Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
KREW
AKT 1 OBŁAWA
W nocy z 7 na 8 lipca 1995 r. źle spałam.
Obudziłam się około 5.30
z ukłuciem niepokoju.
Nie wiem, jak opisać to uczucie,
ale było bardzo intensywne i gwałtowne.
Spojrzałam na zegarek.
Poczekałam do 8.30,
żeby zadzwonić do Hélène.
Następnie stało się coś dziwnego.
Odebrał mężczyzna.
Myślałam, że pomyliłam numery.
Rozłączyłam się.
Za drugim razem znów odebrał mężczyzna.
Spytałam, co się stało. Był strażakiem.
Pamiętam, że powiedziałam wtedy:
„Chcę rozmawiać z córką. Co się stało?”.
A on odparł,
do dziś słyszę jego głos:
„Nie może podejść do telefonu”.
- „To koniec?” - „Tak, to koniec”.
W drodze do Paryża
zatrzymywaliśmy się w każdym miejscu postojowym,
żeby zadzwonić.
Nikt nie odbierał.
Przejechaliśmy wiele kilometrów,
o niczym nie wiedząc.
Usłyszałam tylko słowa mężczyzny:
„Tak, to koniec”. Kropka.
Pojechaliśmy za radiowozem
do słynnej komendy przy Quai des Orfèvres 36.
Oczywiście spytałam, co się stało.
DRZWI DO MIESZKANIA OFIARY NA PIERWSZYM PIĘTRZE
Poczułam, jakby ktoś dźgnął mnie nożem w serce.
Tutaj.
NÓŻ
27 LAT STUDENTKA PSYCHOLOGII
8 LIPCA 1995
NIE BĘDĘ KŁAMAĆ,
JA TEŻ NIE SPAŁEM W NOCY Z 7 NA 8 LIPCA.
NABRZEŻE ZŁOTNIKÓW
POLICJANT, MĘSKI ZAWÓD
Mój ojciec i dziadek byli policjantami.
Ale przyznam,
że zawsze interesowały mnie
dynamiczne zawody.
DUSICIEL SCHWYTANY PRZEZ POLICJANTA W SPÓDNICY
Nigdy nie ubierałam się jak facet.
KOBIETA GLINIARZ
Byłam pierwszą kobietą na czele brygady kryminalnej.
To elitarna jednostka,
najlepsza we Francji pod względem dochodzeniowym.
DAMA Z NABRZEŻA ZŁOTNIKÓW
Objęłam dowództwo na początku lutego 1996 roku.
BRYGADA KRYMINALNA
Koledzy od razu poinformowali mnie
o morderstwach młodych kobiet.
Rzucili mi na biurko stos akt i kazali je przejrzeć.
Moją uwagę przykuły dwie sprawy,
w tym Agnès Nijkamp.
32 LATA PROJEKTANTKA WNĘTRZ
Drugą było zabójstwo Hélène Frinking.
Jego okoliczności
były bardzo zbliżone do tego,
co spotkało Nijkamp.
Jej ciało nosiło
podobne obrażenia.
Musieliśmy dorwać drania, który to zrobił.
Chcieliśmy je pomścić.
Co tu kryć.
Wszyscy mieliśmy podobną motywację.
Traktowałam to osobiście.
Innymi słowy, albo on, albo my.
Musieliśmy go dorwać.
URODZONA 02.12.1967 W HOLANDII
Hélène urodziła się jako czwarta z sześciorga rodzeństwa.
Byłam wtedy pod dużym wpływem słońca.
Stąd „Hélène”. Od Heliosa, boga słońca.
W 1995 roku miała prawie 27 lat.
Chciała studiować psychologię w Paryżu.
DWA BIAŁE ŚLADY
W sprawie Frinking
mieliśmy na szczęście materiał DNA.
W sprawie Nijkamp również.
Na jej ciele znaleziono ślady spermy.
Otrzymałam zeznania świadka.
Elisabeth,
ofiary, która wymknęła się napastnikowi.
Związał ją i zakneblował.
Gdy poszedł zgasić światło na piętrze,
było to mieszkanie dwupoziomowe,
zdołała się oswobodzić i uciec,
ponieważ sypialnia znajdowała się na parterze.
Była ważnym świadkiem w śledztwie.
23 LATA TERAPEUTKA ZAJĘCIOWA
Znaleźliśmy także materiał DNA
na niedopałku papierosa marki Winston.
Dzięki pasującemu DNA
zdołaliśmy powiązać ze sobą trzy sprawy.
DNA MĘŻCZYZNY
Oznaczono je akronimem „SM”, od „seryjnego mordercy”,
ponieważ trzy miejsca zbrodni były ze sobą powiązane.
Niestety w odróżnieniu od Brytyjczyków
nie posiadaliśmy bazy danych DNA.
Gdybyśmy ją mieli,
być może bylibyśmy wtedy w stanie
zidentyfikować i aresztować zabójcę.
DNA NIEZNANEGO MĘŻCZYZNY
Dowiedziałam się o dziewczynie, która przeżyła, Elisabeth.
Padła jego ofiarą, zanim zamordował Hélène,
ale zdołała mu uciec.
Znaleziono jednakowe DNA. To było niesamowite.
Jej zeznania okazały się bardzo pomocne.
Na ich podstawie udało się stworzyć
portret pamięciowy.
Opisała ciemnoskórego mężczyznę.
Oto on.
Była całkiem zadowolona z rysopisu.
Tak go właśnie zapamiętała.
Był krótko ostrzyżony, więc szukaliśmy go wśród żołnierzy,
więźniów, strażaków, policjantów.
Był wysportowany, postawny.
Był typem mięśniaka.
Zauważyliśmy także, że kobiety atakowano
wieczorem albo w nocy.
Zwracaliśmy więc uwagę na osoby pracujące na nocne zmiany,
na przykład taksówkarzy.
Na wszystko, co pasowało do naszych ustaleń
oraz zeznań tej młodej kobiety.
Była bardzo dzielna.
Wyjechała z jednostką na ulice Paryża.
Skupili się zwłaszcza na 11. dzielnicy,
licząc, że natkną się na sprawcę.
KRWAWY ODCISK STOPY
Dosyć wcześnie dowiedziałam się,
że sprawca zostawił przy łóżku krwawy ślad stopy.
Okazało się, że jego drugi palec
był dłuższy od dużego.
Podobno to dość powszechna cecha.
Wiele osób ma takie stopy, tak zwane greckie.
Kazaliśmy podejrzanym zdejmować buty,
żeby przyjrzeć się ich stopom.
Skupialiśmy się na drobnych szczegółach,
ponieważ mieliśmy niewiele punktów zaczepienia.
Miałam wrażenie, że wszędzie go widzę. W autobusie, jako kierowcę.
Widziałam go praktycznie wszędzie.
Mieszkanie mojej córki znajduje się nad tamtymi drzwiami.
To tutaj.
Moja córka stała tutaj, a ten mężczyzna przed nią.
Stamtąd widział ich dozorca.
Musiałam go znaleźć.
Za wszelką cenę.
Poszłam na ulicę, przy której mieszkała Hélène,
i pytałam sprzedawców,
czy słyszeli o sprawie.
Nie mieli o niej pojęcia.
Policja nie przeprowadziła wywiadu w sąsiedztwie Hélène.
Byłam w szoku.
Była bardzo zaangażowana. Bacznie przyglądała się śledztwu.
Chciała w nim uczestniczyć.
Trudno było jej odmówić.
Nie mogliśmy tego zrobić.
To wszystko dotyczy sprawy.
Byłam dla nich wrzodem na tyłku, ale tego nie żałuję.
Chciałam prowadzić równoległe śledztwo.
Co w tym złego?
„Zrobiliście to i to , ale czy zrobiliście tamto?”
Z pewnością mieli mnie dosyć,
ale byłam nieugięta.
Naciskałam od samego początku.
Musiała zrozumieć,
że nie siedzieliśmy z założonymi rękami.
Byliśmy całkowicie pochłonięci aktami sprawy.
Ślęczeliśmy nad nimi dniami i nocami.
Wykonywaliśmy ogromną pracę,
ale nie mogliśmy znaleźć sprawcy.
Kobieta, matka
może upaść i cierpieć,
lecz powstanie i będzie walczyć dalej.
Tak już jest.
ZEZNANIA ŚWIADKA
„MÓW MI FLO”
Dowiedziała się, zapewne od Elisabeth,
że sprawca wspomniał o „Flo”, być może o Florianie.
Widziałam to słowo na ciężarówkach.
To była firma przewozowa.
LOGO NA CIĘŻARÓWKACH?
Wyprzedzałam ciężarówki, żeby przyjrzeć się kierowcom.
Zjeżdżałam na parkingi,
żeby zobaczyć ich z bliska.
Później dowiedziałam się, że „Flo” to też nazwa restauracji.
Uznałam więc, że może chodzić o jednego z pracowników.
To była znana sieć restauracji w Paryżu.
Jedna z nich znajdowała się przy ulicy,
którą córka wracała tamtej nocy do domu.
Postanowiłam dopilnować,
żeby policja sprawdziła listę pracowników.
Trochę ich do tego zmusiłam.
Zasugerowała sędziemu,
że powinniśmy pójść tym tropem,
więc przesłuchaliśmy wielu pracowników
sieci restauracji Flo.
595 AKT
Nic z tego nie wynikło.
Nic a nic.
31 SIERPNIA 1997
Księżna Walii zginęła zeszłej nocy
w wypadku pod mostem Alma w Paryżu.
Towarzyszył jej partner Dodi Al-Fayed, który także nie żyje.
Sprawą zajmie się brygada kryminalna dowodzona przez Martine Monteil,
która natychmiast zjawiła się na miejscu zdarzenia.
To był trudny i stresujący czas.
Brygada kryminalna była przytłoczona pracą.
Nie mieliśmy do tego głowy.
Jednak gdy ginie księżna Walii, nie da się tego zignorować.
To niemożliwe.
Czuliśmy presję ze strony najwyższych organów państwa.
Musieliśmy dać z siebie wszystko.
Tak też zrobiliśmy.
Powiedziałam rodzinom ofiar, że to nasza praca.
Że nic na to nie poradzę.
Przydzieliłam do wypadku specjalny zespół,
ale wróciliśmy do ich spraw najszybciej jak się dało.
Choć wypadek przyniósł ofiary śmiertelne,
jego okoliczności nie były równie niepokojące,
jak w przypadku zabójstw dziewcząt.
Poza tym sprawca był na wolności
i nie mogliśmy go znaleźć.
KORYTARZ DRZWI WEJŚCIOWE
23 września 1997 roku dostaliśmy telefon.
Młody mężczyzna znalazł swoją narzeczoną martwą
w jej mieszkaniu w 19. dzielnicy.
Natychmiast się tam udaliśmy.
ŚLADY KRWI JADALNIA
Gdy tam weszłam, dosłownie zamarłam.
Pomyślałam: „Nie wierzę, on wrócił”.
19 LAT STUDENTKA
Rodzice Magali Sirotti czekali przed budynkiem.
To był koszmar.
Gdy budzę się w środku nocy
i mam przed oczami jej widok w trumnie,
myślę tylko o tym, jak bardzo musiała cierpieć.
Co innego mogę powiedzieć?
Musiała niewyobrażalnie cierpieć.
Zabójstwo Magali był ogromnym ciosem.
Wiedziałam, że to on.
To było dla mnie oczywiste.
Dla córki było już za późno, ale nie powinien był zabijać dalej.
Bliscy znajomi mówili mi:
„Nie jesteś śledczą ani prawnikiem,
tym ani tamtym.
Jesteś matką, więc porozmawiaj z matką”.
Spotkałam się z nią.
To było…
niezwykłe spotkanie.
Ofiara, Magali,
była zaręczona. Miała wyjść za mąż.
Gdy dotarliśmy na miejsce zabójstwa Magali Sirotti,
poczułam, jakbym dostała obuchem w głowę.
Nie żyła, bo nie złapaliśmy sprawcy.
Dobry Boże, co przeoczyliśmy?
Wypruwamy sobie flaki nad tą sprawą.
Gdzie znajdziemy właściwy trop? Co to może być?
Dlaczego ta dziewczyna nie żyje?
Gość jest wciąż na wolności.
Musimy działać szybko i trzymać rękę na pulsie.
Jeśli jest na wolności, może to zrobić ponownie.
Kropka.
Jestem dziennikarką. Mam do czynienia z policją,
przestępcami i bandytami.
Wówczas nie było dziennikarek,
które pisały o zbrodniach.
Byłam pierwsza.
Brygada kryminalna postrzegała mnie
jako małą, wścibską reporterkę.
Miałam swój styl. Nosiłam mini,
ramoneskę i buty na obcasie.
Gliniarze nie potrafili mnie rozgryźć.
Na początku udawałam naiwną.
Szybko zorientowali się, że taka nie byłam.
Pod koniec września 1997 roku
spotkałam się z członkiem brygady kryminalnej.
Powiedział mi,
że 23 września dostali sprawę
młodej kobiety, Magali Sirotti.
Sprawca związał ją i zgwałcił.
To była potworna zbrodnia.
Dodał, że może być powiązana
z poprzednimi morderstwami.
Spytałam: „Poważnie?
Skąd wiecie, że to ten sam sprawca?”.
Odparł: „Nie mamy pewności co do Magali,
ale zamordowano ją w podobny sposób. Czekamy na wyniki badań DNA.
Za to w przypadku dwóch pierwszych ofiar i ocalałej
mamy jednakowe DNA
i pewność, że to ten sam sprawca”.
DNA NIEZNANEGO MĘŻCZYZNY
GRUPA KRWI B
DNA OFIARY
„Musimy nagłośnić tę historię.
- Chcę ją opisać”. - Odparł: „Za wcześnie na to.
Możesz zrujnować śledztwo.
Morderca jest bardzo niebezpieczny.
Obyś nigdy nie musiała oglądać podobnego miejsca zbrodni.
Sprawca jest na wolności.
Błagam. Na razie o tym nie pisz”.
Dotrzymałam umowy.
Jestem dziennikarką, ale przede wszystkim obywatelką.
Nie chciałam, żeby gwałciciel i morderca kobiet
uniknął aresztowania, dzięki temu, że o nim napisałam.
Stało się. Znowu to zrobił.
Musieliśmy się spieszyć. To był wyścig z czasem.
LABORATORIUM POLICJI
Wówczas wydział kryminalny
przeżywał swoje wieki ciemne.
Mówię poważnie.
Śledczy, którzy zbierali dowody na miejscach zbrodni,
byli bandą pijaków i frajerów,
spuszczonych ze smyczy.
Nie stosowali żadnych nowoczesnych metod.
Aby nadrobić te braki,
brygada kryminalna zwróciła się do doktora Pascala,
pioniera badań DNA we Francji.
Pani Monteil i brygada kryminalna pokładali w nim wielkie nadzieje.
Próbka po próbce przeanalizował dowody
zebrane w miejscach zbrodni.
Były to ślady spermy, krwi i włosy.
Porównał je z nieznanym DNA,
które określił jako „SM”,
ponieważ była to pierwsza próbka DNA seryjnego mordercy we Francji.
Wraz z brygadą kryminalną zabiegał o to,
by stworzyć bazę danych DNA.
Wiele osób było temu przeciwnych.
Ten pomysł ich przerażał.
Baza danych DNA
to niebezpieczny precedens.
Może prowadzić do powstania krajowej bazy danych.
Z naszym DNA, naszą historią…
Całkowicie się zgadzam.
Jestem temu przeciwny.
ZDJĘCIE NR 1 WIDOK NA RUE DE LA FORGE ROYALE 12
PROTOKÓŁ
16 października 1997 roku
w 11. dzielnicy znaleziono ciało kolejnej ofiary.
25 LAT SEKRETARKA
To była piękna dziewczyna.
Pozostałe też. Wszystkie były piękne.
To naprawdę…
Mój Boże.
Stracone życie.
Koszmar.
Nazywała się Estelle Magd.
Rodzice mieli klucz do jej mieszkania. Gdy nie odebrała telefonu,
udali się tam
i zastali córkę nagą i zakrwawioną.
Miała podobne rany na szyi i nakłucia na ciele.
Znaleźliśmy analogicznie podziurawione ubrania.
To był według mnie podpis sprawcy.
Bez dwóch zdań.
ZDJĘCIE NR 2 TORBA Z SZARĄ BLUZĄ
Znaleźliśmy bluzę.
Dużą bluzę, poplamioną krwią.
Byliśmy pewni, że znajdziemy materiał DNA.
Była pokryta krwią i potem.
Powiązaliśmy go z tym,
który znaleźliśmy w pozostałych miejscach zbrodni.
Nie mogłam nic powiedzieć.
Doskonale rozumiałam,
że obowiązkiem policji było utrzymanie śledztwa w tajemnicy.
Respektowałam to.
Całkowicie.
Lecz gdy okazało się,
że dwie dziewczyny zamordowano w ten sam sposób
co moją córkę,
postanowiłam zwrócić się do mediów.
Mogę zaświadczyć, że pod koniec lipca 1995 roku
policja wiedziała, że ma do czynienia
z seryjnym mordercą.
Niezwykle niebezpiecznym napastnikiem,
który, jak każdy seryjny morderca,
mógł zabić ponownie.
W Paryżu jest seryjny morderca.
Seryjny morderca.
We wschodniej części Paryża…
Rysopis powstał na podstawie zeznań kobiety
która uniknęła podobnego ataku.
Anne Gautier, matka jednej z ofiar, spotka się z sędzią.
Chce wiedzieć, czy policja schwyta wreszcie seryjnego mordercę,
który zabił Hélène.
Czy go złapią? Mam nadzieję.
Nie tracę jej.
Zacznę ją opłakiwać, gdy sprawiedliwości stanie się zadość.
Anne Gautier była wściekła.
Powiedziała: „Dwa ostatnie zabójstwa, Magali Sirotti i Estelle Magd,
nie powinny były mieć miejsca.
To skandal.
Mówię o tym, aby ostrzec paryżanki, żeby miały się na baczności
i nie padły ofiarą tego drapieżcy”.
Seryjny morderca nie przestanie zabijać,
dopóki nie zostanie aresztowany.
STRACH W MIEŚCIE
Ludzie o tym mówią, boją się.
Kupują gazetę, żeby zobaczyć portret sprawcy.
Chcą pomóc pchnąć śledztwo do przodu i go złapać.
Paryż wpadł w obłęd.
Wieść o seryjnym mordercy we wschodnim Paryżu
oraz wywiad z Anne Gautier sprawiły,
że paryżanki ogarnął strach.
Czuję niepokój. Gdy wchodzę do klatki,
upewniam się, że zamknęłam za sobą drzwi.
Tablice elektroniczne w Paryżu ostrzegały kobiety,
żeby nie wracały do domu same,
zadbały o towarzystwo, wezwały taksówkę, znajomego.
Śledczy z brygady ostrzegał mnie:
„Uważaj. Jeśli twoje drzwi zamykają się po 15 sekundach,
ktoś może za tobą wejść”.
STRACH W BASTILLE
Muszę przyznać,
że nie byłam zadowolona z rozgłosu.
Miasto ogarnęła panika.
Co mogłam począć?
Francja nie słynie z seryjnych morderców.
To nie Stany Zjednoczone.
Pisano o tym. Ludzie żyli tą historią. Machina poszła w ruch.
Policja posiada rysopis ciemnowłosego 30-latka.
Kilka szczegółów łączy poprzednie sprawy z bieżącymi.
Policja jest czujna.
Dotąd przestępstwa seksualne i morderstwa były w stolicy rzadkością.
Samo określenie „seryjny morderca”
uchodziło wtedy w policji za tabu.
Doktor Pascal nazwał próbkę akronimem „SM”,
lecz policja nie poszła w jego ślady.
To, to i to równa się seryjny morderca,
ale my, Francuzi, jesteśmy oczywiście mądrzejsi,
więc to nie może być seryjny morderca.
We Francji ich nie ma.
To łudząco przypominało
sprawy amerykańskich seryjnych morderców,
w których liczba ofiar była dużo większa.
Myślę, że policja nie miała wyobrażenia,
ani pod względem psychologii, ani sposobu działania,
kim był seryjny morderca.
Nie mieliśmy ani bazy danych DNA,
ani pojęcia o psychice seryjnego mordercy.
W dodatku
we Francji nie było systemu katalogowania akt.
Były rozsiane po różnych miastach i instytucjach.
Wiele rzeczy nie działało jak należy albo były w rozsypce.
W styczniu 1998 roku
brygada kryminalna opublikowała
zdjęcie dużej, szarej bluzy.
Pokazywano ją wszędzie.
„Jeśli znasz kogoś, kto miał taką bluzę, zadzwoń”.
Ograniczenie się do pokazania bluzy,
która mogła należeć do każdego,
było niczym chwytanie się brzytwy.
Czułam dużą presję,
i słusznie, w końcu dowodziłam brygadą kryminalną.
Ciągle powtarzałam i nalegałam,
żeby stworzyć bazę danych DNA.
SĘDZIA ŚLEDCZY
Często konsultowałam się z sędzią Thielem.
Powiedział:
„Musimy włamać się do laboratoriów,
wziąć wszystko, co się da,
i porównać próbki.
Zmusić policję do porównania ich z DNA mordercy”.
Nasi dowódcy byli w szoku.
Twierdzili, że nie możemy wykonać badań porównawczych bez bazy danych.
Powiedziałam im, co o nich myślę.
Istna hańba.
„Chcecie mieć na sumieniu kolejne ofiary?”
Gdybyśmy działali szybko i sprawnie,
porównalibyśmy próbki DNA
i być może zidentyfikowali sprawcę.
Ominęliśmy prawo. Nie mieliśmy z tym problemu.
Cel uświęcał środki.
Nie ujawnialiśmy tożsamości Francuzów.
Nie robiliśmy nic złego.
Szukaliśmy seryjnego mordercy atakującego młode kobiety.
Mieliśmy zbyt dużo podobnych spraw.
Musieliśmy zrobić, co w naszej mocy, żeby go powstrzymać.
Otwieramy akta,
odczytujemy kod genetyczny
i porównujemy go z nieznanym DNA.
Jeśli kody się różnią,
bierzemy kolejny i zaczynamy od nowa.
Czy da się porównać ze sobą wszystkie akta?
Bez bazy danych jest to niemożliwe.
Kody znajdują się w oddzielnych teczkach
i należy je przejrzeć jedna po drugiej.
STYCZEŃ, LUTY
MARZEC
Był 24 marca 1998 roku.
Zadzwonił do mnie doktor Pascal.
Serce zabiło mi szybciej. Pomyślałam: „Mój Boże!”.
Nie byłam zaskoczona, widywaliśmy się w komendzie,
ale czułam, że coś było na rzeczy.
Powiedział, że ma dobre i złe wieści.
Poprosiłam, żeby zaczął od dobrych.
Okazało się, że go zidentyfikował.
IDENTYFIKACJA NIEZNANEGO DNA
DNA Z NIEDOPAŁKA PAPIEROSA
WYMAZ Z POCHWY
To było…
wybawienie, ulga.
Nieopisana ulga.
Dodał:
„Zła wiadomość jest taka,
że zabójca był już zatrzymany w 1995 roku”.
To był…
istny szok.
Został wtedy przesłuchany
przez zespół zajmujący się sprawami kobiet
zamordowanych na parkingach.
Jeśli się temu przyjrzeć,
istniało kilka podobieństw.
Ale dlaczego jedne zabijałby w garażach, a inne w mieszkaniach?
W grę wchodziły podobne ślady, obrażenia i pocięte ubrania.
27 LAT ASYSTENTKA DS. MARKETINGU
Nie znaleziono spermy, ale mógł użyć prezerwatywy.
22 LATA SEKRETARKA
Byliśmy pewni, że to on,
śledczy byli o tym przekonani.
Była też dużo starsza sprawa z 1991 roku,
Pascale Escarfail.
CIAŁO PASCALE ESCARFAIL
19 LAT STUDENTKA
Stwierdziłam, że zajmiemy się tą sprawą później.
Nadrzędnym celem było schwytanie tej bestii.
Rozesłałam jego zdjęcie po całym kraju.
Musieliśmy działać szybko.
W mieście grasował morderca.
Zawładnęła mną myśl, żeby złapać go w ciągu kilku godzin.
Poprosiłam o posiłki i sporządziliśmy listę miejsc,
w których mieliśmy szansę spotkać Guya Georges’a.
Miałam też inną pilną misję.
Powiedziałam dowódcy jednostki,
że musimy poinformować rodziny ofiar.
Zadzwoniła pani Monteil.
„Pani Gautier, mamy nazwisko,
ale proszę nikomu o tym nie mówić, nawet dzieciom. Nikomu”.
Rozumiałam to.
Wszczęli poszukiwania.
Liczyłam, że już nikogo nie zabije.
Wokół sprawy zrobił się ogromny szum medialny.
Reporterzy byli w stanie wyczuć
określoną energię i poruszenie w naszych szeregach.
W komendzie zapanował harmider.
Zauważyli to.
Szef powiedział: „Prasa już wie”.
A ja odparłam: „Błagam! Ani słowa!
Żadnych przecieków!”.
26 MARCA 1998 GODZINA 7.01
Znamy tożsamość seryjnego mordercy ze wschodniego Paryża.
Wszczęto obławę. Zostańcie z nami.
„Zidentyfikowano zabójcę ze wschodniego Paryża.
Brygada kryminalna zna jego nazwisko. Nazywa się Guy Georges”.
Oniemiałam.
Dziennikarz śledczy, taki jak ja,
ujawnił nazwisko mordercy, zanim go schwytano.
Tak się nie robi.
Co, gdyby Guy Georges się dowiedział?
Z telewizji, radia, czegokolwiek.
Mógł uciec i udaremnić obławę,
lecz my robiliśmy swoje.
Należy pamiętać, że działaliśmy jak machina wojenna.
Trudno było nam się wywinąć.
Wierzyłam, że go znajdziemy.
Byłam tego pewna.
TEGO SAMEGO DNIA GODZINA 12.44
Tamtego dnia dwóch funkcjonariuszy
obserwowało stację metra Blanche.
Byli na miejscu.
Zwrócili uwagę na mężczyznę wysiadającego z pociągu.
Jeden mówi do drugiego:
„Spójrz! To gość ze zdjęcia”.
Wyjęli je z kieszeni. „Boże, to on! Prędko!”.
Złapali go i aresztowali.
SKLEP, W KTÓRYM ARESZTOWANO GUYA GEORGES’A
OCHRONIARZ, ŚWIADEK ARESZTOWANIA,
WSKAZUJĄCY NA MIEJSCE ZDARZENIA
Wszedł do sklepu dziś rano.
Policja weszła za nim i poprosiła o nazwisko.
Rzucili się na niego.
Zaciągnęli go tutaj i zmusili, żeby ukląkł.
A następnie wyprowadzili.
Badania DNA jednoznaczne wskazują,
że odpowiada za trzy morderstwa i napaść.
Jednak Guy Georges nie przypomina mężczyzny z rysopisu
publikowanego od kilku miesięcy.
Dosyć już śmierci i cierpienia.
To dobre wieści.
Teraz…
zostanie osądzony.
A my, rodziny ofiar…
możemy wreszcie pogrążyć się żałobie.
Ten człowiek wyrządził tyle krzywdy.
Boże.
Trzeba wziąć głęboki oddech.
Uważałam, że to on je zabił.
Patrzyłam na te wszystkie zdjęcia dziewcząt.
Dla mnie był potworem,
który skradał się za nimi po schodach.
Istnym potworem.
Tak o nim myślałam.
Oto zdjęcie Guya Georges’a, aresztowanego wczoraj za zabójstwo
trzech kobiet we wschodnim Paryżu.
Przyznał się dziś do dwóch innych.
Policja podejrzewa go o udział w dwóch kolejnych.
Wykonaliśmy zadanie. Złapaliśmy go, nie mógł więcej zabijać.
Byliśmy spokojni o sprawy z dowodami w postaci materiału DNA.
Zostawił po sobie ślady.
Musiał tylko przyznać się do winy w sprawach,
w których nie znaleziono materiału DNA.
Mieliśmy go w garści.
Wątpiłam, by nawet najbardziej utalentowany obrońca
był w stanie odeprzeć zarzuty.
Poszliśmy do sądu pewni swego.
AKT 2 PROCES
MAM WRAŻENIE, ŻE PISZĘ OTWARCIE,
JAK GDYBYM SIĘ Z TOBĄ PRZYJAŹNIŁ.
19 MARCA 2001
Przestępca jest niewinny, dopóki nie dowiedzie się jego winy.
Dla mnie liczy się osobowość.
Albo chcę kogoś bronić, albo nie.
To kwestia wzajemnej chemii.
Nie ma w tym większej filozofii.
Każdy znalazł się kiedyś w sytuacji,
gdy nowo poznana osoba
zrobiła na nas złe wrażenie.
Myślimy o tym, jak bardzo nie chcielibyśmy
znaleźć się z nią sam na sam.
To nie był ten przypadek.
Gdy poznałam Guya Georges’a. nie sprawiał wrażenia manipulatora.
Pomyślałam, że jest otwartą księgą.
Nie ma ukrytych zamiarów, nie jest przebiegły
ani agresywny.
PIERWSZY DZIEŃ PROCESU
- Może pan zdjąć sweter. - W porządku.
- Słucham? - Proszę na mnie patrzeć.
To trudne.
- Mogę usiąść? - Tak, śmiało.
Obrońcą Guya Georges’a był Alex Ursulet.
Alex Ursulet,
mój były mąż,
poprosił mnie, żebym przyłączyła się do sprawy na kilka tygodni przed procesem.
Obecność kobiety
była bez wątpienia częścią strategii obrony
opracowanej przez Aleksa Ursulet
i typową praktyką w sprawach gwałtu.
To podstawa.
Przyjął stanowisko, że broni mężczyzny,
który został niesłusznie oskarżony.
Dowody znaleziono we wszystkich miejscach zbrodni.
Niektóre z nich świadczyły na korzyść Guya Georges’a.
Nigdzie nie znaleziono jego odcisków palców.
W jednym z mieszkań znaleziono
odcisk stopy typu greckiego, której nie posiada.
Mężczyzna z rysopisu publikowanego od miesięcy
zupełnie go nie przypominał.
Zasadniczo
to co myślę, nie ma znaczenia.
Uważam to za całkowicie nieistotne.
Liczy się to, co jest w aktach.
Moje przeczucie co do tego, czy ktoś jest winny czy nie,
nie ma żadnego znaczenia.
Georges nie jest potworem, tylko człowiekiem.
W tym tkwi problem.
Guy Georges ma w swojej naturze
to samo człowieczeństwo co ja.
Ty.
Każdy z nas.
To przeraża najbardziej.
Gdyby był potworem, byłoby prościej.
Problem w tym, że jesteśmy z tej samej gliny.
Dlatego jest to tak bolesne.
To wielka tajemnica.
I prawdziwa tragedia.
To nie potwór, tylko człowiek.
Miałam 30 lat.
To był mój drugi duży proces
w roli prawniczki.
Lecz tym razem reprezentowałam ofiary.
Musi przestać krzywdzić innych.
Sprawiedliwości musi stać się zadość.
Wiedzieliśmy, że to on, ponieważ mieliśmy dowody.
To nie były bezpodstawne oskarżenia.
Wiedzieliśmy też, że przekonamy przysięgłych.
Mógł przyznać się tylko do zabójstw
popartych dowodami w postaci materiału DNA.
Bałam się, że przysięgli uznają go za winnego w tych sprawach,
a w pozostałych uniewinnią.
To byłoby nie do przyjęcia.
Bo było niezgodne z prawdą.
Czułam presję.
Było ciężko.
Siedziałam w pierwszym rzędzie.
Chciałam mieć Guya Georges’a w zasięgu wzroku.
Chciałam widzieć jego reakcje i wszystko notować.
Każdy szczegół.
Nazwiska, emocje…
Nie chciałam niczego pominąć.
Zapowiadało się na wojnę między obiema stronami.
Alex Ursulet zapewniał mnie przed procesem,
że Guy Georges jest niewinny.
Że popełniono błąd.
Powiedział: „Patricia, udowodnię to w sądzie.
Przysięgam na Boga, że Guy Georges jest niewinny”.
Nie chciałam uczestniczyć w procesie.
Nie byłam na to gotowa.
Zależało mi, żeby go aresztowano i osądzono,
ale to było dla mnie za wiele.
DZIEŃ DRUGI
Tłum przed sądem powiększa się każdego dnia.
W sali rozpraw rośnie napięcie.
Widok Guya Georges’a, oskarżonego o zabójstwo siedmiu kobiet,
drażni rodziny ofiar.
Od tygodnia bezczelnie powtarza sędziemu,
że nie zabił.
Guy Georges jest zdemoralizowany do granic możliwości.
Swoim zachowaniem nadal wyrządza krzywdę
ofiarom i ich bliskim,
którzy są bezbronni i bardzo cierpią.
Wyparcie się zarzutów było całkowicie szokujące.
Zastanawiałam się,
czy ktoś mu źle doradził czy zwariował.
Nie potrafiliśmy tego pojąć.
Byliśmy zaskoczeni, ale spokojni.
Ostatecznie do wszystkiego się przyznał.
CHCĘ USPOKOIĆ SWOJE SUMIENIE
ZAATAKOWAŁEM JĄ
TO CAŁA PRAWDA W TEJ SPRAWIE
Nawet w sprawach niepopartych dowodami,
jak w przypadku Pascale Escarfail czy Magali Sirotti,
przyznał się do wszystkiego.
PRZESŁUCHANIE GUYA GEORGES’A
KAPITAN POLICJI
Funkcjonariusz Francis Bechet,
znany także jako Sidney,
był pierwszą osobą, przy której przyznał się do winy.
Powołano go na świadka.
Opowiedział mi wcześniej, jak nakłonił Georges’a do przyznania się do winy.
Nie zdradził tego w sądzie, ale wiedział,
że aby skłonić go do mówienia, nie mógł dopuścić,
by po aresztowaniu poczuł się jak wróg publiczny numer jeden.
Stworzył więc w swoim gabinecie
przyjemną atmosferę.
Puścił muzykę jazzową.
Zaproponował mu whiskey.
Następnie zaczął rozmawiać z Guyem Georges’em
w bardzo swobodny sposób.
Guy Georges opowiedział mu wszystko
z najdrobniejszymi szczegółami.
Zwierzył mu się. Niczym…
przyjacielowi.
Kupił nóż składany marki Opinel
i taśmę klejącą.
Dopijał piwo,
gdy przeszła obok niego młoda kobieta ubrana na czarno.
Blondynka, 19-latka, ładna jak z obrazka.
Guy Georges powiedział Sidneyowi,
że bardzo mu się spodobała.
Natychmiast wstał i zaczął ją śledzić.
Wszedł za nią po schodach
i spędził z nią wiele godzin, przystawiając jej nóż do gardła.
Pascale…
była bohaterką.
Kopnęła go.
Mierzyła metr sześćdziesiąt.
Miała 19 lat, była naga i związana…
i go kopnęła.
To…
rozwścieczyło Guya Georges’a.
Jej usta,
gdy policja znalazła jej ciało,
nie były zakneblowane, ale nosiły ślady taśmy.
Były otwarte.
Sidney, policjant,
przez siedem lat trwania śledztwa zachodził w głowę,
co powiedziała.
Jakie były ostatnie słowa Pascale?
Guy Georges powiedział:
„Taśma się odkleiła.
Spojrzała na mnie i spytała:
»Co robisz? Zabijesz mnie?«”.
To…
poruszyło Sidneya do żywego.
To były ostatnie słowa ofiary w ustach jej zabójcy.
Sidney spytał Georges’a, co zrobił później.
„Umyłem ręce w kuchennym zlewie.
Znalazłem kilka piw, więc wypiłem jedno.
Wziąłem drugie i wyszedłem”.
DZIEŃ TRZECI
Niewinni czasem przyznają się w areszcie.
Sądzą państwo że nigdy się z tego nie wycofują?
Gdy omówimy wszystko sprawa po sprawie, okaże się,
że policja wymyśliła sobie sprawcę.
Wyolbrzymili to i obarczyli go winą
za niemal wszystkie zbrodnie, które miały miejsce w czasie,
gdy mógł je teoretycznie popełnić, bo nie był w więzieniu.
Zawsze utrzymywał, że jego aresztowanie było brutalne.
Gdy trafił na komendę,
zmuszono go do wejścia po schodach.
Powiedział, że został pobity.
A później, w areszcie,
gdzie nie było przy nim prawników
ani tego nie nagrano,
zmuszono go do przyznania się do winy.
Za coś, czego nie zrobił.
Nikt go nie pobił.
Miał jeden drobny uraz głowy,
którego doznał podczas aresztowania.
Koniec tematu.
Reszta była podstępem,
czysto psychologiczną grą,
którą prowadzili z nim śledczy, chcąc nakłonić go,
żeby się przyznał.
To wszystko. Nie trzeba kogoś bić, żeby się przyznał.
Szydzi z nas.
Z sędziego, ze wszystkich.
Obserwujemy go. To nie do pomyślenia.
Rodziny ofiar liczyły,
że Guy Georges zostanie skazany.
Jednak potrzebowały także usłyszeć
zeznania Guya Georges’a.
Odpowiedzi na pytania,
dotyczące ostatnich chwil życia ich córek i sióstr.
Nie wiem, co powiedzieć.
To potwór.
Był niewzruszony,
gdy patrzył na zdjęcia.
Obłęd.
Obejrzałam zdjęcia z każdego miejsca zbrodni.
Ta część procesu była nie do zniesienia.
Guy Georges nie przejrzał zdjęć pobieżnie.
Przyglądał się im,
jedno po drugim.
Oglądał je z uwagą, spokojem
i skupieniem, z dystansu.
Patrzył na nie i każde z nich analizował.
To było…
mrożące krew w żyłach.
My oglądaliśmy je przez jakieś 20 sekund.
A on? Zmierzyłam czas.
Powiedziałam:
„Oglądasz zdjęcia od pięciu minut 40 sekund. Zmierzyłam czas”.
Gdyby pytanie było nieprecyzyjne, odparłby:
„Niemożliwe. Skąd to pani wie?”,
więc moje pytanie było jasne.
„Patrzysz na zdjęcia od pięciu minut 40 sekund?”
A on na to:
„Sam nie wiem. Tak już mam”.
Nie powiedział nawet,
że był zaskoczony albo chciał im się przyjrzeć.
Wyparł się zbrodni, ale nie powiedział, dlaczego je oglądał.
Naciskałam.
Nie byłam zadowolona z jego odpowiedzi i nie usiadłam.
Potem powiedział:
„To boli”.
Spytałam, jak udaje mu się to ukrywać.
Nie odpowiedział.
DZIEŃ CZWARTY
WEJŚCIE DLA PRAWNIKÓW
Potrzebujemy takich ludzi,
kobiet lub mężczyzn, nie jestem feministką.
Ludzi gotowych bronić czegoś pozornie nie do obrony.
Wszystko można obronić.
To była koszmarna sprawa.
Ale on też był człowiekiem.
NIEŚWIADOMIE
DWUKROTNIE NAZWAŁEM CIĘ MAMĄ.
Uderzyło mnie jego dzieciństwo.
Urodził się jako nieślubne dziecko
młodej kobiety i amerykańskiego żołnierza.
ZRZECZENIE SIĘ PRAW DO OPIEKI
ODDANY DO ADOPCJI
POD OPIEKĄ PAŃSTWA
Stale doświadczał odrzucenia.
Guy Georges trafił jako dziecko do opieki społecznej.
Przydzielono go do rodziny Morinów.
Rodzice zastępczy
otoczyli go miłością i troską w stopniu,
na który było ich stać przy 20 dzieciach.
Mieli siedmioro własnych dzieci
i 13 przybranych.
Co się stało, gdy miał 16 lat?
Zaatakował dziewczynę od tyłu.
Próbował ją udusić.
Jeanne Morin weszła przez drzwi dla świadków.
Podeszła do mównicy.
Miała opowiedzieć o dzieciństwie Guya Georges’a
oraz dlaczego go porzuciła,
gdy zaatakował dwie przybrane siostry.
Jedną, gdy miał 14 lat,
a drugą, Christiane,
której przyłożył metalowy pręt do gardła,
gdy miał 15 albo 16 lat.
Dla pani Morin był to znak ostrzegawczy.
Zadzwoniła do opieki społecznej
i go odesłała.
Trafił do domu dziecka.
Wiecznie uciekał, stał się chuliganem.
Zszedł na złą drogę.
Niesamowite było to,
że Guy Georges był wzruszony
na widok starszej kobiety.
W pewnym momencie powiedział:
„Mamo,
chcę ci powiedzieć, że cię kocham”.
Pani Morin spojrzała na niego
i powiedziała: „Ja też cię kocham.
Ale teraz czuję w sercu pustkę”.
Wtedy…
Guy Georges sposępniał. Usiadł.
Już go nie kochała.
Ani trochę.
Historia Guya Georges’a mnie nie porusza.
Porusza? To znaczy wzrusza?
Nie.
Miał ciężkie życie. Bez dwóch zdań.
Ale był wolny człowiekiem, miał wybór.
To, co zrobił, było chore, ale on nie był chory.
Był wolny. Miał wybór.
Wiedział, że to co robił, było złe.
Jego historia mnie nie porusza.
Porusza mnie cierpienie ofiar, które reprezentowałam.
DZIEŃ PIĄTY
Liczę, że zdobędzie się na odwagę i przyzna do winy,
jak podczas dochodzenia,
ponieważ to jedyny sposób na to,
żebyśmy zrozumieli jego okrutne czyny,
a on był w stanie spojrzeć w lustro.
Piątego dnia procesu
byliśmy przepełnieni bólem.
Zależało mi,
żeby Guy Georges sam sobie zaprzeczył,
abym miała pewność,
że zostanie skazany także za zabójstwo Pascale Escarfail,
mimo że nie istniały dowody, które go z nim wiązały.
Od początku procesu
przesłuchiwałam go za każdym razem,
gdy widziałam, że traci grunt pod nogami.
Nagle coś zauważyłam.
Coś bardzo dziwnego, w przerwie na lunch.
Chciałam przesłuchać go w tej kwestii przed końcem dnia.
Było około 18.00.
Postanowiłam
go przepytać.
Udzielono mi głosu.
Wstałam.
„Panie Georges.
Słyszał pan słowa biegłego z zakresu ubioru,
który wyjaśnił,
że nóż, którym pocięto ubrania,
trzymała osoba leworęczna.
Zeznał pan, że jest pan praworęczny.
Zgadza się?”
Odpowiedział, że tak.
„Panie Georges, na pewno jest pan praworęczny?
Nigdy nie używa pan lewej ręki?”
Odparł, że nie.
„Panie Georges, nalegam.
Czy robi pan wszystko prawą ręką?
Nie używa pan obu rąk? Nie jest pan oburęczny?”
Odparł, że nie.
„Panie Georges,
jestem zaskoczona.
Tak się składa, że pana obserwowałam.
Gdy wręczono panu zdjęcia,
wziął je pan prawą ręką.
Ale gdy je pan oglądał,
przekładał je pan lewą ręką.
Dotyka pan mikrofonu lewą ręką.
Więc?”
Nagle spojrzał na mnie i powiedział:
„To dlatego, że…
To normalne.
Zdjęcia, mikrofon…
Ale…”
Podniósł rękę.
„Ale…”
„Ale co, panie Georges?
Uderza pan prawą ręką?”
Odparł, że tak.
„A gdy pan kogoś dźga, to prawą ręką?”
Odpowiedział, że tak.
Nagle uświadomił sobie, co właśnie zrobił.
Jego twarz całkowicie się zmieniła.
Jego uśmiech przybrał szyderczy wyraz.
Był wściekły na siebie i Solange Doumic.
Rzucił jej nienawistne spojrzenie.
Opuścił rękę.
Na sali zapadła grobowa cisza.
Nieświadomie przyznał się do winy.
Widzieliśmy ten gest.
To nie był już ten sam Guy Georges.
W tamtej chwili
zdemaskował się jako morderca.
„Dziękuję”.
W tamtym momencie
odwróciłam się do Guya Georges’a
i spytałam:
„O czym pan mówił? Co miał pan na myśli?”
Spodziewaliśmy się,
że nawiąże do bójek ulicznych.
Jak Guy Georges, do którego przywykliśmy przez ostatnie dni.
Nagle poderwał się z siedzenia,
chcąc coś powiedzieć,
w ten sposób,
i krzyknął, wskazując na mnie,
z twarzą zionącą nienawiścią:
„To jej wina!
Złapała mnie w pułapkę! Bawi się mną!”.
Doumic odpowiedziała: „To nie zabawa, panie Georges.
W grę wchodzi zbyt dużo cierpienia.
Przyznał się pan do winy w chwili,
gdy przez 15 sekund zdawał się grozić mi śmiercią”.
Nie wytrzymałam.
Rozpłakałam się.
Zasłoniłam twarz włosami,
ale emocje wzięły górę. Zarządzono przerwę.
Spotkaliśmy się z nim w pomieszczeniu za salą rozpraw.
Pilnowali go strażnicy, lecz stali z tyłu,
żebyśmy mogli porozmawiać.
Ale…
Guy Georges nie był w stanie z nami rozmawiać.
To nie był ten sam Guy Georges.
Nie przypominał siebie z ostatnich dni procesu.
Czułam, jakbym mówiła
do powyginanego, żelaznego pręta.
Miałam wrażenie, że cały swój gniew
może wyładować na mnie.
Myślę, że był w amoku.
Strażnicy zapewne czuli to samo,
bo po raz pierwszy
jeden z nich usiadł między mną a Guyem Georges’em.
Czułam, że patrzę na człowieka,
z którym miały do czynienia ofiary.
Nagle uderzyła mnie
atmosfera spustoszenia,
która otaczała tę sprawę.
Tragedie rodzin.
Przekreślone życie Guya Georges’a.
Był stracony od początku.
Nie da się tego inaczej nazwać.
Wszystko sprowadzało się do bólu i spustoszenia.
DZIEŃ SZÓSTY
Gdy w poniedziałek wznowiono proces,
byliśmy przekonani, że Guy Georges zacznie mówić.
Czekaliśmy i nic.
Ława oskarżonych była pusta.
Odmówił opuszczenia aresztu.
Sędzia zarządził, żeby sprowadzić go siłą,
aby pojawił się na rozprawie.
Był w złym humorze.
Zjawił się nieogolony, nieuczesany,
bardzo wściekły.
Sędzia próbował wznowić rozprawę.
„Panie Georges, w piątek stanęło na tym,
że miał pan coś do powiedzenia rodzinom.
Jest pan na to gotowy?”
Georges odparł: „Nie teraz.
Przemówię do rodzin, ale nie w ten sposób.
Pieprzę sprawiedliwość”.
DZIEŃ SIÓDMY
To on, zero zaskoczenia.
Próbuję sobie wmówić, że jest człowiekiem,
ale nim nie jest.
Nie wiedziałam, czy będzie skłonny mówić,
ale miałam nadzieję…
że nie zafunduje nam powtórki z zeszłego tygodnia.
Myślę, że jedyną rzeczą,
na którą liczyliśmy z Aleksem Ursulet,
było to, że zdoła opowiedzieć wszystko w taki sposób,
aby przestano nazywać go potworem.
Chcieliśmy zrozumieć jego motywację.
Był nam winny przynajmniej tyle.
To była kwestia moralności stojącej za jego czynami.
Musiał znaleźć w sobie odwagę przynajmniej do tego,
żeby wytłumaczyć się przed sądem i rodzinami ofiar.
Uważałam, że jeśli jest człowiekiem, będzie w stanie powstać i powiedzieć:
„Tak, zrobiłem to”.
We wtorek po południu
Guy Georges był odmieniony.
Ogolono mu głowę.
Zamienił zielony dres
na nieskazitelnie biały sweter.
Do sali weszła Elisabeth, która uciekła mu w 1995 roku.
Miała piękne, długie, rude włosy.
Zaprowadzono ją przed Georges’a i kazano zaczekać.
Alex zwrócił się do niego i powiedział:
„Jeśli ma pan coś do powiedzenia, to jest dobry moment.
Proszę to zrobić dla swojej rodziny.
Czy dopuścił się pan napaści na panią Elisabeth?”
A on przytaknął.
Spuścił wzrok i powiedział „tak”.
Ledwo to dosłyszeliśmy. To był szept.
Ursulet kontynuował:
„Czy to pan zabił panią Escarfail?”
„Tak”.
„Czy zabił pan Cathy Rocher?”
„Tak”.
To przypominało litanię.
Ursulet wymieniał nazwiska wszystkich ofiar.
„Czy zabił pan panią Sirotti, panią Bénady…”
„Tak”.
Te słowa płynęły z głębi duszy.
Na sali rozpraw zapadła głucha cisza.
Dało się tylko słyszeć bzyczenie muchy.
Jedynym słowem,
które usłyszeliśmy, gdy Guy Georges przestał mówić,
było wypowiedziane przez jedną z matek ofiar
„dziękuję”.
Powiedziałam: „Dziękuję”.
A on skinął głową.
Teraz trudno mi się otrząsnąć
z tej niby-rozmowy,
bo podziękowałam zabójcy mojej córki.
Ale tak po prostu wyszło.
Nie myślałam o tym, co mówię.
Guy Georges obierał za cel
kobiety między 19 a 32 rokiem życia.
To szeroki zakres.
Nie gustował w konkretnej urodzie.
Atakował brunetki, blondynki, rude,
wysokie i niskie.
Żadna z kobiet nie była przygnębiona, bezrobotna, samotna…
czy nieszczęśliwa.
Były stabilne emocjonalnie, miały ambicje i partnerów.
Twierdził, że prowokował go ich temperament.
Im miały w sobie więcej życia, tym bardziej go pociągały.
Powiedział, że gdy widział je na ulicy,
zwracał uwagę na energię, którą emanowały.
To właśnie pewien rodzaj magnetyzmu
go pobudzał.
DZIEŃ 13
Byliśmy zaskoczeni.
Proces nie poszedł zgodnie z planem.
Uznaliśmy,
że musimy to doprowadzić do końca.
Gdybym nie wygłosiła mowy obrończej,
oznaczałoby to dla niego,
że go porzuciłam.
Jak inne kobiety.
To byłoby nie do zniesienia, więc wygłosiłam mowę.
„Wysoki sądzie,
szanowni zgromadzeni, szanowni przysięgli.
W dniu dzisiejszym
przemawiam do państwa jako pierwsza
i staję w obronie pana Guya Georges’a.
By bronić tego, co jest nie do obrony.
Zwracam się do pana, panie Georges.
Chcę powiedzieć,
że być może jest pan psychopatą,
ale się pan takim nie urodził.
Psychopatą można się tylko stać.
Werdykt nie będzie zaskoczeniem.
Nie wiem, co pana czeka.
Pańska przyszłość będzie trudna.
Ale zależy także od pana”.
DZIEŃ 14 OSTATNI DZIEŃ PROCESU
Rozprawę wznowiono o 16.42.
Sędzia ogłosił wyrok w imieniu paryskiego sądu karnego.
„Panie Georges,
skazuję pana na dożywocie bez możliwości zwolnienia
przez najbliższe 22 lata”.
Ludzie przytulali się i całowali.
Słychać było śmiech nawet po stronie oskarżonego.
Koniec.
EPILOG
JESTEM CI TAK WIELE WINIEN,
BO TAK WIELE CI ODEBRAŁEM.
NIE SMUĆ SIĘ POSŁUCHAJMY PTAKÓW
Nie było mnie na procesie,
więc usłyszałam później. Bardzo to przeżyłam.
Poprosił ofiary o wybaczenie.
Ponieważ mnie tam nie było,
dużo myślałam o przebaczeniu.
Zrozumiałam, że nie mogę mu wybaczyć.
Nie zaatakował mnie, tylko Hélène.
Postanowiłam do niego napisać.
Odpisał.
DROGA ANNE,
NIE BĘDĘ KŁAMAĆ,
JA TEŻ NIE SPAŁEM W NOCY Z 7 NA 8 LIPCA.
MAM WRAŻENIE, ŻE PISZĘ OTWARCIE,
JAK GDYBYM SIĘ Z TOBĄ PRZYJAŹNIŁ.
JESTEM CI TAK WIELE WINIEN,
BO TAK WIELE CI ODEBRAŁEM.
Powierzyła mi te listy
jak swoją spuściznę.
Poprosiła mnie także,
żebym sprawdziła, czy dzięki nim psychiatrzy
będą w stanie lepiej zrozumieć Guya Georges’a.
Dostrzec w nim więcej niż mordercę,
kogoś inteligentnego, kto ma pojęcie o tym,
kim jest i skąd pochodzi.
Myślę, że możemy wyciągnąć lekcję z listów Guya Georges’a,
tak, aby tacy jak on, a jest ich wielu,
nie dopuszczali się takich zbrodni. To się dziś liczy.
Abyśmy byli w stanie ich rozpoznać
i pomóc im radzić sobie z cierpieniem w inny sposób.
To niezwykłe,
gdy matka koresponduje z zabójcą swojej córki.
Musi wierzyć w odkupienie.
Anne wierzy, że Guya Georges’a można uratować.
Że można go leczyć,
poddać terapii, resocjalizować.
Myślę, że głęboko w to wierzy.
To orzech.
Również ucierpiał. Podcięto go.
Jest piękny. Jak Hélène.
Chcę propagować wiedzę, ciężką pracę, wielkoduszność.
Nie chcę szerzyć nienawiści.
To nie dla mnie.
Proszę. Pamiątka.
Jest ich niewiele.
Tutaj czuję…
spokój.
Smutek można przekuć w coś dobrego.
Na tym mi zależy.
DZIĘKI NIEZŁOMNOŚCI RODZIN OFIAR
W 1998 ROKU UTWORZONO WE FRANCJI BAZĘ DANYCH DNA,
KTÓRA UMOŻLIWIŁA ROZWIĄZANIE SETEK SPRAW.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk