Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(เลือด)
‎(ห้องน้ำ)
‎(เลือด)
‎(ตำรวจ)
‎(องก์ 1 ตามล่าฆาตกร)
‎คืนวันที่ 8 กรกฎาคม ปี 1995
‎ฉันนอนไม่หลับ
‎(แอนน์ โกเทียร์)
‎ฉันตื่นตอนประมาณตีห้าครึ่ง
‎ด้วยอาการวิตกกังวล
‎ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่ความรู้สึกนั้น
‎รุนแรงมาก
‎ฉันดูนาฬิกา
‎และรอจนถึงแปดโมงครึ่ง
‎จึงได้โทรหาเฮเลน
‎(เฮเลน)
‎แล้วก็เกิดเรื่องที่ไม่ธรรมดาขึ้น
‎คนรับสายเป็นผู้ชาย
‎ฉันคิดว่าฉันคงโทรผิด
‎จึงวางสาย
‎ฉันโทรกลับไปอีก ก็ยังคงเป็นผู้ชาย
‎ฉันถามว่า "เกิดอะไรขึ้น" ‎เขาเป็นนักดับเพลิง
‎ตอนนั้น
‎จำได้ว่าฉันพูดว่า "ขอพูดกับลูกสาวฉันหน่อย
‎นี่เกิดอะไรขึ้น"
‎แล้วผู้ชายคนนั้นก็บอกว่า
‎ฉันยังจำเสียงเขาได้อยู่
‎"ไม่ได้ครับคุณ ผมให้เธอมารับสายไม่ได้"
‎- มันจบแล้วเหรอ ‎- ใช่ มันจบแล้ว
‎(ปารีส)
‎(ปารีส-ตะวันออก-โบบีนี)
‎ระหว่างทางไปปารีส เราแวะจอด
‎ทุกจุดพักรถเพื่อโทรกลับไป
‎ไม่มีคนรับสาย
‎เราขับไปไกลหลายกิโล
‎โดยไม่รู้เลย
‎มีแค่ผู้ชายคนนั้นที่พูดว่า
‎"ใช่ มันจบแล้ว" แค่นั้น
‎เราตามรถตำรวจไปจนถึง
‎กองบัญชาการตำรวจชื่อดัง ‎เลขที่ 36 เคเดซอร์เฟฟร์
‎แน่นอน ฉันถามพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
‎(โถงหน้า ชั้นหนึ่ง ‎ไปยังประตูห้องพักของผู้เคราะห์ร้าย)
‎ฉันรู้สึกเหมือนโดนแทงที่หัวใจ
‎ตรงนี้
‎(มีด)
‎(เลือด โต๊ะ มีด)
‎(ทางเข้า ห้องนอน)
‎(หมอน หลักฐาน เตียง)
‎(ฟริงกิง เฮเลน)
‎(นักเรียนจิตวิทยา อายุ 27)
‎(วันที่ 8 กรกฎาคม ปี 1995)
‎(ผมไม่อยากโกหกคุณ)
‎(ผมก็ไม่ได้นอนเหมือนกัน ‎ในคืนวันที่ 7 - 8 กรกฎาคม)
‎(กองบัญชาการตำรวจอาชญากรรมปารีส)
‎(ตำรวจแห่งชาติ ‎ตำรวจ งานของผู้ชาย)
‎(ตำรวจ งานของผู้ชาย)
‎คุณพ่อและคุณปู่ของฉันเป็นตำรวจ
‎แต่ฉันยอมรับ
‎ว่าฉัน…
‎(มาร์ทีน มงเตย)
‎สนใจสายงานที่แอ็กทีฟ
‎(เจ้าหน้าที่นุ่งกระโปรงจับคนร้ายฆ่ารัดคอ)
‎ฉันไม่เคยแต่งตัวแบบผู้ชาย
‎("ตำรวจหญิง")
‎ฉันเป็นผู้หญิงคนแรก ‎ที่เป็นหัวหน้าหน่วยอาชญากรรม
‎เป็นหน่วยงานชั้นยอด ที่ดีที่สุดของฝรั่งเศส
‎ในด้านการสืบสวนอาชญากรรม
‎(สุภาพสตรีที่กองบัญชาการตำรวจ)
‎ฉันเริ่มบริหารหน่วยอาชญากรรม ‎ในต้นเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1996
‎(หน่วยอาชญากรรม)
‎หน่วยอาชญากรรมบอกฉันทันที
‎เรื่องการฆาตกรรมหญิงสาว
‎พวกเขาเอาแฟ้มมาวางบนโต๊ะฉันเป็นตั้ง ‎และบอกให้ฉันจัดการกับมัน
‎มีสองคดีที่โดดเด่น คือ
‎อาเนียส นิชกอง
‎(อาเนียส นิชกอง 10 ธ.ค. 1994)
‎(อาเนียส)
‎(ห้องนอน ร่างของเอเนียส นิชกอง)
‎(นักออกแบบภายใน อายุ 32)
‎(เฮเลน ฟริงกิง)
‎(เอเนียส นิชกอง)
‎อีกคดีหนึ่งคือ เฮเลน ฟริงกิง
‎เธอถูกฆ่า
‎ในลักษณะคล้ายกันกับ
‎คดีอาเนียส นิชกอง
‎ร่างกายของเธอ
‎มีบาดแผลที่ดูเผินๆ แล้วเหมือนกัน
‎เราต้องจับไอ้คนชั่วที่ทำเรื่องนี้ให้ได้
‎เราอยากแก้แค้นพวกเขา
‎ไม่พูดอ้อมค้อมละนะ
‎นั่นคือแรงจูงใจที่จะทำ ‎เราทุกคนมีเหมือนกัน ไม่ใช่แค่ฉัน
‎มันกลายเป็นภารกิจส่วนตัว
‎พูดอีกอย่างก็คือ
‎ไม่เขาก็เรา ‎เราต้องชนะ เราต้องจับเขาให้ได้
‎(เหยื่อ - เฮเลน ฟริงกิง ‎เกิด 12 ก.พ. 1967 ฮอลแลนด์)
‎(เฮเลน ฟริงกิง)
‎เฮเลนเป็นลูกคนที่สี่ในจำนวนพี่น้องหกคน
‎ฉันได้รับอิทธิพลอย่างมากจากดวงอาทิตย์
‎ชื่อเฮเลนมาจากเทพเฮลิออส ‎คือเทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์
‎ในปี 1995 เธออายุย่าง 27
‎เธออยากไปเรียนสาขาจิตวิทยาที่ปารีส
‎(รอยสีขาวสองรอย)
‎ในคดีฟริงกิง
‎เราโชคดีที่มีดีเอ็นเอ
‎เหมือนกันกับคดีนิชกอง
‎พบอสุจิบนร่างของเธอ
‎(หน่วยอาชญากรรม)
‎จากนั้นคำให้การของพยานได้ถูกส่งมาให้ฉัน
‎เอลิซาเบธเป็นผู้เคราะห์ร้ายคนหนึ่ง
‎ที่หนีจากคนร้าย
‎(มีดหั่นเนื้อ ‎คอ)
‎(เอลิซาเบธ วันที่ 16 มิ.ย. ปี 1995)
‎(ถนนเดทูร์เนลล์)
‎เขามัดและปิดปากเธอ
‎ตอนที่เขาไปดับไฟ
‎ซึ่งอยู่ชั้นบน เพราะเป็นที่พักแบบดูเพล็กซ์
‎เธอหนีออกมา เพราะห้องนอน
‎อยู่ชั้นล่าง
‎เธอหาทางหนีรอดมาได้
‎เธอจึงเป็นพยานสำคัญในการสืบสวน
‎(นักกิจกรรมบำบัด อายุ 23)
‎เรามีดีเอ็นเอด้วยเช่นกัน
‎เพราะเขาสูบบุหรี่ ‎และเราเจอก้นบุหรี่ยี่ห้อวินสตัน
‎เราสามารถเชื่อมโยงทั้งสามคดีได้
‎เพราะดีเอ็นเอตรงกัน
‎(ดีเอ็นเอเพศชาย)
‎ดีเอ็นเอถูกระบุด้วยอักษร "เอสเค" ‎สำหรับฆาตรกรต่อเนื่อง
‎เพราะที่เกิดเหตุทั้งสามเชื่อมโยงกัน
‎แต่น่าเสียดายที่ต่างจากคนอังกฤษ ‎ที่มีฐานข้อมูล
‎เราไม่มี
‎ถ้าเรามีฐานข้อมูล
‎เราอาจจะจับเขาได้และระบุตัวเขาได้แล้ว
‎แต่เราทำไม่ได้
‎(ดีเอ็นเอเพศชายไม่ระบุตัวตน)
‎ฉันรู้ว่ามีผู้รอดชีวิตคนหนึ่ง
‎เด็กสาวที่ชื่อเอลิซาเบธ
‎ก่อนที่เฮเลนจะถูกฆ่า
‎เด็กสาวคนนี้หนีจากคนร้ายได้
‎ดีเอ็นเอก็เหมือนกัน มันน่าทึ่งมาก
‎คำให้การของเธอช่วยได้มาก
‎เธอช่วยให้ตำรวจ
‎สเกตช์ภาพคนร้ายได้
‎เธอบรรยายถึงชายชาวแอฟริกาเหนือ
‎เธอพอใจกับภาพสเกตช์นี้มาก
‎เธอเห็นเขาแบบนั้นจริงๆ
‎เขาไว้ผมเกรียน เราจึงตรวจสอบพวกทหาร
‎เรือนจำ กองทหารต่างชาติ ‎เจ้าหน้าที่ดับเพลิง ตำรวจ เขาดูเป็นนักกีฬา
‎คุณได้ไอเดีย
‎ประเภทร่างกายกำยำ
‎เรายังสังเกตด้วยว่า ‎ผู้หญิงเหล่านี้ถูกทำร้ายและข่มขืน
‎ในช่วงค่ำหรือกลางคืน
‎เราจึงเพ่งเล็งคนทำงานกลางคืน
‎เราตรวจสอบคนขับแท็กซี่และอื่นๆ
‎อะไรก็ตามที่ตรงกับข้อสังเกตของเรา
‎และคำให้การของหญิงสาว
‎ที่จริงเธอกล้าหาญมาก
‎เธอออกไปปารีสกับทางหน่วย
‎โดยเฉพาะเขตที่ 11
‎เพื่อดูว่าพวกเขาจะเจอเขาไหม
‎(รอยเท้าเปื้อนเลือด)
‎ฉันรู้ตั้งแต่แรกว่า
‎เขาทิ้งรอยเท้า
‎ที่เปื้อนเลือดไว้ใกล้เตียง
‎ปรากฏว่านิ้วเท้าที่สองของเขา
‎ยาวกว่านิ้วหัวแม่เท้า
‎(ตามล่าคนร้าย)
‎จะเห็นได้ว่ามันค่อนข้างดูธรรมดา
‎คนจำนวนมากก็มีเท้าแบบนี้ ‎เรียกว่าเท้าอียิปต์
‎เราให้ผู้ต้องสงสัยทุกคนถอดรองเท้า
‎เพื่อตรวจดูเท้าของพวกเขา
‎เรากำลังดูเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ
‎เพราะเราไม่มีอะไรให้ทำต่อได้มาก
‎ฉันเห็นชายคนนี้ทุกหนทุกแห่ง
‎ฉันเห็นเขาเป็นคนขับรถเมล์
‎ฉันเห็นเขาเกือบจะในทุกๆ ที่
‎อะพาร์ตเมนต์ของลูกสาวฉันอยู่เหนือประตูนั่น
‎(แอนน์ โกเทียร์)
‎นี่แหละ
‎ลูกสาวฉันอยู่ตรงนี้ และชายหนุ่มคนนั้นอยู่นี่
‎ยามมองเห็นเขาได้จากตรงนั้น
‎ฉันต้องหาเขาให้เจอ
‎ฉันต้องหาเขาให้เจอให้ได้
‎ฉันไปที่ถนนเฮเลน
‎และถามเจ้าของร้านทุกร้าน
‎ว่าพวกเขาได้ยินข่าวนี้ไหม
‎คนไม่รู้
‎ตำรวจไม่ได้ตรวจสอบถนนเฮเลน ‎หรือในย่านนั้น
‎น่าตกใจจริงๆ
‎เธอมีส่วนร่วมมากๆ เธอติดตามอย่างใกล้ชิด
‎เธออยากสืบสวนกับเรา
‎มันยากที่จะปฏิเสธเธอ
‎เราทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆ
‎ทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับคดี
‎ฉันเป็นพลเรือนที่น่ารำคาญ ‎แต่ฉันไม่ขอโทษหรอกนะ
‎ฉันอยากร่วมสืบสวนด้วย
‎นั่นเป็นเรื่องดีใช่ไหมคะ
‎คุณทำนี่แล้ว ทำนี่แล้ว คุณทำนั่นหรือยังล่ะ
‎เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเหนื่อยกับมัน
‎แต่ฉันไม่เคยลดละ
‎ฉันทำไม่เคยหยุดมาตั้งแต่ต้น
‎ประเด็นก็คือ เธอต้องตระหนักว่า
‎เราไม่ได้นั่งกระดิกเท้าอยู่เฉยๆ
‎เราอยู่กับแฟ้มคดีพวกนั้นทุกลมหายใจ
‎มันอยู่กับเราตลอด 24 ชั่วโมง
‎มีงานมากมายที่ต้องทำ
‎ก็จริง ที่เราหาเขาไม่เจอ
‎ผู้หญิงที่เป็นแม่คนหนึ่ง
‎เธอล้มป่วยและทุกข์ทรมาน
‎แล้วเธอก็กลับฮึดสู้ขึ้นมา
‎นั่นคือความจริง
‎(คำให้การของพยาน ‎เอลิซาเบธ โอ.)
‎("โทรหาฉันที โฟล")
‎แน่นอนว่าเธอได้รู้จากเอลิซาเบธ
‎ว่าเขาเอ่ยถึงชื่อโฟล ‎คือโฟลเรียนหรืออะไรสักอย่าง
‎คุณจะเห็น "โฟล" บนรถบรรทุก
‎มันเป็นบริษัทรถบรรทุก
‎(บนหลังรถบรรทุกหลายคัน)
‎ฉันขับรถผ่านรถบรรทุกหลายคันเพื่อดูคนขับ
‎ฉันจะจอดที่จุดพักรถ
‎เพื่อดูคนขับ
‎ต่อมาฉันได้รู้ว่า "โฟล" ยังเป็น
‎ชื่อร้านอาหารอีกด้วย
‎ฉันจึงคิดว่าอาจเป็นคนที่
‎ทำงานในร้านอาหารโฟล
‎เป็นร้านแบบมีสาขา นิยมกันมากในปารีส
‎มีสาขาหนึ่งตั้งอยู่ที่ถนน
‎ที่เธอเดินกลับบ้านคืนนั้น
‎ฉันตรวจสอบจนแน่ใจว่าพวกเขาไปที่นั่น
‎และดูรายชื่อพนักงาน เป็นต้น
‎ฉันกดดันพวกเขานิดหน่อย
‎เธอบอกผู้พิพากษาว่า
‎บางทีเราน่าจะ…
‎ตามเบาะแสนั้น
‎เราเลยสอบสวน…
‎พนักงานหลายคน
‎จากร้านอาหารโฟล
‎(แฟ้มคดี 595 คดี)
‎ไม่ได้อะไรคืบหน้าเลย ไม่มีเลย
‎(วันที่ 31 สิงหาคม ปี 1997)
‎เจ้าหญิงแห่งเวลส์เสียชีวิตเมื่อคืน
‎ในอุบัติเหตุรถยนต์ที่ปารีส ‎ใต้สะพานอัลมา
‎พระองค์อยู่กับแฟน ‎โดดี อัล ฟาเยด ซึ่งก็เสียชีวิตด้วย
‎หน่วยอาชญากรรมที่นำโดยผู้หญิง ‎มาร์ทีน มงเตย
‎จะเป็นผู้นำการสืบสวน เธอไปยังที่เกิดเหตุทันที
‎มันยากมากและเครียดมากด้วย
‎หน่วยอาชญากรรมมีงานล้นมืออยู่แล้ว
‎เราไม่ต้องการคดีอุบัติเหตุ
‎แต่เมื่อมันเป็นคดีเจ้าหญิงแห่งเวลส์ ‎คุณเมินเฉยไม่ได้
‎เป็นไปไม่ได้ มีความกดดันจาก
‎ระดับสูงสุดของรัฐบาล
‎เราต้องทำตามบัญชาสวรรค์ ‎ขอพูดแบบนั้นละกัน เราจึงทำ
‎ฉันบอกทุกคนว่ามันเป็นงานของเรา
‎เรื่องก็เป็นแบบนั้น
‎ฉันจัดทีมไปจัดการทันที
‎แต่หลังจากนั้นเราก็กลับมาทำคดีของพวกเขา
‎เพราะถึงแม้อุบัติเหตุนี้ ‎จะเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิต
‎แต่สถานการณ์ก็ไม่ได้ทำให้กังวล
‎ในขณะที่ตรงนี้เรามีหญิงสาวตาย
‎และที่สำคัญคือ คนร้ายยังลอยนวลอยู่
‎และเรายังไม่เจอเขา
‎(มากาลี)
‎(ประตูหน้า โถงทางเดิน)
‎วันที่ 23 กันยายน ปี 1997 เราได้รับโทรศัพท์
‎ชายหนุ่มคนหนึ่งพบ…
‎(ถนนดาวต์พูล)
‎คู่หมั้นของเขาที่บ้านเธอ
‎ในเขตที่ 19
‎เราไปทันที
‎(รอยเลือด ห้องรับประทานอาหาร)
‎(ม่าน เลือด ห้องนอน)
‎(ตู้เก็บเอกสาร โทรศัพท์)
‎พอฉันเดินเข้าไป ฉันตัวแข็งทื่อ
‎ฉันคิด "อะไรกัน นี่เขาอีกแล้ว"
‎(ซีโรต์ตี มากาลี)
‎(นักเรียน อายุ 19)
‎พ่อแม่ของมากาลี ซีโรต์ตีอยู่นอกตึก
‎มันเป็นโชว์สยองขวัญ
‎คุณตื่นขึ้นมากลางดึก
‎และเห็นหน้าเธอในโลงศพ…
‎(ชองทาล ซีโรต์ตี)
‎คิดแค่ว่า เธอต้องทรมานแค่ไหนนะ
‎จะพูดอะไรได้อีก
‎เธอต้องทรมานแค่ไหน
‎มากาลีถูกยิงอย่างน่าสยดสยอง
‎ฉันรู้ทันทีว่าเป็นเขา ‎มันชัดเจนมากสำหรับฉัน
‎ชัดเจนมาก
‎มันสายเกินไปสำหรับลูกสาวฉัน ‎แต่มันต้องไม่เกิดขึ้นกับคนอื่นอีก
‎(มากาลี ซีโรต์ตี)
‎เพื่อนสนิทของเธอบอกฉันว่า
‎"ฟังนะ คุณไม่ใช่ตำรวจ
‎ไม่ใช่ทนาย ไม่ใช่นั่น ไม่ใช่นี่
‎คุณเป็นแม่ ก็ไปหาคนเป็นแม่สิ"
‎ฉันไปหาพวกแม่
‎และมัน…
‎เป็นการพบปะที่วิเศษมาก
‎ผู้เคราะห์ร้าย เด็กสาวชื่อมากาลี
‎เธอหมั้นแล้ว และใกล้จะแต่งงาน
‎เมื่อเราไปถึงที่เกิดเหตุของ
‎มากาลี ซีโรต์ติ
‎มันเหมือนกับโดนตบหน้าด้วยค้อนอันใหญ่
‎เธอตายเพราะเรายังไม่ได้จับเขา
‎ให้ตายสิ เราพลาดอะไรไปเนี่ย
‎เราทำคดีนี้อย่างหนักมาตลอด
‎เบาะแสที่จะทำให้รู้อยู่ตรงไหน ‎มันจะเป็นอะไรได้บ้าง
‎ทำไมเด็กสาวคนนี้ถึงตาย
‎หมอนั่นยังลอยนวลอยู่
‎เราต้องเร่งทำคดีและระมัดระวังมากขึ้น
‎ถ้าเขายังไม่ถูกจับ เขาอาจก่อเหตุอีกเร็วๆ นี้
‎แค่นั้น
‎ฉันเป็นนักข่าว ฉันต้องเกี่ยวข้องกับตำรวจ
‎อาชญากรรม พวกผู้ร้าย
‎สมัยนั้นนักข่าวผู้หญิงที่ทำข่าวอาชญากรรม
‎ยังไม่มี
‎ฉันเป็นคนแรก
‎(แพทริเซีย ทูรองโช)
‎ตำรวจที่สำนักงานเห็นฉันเป็นสาวน้อย
‎นักข่าวสอดรู้สอดเห็น
‎ฉันมีสไตล์เฉพาะในการแต่งตัว
‎กระโปรงสั้น ‎แจ็กเก็ตมอร์เตอร์ไซค์ รองเท้าส้นสูง
‎(โรลลิงสโตนส์)
‎ตำรวจที่สำนักงานคาดเดาฉันไม่ออก
‎ตอนแรกฉันเล่นบทซื่อ
‎พวกเขารู้ทันทีว่าฉันไม่ได้ซื่อขนาดนั้น
‎ปลายเดือนกันยายนปี 1997
‎ฉันพบตำรวจคนหนึ่งจากหน่วยอาชญากรรม
‎เขาบอกฉันว่า
‎"วันที่ 23 กันยายน เราได้รับคดีของ
‎หญิงสาวที่ชื่อมากาลี ซีโรต์ตี
‎คนร้ายจับเธอมัดและข่มขืน
‎มันเป็นอาชญากรรมร้ายแรง
‎และการก่อเหตุครั้งนี้
‎อาจเชื่อมโยงกับคดีฆ่าขมขื่นอื่นๆ"
‎ฉันบอก "จริงเหรอ
‎คุณแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นผู้ชายคนเดียวกัน"
‎เขาบอกว่า "สำหรับมากาลี เราไม่แน่ใจ
‎แต่ใช้วิธีการเดียวกัน เรากำลังรอดีเอ็นเอ
‎แต่สำหรับเหยื่อฆาตกรรมอีกสองราย
‎และผู้รอดชีวิตหนึ่งราย เรามีดีเอ็นเอ
‎เรายังไม่มั่นใจว่าใช่คนเดียวกันไหม
‎(ดีเอ็นเอของผู้ชายนิรนาม)
‎(กรุ๊ปเลือด บี)
‎(การผสมของดีเอ็นเอเพศชาย ‎กับดีเอ็นเอเหยื่อ)
‎(ดีเอ็นเอเพศชายนิรนาม)
‎"เราต้องรายงานเรื่องนี้"
‎ฉันบอก "ฉันต้องการเขียนข่าวนี้"
‎เขาบอกว่า "อย่าเพิ่ง!
‎คุณอาจทำลายการสืบสวนได้
‎ผู้ชายคนนี้อันตรายมากๆ
‎ผมหวังว่าคุณจะไม่ต้องเห็นที่เกิดเหตุแบบนี้
‎ได้โปรดเถอะ หมอนี่ยังลอยนวลอยู่
‎ผมขอร้อง อย่าเพิ่งรายงานข่าวนี้"
‎ฉันเคารพในข้อตกลง
‎ฉันเป็นนักข่าวก็จริง แต่ฉันก็เป็นพลเมืองที่ดีด้วย
‎ฉันไม่ต้องการให้ผู้ร้ายฆ่าข่มขืนและคนที่ฆ่าผู้หญิง
‎ตระเวนไปทั่วและหลบเลี่ยงการจับกุม
‎เพราะสิ่งที่ฉันเขียน
‎เราอยู่ที่นั่น แต่เขาก็ก่อเหตุอีก
‎เราต้องเร่งทำคดีแข่งกับเวลา
‎(ห้องปฏิบัติการอาชญากรรม)
‎ในช่วงเวลานั้นแผนกนิติเวช
‎อยู่ในยุคมืด
‎ฉันหมายถึงแบบนั้นจริงๆ นะ
‎นักวิเคราะห์ที่เกิดเหตุที่เก็บตัวอย่างในที่เกิดเหตุ
‎เป็นพวกขี้เมาและพวกไม่เอาไหน
‎ที่ถูกส่งไปออกสนาม
‎มันควรจะล้ำสมัย แต่มันไม่ใช่
‎(ห้องปฏิบัติการอณูพันธุศาสตร์)
‎และเพื่อชดเชยข้อบกพร่องเหล่านี้
‎หน่วยอาชญากรรมได้หันไปพึ่งดร.ปาสคาล
‎ซึ่งเป็นผู้บุกเบิกการวิจัยดีเอ็นเอในฝรั่งเศส
‎(ปาสคาล โอ. - แพทย์ประจำโรงพยาบาล)
‎คุณมงเตยและหน่วยอาชญากรรม ‎ไว้ใจดร.ปาสคาลอย่างที่สุด
‎เขาวิเคราะห์ทีละคดีไป
‎จากตัวอย่างที่ได้จากที่เกิดเหตุ
‎ร่องรอยของอสุจิ เลือดและเส้นผม
‎เขาเปรียบเทียบกับดีเอ็นเอนิรนาม
‎ซึ่งดร.ปาสคาลตั้งชื่อว่า "เอสเค"…
‎(ดีเอ็นเอชาย เอสเค)
‎เพราะมันเป็นดีเอ็นเอของ ‎ฆาตกรต่อเนื่องคนแรกในฝรั่งเศส
‎เขาต่อสู้เคียงข้างหน่วยอาชญากรรม
‎เพื่อสร้างฐานข้อมูลดีเอ็นเอ
‎คนฝรั่งเศสหลายคนต่อต้าน
‎แนวคิดเกี่ยวกับมันเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขากลัว
‎ฐานข้อมูลดีเอ็นเอนนี้
‎เป็นตัวอย่างที่อันตราย
‎มันอาจนำไปสู่ฐานข้อมูลดีเอ็นเอระดับชาติ
‎- กลายเป็นหายนะ ‎- ดีเอ็นเอของคุณ ประวัติของคุณ
‎ฉันเห็นด้วยกับคุณทุกอย่าง
‎ผมขอต่อต้านฐานข้อมูลนั้น
‎(เอสเทลล์)
‎(หน้าบ้านเลขที่ 12 ‎ถนนเดอลาฟอค์โรเยล ปารีส เขต 11)
‎(คำสั่งตำรวจ)
‎วันที่ 16 พฤศจิกายน ปี 1997
‎ผู้เคราะห์ร้ายอีกรายถูกพบในเขต 11
‎(เลขานุการ อายุ 25)
‎ดูสิว่าเธอสวยแค่ไหน
‎คนอื่นๆ ก็ด้วย พวกเธอสวยมากกันทุกคน
‎มันช่าง…
‎โธ่เอ๊ย
‎ชีวิตที่ถูกทำลาย
‎มันเลวร้ายมาก
‎(มากด์ อี. ริชาร์ด)
‎เธอชื่อเอสเทลล์ มากด์
‎พ่อแม่ของเธอมีกุญแจห้องของเธอ
‎พอเธอไม่รับสาย พวกเขาก็ไปที่นั่น
‎และพบลูกสาว
‎ในร่างเปลือยเปล่าท่วมเลือด
‎เธอมีแผลที่คอเหมือนกัน และถูกแทง
‎เราเจอเสื้อผ้าฉีกขาดแบบเดียวกัน
‎(ชั้นลอย)
‎คือมัน…
‎สำหรับฉัน มันคือลายเซ็น ชัดเจนมาก
‎(พบกระเป๋าที่มีเสื้อยืดสีเทา)
‎เราเจอเสื้อแขนยาวแบบสวมหัว
‎เสื้อขนาดใหญ่ เปื้อนเลือด
‎เราแน่ใจว่าต้องได้ดีเอ็นเอ
‎เสื้อตัวนั้นเต็มไปด้วยเลือดและเหงื่อ
‎เราจับโยงกับคดีอื่นที่เราเจอดีเอ็นเอ
‎(เอสเทลล์ มากด์)
‎ฉันพูดอะไรไม่ได้เลย
‎ฉันเข้าใจดีว่า
‎มันเป็นหน้าที่ของตำรวจ
‎ที่ต้องรักษาความลับ ฉันเคารพเรื่องนั้น
‎ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
‎แต่เมื่อคุณพบว่ามีเด็กสาวสองคน
‎ถูกฆ่าแบบเดียวกับ
‎ลูกสาวฉัน
‎ฉันเลยบอกว่า
‎"สื่อ"
‎ฉันยืนยันได้ว่า ‎ก่อนปลายเดือนกรกฎาคม ปี 1995
‎ทางการรู้แล้วว่าพวกเขาสู้อยู่กับ
‎ฆาตกรต่อเนื่องรายหนึ่ง
‎เป็นชายที่อันตรายมาก
‎ซึ่งก่อเหตุแบบฆาตกรต่อเนื่อง
‎ที่อาจจะฆ่าคนอื่นได้อีก
‎มีฆาตกรต่อเนื่องในปารีส
‎- ฆาตกรต่อเนื่อง… ‎- ฆาตกรต่อเนื่อง…
‎ฆาตกรต่อเนื่องในปารีสตะวันออก…
‎ภาพสเกตช์จากทางตำรวจตามคำให้การ
‎ของผู้หญิงอีกคน ‎ที่หนีจากการถูกทำร้ายแบบเดียวกัน
‎แอนน์ โกเทียร์ แม่คนหนึ่งและครอบครัวของเธอ ‎เข้าพบผู้พิพากษา
‎พวกเขาอยากรู้ว่าตำรวจจะจับ
‎ฆาตกรต่อเนื่องที่ฆ่าเฮเลนได้หรือไม่ในที่สุด
‎ตำรวจจะจับเขาได้ไหม หวังว่าจะได้
‎เรายังหวังต่อไป
‎ความโศกเศร้าไม่มีวันได้บรรเทา
‎จนกว่าจะได้ความยุติธรรม
‎แอนน์ โกเทียร์โกรธมาก เธอบอกว่า
‎"การตายสองครั้งล่าสุด
‎มากาลี ซีโรต์ตี และเอสเทลล์ มากด์ ‎ไม่ควรจะเกิดขึ้น
‎มันเป็นเรื่องอื้อฉาว และฉันกำลังพูดออกมา
‎เพื่อเตือนผู้หญิงในปารีสให้ปกป้องตัวเอง
‎ไม่ให้ตกเป็นเหยื่อของนักล่า"
‎ฆาตกรต่อเนื่องจะหยุดไม่ได้
‎เขาจะไม่หยุดจนกว่าจะถูกจับ
‎(ความกลัวในเมือง)
‎ผู้คนกำลังพูดกัน พวกเขาหวาดกลัว
‎พวกเขาซื้อหนังสือพิมพ์ ‎เพื่อดูภาพสเกตช์จากทางตำรวจ
‎พวกเขาอยากช่วยให้คดีคืบหน้า ‎และจับคนร้ายให้ได้
‎ปารีสคลั่ง
‎การเปิดเผยเรื่องฆาตกรต่อเนื่อง ‎ในปารีสตะวันออก
‎พร้อมด้วยการรายงานข่าวของแอนน์ โกเทียร์
‎มีความหมายว่า ผู้หญิงในปารีสกลัว
‎ฉันค่อนข้างกังวล
‎พอฉันเข้าไปในตึกแล้ว
‎ฉันต้องไม่ลืมปิดประตูเลยทันที
‎กระดานข้อความอิเล็กทรอนิกส์ในปารีส
‎ขึ้นคำเตือนผู้หญิงว่า "อย่ากลับบ้านคนเดียว
‎หาคนไปส่ง นั่งแท็กซี่หรือให้เพื่อนไปส่ง"
‎ตำรวจสายสืบคนหนึ่งบอกฉัน ‎"แพทริเซีย ระวังด้วย
‎ถ้าประตูคุณใช้เวลาปิด 15 วินาที
‎ผู้ชายผลุบเข้าไปได้ทัน"
‎(ความกลัวในบาสติลล์)
‎ฉันจะยอมรับนะ
‎ฉันไม่พอใจผลที่ออกมา
‎มันคือโรคฮิสทีเรีย
‎ก็เป็นแบบนี้แหละ
‎ฝรั่งเศสไม่มีฆาตกรต่อเนื่องมากนัก
‎ที่นี่ไม่ใช่สหรัฐอเมริกา
‎พอสื่อประโคมข่าว ผู้คนรู้กันทั่ว ‎ลงมือปฏิบัติงาน
‎ตำรวจมีภาพสเกตช์ของชายอายุ 30 ปี ผมดำ
‎รายละเอียดหลายอย่างเชื่อมโยงกับคดีในอดีต
‎ตำรวจมีความระมัดระวัง
‎อาชญากรรมทางเพศและฆาตกรรม ‎แทบไม่เคยเกิดขึ้นในปารีส
‎กระทั่งถึงตอนนี้
‎คำว่า "ฆาตกรต่อเนื่อง"
‎เป็นคำต้องห้ามสำหรับพวกเขาในตอนนั้น
‎ดร.ปาสคาลตั้งชื่อดีเอ็นเอนั้นว่า "เอสเค"
‎แต่ตำรวจไม่ได้ใช้คำนั้น
‎สิ่งนี้บวกสิ่งนี้ บวกสิ่งนี้ ผลลัพธ์คือฆาตกรต่อเนื่อง
‎แต่ในฝรั่งเศสเราคิดว่าเราฉลาด
‎ดังนั้นจะเป็นฆาตกรต่อเนื่องไปไม่ได้
‎ที่นี่เราไม่มีพวกนั้นหรอก
‎มันชวนให้นึกถึง
‎บรรดาฆาตกรต่อเนื่องชาวอเมริกัน ‎ที่แตกต่างออกไปมาก
‎มีการฆ่าต่อเนื่องไปหลายครั้งกว่า
‎พวกเขาไม่เข้าใจ
‎เรื่องจิตวิทยา หรือการสืบสวน
‎ว่าฆาตกรต่อเนื่องคืออะไรกันแน่
‎เราจึงไม่มีฐานข้อมูลดีเอ็นเอ
‎เราไม่มีแนวคิดเรื่องจิตวิทยาของฆาตกรต่อเนื่อง
‎ยิ่งไปกว่านั้น ‎ในฝรั่งเศสเราไม่มีการอ้างแหล่งสืบค้นต่อ
‎แฟ้มข้อมูลกระจัดกระจายไปทั่วทุกเมืองและศาล
‎บางเรื่องยังไม่เสร็จ บางเรื่องก็เละเทะไปหมด
‎(ตุลาคม พฤศจิกายน ธันวาคม)
‎ในเดือนมกราคม ปี 1998
‎หน่วยอาชญากรรมปล่อยภาพ
‎เสื้อแขนยาวสวมหัวสีเทาขนาดใหญ่
‎เสื้อตัวนั้นปรากฏอยู่ทุกที่
‎"ถ้าคุณรู้จักใครที่ใส่เสื้อแบบนี้ โปรดโทรหาเรา"
‎เมื่อคุณอับจนหนทาง ถึงขนาดใช้เสื้อเพื่อตามหา
‎ซึ่งนั่นอาจเป็นเสื้อของใครก็ได้
‎นั่นคือคุณกำลังตะเกียกตะกายให้รอด
‎แน่นอนว่าฉันอยู่ภายใต้แรงกดดัน
‎และมันต้องเป็นอย่างนั้น ‎ในฐานะหัวหน้าหน่วยอาชญากรรม
‎ฉันพูดแล้วพูดอีกว่า
‎ฉันก็อยากให้เริ่มมี ‎การสร้างฐานข้อมูลดีเอ็นเอด้วยเหมือนกัน
‎(ดีเอ็นเอเพศชาย (เอสเค))
‎(สำนักงานผู้พิพากษา ธีล ‎ผู้พิพากษาศาลไต่สวนชั้นต้น)
‎ผู้พิพากษาธีลกับฉันเจอกันบ่อยๆ
‎เขาบอกว่า
‎"เราต้องไปที่ห้องแล็บเหล่านั้นทั้งหมด
‎ใช้ทุกอย่างเท่าที่ทำได้
‎เอามาทำการเปรียบเทียบ
‎บังคับให้พวกเขาเปรียบเทียบ
‎กับดีเอ็นเอของฆาตกรต่อเนื่อง"
‎เจ้าหน้าที่ส่วนกลางถึงกับช็อก
‎พวกเขาบอกว่า ‎เราไม่ได้รับอนุญาตให้ทำการเปรียบเทียบ
‎พวกเขาไม่มีฐานข้อมูล ‎ฉันระเบิดอารมณ์ใส่พวกเขา
‎มันช่างน่าอัปยศ
‎ฉันพูดว่า "พวกคุณมีมโนธรรมกันบ้างไหม"
‎เพราะถ้าเราทำงานเร็วและมีประสิทธิภาพ
‎เราน่าจะเปรียบเทียบหาสิ่งที่ตรงกันได้
‎หรืออาจจะได้ชื่อด้วยซ้ำ
‎ใช่ เราหลบเลี่ยงกฎหมาย ‎แล้วเราทุกคนก็โอเคกับเรื่องนั้น
‎ผลลัพธ์สร้างความชอบธรรมให้วิธีการ
‎เราไม่ได้ละเมิดอัตลักษณ์ของคนฝรั่งเศส
‎เราไม่ได้ทำสิ่งเลวร้าย
‎เราตามล่าฆาตกรต่อเนื่องที่พุ่งเป้าไปที่หญิงสาว
‎เรามีคดีแบบนี้มากเกินไปแล้ว
‎เราต้องทำทุกอย่างเพื่อหยุดเขา
‎เราเปิดแฟ้มอันหนึ่ง
‎อ่านรหัสพันธุกรรม
‎และเปรียบเทียบกับดีเอ็นเอนิรนาม
‎(เสียงของดร.ปาสคาล)
‎ถ้าตัวเลขไม่เหมือนกัน เราก็เก็บคืนกลับไป
‎เอาอีกอันออกมา แล้วเริ่มใหม่
‎มีวิธีตรวจสอบแบบข้ามแฟ้มอย่างทั่วถึงไหม
‎ไม่มี น่าเสียดายที่ไม่มีฐานข้อมูล
‎แต่ละไฟล์ถูกจัดเก็บไว้เดี่ยวๆ ‎และต้องตรวจไปทีละแฟ้ม
‎เพื่อหารหัสพันธุกรรม
‎(มกราคม ปี 1998 ‎กุมภาพันธ์ ปี 1998)
‎(มีนาคม ปี 1998)
‎วันที่ 24 มีนาคม ปี 1998
‎ฉันได้รับโทรศัพท์จาก ดร.ปาสคาล
‎หัวใจฉันเต้นแรง ฉันคิด "พระเจ้าช่วย"
‎ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยเจอกันที่กองบัญชาการตำรวจ
‎แต่ฉันดูออกว่าได้อะไรบางอย่างแล้ว
‎เขาบอก "มีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย"
‎ฉันบอก "ขอฟังข่าวดีก่อน"
‎เขาบอก "เราระบุตัวเขาได้แล้ว"
‎(การระบุดีเอ็นเอของชายนิรนาม)
‎(ดีเอ็นเอของ กีย์ จอร์จ)
‎(จากก้นบุหรี่)
‎(กีย์ จอร์จ)
‎(เศษสำลีในช่องคลอด)
‎(ดีเอ็นเอเพศชาย - กีย์ จอร์จ)
‎มันคือ…
‎การปลดปล่อย โล่งอกไปที
‎เป็นการปลดปล่อยที่สุดจะบรรยาย
‎(ดีเอ็นเอของ กีย์ จอร์จ)
‎(ดอกเตอร์โอ. ปาสคาล ‎โรงพยาบาลนองต์)
‎"และ" เขาบอกว่า
‎"ข่าว ร้ายคือ
‎ฆาตกรเคยถูกจับแล้วในปี 1995"
‎และนั่น…
‎น่าตกใจจริงๆ
‎ตอนนั้นเขาถูกสอบสวนโดย
‎ทีมที่ดูแลคดี
‎หญิงสาวที่ถูกฆ่าในลานจอดรถ
‎(แคธี)
‎ถ้าคุณขุดคุ้ยให้ลึกหน่อย คุณจะเจอ
‎ความคล้ายคลึงกันสองสามอย่าง
‎แต่ทำไมบางทีเกิดขึ้นในโรงรถ ‎บางทีในอะพาร์ตเมนต์
‎มีเบาะแส คือบาดแผลและเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น
‎(ผู้ช่วยฝ่ายการตลาด อายุ 27)
‎ไม่มีอสุจิ แต่เขาอาจจะใช้ถุงยางก็ด้
‎(เอลซ่า)
‎(เลขานุการโรงพิมพ์ อายุ 22)
‎เรามีความเชื่อมั่นว่าเป็นเขา
‎เจ้าหน้าที่สืบสวนมั่นใจมาก
‎(แคธี โรแชร์ - เอลซ่า เบนาดี)
‎และยังมีคดีที่เก่ากว่า จากปี 1991
‎ปาสคาล เอสการ์ฟาย
‎(ปาสคาล)
‎(เสื้อผ้า บาดแผล เลือด)
‎(ร่างของปาสคาล เอสการ์ฟาย)
‎(นักเรียน อายุ 19)
‎(ปาสคาล เอสการ์ฟาย)
‎ฉันบอก "ไว้เราค่อยจัดการเรื่องนั้นทีหลัง ‎เราจะคุยกันทีหลัง"
‎ตอนนี้สิ่งสำคัญคือการตามล่าอสูรร้ายนี้"
‎ฉันส่งรูปเขาไปทั่วประเทศ
‎เราต้องลงมือเร็ว
‎นักล่ากำลังหาเหยื่ออยู่ในเมือง
‎ฉันคิดแค่ว่าต้องจับกุมเขาให้ได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง
‎ฉันขอกำลังเสริม แล้วเราก็ทำรายชื่อ
‎ที่อยู่และสถานที่
‎ที่เราน่าจะเจอกีย์ จอร์จ
‎ฉันมีภารกิจเร่งด่วนอีกอย่าง
‎ฉันบอกหัวหน้าหน่วยว่า
‎เราต้องโทรหาครอบครัวผู้เคราะห์ร้าย
‎ฉันได้รับโทรศัพท์จากคุณมงเตย
‎"คุณนายโกเทียร์ เราได้ชื่อมาแล้ว
‎แต่อย่าบอกใคร
‎ห้ามบอกลูกๆ ของคุณหรือใครทั้งนั้น"
‎ฉันเข้าใจ
‎พวกเขาออกตามหาเขา
‎หวังว่าเขาจะยังไม่ฆ่าใครอีก
‎มีสื่อรุมทำข่าวคดีนี้
‎สื่อสัมผัสได้ถึง
‎พลังงานบางอย่างและความวุ่นวาย
‎กองบัญชาการตำรวจกำลังเร่งออกปฏิบัติการณ์
‎พวกเขาสัมผัสได้
‎หัวหน้าบอกว่า "สื่อรู้"
‎แล้วฉันก็บอกว่า ‎"ขอร้องละ ช่วยให้พวกเขาเงียบที
‎ได้โปรดอย่าให้รั่วไหล"
‎(วันที่ 26 มีนาคม ปี 1998 ‎7:01 น.)
‎ฆาตกรต่อเนื่องของปารีสตะวันออก ‎ถูกเผยโฉมหน้าแล้ว
‎มีการออกตามล่าเขาอยู่ โปรดคอยติดตาม
‎ฆาตกรต่อเนื่องของปารีสตะวันออก ‎ถูกระบุตัวแล้ว
‎หน่วยอาชญากรรมรู้ชื่อเขาแล้ว คือ ‎กีย์ จอร์จ
‎จากนั้นก็ช็อกสิ
‎นักข่าวอาชญากรรมอย่างฉัน
‎เปิดเผยชื่อฆาตกรก่อนที่เขาจะถูกจับ
‎ไม่มีใครทำแบบนั้นหรอก
‎คิดดูสิ ถ้ากีย์ จอร์จได้ยินแบบนั้น
‎จากทีวีหรือวิทยุ หรือจากไหนก็ตาม
‎เขาอาจหลบหนีได้ และเป็นอันตรายต่อทีมไล่ล่า
‎แต่เราก็ทำงานต่อ
‎คุณต้องรู้นะว่า ‎กองบัญชาการตำรวจเป็นเครื่องจักรสงคราม
‎การหลบหนีเราไม่ใช่เรื่องง่าย
‎ฉันมองในแง่ดี หวังว่าเราจะหาเขาเจอ
‎ฉันรู้ว่าเราจะต้องเจอ
‎(วันเดียวกัน เวลา 12.44 น.)
‎มีเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายออกปฏิบัติหน้าที่
‎เช้าวันนั้น ที่สถานีรถไฟใต้ดินบลองช์
‎พวกเขาเข้าประจำจุดของตัวเองแล้ว
‎พวกเขาเห็นชายคนหนึ่งออกจากรถไฟใต้ดิน
‎คนหนึ่งพูดกับอีกคนว่า
‎"ดูสิ ดูสิ
‎นั่นผู้ชายในรูป "
‎พวกเขาเอารูปออกมาดู ‎"ใช่แล้ว นั่นเขา! ไปเลย!"
‎พวกเขาเข้าจับกุมคนร้ายไว้ได้
‎(โมโนพรีซ์)
‎(ร้านขายของที่กีย์ จอร์จถูกจับ)
‎(รปภ.ที่เป็นพยานในการจับกุม)
‎(กำลังชี้จุดเกิดเหตุ)
‎เขาเข้ามาเมื่อเช้านี้
‎ตำรวจตามเขาเข้ามาและถามชื่อเขา
‎พวกเขากระโจนเข้าใส่เขา
‎เอาเขามาตรงนี้ และบังคับให้เขาคุกเข่า
‎แล้วก็พาตัวเขาไป
‎ผลตรวจดีเอ็นเอสรุปว่า
‎เขาก่อเหตุฆาตกรรมสามครั้ง ‎และพยายามฆ่าหนึ่งครั้ง
‎แต่กีย์ จอร์จดูไม่เหมือนภาพสเกตช์ของตำรวจ
‎ที่ตีพิมพ์ออกมาหลายเดือนที่แล้ว
‎มีคนตายและทุกข์ทรมานมากพอแล้ว
‎นี่ดีแล้ว
‎ตอนนี้เขาจะถูกตัดสิน
‎และเราครอบครัว…
‎เราสามารถเริ่มเยียวยา ‎ความโศกเศร้าได้จริงๆ ซะที
‎ชายผู้นี้สร้างความเจ็บปวดมากเหลือเกิน
‎พระเจ้าช่วย
‎ฉันสูดหายใจอย่างแรง
‎ฉันคิดว่าเขาคืออสูรร้ายที่ฆ่าคนเหล่านั้น
‎ฉันเอาแต่ดูรูปหญิงสาวเหล่านั้น
‎รูปพวกนั้นทั้งหมด
‎สำหรับฉัน มันคืออสูรร้าย
‎ที่หลุดมาจากนรก
‎อสูรแท้ๆ เลย
‎ฉันคิดได้แค่นั้น
‎(กีย์ จอร์จ)
‎นี่คือภาพใหม่ของกีย์ จอร์จ
‎ที่ถูกจับได้เมื่อวาน ‎ข้อหาฆาตกรรมผู้หญิงสามคนในปารีสตะวันออก
‎วันนี้เขายอมรับว่าได้ฆ่าอีกสองราย
‎ตำรวจสงสัยว่าเขาเกี่ยวข้องกับ ‎การฆาตกรรมอีกสองคดี
‎เราทำหน้าที่ของเราเสร็จแล้ว ‎เราได้ตัวเขามาแล้ว เขาฆ่าใครไม่ได้อีกแล้ว
‎สำหรับคดีที่มีดีเอ็นเอ เราสบายใจได้
‎เมื่อมันชัดเจนแล้ว
‎เขาทิ้งหลักฐานไว้
‎เราแค่ต้องการคำสารภาพ
‎สำหรับคดีที่ไม่มีดีเอ็นเอ
‎เราได้ตัวชายคนนี้แล้ว
‎ฉันอยากรู้ว่าทนาย ต่อให้เก่งแค่ไหน
‎จะเอาอะไรมาโต้แย้งว่าคนร้ายไม่ผิด ‎มันชัดเจน เราไปขึ้นศาลอย่างมั่นใจ
‎(องก์ที่ 2 การพิจารณาคดี)
‎(ผมจะพูดกับคุณอย่างเปิดเผย)
‎(เหมือนกับว่าคุณเป็นเพื่อนผม)
‎(วันที่ 19 มีนาคม ปี 2001)
‎อาชญากรทางเพศเป็นผู้บริสุทธิ์ ‎จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าผิดจริง
‎สำหรับฉัน มันขึ้นอยู่กับบุคลิกลักษณะ
‎ไม่ว่าฉันจะอยากปกป้องใครหรือไม่อยาก
‎มันเป็นเรื่องของเคมี
‎ไม่มีคำบรรยายที่ไพเราะหรือเหตุผล
‎เราทุกคนอยู่ในสถานการณ์ที่
‎เราเจอคนใหม่
‎และพวกเขาสร้างความประทับใจที่ไม่ดีกับเรา
‎เราคิดว่าเราคงไม่อยากต้อง
‎ไปอยู่กับพวกเขาตามลำพัง
‎(เฟรเดอริค ปงส์)
‎มันไม่ใช่แบบนั้น
‎เวลาคุณเจอกีย์ จอร์จ ‎เขาไม่ได้มาแบบมีเล่ห์เหลี่ยม
‎ขอให้คิดว่าเขาเป็นหนังสือที่เปิดกางอยู่
‎เขาไม่มีแผนซ่อนเร้น ไม่หลอกลวง
‎และไม่ใช้ความรุนแรง
‎(วันที่หนึ่งของการพิจารณาคดี)
‎- ถอดเสื้อตัวนอกออกได้นะ ‎- ครับ
‎- มองผม ‎- อะไรนะ
‎- มองผม ‎- ได้ แต่มันยาก
‎- ขอนั่งก่อนได้ไหม ‎- ได้ นั่งเลย
‎ทนายคู่ใจของกีย์ จอร์จ
‎คือ อเล็กซ์ เออร์ซูเลต์
‎อเล็กซ์ เออร์ซูเลต์
‎ผู้ซึ่งเป็นสามีเก่าของฉัน
‎ขอให้ฉันร่วมทำคดีกับเขา ‎ไม่กี่สัปดาห์ก่อนการพิจารณาคดี
‎การให้ผู้หญิงมาทำคดี
‎เป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์การโต้แย้ง
‎คิดใช้โดยอเล็กซ์ เออร์ซูเลต์
‎หรือทนายผู้ชายคนไหนก็ตาม ‎ที่ว่าความคดีข่มขืน
‎แค่ในชั้นต้น
‎เขานำเสนอคดี
‎ในฐานะคนที่ถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม
‎มีการพบหลักฐานในที่เกิดเหตุแต่ละที่
‎หลักฐานบางอย่างไม่เชื่อมโยงกับกีย์ จอร์จ
‎อย่างเช่น
‎ไม่พบรอยนิ้วมือของเขา
‎ในที่เกิดเหตุแห่งหนึ่งมีร่องรอย
‎เท้าอียิปต์ ซึ่งไม่ใช่เท้าของเขา
‎ภาพสเกตช์จากทางตำรวจ ‎ที่ออกมาเมื่อหลายเดือนก่อน
‎ดูไม่เหมือนกีย์ จอร์จเลย
‎(ภาพสเกตช์จากตำรวจ 97/225)
‎ตามหลักการแล้ว
‎ฉันคิดว่ามันไม่มีความน่าสนใจ
‎ฉันคิดว่ามันไม่สัมพันธ์กันเลย
‎สิ่งสำคัญคือสิ่งที่อยู่ในแฟ้ม
‎สัญชาติญาณของฉันเชื่อหรือไม่ว่าเขามีความผิด
‎ความเชื่อส่วนตัวของฉัน ‎ก็ไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจด้วยเหมือน
‎กีย์ จอร์จไม่ใช่อสูรร้าย เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่ง
‎นั่นแหละปัญหา
‎ในตัวกีย์ จอร์จ
‎มีความเป็นมนุษย์แบบเดียวกับที่มีในตัวฉัน
‎(โซลอง ดูมิก)
‎ในตัวคุณ ในตัวเราทุกคน
‎นั่นคือส่วนที่น่ากลัว
‎อสูรน่าจะง่ายกว่า
‎ปัญหาคือ เราถูกออกแบบมาจากพิมพ์เดียวกัน
‎และนั่นคือสิ่งที่เจ็บปวดมาก
‎นั่นคือปริศนาที่ยิ่งใหญ่
‎และโศกนาฏกรรมที่แท้จริง
‎เขาไม่ใช่อสูรร้าย แต่เป็นผู้ชายคนหนึ่ง
‎ตอนนั้นฉันอายุ 30
‎นั่นเป็นการว่าความในคดีใหญ่ครั้งที่สองของฉัน
‎ในฐานะทนาย
‎แต่ครั้งนั้นฉันกำลังปกป้องผู้เคราะห์ร้าย
‎เขาต้องหยุดทำร้ายร่างกาย
‎(ชองทาล ซีโรต์ตี)
‎ต้องได้รับความยุติธรรม แค่นั้นแหละ
‎เรารู้ว่าเป็นเขาเพราะมีหลักฐาน
‎มันไม่ใช่ลางสังหรณ์หรือความสงสัย ‎เรารู้ว่าเป็นเขา
‎เรายังรู้อีกว่าคณะลูกขุนมีความอ่อนไหวง่าย
‎ถ้าเขายอมรับในศาลว่า
‎"ที่ที่พวกเขาเจอดีเอ็นเอ นั่นคือผม ‎แต่ที่อื่นไม่ใช่"
‎ฉันหวั่นใจว่าคณะลูกขุนจะตัดสินโทษเขา ‎ในคดีที่มีดีเอ็นเอ
‎แต่ปล่อยเขาในคดีที่ไม่มี
‎นั่นคงเป็นเรื่องที่ทนไม่ได้
‎เพราะมันไม่ใช่ความจริง
‎มีความตึงเครียดตรงนั้น
‎ที่รุนแรงมาก
‎ฉันนั่งที่แถวแรก
‎ฉันอยากเห็นกีย์ จอร์จให้ถนัดตา
‎ฉันอยากเห็นปฏิกิริยาของเขาและเขียนลงไป
‎ทุกอย่างที่เกิดขึ้น
‎ชื่อ ทัศนคติ
‎ฉันไม่อยากพลาดแม้แต่สิ่งเดียว
‎มันจะเป็นสงครามระหว่างสองฝ่าย
‎อเล็กซ์ เออร์ซูเลต์สาบานกับฉัน ‎ต่อหน้าการพิจารณาในศาล
‎ว่ากีย์ จอร์จเป็นผู้บริสุทธิ์
‎มีความผิดพลาดทางศาล
‎เขาบอก "แพทริเซีย ผมจะพิสูจน์ให้เห็นในศาล
‎ผมสาบานต่อพระเจ้าว่ากีย์ จอร์จบริสุทธิ์"
‎ฉันไม่เคยอยากไปขึ้นศาล
‎ฉันไม่สนเรื่องนั้น
‎เป้าหมายของฉันคือเขาถูกจับ ‎และถูกส่งไปขึ้นศาลพิจารณาคดี
‎แต่ฉันไม่ได้อยากไป
‎(วันที่สอง)
‎นอกศาล คนเยอะขึ้นทุกวัน
‎ในห้องพิจารณาคดีมีความตึงเครียดเพิ่มขึ้น
‎ในศาล กีย์ จอร์จซึ่งถูกกล่าวหาว่า ‎เป็นฆาตกรฆ่าข่มขืนผู้หญิงเจ็ดคน
‎ยั่วโทสะครอบครัวของผู้เคราะห์ร้าย
‎ทั้งสัปดาห์เขาตอบผู้พิพากษา ‎ด้วยความอวดดีเหมือนกันว่า
‎"ผมไม่ได้ฆ่า"
‎ฉันมองว่าความวิปริตของกีย์ จอร์จนั้นไร้ขีดจำกัด
‎(ลิเลียน โรแชร์ แม่ของแคธี)
‎ด้วยท่าทีของเขา เขายังคง
‎ทำอันตรายและสร้างรอยแผล
‎ทั้งกับผู้เคราะห์ร้ายและครอบครัว
‎ที่เจ็บปวดและทุกข์ทรมานอย่างที่สุด
‎เมื่อคิดถึงการที่เขาปฏิเสธ
‎มันน่าตกใจที่สุด
‎มันน่าคิด
‎ว่านั่นเป็นเพราะคำแนะนำที่ไม่ดี หรือว่าเขาบ้า
‎เราแค่ไม่เข้าใจ
‎เราประหลาดใจ แต่ก็เงียบสงบ
‎สุดท้ายเขาก็สารภาพทุกอย่าง
‎(ผู้เคราะห์ร้าย - มากาลี ซีโรต์ตี)
‎(ผมอยากบรรเทาความรู้สึกผิดของผม)
‎(ผู้เคราะห์ร้าย - แคเธอรีน โรแชร์)
‎(ผมคือผู้ข่มขืนทำร้าย)
‎(ความจริงทั้งหมดของคดีนี้)
‎แม้แต่ในคดีที่ไม่มีหลักฐาน คือ เอสการ์ฟาย
‎มากาลี ซีโรต์ตี
‎เขาก็สารภาพทุกอย่าง
‎(คำแถลงการณ์ของกีย์ จอร์จ)
‎(ร้อยตำรวจฟรานซิส บีเชต์)
‎เจ้าหน้าที่ตำรวจฟรานซิส บีเชต์
‎หรือซิดนีย์
‎เป็นคนแรกที่ทำให้กีย์ จอร์จสารภาพ
‎ซิดนีย์ยืนอยู่ที่สแตนด์
‎เขาบอกฉันแล้ว ‎เรื่องที่เขาทำให้กีย์ จอร์จสารภาพได้ยังไง
‎เขาไม่ได้พูดเรื่องนี้ในศาล ‎แต่เพื่อให้กีย์ จอร์จพูด
‎ซิดนีย์รู้ว่าเขาต้องไม่ถูกทำให้รู้สึกว่าถูกบังคับ
‎หลังจากถูกจับ
‎เหมือนในหนังเรื่อง อหังการโคตรคนเหยียบฟ้า
‎ดังนั้นซิดนีย์จึง
‎สร้างบรรยากาศอย่างหนึ่งขึ้น
‎ในออฟฟิศของเขาที่กองบัญชาการตำรวจ
‎เขาเปิดเพลงแจ๊ส
‎เอาวิสกี้ไปให้เขา
‎แล้วเขาก็เริ่มคุยกับกีย์ จอร์จ
‎อย่างเป็นกันเอง
‎(สาวผมทอง…)
‎(เตะตาผม…)
‎กีย์ จอร์จส์รับสารภาพกับเขา
‎อย่างละเอียด เขาบอกเขาทุกอย่าง
‎เหมือน…
‎เหมือนคนสนิท
‎เขาไปซื้อมีดพับโอปิเนล 12
‎กับเทปกาว
‎เขาดื่มเบียร์ใกล้หมด
‎ตอนที่หญิงสาว ‎ในชุดกระโปรงสีดำคนหนึ่งเดินผ่านไป
‎ผมบลอนด์ อายุ 19 สวยเหมือนในรูป
‎กีย์ จอร์จบอกซิดนีย์ว่า
‎เขาชอบสาวสวย
‎เขาออกตามหญิงสาวคนนั้นไปทันที
‎เขาตามหลังเธอขึ้นไปชั้นบน
‎ใช้มีดจ่อเธอไว้ และใช้เวลาหลายชั่วโมงกับเธอ
‎ปาสคาลเป็นวีรสตรี
‎เธอเตะเขา
‎เธอสูง 162 ซม.
‎อายุ 19 ถูกมัด ร่างเปลือยเปล่า
‎และเธอเตะเขา
‎และ
‎มันทำให้กีย์ จอร์จโกรธ
‎และ…
‎ปากของเธอ ตอนที่พวกเขาเจอร่างเธอ
‎ตอนที่ตำรวจเจอร่างเธอ
‎เธอไม่ได้ถูกปิดปาก แต่เทปมีรอย
‎เธออ้าปาก
‎ซิดนีย์ ตำรวจคนนั้น
‎ถามตัวเองซ้ำๆ ในระหว่างการตามล่าเจ็ดปีว่า
‎"เธอพูดอะไร"
‎คำพูดสุดท้ายของปาสคาลก่อนตายคืออะไร
‎และกีย์ จอร์จบอกว่า
‎"เทปหลุดออกมา
‎เธอมองผมแล้วถามว่า 'นายทำอะไร
‎จะฆ่าฉันเหรอ'"
‎นั่นแหละ…
‎ซิดนีย์ตะลึงกับคำพูดที่ได้ยิน
‎คำพูดสุดท้ายของเหยื่อจากปากของฆาตกร
‎ซิดนีย์ถามว่าหลังจากนั้นเขาทำอะไร
‎"ฉันล้างมือในอ่างล้างจาน
‎ฉันเห็นเบียร์หลายขวดเลยหยิบมาดื่มไปขวดนึง
‎แล้วหยิบอีกขวดก่อนจะออกมา"
‎(วันที่สาม)
‎บางครั้งผู้บริสุทธิ์ก็สารภาพในระหว่างถูกคุมตัว
‎คุณไม่คิดว่าคนเราจะสารภาพ ‎หรือกลับตัวบ้างเหรอ
‎คุณจะเห็นตอนที่เราสอบความ
‎ทีละคดี
‎ว่าพวกเขาสร้างคนร้ายขึ้นมาได้ยังไง
‎พวกเขาพูดเกินจริงและโทษเขา
‎ในแทบทุกคดีที่เกิดขึ้นแต่ละครั้ง
‎ตอนที่เขาอาจก่อเหตุเหล่านั้น ‎เพราะเขาไม่ได้อยู่ในคุก
‎เขายืนกรานมาตลอดว่าการจับกุมเขา ‎มีความรุนแรง
‎ตอนที่เขาถูกนำตัวมาที่กองบัญชาการ
‎เขาถูกบังคับให้ปีนขึ้นบันได
‎เขาบอกว่าแล้วเขาก็โดนซ้อม
‎และต่อมา ในที่คุมขัง…
‎อย่าลืมว่าตอนนั้นยังไม่มีทนาย
‎และไม่มีการบันทึกวิดีโอ
‎เขาบอกว่าเขาถูกกดดันให้รับสารภาพ
‎ในสิ่งที่เขาไม่ได้ทำ
‎เขาไม่เคยถูกซ้อม
‎มีแค่ที่เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยที่ศีรษะ
‎และทำการรักษาระหว่างถูกจับกุม
‎จบเรื่องแล้ว! ช่วงเวลาที่เหลือ
‎มันเป็น "เกม" ทางจิตวิทยา
‎เกมจิตวิทยาระหว่างผู้ไต่สวนกับเขา
‎เพื่อให้ได้คำสารภาพ
‎แค่นั้น
‎คุณไม่จำเป็นต้องซ้อมคนเพื่อให้ได้คำสารภาพ
‎เขาเยาะเย้ยเรา
‎เยาะเย้ยศาล ทุกคน
‎เราเห็นเขานั่งอยู่ตรงนั้น เหลือเชื่อเลย
‎ครอบครัวของผู้เคราะห์ร้าย
‎คาดหวังไว้อยู่แล้วว่ากีย์ จอร์จจะถูกตัดสินโทษ
‎แต่พวกเขาต้องการฟังคำตัดสิน
‎และฟังกีย จอร์จอธิบาย
‎ตอบคำถามที่พวกเขายังมีอยู่ในใจ
‎เกี่ยวกับช่วงเวลาสุดท้ายของลูกสาว ‎หรือพี่สาวน้องสาวของพวกเขา
‎ฉันไม่รู้จะใช้คำเรียกว่าอะไร
‎อสูรร้ายเหรอ
‎(กีเลน เบนาดี ‎แม่ของเอลซ่า)
‎ไม่มีปฏิกิริยาเลย
‎ตอนเขาดูรูปพวกนั้น ไม่มีปฏิกิริยาเลย
‎บ้ามาก
‎ฉันดูรูปถ่ายจากที่เกิดเหตุแต่ละที่
‎นั่นเป็นส่วนที่สุดจะทนได้ในการพิจารณาคดี
‎กีย จอร์จไม่ได้เปิดดูผ่านๆ
‎กีย จอร์จดูภาพเหล่านั้น
‎ทีละภาพ
‎เขาตรวจดูอย่างตั้งใจและใจเย็น
‎แต่มีสมาธิมาก ไม่ต่อเนื่อง
‎เขาดูหมดทุกภาพ พินิจพิจารณาแต่ละภาพ
‎คือมัน…
‎สยอง
‎เราดูภาพพวกนั้นอาจจะประมาณ 20 วินาที
‎แต่เขาเหรอ ฉันจับเวลาไว้ด้วย
‎ฉันบอก "กีย์ จอร์จ
‎คุณใช้เวลาดูรูปห้านาทีกับ 40 วินาที ‎ฉันจับเวลาไว้
‎ถ้าคำถามไม่เจาะจง เขาจะไม่ตอบ
‎เขาบอก "ไม่ใช่เลย คุณรู้ได้ยังไง"
‎ดังนั้นคำถามของฉันจึงชัดเจน
‎"คุณใช้เวลาดูรูปห้านาทีกับ 40 วินาทีรู้ไหม"
‎แล้วเขาก็บอก
‎"ผมไม่รู้ ตามนั้นแหละ"
‎เขาไม่พูดด้วยซ้ำว่า
‎เขาประหลาดใจ ‎หรือพยายามจะวิเคราะห์มัน
‎เขาบอกว่านั่นไม่ใช่เขา ‎แต่เขาบอกไม่ได้ว่าทำไมเขาดูเป็นแบบนั้น
‎ฉันยืนยันไปว่านี่คือปัญหา
‎ฉันไม่พอใจกับคำตอบของเขาและไม่ยอมนั่ง
‎แล้วเขาก็บอกว่า
‎"มันเจ็บ"
‎ฉันถามว่า "คุณเก็บซ่อนมันไว้ได้ยังไง"
‎เขาไม่ตอบ
‎(วันที่สี่)
‎(ศาลคดีอาชญากรรม ‎ทางเข้าทนาย)
‎ฉันไม่ใช่นักสตรีนิยม
‎แต่เราต้องมีทั้งผู้ชายและผู้หญิง
‎ซึ่งเป็นคนที่พยายามโต้แย้ง ‎สิ่งที่บางคนอาจเรียกว่า โต้แย้งไม่ได้
‎ไม่หรอก ไม่มีอะไรที่โต้แย้งไม่ได้ ‎นี่ไงหลักฐาน
‎มันน่ากลัวมาก
‎มันเป็นคดีที่น่ากลัวมาก
‎แต่เขาเป็นมนุษย์
‎(ผมไม่รู้ตัว)
‎(ผมเรียกคุณว่า "แม่" สองครั้ง)
‎ฉันตกใจมากกับชีวิตในวัยเด็กของเขา
‎เขาเป็นลูกนอกสมรส
‎ของหญิงสาวคนหนึ่งกับทหารที่ผ่านมา
‎(เพื่อพิจารณาวัยเด็กของคุณที่ "ถูกทอดทิ้ง"…)
‎(การแจ้งสถานภาพถูกทอดทิ้ง)
‎(เด็กรอรับการอุปถัมภ์)
‎(สถานดูแลเด็กถูกทอดทิ้งประจำรัฐ)
‎เขาถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎ไม่นานกีย์ จอร์จก็ไปลงเอยที่
‎สถานดูแลเด็ก
‎เขาถูกให้ไปอยู่กับครอบครัวโมรัง
‎และครอบครัวนี้
‎ก็ให้ความรักและช่วยเหลือตามคาด
‎เท่าที่เป็นไปได้สำหรับเด็กๆ 20 คน
‎พูดอีกอย่างก็คือ ลูกแท้ๆ เจ็ดคน
‎และลูกอุปถัมภ์ 13 คน
‎เกิดอะไรขึ้นหลังจากอายุ 16
‎เขา…
‎(แฌน โมรัง)
‎เขาทำร้ายเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจากด้านหลัง
‎เขาพยายามจะทำให้เธอหายใจไม่ออก
‎แฌน โมรังผ่านประตูพยานมา
‎(พยานของศาลคดีอาชญากรรม)
‎เธอไปที่สแตนด์
‎เธอจะมาอธิบาย
‎เรื่องวัยเด็กของกีย์ จอร์จ ‎และสาเหตุที่เธอไล่เขาไป
‎หลังจากที่กีย์ จอร์จทำร้ายน้องสาวสองคน ‎ในครอบครัวอุปถัมภ์
‎ครั้งหนึ่งตอนเขาอายุ 14
‎อีกครั้งกับคริสเตียน
‎ใช้แท่งโลหะงัดคอเธอ
‎กีย์ จอร์จตอนนั้นอายุ 15 หรือ 16
‎คุณนายโมรังบอกว่า ‎นั่นเป็นสัญญาณเตือนถึงอันตราย
‎เธอโทรหานักสังคมสงเคราะห์และสถานดูแลเด็ก
‎เธอส่งกีย์ จอร์จไปที่อื่น
‎เขาถูกส่งไปที่บ้านรวม
‎เขากลายเป็นเด็กเกกมะเหรกเกเร
‎และทุกอย่างเลวร้ายลงนับแต่นั้น
‎สิ่งที่น่าทึ่งคือ
‎จะเห็นได้ว่ากีย์ จอร์จถูกทำให้ดูน่าประทับใจ
‎และน่าเห็นใจโดยผู้หญิงคนนี้
‎มีตอนหนึ่งเขาพูดกับเธอว่า
‎"แม่
‎ผมอยากบอกว่าผมรักแม่นะ"
‎และคุณโมรังก็หันมาหาเขา
‎และบอกว่า "ฉันก็รักเธอเหมือนกัน
‎แต่ตอนนี้ใจฉันสลายแล้ว"
‎จากนั้น
‎กีย์ จอร์จก็หน้าละห้อย เขากลับไปนั่ง
‎เธอไม่รักเขาแล้ว
‎ไม่จริง
‎ในฐานะที่เป็นผู้หญิง ‎กีย์ จอร์จไม่ได้ทำให้ฉันเห็นใจเลย
‎เห็นใจน่ะเหรอ
‎หมายถึงซาบซึ้งใช่ไหม
‎ไม่ค่ะ
‎แน่นอนว่าเขามีชีวิตที่น่าเศร้า ‎อย่างไม่ต้องสงสัย
‎แต่เขาเป็นอิสระ เขาทำอะไรก็ได้
‎สิ่งที่กีย์ จอร์จทำมันบ้า แต่เขาไม่ได้บ้า
‎เขามีอิสระ มีอิสระที่จะไม่ทำมันก็ได้
‎เขารู้ว่ามันผิด มันชั่วร้าย
‎ฉันถึงไม่เห็นใจเลย พอแล้ว
‎ฉันเห็นใจกับความเจ็บปวด ‎ของผู้เคราะห์ร้ายที่ฉันต่อสู้ให้
‎(วันที่ห้า)
‎ฉันหวังว่าเขาจะกล้ายอมรับ
‎เหมือนที่เขายอมรับในระหว่างการไต่สวน
‎ในสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะมันเป็นทางเดียว
‎ที่จะทำให้เราเข้าใจ ‎การกระทำอันเหี้ยมโหดเหล่านี้
‎และทำให้เขามองเห็นการกระทำของตัวเองได้
‎พอถึงวันที่ห้า เรารู้สึกท่วมท้น
‎ท่วมท้นด้วยความเจ็บปวด
‎สิ่งที่ฉันต้องการคือ
‎ให้กีย์ จอร์จเกิดความขัดแย้งในตัวเอง
‎ฉันจะได้หวังได้ว่า
‎เขาจะถูกตัดสินว่ามีความผิด ‎ฐานฆาตกรรมปาสคาล เอสการ์ฟายด้วย
‎ถึงแม้จะไม่มีหลักฐานมัดตัวเขาก็ตาม
‎ดังนั้นตั้งแต่เริ่มต้นการพิจารณาคดี
‎ฉันจะถามเขาทุกครั้ง
‎ที่เห็นเขาสะดุด
‎แล้วฉันก็เห็นอะไรบางอย่าง
‎บางอย่างที่ผิดปกติมากตอนช่วงพักเที่ยง
‎ฉันอยากถามกีย์ จอร์จเรื่องนี้
‎ก่อนจะหมดวันนั้น
‎ตอนเวลา 18.00 น.
‎ฉันตัดสินใจที่จะ
‎ทำการถามค้านเขา
‎ฉันได้รับอนุญาตให้ถามได้
‎ฉันยืนขึ้น
‎กีย์ จอร์จ
‎คุณได้ยินผู้เชี่ยวชาญด้านเสื้อผ้า ‎พูดแล้วก่อนหน้านี้
‎ซึ่งได้อธิบายว่า
‎มีดที่ใช้เฉือนเสื้อผ้า
‎ถูกถือโดยคนที่ถนัดมือซ้าย
‎คุณบอกเราว่าคุณถนัดขวา
‎นั่นไม่จริงใช่ไหม
‎กีย์ จอร์จตอบ จริง
‎กีย์ จอร์จ
‎แน่ใจนะว่าคุณถนัดขวา
‎คุณไม่เคยใช้มือซ้ายเลยใช่ไหม
‎เขาบอกว่าไม่เคย
‎กีย์ จอร์จ ฉันขอถามซ้ำ
‎คุณทำทุกอย่างด้วยมือขวาเหรอ
‎คุณไม่ได้ใช้ทั้งสองมือใช่ไหม ‎คุณไม่ได้ถนัดทั้งสองมือใช่ไหม
‎เขาตอบว่าไม่
‎กีย์ จอร์จ
‎ฉันแปลกใจนะ
‎เพราะมันเป็นอย่างนี้
‎ฉันเฝ้าดูอย่างถี่ถ้วน
‎ตอนคุณถือรูปภาพพวกนั้น
‎คุณถือมันไว้บนมือขวา
‎แต่ตอนคุณดูไปทีละภาพจนหมด
‎คุณทำแบบนี้ด้วยมือซ้าย
‎และคุณขยับไมโครโฟนด้วยมือซ้าย
‎ดังนั้น…
‎ทันใดนั้น
‎เขาก็มองฉันแล้วพูดว่า
‎"นั่นก็เพราะ…
‎มันมีเหตุผล…
‎รูปถ่าย ไมโครโฟน…
‎แต่…"
‎และเขายกมือขึ้น "แต่…"
‎แต่อะไร กีย์ จอร์จ
‎คุณเงื้อมือขวาเหรอ
‎เขาตอบใช่
‎แล้วเวลาแทง คุณใช้มือขวาหรือเปล่า
‎กีย์ จอร์จตอบใช่
‎เขาเริ่มรู้ตัวว่าเพิ่งทำอะไรลงไป
‎เขาเปลี่ยนไปเลย
‎ยิ้มของเขากลายเป็นยิ้มเยาะ
‎เขาโกรธตัวเอง และโกรธโซลอง ดูมิก
‎เขามองดูมีดสั้นในมือเธอ
‎เขาลดมือลง
‎ห้องพิจารณาคดีเงียบกริบ
‎เขาเพิ่งสารภาพว่าเขาลงมือ
‎เราเห็นเขา
‎เราได้เห็นกีย์ จอร์จที่ไม่ใช่คนก่อนหน้านี้
‎ณ ตอนนั้นคุณรู้สึกได้จริงๆ
‎ถึงความรุนแรง ฆาตกรกีย์ จอร์จ
‎ขอบคุณ
‎ในตอนนั้น
‎ฉันจึงหันไปหากีย์ จอร์จ
‎และถามเขาว่า
‎"เมื่อกี้คุณพูดอะไร คุณพูดเองเลยนะ"
‎เราทุกคนกะว่าเขาจะพูดว่า
‎"มาชกกันเลย…"
‎กีย์ จอร์จธรรมดาๆ คนเดิมตลอดห้าวันที่ผ่านมา
‎จากเก้าอี้ที่เขานั่ง
‎เขาลุกขึ้นยืนผึงผัง แบบนี้
‎และเขาตะโกน ชี้มาที่ฉัน
‎สีหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
‎เขาตะโกนว่า
‎"เธอนั่นแหละ เธอทำให้ฉันติดกับ ‎มันเป็นเกมสำหรับเธอ"
‎และดูมิคตอบไปว่า
‎"ไม่ มันไม่ใช่เกม"
‎ที่นี่มีความเจ็บปวดทรมานมากเกินไปแล้ว
‎"แต่" เธอบอก "ฉันถือว่านั่นคือการสารภาพ
‎ในช่วง 15 วินาทีที่คุณพูดว่า ฉันจะฆ่าแก"
‎ฉันเริ่มสติแตก
‎น้ำตาทะลัก
‎โชคดีที่ฉันผมยาว
‎แต่เป็นอันว่าสารภาพแล้ว ศาลสั่งเลื่อน
‎ดังนั้นในห้องด้านหลัง เราจึงเห็นเขา
‎ถูกรายล้อมด้วยผู้คุมตัว แต่พวกเขาถอยออกไป
‎เราจึงได้คุยกันตามลำพัง
‎แต่ว่า
‎กีย์ จอร์จไม่อยู่ในสภาพที่จะพูดคุย
‎เขาไม่ใช่กีย์ จอร์จคนเดิม
‎นี่ไม่ใช่ผู้ชายที่อยู่ในการพิจารณาคดี ‎มาตั้งแต่แรก
‎ฉันรู้สึกเหมือนกำลังพูดกับ
‎แท่งเหล็กดัด
‎และฉันรู้สึกว่าความรุนแรงทั้งหมดนี้
‎อาจกำลังจะระเบิดใส่ฉัน
‎เพราะฉันว่ามันเป็นความโกรธที่ขาดสติ
‎พวกผู้คุมคงรู้สึกแบบเดียวกัน
‎เพราะเป็นครั้งแรกที่
‎มีพวกเขาคนหนึ่งมานั่งคั่นระหว่างฉันกับกีย์ จอร์จ
‎ฉันรู้สึกว่าฉันได้เจอกับ
‎กีย์ จอร์จในแบบที่ผู้เคราะห์ร้ายเหล่านั้นได้เห็น
‎ฉันรู้สึกได้ทันที
‎ถึงความพังพินาศที่อยู่รายล้อมคดีนี้
‎ทั้งหมดนี้ทำลายชีวิตรอบๆ ตัวฉัน
‎ชีวิตที่พังพินาศของกีย์ จอร์จ ‎ชีวิตเขาพังตั้งแต่ต้น
‎นั่นหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย
‎และ
‎มีแค่ความเจ็บปวดและความพังพินาศ
‎(วันที่หก)
‎เมื่อการพิจารณาคดีต่อในวันที่หก ‎เริ่มขึ้นในเช้าวันจันทร์
‎ทุกคนเชื่อว่ากีย์ จอร์จจะพูด
‎เราทุกคนรอ และไม่มีอะไรเกิดขึ้น ‎สแตนด์ว่างเปล่า
‎เขาไม่ยอมออกจากคุกในเช้าวันนั้น
‎ผู้พิพากษาจึงได้
‎สั่งโดยการบังคับให้เขาออกมา
‎เขาถึงได้มาขึ้นศาล
‎เขาอารมณ์ไม่ดี
‎เขาโผล่มาแบบไม่โกนหนวด
‎รุงรัง โกรธฉุนเฉียว
‎ผู้พิพากษาพยายามกลับมาพิจารณาคดี
‎"กีย์ จอร์จ ตอนเราเลิกพิจารณาคดีกัน ‎เมื่อเย็นวันศุกร์
‎คุณมีสิ่งที่จะพูดกับครอบครัวพวกเขาใช่ไหม
‎คุณพร้อมจะพูดหรือยัง"
‎กีย์ จอร์จบอก "ไม่ ยังไม่พร้อมตอนนี้
‎ผมจะคุยกับพวกครอบครัว แต่ไม่ใช่แบบนี้
‎ผมโมโห"
‎(วันที่เจ็ด)
‎นั่นแหละเขา ไม่แปลกใจเลย
‎(กีเลน เบนาดี ‎แม่ของเอลซา)
‎คุณพยายามบอกตัวเองว่าเขาเป็นมนุษย์
‎แต่แท้จริงแล้วเขาไม่ใช่
‎ฉันไม่รู้จริงๆ ว่ากีย์ จอร์จจะพูดหรือไม่
‎แต่ฉันคิดอยู่แค่ว่า
‎หวังว่าเขาจะไม่ทำ ‎แบบเดียวกับที่ทำในสัปดาห์ก่อนหน้า
‎ณ จุดนั้น มีเพียงสิ่งเดียว
‎ที่ฉันกับอเล็กซ์ เออร์ซูเลต์หวังไว้
‎คือให้เขาได้อธิบายตัวเองตามตรง
‎จะได้ไม่มีใครพูดกับเราได้ว่า ‎"เขาคืออสูรร้าย"
‎เราต้องเข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำอย่างนั้น
‎อย่างน้อยเขาต้องอธิบาย
‎มันเป็นเรื่องศีลธรรมเกี่ยวกับการกระทำของเขา
‎อย่างน้อยที่สุดเขาต้องรวบรวมความกล้าหาญ
‎ก่อนที่ศาลและบรรดาครอบครัวจะอธิบาย
‎เขาต้องยืนหยัดเพื่อตัวเอง
‎ถ้าเขาเป็นมนุษย์ เขาก็ต้องยืนขึ้นและพูดว่า
‎"ใช่ ผมทำ"
‎บ่ายวันอังคาร
‎กีย์ จอร์จเปลี่ยนไป
‎เขาโกนหัว
‎เขาเปลี่ยนจากชุดวอร์มสีเขียว
‎ไปเป็นใส่เสื้อแขนยาวสวมหัวสีขาวสะอาดตา
‎เอลิซาเบธที่หนีรอด ‎จากเขาได้ในปี 1995 เดินเข้ามา
‎ผมสีแดงยาวสะดุดตา
‎เธอเดินตรงไปหยุดอยู่หน้ากีย์ จอร์จ และเธอรอ
‎อเล็กซ์โน้มตัวไปใกล้กีย์ จอร์จและบอกเขาว่า
‎"ถ้าคุณมีอะไรจะพูด ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว
‎พูดแทนครอบครัวสิ
‎บอกมาว่าคุณทำร้ายเอลิซาเบธใช่หรือไม่
‎และกีย์ จอร์จพูดว่า
‎ใช่ ‎เขาก้มลงแล้วตอบว่าใช่
‎เราแทบไม่ได้ยิน มันเป็นเสียงกระซิบ
‎เออร์ซูเลต์พูดต่อไปว่า
‎"คุณเป็นคนฆ่าคุณเอสการ์ฟายใช่หรือไม่"
‎"ใช่"
‎"คุณฆ่าแคธี โรแชร์ใช่หรือไม่"
‎"ใช่"
‎เหมือนปุจฉา-วิสัชนา
‎เออร์ซูเลต์ระบุรายชื่อผู้เคราะห์ร้ายแต่ละราย
‎"คุณฆ่าคุณซีโรต์ตี… คุณเบนาดี… "
‎"ใช่ ใช่ ใช่"
‎คำตอบว่าใช่เหล่านั้นออกมาจากเบื้องลึก
‎ในชั่วขณะนั้นห้องพิจารณาคดีเงียบกริบ
‎จนแทบจะได้ยินเสียงแมลงบิน ‎ในห้องพิจารณาคดีนั้น
‎สิ่งเดียว
‎ที่เราได้ยินหลังจากที่กีย์ จอร์จพูดคือ
‎คำพูดของแม่ผู้เคราะห์ร้ายคนหนึ่ง
‎ที่พูดว่าขอบคุณ
‎ฉันพูดคำว่า "ขอบคุณ"
‎แล้วเขาก็พยักหน้า
‎(ลิเลียน โรแชร์ ‎แม่ของแคธี)
‎และตอนนี้ฉันกำลังเปลี่ยนไป
‎ทั้งที่ไม่มีการสนทนา
‎ฉันได้ขอบคุณคนที่ฆ่าลูกสาวฉัน
‎แต่มันออกมาเอง
‎โดยไม่ได้คิดอะไร
‎ดูจากเหยื่อแล้ว กีย์ จอร์จพุ่งเป้าไปที่
‎ผู้หญิงอายุระหว่าง 19 ถึง 32 ปี เป็นช่วงกว้าง
‎ไม่มีลักษณะทางกายภาพที่เจาะจงเป็นพิเศษ
‎ผมดำ ผมทอง ผมแดง
‎สูงและเตี้ย
‎ไม่มีใครซึมเศร้า ตกงาน เหงา
‎หรือผิดหวัง
‎พวกเธอเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ ‎ที่มีความใฝ่ฝัน มีแฟน…
‎เขาบอกเราว่าเป็นเพราะ ‎พลังงานของพวกเธอที่กระตุ้นเขา
‎ยิ่งพวกเธอมีพลังมาก ก็ยิ่งดึงดูดเขามาก
‎เขาบอกว่า
‎ตอนเขาเห็นพวกเธอตามท้องถนน
‎พลังงานที่ออกมาจากตัวพวกเธอ ‎คือสิ่งที่ดึงดูดเขา
‎เขารู้สึกว่าพลังงานนี้เป็นเหมือนแม่เหล็ก
‎ที่ปลุกเขา
‎(วันที่ 13)
‎มันเป็นสิ่งที่ไม่คาดคิด
‎มันไม่เป็นไปตามแผน
‎เราตัดสินใจว่า
‎เราต้องดูเขาต่อไปให้จบ
‎ถ้าฉันหยุดและไม่แก้ต่างให้เขา
‎สำหรับกีย์ จอร์จ มันคงหมายถึงว่า
‎ฉันกำลังทอดทิ้งเขา
‎มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งแล้วที่ทอดทิ้งเขา
‎มันเกินจะทนไหว
‎ดังนั้นจึงเห็นได้ว่าฉันได้ให้การแก้ต่าง
‎ศาลที่เคารพ
‎ทุกคนในศาลและคณะลูกขุนทุกท่าน
‎บ่ายนี้
‎ฉันเป็นคนแรกที่ยืนต่อหน้าท่าน
‎และขอให้การแก้ต่างให้คุณกีย์ จอร์จ
‎ในการขอแก้ต่างให้คนที่ไม่มีทางโต้แย้ง
‎ฉันอยากพูดกับคุณกีย์ จอร์จ
‎ฉันอยากบอกว่า
‎คุณอาจเป็นคนโรคจิต
‎แต่คุณไม่ได้เป็นแบบนั้นตั้งแต่เกิด
‎คนเราไม่ได้เกิดมาก็เป็นคนโรคจิต ‎แต่ว่ากลายเป็นในภายหลัง
‎คำตัดสินจะเป็นที่เข้าใจ
‎และ
‎ฉันไม่รู้อนาคตของคุณ
‎อนาคตของคุณจะไม่เหมือนเดิม
‎แต่การคิดสร้างอนาคตใหม่นั้นขึ้นอยู่กับคุณ
‎(วันที่ 14 วันสุดท้ายของการพิจารณาคดี)
‎การพิจารณาคดีต่อเริ่มในเวลา 16.42 น.
‎ผู้พิพากษาประกาศคำตัดสินของศาลอาญาปารีส
‎"คุณกีย์ จอร์จส์
‎คุณถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต
‎อย่างน้อย 22 ปี"
‎มีการกอดจูบกันในห้องพิจารณาคดี
‎คุณอาจได้ยินเสียงหัวเราะ ‎ในหมู่จำเลยด้วยซ้ำ
‎และมันจบแล้ว
‎(บทส่งท้าย)
‎(ผมเป็นหนี้คุณมาก)
‎(ผมพรากเขาไปจากคุณ)
‎(เฮเลน ฟริงกิง)
‎(อย่าเศร้าไปเลย เรากำลังฟังเสียงนกร้อง)
‎ฉันไม่ได้ไปฟังการพิจารณาคดี
‎ฉันจึงได้มาทราบทีหลัง ฉันรู้สึกสะเทือนใจมาก
‎เขาขอให้เหยื่อให้อภัย
‎และเพราะฉันไม่ได้อยู่ที่นั่น
‎ฉันจึงมาคิดถึงเรื่องการให้อภัยต่างๆ
‎และฉันก็รู้ว่า ไม่ ฉันให้อภัยเขาไม่ได้
‎เขาไม่ได้ทำร้ายฉัน เขาทำร้ายเฮเลน
‎ดังนั้น
‎ฉันจึงตัดสินใจว่าจะเขียนถึงเขา
‎(คุณกีย์ จอร์จ)
‎แล้วเขาได้เขียนตอบมา
‎(แอนน์ที่เคารพ)
‎(ผมไม่อยากโกหกคุณ)
‎(ผมก็ไม่ได้นอนเหมือนกัน ‎ในคืนวันที่ 7 - 8 กรกฎาคม)
‎(ผมจะพูดกับคุณอย่างเปิดเผย)
‎(เหมือนกับว่าคุณเป็นเพื่อนผม)
‎(ผมเป็นหนี้คุณมาก)
‎(ผมพรากเขาไปจากคุณ)
‎เธอมอบจดหมายของเขาให้ฉันเ
‎เหมือนเป็นมรดกตกทอด
‎เธอยังขอให้ฉันดูด้วยว่า
‎จดหมายนั้นอาจถูกใช้ให้เป็นประโยชน์
‎โดยจิตแพทย์ ในการทำความเข้าใจกีย์ จอร์จ
‎ในการมองเขาว่าเป็นมากกว่า
‎ฆาตกรคนหนึ่ง คือเป็นคนที่รู้จักคิด
‎มีความเข้าใจว่าตัวเองเป็นใครและมาจากไหน
‎(ผมจะไม่สูญเสียความหวัง)
‎(ไปติดคุก)
‎(บอกผมว่าต้องทำยังไง)
‎ฉันคิดว่าเราเรียนรู้ได้จากจดหมายของกีย์ จอร์จ
‎เพื่อที่คนแบบกีย์ จอร์จคนอื่นๆ อีกมากมาย
‎จะได้ไม่ก่อเหตุ นั่นคือสิ่งสำคัญในวันนี้
‎(กันไว้ดีกว่าแก้)
‎หาวิธีที่จะรู้และช่วยพวกเขา
‎ให้รับมือกับความเจ็บปวดของตัวเอง ‎ด้วยวิธีอื่นที่ไม่ใช่การก่อเหตุสยอง
‎(คุณใจดีมาก แอนน์)
‎มันไม่ใช่เรื่องปกติ
‎สำหรับคนเป็นแม่ ‎ที่จะเขียนถึงฆาตกรที่ฆ่าลูกสาวเธอ
‎เพราะเธอเชื่อในการไถ่บาป
‎แอนน์เชื่อว่ากีย์ จอร์จ
‎ยังเป็นผู้ที่ถูกช่วยให้รอดได้
‎เชื่อว่าเขาสามารถรับการรักษา
‎ผ่านการบำบัดเยียวยาไปจนหายได้
‎ฉันว่าเธอเชื่อเรื่องนั้น
‎นี่คือต้นวอลนัต
‎มันก็เจ็บทรมานเหมือนกัน มันถูกตัด
‎มันสวยงาม เฮเลน
‎ฉันอยากบอกเล่า
‎สิ่งที่เป็นความรู้ การทำงานหนัก ‎ความเอื้อเฟื้อและทุกอย่าง
‎ฉันไม่อยากบอกเล่าถึงความเกลียดชังใดๆ เลย
‎มันไม่เรื่องถนัดของฉัน
‎นี่ค่ะ ของที่ระลึกให้คุณ
‎มีไม่มาก
‎ที่นี่คือ
‎ความสงบสุข
‎ยอมรับความเศร้าของเรา ‎และใช้มันทำสิ่งที่มีประโยชน์
‎นั่นแหละที่ฉันอยากจะบอก
‎(เฮเลน)
‎(ปาสคาล)
‎(แคธี)
‎(เอลซ่า)
‎(อาเนียส)
‎(มากาลี)
‎(เอสเทลล์)
‎(ขอขอบคุณความเพียรพยายาม ‎ของครอบครัวผู้เคราะห์ร้าย)
‎(ในที่สุดฝรั่งเศสก็ได้สิทธิ์ ‎ในการมีฐานข้อมูลดีเอ็นเอในปี 1998)
‎(อนุญาตให้ใช้คลี่คลายคดีได้หลายร้อยคดี)
‎(คำบรรยายโดย นิติพร โจโดวิน)