Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪อันดับหนึ่ง และแชมป์โอลิมปิก…
‪(1976 มอนทรีออล โอลิมปิก)
‪บรูซ เจนเนอร์
‪จบกันที
‪ฉันมีปัญหากับเรื่องนี้มาตลอด
‪แต่ถ้าฉันไม่มีมัน ‪สิ่งที่ฉันทำก็คงไม่มีวันสำเร็จ
‪ฉันเป็นแค่คนธรรมดา
‪อันที่จริง ฉันต่ำกว่าธรรมดาเสียอีก
‪ฉันบกพร่องด้านการอ่าน
‪และฉันมีปัญหาเกี่ยวกับอัตลักษณ์
‪แต่ตอนอยู่ชั้นประถมห้า
‪อาจารย์สั่งว่า "ทุกคนวิ่งรอบเก้าอี้" ‪แล้วก็จับเวลา
‪ลงท้าย ฉันทำเวลาได้ดีที่สุดในโรงเรียน
‪นับจากนั้น ชีวิตฉันก็เปลี่ยนไปตลอดกาล
‪ถ้าฉันเป็นคนธรรมดา
‪เป็นเด็กเรียน ‪ไม่มีปัญหาเรื่องอัตลักษณ์
‪ฉันก็ไม่ต้องใช้กีฬาช่วย
‪แต่สำหรับฉัน ฉันต้อง…
‪เพราะฉันต่างออกไป
‪ไม่มีใครรู้
‪แต่ในใจลึกๆ ฉันแตกต่าง
‪ฉันเลยสร้างตัวละครบรูซคนนี้ขึ้นมา
‪และบรูซเป็นคนดี ‪บรูซทำอะไรต่อมิอะไรได้หลายอย่าง
‪และฉันภูมิใจกับความสำเร็จที่เขาทำ
‪พูดตามตรง
‪ฉันก็อยากจะให้เกียรติเขา
‪แต่คุณรู้ไหม
‪เคทลินอยู่ข้างในลึกๆ นั้นเสมอ
‪(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‪(Untold: เคทลิน เจนเนอร์)
‪(เมืองมาลิบู รัฐแคลิฟอร์เนีย)
‪เด็กๆ
‪มานี่
‪ทำอะไรกันอยู่ หา รู้แล้ว
‪นี่รูปที่เราเคยเล่นกัน น่ารักมาก
‪เราอยู่ที่ฮาวาย ‪ฉันเอาเคนดัลล์กับไคลี่ไปด้วย
‪ฉันกำลังจับพวกเขาชูขึ้นบนฟ้า
‪พวกเขาว่ามันสนุกดี
‪แต่อันนี้สิน่าสนใจ
‪ฉันถูกบันทึกในกินเนสส์บุ๊ค
‪มียอดผู้ติดตามหนึ่งล้านคนในทวิตเตอร์ ‪เร็วที่สุดในโลก
‪ฉันทำได้ในสี่ชั่วโมงสามนาที
‪ชนะใครรู้ไหม
‪บารัค โอบามา ทำได้ห้า… ‪ห้าจุดสี่ ประมาณนั้นแหละ
‪ฉันชนะเขาชั่วโมงหนึ่ง
‪แล้วก็อันนี้… ‪ฉันใส่กรอบไว้ "สุขสันต์วันพ่อ"
‪โทรศัพท์ฉันดัง
‪มันอยู่อีกห้อง
‪แม่ฉันเอง
‪แม่กำลังถ่ายทำอยู่นะ
‪ไม่เห็นต้องถ่ายแม่ก็ได้นี่ลูก
‪รู้ว่าไม่ต้องถ่ายแม่ก็ได้ ‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪เดี๋ยวโทรหานะ อีกแป๊บหนึ่ง
‪- รักลูกนะ ‪- รักแม่ บาย
‪บาย
‪นั่นแหละแม่
‪แม่ฉัน
‪เก้าสิบสองแล้วแต่ยังฉลาดเป็นกรด
‪และเป็นคนคอยให้กำลังใจฉัน ‪ตลอดหลายปีมานี้
‪เป็นกำลังใจที่ดีมากๆ
‪เพราะฉันเสียพ่อไปก่อน ‪ที่ฉันจะเปลี่ยน
‪คิดแล้วก็เสียดาย ‪พ่อไม่ได้รู้เรื่องราวของฉันเลย
‪ฉันกับพ่อผูกพันกันมาก
‪เราสนิทกันด้วยเรื่องกีฬา
‪เขารักบรูซ นั่นลูกเขาล่ะ
‪แต่เขาไม่รู้เรื่องของฉันเลย
‪ตอนฉันสิบ สิบเอ็ดขวบ
‪ฉันจะแอบเข้าไปในตู้เสื้อผ้าแม่
‪และถ้าพวกเขาไม่อยู่ ‪ฉันก็จะแต่งตัว
‪ใส่โน่นใส่นี่
‪ทาลิปสติก
‪กลัวแทบตายว่าจะโดนจับได้ ‪แต่ก็ไม่เคยโดน
‪มันเป็นเรื่องต้องห้ามร้ายแรง
‪ฉันสงสัยมาตลอด ‪"ฉันทำไปเพื่อ รู้สึกดีเหรอ"
‪"หรือมันน่าตื่นเต้น ‪หรือฉันเป็นพวกชอบเสี่ยง"
‪ฉันต้องรับมือ ‪กับความสับสนในใจนี้ตลอดเวลา
‪แต่พอมีกีฬาเข้ามา
‪มันกลายเป็นสังเวียนเล็กๆ ‪ที่ฉันหลบฉากได้
‪ที่ที่ฉันเปล่งประกายได้
‪เมื่อพูดถึงเรื่องกีฬา ‪เขาเป็นพวกบ้าบาสเกตบอล
‪เสร็จจากบาสเกตบอล ก็ไปลู่วิ่งต่อ
‪เสร็จจากลู่วิ่ง ก็ไปต่อที่สกีน้ำ
‪สรุปคือเขาบ้าการแข่งขัน
‪บอกตามตรง เพราะเรื่องการอ่านบกพร่อง
‪ฉันก็เลยไม่มั่นใจ ‪ความสามารถทางปัญญาของฉัน
‪ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้เข้ามหาวิทยาลัย
‪แต่สถานศึกษาเล็กๆ ในเมืองลาโมนี ‪รัฐไอโอวา วิทยาลัยเกรซแลนด์
‪เสนอข้อตกลงให้ฉันเล่นฟุตบอล
‪และที่นั่น ฉันได้รู้จักกับคริสตี้
‪ฉันเจอบรูซตอนเปิดเทอมวันแรก
‪คนผู้นี้วิ่งเข้ามาหาฉัน ‪ฉันไม่เคยรู้จัก…
‪(คริสตี้ สกอตต์)
‪แล้วก็พูดว่า "ไปดูหนังกับฉันได้ไหม ‪คืนวันศุกร์"
‪ฉันก็…
‪"ไปก็ไป"
‪แล้วก็วิ่งไปเฉยเลย
‪เขาเป็นคนตลกมาก
‪เขาไม่รู้ว่าตัวเองหน้าตาดีแค่ไหน
‪เขาเหมือนเพื่อนที่เล่นกันมาตั้งแต่เด็ก
‪ฉันจำได้ว่า ‪เรากำลังคุยกันเรื่องยิมนาสติก
‪เขาก็พูดขึ้นมาว่า "ฉันชอบยิมนาสติก"
‪จากนั้นก็ทำสปริงมือ ‪ตามด้วยลังกาหลังกลางสนามนั่นเลย
‪เก่งอะไรปานนั้น
‪มันน่าทึ่งมาก และน่าประทับใจมาก
‪ฉันก็เลยได้รู้ว่า ‪เขาทำได้ทุกอย่าง
‪เขาจะทำอะไรก็ได้
‪วันที่ 2 มกราคม ปี 1969
‪ฉันเล่นไลน์แบ็คเกอร์ ‪กำลังวิ่งย้อนลูกเตะทิ้ง
‪ฉันผ่านแนวขึ้นไป หลุด
‪เหลือแค่เตรียมกระโดด
‪แล้วซิงเกิลเซฟตี้ก็อัดเข้าที่เข่าฉัน
‪ตอนที่มันปักลงพื้น
‪ปัง
‪ฉีกกระจุย
‪ฉันคิดว่า "จบแล้วล่ะกีฬา ‪ฉันถึงจุดจบแล้ว"
‪"เข่าฉันไปไม่รอดแน่ๆ"
‪ฉันจำได้ว่า เห็นเขาเดินลากเฝือกไปทั่ว
‪นั่งตรงนั้นทีตรงนี้ที หน้าตาบูดบึ้ง
‪หงุดหงิดไปหมด มันแย่มากสำหรับเขา ‪ตอนที่เขาบาดเจ็บ
‪ฉันไม่รู้จะทำอะไรต่อ ‪ฉันไม่รู้ว่าเข่าฉันจะกลับมาเหมือนเดิมได้อีกไหม
‪ฉันไม่คิดว่าฉันจะผ่านมันไปได้
‪และฉันไม่รู้ว่าอนาคตฉันจะเป็นยังไง
‪(แอล.ดี. เวลดอน)
‪แต่แอลดี เวลดอน โค้ชกรีฑาลู่และลาน
‪เข้ามาจับมือเขาแล้วพูดว่า
‪"ฉันว่านายน่าจะรุ่งกับทศกรีฑานะ"
‪แล้วก็อย่างที่รู้นั่นแหละ
‪ผมประทับใจบรูซมาก ‪เพราะเขาจะเชื่อฟัง
‪และเขาปรารถนาจะทำให้ดีที่สุด ‪เท่าที่เขาจะทำได้
‪ฉันไม่รู้หรอกว่ากำลังทำอะไรอยู่
‪แต่พอขึ้นปีสอง ‪ฉันก็ลงแข่งทศกรีฑาเป็นครั้งแรก
‪(เจนเนอร์มองหาอนาคต)
‪การแข่งขันเดียว
‪ที่เปลี่ยนทุกอย่าง
‪การแข่งขันเดียว
‪ฉันจำได้ว่าเดินไปที่ลู่
‪แล้วต่อมหมวกไตก็อัดฉีด
‪ปัง
‪หัวใจฉันเต้นจาก 80 เป็น 180 ในทันที
‪ในหัวก็คิดว่า
‪"ถ้าจะมีรายการไหนจารึกชื่อฉันไว้ ‪ก็ต้องรายการนี้แหละ"
‪มันทำให้ฉันทึ่ง ‪ประวัติศาสตร์ของมันทำให้ฉันทึ่ง
‪ปี 1912
‪ผู้ชนะการแข่งขันทศกรีฑาคนแรก ‪คือจิม ธอร์ป
‪กษัตริย์แห่งสวีเดนตรัสกับจิมว่า
‪"คุณคือนักกรีฑาที่เก่งที่สุดในโลกอย่างแท้จริง"
‪ผู้คนจะยกให้คุณเป็นแชมป์
‪นั่นคือความหลงใหลของฉันนับแต่นั้นมา
‪(เจนเนอร์จากเกรซแลนด์ชนะทศกรีฑา)
‪ปีนั้น ฉันทำลายสถิติของวิทยาลัย ‪ในการแข่งทศกรีฑาที่เกรซแลนด์
‪แล้วก็ปีสุดท้ายของฉัน 1972 ‪ครั้งแรกที่ฉันได้ร่วมทีมโอลิมปิก
‪ฉันไม่มีตัวตน
‪ฉันไม่น่าจะได้เข้าทีม แต่ฉันก็ทำได้
‪(มิวนิค 1972)
‪มันคือความตื่นเต้นที่สุด ‪ในชีวิตนักกีฬาของฉัน
‪ทศกรีฑาคือการแข่งขันสิบรายการ
‪วันแรกห้ารายการ ‪วันที่สองอีกห้ารายการ
‪แต่ละรายการเป็นปฏิปักษ์กับรายการถัดไป
‪ตอนทุ่ม คุณยิ่งตัวใหญ่ ‪คุณจะยิ่งแข็งแกร่ง คุณจะทุ่มได้ไกลขึ้น
‪แต่ถัดไปเป็นกระโดดสูง ‪คุณจะกระโดดไม่ขึ้นถ้าตัวใหญ่
‪ความลงตัวอยู่ตรงไหน
‪ไม่ใช่แค่ทางกายภาพ
‪แต่จิตใจก็ด้วย
‪การแข่งขันเข้มข้นถึงขีดสุด
‪ไม่เคยมีใครพิชิตทศกรีฑาได้
‪ยังไม่ใช่โอกาสของฉัน
‪ฉันได้ที่สิบ
‪แต่ฉันได้พบกับสิ่งที่มีความหมายสูงสุด ‪หลังจากนั้น
‪ฉันอยากอยู่ดูพิธีมอบรางวัล
‪ฉันไม่เคยเห็นพิธีมอบเหรียญทองโอลิมปิก
‪เกิดขึ้นตรงหน้าฉัน
‪ฉันอยู่ข้างสนาม
‪มองไปที่ชายคนนั้น ‪นิโคไล อาวิลอฟแห่งสหภาพโซเวียต
‪และฉันประทับใจมนุษย์คนนั้นเป็นที่สุด
‪เขาเพิ่งชนะการแข่งขันทศกรีฑา
‪ฉันดูเขารับเหรียญรางวัล
‪ฉันบอกกับตัวเอง
‪"นั่นแหละ"
‪นั่นคือที่ที่ฉันต้องการ
‪หลังจากกลับมาถึงบ้าน
‪บรูซเอาแต่พูดถึงอาวิลอฟ
‪ฉันยังจำได้ ‪บรูซบอกว่าอาวิลอฟเป็นเหมือนพระเจ้า
‪อาวิลอฟเป็นนักกีฬาที่มีพรสวรรค์
‪เขาสร้างผลกระทบกับชีวิตฉัน
‪เขามีทักษะ
‪เขามีความสามารถ เห็นได้ชัดว่าเขาฝึกหนัก
‪แต่ด้านจิตใจ ‪กลับยิ่งแข็งแกร่งเป็นพิเศษ
‪เขามีทุกอย่าง
‪เขามาจากสหภาพโซเวียต ‪ช่วงกลางสงครามเย็น
‪สหภาพโซเวียตมีค่ายกีฬา ‪สำหรับเด็กเล็กๆ
‪ที่ซึ่งพวกเขาได้รับการฝึกฝน ขัดเกลา ‪และถูกบรรจุในโรงเรียนกีฬา
‪พวกเขากำลังบ่มเพาะสุดยอดนักกีฬา
‪ซึ่งก็คืออาวิลอฟ
‪ฉันอดคิดไม่ได้ว่า
‪"ถ้าเป็นฉัน คงไม่มีวันถูกเลือก ‪ให้เข้าทีมนั้นแน่"
‪มีสงครามระอุอยู่ในตัวฉัน
‪"แกเป็นคนข้ามเพศจริงใช่ไหม"
‪"แกเป็นเกย์ใช่ไหม"
‪ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น ฉะนั้นแกหุบปากซะ
‪แต่ฉันกลับคิดว่า "แล้วถ้าสี่ปีนับจากนี้ ‪ฉันจะอุทิศตัวเอง
‪ทุกนาทีในทุกๆ วัน
‪เพื่อทดสอบให้เห็นว่า ‪ฉันทำบางสิ่งได้ดีแค่ไหนล่ะ"
‪โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง ‪พิสูจน์ความเป็นชาย
‪พิสูจน์ให้โลกเห็นว่าฉันก็เป็นมนุษย์ที่มีค่า
‪ถ้าฉันได้เหรียญทองโอลิมปิก
‪ฉันอาจพิสูจน์ได้ว่า ‪เรื่องพวกนี้มันไม่ใช่ประเด็นเลยสักนิด
‪ฉันไม่เคยเข้าใจ ‪ว่าทำไมมันถึงได้สำคัญนัก
‪แต่ฉันรู้สึกว่าเขากำลังดิ้นรน ‪อยู่กับความไม่พอใจในตัวเอง
‪เราก็เลยแต่งงานกัน
‪และฉันบอกเขาว่า
‪"ฉันเกื้อหนุนคุณได้
‪ฉันจะช่วยคุณไปให้ถึงสนามแข่ง
‪เราไปลุยด้วยกัน"
‪ฉันได้ประจำที่ซานโฮเซ ‪เราเลยย้ายไปตอนฤดูใบไม้ผลิปี 73
‪ฉันได้อะพาร์ตเมนต์ ‪ติดกับวิทยาลัยซานโฮเซซิตี
‪พอออกไปดูตรงหลังห้อง ‪ก็เห็นลู่วิ่งเลย
‪ฉันร้อง "ให้มันได้อย่างนี้สิ"
‪อยากไปวิ่งไหม เบิร์ธ ‪มาเร็ว ไปเถอะ
‪อีกชั่วโมงเจอกันนะ บรูซ
‪ชีวิตฉัน ย้อนไปช่วง 1972 ถึง 1976
‪อยู่ง่ายกินง่ายมาก
‪ตื่นเช้ามา แล้วก็ฝึก
‪คริสตี้กับฉันอยู่กัน ‪ในอะพาร์ตเมนต์หนึ่งห้องนอน
‪เราอยากเลี้ยงสุนัขสักตัว
‪ฉันเลยดูในหนังสือพิมพ์ ‪เจอลูกสุนัขสิบตัว
‪แล้วเจ้าตัวนี้ ‪ก็เป็นตัวที่ได้ออกมา
‪เบอร์ธ่ากลายเป็นเพื่อนสนิทของฉัน
‪เธอไปซ้อมด้วยทุกครั้ง
‪ฉันจะขุดหลุมเอาไว้ ‪เพื่อให้เธอลอดรั้วออกมาได้
‪เร็วเข้า เบิร์ธ
‪ฝึกวันละหกถึงแปดชั่วโมง ‪ทุกวัน 365 วันตลอดทั้งปี
‪แค่ใส่เข้าไป และใส่เข้าไป
‪ฉันไม่มีโค้ช
‪ฉันต้องฝึกทั้งหมดด้วยตัวเอง ‪ฉันมีแค่เรา
‪15,1 บรูซ พอใช้ได้
‪รอบหน้าไวขึ้นอีกนะ
‪นั่นเป็นยุค 70
‪คุณหาเงินจากการเล่นกีฬาไม่ได้ ‪ตอนนั้นเป็นปีสุดท้ายก่อนจะมีนักกีฬาอาชีพ
‪ฉันก็เลยต้องทำพาร์ตไทม์ ‪เป็นตัวแทนประกัน
‪ส่วนคริสตี้เป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่อง
‪ตอนนั้นเราสองคน ‪อยู่กันแบบหาเช้ากินค่ำ
‪แล้วตอนช่วงสุดสัปดาห์
‪ฉันก็จะตระเวนแข่งตามสนามต่างๆ ทั่วโลก
‪ตกดึก ฉันจะฝันถึงการแข่งโอลิมปิก ‪ฉันฝันถึงเทคนิค
‪ฉันหมกมุ่นอยู่กับ ‪การรีดความสามารถสูงสุดของฉันออกมา
‪ด้านซ้ายของหน้าจอคือบรูซ เจนเนอร์
‪นี่ไม่ใช่รายการที่บรูซถนัดนัก
‪ฉันไม่เก่งวิ่งระยะสั้น
‪การวิ่ง 100 เมตรเลยเป็นอะไรที่ท้าทายตลอด
‪แต่ก็ต้องใส่ไม่ยั้งเพื่อทำเวลาให้ได้
‪ฉันหงุดหงิด
‪เพราะฉันต้องการจะเก่งขึ้นอีก
‪เขาเป็นนักกีฬาที่น่าทึ่ง
‪แต่ดูเหมือนเขาจะยังติดปัญหา ‪เรื่องฟอร์มของเขาตอนวิ่งข้ามรั้ว
‪เร็วเข้า บรูซ
‪บรูซต้องการใครสักคน ‪ที่เขาฝึกด้วยได้
‪(วินซ์ สไตรเกอร์)
‪นี่เป็นรูปที่ถ่ายที่วิทยาลัยซานโฮเซซิตี ‪และนี่บรูซ ย้อนไป…
‪ย้อนไปในวันที่เรายังฝึกกันอยู่
‪ตอนนั้นเราก้ามปูกันมาก
‪บรูซห้อยอยู่กับแขนผม
‪ผมได้อ่านบทความ
‪ว่าบรูซ เจนเนอร์ ‪เพิ่งจะชนะการแข่งขันรายการหนึ่ง
‪และนี่เป็นรูป ‪ตอนที่หนุ่มหน้าตาดีคนนี้กำลังวิ่ง
‪ผมรู้เลย "ใช่ ฉันจะไปซานโฮเซล่ะนะ"
‪ผมเข้าไปในวายเอ็มซีเอ ‪และดูนั่น นั่นบรูซ
‪เขากำลังฝึกยกน้ำหนักอยู่
‪เขาเดินมาหาฉันแล้วพูดสั้นๆ ‪"นี่ ฉันอยากฝึกทศกรีฑา"
‪แล้วฉันก็ว่า "เอาสิ ตามมา"
‪เราเริ่มวิ่งด้วยกัน ‪ลงลู่ด้วยกัน
‪ยกน้ำหนักด้วยกัน
‪ส่วนที่ยากที่สุดของท่านี้ ‪คือการดันลูกเหล็กขึ้นท่าเตรียม
‪ตั้งไว้บนเข่าก่อน แล้วค่อยเอนหลัง
‪พร้อมกับเตะขาหนึ่งข้าง แล้วก็อีกข้าง ‪ส่งไปข้างหลังก่อน…
‪ตอนฝึกด้วยกัน ‪เขาจะพูดถึงนิโคไล อาวิลอฟ
‪บรูซจะบอกตลอดว่า ‪"นี่คือคนที่ฉันต้องเอาชนะให้ได้"
‪เขาอยากทำลายสถิติโลก
‪เราก็เลยไปยกคลีนแอนด์เจิร์กกัน
‪ซึ่งไม่ใช่แค่การยกลูกเหล็ก ‪แต่เป็นการเคลื่อนไหวแบบนักกีฬา
‪เราเรียกน้ำหนักจนทะลุ 300 ปอนด์
‪แล้วพอยกน้ำหนักเสร็จ ‪เราก็ยังกลับไปวิ่งกันต่ออีก
‪เขาจะพูดถึงการวิ่ง 1,500 เมตร
‪และการไล่แซงอาวิลอฟในช่วงสุดท้าย
‪ทุกๆ วัน เขาค่อยๆ เร็วขึ้น
‪ทรงพลังขึ้น
‪เขาเริ่มติดลมบน และเริ่มชนะการแข่ง
‪เห็นบรูซ เจนเนอร์แล้วนะครับ ‪เร็วจนน่ากลัวจริงๆ
‪ไปแล้วครับ
‪เป็นการกระโดดที่ดีมาก
‪คำรามลั่นเลยทีเดียว
‪ฉันรู้สึกอ่อนแอกว่าคนอื่นเสมอ
‪แต่มันกลายเป็นสิ่งมีค่าที่สุดของฉัน
‪ฉันทุ่มเทยิ่งกว่า
‪ฉันเอาจริงเอาจังยิ่งกว่า
‪ไม่มีใครสั่งให้ฉันทำแบบนี้ ‪ฉันไม่ได้ถูกเลี้ยงมาเพื่อให้ทำแบบนี้
‪เป็นฉันเอง ที่อยากเก่งเหนือใครๆ
‪อยากฝึกให้หนักกว่าใคร
‪เพราะชีวิตฉันต้องการสิ่งนั้น
‪หนึ่งปีก่อนแข่งขันโอลิมปิก ‪ผู้คนเริ่มรู้จักบรูซ
‪บรูซ‪ ‪เจนเนอร์จากซานโฮเซ แคลิฟอร์เนีย
‪เขาจะไปสร้างสถิติ ‪ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนที่มอนทรีออล
‪คนรู้ว่าเขาคือตัวเก็งที่จะสู้อาวิลอฟ
‪แรงกดดันมหาศาล
‪ปีหน้านี่งานช้างเลยใช่ไหม
‪- พูดอีกก็ถูกอีกครับ ‪- เรามีลุ้นไหมครับ
‪ผมมั่นใจว่าเฟรดดี้กับผมจะอยู่ในนั้นนะ
‪ผมมองเห็นสามอันดับแรกแล้วด้วย ‪เฟร็ด ผม แล้วก็อาวิลอฟ
‪- โอลิมปิกปีหน้าจะเป็นยังไงครับ ‪- อีก 11 เดือนนับจากนี้
‪ผมมีโอกาสพอๆ กับทุกคน ‪แต่ก็น่าจะชนะได้มากกว่าคนส่วนใหญ่
‪หวังว่าเราจะได้ขึ้นไปบนนั้น ‪ก็ต้องแข่งกันหน่อย
‪ทางเดียวที่ผมจะแข่งให้ชนะได้ ‪ก็คือต้องใส่ให้หมดทุกอย่าง
‪ซึ่งตอนนี้ ‪ผมหายใจเป็นกีฬาโอลิมปิก
‪ผมสละได้ทุกอย่างที่จำเป็น
‪(เจนเนอร์ต้องการหนึ่งเหรียญ-ทอง)
‪เจนเนอร์กำลังวิ่ง 1,500 เมตร ‪เพื่อจะเป็นแชมป์ครับ
‪(แพนอเมริกันเกมส์ ‪เม็กซิโกซิตี)
‪เจนเนอร์
‪แล้วจู่ๆ เจนเนอร์ก็ได้รับคำท้า
‪แต่มันจะดีต่อเจนเนอร์
‪เพราะมันช่วยให้มั่นใจได้ว่า ‪เขาจะไม่หลุดเจ็ดวินาทีที่ต้องการ
‪เจนเนอร์กำลังสู้สุดชีวิต
‪เพราะเขาแพ้ใครไม่เป็น
‪โดยเฉพาะติโต้จากอาร์เจนตินา
‪เอาแล้วครับ ผ่าน…
‪มันเป็นประสบการณ์ที่ดูเกินจริงไปสำหรับผม
‪มันคือความสุขและความตื่นเต้น ‪ที่หาไม่ได้อีกแล้ว
‪การที่ลูกๆ ได้เห็นพ่อของพวกเขา
‪คว้าแชมป์รายการใหญ่ ‪มีความหมายต่อคุณมากแค่ไหนครับ
‪มันพิเศษมากที่มีพวกเขาอยู่ที่นี่ ‪โชคดีมากที่ผมเอาชนะได้
‪ขอบคุณมากครับ ‪ช่างเป็นแชมป์เปี้ยนที่ยิ่งใหญ่จริงๆ
‪บริเวณนี้ดูเล็กไปถนัด…
‪น่ายินดีกับเขา
‪การได้เห็นไทเกอร์ชนะ
‪มันช่าง ‪มันทำให้เราเห็นถึงคุณค่าในสิ่งที่ทำ
‪ทุกคนต้องฟันฝ่าอุปสรรคในชีวิต
‪ทุกคนมีเรื่องราวที่ต้องรับมือ
‪และตลอด 11 ปีที่ผ่านมา ‪เขาผ่านอะไรมาเยอะมาก
‪ทั้งทางกาย ความรู้สึก
‪เรื่องอื้อฉาว สุดแล้วแต่
‪ความยุ่งยากใจ
‪แต่เขาก็ชนะมัน เสียดายอย่างเดียว
‪ลูกๆ ที่คอยเคียงข้างฉันอยู่ตอนนี้ ‪กลับไม่ได้อยู่ตอนที่ฉันลงแข่ง
‪สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ‪แห่งเมืองแพลตต์สเบิร์ก
‪กล่าวได้ว่านี่คือสิทธิพิเศษสูงสุด…
‪(ประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ด)
‪และเป็นเกียรติยิ่ง
‪ที่ได้มีโอกาสมาอยู่ที่แพลตส์เบิร์ก
‪ผมขอแสดงความยินดีกับทุกท่าน
‪สำหรับความสำเร็จ ‪ในการสร้างทีมโอลิมปิกแห่งอเมริกาปี 1976
‪และในนามของชาวอเมริกันทุกคน
‪ขอให้โชคดี ขอพระเจ้าคุ้มครอง
‪(แพลตต์สเบิร์กขอสดุดีทีมโอลิมปิก 1976)
‪(ยินดีต้อนรับ ‪กองทัพนักกีฬาโอลิมปิกแห่งชาติ)
‪- บรูซ เซ็นรูปให้หน่อย ‪- ครับ
‪ผมจะอยู่ที่นี่อีกสองสามวัน ‪เราจะเซ็นให้คุณจนมือหงิกเลย
‪- อันนั้น ตรงนี้นะ ได้เลย ‪- ขอบคุณฮะ
‪น่ารักจังเลย
‪ได้นะ เอาไปเลย ‪ไหวไหม สวยแล้วนะ
‪- อีกใบค่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- นายคันนี้ เพื่อน ‪- ผมคันนี้ใช่ไหม
‪พวกเขาให้เราขึ้นรถตู้ ‪แล้วก็ขับไปส่งที่มอนทรีออล
‪หนึ่งในเหตุจูงใจของฉัน
‪คือฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ‪หลังจบเกมนี้
‪ฉันต้องอุทิศมากไปเพื่อจะไปให้ถึง
‪ชนะ แพ้ เสมอ
‪จะอะไรก็ช่าง ฉันพอ
‪ตอนไปถึงมอนทรีออล ฉันประหม่าไปหมด
‪มันเครียดมาก
‪พวกเรามีประมาณ 70 คน
‪ไปกันยกครอบครัว
‪พ่อแม่เขาด้วย
‪ญาติๆ
‪เพื่อนๆ
‪นักกีฬาจะเข้าออกได้อยู่แล้ว
‪บรูซกับคริสตี้เลยมาถามผม ‪"นายจะเอาตั๋วหรือเปล่า"
‪แหงสิ ฉันจะไปมอนทรีออล
‪รูปบรูซ เจนเนอร์พร้อมลายเซ็น ‪ทางนี้เลย
‪คริสตี้กับฉันคุยกันว่า
‪"เบอร์ธ่าน่าจะไปด้วย" ‪เธอลงซ้อมกับเราทุกวันนะ
‪อย่างน้อยได้ไปดูเขาแข่งก็ยังดี
‪โอลิมปิกเป็นมหกรรมที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‪ที่แน่ๆ กว่า 200 ประเทศมารวมตัวกัน
‪เพื่อเน้นให้เห็นถึงสิ่งที่ดีที่สุดของมนุษยชาติ
‪ฉันได้เห็นกับตาว่ามันยิ่งใหญ่แค่ไหน ‪ขบวนแห่
‪ประวัติศาสตร์การแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
‪สีสัน ประเทศ
‪มหกรรมนี้ยิ่งใหญ่กว่าทุกสิ่ง ‪ที่เราเคยทำมาทั้งชีวิต
‪(เอบีซี มอนทรีล 1976)
‪จากมอนทรีออล ‪การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 21
‪สิทธิ์การนำเสนอแต่ผู้เดียวของเอบีซีสปอร์ต
‪วันนี้ ทั้งหมดเริ่มต้นที่ ‪สนามกีฬาโอลิมปิกอันยิ่งใหญ่แห่งใหม่นี้
‪สัปดาห์หน้าเราจะเริ่มรายงาน ‪ผลการแข่งขันทศกรีฑา
‪การแข่งขันที่ผู้คนเรียกร้องมากที่สุด ‪ในโอลิมปิกลู่และลาน ทศกรีฑา…
‪การแข่งขันสิบรายการในสองวัน ‪ปิดท้ายด้วยการวิ่งอย่างทรหด 1,500 เมตร
‪และผู้ชนะจะได้รับการแซซ้อง ‪ว่าเป็นนักกรีฑาที่เก่งที่สุดในโลก
‪และเมื่อมันจบลง คนจะบอกว่าเป็น ‪บรูซ เจนเนอร์จากสหรัฐฯ
‪หรือนิโคไล อาวิลอฟแห่งสหภาพโซเวียต
‪สิ่งที่เหลือทนที่สุดคือ ‪ทศกรีฑาจะอยู่ช่วงท้ายของมหกรรมนี้เสมอ
‪คุณไปถึงจุดตื่นเต้นที่สุด คุณอยู่ตรงนั้น
‪แต่แล้วอีกเกือบสองอาทิตย์หลังพิธีเปิด
‪คุณถึงจะได้แข่งทศกรีฑากับเขาเสียที
‪ฉันไม่อยากคุยกับใคร
‪ให้ฉันอยู่คนเดียวเถอะ
‪บรูซ เจนเนอร์ ตำแหน่งที่สาม
‪ดิ๊ก ชาปอยู่กับนักกีฬาสองท่าน ‪ของแต่ละทีม
‪ในสตูดิโอของซีเอฟซีเอฟในมอนทรีออล ‪สวัสดีครับ ดิ๊ก
‪สวัสดีครับ คงไม่มีที่ไหนเร็วเท่าที่นี่อีกแล้ว
‪เราอยู่กับนักกีฬาโอลิมปิกอเมริกันสี่ท่าน ‪บรูซ คุณจะเริ่มแข่งในวันพฤหัสฯ นี้
‪ผมมีเวลาอีกสามวัน ก่อนจะต้องลงแข่ง
‪ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ‪เมื่อวานนี้ ผมลงซ้อมครั้งสุดท้าย
‪ตอนนี้เหลืออีกแค่สามวัน ‪ผมจะให้ขาได้พัก
‪และเตรียมสภาพจิตใจให้พร้อม ‪สำหรับลงแข่ง
‪แค่นี้ครับทุกท่าน ขอบคุณมาก
‪ฉันไม่ได้ฝึกมาเพื่อออกทีวี
‪ฉันไม่ได้ฝึกมาเพื่อหาเงิน
‪ฉันฝึกถวายหัววันละแปดชั่วโมง
‪เพื่อยืนบนแท่นเดียวกันกับคนอื่นๆ ‪ที่เคยยืนก่อนหน้าฉัน
‪ฉันอยากครองตำแหน่ง ‪นักกรีฑาที่เก่งที่สุดในโลก
‪(ทศกรีฑา วันที่ 1)
‪การแข่งขันกรีฑาในโอลิมปิกเกมส์ครั้งที่ 21
‪ทันทีที่เข้าไปในสนาม
‪ฉันกวาดตาไปรอบๆ
‪และเห็นอาวิลอฟอยู่อีกฟากของสนาม
‪8,454 คะแนนคือสถิติโลกของอาวิลอฟ
‪ประเดิมการแข่งขันที่สิบนาฬิกาตรง ‪และดำเนินไปตลอดทั้งวัน
‪และรายการแรก วิ่ง 100 เมตรครับ
‪มันเป็นย่างก้าวที่น่ากลัว
‪เมื่อคุณอุทิศทั้งเวลาและแรงกาย
‪ไปกับการลงทุนในบางสิ่งบางอย่าง ‪เพื่อแลกกับ
‪การได้ลองสักครั้ง
‪- ไปเลย บรูซ ‪- ไป บรูซ ไป
‪เร็วเข้า บรูซ
‪ฉันว่าต่ำกว่า 11
‪ขณะที่ฉันชะลอ
‪ฉันมักมีปัญหาเรื่องการชะลอ
‪ฉันทำดีแล้วก็ได้
‪ในที่สุดเวลาของฉัน ‪ก็ขึ้นบนสกอร์บอร์ด
‪ฉันวิ่งได้ 10,94
‪มันคือ 100 เมตรที่เร็วที่สุดในชีวิตฉัน
‪ใจฉันคิด "ว้าว"
‪10,94 ครับ
‪เจนเนอร์ได้ 819 คะแนน ดังนั้นเขา…
‪รายการที่สองของการแข่งขันทศกรีฑา ‪กระโดดไกลครับ
‪รายการนี้ ‪บอกได้เลยว่าอาวิลอฟไม่ธรรมดาเลย
‪ครัทช์เมอร์ก็เช่นกัน และอันดับ…
‪อาวิลอฟเป็นนักกระโดดไกลที่เก่งมาก
‪ฉันจะอ่อนข้อให้เขาไม่ได้
‪ตอนนี้เราจะไปดูบรูซ เจนเนอร์ ‪กับการกระโดดไกล
‪บรูซ เจนเนอร์ ‪นี่ไม่ใช่รายการที่เป็นจุดแข็งของเขา
‪สถิติของเขาอยู่ที่ 23,8 ฟุต
‪แต่บรูซ‪ ‪เจนเนอร์ก็กระโดดได้ดีมากครับ
‪เจนเนอร์กระโดดได้ดีจริงๆ
‪กระโดดดีอยู่นะฉันว่า
‪ดีอยู่
‪- 7,05 ‪- 7,05 เขาต้องได้กี่เมตรนะ
‪-7,21 แต่เขา… ‪- เขาทำได้
‪(วิลเลียมและเอสเธอร์ เจนเนอร์)
‪ไม่ ไม่ๆ ยังไม่ถึงเป้าที่เขาวางไว้
‪นั่นทำให้ฉันไม่สบอารมณ์
‪เพราะฉันรู้ว่ามันจะเข้าทางอาวิลอฟ
‪ต่อไปมาดูการป้องกันแชมป์ ‪ของนิโคไล อาวิลอฟ
‪สงบ มั่นใจเต็มเปี่ยม
‪เหยียบกระดาน เท้าตบกระดานดีมาก
‪เหยียบได้แม่นยำมากครับ
‪ผลักตัวเองไปข้างหน้า ‪เพื่อเก็บทุกเซนติเมตรอันมีค่า
‪และเขาน่าจะ… ทำได้ดีครับ ‪24,8 ฟุต สำหรับ 925 คะแนน
‪อันดับของอาวิลอฟน่าจะขยับขึ้น ‪จากการกระโดดครั้งนี้
‪ไป เจนเนอร์ ไป
‪บรูซ เจนเนอร์ทุ่มได้สวย
‪ฉันทุ่มได้เกิน 50 ฟุต 4 นิ้วไปนิดหน่อย
‪และทำให้ฉันขึ้นอันดับสอง
‪ตอนนี้มาถึงรายการสุดโปรด ‪ของนิโคไล อาวิลอฟ
‪เขาโดดเด่นมากเรื่องการกระโดดสูง
‪อาวิลอฟนั่งดูบรูซ เจนเนอร์ ‪จากสหรัฐอเมริกา
‪เรียกไปที่ 6 ฟุต 8 นิ้ว
‪และนี่จะเป็นสถิติใหม่ของเจนเนอร์
‪ฉันพยายามไปแล้วสองครั้ง
‪ยังไม่ผ่าน
‪ฉันเหลือความพยายามครั้งที่สาม ‪ครั้งสุดท้าย
‪ฉันจำได้ว่ายืนอยู่ตรงนั้น ‪เตรียมออกตัว
‪ฉันมองไปที่ไม้พาดพร้อมกับคิดว่า
‪"ถ้าคราวนี้ยังไม่ผ่าน
‪ทุกอย่างจบ"
‪ใช่
‪บรูซ เจนเนอร์ เอาอีกแล้วครับ ‪เปิดก๊อกที่สองผ่านไปจนได้
‪เจนเนอร์ 882 คะแนน
‪บรูซดีใจมากครับ จะไม่ดีใจได้ยังไง
‪กลับมาที่ชายคนนี้ ‪ผู้ซึ่งมองว่านี่คือรายการของเขา
‪7 ฟุต 1/4 นิ้ว
‪เรียบร้อย
‪ยังไม่ทันได้แตะอะไรเลย
‪นิโคไล อาวิลอฟเคลียร์ที่ระยะ 7 ฟุต 1/4 นิ้ว
‪ทำคะแนนทศกรีฑาไปได้ 975 คะแนน
‪และเป็นสถิติใหม่ของอาวิลอฟ
‪อันดับสองครับ อาวิลอฟตอนนี้
‪เขากระโดดจากอันดับห้ามาอันดับสอง ‪ตามด้วยเจนเนอร์ และไซล์บาวเออร์
‪การแข่งขันรายการที่ห้าของทศกรีฑาชาย ‪วิ่ง 400 เมตร
‪แม้จะต้องพยายามเป็นพิเศษ
‪เพื่อทำอันดับให้ดีขึ้น
‪แต่การที่ใครจะทำให้สามอันดับแรก ‪เปลี่ยนได้นั้น
‪ดูเหมือนเขาจะต้องทำเวลาได้ดี ‪อย่างไม่น่าเชื่อเลยล่ะครับ
‪ฉันคิดเรื่องแข่ง 400 เมตรมาตลอดสี่ปี
‪รายการนี้แหละที่ฉันอยากวิ่ง
‪เสียงปืนดัง
‪ออกตัวกันได้ดีครับ ‪แล้วก็ผ่านโค้งกันมาแล้ว…
‪และฉันคิดว่า
‪"นี่จะเป็นการวิ่งในโค้งที่สอง ‪ที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน"
‪ฉันมองไปเส้น ‪แล้วค่อยๆ เข้าไปในโค้ง
‪ใจก็คิดว่า
‪"อย่าฝ่อนะ"
‪ถึงเส้นชัยแล้วครับ ‪บรูซ เจนเนอร์นำโด่งมาเลย
‪ไปดูเวลาของบรูซ เจนเนอร์
‪อยู่ที่ 47,51 เท่ากับ 923 คะแนน
‪ไปดูอันดับหลังจบห้ารายการกันครับ
‪คุณจะเห็นว่าสามอันดับแรก ‪เฉือนกันอยู่แค่ 35 คะแนนเท่านั้นเอง
‪เราจะไปต่อห้ารายการสุดท้ายกัน ‪ในวันพรุ่งนี้ครับ
‪มีอะไรจะพูดกับอาวิลอฟไหมครับ
‪ก็ไม่เชิงนะ เรา…
‪เราเข้ากันได้ดีมาก
‪เราหยอกล้อกันตลอด
‪อย่างผมทำได้หกฟุตแปด ‪ผมก็จะยิ้มให้เขา
‪เขาก็ตอบมาว่า "ดีมาก"
‪แล้วพอเขาทำได้เจ็ดฟุต ‪ผมก็พูดกับเขาแบบเดียวกัน
‪เราเข้ากันได้ดีมาก ‪ไม่มีการชิงดีชิงเด่นอะไรกัน
‪เหมือนกับ… คำพูดที่ว่า
‪"ฉันรักคู่แข่ง ‪เพราะพวกเขาดึงสิ่งที่ดีที่สุดในตัวฉันออกมา"
‪นั่นคือสถานการณ์ของผมกับอาวิลอฟ
‪นี่อาจจะเป็นการลงสนามที่ดีที่สุด ‪ในชีวิตเขา และชีวิตผมด้วย
‪ฉันตามอยู่ 30 คะแนน ‪แต่ต่อไปจะเป็นรายการถนัดของฉัน
‪แต่ตอนนี้กลับมีปัญหา
‪คุณมีเหรียญทองโอลิมปิกเป็นเดิมพัน
‪คุณควรจะนอนลง แล้วหลับซะ
‪แต่ฝนดันเทลงมาตลอดทั้งคืน
‪ในหัวคุณมีแต่ตัวแปรทั้งหมด ‪ที่จะเกิดขึ้นได้
‪"ถ้าฉันแพ้ล่ะ"
‪และด้วยความสัตย์จริง
‪ฉันกลัวแทบตาย
‪ใจฉันสั่นไปหมด
‪ฉันได้ยินเสียงติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก
‪นาฬิกากำลังเดิน
‪และทุกเข็มที่ดัง
‪จุดจบของการเล่นกีฬากำลังใกล้เข้ามา
‪ตื่นเช้าวันรุ่งขึ้น พื้นเปียกโชก
‪(ทศกรีฑา วันที่ 2)
‪เปลวไฟระยิบระยับ ‪ณ สนามกีฬาโอลิมปิก
‪ในวันฟ้าครึ้ม อากาศชื้นและเย็น ‪ในมอนทรีออล
‪นักทศกรีฑาของเรา ‪กำลังเข้าสู่การแข่งขันรายการที่หก
‪โดยมีอันดับต่างๆ ดังนี้ และสามอันดับแรก ‪ห่างกันแค่ 35 คะแนนเท่านั้น
‪วิ่งข้ามรั้วเป็นรายการที่น่ากลัวมาก
‪มีโอกาสพลาดสูง
‪คุณเตะรั้ว คุณทำรั้วล้ม คุณตาย
‪ไม่มีบล็อกครับ ‪และเสียงเหมือนกับไม้…
‪โอ้ว ดิกสันชะงัก แน่นอนครับเขา…
‪สองสามไฟลต์ก่อนหน้าฉัน ‪เฟร็ด ดิกสัน ทีมชาติอเมริกาคนหนึ่ง
‪เกิดลื่นในสนาม ‪เวลาเขาเสียไปหมด
‪เฟร็ด ดิกสันเข้ามาในเวลา 18 วินาทีเศษ
‪แบบนี้เขาจบ
‪เขาเสียคะแนนไปเกินกว่าจะชดเชยได้
‪บรูซก็เลยค่อนข้างสติแตก
‪เราไปฮีตที่สองกันต่อครับ
‪และในฮีตนี้เรามีนิโคไล อาวิลอฟ
‪ซึ่งช่ำชองรายการนี้มาก
‪อาวิลอฟตามหลังครัทช์เมอร์ ‪อยู่ในอันดับที่สองหลังจบห้ารายการ
‪ดูอาวิลอฟในช่องวิ่งที่สี่ครับ ‪เขาดูคงเส้นคงวา
‪และขึ้นนำแล้วครับ
‪ตามมาด้วยซามาร่า ‪เฟร็ดกวดขึ้นมาสุดกำลัง
‪ไซล์บาวเออร์จากออสเตรียอันดับสอง
‪และซามาร่าครองที่สาม
‪อาวิลอฟทำเวลาได้ดีมาก ‪ในการวิ่งข้ามรั้ว
‪14,20 วินาที
‪14,20 เป็นสถิติใหม่ของเขาด้วย
‪อีก 939 คะแนนสำหรับครั้งนี้
‪บวกเพิ่มใน 4,315 เดิม ‪และขึ้นนั่งแท่นไปเรียบร้อย
‪ตอนนี้เราย้ายมาที่ ‪การแข่งวิ่งข้ามรั้ว 110 เมตรฮีตสุดท้าย
‪บรูซ เจนเนอร์จากสหรัฐอเมริกา
‪ความกดดันสูงมาก
‪นิ้วเท้าคุณสะดุดเครื่องกีดขวาง ‪แล้วเกิดล้ม ทุกอย่างจบ
‪ฉันไม่สนว่าทำเวลาได้เท่าไหร่ ‪ฉันแค่อยากพาตัวให้รอดจากรายการนี้
‪เจนเนอร์ออกตัวได้ดี ‪และบรูซผ่านเครื่องกีดขวางไปได้เรื่อยๆ
‪ขาของเขาไม่ชนเครื่องกีดขวางเลย ‪เขาไม่ทำล้มเลยสักอัน
‪สโกว์โรเนกจากโปแลนด์ชนะไป
‪เจมี่ส์จากฝรั่งเศสได้ที่สาม ‪และเจนเนอร์ที่สองครับ
‪เวลาของเจนเนอร์คือ 14,84
‪นั่นคือ 866 คะแนน
‪เห็นเวลาแล้วส่ายหัวเลยครับ ‪แต่ผมมั่นใจว่าบรูซพอใจที่จบลงได้
‪แต่อันดับทั้งหมดหลังจบหกรายการ
‪เราจะเห็นอาวิลอฟ ครัทช์เมอร์ และเจนเนอร์ ‪พวกเขานำโด่ง
‪ดิกสันตกไปแล้ว
‪เราจะจดจ่อไปที่นิโคไล อาวิลอฟ ‪กับบรูซ เจนเนอร์
‪เพราะนั่นคือจุดตัดสินครั้งนี้
‪รายการต่อๆ ไป ‪เป็นการแข่งขันที่ฉันถนัดที่สุด
‪บอกตามตรง ‪ฉันคิดแทนทุกๆ คนเลยว่า
‪"จบแล้วล่ะ ทุกคนกลับบ้านได้" ‪รู้บ้าง "สิ่งนี้มันของฉัน"
‪คำรามได้ดังพอตัวเลยใช่ไหม
‪เฉียดฉิว… อยู่ในเส้นหรือเปล่า
‪ใช่ คิดว่าอยู่ครับ
‪8,454 คะแนน สถิติโลกที่อาวิลอฟทำไว้
‪เจนเนอร์วัย 26 ปี ‪สมญานักทศกรีฑาขนานแท้
‪เขาคือคู่ปรับคนสำคัญ
‪ไป เจนเนอร์ ไป
‪เจนเนอร์ดีดตัว และพุ่งขึ้น…
‪พ้นราวไปเรียบร้อย
‪เจนเนอร์กำลังเดินหน้า ‪ไปตามหมายกำหนดการที่ตั้งไว้
‪ไป เจนเนอร์ ไป
‪เมื่อมาถึงพุ่งแหลน ‪การแข่งขันทศกรีฑาลำดับที่เก้า
‪ร่างกายของคุณกำลังวอนขอความเมตตา
‪บรูซ เจนเนอร์เคยพุ่งได้ไกลสุดในชีวิต ‪ที่ 227 ฟุต 11 นิ้ว
‪ตอนนี้ขอแค่แตะๆ บริเวณนั้น
‪ก็ปิดประตูตีแมวได้เลยครับ
‪ปล่อยออกไปแล้ว พุ่งดีมากครับ
‪ไกลกว่า 220 ฟุตครับ บรูซ เจนเนอร์
‪คะแนนรวมวิ่งไปที่ 7,904 คะแนน
‪อาวิลอฟยังเป็นที่สาม
‪(ทศกรีฑา ‪อับดับที่ได้หลังจบ 9 รายการ)
‪การแข่งขันค่อยๆ จบไปทีละรายการ ‪จนถึงตอนนี้เหลือแค่รายการสุดท้าย
‪รายการที่หินที่สุด
‪การแข่งขันสุดท้าย วิ่ง 1,500 เมตร ‪ทั้งหมดของทศกรีฑาคือสิ่งนี้
‪คุณลงสนามมาแล้วสองวัน ‪วันละสิบชั่วโมง
‪ทรหดน่าดูเลยว่าไหม
‪1,500 เมตรสำหรับพวกทนทรหด
‪และมันคือรายการที่ฉันถนัดที่สุด
‪เพราะฉันเป็นพวกไม่กลัวเจ็บ
‪นี่คือหนึ่งในช่วงเวลานั้น
‪เวลาซึ่งนำฝูงชนแน่นขนัด ‪มาสู่โอฬารสถานแห่งนี้
‪ทุกการฝึกฝน ทุกเสียงโจษจัน ‪ทุกแรงบีบคั้น
‪ทุกอย่างจบ
‪ตอนนี้เหรียญทองอยู่บนลู่แล้วครับ ‪กำลังรอการออกสตาร์ต
‪สำหรับฉัน ‪นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเหรียญทอง
‪มันเป็นเรื่องของการทำลายสถิติโลก
‪ฉันต้องได้มากกว่า 8,600 คะแนน ‪เพราะไม่เคยมีใครทำได้ขนาดนั้น
‪และฉันจะทำมันต่อหน้าอาวิลอฟ
‪ถ้าทำได้แบบนั้น ‪ทุกอย่างที่ฉันอยากทำก็บรรลุ
‪ฉันไม่ได้จะแค่วิ่งเหยาะๆ
‪บรูซ‪ ‪เจนเนอร์ดูผ่อนคลายพอสมควร
‪ถ้าเขาทำได้ 4 นาที 35,8 วินาทีขึ้นไป
‪เขาจะทำสถิติโลกใหม่
‪อาวิลอฟจะต้องนำถึง 22 วินาที ‪เพื่อเอาชนะเขา
‪ระหว่างแข่งขัน ‪ในหัวฉันมีแค่ก้าว ก้าว ก้าว
‪ทำอะไรอยู่ อยู่จุดไหนของการแข่ง
‪จากนั้นฉันแซงอาวิลอฟในรอบที่หนึ่ง
‪ณ จุดนั้นเองที่ฉันรู้ว่าฉันทำได้
‪ฉันทำลายสถิติได้ ‪มันอยู่ตรงนั้น
‪แค่ต้องเอื้อมมือไปคว้ามันมา
‪เขาจะต้องผ่านตรงนั้น ตรงจุดสตาร์ต
‪ภายใน 2 นาที 16 หรือ 2 นาที 17
‪แต่ถ้าไม่ได้… เขากำลังทำบ้าอะไรอยู่วะ
‪วิ่งไปเลย บรูซ วิ่ง
‪- ไป บรูซ ‪- อย่าหยุดสิ เจนเนอร์
‪เร่งอีก บรูซ ช้าแล้วเนี่ย
‪ฉันรู้ตัวดี ‪กำลังแข่งรายการสุดท้ายอยู่
‪ฉันวิ่งได้ทุกเมื่อที่ต้องวิ่ง
‪เหลืออีก 300 เมตร ฉันบอกตัวเอง
‪"เหลืออยู่เท่าไหร่ ใส่ไปให้หมด"
‪เริ่มเตะแล้วครับ
‪บรูซ เจนเนอร์ ‪กำลังเร่งขึ้นทางตรงสุดท้าย
‪เขากำลังจี้ไปหาลีทวิเนนโก
‪เขาต้องการทำสถิติโลก
‪ดีที่สุดของเขาคือ 4 นาที 13,6 วินาที
‪ลีทวิเนนโกพยายามรักษาระยะ
‪บรูซ‪ ‪เจนเนอร์ใส่ไม่ยั้ง
‪เจนเนอร์กำลังกวดเต็มที่
‪แต่เวลาที่ได้
‪4 นาที 11,41 วินาที
‪บรูซ เจนเนอร์ทุบสถิติโลกทศกรีฑา ‪กระจุยไปแล้วครับ
‪สถิติโลกใหม่อยู่ที่ 8,618 คะแนน
‪ฝูงชนลุกขึ้นยืน
‪ตะโกนชื่นชมความพยายาม ‪อย่างสุดกำลัง…
‪(บรูซ เจนเนอร์-อเมริกา ‪เหรียญทอง)
‪ของชายวัย 26 ปี ‪จากซานโฮเซ แคลิฟอร์เนีย
‪นิโคไล อาวิลอฟเดินตัดสนาม ‪อย่างอ่อนล้า
‪(นิโคไล อวิลอฟ-โซเวียต ‪เหรียญเงิน)
‪มีความเจ็บปวดในการแข่งขันทศกรีฑา
‪บรูซ เจนเนอร์ยังยืนตัวตรง ‪ไม่ยอมให้ความเหนื่อยล้าดึงเขาลงได้
‪พระเจ้าช่วย
‪ไม่ว่าการวิ่งจะหนักหน่วงแค่ไหน
‪ฉันไม่เคยร่วงที่เส้นชัย
‪เพราะฉันผ่านเรื่องราวมาเยอะมาก
‪และต้องฟันฝ่าเพื่อไปให้ถึง
‪ไม่มีใครเคยรู้
‪ว่าแท้จริงแล้วมันเกี่ยวกับอะไรกันแน่
‪(สถิติโอลิมปิกและสถิติโลกใหม่ ‪ทศกรีฑา)
‪(บรูซ เจนเนอร์ สหรัฐอเมริกา ‪มอนทรีออล 1976)
‪ตอนที่เขาชนะ
‪มันช่างน่าทึ่ง และ…
‪เขาเข้ามากอดฉัน
‪ฉันข้ามราวบันไดเข้าไป ‪แล้วเขาก็กอดฉัน และ…
‪เขาบอกว่า "เราทำได้"
‪มันเป็นช่วงเวลาแสนวิเศษ ‪ที่เขามอบให้ฉัน
‪เขาบอกว่า "เราทำได้"
‪(พิธีมอบเหรียญรางวัล ‪ทศกรีฑา)
‪(1-บรูซ เจนเนอร์ ยูเอสเอ 8618 ‪สถิติโอลิมปิกและสถิติโลกใหม่)
‪ตอนที่เขาอยู่บนโพเดียม
‪ฉันเห็นหน้าเขา
‪และฉันรู้ดี ‪ฉันรู้ว่าเขาพยายามจะไม่ร้องไห้
‪เขามองมาที่ฉัน ‪เห็นฉันร้องไห้ แล้วเขาก็หัวเราะ
‪ฉันกำลังยืนอยู่บนแท่นเดียวกัน ‪เหมือนคนก่อนๆ
‪แต่ฉันกลัวแทบตาย
‪จากนี้ไป ชีวิตฉันจะเป็นยังไง
‪ฉันไม่กัดจ้ะ
‪ตอนนายกำลังลงวิ่ง 1,500 เมตร ‪ฉันพูดเลยว่า
‪ถ้านายวิ่ง 1,500 เมตรได้อึดขนาดนั้น ‪ฉันยอมเลิกบุหรี่เลยก็ได้
‪- ฉันพูดจริงนะ ‪- ตกลง อยู่ต่ออีกหน่อย
‪ฉันปีนเขาทุกลูก
‪ทุกอย่างที่ทำได้ ฉันก็ทำจนสำเร็จ
‪บรูซ เจนเนอร์ แชมป์โอลิมปิก
‪นักกรีฑาที่เก่งที่สุดในโลก
‪แต่ฉันก็ยังเป็นคนเดิม ‪กับปัญหาเดิมๆ
‪วันต่อมาฉันจำได้ว่า ‪ฉันตื่นเข้าห้องน้ำ
‪เหรียญวางอยู่บนเคาน์เตอร์
‪ทั้งตัวไม่มีเสื้อผ้าเลยสักชิ้น ‪มีแต่เหรียญห้อยคออยู่
‪ฉันมองในกระจกเต็มตัวแล้วพูดว่า
‪"นายทำบ้าอะไรไปวะเนี่ย"
‪ยินดีอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับ ‪ผู้ชนะการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
‪บรูซ เจนเนอร์ จะอยู่กับเราคืนนี้
‪บรูซ
‪และจากนั้นพบกับบรูซ เจนเนอร์
‪- บรูซ เจนเนอร์ ‪- บรูซ เจนเนอร์
‪คุณคงเบื่อกับการแสดงความยินดี
‪แต่มันก็เป็นผลงานที่งามงดหมดจดจริงๆ
‪ครับ เจ็ดสัปดาห์ที่ผ่านมา ‪ตั้งแต่การแข่งขันจบลง
‪ชีวิตผมเปลี่ยนไปมากจริงๆ
‪หลังโอลิมปิก ‪ผู้คนต่อแถวกันเป็นขบวน
‪แท็กซี่จอดกลางถนน
‪แล้ววิ่งมาขอจับมือ
‪ริช ฮาร์กินส์เรียกความมุมานะของเจนเนอร์ ‪ในโอลิมปิกที่มอนทรีออลว่า
‪"หนึ่งในความสำเร็จอันโดดเด่น ‪ของทศวรรษนี้"
‪ตอนแรกมันก็สนุกอยู่หรอก เขาเป็นฮีโร่
‪เขาคือสุดยอดฮีโร่ ‪คือนักกรีฑาที่เก่งที่สุดในโลก
‪จู่ๆ ก็กลายเป็นจุดสนใจของผู้คน
‪ทุกที่ที่คุณไป คนรู้ว่าคุณเป็นใคร ‪มันไม่เหมือนเดิม
‪ผมบรูซ เจนเนอร์
‪ผมรู้จักหลากหลายวิธีเอาชนะ ‪ตั้งแต่แท่นสตาร์ต
‪ฉันสร้างตัวละครตัวนี้ขึ้นมา ‪คนสำคัญ เป็นที่รู้จัก…
‪"บรูซ" ฉันติดแหงกอยู่กับเขา
‪ผมใช้ชีวิตที่ดีเป็นการเตรียมตัวเพื่อวันนั้น
‪ผมใช้เวลาหลายปี ‪และรับประทานวีทตี้ส์ไปเยอะมาก
‪เพราะอาหารเช้าที่เพรียบพร้อมด้วยวีทตี้ส์ ‪คือรสชาติแสนอร่อย และดีสำหรับคุณ
‪เชื่อในบรูซ เจนเนอร์ ‪วีทตี้ส์ อาหารเช้าของแชมป์เปี้ยน
‪เราใช้เวลาด้วยกันเยอะมาก ‪แม้จะหลังโอลิมปิก
‪แต่เขามีโน่นนี่นั่นเข้ามาเยอะมาก ‪การเป็นพรีเซนเตอร์ การแสดง…
‪ดูสิ นักกีฬาพรสวรรค์… ‪คุณดูเป็นธรรมชาติ
‪เดี๋ยวนะ นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪ที่สุดแล้วเขาก็ต้องไปต่อ ‪ชีวิตเป็นแบบนั้น
‪บทความในสปอร์ตอิลลัสเตรต
‪บอกว่าชีวิตที่เหลือของคุณ ‪จะประสบความสำเร็จ คิดแบบนั้นไหมครับ
‪เอาเป็นว่า ชีวิตที่เหลือของผม ‪จะยิ่งน่าสนใจขึ้นไปอีก
‪เพราะสิ่งที่ทำในมอนทรีออล ‪แต่ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความสำเร็จหรอก
‪แค่จะผ่อนลมหายใจลงก็ยังยาก
‪ไม่เหลือความเป็นส่วนตัว
‪สำหรับคริสตี้กับฉัน ความสัมพันธ์ที่ดำเนินไป ‪มันต่างกันสิ้นเชิง
‪สาวๆ ทั่วโลก พวกเธอพูดว่า
‪"ว้าว นั่นแชมป์ทศกรีฑา" แล้วก็…
‪ผมกับภรรยา เรากลมเกลียวกันมาก
‪แต่ก็มีบ้าง ‪ที่มันทำให้เธอลำบากใจ
‪จู่ๆ ชีวิตเราก็เปลี่ยนปุบปับ
‪และการเปลี่ยนนั้น ยากมากสำหรับฉัน
‪แต่เรารู้ดีว่า ‪ยังมีปัญหาอื่นอีกที่กำลังก่อตัวอยู่
‪โอลิมปิกคือสิ่งที่ทำให้ฉันเขว ‪ไปจากตัวตนของฉันเอง
‪ฉันกลัวว่าอาจเป็นตัวฉันเองนั่นแหละ ‪ที่ฉันต้องรับมือด้วย
‪คนชอบเรื่องดีๆ แบบนี้
‪ลูกหม้ออเมริกันกับศรีภรรยา
‪ฉันห่วงว่าฉันจะไปไม่ถึง
‪แต่ถึงแม้ชีวิตแต่งงานของเราจะลุ่มๆ ดอนๆ
‪แต่เราก็อยากจะสร้างครอบครัว
‪เราก็เลยมีเบิร์ต
‪อยู่นี่ไง เบิร์ต เจนเนอร์
‪อายุ… กี่วันนะ
‪ห้าวัน
‪พูดอะไรหน่อยครับลูก
‪นั่นแหละ ไมค์ด้วยไหม
‪เขาเป็นเจนเนอร์ เขาจะวิ่งหาไมค์
‪เบิร์ต ทางนี้จ้ะ
‪ดูสิลูก แม่มาแน่ะ
‪- เบิร์ต ไงจ๊ะ ‪- หม่าม๊าไง
‪ตั้งแต่จำความได้
‪ผมรู้ว่าพ่อมีอะไรที่ต่างออกไป
‪ก่อนโอลิมปิก พ่อไม่มีตัวตน…
‪(เบิร์ต เจนเนอร์)
‪ไม่เคยมีใครได้ยินชื่อ
‪แต่หลังจากโอลิมปิก ‪เธอเป็นนักกรีฑาที่เก่งที่สุดในโลก
‪ซึ่งมันเป็นทั้ง ‪คำอวยพรและคำสาปแช่ง
‪ฉันรักการเป็นพ่อคน
‪ลูกๆ ของฉันวิเศษมาก
‪แต่มันก็เป็นอีกสิ่ง ‪ที่พาฉันเขวออกไปจากสิ่งที่ฉันเป็น
‪ครั้งหนึ่งเขาพูดออกมาว่า ‪เขาไม่มีความสุขเลย
‪แล้วฉันก็พาลคิดไปว่าเขาไม่พอใจฉัน
‪มันเป็นความลับหนักอก ‪ที่ฉันพูดออกมาไม่ได้
‪เธอไม่รู้ว่าฉันกำลังดิ้นพราด ‪อยู่กับอะไรในหัวฉัน
‪ฉันไม่อยากให้ใครรู้จักฉัน ‪และรู้ว่าฉันเป็นใคร
‪ฉันมองออกว่า ‪เขาจำเป็นต้องทำความเข้าใจ
‪ก็เลยบอกไปว่า
‪"เมื่อคุณตัดสินใจพบนักบำบัด ‪ฉันจะกลับมา"
‪แต่เขาไม่
‪มันเป็นไปเช่นนั้น
‪ฉันคิดว่าเมื่อคริสตี้กับฉัน ‪แยกกันไปคนละทาง
‪ฉันอาจจะได้เข้าใจตัวเอง
‪ฉันปลีกตัวออกไปจากโลกเสียอย่างนั้น
‪หาข้อสรุปให้ตัวเองอยู่คนเดียว ‪ในกระท่อมที่มาลิบู
‪ฉันกำลังเจ็บปวดแสนสาหัส ‪จากความผิดปกติทางเพศ
‪และนั่นคือจุดเริ่มต้นของหกปี ‪ที่แย่ที่สุดในชีวิตฉัน
‪ผมจำได้ว่าผมอยู่ที่บ้านของยาย
‪แล้วพ่อก็บินมารับ
‪และนั่นเป็น…
‪เวลาอย่างน้อยสิบปี ‪หลังจากที่พวกเขาหย่ากัน
‪ไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยกัน
‪และนั่นคือตอนที่พ่อบอกกับแม่ว่า…
‪เขา… เธอกำลังเปลี่ยน
‪ฉันจำได้ว่าดูทีวีอยู่
‪และในข่าว
‪มีรายงานจากสมาคมคนข้ามเพศ ‪แห่งออเรนจ์ เคาน์ตี้
‪โดยเฉลี่ยในหนึ่งสัปดาห์ ‪จะมีประมาณหนึ่งคนที่กำลังรับการผ่าตัด
‪เพื่อแปลงเพศของเขาหรือเธอ ‪อยู่ที่ไหนสักแห่งในสหรัฐอเมริกา
‪การผ่าตัดเริ่มเป็นที่นิยมมากขึ้น
‪กว่าที่คนทั่วไปกำลังเข้าใจกันอยู่
‪ฉันโทรไปหาพวกเขา ‪บอกว่ากำลังมองหานักบำบัด
‪ฉันบอกพวกเขาไม่ได้ว่าฉันเป็นใคร ‪ชื่อเรียงเสียงไร
‪แต่นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันสามารถนั่งลง
‪และพยายามหาทางออก ‪ร่วมกับผู้เชี่ยวชาญจริงๆ
‪ตอนแรกมันยากที่จะทำความเข้าใจ
‪ต้องเริ่มกินยาฮอร์โมน
‪ต้องทำอิเล็กโทรไลซิส ‪เพื่อเอาหนวดเคราออก และ…
‪ผมไม่เคยลืม วันที่ผมผลุนออกจากห้อง ‪ตอนประถมหก…
‪เพราะบ่อน้ำตามันพร้อมจะแตกแล้ว
‪ไม่มีใครรู้ว่าทำไม
‪ผมลุกขึ้นแล้ววิ่งออกจากห้อง
‪และไปร้องไห้อยู่ตรงทางเดิน
‪แต่มันไม่ได้เป็นเพราะ ‪พ่อกำลังจะเปลี่ยน มันเพราะ…
‪ผมกลัวว่าพ่อจะเปลี่ยนไปเป็นคนอื่น
‪และไปอยู่ที่อื่น ‪ที่ผมไม่มีวันจะได้เจอพ่อของผมอีก
‪ใช่ มันเป็นช่วงที่ยากมาก
‪ฉันพยายามจะเปลี่ยน ‪แต่ฉันก็กลัวเกินไป
‪กลัวเกินไป
‪ห้าหกเดือนต่อมา ‪ฉันได้เจอกับคริส เธอดีกับฉันมาก
‪เธอดึงฉันออกมาจากความหดหู่ ‪ทำให้ฉันไปต่อ
‪กลับไปสู่ชีวิต ในฐานะบรูซ
‪ถ้าเป็นอะไรไม่ได้แล้ว ‪ก็จงเป็นบรูซที่ดีเถอะ
‪คริส ลูกจะรับบรูซเป็นสามีของลูกหรือไม่
‪ลูกจะให้คำมั่น ‪ว่าลูกจะรักและให้เกียรติเขาหรือไม่
‪ให้ค่ะ
‪เอาล่ะนะ หนึ่ง สอง สาม ยิ้ม
‪บรูซ ยิ้มหน่อย
‪และนี่คือ
‪จูบอันแสนโรแมนติก ‪สำหรับภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ของผม
‪เอาล่ะ พร้อมหรือยัง นี่แน่ะ โอเค
‪ลูกๆ มากันแล้ว พวกเขากำลังตื่นเต้น ‪กับเปิดเทอมใหม่
‪มากันแล้ว
‪ไปที่โคลอี้ก่อน
‪โคลอี้ พ่อรู้นะ ‪ว่าลูกตื่นเต้นกับการไปโรงเรียนวันแรก
‪สาวในเครื่องแบบ คิมเบอร์ลี่นั่นเอง…
‪ฉันรักการเป็นพ่อคน ‪ฉันรักการนั่งรถกับลูกๆ
‪ฉันรักการให้คำชี้แนะ ‪และเลี้ยงดูพวกเขาจนเติบใหญ่
‪รายการแรกในปฏิทินคือ ‪การแสดงหุ่นกระบอก
‪ไป
‪ไงจ๊ะ ไคลี่
‪แต่ปัญหาก็ยังไม่หมดไป
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪ป๊าอยากให้ลูกรู้ว่า ปาป๊ารักลูกนะ
‪และป๊าก็คิดว่า ‪ลูกคือสาวน้อยมหัศจรรย์ด้วย
‪จูบป๊าหน่อยได้ไหม
‪เราถ่ายวิดีโออยู่นะ
‪ทีนี้เราต้องพูดอะไรนะลูก
‪เราต้องพูดว่า ‪"สวัสดีทุกคน คริสต์มาสปี 1997"
‪ให้ตายสิ ลงมาเร็วมากครับ
‪เธอลงมาเร็วจริงๆ
‪เย่
‪ฉันพยายามทดลองเยอะมาก
‪แล้วก็คิดเอาว่า "น่าจะได้อยู่นะ ‪ฉันก็แค่แอบแต่งหญิงอยู่ในห้อง
‪แล้วก็เป็นบรูซคนเดิมไปเรื่อยๆ"
‪ตรงนี้เป็นจุดออกสตาร์ต ‪ผมมาจ๊ะเอ๋กับบรรดาเจนเนอร์วัยโจ๋ที่นี่
‪โบรดี้อยู่หรือเปล่า
‪ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ‪ฉันอยู่ที่แมริออทในออร์แลนโด ฟลอริดา
‪วันทั้งวัน ฉันมีแค่งานบรรยายหนึ่งชั่วโมง
‪แล้วที่เหลือ ฉันจะได้อยู่กับตัวเอง
‪ฉันคิดว่า "โอเค ฉันย่องออกไป ‪ขึ้นรถ ขับวนไปเรื่อยได้นี่หว่า"
‪มีอิสระนิดหนึ่งก็ยังดี
‪ฉันขับรถวนอยู่เป็นชั่วโมง แล้วก็กลับ
‪ฉันกำลังเดินผ่านล็อบบี้ไปที่ลิฟต์…
‪และเหมือนจะผ่านไปทางหน้าบาร์
‪แล้วก็มีผู้ชายวิ่งมาหาฉัน
‪บอกว่า "ฉันรักผู้หญิงข้ามเพศ"
‪ฉันพุ่งปรู๊ดไปตามทางเดิน กระแทกประตู
‪หัวใจฉันเต้นแรงมาก ‪ฉันกลัวแทบตาย
‪ในใจก็คิดว่า "เกือบโดนจับได้แล้วไหมล่ะ"
‪แต่เมื่อได้เรียนรู้ ‪ฉันก็รู้สึกสบายใจมาก
‪ขอบคุณมากครับ
‪แต่แล้วโชว์นี้…
‪ก็เปลี่ยนปุบปับฉับพลัน
‪โลกเปลี่ยนไปแล้ว
‪มันเป็นเรื่องยาก ‪เพราะฉันมีความลับเยอะมาก
‪ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ ‪เพื่อจะมีชีวิตแค่ไม่กี่อึดใจ
‪เรื่องแรก อย่างเป็นทางการค่ะ ‪บรูซกับคริสแยกทางกัน หลังแต่งกันมา 22 ปี
‪ไม่ต้อง "โอ๋" เลย หมายถึง "ดีจัง" ล่ะสิ
‪บรูซ มีความสุขไหม ‪ที่ได้เป็นโสดอีกครั้งน่ะ
‪ตอนที่ฉันกับคริสแยกทางกัน
‪ฉันตัดสินใจว่า "ฉันไม่ไหวจะทนแล้ว ‪ฉันจะทำสิ่งนี้"
‪บรูซ คุณคบกับรอนด้าอยู่ใช่ไหม
‪ฉันเริ่มผ่าตัดไปบางจุด
‪แต่ฉันก็ยังอยากเก็บเงียบเอาไว้ก่อน
‪เพราะฉันยังไม่เคยพูดถึงปัญหาเหล่านี้ ‪กับพวกลูกๆ เลย
‪ฉันก็เลยเดินออกจากคลินิก ‪ทางตรอกด้านหลัง
‪หลังจากฉันรับการผ่าตัดหลอดลม ‪ไปนิดหน่อย
‪แต่มันก็ดันมีรูป
‪ที่ทีเอ็มซีจะตีพิมพ์เข้าจนได้
‪เราขอเบิกเนตรด้วยข่าวใหญ่ในเว็บไซต์
‪บรูซ เจนเนอร์พบศัลยแพทย์ตกแต่ง ‪ที่เบเวอร์ลีฮิลส์
‪เพื่อเฉือนลูกกระเดือกทิ้ง
‪บรูซ คุณไปผ่าตัดมาจริงเหรอ ‪มีคำอธิบายบ้างไหม
‪คุณไม่อยากให้ใคร ‪พูดถึงการระบุเพศใหม่ของคุณใช่ไหม
‪คุณบอกลูกๆ ให้ปิดเป็นความลับหรือเปล่า
‪เคนดัลล์ ‪คุณโกรธไหมที่พ่อคุณแปลงเพศน่ะ
‪ลูกๆ ฉันรับรู้หมดทุกเรื่อง…
‪ฉันก็แค่ยังไม่ได้พูดออกจากปาก ‪ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪และนั่นคือช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิตฉัน
‪ไม่รู้สิ ฉันเป็นพ่อแม่ที่ดีกว่านั้นนะ
‪แต่ตอนนั้น ฉันไม่ใช่
‪มาเถอะ
‪แพะมากันแล้ว
‪ผมไม่มีวันลืมตอนที่พ่อมาบอกว่า ‪เธอจะเปลี่ยน
‪เราเดินเล่นกับฝูงแพะแบบนี้แหละ
‪แล้วผมก็พูดไปว่า ‪"นี่พ่อ ผมน่ะรู้เรื่องมาเป็นศตวรรษแล้ว"
‪แล้วบางสิ่งก็เกิดขึ้น ‪มันเหมือนความจริงใจ และ…
‪ความชิดใกล้ และ…
‪พ่อผมเริ่มลดการ์ดลง
‪ซึ่งเป็นอะไรที่ไม่ได้เห็นกันบ่อยๆ
‪แล้วมันก็เป็นบทสนทนา ‪ที่ผมจะถนอมไว้
‪ให้มากกว่าทุกๆ บทสนทนา ‪ที่ผมเคยคุยกับพ่อไป
‪มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆ
‪แล้วก็เหลือเครื่องกีดขวางสุดท้าย ‪ที่ฉันต้องกระโดดข้าม
‪ศรัทธาของฉัน ต่อพระเจ้า
‪ฉันเลยเชิญบาทหลวงมา ‪เล่าเรื่องของฉันให้ท่านฟัง
‪แล้วก็ถามไปโต้งๆ ว่า
‪"ในสายตาของพระเจ้า พระองค์ทรง ‪มองฉันยังไง ฉันทำสิ่งที่ถูกหรือเปล่า"
‪ฉันไม่เคยได้รับคำตอบอะไรเลย
‪แต่ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตไปเพื่อ ‪หลบๆ ซ่อนๆ
‪ไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้
‪ฉันอยากจะตอกหน้าทุกๆ คนไปว่า
‪"ช่างหัวพวกแกสิ นี่แหละฉัน"
‪"ยอมรับซะ"
‪(แวนิตี้ แฟร์ ‪"เรียกฉันว่าเคทลิน")
‪สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ‪เธอผู้องอาจ เคทลิน เจนเนอร์ผู้น่าทึ่ง
‪ฉันจำได้ ตอนที่ได้ใบขับขี่
‪เคทลิน มารี เจนเนอร์ ‪ตัวอักษรระบุเพศ ญ.
‪และนั่นข่าวดี
‪ลงตรงกลางเลย
‪ฉันเคยคิดว่า "เดี๋ยวนะ ‪ฉันยังทำทุกอย่างที่เคยทำได้อีกไหม"
‪รู้ไหม ‪ฉันเคยแข่งรถ ขับเครื่องบิน
‪ตีกอล์ฟ เยอะแยะเลย ‪ฉันควรเลิกทำเรื่องพวกนั้นไหม
‪แต่หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็คิดได้ ‪"ไร้สาระเป็นบ้า"
‪เออ ฉันก็เลยเล่นกอล์ฟ ‪แถมยังเล่นเก่งกว่าเดิมด้วย
‪เลี้ยว
‪ไม่เลี้ยว
‪มันเป็นเวลาที่หวานอมขมกลืน ‪หายใจไม่ทั่วท้อง แต่ในทางกลับกัน
‪มันเหมือนการปัดแก้ม ‪เพื่อเขี่ยบรูซให้ตกไปจากผิวโลก
‪บางทีคนก็ว่า "โอ้ เกมนี้เคทลินชนะ"
‪"เป็นเคทลินจริงๆ สินะ" ‪แต่ฉันว่า "ไม่ ไม่ๆ บรูซชนะเกม"
‪ฉันพูดแบบนั้นได้เต็มปากเลย
‪ฉันยกเครดิตให้เขา เขาทำเรื่องพวกนั้น
‪เป็นฉันทั้งหมดเหรอ ‪เป็นเรื่องราวของฉันล้วนๆ เหรอ
‪ไม่เฉียดเลยสักนิด ‪มันมากกว่าแค่ฉันไปเยอะ
‪ฉันให้เกียรติในสิ่งที่เขาทำ
‪ฉันยกให้บรูซเสมอ ‪เพราะบรูซคือคนทำ
‪ถ้ามองย้อนกลับไป ไม่รู้สิ ผมยังสงสัยอยู่ว่า…
‪ถ้าพ่อไม่ได้เป็นทรานส์ล่ะ ‪พ่อจะชนะได้หรือเปล่า
‪ผมสงสัยว่า ‪แรงขับขนาดนั้นมาจากไหน
‪ต้องการเป็นที่ยอมรับในหมู่ผู้ชาย ‪ซึ่งเขาไม่เคย…
‪เธอไม่เคยรู้สึก…
‪ยอมรับโดยดุษฎี
‪หรือไม่เคยรู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งในนั้น
‪รู้ไหม ฉันขึ้น 70 แล้ว
‪ฉันเหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่ปี
‪สิ่งหนึ่งที่ฉันสงสัยมาตลอด
‪ณ วันนั้น ‪เมื่อขึ้นไปอยู่หน้าประตูสวรรค์
‪คุณยืนอยู่ตรงนั้น
‪คุณถามพระเจ้าว่า "ท่านทำแบบนี้ทำไม"
‪ทำไมปัญหานี้ถึงอยู่ในหัวฉัน
‪คุณสงสัยว่า "มันมีเหตุผลสำหรับเรื่องนี้ไหม"
‪คุณขึ้นไปบนนั้น ‪แล้วพูดว่า "ฉันทำได้ดีไหม"
‪หวังว่าท่านจะตอบ "ใช่"
‪"เธอดูแลครอบครัวได้อย่างวิเศษ"
‪"ในที่สุด ‪เธอก็ได้มีชีวิตที่แท้จริง"
‪ทั้งหมดที่ฉันทำได้ ก้าวต่อ
‪แต่ตอนนี้ขึ้นบทใหม่แล้ว ‪มาดูกันว่าเคทลินจะทำอะไรได้บ้าง
‪จบเท่านั้น
‪(คำบรรยายโดย ปาริชาติ ชัยพิกุล)