Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — FILM ORYGINALNY
KOREAM CIĘ
Drogi Peterze.
Pozdrowienia z Seulu.
Pewnie zdążę wrócić, zanim dostaniesz ten list,
ale musiałam coś napisać.
Zawsze się śmiejesz, że jestem domatorką.
Pękałbyś z dumy, gdybyś mnie tu widział.
Kimchi!
Wszystko, co mówiła mama, jest prawdą.
Korea jest piękniejsza, niż to sobie wyobrażałam.
Ganiamy bez przerwy,
bo przed końcem wakacji chcemy zjeść i zobaczyć wszystko.
Świetnie się razem bawimy.
Podejrzewam, że tata bawi się najlepiej.
Chyba poproszę Trinę o rękę.
Boże, tato!
To wszystko część mojego planu, nie ma za co!
Najlepsze jest to, że spędzam czas z siostrami.
Dobrze nam idzie.
Prawdę mówiąc, nie miałam czasu, żeby się stęsknić.
Żartuję, tęsknię jak szalona. Obym dostała się na Stanford.
Wtedy już nigdy nie będziemy tak daleko.
Kocham cię, Peter. Zawsze i na zawsze.
Niczym bąk, który nie znika. Albo siniak, który się nie goi.
Kitty.
To już przesada, nawet jak na ciebie.
O rany. Spójrzcie na babeczki!
W tym tygodniu prawie w ogóle nie rozmawialiśmy.
O Boże, co za koszmar!
Z wiekiem jest coraz wredniejsza.
- I bardziej uparta. - Dziękuję.
Cieszę się, że będziecie razem na Stanfordzie.
Nie nadajesz się do związku na odległość.
- Nie zapeszaj, jeszcze mnie nie przyjęli. - Może poczekaj z decyzją
na resztę uniwersytetów.
Peter ma tam lacrosse, to idealna szkoła.
No dobra.
DUMA I UPRZEDZENIE
WŁAŚNIE SIĘ OBUDZIŁEM, ZADZWOŃ! WYCIECZKA NA STANFORD BYŁA SUPER
PS MOŻE ZARAZ ZAMIESZCZĄ DECYZJE
Cześć, Covey.
Cześć!
Dostałaś zdjęcia?
Owszem, ale ich nie otworzyłam.
Oglądanie kampusu przynosi pecha.
Nie bierzesz ślubu z uczelnią.
Trzeba uważać.
Jak było?
Wspaniale, kampus jest ogromny.
Biblioteka cię powali.
Poszedłeś do biblioteki?
Czasem czytam książki bez obrazków. Ale lacrosse będzie trudny.
Nie wiem, czy od razu mi się uda.
Słaby gracz nie byłby stypendystą.
- To coś innego niż liceum. - Taką mam nadzieję.
A co u ciebie? Jak wygląda przyszłość?
Jesteś 16 godzin przede mną.
Opowiedz mi o piątku.
- Nie popsuję linii czasu. - Dobra.
Zaczniesz od bycia turystą, ale będzie tylko lepiej.
Kupisz prezenty ukochanej osobie
i może nawet pójdziesz na pączki.
Jedna dziewczyna mówiła do mnie po koreańsku.
Wszyscy myślą, że ich zrozumiem, a gdy tak nie jest,
mam wrażenie, że tu nie pasuję.
Chciałabym, żeby mama mogła mnie teraz poduczyć.
Stanford na pewno ma koreański.
Pójdziemy razem.
Nie mogę się doczekać.
Muszę iść na trening.
Idziecie jutro oglądać te kłódeczki?
Z samego rana.
Powodzenia z szukaniem.
Za dwa dni cię powalę, po czym obsypię pocałunkami i prezentami.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Od kiedy postanowiliśmy razem iść na Stanford,
czekam na początek naszej przyszłości.
To dla nas idealna szkoła.
Lacrosse dla niego, literatura dla mnie.
A co najważniejsze, nie będziemy jedną z tych par,
która zrywa przez studia.
Ale muszą mnie jeszcze przyjąć.
STATUS PODANIA: PRZYJĘTO
SPRZEDANE
STATUS PODANIA: OCZEKUJĄCE
Oczekiwanie może mnie zabić.
- Wysoka! - Super.
- Ile ma pięter? - 130.
Musimy ją znaleźć.
Wasza mama przyjechała tu pewnego lata i napisała na jednej z kłódek życzenie.
Nigdy go nie poznałem.
Znajdziemy ją, tato.
Niesamowita kobieta.
To chyba tu.
Do dzieła.
Słuchajcie…
I co?
„Do końca życia”.
Spełniło się.
DO KOŃCA NASZYCH ŻYĆ
To piękne.
Zrobię wam zdjęcie w tym samym miejscu.
Ty też musisz na nim być.
Poproszę kogoś.
- Dobrze. - Przepraszam.
Cześć.
Możesz nam zrobić zdjęcie?
- Dziękujemy. - Dzięki.
Nie ma za co.
Mówisz po angielsku?
Ty też, tyle nas łączy.
- Dae. - Katherine.
Czemu to zrobiłam? Nazywam się Kitty. Nikt nie mówi na mnie Katherine.
Mów mi Kitty.
- Możesz do mnie mówić, jak chcesz. - Jasne.
- Dobrze, Kitty. - Super.
Katherine Song Covey odkryła chłopców.
Dobry Boże.
SEUL
PACYFIK
Tobie też, dziękuję.
Dziewczyny, pomogę Trinie z torbami.
- Idźcie przodem. - Poradzę sobie z jedną torbą.
Pozwól sobie pomóc.
- Pa, Tri. - Pa, dziewczyny.
- Na razie. - Odsapnijcie.
Jestem pod wrażeniem.
Cześć, Covey!
Peter!
Też tęskniłem, zwłaszcza przy pisaniu transparentu.
Można go było lepiej zaplanować, ale doceniam brokat.
Akceptuje brokat.
- Tęskniłem. - Ja bardziej.
- Cześć. - Hej.
Skarpetki!
Tak jest! Dziękuję.
Trudno było znaleźć twój rozmiar.
Nie! Rozejm, bo nie dostaniesz reszty.
Tak!
To z Seoul Tower. Kiedyś tam wrócimy i ją przypniemy.
Cudowna.
Nie macie się całować podczas filmu?
Nie z Larą Jean. Nawet nie pozwala mi wtedy mówić.
Bo chcę,
byś się skupił na filmie.
Dziś moja kolej, oglądamy Nic nie mów.
Jest taka scena, w której John Cusack stoi pod oknem z boomboxem…
Super, wszystko wiemy.
Mam ważne pytanie do Petera.
Najlepsza wiadomość od dziewczyny to…
- Że co? - Kitty poznała chłopca.
Co?
- Jest z Korei. - Jak się nazywa?
Dae. I to będzie moja pierwsza wiadomość.
Musi być niezapomniana.
Mnie nie pytaj. Lara jest królową listów miłosnych.
Niezapomniana, nie kiczowata.
Dobra. Mogę cię podszkolić, ale w zamian za to
nauczysz mnie zaplatać włosy Lary Jean.
Francuza nigdy nie opanujesz, Kavinsky.
W tym jestem mistrzem.
Jesteście obrzydliwi.
Oj tak.
Bo umiemy się całować.
Kitty poznała chłopca.
To szaleństwo.
Spotkali się przy kłódkach. Słodkie spotkanie.
- Co? - Pamiętasz coś z komedii romantycznych?
Wielkie gesty są ważne, nie ma nic złego w przerwaniu ślubu…
Mówię o pierwszym spotkaniu danej pary.
Zawsze jest urocze, więc masz pewność, że się zejdą.
Szkoda, że nas to ominęło.
Wskoczyłaś na mnie na boisku w liceum.
To było urocze.
Już się znaliśmy, to nie to samo.
Nie mamy piosenki, nie mamy rocznicy
i nie pamiętamy, jak się poznaliśmy.
W filmie bylibyśmy okropni.
Ja pamiętam.
- Wcale nie. - Owszem.
A ty nie?
Ależ mnie obraziłaś.
- Opowiedz. - Nie zasługujesz.
Kłamca.
Nazywasz mnie kłamcą? Łaskotki!
Kto to był?
To tylko mój tata.
Usłyszał o Stanfordzie i chce świętować.
To wielka sprawa. Wybierasz się?
- Nie. - Może jest z ciebie dumny.
Może i tak, ale nie ma do tego prawa.
To nie jego zasługa.
Czy wiesz…
że uśmiechasz się przez sen?
Która godzina?
Już prawie czas.
Co?
Musisz iść.
A jak nie pójdę?
Mój tata cię zabije.
Wcale nie.
Byłby zawiedziony twoją postawą, a jakimś cudem to coś znacznie gorszego.
Wiesz, co będzie najlepsze na studiach?
Koniec z mówieniem dobranoc.
- Dobranoc. - No tak.
Właśnie.
Miłość w filmach to tylko najważniejsze chwile.
Przemówienia przed tłumami i „wyjdziesz za mnie?” na telebimie.
Ale może w miłości tak naprawdę chodzi o te chwile,
gdy myślisz, że nikt nie patrzy.
Gratulacje dla dr. Covey. Trina jest spoko. No i jest seksowna.
- Masz mój krem? - Jasne.
Kochana jesteś, LJ. Jakieś wieści ze Stanfordu?
Nie. To mnie wykończy.
W dawnych czasach decyzja przychodziła pocztą.
A jak się nie dostanę? Tragedia.
Albo się dostaniesz, albo przez rok będziemy pracować na roli w Kostaryce.
Gdzie jeszcze złożyłaś papiery?
Berkeley, UCLA i NYU, ale Nowy Jork tylko przez Margot.
Mówi, że muszę mieć przynajmniej jedną opcję na wschodzie.
Ma rację.
Co się dzieje?
BAL?
Molly Marshall, pójdziesz ze mną na bal?
Tak, oczywiście!
- Tak jest! - Zgodziła się!
Właśnie tak!
Wiecie, kto lubi bale? Lemingi.
Szykowne sukienki, manicure, pedicure i idealnie ułożone włosy.
Nie jesteś ponad to, widziałem cię na randce z Trevorem.
Myślałam, że zerwaliście.
I słusznie, po prostu się spotkaliśmy.
Nie umawiamy się.
Nie wszystko, co popularne, jest słabe. Czasem rzeczy są popularne, bo są fajne.
LJ, decydujący głos. Bal: tak czy nie?
Nieważne,
co myśli.
Peter wygra króla balu, musi iść.
Ponoć pojechałaś na ferie do Korei,
bardzo się cieszę.
Wiem, że zawsze o tym marzyłaś.
To prawda.
No co?
Wiesz, że ona jest do bani?
Bal: tak.
- Daj parę. - Nie bierz ciastek mojej dziewczyny.
Lucas, jak mogę namówić Chris na bal?
Spraw, żeby nikt inny nie szedł.
- Zaproś mnie, a z nami koniec. - Czyli jednak coś tu jest.
Macie zgody na wycieczkę do Nowego Jorku?
- Tak. - Nowy Jork!
Moją zostawiłem w szafce.
- Dziękuję. - Bardzo proszę.
To twoje najlepsze dzieło.
Zbyt kruche. W Nowym Jorku odwiedzimy Levain.
Ich ciastka rządzą.
No dobra.
Udostępniłem ci płytę na Spotify.
What’s the Story Morning Glory Oasis.
- Potrzebujemy piosenki. - Nie ma jej na płycie z lat 90.
- Słuchałaś ich? - Nie z własnej woli.
Najpierw posłuchaj.
- Jasne. - Ciasteczko?
Oboje braliśmy już śluby, nie chcemy robić afery.
A powinniście.
Wiesz, ile czasu szukał kogoś,
kto polubi jego kuchnię i filmy dokumentalne?
Mnóstwo.
Może impreza w domu?
Moglibyśmy zrobić grillo-wesele, a ty przygotowałabyś desery.
Cudowny pomysł!
Naprawdę cudowny.
Mogę być jedną z druhen?
- O to się nie pyta. - Czemu?
Można pytać.
Będę zaszczycona.
Mam jedną prośbę: szpaler zimnych ogni.
To też możemy zrobić.
Tak jest!
Kolory?
Neonowy żółty.
- Weto. Jedzenie? - Nuggetsy.
Nie zgadzam się.
AKTUALIZACJA STATUSU PODANIA
Wszystko gra?
- Wszystko gra? - Tak.
Przypomniałam sobie, że muszę się czymś zająć.
Muszę iść.
Henry, nic ci się nie stało?
Nic mu nie jest.
Spocznij.
Coś się stało?
Przyzwyczajaj się.
Mnie się nie udało.
A nie wyglądasz.
ODŚWIEŻ
AKTUALIZACJA
Dasz radę.
Tak czy siak, będzie dobrze, bo już jest dobrze.
Wszystko jest całkowicie…
Z PRZYKROŚCIĄ…
NIE MOŻEMY ZAOFEROWAĆ PANI MIEJSCA
…zrujnowane.
Nie przesadzaj.
Reszta twoich szkół jest dzień drogi od Stanfordu.
Ja i Dae jesteśmy dalej od siebie.
Ale mieliśmy plan.
Mieliśmy jeździć na rowerach, trzymając się za ręce,
zaczepiać się w bibliotece i chodzić na mecze.
Nie lubisz futbolu.
Nie w tym rzecz.
LJ, będzie dobrze.
Coś wymyślicie.
- Wszystko gra? - Lara Jean nie dostała się na Stanford.
- Kitty! - Ja z nią pogadam.
Bardzo mi przykro, LJ.
Przecież nie chciałaś, żebym tam poszła.
Nieprawda, po prostu chciałam,
żebyś miała inne możliwości.
Biblioteka w NYU ma 12 pięter.
- Nie próbuj teraz agitować za NYU. - Nic z tych rzeczy.
Stanford nie jest jedyną uczelnią na świecie.
Ja nie sądziłam, że wyląduję w Szkocji.
Wiem, że teraz tak nie myślisz,
ale to może być coś dobrego.
Zobaczysz trochę świata.
Nie jestem jak ty. Nie chcę być daleko od rodziny.
- Nie o to mi chodziło. - Spokojnie.
Muszę iść spać, jutro mam egzamin.
Idę już.
Co ja powiem Peterowi?
Kochanie?
Wiem.
- Dostałam się! - Niesamowite.
Boże, mamo!
Nie wierzę!
- Dostałaś się! - No nie!
Idę na Stanford!
To dziwne uczucie. Tak długo o czymś marzyłam,
a teraz muszę zapomnieć.
I JAK? DOSTAŁAŚ SIĘ?
„Jest prawdą powszechnie znaną…
że licealna miłość nie przetrwa studiów”.
Wszyscy to wiedzą. Spójrz na Josha i Margot.
Nie jesteśmy tacy.
To czemu tak się boisz?
PRZEPRASZAM ZA TAMTO. WYBACZYSZ MI?
No wiesz, może dotrwamy do świąt albo do końca semestru, ale…
cztery lata?
Nie pomagasz. Idź sobie.
OCZYWIŚCIE. KOCHAM CIĘ.
POŁĄCZENIE WIDEO
Cholera.
ODRZUĆ
Elegancko, Covey.
Cześć, Peter. Śmieszna sprawa z tą wiadomością.
Pisałam do Margot.
Nie dostałam się na Stanford,
ale ciągle mam szansę na Berkeley albo UCLA,
a to tylko parę godzin drogi samochodem…
choć staram się nie prowadzić.
O Boże.
O nie.
Peter, co robisz?
Świętuję twój pierwszy wieczór jako studentki Stanfordu.
- Gratulacje! - Możesz ściszyć? Musimy pogadać…
Możemy porozmawiać o wszystkim,
ale po naleśnikach.
- Ja stawiam. No już, wskakuj do auta. - Muszę iść w tej czapce?
Musisz, bo reprezentujesz drzewo.
Masz się go bać, tak to działa.
Dziś świętujemy.
Moja dziewczyna
dostała się dziś na Stanford.
Gratuluję.
Pewnie bardzo się cieszysz. Jaki kierunek?
To bez znaczenia.
Pochwal się.
Skarbie, po prostu jej powiedz.
Literatura.
Wiem, że to wybór ludzi, którzy nie mają pomysłu na życie,
ale ja naprawdę chcę się tym zajmować.
Najlepsze jest to, że przyjęli nas oboje,
więc idziemy razem.
To musi być znak,
że jesteśmy sobie pisani.
Cieszę się waszym szczęściem.
Możemy zamówić naleśniki z truskawkami i…?
Dwa widelce.
Się robi.
- Nie chcesz nic więcej? - Nie jestem aż tak głodna.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie poprosiłem o bitą śmietanę.
Zaraz wracam, obiecuję.
BAL?
Pamiętasz naszą pierwszą wizytę? Po imprezie u Grega.
Nasze pierwsze publiczne wystąpienie jako niby-para.
Miałaś na sobie niebieską kurtkę i sukienkę
i wypominałaś mi moje zachowanie.
Już wtedy wiedziałem,
że się w tobie zakochuję.
Nie znalazłem lepszego miejsca, by zadać pytanie,
które chcę ci zadać.
Może już wiesz.
Laro Jean Song Covey,
pójdziesz ze mną na bal?
Tak, oczywiście.
A teraz…
o czym chciałaś porozmawiać?
No tak.
Wiem, jak wybrać piosenkę.
- Czyżby? - Tak.
Podaj dowolną liczbę, a resztą zajmie się przeznaczenie.
Czy mam jakieś drobne?
- Jest moneta. - No dobrze.
- Ja wybieram? - Tak.
C 20…
- Nie. C 26. - Dobra.
- Szukajmy dalej. - To chyba dobry pomysł.
Nie!
Kochanie, pamiętaj, że o 19.00 mamy spotkanie z ludźmi z cateringu.
- Przyjdę. - Dobrze.
Chyba że komuś wypadnie macica.
A mówią, że życiu z lekarzem brak splendoru.
Lara Jean, czemu nie idziesz dzisiaj do szkoły?
Mononukleoza albo czerwonka. Co jest bardziej zakaźne?
Zdecydowanie mononukleoza. Kocham was, do zobaczenia.
Kocham cię!
- Co oglądasz? - Romeo i Julię.
Romans z tragicznym finałem przed 8.00. Sprawa musi być poważna.
Peter jeszcze nie wie.
Tak się cieszył, a ja nie chciałam go dołować.
Udaję, że to nie dzieje się naprawdę.
Rozumiem.
Wiem, że jestem nowa w roli macochy,
ale w związku raczej nie możesz wziąć chorobowego.
Nie jestem z siebie dumna. To coś zmienia?
Pomaga.
Mogę coś zasugerować?
Tylko raz w życiu kończy się liceum.
Jeśli spędzisz ten czas, martwiąc się o związek,
wszystko cię ominie.
Masz ładnego chłopaka, naciesz się nim.
Nie ciesz się zbyt…
Umówcie się w miejscu publicznym. Zamówcie lody, trzymajcie się za ręce.
- Ale nie pisz za kółkiem. - Wiesz co?
Rola macochy ci pasuje.
Dziękuję.
Ale powiem o wszystkim tacie.
Zrobię ci krzywdę.
- Berkeley wrzuciło tweeta. - O Boże.
Damy radę.
- Nie. - No weź!
Tu są hasła, sprawdź.
- Na pewno nie chcesz? - Nie mogę, mam pecha.
- Dawaj. - Proszę.
I jak?
Dostała się.
Dostałaś się!
Naprawdę? Gdzie? Pokażcie!
O Boziu!
Trasa Berkeley-Stanford zajmuje godzinę.
Prawie jakbyśmy studiowali razem.
Zostawiłaś na dole dane logowania na studia.
Zostaw je sobie. Teraz ty się tym zajmujesz.
Poważnie? Super!
Kitty…
jak bardzo będziesz za mną tęsknić?
Za wcześnie na tę rozmowę.
Mów szczerze.
- No nie wiem. Cztery na dziesięć? - Cztery?
Za Margot tęskniłaś na niecałe siedem.
Byłam wtedy dzieckiem. Poza tym ona jest milsza.
Mogłabyś udawać, tak wypada. A poza tym…
WYCIECZKA MATURZYSTÓW
DUMA I UPRZEDZENIE
- Urocze? - Czemu na nie patrzę?
To buty do metra.
Nowojorczycy jeżdżą w takich do pracy. Chcę wyglądać jak miejscowa.
Raczej jak turystka, która czyta głupoty.
Dobrze, że mu nie mówiłam przed decyzją Berkeley.
Teraz będzie dużo łatwiej.
Może daj mu swoje zdjęcie, żeby powiesił je w akademiku.
Jakiś akt?
Chris, nie.
Akty są wytworne.
Mam 17 lat, to niemożliwe.
No i nie widział mnie nago.
Nigdy nie zdejmujesz koszulki, nie włączasz świateł czy…?
My nie…
Idziemy powoli i na małym ogniu. Jesteśmy jak porządna pieczeń.
Pieczeń już gotowa, więc przygotuj stół,
zalej wszystko sosem i idź na całość!
Ohyda.
Moim zdaniem brzmi przepysznie.
Christine, zapakowałaś całą szafę?
Nie wierzę w bagaż podręczny. Po co się ograniczać?
Żeby nikt nie zerwał barku.
No to w drogę.
Będziemy wyglądać fantastycznie.
Ten autobus jest pełny. Wszyscy mają iść dalej prosto.
Czemu zabierasz do Nowego Jorku trumnę?
Bo w głębi duszy umarłam.
- Dziś żarty się ciebie trzymają? - Zawsze.
- Odłóżmy ją. - Dobrze.
Chrissy, czyżbyś coś sobie kompensowała?
No dobra. Teraz albo nigdy.
Gotowa na rozmowę z Kavinskym?
Nie.
Poczekam i powiem mu na miejscu.
I słusznie. Jak coś pójdzie nie tak, nie chcesz utknąć w trasie koło niego.
Co ma pójść nie tak?
Następny przystanek: Nowy Jork!
NOWY JORK
Niewiarygodne!
- Jesteśmy. - Ładnie tu.
Nowy Jork.
To Freedom Tower?
Chyba nie widzę szczytu.
Niewiarygodne.
Chrysler!
- Radio City! - O Boże!
Times Square.
- Ogromne! - Nie mogłabym tu prowadzić.
LJ, patrz,
biblioteka.
Piękna.
Dotarliśmy.
Bardzo się staramy, przepraszam.
Już prawie.
Udało się!
Dźwigajcie nogami.
- Idź po klucz. - Już!
Pa.
Agentko Covey.
- Co to…? - Nie patrz na mnie.
Twoją misją, jeśli ją przyjmiesz,
będzie spotkać się tu ze mną o godzinie 21.00.
Idziemy na randkę.
- Dokąd? - Nie patrz na mnie.
To informacje poufne.
Chyba powinniśmy zostać w pokojach.
Wywiad mówi, że nasi opiekunowie
będą nawaleni w hotelowym barze, co da nam możliwość wyjścia.
- Przyjmujesz tę misję? - Owszem.
Doskonale. Do zobaczenia o 21.00.
- Droga wolna? - Tak.
Chodźmy.
Co?
No chodź!
No już!
Przesłuchaliśmy osiem godzin piosenek i ciągle nic.
Może nie mamy po prostu wybrać piosenki.
Może to ona ma wybrać nas? Może chodzi o odpowiednią chwilę?
Zgadzam się, ale nie ma pośpiechu. Przed nami całe studia.
Nie dostałam się.
Co?
To była wiadomość do Margot.
- Chodziło o coś innego. - Nie rozumiem.
Nie będziemy razem studiować. Nie przyjęli mnie.
Ale to nic. Dostałam się do Berkeley, a to tylko godzina drogi.
- Nauczę się lepiej jeździć autem i… - Przestań.
Nic ci nie jest?
- Przepraszam, zależało mi na tym. - Przestań.
To nie twoja wina, dobrze?
Ani trochę.
Popieprzyli coś, przecież jesteś ode mnie mądrzejsza.
No tak…
Nie to miałam na myśli, ale sam ciężko na to pracowałeś.
Nie pójdziemy razem na studia.
Zaraz.
Możesz się przenieść po pierwszym roku.
Co?
To tylko godzina drogi.
Będziemy się widywać w weekendy.
A po pierwszym roku się przeniesiesz.
- Myślisz, że nam się uda? - Na 100%.
Na 100%.
No dobrze.
Poradzimy sobie.
Mogę zatrzymać czapkę?
Tak, ale musisz się z nią kryć. Stanford i Berkeley ze sobą rywalizują.
Jesteśmy jak Romeo i Julia na studiach.
Bez trucizn i morderstw, ale to i tak bardzo ekscytujące.
Tak!
- Całkiem ci odwaliło, ale czemu? - Bałam się.
Peter.
I czas na obrót!
Dzień dobry.
Jesteśmy w Nowym Jorku.
Wiem, bardzo się cieszę.
Dzień dobry, gołąbeczki.
Dzień dobry.
- A opiekunowie? - Nie dotarli.
- Prawda czy wyzwanie? - Chętnie.
Dobra, Chris. Co wybierasz?
Wyzwanie, to jasne.
Pójdź na bal z Trevorem.
Co ty na to, Chrissy?
Chyba nie wycofasz się z wyzwania?
Lepiej śpij z otwartymi oczami.
- Nie ma za co. - Słuchajcie.
Wszyscy do mnie.
Dzisiaj rozdzielimy was na trzy grupy.
Nazwiska od A do I, od J do P
i od R do Z.
Zanim zaczniecie pytać,
żadnych zmian między grupami.
Coś jeszcze?
Możemy się wymienić?
Zdecydowanie nie.
- Bierzcie swoje torby, lecimy! - Ale…
Chyba żartują. Nie spędzimy dnia razem?
Wysyłajmy sobie zdjęcia, musimy to potrenować.
- W drogę! - No dobrze.
TĘSKNIĘ!
Dobra. Trzy, dwa, jeden i bum.
Spójrz!
Cudo. Jestem w nim wysoka.
Szczyt konsumpcjonizmu.
Nie mogli nas zabrać do CBGB?
Mamy te same sklepy w Portland.
I znad ramienia.
- O rany. - Proszę.
Ale piękne.
Już to robię.
Nie!
Times Square!
- Bright lights… - Big city!
Bright lights and big city!
- Grunt, że zaśpiewałyśmy razem. - Tak!
- Czy to Gen? - Tak, zwiedza dzisiaj kampus.
Dostała się na NYU.
Nie wiedziałaś? Mówiła każdemu, kto żyje.
To jest NYU?
Jesteśmy w środku miasta.
I o to chodzi.
Manhattan to kampus. Ty tu nie aplikowałaś?
Złożyłam papiery, ale nie sądziłam, że mi się spodoba.
Chodźmy, zanim nas zobaczy.
- Nie mogę… - Chris? Lara Jean!
Genevieve! Jak tam twoja wycieczka, o której tak niewiele wspominałaś?
Super. Heather jest na czwartym roku.
- To Lara Jean i Chris, moja kuzynka. - Cześć.
Gratuluję.
Nie wiedziałam, że już informują.
W tym tygodniu.
Czekasz na wieści?
Tak, ale idę na Berkeley…
- Świetna szkoła, brawo. - Dzięki.
Wybacz, Chris,
pewnie jesteś skołowana, ale mówimy o studiach.
To miejsce dla ludzi,
którzy mają przyszłość.
Masz przyszłość, jeśli przekwitniesz w liceum?
Musimy już iść.
Heather bierze mnie dzisiaj na super imprezę na NYU.
Możecie wpaść.
- Jasne. - O nie.
To jest moment, gdy decydujesz się na bunt?
- Wpadniemy. - Dobrze.
- Super. - Wyluzuj, Chrissy.
Będzie fajnie.
Zobaczysz. Zawsze powtarzasz,
że powinnam częściej chodzić na imprezy.
- Bo taka jest prawda! - Słucham twojej rady.
No to lecimy!
- Już! - Przecież idziemy!
Jak się macie?
- Świetnie. - Chcecie się pobawić?
Super buty.
Wydaje mi się czy wszyscy tutaj są o 20% bardziej seksowni niż norma?
Przynajmniej 20%. Spójrz na nich.
Cholercia.
Jesteś pewna co do Berkeley? NYU punktuje w kwestii facetów.
Mam chłopaka.
Jak się nazywa?
Czy będziesz mój?
Na początku, w środku i na końcu
Czy będziesz mój?
Na początku, w środku i na końcu
Czy będziesz mój?
Na początku, w środku i na końcu
Czy będziesz mój?
Po pięciu latach wciąż jestem twoja
Po dziesięciu latach wciąż jestem twoja
Po 50 latach wciąż jestem twoja
Na początku, w środku i na końcu
Peter, znalazłam naszą piosenkę.
Jesteśmy z Chris na imprezie na NYU
i zespół zaśpiewał idealny kawałek. Wyślę ci film.
- Zdrówko. - Wszystko w porządku?
Co?
Tak, właśnie dzwoniłam do chłopaka, ale trafiłam na pocztę, więc…
No dobrze, spoko.
- Też idzie na Berkeley? - Stanford.
Ja się nie dostałam.
Do bani. Przepraszam.
Nie szkodzi. Uda nam się.
Jasne, na pewno.
Rozumiem cię. Też chciałam z kimś iść na studia.
Co się stało?
Zwiedziłam NYU.
Zakochałam się w tym mieście.
Dziwna sprawa.
Czułam, że to moje miejsce.
Ustaliliśmy, co dla nas dobre.
Twoja ekipa dobrze się bawi.
No wiesz,
nienawidzą się.
Nie dzisiaj.
- Musimy iść. - Póki metro jest puste.
Mówisz o afterze?
- O różowej kanapie. - Że co?
- Były nie chce jej oddać. - A jest moja.
Wyjechał z miasta, więc dziś mu ją weźmiemy.
Co?
Biegnę, czekajcie!
Przepraszamy.
Odkładam.
- Niżej. - Dobrze.
No dobra.
Proszę odsunąć się od drzwi.
Tak jest!
Masz kanapę.
Mówię, że masz kanapę.
Może kiedyś to będziemy my?
Może tak.
Jestem przepocona, muszę się umyć.
- Przywiozłam maseczki. - Szlafrok mój!
Covey.
Peter, cześć.
Co ty robisz?
Czekam na ciebie. Nie odpisywałaś. Martwiłem się.
Długa historia.
Idźcie beze mnie.
Mam zwidy? One się dogadują?
Uważaj, łatwo je spłoszyć. Jak ci minął dzień?
Właśnie stał się lepszy, tęskniłem. Chodźmy do mnie.
Też tęskniłam.
- Dostałeś mój film? - Tak.
Fajna piosenka, ale nie było mnie tam.
Chyba powinienem być przy odsłuchu naszej piosenki.
Tak, ale to był ten moment. Czułam to.
Może być w rezerwie.
A jak tam najlepsze ciastko świata?
Nie wiem, Margot.
Nie spodziewałam się takiego zaskoczenia.
Wiedziałam, że Tri się wprowadzi, bo i tak już z nami mieszkała.
Mam wrażenie, że świat się zmienia, a ja chcę tylko,
żeby stanął w miejscu.
Dziwnie się czuję.
Bo to dziwna sytuacja.
Mama jest wszędzie w tym domu,
a teraz zaczyna znikać.
Martwi cię ich ślub?
Nie, choć nigdy sobie go nie wyobrażałam.
Ale…
to chyba dobrze, prawda?
Tata kogoś znalazł.
Nawet jeśli ten ktoś ma aksamitny zagłówek do łóżka.
Nie mów o ich łóżku.
Przepraszam za to, co mówiłam o twoim wyjeździe.
Już dobrze. Nie powinnam była naciskać na Nowy Jork.
Miałaś rację, zakochałam się w tym mieście.
Naprawdę?
Myślałam, że je znienawidzę
albo poczuję się przytłoczona, ale…
teraz widzę, że mogłabym tam mieszkać.
Zrozumiałam, czemu tak wiele książek dzieje się właśnie tam.
A NYU ma świetny program studiów.
Zapraszają na zajęcia prawdziwych pisarzy.
Mogłabym nawet pójść na staż w wydawnictwie.
Ale to nieistotne.
Nie wiem nawet, czy się dostałam.
LJ, studia to nie tylko geografia.
Wiem.
Ale Berkeley to świetna szkoła, a potem mogę przenieść się na Stanford.
Peter i ja mamy nowy plan, wszystko wróci do normalności.
Upewnij się, że właśnie tego chcesz.
Tego chcę, nie martw się.
CHŁOPCY Z FERAJNY BAD BOYS
ANIOŁKI CHARLIEGO X-MEN: APOCALYPSE
Nie.
Cześć.
- Co sądzisz o gokartach? - W ogóle czy…?
Dla mnie i Petera.
- Uwielbia Szybkich i wściekłych. - Gokarty nie są szybkie ani wściekłe.
A może skydiving w budynku? Jak w Mission: Impossible albo Bondzie.
Robienie mydła.
Podziemny krąg.
Co się dzieje?
Planuję randkę. Ma być miło, ale normalnie.
Myślisz, że uczenie go wyrobu mydła będzie normalne?
Przedstawię mu trzy opcje, niech sam wybierze.
Ale z mydłem jesteś na nie?
Zdecydowanie.
Odłóż to.
Dobra, Covey. Dokąd jedziemy?
Doskonałe pytanie.
Sama je sobie zadawałam, planując ten wieczór.
Jaka będzie idealna randka dla mojego chłopaka?
Koleś…
idziemy na kręgle.
Zacytowałaś Big Lebowskiego?
Tak.
- Gotowa? - Tak.
Do boju!
Uroczo wyszłaś. No chodź!
Czekaj. Ale…
- Powieszę je w akademiku. - A może ja chcę to zrobić?
- To szkoda. - Peter.
Tato.
Laura, tak? Dużo o tobie słyszałem.
- Lara Jean, tato. - W porządku.
Wcale nie. Mój tata powinien znać twoje imię.
- Przepraszam. Bardzo mi miło. - Mnie również.
Myślałeś może nad tą kolacją?
Jestem bardzo zajęty.
Trenuję przed studiami.
Przecież musisz jeść.
Chodźmy do tej knajpy, którą lubisz. Tej z dużymi nożami.
Były duże, jak miałem pięć lat.
Chciałbym się spotkać, zanim wyjedziesz.
Zagrasz z nami?
Dopiero zaczynamy.
Nie, dziękuję.
Musimy już iść.
Ale dziękuję. Baw się dobrze z rodzinką.
No dobrze.
Mogę pójść z tobą.
Nie może nas zostawić, a później wrócić, jakby znów było dobrze.
To nie tak.
Nigdy nie będzie dobrze, ale może coś z tego wyniknie.
Powinienem pójść?
Gdybym dostała szansę…
żeby spędzić z mamą jeszcze jedną noc, na pewno bym z niej skorzystała.
To nie to samo.
Twoja mama cię nie opuściła.
Przynajmniej nie z wyboru, choć nie twierdzę, że było ci łatwiej.
Tęsknisz za nią?
Gdy ja myślę o ojcu, czuję nienawiść.
Potem za nim tęsknię i nienawidzę tego uczucia.
Nie ma nic gorszego od poczucia, że wybrał kogoś innego.
Ja wybrałam ciebie, Peter.
A ja ciebie.
Nie wiem…
co bym bez ciebie zrobił.
- Uwielbiam całusy w czoło. - Naprawdę? Nawet zostawiające szminkę?
Oznaczasz terytorium.
- To jak ta koszula. - Pójdę w niej jutro do szkoły.
- Naprawdę? - Nie, nie ma szans.
Ładnie tu pachnie.
Eksperymentuję z przepisami na tort.
To koniec, zrywam z nim.
- Z kim? - A jak sądzisz?
Dae nienawidzi Harry’ego Pottera.
Powiedział, cytuję: „To straszna głupota”.
Jak mam być w związku z kimś, kto uważa,
że największe dzieło literackie naszych czasów to głupota?
Rozumiem, ale w związku można się ze sobą różnić.
Gdybyście się tylko zgadzali, przestalibyście się rozwijać.
Mam spróbować go zmienić?
- Zdecydowanie nie o to mi chodzi. - Kitty.
WITAMY NA NYU
Co to ma być?
Dostałaś się na NYU.
I mi nie powiedziałaś?
Myślałam, że idziesz na Berkeley.
Nie możesz się na mnie złościć. Bo złamano mi serce i jestem smutna.
Co?
Dostałaś się na NYU!
Nie żartujmy.
Brawo, kochanie.
Spoko.
TWÓRCZE PISANIE
DROGA LARO JEAN, ZAAKCEPTOWALIŚMY…
TO TWOJE MIASTO
UDAŁO CI SIĘ
CZEŚĆ
DOSTAŁAM SIĘ NA NYU!
BRAWO! DWA NA TRZY!
To wspaniałe, że dostałaś się na Berkeley.
W weekendy będziemy mogli spotykać się w San Francisco.
Na Stanfordzie to by było niemożliwe.
Pójdziemy do Golden Gate Park, Muir Woods, Fisherman’s Wharf.
I spróbujemy każdego kawałka chleba na zakwasie.
Słuchasz mnie?
Covey, słuchasz mnie?
Mówiłem, że w San Francisco musimy się przejść do piekarni Tartine.
Ponoć mają najlepsze ciastka.
No tak. Przepraszam.
Dotarło do mnie, że romanse nie dzieją się w San Francisco.
Poza Powiedz tak i Kawalerem, ale to tyle.
Nowy Jork ma czołówkę: Masz wiadomość, Kiedy Harry poznał Sally,
Annie Hall, Igraszki losu.
Wygrywa w przedbiegach.
Nie wiedziałem, że o coś grają.
Bo nie grają, ale tak sobie rozmyślałam.
- Ja idę tam. - Dobra.
Pa.
Z: STANFORD
DO: NYU
1 DZIEŃ 18 GODZIN
Nie mogę się zdecydować. Granatowy lepiej pasuje do smokingu.
Mieliśmy do siebie pasować, nie chcę go zawieść.
Czy róż do mnie pasuje?
Czy będę żałowała, jeśli go nie wybiorę?
Czy spojrzę na tę sytuację za 20 lat, martwiąc się, czy dobrze zdecydowałam?
Skąd mam wiedzieć,
który wybór mnie uszczęśliwi?
Co z tobą nie tak?
Nic, czemu pytasz?
Limuzyna czy bez limuzyny?
Oto jest pytanie.
Naprawdę?
Kavinsky chce zepsuć zabawę i nie przesadzać,
ale w życiu mamy tylko jeden bal.
Dlatego nie chciałam iść.
Zorganizuj szkolną dyskotekę w brzydkiej sali balowej w hotelu
i od razu wszystkim odbija.
Czyli chcesz limuzynę.
Szyberdach, czarne światło, trochę…
Znam speca.
Gen!
- Możemy pogadać? - Oczywiście.
- Dogonię cię. - Jasne.
- Urocze buty. - Dziękuję.
Co tam?
Dostałam się na NYU.
Co? Wspaniale.
Prawda?
Tak, ale… czy powinnam tam iść?
Czemu mnie o to pytasz?
Nie wiem, czego chcę. Ty się tam wybierasz, więc…
No nie wiem.
Nie wiem, co powinnaś zrobić,
ale wiem, jak patrzyłaś na to miasto.
Od razu się zakochałaś.
Jeśli wybierzesz NYU…
odezwij się.
Nie śpisz jeszcze?
Postanowiłam poćwiczyć z tortem.
Mięta z czekoladą dla ciebie, wanilia i śmietanka dla Tri.
Sporo roboty. Nie wolisz upiec ciastek? To twoja specjalność.
Nie dopracowałam przepisu.
Myślisz, że byłbyś z Tri,
gdybyście nie mieszkali blisko siebie
czy to nieistotne?
Na pewno ma jakieś znaczenie,
ale bliskość nie jest ważniejsza niż przestrzeń.
Dobry związek potrzebuje jednego i drugiego.
Pięć tysięcy kilometrów to chyba przesada.
Ależ skąd.
Nie, jeśli tego chcesz.
Musisz pozostać sobą.
Nie uratujesz związku, przestając się rozwijać.
O co chodzi?
Zepsułam masę, nadaje się już tylko na ciastka.
Mnie smakuje.
Starczy ci syropu?
A masła?
Pewnie przyda ci się bita śmietana.
- Joan, możemy prosić o bitą śmietanę? - Jasne.
Zastanawiam się nad NYU.
Co to znaczy?
Chcę tam studiować.
Wiem, że tego nie planowaliśmy, ale mają tam naprawdę świetny program.
Chyba pasuję do tego miejsca.
Boję się, że będę żałować, jeśli tego nie zrobię.
Powiedz coś.
Nie wiem, co powiedzieć… Nie spodziewałem się tej wiadomości.
To daleko.
Naprawdę daleko.
Ale za to tylko rok.
Przez rok poradzimy sobie ze wszystkim.
Nie wiem, czy się przeniosę.
Chyba mi się tam spodoba.
Byłoby wspaniale, prawda?
- O to przecież chodzi, prawda? - Czyli…
To tyle?
Koniec ze Stanfordem?
Idziesz na NYU?
No dobra.
To twoja przyszłość.
Musisz zadbać o swoją przyszłość.
Nie mogę odmówić Stanfordowi.
Ty nie możesz odmówić NYU.
Chyba dokonaliśmy wyboru.
Bardzo proszę.
Dziękuję.
- Chcesz o tym porozmawiać? - Nie.
Jest dobrze.
Naprawdę.
Też stąd znikasz!
Z Sarah Lawrence jedzie się tylko dwie godziny.
Będę cię odwiedzał co weekend, będziemy chodzić na imprezy
i będziemy się świetnie bawić.
Zakładam, że źle to przyjął.
Wcale nie, ale, o dziwo, to pogarsza sprawę.
Coś wymyślicie.
Wasz związek ludzi inspiruje.
Tylko was dwoje może sobie dać radę na odległość.
- Cześć. - Jak leci?
Napisz coś romantycznego,
ale nie cytuj znanych martwych poetów.
Roczniki są dla ludzi, których już nie spotkasz w życiu.
Nieprawda.
Mają nam przypominać ten konkretny etap naszego życia.
Mówisz, że będziesz potrzebowała pomocy, żeby mnie nie zapomnieć?
- Wcale nie. - Hej.
Jeśli to dla ciebie ważne, podpiszę go,
ale chcę dostać najprawdziwszy list miłosny.
Ma być jak w gimnazjum.
Masz już jeden.
Więc lepiej się postaraj, żeby był naprawdę niezapomniany.
Słoiki czy drewno?
Słoiki są przereklamowane, Tri.
Dlaczego? Ja je lubię.
To ślub czy koncert Mumford & Sons?
Wredna.
- Oglądasz baseball? - Kto wygrywa?
Kogo to obchodzi? Jak można się przy tym bawić?
Kitty ogląda sport, który lubi Dae, a on czyta Harry’ego Pottera.
To nie był dobry interes.
Wybrałaś już kolor sukienek dla druhen?
Powinnyśmy je zamówić.
Nie założę sukienki, idę w smokingu i butach sportowych.
- Że co? - Powiedziała, że mogę.
To prawda.
- Powinnyśmy do siebie pasować. - Super, załóż smoking.
Wszystko zepsujesz.
To nie twój ślub, przestań wszystko kontrolować,
bo boisz się, że zerwiesz z Peterem.
Kitty. Czemu tak mówisz?
No co? Wiecie, że mam rację.
Być może, ale i tak nie powinnaś tego mówić.
Ciągle możesz się wycofać.
Nigdy.
Drogi Peterze…
PLAYLISTA PETERA
Jak mogę przekazać, że mimo 5000 kilometrów
nigdy o nim nie zapomnę?
Może tego nie da się wyrazić słowami.
BAL
- Nikomu nie powiem, jeśli ci się spodoba. - To jest bal.
Nie cierpię balów.
Dla ciebie to może być wielka noc.
Jeśli zechcesz.
Jest coś romantycznego w utracie dziewictwa na balu.
Jeśli kręcą cię takie pierdoły.
Nie zrobię wielkiego wyjścia po schodach.
Inaczej nie zejdziesz.
A okno?
- Chcesz wypaść z okna? - Tak jest.
Nie.
Możecie się odwrócić? Co za wstyd.
Nie ma szans, Chrissy.
- Ależ… - Wiem.
Jak ty wyglądasz.
Ty też!
- Naprawdę. - Dziękuję.
- Sam wiązałeś sobie muchę? - Tak należy.
- Jesteś jak obraz. - Przestań.
Tylko nie przestawaj.
Wielki obraz w wielkim muzeum.
Botticelli?
To typ makaronu.
- Nie? - Chodźcie.
Zrobię wam zdjęcie, dziewczyny na środku.
- O tak! - Uśmiech.
- Uśmiechamy się! - Teraz głupie miny.
Zamieńcie się.
Żeby było jasne, nie zamierzam się bawić.
Oczywiście.
Czas na najgorszą noc w życiu, super.
Wyszło? Super.
Myślałem, że może… Dziękujemy.
- Co? - Tańczy pan, panie Kavinsky?
- Nie, jeśli mam wybór. - No weź!
Gdzie są wszyscy?
Tam, chodźmy.
Pójdę za tobą.
Zapraszam wszystkich!
Jesteście gotowi na ukoronowanie króla i królowej balu?
No to zaczynam. Zwycięzcami głosowania są…
Peter Kavinsky i Emily Nussbaum!
Gratulacje dla wszystkich nominowanych!
Teraz zróbcie miejsce
na pierwszy taniec króla i królowej.
Wiedziałam, że jeśli wybiorę NYU, odległość stanie się problemem,
ale nie spodziewałam się, że odczuję ją tak szybko.
Jeszcze nie wyjechaliśmy, a już za nim tęsknię.
Cześć, skarbie.
Jak ci się podoba bal z królem?
Szczerze?
Czuję się samotna.
Naprawimy to.
Chodź.
Mówiłem, że nie tańczę, jeśli mam wybór,
ale dzisiaj nie pozostawiasz mi wyboru.
Lepiej?
Udało się.
Bal maturalny!
Chcesz wejść?
Już późno.
Wiem.
Tata nie będzie zawiedziony?
Nie, jeśli nie dasz się złapać.
Mam coś dla ciebie.
Zamknij oczy.
Nie udało mi się znaleźć słów, które wyraziłyby moje uczucia,
więc wymyśliłam coś innego.
Możesz już otworzyć.
Co to jest?
No nie.
O Boziu.
Boże, pamiętasz ten sprawdzian? To wszystkie?
Nie chcesz go zatrzymać?
Wolę, żebyś je miał na pamiątkę.
Dziękuję.
Podoba ci się?
Jest piękne.
Jesteś pewna?
Tak.
- Nie chcesz tego? - Nie.
Bardzo chcę. Nawet nie wiesz, ile o tym myślałem.
Coś się stało?
Nie wiem, coś tu nie gra.
Czemu akurat po balu?
Żebyśmy byli bliżej.
Zdystansowałeś się, od kiedy wiesz o NYU.
Chcesz uprawiać ze mną seks, bo straciłaś pewność siebie?
Wcale nie.
Czego się spodziewałaś?
Sama postanowiłaś wyjechać tak daleko, jak to możliwe.
To ty wybrałaś dystans.
To niesprawiedliwe.
Niesprawiedliwe jest udawanie, że wszystko będzie dobrze.
Oboje wiemy, co z nami zrobi 5000 kilometrów.
- Wcale nie. - Owszem.
Inaczej byś tego nie przygotowała.
Coś na pamiątkę? No proszę cię.
- To pożegnanie. - Wcale nie.
Chcę z tobą być, zawsze chciałam.
To czemu nie idziesz na Berkeley?
Bo pokochałam Nowy Jork.
To nie zmienia moich uczuć do ciebie.
Damy sobie radę.
Nie.
Nie chcę spędzić pół roku, czekając, aż ten związek się rozpadnie.
Nie rób tego.
Wolę go skończyć teraz.
Kocham cię.
Jak widać, za mało.
CIĄGLE CHCESZ, ŻEBYM PRZYSZEDŁ NA ŚLUB?
TAK
SKORO ZERWALIŚMY, TO LEPIEJ NIE PRZYCHODŹ. CHODZI O MOJEGO TATĘ
DOBRZE. PRZEKAŻ TACIE GRATULACJE
To nie jest zdrowe.
A to jest?
Wszyscy zajadają swoje uczucia.
A tak się składa, że w twoich uczuciach jest…
masło orzechowe i ciastka.
Cholera, LJ. Twoje uczucia są pyszne.
Może powinnam pójść na Berkeley.
Laro Jean, podjęłaś właściwą decyzję.
To czemu jest mi tak źle?
To Trevor.
Chyba wczoraj znowu zaczęliśmy chodzić.
Nie ciesz się za bardzo, to tylko do wyjazdu do Kostaryki.
Mam konkretne plany
i nie zmienię ich dla żadnego faceta.
Cieszę się, Chris.
Zawsze lubiłam was razem.
Świat na opak, prawda?
Ja schodzę się z Trevorem, ty przestajesz chodzić z Peterem.
Najmroczniejsza linia czasu.
Lara Jean, mogę wejść?
Nie ma jej w domu, nagraj wiadomość.
Kto jeszcze nagrywa wiadomości?
Czego chcesz, Kitty?
Nie zapomniałam o NYU.
Celowo ci nie powiedziałam.
Co? Dlaczego?
Nie wiem.
Bałam się, że tam pójdziesz.
Będę tęsknić dwanaście na dziesięć.
ŚLUB
- Margot! - Cześć. O Boże, cześć!
Tak się cieszę.
Margot, posłuchaj.
Musisz się czuć nieswojo,
ale nie próbuję zaanektować twojego domu.
To już nasz dom.
Poza tym…
tata od bardzo dawna
nie był tak szczęśliwy.
Dziękuję.
No dobrze…
To zwariowane, ale czuję wielki smutek i wielką radość naraz.
Mój romans się kończy,
ale tata i Trina dopiero zaczynają.
Tak się kończy dorastanie.
Wszystko się miesza.
Peter.
- Cześć. - Hej.
Myślałem, że będę za wcześnie. Głodny?
- Nie, dziękuję. - Na pewno? Ja stawiam.
Na pewno, dzięki.
Cieszę się, że zadzwoniłeś. Nie spodziewałem się tego.
Lara Jean uznała, że to dobry pomysł.
Jak tam bal?
Możemy tego nie robić?
Nie mam siły na udawanie, że chcesz być moim tatą.
Coś do picia?
Dla mnie kawa.
Nic dla mnie, dziękuję.
Dobrze.
Wiem, że telefon albo kartka na urodziny to za mało.
Próbuję wszystko naprawić.
Dwa miesiące przed moimi studiami?
Chcę być w twoim życiu.
Aha. Mogłeś przy mnie być już wcześniej.
Zrobiłem bez ciebie wszystko.
Dalej cię nie potrzebuję.
Musisz mi wybaczyć, jeśli nie ma między nami porozumienia.
Jesteś zły, to zrozumiałe.
Też bym się wściekał.
Ale prawda jest taka…
że nie chciałem cię zostawić.
To czemu tak właśnie się czuję?
Bo zawaliłem.
Za słabo się starałem.
Powinienem był starać się bardziej, ale tego nie zrobiłem.
A jeśli kogoś kochasz,
powinieneś robić wszystko, co w twojej mocy.
Kocham cię, Peter.
Nie musisz tu zostawać.
Dziękuję.
Joan, mogę też prosić o kawę?
Oczywiście.
No co?
Ty stawiasz.
…żebyście razem przeszli przez wszystkie koleje losu?
Tak.
Trino, czy bierzesz Dana za męża?
Czy ślubujesz mu miłość, wierność i przywiązanie,
choć bez przesady,
żebyście razem przeszli przez wszystkie koleje losu?
Tak.
Na mocy nadanego mi prawa ogłaszam was mężem i żoną.
Panie i panowie,
oto nowożeńcy,
Dan Covey i Trina Rothschild.
CIASTKA Z MASY TORTOWEJ AUTORSTWA LARY JEAN
Też przyszłyście?
Będę za tym tęskniła.
Za siostrami…
za tatą…
za Triną…
i za Chris.
Trzymam się wspomnień.
Nigdy tego nie zapomnę.
Kocham was!
Przykro mi, że Peter nie przyszedł.
Nie szkodzi, przecież zerwaliśmy.
Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Idź zaraz spać.
Dobrze.
- Ty też. - Dobranoc.
Chyba zostawiłaś coś w namiocie.
Lepiej tam idź.
- Nieważne. - Nie.
Lepiej idź od razu.
Dobranoc, Laro Jean.
Dobranoc.
LICEUM ADLER
Droga Laro Jean.
Miałem napisać coś, co zapadnie ci w pamięć.
Oto moje wspomnienie z naszego pierwszego spotkania.
Ty na to mówisz „słodkie spotkanie”.
Byliśmy w szóstej klasie.
Siedziałaś przede mną w auli,
a ja zobaczyłem twoje imię wypisane na plecaku brokatem.
Dyrektor Cho zaprosiła cię na scenę, bo wygrałaś nagrodę za obecność,
ale zahaczyłaś włosami o krzesło.
Pomogłem ci się wyplątać, a ty się uśmiechnęłaś.
Moje serce zrobiło salto.
Nie wiedziałem, że to możliwe.
Nie spodziewałem się wtedy,
że staniesz się tym, kim jesteś,
czyli najważniejszą osobą w moim życiu.
Czasem nie wierzę w swoje szczęście.
Tyle razem przeszliśmy. Nigdy nie powinienem był w nas wątpić,
ale ze strachu cię zraniłem.
Tak mi przykro.
Powinnaś jechać do Nowego Jorku. Rób wszystko, na co masz ochotę.
Nie chcę cię powstrzymywać.
Chcę stać u twojego boku.
Nie zawsze będzie łatwo,
ale zrobię wszystko, żeby nam się udało,
bo na tym właśnie ma polegać miłość.
Poza tym,
jeśli mamy być razem na zawsze,
cztery lata studiów to żaden problem.
Jeśli się zgodzisz, tak będzie brzmiała nasza nowa umowa.
Laro Jean, będę cię kochał zawsze i na zawsze.
Peter.
Cześć.
Co myślisz o nowej umowie?
Uwielbiam ją.
Naprawdę?
Czy to znaczy, że…
umowa stoi?
Umowa stoi.
Jeszcze jedno.
- Myślałam, że nie lubisz tej piosenki. - To nie tak.
Musieliśmy tylko sprawić, że będzie nasza.
- Mamy słodkie spotkanie. - Oczywiście, że tak.
Dlatego wiedziałem, że się zejdziemy.
Dobranoc, Covey.
Dobranoc, Kavinsky.
Lara Jean Covey.
Dalej, LJ!
Gratulacje.
Christine Donati.
Lucas James.
- Dziękuję. - Peter Kavinsky.
- Genevieve Mitchell. - Dziękuję.
Trevor Pike.
No chodź.
Oto absolwenci liceum Adler z roku 2021!
Całe życie chciałam miłości jak z filmu.
Boombox nad głową i dłoń w tylnej kieszeni dżinsów.
Chłopak poznaje dziewczynę, rozstają się, godzą się,
po czym żyją długo i szczęśliwie.
W prawdziwym życiu
to nie jest koniec opowieści.
To początek.
Bo życie jest piękne, chaotyczne i nigdy nie idzie zgodnie z planem.
Prawda jest taka, że nie mam pojęcia, co mnie czeka.
Ale wiem, że w prawdziwej miłości chodzi o to,
żeby dalej nawzajem się wybierać.
Każdego dnia.
Na początku, w środku i na końcu.
Wiem, co mówią ludzie.
Dwójka dzieciaków i 5000 kilometrów przez cztery lata?
Nie ma mowy. Nie uda im się.
Ale nie jesteśmy jak inne pary.
Jesteśmy Lara Jean i Peter.
I wiecie, co ten dystans nam ułatwi?
Pisanie listów miłosnych.
Napisy: Jędrzej Kogut