Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Para bang binibenta ko ang buhay ko.
Bawal magpintura, magbutas sa mga pader, at magsabit ng anuman sa kisame.
Mga kurtina?
Alam mo, Thomas, 'di basta-bastang nagpapaupa ang mga may-ari nito.
-Totoo na ito! -Pippa, huwag kang gumalaw.
Pwede mo ba kaming kunan ng litrato? Salamat.
-Mahal ko. -Mahal ko.
-Kumusta na? -Ayos lang. Ikaw?
Gagawin ba talaga natin ito?
-Parang ganoon na nga. -Sige.
-Malaking desisyon ito. -Malaki talaga.
Napakalaki. Kapag hindi ito naging maayos...
-Patay na. -Yari tayo.
Dapat na siguro tayong umurong ngayon?
-Siguro nga habang maayos pa ang lahat? -Oo nga.
-Salamat na lang sa lahat. -Salamat sa lahat.
-Kukunin ko ang kalahati ng gamit ko. -At kukunin ko ang kalahati pa.
Magandang ideya iyan.
Mahal, tahanan natin ito.
Dito na ako titira. Kasama ka.
Hindi.
Hindi pa.
Tama! Paumanhin!
LAGDA NG NANGUNGUPAHAN
-Ano ito? -Tubig na chlorophyll.
-Ano? -Tubig na chlorophyll.
Sikreto iyan sa mahabang buhay.
Mas gusto ko ang Gewürztraminer ko.
Sige, d'yan ka sa Gewürztramamaminer mo.
Sige, sandali.
Kakalipat lang natin, pero pwede bang pag-usapan natin ang pag-aanak?
-Mga anak? -Oo.
Mahalagang pag-usapan na natin ito ngayon.
Pwede bang apat na taon pa bago tayo magkaanak?
-Diyos ko. Oo naman. -Sige?
-Huwag ka ngang-- -Tinakot mo ako.
Pero seryoso, iniisip ko lang kung paano
halos buong buhay akong nag-aral, tama?
Simula nang makilala kita.
Ginugol mo ang 20s mo sa pagtugtog sa mga club
-at sa pag-aabala sa kung anu-ano. -Droga.
At ako naman ay nasa sulok ng isang medikal na aklatan
-nag-aaral hanggang 2:00 AM. -Tama.
Kaya ayaw ko pang magkaanak
at sayangin ang mga huling taon ng pagrerebelde natin.
Alam mo ba? Iniisip ko rin ang pagrerebelde.
May sasabihin kang kagaguhan.
Hindi. Bale,
baka isipin mong nababaliw ako,
pero pinag-iisipan kong mag-aral na mag-accordion.
-Talaga? -Ano ba ang sinasabi mo?
Gusto kong gumising ng Linggo ng umaga nang may matinding hangover
na ipinapaalala ang mga pangit na desisyon ko noong kinagabihan.
Iyan ang sinasabi ko.
Gusto ko iyon. Karapat-dapat mong matanggap
ang lahat ng hangover sa mundo, Pippa.
-Oo naman. -Oo talaga.
Sa paggawa ng magaganda at teribleng desisyon.
Halika rito.
-Mahal kita. -Mahal din kita.
Tingnan mo sila.
Ano kaya siya, photographer o anupaman?
Mukhang ganoon na nga.
Kita mo ang nangyayari.
Maganda ang lugar niya--
Naghahalikan na.
Nagmamahalan sila.
Nag-iinit na.
Hinuhubaran na siya ng lalaki.
-Thomas! -Nagkakatotohanan na.
-Thomas. -Ano?
'Di natin sila dapat pinapanood.
Hindi tayo nanonood.
Nakatingin lang tayo sa bintana. Nagkataon lang na nakita natin sila.
Alam naman siguro nila na may nakakakita sa kanila.
Mismo.
-Alam nila dapat iyon. -Alam nila dapat.
Gagawin ba niya ang naiisip kong gagawin niya?
Oo.
Magandang palabas ito.
Sige.
Opisyal na tayong mga mamboboso.
-Sang-ayon ka ba? -Hindi! Gusto nilang manood tayo.
Pero titigil na tayo, dahil iyon ang gusto mo.
Salamat. Una nating gabi ito.
-Tama. -Hayaan na natin ang mga kapitbahay natin.
Ginagawa na nila.
Thomas! Halika nga, bastos.
Sige! Sige.
Galingan mo, pare.
Buweno...
may sorpresa ako...
Mahal?
Tayo rin.
Kailangan ng pagbati.
-Ano'ng ginawa ako? -Ikaw? Wala.
Ako, nasa ikatlong araw na walang social media.
Walang Instagram. Walang Twitter.
Nangako kami ni Joni na aabot ito ng isang buwan.
Binabati kita, Ari.
Nabasa ko na ang mga magsing-irog na binabawasan ang pagga-gadget
ay lalong ginaganahan sa kama sa loob ng isang buwan.
Talaga?
Saan kaya sila tumitingin kapag nagsasalsal sila?
Diyos ko! Kumusta naman ang pagsasama sa bahay?
May kakaibang bagay na nangyari kagabi.
May magkapareha kaming kapitbahay,
nagtitirahan sila, at kitang-kita namin.
Grabe! Gaano sila kapangit?
Hindi. Maganda't guwapo sila.
Eh 'di kumuha ka ng upuan, at popcorn,
at binocular...
-Hindi. -Bakit hindi?
Kahit ayos lang sa kanila na makita ang buhay nila,
hindi nangangahulugang gagawin mo na.
1,000% kang mali riyan.
Ayos lang na manood.
-Parang mga exhibitionist sila. -Baka hindi.
Kung mga exhibitionist sila,
paggalang ang panonood sa kanila.
Kita tayo sa tanghalian. Paalam.
Mas gaganda ang paningin mo pagkatapos nito.
Relaks ka lang, ha?
40 beses kong ginagawa ito kada linggo, sa nakalipas na 20 taon,
at lagpas sa kalahati ang naging maayos.
Biro lang, siyempre. Paabot nga ako ng Cannula.
Dalawampung taon.
At iniisip ko pa rin ang gusto kong maging pagtanda ko.
Sige, sa tatlo, dalawa, at...
Bonjour. Ako si Pippa mula sa L'Optique. Handa na po ang salamin ninyo.
Bukas po kami hanggang alas-6. Walang anuman po. Paalam.
Ano po ito?
Sa Japan, inilalarawan ang mga ibon na "dalawang mata na may pakpak."
At may magandang dahilan.
Napakatalas ng paningin nila
kaya, mula sa walong palapag na gusali,
nakikita nila ang isang langgam sa bangketa sa ibaba nila.
Bakit mo iyan sinasabi sa kanya?
Regalo ito para sa bago ninyong bahay.
Kapag nakikita mo ang mga ibon na uminom mula rito sa labas ng bintana,
nawa'y maipaalala sa iyo ang kalabuan ng paningin ng lahi natin.
Ang ginagawa lang natin dito ay tulungan sila nang kaunti.
Salamat po.
Gusto ko ng regalo.
Uy, mahal!
Kumusta?
Thomas! Ang ganda naman niyan!
Kamukha natin sina Bert at Ernie.
Kumusta na kaya ang mga kapitbahay natin?
Aaraw-arawin ba talaga natin sila?
Tingnan mo, katulad lang natin sila.
Hindi natin sila katulad. Mas astig sila.
-Oo nga. -Huwag ka ngang masyadong halata.
Sige. Palihim dapat.
Magiging kaibigan kaya natin sila?
Gusto mong maging matalik na kaibigan ang mga pinapanood natin?
Bakit hindi?
Pusta, mamahaling alak ang iniinom niya.
Bibigyan niya ako at magpapanggap ako na alam ko ang pagkakaiba.
Tapos ililibot ka niya sa lahat ng magagandang tindahan.
Oo. Dahil puro bili ang mga babae.
Sige. Ako na lang ang sasama sa mga tindahan.
Ano kaya'ng pangalan nila?
Siguro akong isa siyang Margot.
Siyempre. Malinaw na isa siyang Margot.
At siya si Brent.
Baka pwede akong turuan ni Brent kung paano ahitin mga buhok ko.
Nakita ko ang bulbol niya kagabi, maganda ang pagkakaahit.
-Gusto mong gawin ko iyon? -Ahitin ang bulbol mo?
-Oo. -Ayaw ko.
Paano kung nakakatusok iyon kapag tumubo ulit?
"Nakakatusok."
Sandali, nabubulunan ba siya?
Hala. Hindi makahinga ang lalaki.
-Alam ko. -'Di niya nakikita.
Ano'ng gagawin natin?
-Sige, iyan na! -Ayos! Sige!
-Hindi! -Pumunta ka sa kusina!
Tanggalin mo ang headphones mo!
Emergency ito!
Dapat ba akong tumawag sa 911?
Hindi sila aabot. Pumunta ka roon.
-Malalaman nilang pinapanood natin sila. -Kaysa mamatay siya. Galaw!
Sige. Tama. Pupunta ako roon?
-Sige na! -Sige. Tama ka!
-Sandali. Thomas! Bumalik ka! -Ano?
-Ano'ng ginagawa mo? Mali! -Hindi ganyan.
-Lakasan mo! -Ano'ng ginagawa niya?
Sige pa!
Ano'ng ginagawa mo? Sige pa!
Tingnan mo!
Ganito dapat!
-Ayos! Sige! Sige pa! -Kaya mo iyan.
Sige pa! Tulak pa!
-Kaya mo iyan! -Iyan na!
-Ayos! Sige! -Diyos ko!
Nagawa natin!
-Diyos ko, nagawa natin! -Nagawa natin!
Kakaluwa lang ng kinain niya.
Nakakalibog.
Hindi kaya!
Problema siguro ito.
Bakit? Alam nilang nakikita sila, kaya bakit hindi?
Sandali, may tao.
Mukhang matagumpay ang lalaking ito.
Oo, 'di siya gumagawa ng mga patalastas.
-Ang sakit naman, mahal. -Patawad.
Sa tingin ko, nariyan siya kanina. Pwedeng patingin?
Oo.
-Ang lapit nito. -'Di ba?
-100 lang iyan. -Lang? Tumawad ka ba?
-Hindi. Dapat ba? -Baka nabili mo lang ng 50.
Sayang.
Dagdag kaalaman, hinawakan niya siya sa puwit kanina.
Ano'ng ginagawa niya?
Biglaang photo shoot? Heto.
"Ako ito! Si Mario!"
Gusto ko ang damit niya.
Hala.
-Ano 'yan? -Ano'ng nangyari?
Ano'ng nangyayari?
"Kumusta, buong mundo? Nagpu-push-up ako."
Ako rin naman, pare. Minsan.
"Maghubad ka. Ganyan ang magkakaibigan."
-"Matalik na magkaibigan?" -"Magpakailanman."
-"Hubarin mo ang mga damit mo." -"Sige."
Kahina-hinala ito.
Binibilog niya siya.
Cheers!
Ayun. Suso.
-Tumigil ka. -May suso, mahal. Mga suso iyon.
-Sa tingin mo, gusto niya? -Hindi ko alam.
Sa tingin ko, gusto niya.
-Paano kapag umuwi si Margot? -Alam ko!
-Masama ba tayo dahil nanonood tayo? -Hindi.
Ang lakas ng lalaking ito sa mga babae.
Heto. Manood ka lang.
Sige.
Ano'ng ginagawa mo?
Hinuhubaran ka. Patawad.
-Pippa... -Hubad!
Ano na?
-Manood ka lang. -Sige.
Ano'ng ginagawa nila?
Hinahalikan niya ang leeg niya... Ang tanong, ano'ng ginagawa natin.
-Sige lang. Diyan ka lang. -Kabaliwan ito.
Manood ka lang.
Sige. Siya...
Ano?
Ako naman.
-Bilis na! Hubarin mo. -Masusunod po.
-Sigurado ka? -Oo.
-Mahal kita. -Mahal din kita.
-Pwede mo bang bilisan nang kaunti? -Oo naman.
Lakasan mo nang kaunti?
-Ganito? -Oo.
-Mukhang lalabasan na-- -Pwede mong pigilin?
-Susubukan ko. -Bagalan mo, kung kailangan.
Hindi, lalabas na...
Patawad.
Bakit ka humihingi ng tawad?
-Mas mabilis ito kaysa sa karaniwan. -Nasarapan ako.
Hindi pa kasi natin ito nagawa.
Ang galing mo.
Kukunin ko ang tuwalya mo.
-Mahal kita. -Mahal din kita.
Halata naman.
Asawa o nobya ni Brent si Margot,
at nang wala siya, pinagtaksilan siya ni Brent.
-Iyan din ang teorya ko. -Paano tayo makakasigurado?
Baka may open relationship sila.
Hindi.
O baka ipinipilit mo lang sa kanila ang nadarama mo tungkol sa mga relasyon?
-Ano'ng tsansa na ganoon nga? -Ano?
Baka mga swinger sila. Ginagamit pa rin ba ang salitang iyon?
Siri, ilang porsyento ng mga magkapareha ang nasa open relationship?
Masasagot ba iyan ni Siri?
Nalaman nila Blumstein at Schwartz na 15% ng mga mag-asawa
ay may kasunduang pumapayag na makipagsiping sa iba.
-Labinlimang porsyento? -Talagang namamangha ako.
Average iyon.
Pustahan, mas mataas ito sa malalaking lungsod.
Malaya ang siyudad na ito.
-Kawawang Margot. -Oo nga!
-Oo, kawawang Margot. -Maling-mali.
Sana marinig natin ang sinasabi nila.
Kapatid.
-'Tol. -Ano?
Wala.
Joni, kakasabi mo lang ng "Huh."
Para bang, "Huh, may naisip akong may kinalaman dito."
-Kasi... -Sige.
Noong nasa kolehiyo kami ni Tommy,
gustung-gusto niya ang isang lit major na Kylie ang pangalan.
Gusto siya ng mga kumag na ito, pero natatakot sila
na kausapin siya.
Ituloy mo.
Isang araw, bumisita ako para mag-marijuana at manood ng Deep Blue Sea.
-Na gawa rin ng iba. -At nalaman kong natutuhan nila
kung paano gawing pangmalayuang mikropono ang isang laser pointer,
para mapakinggan namin ang mga pribadong pakikipag-usap ni Kylie
sa pag-asang malamang gusto niya ang isa sa kanila.
-Kasabwat ka? -Hindi.
-Siguro. -Ideya niya iyon.
Pinasimunuan niya iyon matapos makapanood ng tutorial sa YouTube.
-Ano'ng nangyari? -Wala.
-Binuksan namin. -Hindi!
At pagkatanggap namin ng signal, nadismaya ang lahat.
Dahil sa kabila ng pag-ungol at paghalakhak,
naging kapansin-pansin
na si Kylie at ang roommate niya ay
nakikipaglaro ng apoy kay Seth Gildenstein.
-Gildenstein? -Gildenstein, oo.
Nasa 15% si Kylie.
Tungkol kay Seth Gildenstein, 'di mo siya makikitang nakasapatos.
-Ano? -Palagi siyang naka-rollerblade.
-Pero nakakarami pa rin siya. -Marami!
Tama na ang tungkol sa sapatos ni Seth.
Paano gumagana ang laser pointer na ito?
Ang isang malaking bintanang salamin na tulad nito,
ay tumutunog kapag nagba-vibrate.
Nagba-vibrate ito dahil sa tunog ng boses ko.
Ano sa tingin mo ang nangyayari sa laser kapag inilawan ito?
Nagba-vibrate din ito.
Mahusay ka. Mismo.
Gumagalaw ang maliit na laser na ito dahil sa mga vibration.
Kapag naitala mo ang pattern,
maisasalin mo ito sa mga waveform na maririnig mo.
Bakit hindi pa natin ito ginawa?
Pippa, baka ilegal ito,
at hindi natin kaya.
Kapag nagpailaw tayo sa apartment nila, mawawala ito.
Hindi natin makukuha ang mga vibration mula sa kabilang kalye.
Para magawa iyon, dapat nating patalbugin pabalik ang ilaw.
Sandali, ano?
Maliban kung papasok tayo sa studio ni Brent at maglalagay ng salamin sa bintana,
hindi ito gagana.
May satyr sa apartment nila.
-Ano? -Isang satyr.
Espiritu ng pagbubuntis ng mga Romano.
May masama akong ideya.
'Di ako makapaniwalang gagawin natin ito ngayon.
Ito mismo ang sinasabi ko.
Bibilib ang bersyon natin sa hinaharap.
Kinakabahan ang bersyon ko ngayon.
-Kailangang mong uminom. -Tama.
Ano'ng pinakamasamang mangyayari?
Hoy!
-Thomas! -Hoy!
Uy, pare.
-Thomas! -Pare!
Ano iyon?
-Sa magaganda't nakakatakot na desisyon. -Inom tayo diyan.
Inom!
-Nabasag ba? -Hindi.
Ano?
Ano'ng pangalan ng banda mo?
Stress ang tawag sa amin.
-Stress? Gusto ko iyan. -Mag-iinat lang ako.
Aling banda noong 80's?
Ang astig!
-Uy! -Ang ganda ng costume mo.
Napakaangas, Margot!
Kumusta ang lahat? Pwedeng makihithit?
Salamat, Zorro.
Huwag kayong mahiya rito.
Pwede siyang magbihis ng kahit sino sa mga Tenenbaum,
pero si Margot pala talaga siya!
Kumusta naman, duwag?
Matagumpay ang misyon!
Tama! Iyan ang gusto kong marinig.
Sige. Handa ka na?
-Opo. -Sige.
Maliit na berdeng tuldok ang hinahanap mo.
Sabihin mo sa akin kung itataas o ibababa ko.
-Hindi ko makita. -Nariyan lang iyan.
Alam ko pero hindi ko makita.
Patayin mo!
Ano?
Baka isipin nilang may babaril sa kanila.
Sige. Mababa lang muna.
Sige.
Ikanan mo.
Kaunti pa, at hinto.
Pataas naman ngayon, kaunti lang.
Kaunti pa, at hinto.
Ano na?
Umaasa tayo na patatalbugin ng salamin ang ilaw.
Hindi ito ang pinakasiyentipikong paraan.
Sandali.
Bilib na bilib ako sa iyo ngayon.
-Naku? -Sandali lang.
Katunog sila ng mga titser sa Charlie Brown.
Ayos.
Nakita kitang pumasok sa banyo kasama ang isang babae!
Nagbibiro ka ba?
Sa harap ng lahat ng tao. Tanga ka ba?
Sa tingin mo, hindi ka nakikita ng mga tao?
-Ano? Hoy! -Sawa na ako sa usapang ganito.
-Sige. Gusto mo na talaga? -Sige.
Sabihin mo ang totoo, mahal mo pa ba ako?
-Gago ka! Ano? -Mahal mo pa ba ako?
-Paano mo nasasabing-- -Mahal mo pa ba ako?
Huwag mo itong gawin sa akin. Huwag.
Huwag mo itong gawin.
Sa tingin ko, gusto mo na akong iwan, pero naduduwag ka,
kaya gumagawa ka ng mga palusot para ako ang maging masama, hindi ikaw.
Hindi, nakita kita.
'Di na ako dapat magpaliwanag. Dapat nagtitiwala ka sa akin.
Sa tingin mo, may dinadala ako sa apartment natin?
-Ganyan ba ang tingin mo sa akin? -Akala ko...
-Nakita kita-- -Ano ano? Nauunawaan ko na.
Hindi mo gusto ang trabaho ko. Kaya pala.
100 beses mo nang sinabi sa'kin.
Pero kung hindi sa trabaho ko, sino'ng gagastos? Ikaw?
-'Di iyan makatarungan. -Bubuhayin tayo ng sweldo mo?
Kung magdidiborsiyo tayo, hindi ko alam ang gagawin mo.
Ayaw ko ng diborsiyo.
Darating ang oras na iisipin ko na iyan.
Ginagawa ko ang lahat.
Pero ano pang magagawa ko?
Gaano ko pa katagal titiisin ito?
Patawad.
-Kung humihingi ka ng tawad, magbabago ka. -Gagawin ko.
Gagawin mo ba?
-Magbabago ka ba? -Oo.
-Talaga? -Oo.
-May kalandian ba ako ngayong gabi? -Wala.
-Wala? May kumalantari ba sa akin? -Wala.
-Wala. Mahal mo pa ba ako? -Oo.
E 'di tumigil ka sa paghihinala!
Patawad.
-Ayos ka lang? -Opo, para lang...
magkakasakit ako.
Oo nga.
May matinding sakit na hangover ang buong Montreal ngayon.
Uy, Pipsqueak? Pwede ka bang pumunta rito sandali?
Kumusta po?
Ano pong maitutulong ko?
Naghahanap lang ako ng bagong salamin.
Si Pippa ang pinakamagaling sa pagpili ng frames.
-Talaga? -Dala mo ba ang reseta mo?
Hindi. Ilang taon na akong hindi nakakapagpasuri ng mga mata.
Baka nagbago na.
Pippa, pwede mo siyang isingit bago ang 2:30 mo, tama?
Para sa pagsusuri?
Ayos iyon.
-Sige. -Salamat.
Ako nga pala si Julia.
-Pippa. -Kumusta ka?
Masaya akong makilala ka.
I, F, O, Z...
P?
Baka isa pang F.
Hindi ko masabi.
Heto.
A?
O B?
Pwede ko bang makita ulit?
A?
O B?
Magkapareho lang sila para sa akin.
Ayos lang ba iyon?
Napakalabo ng mata mo.
Pero ganoon naman ang karamihan sa mga tao.
Kaya nga may trabaho ako.
Titingnan ko ang mismong mata mo kung may mga problema.
Ipatong mo lang ang baba mo rito.
May makikita ka sandali na maliwanag na ilaw.
Sige. Ilalapit ko na ito.
Sige.
Tumingin ka sa taas.
Sa kaliwa.
Ayos.
Sa kanan.
Ayos.
Isa pa.
Hindi ako makapili. Ano sa tingin mo?
Ito ay para bang...
Sexy na librarian.
-Sexy na librarian? -Oo!
Para bang, "Doon tayo sa likod ng shelf.
"Basahin natin ang pinakabagong nobela ni Emma Straub."
Ang mga ito, pang-femme fatale.
Parang, "Titirahin ko si Doogie Howser, tapos papatayin ko siya."
Diyos ko.
-Bagay ba sa akin ito? -Oo naman.
Ang maganda sa bago ay makakapili ka kung sino'ng gusto mong maging.
Ipinapaalala nito ang barista ko.
Kaya, baka...
ako ang femme fatale.
Baka nga.
Bagay na bagay sa iyo.
Baka magtunog kakaiba ito...
Baka nakakaasiwa ito.
Gusto mo bang magkape tayo minsan o kahit ano?
-Kakaiba ba iyon? -Hindi.
Sigurado ka ba?
Gusto ko iyon.
Kasi kakakilala lang natin, pero mukhang astig ka.
-Salamat. -Pwede kong mahingi ang numero mo?
Narito ang cell ko.
Ayos. Nagbukas ng spa ang ilang kaibigan ko nitong weekend.
Baka pwede nating tingnan? Sa tingin mo?
-Tatawagan kita. -Mukhang ayos iyan.
-Paalam. -Paalam!
Ano'ng problema?
Kaarawan mo man, o anibersaryo, o kahit karaniwang Martes lang,
palaging may dahilan para magdiwang.
'Wag hayaang sirain ng ED ang buhay mo.
Magtanong sa doktor kung malusog ang puso mo para--
Pwede mo bang hawakan ang frame?
Frame mo iyan. Hindi ito prop. Sa iyo iyan. Sige?
Gusto kitang kainin.
-Ano'ng sabi niya? -Subukan mo ito.
Iangat mo ang mga braso mo, iyan, ganyan lang.
Ang husay mo. Ganyang nga.
"Nakahubad na tayong dalawa.
"Maayos ang lahat, at talagang propesyonal."
Simula nang pumasok ka, iniisip ko na kung ano ang lasa mo.
-Diyos ko! -Pwede bang hinay-hinay ka lang?
Sige.
Nakuha ko. Tingnan mo ang itsura mo.
-Bitag iyan! -Parang nagulat ka talaga.
-Akala ko ay seryoso ka. -Oo nga.
Huwag. Napakamanyak.
Lumabas ka na.
Walang dagdag na bayad para sa iyo.
Naniningil ka?
Oo, karaniwang may dagdag na 200 dolyar
para sa iba pang serbisyo, pero libre ka na.
Diyos ko!
Salamat na lang.
May problema ba?
-Ano ka ba, pare? -Hindi ako...
Pwede kang maupo sa tren at isipin kung ano'ng pwedeng mangyari,
o pwede kang manatili nang 30 minuto,
at sinasabi ko sa'yo, hindi ka magsisisi.
Ano? Ano--
Hindi ito pwedeng gumana.
Sige.
Ayos.
-Masarap, tama? -Oo.
Ano?
-Ano? -Oo.
-Grabe! Ano? -Alam ko!
-Kinausap mo ba siya? -"Siya" ay si Julia,
-at, oo. -Julia?
Alam ko ang itsura ng loob ng oculus niya.
-Sa lahat ng eye clinic sa mundo. -Sa clinic ko siya pumasok.
At ang nakakabaliw pa,
nagkasundo kami at magkikita kami sa weekend na ito.
Grabe!
Sa totoo lang, baka kailangan niya ng kaibigan.
Isang makakausap niya tungkol sa malalang relasyon niya.
Nakita ko siya ngayon.
May sinamantala na naman siyang babae.
Ano? May tinira siya habang magkasama kami?
Oral sex lang, pero grabe iyon.
Hindi ko alam,
iniisip ko na baka hindi ito mabuti para sa atin.
Sang-ayon ako. Kakaiba na hindi ko masabi sa kanya.
Pero kakaiba na minamanmanan natin ang mga kapitbahay natin, tama?
Naglilihim, pinapatay ang ilaw para 'di nila tayo makita?
Makikipagkita ka talaga sa kanya sa weekend?
Kung niloloko kita, hindi mo ba gustong malaman?
Hindi ko alam kung gusto ko.
Ayaw kong isapalagay ang mga bagay na iyan.
Pero hindi ito pagpapasalagay.
Manloloko ang gagong iyon, at alam natin iyon,
kaya may tungkulin ako ngayong gawin ang tama.
Sige. Mahal.
Nang magpasiya tayong mag-live-in,
nasasabik ako sa hakbang nating ito.
Nauunawaan kong sinusubukan mong gawin ang tama,
pero magtuon tayo sa atin.
Baka sabihin ko na sa kanya sa weekend na ito.
Hindi ba ako sapat para sa iyo?
Pangako. Sasabihin ko lang para matapos na.
-Hindi ka nakikinig. -Baka magkakumpiyansa siya ulit.
-Saan ka pupunta? -Iinom lang ako.
-Pero, tayo ay-- -Pippa.
Hindi niya kailangang maligtas. Hindi mo siya kailangang iligtas.
Hindi mo iyon problema.
Kumusta?
Mahal, kinakausap kita.
Ano?
Buong araw akong malungkot
dahil nag-away tayo kagabi.
At hindi ko talaga iyon sinasadya.
Gusto ko sanang bumawi sa iyo.
Mahal.
-Pero-- -Magrelaks ka lang, ha?
-Relaks ako. -Hindi ka relaks.
Relaks ako.
Wala lang talaga ako sa mood, okey?
Sigurado kang hindi kita makukumbinsi?
Gawin natin ang pangkaarawan lang natin ginagawa.
Napakalambing mo. Pero huwag muna ngayong gabi, ha?
Pinapatawad na kita para sa kahapon.
Uy.
Diyos ko, kailangan ko talaga ito.
Medyo pangit ang linggo kong ito. Tara.
Mukhang gusto mo talaga ang trabaho mo.
Gusto ko talaga.
Naisip ko lang noong isang araw na...
gusto ko talaga ang ophthalmology. Akmang-akma ito sa akin.
-Magaling ka roon. -Salamat.
Pero habambuhay ko na iyong gagawin.
At naabot ko na ang tanging bagay na ilang taon kong pinaghirapan,
at sa paggawa nito, isinantabi ko ang lahat ng iba pang posibilidad.
Parang kapag nahuhumaling ka talaga sa isang bagay
na nalilimutan mo nang tingnan ang lahat ng ibang nangyayari, at sasabihin mong,
"Sandali. Ano bang ginagawa ko?"
Pero napakalalim mo na sa sitwasyon.
Oo nga.
-Kabaligtaran niyan ang problema ko. -Ano bang trabaho mo?
Inaalam ko pa lang iyan.
Dati...
modelo ako.
Diyos ko. Parang ikinahihiya ko.
Model ako dati, pero hindi na ngayon.
-Ano'ng ibig mong sabihin? -Komplikado ito.
Siguro mahirap talagang mahalin ang trabaho mo
kung ang trabaho mo ay piliting ngumiti araw-araw
para sabihin ng mundo kung sapat ba ang alindog mo.
Ibig kong sabihin, kahit parang bagay ang trato sa iyo,
nahuhumaling ka,
dahil nakapaloob dito ang pagmamahal mo sa iyong sarili.
At napagpasiyahan ko na ang ikalawang nervous breakdown ko ang pinakahuli ko.
Tinalikuran ko iyon.
Ngayon, tinitingnan ko ang buong buhay ko at nalilito ako.
Pero magagawa mo ang kahit ano.
Ano'ng pumipigil sa iyo?
Sa totoo lang, ang sarili ko.
May 8,000 akong interes pero walang kasanayan.
-Ano ka ba, hindi iyan totoo. -Seryoso.
Hindi ako nagkolehiyo. Hindi ako mahusay mag-type.
Bumili ako ng wireless printer.
Napakatagal bago ko napagana.
Mabuti na lang, wala kang babayarang student loan.
Wala naman akong magandang trabaho.
Tinulungan ako ng asawa ko na makapasok sa isang sosyal na photo studio.
Astig doon, nakakapamasyal ako para sa pagbubukas ng mga gallery at iba pa.
At maganda roon,
pero hindi iyon ang layunin ko sa buhay.
Napakasarap sa pakiramdam.
Ano'ng hinihintay mo?
Ano'ng trabaho ng asawa mo?
-Sebastian ang pangalan niya. Seb na lang. -Seb.
Photographer siya. Totoong photographer.
Medyo sikat nga siya sa larangan nila.
Henyo siya.
Alam kong madalas iyong gamitin ng mga tao,
pero henyo talaga siya.
Nagkakilala ba kayo sa trabaho?
May nangyari sa amin pagkatapos ng isang shoot.
Kapag nangyayari iyon,
isa lang akong baguhan na gusto nilang tikman,
pero si Seb, mahal niya ako.
Mukhang swerte ka.
At magaling siya sa kama, kaya...
Eh 'di palagi kayong masaya?
Oo.
Ibig kong sabihin, artist siya, kaya kakaiba siya.
May kaakibat na problema ang ganoon.
Pero kung wala siya, hindi ko alam ang gagawin ko sa buhay ko.
Siya lang ang mayroon ako.
Ayos ka lang ba, Margot?
Sino si Margot?
Patawad. Alam ko ang pangalan mo!
Margot? Nakakatawa, kasi noong huling Halloween...
Sige lang.
Komplikado lang talaga ang pagkatao ng asawa ko.
Dapat mo siyang makilala.
Talaga?
-Sasabihin mo kung kailan tayo lalabas? -Oo. Salamat.
Paalam.
Sa susunod na lang.
Bawal sumilip.
-Nag-wish ako. -Talaga?
MAGHANAP NG PRINTER...
NILOLOKO KA NG ASAWA MO.
MAY GAMIT NA CONDOM SA BASURAHAN SA BANYO
Jules.
-Bakit gising ka pa? -Nagbabasa ako.
Iyong bagong libro na sinabi ko.
-Maganda siguro. -Oo.
Ikaw? Bakit gising ka?
-Ano'ng ginagawa mo? -Hindi. Huwag--
Hindi mo nauunawaan, nag-aalala talaga ako.
Nag-aalala saan?
May nakain siguro ako na ayaw ng tiyan ko.
-Huwag kang magpuyat. Good night. -Good night.
Nag-aalala rin ako.
Bakit kakaiba ang kilos mo?
Ano'ng ginawa mo?
Pippa, ano'ng ginawa mo?
Sinabi mo sa kanya.
Thomas, kailangan kasi.
Tingnan mo siya.
-Tingnan mo siya! -Alam kong mali ito para sa iyo.
-Mali talaga. -Hindi pwedeng panoorin ko lang sila.
-Hindi mo sila dapat panoorin. -Nagpasiya tayong dalawa na panoorin sila.
Hindi ko kasalanang malaman ito.
-Ano'ng ginagawa niya? -Ideya mo ito.
Pippa, ibigay mo iyan sa akin.
Diyos ko.
Siya ba...
Thomas. Ano... Ano'ng gagawin natin?
Papanoorin lang natin sila? Tatawag ako sa pulis.
Hindi mo pwedeng tawagan ang mga pulis.
May papatayin sa harap natin na pinasimulan mo.
'Di ko iyon sinabi sa kanya. 'Wag kang tumawag!
-Ano'ng gagawin natin, Pippa? -Hindi ko alam!
Bwisit!
Sana may isa pa tayong kwarto.
Gaano karami?
Tama na.
-Thomas? -Ano?
May karapatan kang magalit sa akin.
Alam ko.
Alam mo bang nadidismaya ako?
Oo, alam ko.
Gusto kong malaman kung mapagtitiwalan kita.
Oo.
-Gusto kong madama na sapat ako sa iyo. -Sapat ka.
Titigil na ako.
Itatapon ko ang binocular.
Hindi na ako makikipagkita sa kanya.
Patawad.
Sige.
Pwede mo ba akong yakapin?
Sige.
Mahal kita.
Mahal din kita.
Hindi.
Ano?
Hindi!
-Ano'ng ginagawa mo? -Hindi.
Diyos ko...
Hindi!
Ano'ng gagawin natin?
-Aalis ako. -Sandali, ano?
Ayaw ko rito.
-Saan ka pupunta? -Hindi ko alam.
Siguro doon muna ako sa kapatid ko. Ayaw ko rito.
Thomas, hindi ka pwedeng umalis.
-Hindi... -Thomas, sige na, hindi ka--
-Kailangan kita ngayon. -Ayaw kitang makasama.
-Pakiusap! -Sabi ko dapat tumigil na tayo,
pero inuna mo ang pagmamagaling mo.
Natatakot ako, at kailangan kita. Huwag kang umalis.
-Mahal kita! -Nakinig ka dapat sa akin.
Paano ko naman malalaman? Ano'ng dapat kong gawin?
Wala ka nang magagawa, Pippa! Patay na siya!
Dahil sa iyo!
Pinatay mo ang babaeng iyon!
-Ikaw ang may gawa niyan! -Tumigil ka.
-Parang hindi na kita kilala. -Pakiusap, tumigil ka na.
Tapos na tayo.
Tapos na.
Hi, si Pippa ito mula sa L'Optique.
Gawa na ang salamin mo.
Bukas kami hanggang 6:00.
Hi, hindi ito si Julia,
pero kung may kailangan ka, mag-iwan ka ng voice mail. Beep.
Hi, Julia. Si Pippa ito,
ang ophthalmologist.
Gusto ko lang ipaalam sa iyo...
Na gawa na ang salamin mo.
Patawad talaga... Patawad talaga.
Hindi ko alam.
Hindi ko dapat ginawa iyon.
Patawad talaga. Hindi ko alam...
Hindi ko alam kung bakit nangyari iyon.
Patawad talaga.
Kilala ba kita?
Parang hindi.
Pamilyar ang mukha mo.
Magaganda ang mga mata mo.
Salamat.
Ano'ng gusto ninyo?
Vodka tonic po.
Hindi bagay ang vodka tonic sa lugar na ito.
Ayos lang ba na maupo ako rito?
Aalis ako kapag dumating na ang date mo.
Ayos lang.
Estranghera,
may iniisip ako.
Pwede bang magtanong?
Oo naman.
Personal na tanong ito.
Nanonood ka ba ng bold?
-Ano? -Bold. Nanonood ka ba no'n?
Hindi madalas.
Pero minsan...
-Siguro. -Tama.
Karamihan, madalas manood.
Mga mag-asawa,
magnobya't nobyo, magsing-irog,
mga nanay, tatay, alaga, lahat ng tao.
Lahat ay nanoood ng bold.
May isang dosenang taong nagsasariling-sikap sa mga sandaling 'to.
Mga taong nasa seryosong relasyon.
At hindi ito mahalaga, tama?
Pwede bang magtanong pa? Nagkaroon ka na ba ng seryosong relasyon?
Oo.
At ang nobyo o nobya mo ba...
-Nobyo. -Nagsasarili ba siya?
-Siguro. -Ang sagot, totoo.
-Ikaw? -Siguro.
At nagbago ba ang pagmamahal mo sa kanya dahil sa gawaing ito?
-Hindi. -Hindi. Bakit?
-'Di ko alam. Dahil 'di 'yon mahalaga. -Mismo.
Sabihin mo sa akin, ano'ng pagkakaiba ng vibrator mo at ng tunay na ari?
-Paano mo nalamang may ganoon ako? -Dahil babae ka.
Walang nadarama ang vibrator.
Hindi konektado sa utak ang vibrator.
Masasabi ko na hindi rin ang karamihan ng ari.
Hindi konektado sa kaluluwa ang vibrator.
Marami na akong naikama na wala ring kabuluhan,
o mas pipiliin ko pang magsarili na lang.
Ang pagkakaiba lang ay mas masarap kapag tao ang kasama mo.
'Di sasang-ayon sa iyo ang lahat.
Hindi nga.
Kahit gaano mo sila kamahal.
Patawad. Kasi...
Pinagdaraanan ko kasi ngayon ang pinakamahirap
na paghihiwalay sa buhay ko,
at alam kong medyo prangka ako, patawad.
Ayos lang.
Salamat.
The Ass and His Masters.
-Ano? -The Ass and His Masters.
Isa itong pabula. Pinaalala mo ito sa akin.
Ang asno ang bida rito.
Sabi sa kwento, may isang asno na pagmamay-ari ng isang magsasaka.
Dapat siyang magtrabaho nang maghapon, at nagugutom siya,
kaya pumunta siya sa diyos na si Jupiter, at sinabi niya,
"Pwede mo bang akong bigyan ng bagong panginoon? Nagugutom ako rito."
At gusto ni Jupiter na maging mapagbigay,
kaya sabi niya, "Sige. Natupad na."
At kinabukasan, ibinenta ang asno sa isang magpapalayok.
Masarap na siguro ang buhay niya, tama?
Mali. Mas pangit ang trabaho niya roon.
Busog siya, pero magpapasan siya maghapon ng mabibigat na bato sa likod niya,
kaya kinausap niya ulit si Jupiter, at sabi niya, "Uy, Jupiter,
"kailangan ko ng bagong panginoon. Sige na."
Sabi ni Jupiter, "Maghinay-hinay ka.
"Isang beses ko na lang ito gagawin. Sigurado ka ba?"
Sabi ng asno, "Ang sakit ng likod ko at ayaw nitong mawala.
"Wala pang Advil ngayon. Pwede mo ba akong tulungan?"
Kaya kinabuksan, ibinentang muli ang asno,
sa gumagawa ng damit na yari sa balat ng hayop,
na pinatay ang asno, tinanggal ang dugo nito,
binalatan siya, at ginawa siyang sandalyas.
Ang aral ng kwento,
"Siya na hindi nasisiyahan sa isang lugar ay hindi makakahanp ng kasiyahan sa iba."
Alam mo kung bakit iyan isinulat ni Aesop?
Kasasabi ko lang,
na hindi palaging maganda ang buhay sa ibang lugar.
Hindi.
Isinulat iyan para sa mga alipin niya.
Para kapag nalulungkot sila,
masasabi nila ang kwento at mas sasaya.
Sa totoo, ay labis silang sinusupil.
Kakaiba ba kung sasabihin kong gusto kitang kunan ng litrato?
Mag-ingat ka sa mga bubog. Naaksidente ako kanina.
Ang ganda ng bahay mo.
Ilabas na natin ang masasarap, ano?
Scassari.
Itinanim ang mga ubas nito sa paanan ng isang bulkan sa Italy.
Propesyunal ka?
Oo naman.
Magbubukas ang bago kong exhibition sa ilang linggo.
Dapat kang pumunta.
Pag-iisipan ko.
Pwede kang tumayo roon para sa akin?
Tumagilid ka.
Ang mga matang iyan.
Sigurado kang 'di pa tayo nagkakilala?
Magulo ang buhok ko--
Hindi, ayos lang iyan.
Hindi ko alam ang ginagawa ko.
Gawin mo lang ang sasabihin ko, at magiging perpekto ito.
Ipatong mo sa balikat ang kaliwang kamay mo.
Tumungo ka.
Parang ang bait mo.
Tingnan mo ako.
Ayos lang ba?
Ang damit mo kasi.
Ano'ng itsura ng bra mo?
Swabe.
Halos buong araw kong nakakatrabaho ang mga hubad na modelo, kaya...
nalilimutan kong hindi ito karaniwan.
Pero kung hindi ka komportable, ayos lang.
Ayos lang naman.
Ganito...
Ang ganda.
Pwede ko bang kunan?
Akin na iyan.
Hindi ako handa.
Mas magaganda ang mga kuha ko na hindi inaasahan.
Ano na ngayon?
Ang panty mo?
Tumagilid ka.
-Sige. -Ang ganda ng katawan mo.
Salamat.
Tumingin ka sa akin.
Itaas mo nang kaunti ang baba mo.
Ganyan. Hubarin mo na ang bra mo.
Ano?
Sige.
Para mas hindi nakakaasiwa.
-Ano'ng ginagawa mo? -Ano sa tingin mo?
Maganda ang medyas mo.
Salamat.
Ikaw naman.
Ano bang ginagawa ko?
Ano'ng problema?
May naaalala kasi ako dahil sa iyo.
Patawad.
Hindi mo ito kasalanan.
Tumigil ka.
Kumuha ka ng condom.
Nakakadiri.
Heto sa inyo. Mabuti ito sa inyo.
At kinaumagahan...
Doon ko siya natagpuan.
Kailangan kong sabihin sa iyo.
Kailangan kong sabihin sa iba.
Nauunawaan ko kung ayaw mo na akong kausapin ulit.
Sandali.
Pippa, iniisip mong kasalanan mo ito?
Ako ang dahilan kung bakit nangyari ito.
Hindi mo pwedeng sisihin ang sarili mo dahil dito.
-Ako ang naging sanhi ng buong problema. -Hindi. Oo, trahedya ito.
Hindi lang trahedya, nakakabaliw ito.
Pero hindi mo alam na mangyayari ito.
Iniwan ka niya.
At baka dapat ka nga niyang iwan. Pero ibang usapan iyon.
Single ka na ngayon.
At pinakamabilis na pampagaling sa nagdurugong puso
ay gawin ang pinakahangal na bagay na maiisip mong gawin.
Baka sobra ang pakikipagsiping sa malungkot na balo
na minamanmanan mo, pero ganoon talaga minsan.
Parang hindi ito totoo.
Nagkalintik-lintik na ang buhay mo ngayon,
at dapat bukas na bukas ay magpa-therapy ka,
pero mabuti kang tao, Pippa.
Kahit parang hindi ganoon ang nadarama mo ngayon.
Kung mabuti ako, bakit gusto ko siyang makitang muli?
Naglaho siya.
Parang katangahan ito, pero kung makikita ko siya,
baka maging maayos na ako.
Katangahan ito, alam ko.
Sige.
Kung wala siya sa bahay, nasaan kaya siya sa tingin mo?
Opening night ngayon.
-Inumin? -Sige.
'Di ko inakalang darating ka.
Dumating ako.
Astig talaga ito.
Gusto ko nang makita ang mga litrato.
Oo. Talagang astig ito.
Ayos ka lang ba?
Oras na. Salamat sa pagpunta.
Una, salamat sa pagpapakilala sa akin.
Ikalawa, hindi ganyan ang inaasahan ko.
Bago tayo magsimula,
dapat kong sabihing kolaborasyon ang proyektong ito.
Ang kasabwat ko rito, ang aking pinakamamahal,
Julia Novatore.
-Kaya... -Gusto ko nang umuwi.
Tama lang siguro na makasama ko siya rito.
Mga kaibigan, narito si Julia.
Halika.
Kumusta?
Ang bagong exhibition na ito ay isang modernong pabula.
Isang trahedya
ng isang mabait na dalagang si Pippa.
Diyos ko.
Nakatira si Pippa sa apartment na katapat ng aming studio.
Nang magsama siya at ang kanyang nobyo,
maganda ang hinaharap nila.
Masaya ang mga bagay-bagay.
Pero nagambala sila nang kaunti ng mga nakatira sa tapat nila.
Kami.
Mas nag-alala sila sa nangyayari
sa buhay ng iba kaysa sa sarili nila.
At ang sinimulang pampalipas ng oras
ay naging pagkahumaling.
Pumunta sila sa Halloween party namin at naglagay ng mikropono,
para lihim na mapakinggan ang mga pag-uusap namin.
Na iligal nga pala.
Pero iniisip ni Pippa na...
tama ang ginagawa niya.
Una, sinira nito ang ugnayang emosyonal nila.
Tapos, pinaghiwalay sila nito magpakailanman.
'Di man lang niya natanto,
na habang pinapanood nila kami...
Pinapanood namin sila.
Oo. Suso ko ang mga iyan.
Ito ang lugar.
Heto ang image release form na pinirmahan nila.
Nasa huling pahina ito ng lease nila.
Ganoon lang.
Alam ko ba kung binasa nila ito?
Hindi. Hindi ko iyon responsibilidad.
Itatanong ko ito sa inyo,
ilang beses kayong nakakita ngayong linggo ng nag-pop sa computer n'yo na nagsasabing
"Sumang-ayon sa mga tuntunin at kondisyon,"
at kinlik ninyo ang oo nang hindi man lang nagdadalawang-isip?
Isa itong bagay na kinasanayan na ninyo, ano?
Pero binibigyan ba kayo nito ng karapatang--
trahedya ito.
At nalulungkot kaming dalawa dahil dito, 'di ba, Seb?
Siyempre.
Pero sa totoo lang, babala ito.
Hindi kapani-paniwala ang pagpayag natin sa ibang tao na malaman ang buhay natin.
Tinatanggap ng lipunan, at inaasahan tayo ng lipunan
na manmanan ang mga taong kilala o hindi natin kilala
para masulyapan natin nang kaunti ang tunay nilang buhay.
Isinabuhay namin ni Seb ang isang bersyon ng buhay namin para kina Pippa at Thomas.
Oo, lumikha kami ng sarili naming kwento, at ipinanood namin ito sa kanila.
Pinapasok namin sila sa buhay namin.
At pumasok naman sila.
Sumubaybay sila.
Ang ginawa lang namin ay panoorin din sila.
Dagdag pa sa international premiere sa Tokyo--
Sa lahat ng lugar.
Sumikat ito sa lahat ng lugar! Napakatagumpay nito!
Sikat na kami ngayon sa art community,
at napakalaki ng kinita namin.
May maganda ba kayong tanong sa amin?
Hanggang ilang beses bang mababati ang isang tao?
Ang paborito mo.
-Scassari. -Scassari ito.
Sino'ng nagpadala?
"Nasasabik akong ipalabas ang The Voyeurs sa susunod naming season."
Galing sa The Tate.
Ayos iyon.
Mahal, kalimutan mo na ito.
Hindi ka ba nababagabag?
Hindi.
ALAM KO.
HINDI NAGPAKAMATAY SI THOMAS.
PINATAY NINYO SIYA.
Doon sa taas.
Ano'ng ginagawa niya?
Nabaliw na siya.
Ano sa tingin mo ang nalalaman mo, Pippa?
Gusto ka naming kausapin!
Pakiusap...
Kailangan ba talaga ito, Pippa?
-Tantanan ninyo ako. -Ano sa tingin mo ang alam mo?
Hindi ko alam.
Matitinding akusasyon ito. May pinanggalingan ito.
Huwag mo kaming gaguhin.
Noong pinanood ko kayo,
naniwala ako sa bawat sandali.
Kahit walang totoo rito.
Pero nang mamatay si Thomas,
parang hindi totoo, pero wala na talaga siya.
Hindi niya iyon magagawa.
Hindi ako sigurado, pero sa tingin ko, may ipinainom kayo.
Tapos pinagmistula ninyong siya ang gumawa noon.
Grabe ang teorya mo, Pippa.
May katibayan ka ba?
Wala.
Ano'ng ginagawa natin dito?
Minanipula ninyo ako.
Inakit mo ako.
Nilantad ninyo ako.
At sa tingin ninyo ay masasaktan ninyo ulit ako, pero hindi.
Dahil wala nang natira sa akin.
Gusto ko lang malaman ang isang bagay at hindi na ninyo ako makikita ulit.
Paano ninyo nagawa ito?
Hindi namin ito ginawa.
Ikaw ang nagsabi sa akin.
Para bang kapag nahuhumaling ka sa isang bagay,
na nalilimutan mo nang tingnan ang lahat, masdan ang paligid,
"Ano bang ginagawa ko?"
Pero napakalalim mo na...
Napaka...
Ano'ng...
Julia! Kausapin mo ako.
Ano'ng problema, mahal?
Gising.
Mahal, ano'ng...
Ano'ng ginawa mo?
Mas mabigat ka, kaya mamaya pa siguro ito gagana.
Ano'ng ginawa mo?
Regalo ko ang alak na iyon.
Tingnan mo ako.
Tingnan mo ako!
Tingnan mo na ako.
Dahil ito na ang huling makikita mo.
Ang una nating agahan.
Hindi masama ang tanawin.
Kita mo talaga ang loob!
Binobosohan mo ba ang mga kapitbahay natin?
Tingnan mo ang dalawang iyon. Ano'ng ginagawa nila?
Saan?
Mahal, naroon.
Dapat ko na talagang patingnan ang mga mata ko.
Huwag mo silang pakialaman.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce