZŁONEK THEATRE OF ETERNAL MUSIC I THE PRIMITIVES,
RAZEM Z LOU REEDEM I JOHNEM CALE'EM.
BILLY NAME (BILLY LINICH) – WSPÓŁPRACOWNIK WARHOLA, FOTOGRAF,
GŁÓWNY OPIEKUN W THE FACTORY.
DAVID BOWIE – AUTOR PIOSENEK, MUZYK, AKTOR,
PRODUCENT PRZEŁOMOWEGO ALBUMU LOU REEDA TRANSFORMER.
KU PAMIĘCI JONASA MEKASA – FILMOWCA, ARTYSTY,
ZAŁOŻYCIELA ANTHOLOGY FILM ARCHIVES,
KTÓRY POŚWIĘCIŁ ŻYCIE AMERYKAŃSKIEMU KINU AWANGARDOWEMU.
Jaki strój powinna włożyć Ta biedna dziewczyna
Na wszystkie jutrzejsze przyjęcia?
Znoszoną sukienkę Nie wiadomo skąd
Na wszystkie jutrzejsze przyjęcia
I dokąd pójdzie I co ma zrobić
Gdy nadejdzie północ?
Raz jeszcze zwróci się Do niedzielnego klauna
I płakać będzie za drzwiami
Jaki strój powinna włożyć Ta biedna dziewczyna
Na wszystkie jutrzejsze przyjęcia?
Czemu jedwabie i lny Z wczorajszych sukien
Na wszystkie jutrzejsze przyjęcia?
I cóż pocznie z czwartkowymi szmatami
Gdy nadejdzie poniedziałek?
Raz jeszcze zwróci się Do niedzielnego klauna
I płakać będzie za drzwiami
I jaki strój powinna włożyć Ta biedna dziewczyna
Na wszystkie jutrzejsze przyjęcia?
Bo czwartkowe dziecko To niedzielny klaun
Za którym nikt nie zapłacze
Pociemniały całun Znoszoną suknię
Strój ze szmat i jedwabiów
Dla tej, która siedzi i płacze
Nad jutrzejszymi przyjęciami
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK