Downloaded from YTS.MX
‎- แม่สวยแล้วค่ะ ‎- ขอบใจจ้ะ
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ให้แม่ถือนี่ไหม หรือเอาไปไว้ตรงอื่น
‎ถ้าอยากให้ทำ ฉันปล่อยเสื้อได้นะ
‎- ไม่ครับ เพอร์เฟกต์แล้ว ‎- โอเคจ้ะ
‎ติดไมค์แล้วค่ะ แม่
‎- ได้เลย โอเค ‎- เช็กทรงผมก่อนนะคะ
‎แม่ แม่สวยมากเลย
‎ทุกอย่างเริ่มต้นได้ยังไงนะ
‎ทุกอย่างเริ่มต้นยังไง
‎ตอนเด็กๆ ฉันรู้ว่าฉันมีแม่ที่พิเศษมากๆ
‎แล้วเราก็ถูกเลี้ยงมา
‎ในครอบครัวแบบมรดกอิตาลีที่แสนดี ‎รักเรามากๆ
‎ฉันไม่ได้กินเชียริโอสเป็นมื้อเช้า ‎ฉันกินฟริตตาต้ากับบร็อกโคลินี่
‎ฉันไม่เคยตามกระแสเลย สักครั้ง
‎ฉันไม่เคยคิดอยากทำ
‎ลูกๆ บอกฉันเสมอว่าพวกเขาอยากให้ฉันทำอะไร
‎"แม่ แม่ควรไปวิ่งนะ"
‎"แม่ควรกระโดดนะ ‎แม่ควรออกกำลังกายทุกแบบ"
‎ฉันก็คิดว่า "โอเค ว่ามาซิ"
‎"รู้ไหม แม่ อย่ากินผลไม้เยอะนะ"
‎"นั่นมันน้ำตาล"
‎แล้วก็...
‎"เมล็ดฟักทองดีต่อสุขภาพนะ"
‎แล้ววันนึง ฉันก็ถูกถาม
‎ทำไมถึงไม่ลองชิม
‎พาสต้าโฮลวีตดูบ้าง
‎นั่นแหละ จบเลย
‎ฉันบอกว่า "รู้ไหม แม่ก็ฟังทุกอย่างที่ลูกพูด"
‎"แม่เคารพทุกอย่างนะ"
‎"แต่แม่ก็ถามตัวเอง"
‎"โซเฟีย ลอเรนจะทำอย่างไร"
‎เสร็จแล้วครับ ขอบคุณครับ
‎ติดกระดุมไหมครับ
‎โชว์ร่องอกเยอะไปเหรอ
‎นิดหน่อย
‎"โซเฟีย ลอเรนจะทำอย่างไร"
‎แต่ทำไมต้องฉัน
‎ดูรอยยิ้มนั่นสิ
‎เธอมาจากเนเปิลส์
‎เราก็มาจากเนเปิลส์ตอนล่าง
‎คาลาเรีย บาญญารา
‎นี่แม่ฉันเอง
‎- พ่อแม่แนนซี่มาจากอิตาลี ‎- แล้วก็พ่อสุดหล่อของฉัน
‎รุ่นพ่อแม่ฉันที่อิตาลี
‎มีการแต่งงานแบบคลุมถุงชน
‎- ใช่ค่ะ ‎- แล้วก็มีสินสด
‎- สินสอด ‎- สินสอด
‎โน่นนี่นั่น ครอบครัวมากัน
‎จัดงานพื้นที่ใหญ่ๆ หรืออะไรที่สมัยก่อนทำกัน
‎แม่ฉันบอกเลย "พ่อคะ ไม่เอา"
‎"หนูเลือกของหนูเอง"
‎ฉันเกิดที่อเมริกา
‎สามปีหลังพ่อแม่มาจากอิตาลี
‎ฉันเป็นคนอิตาลีสุดๆ
‎ญาติในรุ่นที่ฉันรู้จัก ไม่มีคนไหนเลย
‎ที่เป็นชาติอื่นนอกจากอิตาลี ฉันฝังรากลึกจริงๆ
‎เวลาพ่อแม่ไปดูหนังกัน
‎ก็จะไม่ไปดูหนังอเมริกันที่พวกเขาแทบไม่เข้าใจ
‎ไม่ใช่แค่ภาษานะ แต่พฤติกรรมด้วย
‎ไม่เลย พวกเขาไปดูหนังอิตาลี
‎ดูสิ พระเจ้าช่วย เธอแม่นมาก ดูเธอสิ
‎เห็นเมื่อกี้ไหม
‎ไม่เอาน่า
‎เธอรู้วิธีทำตัวเย้ายวน
‎ฉันทำพิซซ่าอยู่ แต่... เห็นไหม
‎ดูท่าทีเธอสิ
‎ใช่ นั่นแหละ "อีโมซี่"
‎"อีโมซี่" ภาษาอิตาลีแปลว่าท่าทาง
‎เวลาฉันเห็น ฉันดูออก
‎ฉันทำเองไม่ได้นะ แต่ฉันจำได้เวลาเห็น
‎กับพ่อแม่ เพื่อนๆ แล้วก็...
‎นั่นคือชีวิตวัยเด็กของฉัน ‎เป็นสาวน้อย แล้วก็โตขึ้นมา
‎นั่นคือหนึ่งในสิ่งที่ฉันสนุกมากๆ
‎แล้วก็แน่นอน โซเฟีย ตัวแทนแห่งความสวย
‎แต่ไม่ใช่ความสวยแบบคลาสสิก
‎เหมือนอย่างเกรซ เคลลี่ ‎ที่เครื่องหน้าเพอร์เฟกต์
‎เธอมีความสวยคลาสสิกแบบของตัวเอง
‎และนั่นเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันมากๆ
‎เพราะเราทุกคนต่างกัน แล้วคนสวยก็มีเยอะมาก
‎ดูเธอเดินมาตามถนนสิ ตายจริง น่ารักมากเลย
‎นั่นแหละสุภาพสตรี
‎ถ้าฉันหน้าเหมือนเธอก็คงดีนะ
‎เพราะฉันเองก็อึ๋มเหมือนกัน
‎แล้วเธอก็ไม่ได้ผอมด้วย
‎ฉันเข้าไม่ถึงพวกนางแบบผอมๆ แห้งๆ น่ะ
‎ตอนอายุ 30 กว่าๆ ฉันออกแบบ ‎โครงการเพิ่มพูนความรู้โครงการแรกในรัฐ
‎แล้วฉันก็ต้องร่วมงานกับนายกเทศมนตรีห้าคน
‎สิ่งเดียวที่ทุกคนเหมือนกัน ‎ก็คือพวกเขาชอบรูปลักษณ์ของฉัน
‎เพราะฉันทำให้พวกเขาดูดี
‎ขอต้อนรับสู่โครงการเพิ่มพูนความรู้ฟอร์ต ลีค่ะ
‎เป็นโครงการหลังเลิกเรียน อาสาสมัครล้วนๆ
‎ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษเพื่อเด็กๆ...
‎แล้วฉันก็ไม่ได้ทำแค่เพื่อตัวเอง
‎ฉันทำเพราะฉันอยากให้พวกเขาตอบตกลงกับฉัน
‎ให้กับโครงการ ให้กับเด็กๆ
‎ทุกอย่าง ตั้งแต่การปรุงอาหารชั้นสูง ‎ไปจนถึงการวาดภาพและถ่ายภาพ
‎มีทั้งหมด 84 คลาส ปีนี้เป็นปีที่ห้าแล้ว
‎ผู้หญิงสมัยนี้คงฆ่าฉันที่พูดแบบนี้
‎แต่พวกเธอไม่ควรทำนะ
‎เพราะมันไม่ได้สำคัญที่อะไรเลย ‎นอกจากนำเสนอสิ่งดีที่สุดของตัวเอง
‎เธอใช้ทุกอย่างที่เธอมีได้คุ้มค่าเสมอ
‎มันเชื่อยากนะว่าเธอเพิ่งอายุ 17 ‎ในหนังเรื่องนั้น
‎สมัยสาวๆ
‎แล้วตอนนี้ล่ะ
‎- "สมัยสาวๆ" ‎- ผมรู้ พอพูดออกมา ผมรู้เลย...
‎(เทสต์หน้ากล้องครั้งแรก อายุ 15)
‎คุณรู้สึกโชคดีไหม
‎- โชคดีเหรอ ‎- โชคดี ใช่
‎โชคดีที่ได้เป็นตัวคุณเอง ‎แล้วก็โชคดีที่มาถึงจุดนี้ได้
‎มันไม่เหมือนที่ข่าวเขียนถึงฉันนะ ‎แบบนิทานซินเดอเรลล่าน่ะ
‎"เธอได้เป็นยอดนักแสดง แค่เพียงใช้..."
‎- เวทมนตร์เหรอ ‎- เหมือนภูตถือคทากายสิทธิ์
‎ฉันชอบตอนที่ได้อ่านนะ ฉันรู้สึกโรแมนติก ‎แล้วก็ซาบซึ้งกับมันมาก
‎แต่ความจริงคือ
‎ฉันคิดว่าแต่ละก้าวของอาชีพฉันมันยากลำบากมาก
‎ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ‎เรามีเงินไม่พอดำรงชีวิต
‎เราก็เลยไม่มีอะไรกิน
‎พ่อไม่เคยดูแลเราเลย
‎สักครั้ง
‎แม่ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับตัวเอง ‎ฉัน แล้วก็น้องสาว
‎แม่ก็เลยอยากให้ฉันไปประกวดนางงามที่เนเปิลส์
‎ฉันชนะการประกวดนั่น
‎แล้วด้วยเงินที่ฉันได้จากงานประกวด
‎ฉันก็ไปโรม ไปหางานทำได้
‎(ทูไนต์สวิทคลีโอพัตรา (1954))
‎(อะเดย์อินคอร์ต (1954))
‎วิตโตริโอ เด ซิก้าเป็นคนที่สะดุดตาฉันจริงๆ
‎ตอนอายุ 17 ฉันแสดง ‎"เดอะโกลด์ออฟเนเปิลส์" กับเขา
‎แล้วมันก็เป็นหนังฮิต
‎นั่นทำให้ฉันได้แจ้งเกิด
‎(เอโดอาร์โด ปอนติ ‎ผู้กำกับ "เดอะไลฟ์อะเฮด" ลูกชายโซเฟีย)
‎โอเค เริ่มใหม่นะ แม่
‎ให้มันไหลลื่นหน่อย ‎ตรง "มันยากเสมอที่ต้องเลี้ยง..."
‎โอเคนะ กล้องพร้อม
‎แอ็กชัน
‎คัต ดีมาก โอเค อีกรอบนะ ทันทีเลย
‎เอาเลยๆ
‎ผมได้ทั้งเทกมาแล้ว
‎แต่นี่คือสีหน้าเดียวที่ผมอยากเน้น
‎ผู้ที่ได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล ‎สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
‎ได้แก่ ออเดรย์ เฮปเบิร์น ‎จาก "เบรกฟาสต์แอตทิฟฟานี่ส์"
‎ไพเพอร์ ลอรี่ จาก "เดอะฮัสเลอร์"
‎เจอรัลดีน เพจ จาก "ซัมเมอร์แอนด์สโมก"
‎นาตาลี วูด จาก "สเปลนดอร์อินเดอะกราส"
‎โซเฟีย ลอเรน
‎โซเฟีย ลอเรน จาก "ทูวีเมน"
‎ผมเก็บไว้ทีหลังน่ะ
‎ผู้ชนะได้แก่...
‎โซเฟีย ลอเรน
‎คุณไม่ได้ไปงานประกาศรางวัล
‎ทำไมเหรอครับ
‎เพราะนั่นเป็นครั้งแรกที่พวกเขา...
‎ให้สิทธิ์ในการรับรางวัล
‎กับหนังต่างชาติ
‎ฉันเลยบอกว่า
‎"ถ้าฉันเป็นหนึ่งในห้ารายชื่อ
‎ฉันก็คงจะดีใจมาก แต่ฉันคงไม่มีทางชนะ"
‎ฉันก็เลยอยู่บ้าน
‎แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
‎แล้วใครโทรมาล่ะ
‎แครี่ แกรนต์
‎บอกว่า "โซเฟีย คุณชนะ"
‎(ทูวีเมน (1961))
‎ใน "ทูวีเมน" เธอรับบท
‎ผู้หญิงที่เข้มแข็งมาก ที่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
‎เกิดระเบิดทุกที่ที่เธอไป เดินเท้าไป ไป...
‎เธอก็จะปกป้องลูก
‎บางครั้ง ไม่ว่าคุณจะทำยังไง
‎คุณก็ทำถูกไม่ได้เสมอไป
‎มันไม่ได้จริงๆ
‎ในฉากนี้ ตรงนั้นเลย ‎เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก
‎เธอเชื่ออย่างเต็มหัวใจ
‎ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอในโบสถ์ได้
‎สะเทือนใจมาก
‎ฉันรู้สึกว่ามันเจ็บปวดแสนทรมาน
‎ทรมานจริงๆ
‎พ่อแม่ปกป้องลูกทุกนาทีไม่ได้หรอก
‎เราก็พยายาม
‎เราใช้ทุกวินาทีเพื่อปกป้องลูก
‎แต่ต้องทำยังไง
‎อัลเฟรดเป็นลูกคนโต เกิดเมื่อปี 1960
‎เกลนน์ ปี 1962
‎เรจิน่า ปี 1963
‎โดมินิก ปี 1964
‎ฉันรู้ว่าฉันต้องเข้มแข็ง
‎ฉันรู้ว่าฉันต้องเข้มแข็งมากๆ
‎กับลูกชายสามคนน่ะเหรอ
‎เรจิน่าเป็นนางฟ้า
‎ฉันรู้สึกเสมอว่าเธอคือของขวัญสำหรับฉัน
‎ทำให้ฉันทำในสิ่งที่ต้องทำได้
‎ฉันใจสลายตอนที่อัลเฟรดบอกว่าเขาเป็นมะเร็ง
‎โรคฮอดจ์กินระยะที่สี่
‎เขาบอกว่า "ผมอยู่ได้อีกหกเดือน แม่"
‎แต่ด้วยความรุนแรงของเคมีบำบัด ‎เขาก็รอดมาได้
‎ส่วนเกลนน์
‎เขามีประสบการณ์วัยเด็กที่ไม่ได้บอกใคร
‎ฉันไม่เคยให้ลูกไปค้างบ้านเพื่อน
‎ฉันบอกว่าถ้าอยากให้เพื่อนมา ก็มานอนข้างฉันได้
‎พวกเขาค้างคืนกัน
‎แต่ไม่ๆ มีครั้งนึง
‎พวกเด็กๆ มาถามฉันตอนนัดกันไปว่ายน้ำ ‎ว่า "ให้ลูกคุณมาค้างบ้านเราได้ไหม"
‎ลุงของบ้านนั้น
‎เป็นแชมป์มวย เด็กๆ ชื่นชมเขา
‎เขารังแกเด็ก
‎เกลนน์ถูกสั่งว่า "ถ้าแกบอกอะไรพ่อแม่
‎ฉันจะฆ่าพ่อแม่แกซะ"
‎ฉันไม่รู้อะไรเลยจนกระทั่งเขาอายุ 18
‎ตอนเธอเห็นพวกนั้น ‎สิ่งที่พวกเขาทำกับลูกสาวเธอ
‎เธอช่วยอะไรไม่ได้
‎จากนั้น แน่นอน แม่ก็ใจสลาย
‎แล้วการที่แม่ลุกขึ้นมา
‎ลุกขึ้นมา แทนที่จะตายไปเฉยๆ
‎นั่นคือความกล้าหาญ ‎นั่นคือความเข้มแข็ง นั่นคือ...
‎พลังที่เราดึงออกมาได้โดยที่เราไม่มี
‎เราสร้างพลังนั้นขึ้นมาจากสัญชาตญาณ
‎และนั่นคือสิ่งที่สื่อออกมาในฉากนี้
‎ไม่ว่ายังไง เราก็ต้องเดินหน้าต่อ
‎คัต เพอร์เฟกต์ ต่อเลย
‎เยี่ยมมาก แม่
‎เพอร์เฟกต์ นั่นแหละ
‎สีหน้านั่นแหละใช่เลย
‎เป๊ะมาก
‎เราพยายามหาคำตอบเสมอ
‎บางครั้งก็ไม่มีคำตอบ
‎สิ่งสำคัญจริงๆ คือความจริงของเรา ‎ความเชื่อในชีวิต
‎ในตัวผู้คน ในตัวเด็กๆ ในตัวลูก ในตัวทุกคน
‎แม่
‎แม่สวยมาก
‎ผมเห็นแม่อยู่ตรงนี้เลย สวยมาก
‎เธออยากเป็นแม่มากกว่าอะไรในโลกนี้
‎เส้นทางของฉันเป็นเส้นทางที่ยากลำบาก
‎แต่ฉันคิดว่าเส้นทางของเธอ ‎ก็ลำบากเหมือนกันเพราะ...
‎แม้ว่าเธอจะได้ออสการ์ ได้นี่ ได้นั่น
‎ตอนที่เธออยากมีลูก เธอก็ต้องอยู่ติดเตียง
‎นอนติดเตียงแปดเดือนเพื่ออะไรครับ
‎เพราะว่า...
‎ถ้าฉันไม่ทำ ฉันก็จะแท้งลูก
‎เธออยากมีลูก แล้วเธอก็ทำให้มันเกิดขึ้น
‎เธอไม่เคยยอมแพ้เลย
‎ฉันทุ่มเทมากเพื่อให้ได้มีลูกสองคน
‎ฉันทุ่มเทมากเพื่อให้ได้มีสามี
‎ฉันทุ่มเทมากเพื่อทุกสิ่งที่ฉันมี
‎นี่คือ "แมร์ริเอจอิตาเลียนสไตล์"
‎เธอมาแล้ว
‎เธอดีใจมากที่เธอไม่ยอมแพ้
‎และได้ทำในสิ่งที่เธออยากทำ
‎ทำให้ตัวเองมีความถูกต้องตามกฎหมาย
‎ฉันนึกว่าฉันมีปมด้อยข้อใหญ่ ‎เพราะพ่อไม่ได้แต่งงานกับแม่
‎ฉันถึงได้ต้องการความถูกต้องตามกฎหมาย
‎ฉันต้องการลูก ฉันต้องการครอบครัวของตัวเอง
‎คาร์โล ปอนติเป็นโปรดิวเซอร์ ‎ที่ประสบความสำเร็จมากๆ อยู่แล้ว
‎ตอนที่ได้มาเจอโซเฟีย
‎เขาช่วยให้เธอได้เป็นดาราหนัง ‎และแน่นอน หลังจากนั้น
‎มันก็กลายเป็นความโรแมนติก
‎เวลาผู้ชายช่วยให้เราได้เป็น ‎คนที่เราอยากเป็น เป็นตัวเราเอง
‎เขาจะเซ็กซี่มากๆ
‎รู้ไหม เธอจะแต่งงานกับแครี่ แกรนต์ก็ได้นะ
‎(เฮาส์โบต (1958))
‎พอพวกเขาทำหนังเรื่องที่สองด้วยกัน
‎"เฮาส์โบต" เขาบอกว่า "แต่งงานกันนะ"
‎เขารักฉันจริงๆ รักมากด้วย
‎แต่พอถึงวินาทีนั้น
‎ที่ฉันต้องตัดสินใจ ที่ฉันต้องเลือก
‎ฉันเลือกคาร์โล เพราะฉันคิดว่า
‎เขาเป็นคนในโลกของฉัน เป็นเชื้อชาติของฉัน
‎และการแต่งงานกับคนที่ไม่ใช่คนอิตาลี
‎ไม่ได้มาจากบ้านเกิดฉัน
‎ฉันคงรู้สึกหลงทางไปเลย
‎แล้วเธอก็ตัดสินใจ
‎"ฉันจะแต่งงานกับคนที่รู้จักฉัน
‎และชื่นชอบฉัน"
‎"แล้วเราจะสร้างชีวิตด้วยกัน
‎ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์"
‎- โอเค ‎- หยอดยาตัวเดียวหรือหลายตัว
‎หลายตัวเลยล่ะ
‎- หยอดมาเลย ‎- ต้องเขย่าก่อน
‎เอาล่ะ เอนหลังมานิดนึงนะ
‎โอเคๆ
‎ฉันกับอลัน...
‎เรียนมัธยมปลายด้วยกัน
‎อลันได้รับโหวตหน้าตาดีที่สุด และนักกีฬาดีเด่น
‎ฉันได้รับโหวตเป็นสาวเนื้อหอม
‎เขาบอกว่าเขารู้ดีว่าฉันเป็นใคร
‎แล้วเขาก็คิดว่า ‎"สักวัน เธอจะเป็นผู้หญิงของฉัน"
‎ฉันก็ถาม "นายกล้าคิดแบบนั้นได้ไง"
‎เขาก็ตอบ "ง่ายๆ"
‎"ฉันรู้ว่าถ้าแต่งงานกับเธอ ‎ฉันจะไม่มีวันที่แย่เลย"
‎ฉันก็ถาม "นี่พูดจริงเหรอ" เขาก็ตอบ "จริงสิ"
‎"แล้วก็เรื่องจริงด้วยนะ"
‎"ฉันไม่เคยเจอวันแย่ๆ เลย ‎ตั้งแต่แต่งงานกับเธอ"
‎อลัน
‎- จ้ะ ‎- นายนี่น่ารักจริงๆ อลัน
‎ฉันจะบอกอะไรให้ มันตลกมาก
‎ฉันแต่งงานแล้ว มีลูกสองคน
‎แล้วเราก็โชคดีได้พี่เลี้ยงเด็กมาคืนนึง
‎นั่นคือตอนที่ฉันได้ดู
‎เยสเตอร์เดย์ ทูเดย์ แอนด์ทูมอร์โรว์
‎(เยสเตอร์เดย์ ทูเดย์ แอนด์ทูมอร์โรว์ ‎(1964))
‎ฉันเป็นสาวเอวเล็กแบบนี้
‎ไม่ได้ขี้เมานะ หมายถึงหุ่น
‎ฉันอยากเลียนแบบโซเฟีย ลอเรน
‎ฉันคิดว่า "เราต้องรักษาความสนุกในชีวิตคู่"
‎"เราจะจริงจังเกินไปไม่ได้"
‎"พอเขากลับมาบ้าน
‎ฉันจะใส่สายรัดถุงน่อง
‎แบบโซเฟีย ลอเรน"
‎ฉันก็เลยใส่ชุดคลุมอาบน้ำ ข้างในไม่มีอะไรเลย
‎แล้วอลันก็กลับมาบ้าน
‎เขาบอกว่า "โอเค ที่รัก ลูกนอนแล้ว ‎เราไปนอนกันไหม"
‎ฉันก็บอก "อัล"
‎ผ่านไปเร็วนะ ไม่อยากเชื่อเลย ‎ว่า 60 ปีผ่านไปเร็วมาก
‎- ฉันรู้ มันเชื่อยาก ‎- ใช่เลย
‎ฉันรู้ นายบอกเสมอว่าชอบสมองฉัน
‎ฉันนึกว่าเธอจะพูดเรื่องอื่น
‎ฉันได้ยิน "น."
‎แหม
‎ฉันรู้ว่านายชอบสมองฉัน
‎แล้วก็รู้ว่านายชอบหุ่นฉันด้วย
‎มีอะไรอีกที่นาย...
‎- จริงๆ นะ มีอะไรที่... ‎- ไม่หรอก
‎เพราะมีผู้หญิงหลงนายเพียบเลย
‎สิ่งที่ฉันชอบมาก
‎คือเธอจัดการได้ทุกสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
‎ที่เธอจัดการความท้าทายทุกอย่าง มันแรงมาก
‎เธอไม่ผ่อนคลายกับอะไรเลย แรงมากจริงๆ
‎แล้วก็ใช่ เธอแสดงออกถึงความทุ่มเท ‎และอารมณ์ในหลายๆ อย่าง
‎คนอย่างแครี่ แกรนต์เคยทำให้คุณหลงบ้างไหม
‎เป็นคำถามที่ดีมาก
‎ครั้งเดียว
‎ใช่ค่ะ
‎ใช่ ฉันต้องคุมตัวเอง วางตัวให้ดี
‎เพราะฉันแต่งงานแล้ว
‎ฉันคือคนที่อยู่ที่สระน้ำกับเด็กๆ
‎ฉันรู้ว่ามันสานต่อไม่ได้หรอก
‎ไปไม่ได้จริงๆ
‎สามีฉันรู้ดีพอว่า
‎ภรรยาเขามีคนมาชอบบ่อยมากๆ
‎แต่เขาก็รู้ว่าฉันรู้สถานะตัวเองดีเสมอ
‎แล้วฉันก็ไม่เสียใจ
‎เราตัดสินใจเรื่องพวกนี้แล้ว
‎แต่ฉันก็อยากคิดว่าผู้หญิงทุกคน ‎มีประสบการณ์มากกว่าหนึ่งครั้ง
‎ที่มีใครทำให้เรารู้สึกพิเศษมากๆ
‎นึกออกไหม
‎ความแตกต่างคือเราทำยังไงกับมัน
‎(คาร์โล ปอนติ โปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ ‎เสียชีวิตในวัย 94 ปี)
‎มันช่าง...
‎ยากลำบากมากๆ
‎เราพยายามจะลืม
‎แล้วความทรมานที่อยู่ภายในก็กลับมาอีกครั้ง
‎ฉันจะทำยังไงได้ แล้วฉันก็เริ่มคิดในแง่บวก
‎ฉันเล่าเรื่องชีวิตตัวเองให้ตัวเองฟัง
‎ว่า "เธอเกิดมาในย่านที่ยากจนมากๆ
‎ในยุคสงคราม
‎แล้วเธอก็รอดมาได้"
‎"เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอจะรอดมาได้"
‎แล้วฉันก็เห็นลูกๆ เห็นครอบครัว
‎แล้วฉันก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
‎ชีวิตไม่ง่ายนะ มันยากเลยล่ะ
‎ลองคิดดูสิ ใช่
‎มีกี่เรื่องที่เคยเจอในช่วงชีวิต
‎ที่เกิดขึ้นแล้วเราควบคุมไม่ได้
‎แล้วเราทำยังไงกับมัน
‎โดมินิก ลูกชายฉัน เขารักท้องทะเล
‎เกลียวคลื่น โต้คลื่น
‎เพื่อนเขาบอกว่า "ดอม มาเปอร์โตริโกกับเราสิ
‎ไปโต้คลื่นกัน"
‎เขาซี่โครงหัก
‎สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือเส้นเลือดแดงฉีกด้วย
‎แค่สามวัน หัวใจเขาก็ไม่ไหว
‎ฉันยัง...
‎ฉันยังไม่คิดว่าเป็นเรื่องจริงเลย
‎พระเจ้า ฉันคิดถึงอ้อมกอด จูบ ‎แสงสว่างจากเขา
‎เขาส่องแสงสว่างให้ห้องได้ ไม่ต้องมีไฟฟ้าเลย
‎ความรักของเขา…
‎แต่ถึงอย่างนั้น
‎ฉันก็เสียเวลาไปเยอะกับความคิด
‎ว่าฉันแก้ไขทุกอย่างได้
‎แล้วมันก็พลาด ‎เพราะเราจะแก้ไขทุกอย่างได้ยังไง
‎ฉันคิดว่าฉันทำได้
‎ฉันมีลูกสี่คน
‎มันเหมือนถ้าเราอ่านหนังสือสอบ เราก็ได้เกรดสี่
‎เราดูแลครอบครัว อุทิศตนเอง
‎มันไม่เป็นอย่างที่เราคาดคิดเสมอไปหรอก
‎อลันรับไม่ไหว
‎มันก็ยากสำหรับฉัน แต่ฉันกล้ำกลืน
‎เพราะฉันมีงานทำ งานที่ต้องจริงจัง
‎แสดงให้เพื่อนๆ ของโดมินิก ‎เห็นตัวอย่างของการรับมือ
‎กับการตายของคนที่เรารัก
‎พวกเขาไม่เคยเห็นสิ่งนั้นมาก่อน
‎ฉันเลยใช้เวลาสามปีหลังจากนั้น
‎เน้นความสนใจที่พวกเขา
‎- สุขสันต์วันเกิด ‎- สวัสดี ดอลลี่
‎กลุ่มคนที่ฉันชอบที่สุด
‎- เพื่อนสาว ‎- เป็นไงบ้าง
‎ฉันก็สบายดี
‎ทุกคนมีเส้นทางชีวิตของตัวเอง
‎- ชีวิตดีนะ ‎- ใช่
‎สุขสันต์วันเกิด แด่เราทุกคน
‎ฉันอายุ 82 ปีครึ่งแล้วนะ
‎ฉันแค่ใช้ชีวิตในเส้นทางตัวเอง ‎ให้ดีที่สุดที่จะทำได้ในแต่ละวัน
‎เรารู้เรื่องหลุมพราง
‎แต่ความสุขอย่างนึงในชีวิต
‎คือคนที่เราได้พบระหว่างทาง
‎(เมื่อปี 2019 โซเฟีย ลอเรนได้รับเกียรติ ‎ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์)
‎(เรจิน่า ลูกสาวของแนนซี่ ‎ซึ่งเป็นผู้สร้างหนังเช่นกัน)
‎(ได้ติดต่อไปหาเอโดอาร์โด ลูกชายโซเฟีย)
‎(และได้คุยกันถึงความหมาย ‎ที่แม่ของเขามีต่อแนนซี่)
‎(แล้วพวกเขาก็นัดพบกัน)
‎เราจะไปที่ 6067 วิลเชียร์บูเลอวาร์ด
‎เรากำลังไปแล้ว
‎นี่คือเรื่องดีที่สุดเลย
‎นางเอกของเราอยู่ไหน
‎ตายจริง ฉันรักคุณมากเลย
‎เป็นไงบ้าง
‎สบายดีค่ะ
‎รู้สึกเหมือนเรารู้จักกันเลยนะ
‎เรารู้จักกันดีมาก
‎ฉันก็คิดอย่างนั้นจริงๆ
‎ทุกสิ่งที่คุณได้ทำมา คุณเป็นตัวแทนของเรา
‎ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
‎ฉันดีใจจริงๆ ที่ได้เจอคุณ ดีใจจริงๆ ค่ะ
‎ขอบคุณที่มาด้วยกันนะ ฉันเติบโตขึ้น...
‎การได้พบครอบครัวนี้
‎สำหรับฉัน มันเป็นปาฏิหาริย์มหัศจรรย์
‎เธอบอกว่าครอบครัวของเธอรักฉันมากๆ
‎ทุกครั้งที่ลูกสาวทำอะไร
‎แม่จะบอกเสมอ
‎"โซเฟียอยู่นั่น เธอจะช่วยลูกเอง"
‎เหมือนฉันเป็นภาพ
‎ซึ่ง ณ ตอนนั้น
‎มันอาจเป็นสิ่งที่เธอมองหา แต่ไม่พบ
‎มันมีความหมายกับผู้คน
‎ฉันคิดว่ามันวิเศษมาก
‎ไม่มีใครได้ทุกอย่างที่ต้องการในชีวิต
‎ไม่มีสักคน
‎แต่ทุกคนได้มากพอจะรู้สึก
‎ว่าชีวิตของเรานั้นสำคัญ
‎- ฉันได้คำแนะนำดีๆ จากโซเฟีย ‎- ฉันเป็นครูที่ดีนะ
‎คุณเป็นครูที่ดีมากๆ
‎ฉันมาหาในยามจำเป็นเสมอ
‎ใช่แล้ว
‎ชอบใช่ไหมล่ะ
‎คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา