Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mamy napisać wypracowanie?
Pięćset słów na temat tego, kim jesteśmy?
Nie mam pojęcia, kim jestem. Jak ja napiszę aż 500 słów?
Zajmie mi to wieki.
Do oddania za tydzień? Do licha!
Utknąłem z najgorszym tematem: sobą.
Za bardzo się przejmujesz, Charlie Brownie.
Stary, dobry Charlie Brown.
Uroczy nieudacznik, którego prześladuje pech.
Może o nim słyszeliście, a już na pewno go widzieliście.
Jest wszędzie.
W gazetach, książkach, filmach i telewizji.
Widziano go na ziemi i w powietrzu.
- Był nawet na księżycu. - Do licha, Charlie Brownie.
Odnosi się wrażenie, że Charlie Brown, jego pies Snoopy
i reszta gangu Fistaszków towarzyszą nam od zawsze.
Linus był najbliższy mojemu sercu.
- Uwielbiam Linusa. - Jestem fanką Woodstocka.
To niesamowite, jak ważny był dla mnie Franklin.
Moją ulubioną postacią jest Peppermint Patty.
- Tak, i Snoopy. - Snoopy jest najlepszy.
Fistaszki od 70 lat są częścią naszego życia.
Fistaszki stanowią osobną planetę.
Widownią jest cały świat.
Przemawiają do każdego i dlatego stały się takim fenomenem.
Fistaszki może i są światową ikoną,
ale w centrum tego wszystkiego pozostaje stary, dobry Charlie Brown.
Kocham Fistaszki i kocham Charliego Browna.
Kocham Charliego Browna.
Silnie się z nim utożsamiałem.
Lecz kim naprawdę jest Charlie Brown?
I skąd się wziął?
Czemu kogokolwiek miałoby obchodzić, kim jestem? Nikim specjalnym.
„Kim jesteś, Charlie Brownie?”
CZYTA: LUPITA NYONG'O
Na długo przed powstaniem chłopca o imieniu Charlie Brown,
na świecie pojawił się Charles Schulz, który marzył o zostaniu rysownikiem.
Zawsze chciałem mieć własny pasek komiksowy.
Marzyłem o tym, odkąd skończyłem sześć lat.
Niemalże od chwili narodzin było jasne,
że Charlesowi Schulzowi jest pisana kariera rysownika.
Kiedy był dzieckiem…
RYSOWNICZKA
…wuj nazwał go Spark Plugiem; tak nazywał się koń w jednym z komiksów.
Wszyscy zaczęli mówić na niego Sparky.
Był jedynakiem.
Drobnym chłopcem, z którym nikt nie chciał gadać.
Był tak bardzo nieśmiały…
BYŁA DYREKTORKA MUZEUM SCHULZA
…że kiedy razem z matką szli ulicą, trzymał nisko spuszczoną głowę.
Nieśmiały Sparky uczył się tak dobrze, że przeskoczył jedną klasę.
Ale sprawy przybrały niespodziewany obrót.
Był najmłodszym uczniem w całej klasie, co w przypadku dzieci ma spore znaczenie.
PISARZ/GRAFIK
Nie nadążał za starszymi uczniami. Był nieszczęśliwy.
Miał wrażenie, że w ogóle nie obchodzi innych dzieci.
WDOWA PO SCHULZU
Po szkole Sparky lubił przesiadywać w zakładzie fryzjerskim ojca.
„Kiedy czuję się bardzo samotny, idę do zakładu fryzjerskiego ojca.
Zawsze pytają, czy przyszedłem się ogolić”.
Jednak i to miało minusy.
Bywało, że kiedy tata pracował nad moją fryzurą
i był akurat w połowie strzyżenia,
przychodził jakiś dobry klient.
Tata mówił wtedy: „Usiądź sobie z boku
i poczekaj, aż obsłużę tego pana”.
Bardzo wstydziłem się tej mojej niedokończonej fryzury.
Jeszcze przed pójściem do gimnazjum
Sparky zaczął otrzymywać coraz gorsze stopnie,
przez co czuł się jak nieudacznik.
Zawaliłem ósmą klasę.
Oblałem każdy przedmiot.
Sparky znajdował szczęście jedynie w swoim szkicowniku.
Nieustannie coś rysował i marzył o tworzeniu takich komiksów,
jakie widział w gazetach.
Prenumerowaliśmy dwie lokalne gazety. W sobotnie wieczory
tata jechał do apteki w Saint Paul
i kupował dwie gazety z Minneapolis, żebyśmy mieli cztery komiksy.
To było całe moje życie.
Wypracowanie na 500 słów o tym, kim jestem. Kim ja jestem, Snoopy?
Jestem synem fryzjera.
Lubię bejsbol. Chodzę do szkoły. Próbuję jakoś przetrwać.
Nie da się odrobić tego zadania.
Nie zrozumiesz mnie, Snoopy. Nigdy nie robisz trudnych rzeczy.
Siad, zostań, plecy.
Psie życie jest takie proste.
BAM BAM BAM BAM
„Sparky idzie na wojnę!”
W 1942 roku Sparky dostał powołanie do wojska.
„Co się dzieje, gdy zostajesz powołany?”
„Wysyłają cię gdzieś”.
„Tego się obawiałem”.
Wyjazd z domu złamał Sparky'emu serce.
Był blisko związany z matką, która cierpiała na przewlekłą chorobę.
Nigdy mu nie powiedziano, jak bardzo była chora
i że prawdopodobnie nigdy z tego nie wyjdzie.
Z tego powodu czuł się opuszczony i odosobniony.
Tej nocy, kiedy musiałem zameldować się w jednostce,
powiedziała: „Powinniśmy się pożegnać,
bo prawdopodobnie już nigdy się nie zobaczymy”.
Ruszyłem w drogę.
Kiedy mówił o śmierci swojej matki, stawał się przygnębiony i roztrzęsiony.
Doprowadzało go to do łez.
To zdarzenie pozostawiło go z czymś, nad czym rozmyślał przez resztę życia.
„To wszystko bardzo dziwne.
Idziesz przed siebie, nie myśląc o niczym szczególnym.
I nagle przypominasz sobie utraconą miłość…”.
Uwaga!
Nie wiem, jak zdołałem przetrwać te dni.
To było dawno temu, ale nie da się tego wymazać z pamięci.
Młody Sparky nigdy wcześniej nie spędził nawet jednej nocy poza domem.
Jednak w trakcie wojny jeździł na front do Francji i Niemiec.
Podczas służby Sparky często tęsknił za domem i był samotny,
dlatego rysował obrazki, tak jak robił to w dzieciństwie.
Wszędzie nosił ze sobą szkicownik.
„JACY BYLIŚMY”
Po wojnie wrócił do domu jeszcze bardziej zdeterminowany,
by zostać rysownikiem.
Potrzebuję pomocy z zadaniem z matematyki.
Nie widzisz, że piszę wypracowanie?
O czym?
O tym, kim jestem.
Ja ci powiem, kim jesteś.
Jesteś moim starszym bratem.
I to kiepskim starszym bratem, jeśli nie pomożesz mi z pracą domową.
Spójrz na to zadanie.
Do licha!
Jeśli masz dwa jabłka, a ja dam ci trzy kolejne,
to ile w sumie masz jabłek?
Kogo to obchodzi?
Zawsze jem na raz tylko jedno jabłko.
I kto w ogóle je rozdaje?
Moje wypracowanie musi poczekać.
Sparky z całego serca pragnął zostać rysownikiem.
Tak jak Charlie Brown, nie ustawał w staraniach.
I tak jak Charliemu Brownowi, wciąż mu się nie udawało.
Wysyłałem dziesięć rysunków satyrycznych do gazety
i od razu zaczynałem pracę nad paskiem komiksowym.
Wysławszy pasek komiksowy, zaczynałem pracę nad czymś innym.
Kilka z jego rysunków zostało opublikowanych,
ale nie było na nich jeszcze Charliego Browna i Snoopy'ego.
Panuje przekonanie, że pierwsza publikacja
otwiera od razu wszystkie drzwi, ale to tak nie działa.
Sprzedałem dwa czy trzy, a potem miesiącami nic.
Starania Sparky'ego przez pięć lat nie przynosiły żadnego efektu.
Wtedy zaczął zadawać sobie z czegoś sprawę.
Narysował pasek komiksowy pt. Li'l Folks,
w którym występował Charlie Brown…
FILMOWIEC
…i pies, który nie był Snoopym, ale wyglądał dość podobnie.
Z czasem odkryłem, że wydawcy najbardziej lubili
takie rysunki satyryczne, których bohaterami były dzieci.
Jego prace zyskiwały na popularności.
Pewnego dnia w 1950 roku
Sparky opublikował pierwszy pasek Fistaszków.
OD DZISIAJ FISTASZKI
Pierwszy pasek, który się ukazał, przedstawiał troje bohaterów.
Małą dziewczynkę o imieniu Patty i małego chłopca o imieniu Shermy,
przed którymi przechodził Charlie Brown.
Oto on. Oto idzie Charlie Brown. „Stary, dobry Charlie Brown”.
Kiedy znika z pola widzenia, chłopiec mówi: „Nie cierpię go”.
To takie…
To okrutne.
RYSOWNIK
Ale takie jest dzieciństwo.
Dzieci są podłe. Sposób, w jaki się traktują…
AKTORKA/PRODUCENTKA
…pomaga ci zbudować wokół siebie zbroję.
A potem przez resztę swojego życia musisz pamiętać, by ją zdejmować.
Wkrótce ludzie z całej Ameryki
pokochali starego, dobrego Charliego Browna.
To bohater, z którym mogę się utożsamić.
FILMOWIEC
Jest tak samo nerdowaty czy też nieakceptowany jak ja.
To dla mnie dużo znaczyło.
PISARKA
Charlie Brown był nękany.
Kibicujesz Charliemu Brownowi, bo jest tak boleśnie ludzki.
Nie poddaje się.
AKTORKA
Kolejne porażki go nie zrażają. Bardzo mi tym imponuje.
AKTOR
Marzenie Sparky'ego w końcu się spełniało.
Osiągnął to dzięki byciu sobą.
Cała ta sprawa z Charliem Brownem.
To są wspomnienia z mojej żałosnej przeszłości.
Charlie Brown stanowi cząstkę tego, co każdy z nas ma w sobie.
Głównie ja. Ja jestem Charliem Brownem.
Linusie, jak ja mam napisać 500 słów o sobie samym?
Nic, co mnie dotyczy, nie jest warte zapisania.
To wypracowanie to dla ciebie wspaniała okazja, Charlie Brownie.
Okazja na co?
Na zadanie sobie kilku najbardziej fundamentalnych pytań.
Kim jestem? Dlaczego tu jestem? Jaka jest moja rola na tym świecie?
Do licha! Jak ja mam to niby rozgryźć?
Cóż, Charlie Brownie, stojąc przed trudnymi pytaniami,
zwracam się do wielkich myślicieli.
Hiszpański powieściopisarz, Miguel de Cervantes, napisał kiedyś:
„Powiedz, z kim przestajesz, a powiem ci, kim jesteś”.
Z kim ja przestaję? Co to w ogóle znaczy?
Powinieneś zwrócić się do swoich przyjaciół.
Ludzi, z którymi spędzasz czas. Może oni zdołają ci pomóc.
No nie wiem, Linusie. To chyba niemożliwe.
Rozchmurz się, Charlie Brownie.
Masz aż tydzień na znalezienie odpowiedzi na te fundamentalne, życiowe pytania.
Sparky i Charlie Brown mają ze sobą wiele wspólnego,
ale pozostali bohaterowie również noszą w sobie cząstki Sparky'ego.
Był dokładnie tym…
RYSOWNICZKA
…kim chcielibyśmy, by był twórca Fistaszków.
Uosabiał wszystkich swoich bohaterów.
Linus jest filozoficzną stroną pana Schulza.
Ma swoją filozofię, coś do powiedzenia.
Jest cichym myślicielem. Sparky też taki był.
Linus zawsze zadaje ważne pytania
dotyczące sensu życia, naszego miejsca w świecie i tego, jak jest to powiązane.
„Życie jest ciężkie, prawda, Charlie Brownie?”
Linus był mi bliski, ponieważ… też miałem swój kocyk bezpieczeństwa.
Też nosiłem ze sobą niebieski kocyk,
więc ta postać była mi bliska.
Ja też miałam kocyk.
Stałam przed pralko-suszarką w pralni, do której chodziła mama,
płacząc przez cały cykl prania i suszenia.
Wszyscy mówili na mnie Linus.
TRZASK!
Linus bywa bardzo mądry. Bywa głupi.
Bywa niewinny. Bywa wszystkowiedzący.
Pomysły, na które wpada, wynikają z jego osobowości.
Linus i Charlie Brown przedstawiali miłą stronę osobowości Sparky'ego.
Natomiast starsza siostra Linusa, Lucy…
Lucy jest prawdziwą zołzą.
„Jesteś strasznie nudny, Charlie Brownie”.
Jest głośna i sieje postrach.
Lucy jest zabawna, ale bardzo złośliwa.
Większość z nas jej nie lubi, bo jest tak wredna.
Ale jednocześnie
jej zołzowatość jest tak przesadzona, że aż śmieszna.
Każdy wie, co oznacza futbolówka w rękach Lucy.
Charlie Brown bierze rozbieg, a Lucy odsuwa piłkę.
AKTOR
On krzyczy i upada na plecy.
ZNÓW TO ZROBIŁA!
Klasyka.
- AAA! - HA!
BUM!
Do którego z bohaterów czuję największą sympatię?
Lubię wszystkich, bo każdy ma w sobie cząstkę mnie.
Sarkastyczną część mnie oddałem Lucy.
Moje niezdecydowanie oddałem Charliemu.
NIE WYTRZYMAM TEGO
A marzycielem został Snoopy.
Snoopy.
Charlie Brown i reszta dzieci przypominały nieco Sparky'ego,
za to Snoopy mógł być kimkolwiek.
Snoopy był psem, który odmawiał bycia psem.
Miał wielkie ambicje.
Rany, uwielbiam Snoopy'ego. Jest taki uroczy i zabawny.
Wszyscy kochają Snoopy'ego, bo reprezentuje to, kim chcieliśmy być.
„Dziś udaję, że jestem pilotem wojennym.
Jutro będę udawał gwiazdę filmową”. Czy kogokolwiek.
Snoopy żyje swoim fantazyjnym życiem.
Jednak nawet Snoopy nie wziął się znikąd.
Postać Snoopy'ego oparłem na psie, którego miałem jako trzynastolatek.
Snoopy gra w hokeja i jeździ na łyżwach, bo Schulz też to robił.
ŁAWKA KAR
Jak wszyscy wielcy twórcy,
wzorował się na własnym życiu.
Widać to w tematach, które poruszają jego bohaterowie,
w ich zainteresowaniach.
Muszę dostać dobrą ocenę za to wypracowanie.
Może powinienem porozmawiać ze specjalistą.
POMOC PSYCHIATRYCZNA DOKTOR PRZYJMUJE
Cześć, Charlie Brownie. Z jakim problemem przychodzisz?
Nie potrafię napisać wypracowania, Lucy.
Pomożesz mi?
Oczywiście. Sporo myślałam o tobie i twoich niedoskonałościach.
Moich niedoskonałościach? Nie jestem pewien, jak to ma mi pomóc…
Posłuchaj mnie.
Najlepiej poznasz siebie wtedy,
kiedy specjalista wypunktuje twoje liczne wady.
Moje liczne wady?
Właśnie tak.
Stworzyłam autorski system, który z pewnością sporo ci wyjaśni.
Usiądź wygodnie, Charlie Brownie.
Przygotowałam kilkaset slajdów, które zilustrują twoje wady i słabości.
Światło.
Zacznijmy od początku.
STARY, DOBRY CHARLIE BROWN
Jak widzisz, już od samego początku
nie byłeś zbytnio lubiany.
NIE CIERPIĘ GO!
Popularność cię ominęła.
Nigdy nie dorównywałeś rówieśnikom.
Widzisz?
A teraz patrz uważnie.
Jeśli się przyjrzymy, dostrzeżemy pewien wzorzec –
wzorzec ciągłej porażki.
ŁUP!
Pod twoimi rządami drużyna bejsbolowa przegrała wszystkie rozegrane mecze.
Parę razy wygraliśmy.
Tak, kiedy miałeś złamaną rękę.
Kontynuując temat sportu,
nigdy nie udało ci się wykopnąć futbolówki. Nigdy.
Widzisz?
Przegrywasz nawet wtedy, gdy nie grasz w sporty zespołowe.
Zawodzisz sam i będąc częścią grupy.
Przejdźmy do Walentynek.
KURCZĘ!
Wystarczy! Dłużej tego nie zniosę.
Mam nadzieję, że ci pomogłam! Spodziewaj się szczegółowej faktury!
Porażka, porażka, porażka.
EH!
Sparky czerpał inspiracje głównie ze swojego dzieciństwa.
Ale kiedy został ojcem, pomysłów zaczęły dostarczać mu jego dzieci.
Obserwowanie moich dzieci dostarcza mi więcej pomysłów,
niż zapewne chciałbym przyznać.
Obserwowanie ich przekomarzanek i tym podobnych rzeczy
dało mi sporo pomysłów.
Moim zdaniem rozrywka przemawia do nas tylko wtedy,
gdy prezentuje jednostkowy punkt widzenia.
Twórca czy twórczyni posiada tylko własny punkt widzenia.
Już jako dziecko byłem świadomy tego,
że gdzieś w Ameryce jest mężczyzna,
który siedzi przy dużym, pochyłym biurku, ma żonę i dzieci.
Wstaje, rysuje Snoopy'ego, a potem idzie na łyżwy.
Jeden z chłopców sklejał modele samolotów.
Pokazywał mi swój najnowszy model.
Wtedy przyszło mi do głowy, żeby posadzić Snoopy'ego na budzie
i pozwolić mu udawać wojennego asa przestworzy.
Pewnego dnia usłyszał, jak Craig, jego drugi syn,
na widok przechodnia powiedział:
„Ten facet zachowuje się jak Joe Cool”.
I pojawił się Joe Cool.
Każdy element komiksu miał dla Sparky'ego osobiste znaczenie.
Kiedy pisał o symfonii granej przez Schroedera,
była to jego ukochana symfonia.
DO LICHA!
Czerpał ze swojego życia.
W jego towarzystwie zawsze się zastanawiałeś, co obserwuje.
Raz nazwałam go Misiaczkiem. Wkrótce pojawiło się to w komiksie.
„To specjalny list do mojego Misiaczka”.
I stało się słówkiem, którym Sally…
WALENTYNKA DLA MOJEGO MISIACZKA
…zamęczała Linusa.
„Nie jestem twoim Misiaczkiem”.
„Pigpen”. Co to oznacza?
Zasłyszałem to od przyjaciela, który zabawnie przezywał swoje dzieci.
Jego syn biegał po salonie, a on powiedział: „Do łóżka, Pigpen”.
Pomyślałem, że to dobre imię dla bohatera komiksu.
To postać, która – zdawałoby się – powinna być pośmiewiskiem.
Czasem inni bohaterowie mówią mu: „Powinieneś się wstydzić”.
„Wiesz, co mi przypomina?”. „Co?”.
„Ludzkie zwałowisko ziemi”.
Ale jego to nie obchodziło. Pigpen ma swoją godność.
Chyba to mnie – transpłciowe dziecko – do niego przyciągnęło.
Lucy nie była zbyt pomocna.
Muszę zasięgnąć drugiej opinii.
Dziewięćdziesiąt siedem, 98, 99, 100.
Teraz ja.
Pigpen!
Ale nakurzyłeś!
Cześć, Charlie Brownie. Chcesz polepić błotne placki?
Nie mogę, Pigpenie. Muszę odrobić zadanie domowe.
Chodź poskakać z nami przez sznur!
O nie. Idzie ta mała ruda dziewczynka.
Co ty robisz, Charlie Brownie?
- Nie może mnie zobaczyć. - Czemu?
A co, jeśli jej się nie spodobam?
Ważniejsze jest to, czy podobasz się samemu sobie.
Mnie nie obchodzą opinie innych.
Naprawdę? Nawet jak mówią, że jesteś… brudny?
Nie uważam siebie za brudasa. Postrzegam siebie jako część historii
pokrytą ziemią i kurzem niezliczonych epok.
Nie jestem tak pewny siebie, jak ty.
Lepiej pójdę, zanim zobaczy mnie ta mała ruda dziewczynka.
Biedny Charlie Brown.
Tak jak Charlie Brown,
Sparky w prawdziwym życiu też miał swoją małą rudą dziewczynę.
Jako młody mężczyzna Sparky poznał Donnę Wold, rudowłosą dziewczynę,
i zakochał się w niej bez pamięci.
Donna była zaręczona ze strażakiem,
ale nie była pewna, czy chce za niego wyjść.
Zerwała zaręczyny i zaczęła spotykać się ze Sparkym.
Mocno wierzyłem, że za mnie wyjdzie.
Ale tego nie zrobiła.
Myślę, że stwierdził: „Jeśli będę się starał,
będę taki i owaki, to zapomni o strażaku i zostanie ze mną”.
Ale nie, podjęła decyzję i wyszła za strażaka.
Byłem jej całkowicie oddany, ofiarowałem jej serce, a ona odeszła.
NIKT MNIE NIE LUBI…
Nie zniosłem tego najlepiej. Śniło mi się to całymi latami.
To była kobieta, którą chciał poślubić.
Historia jak z życia Charliego Browna.
- LISTY - PACH!
Charlie Brown nie był jedynym, który nie miał szczęścia w miłości.
Fistaszki to świat nieodwzajemnionej miłości.
Lucy wzdycha do Schroedera.
Rozśmieszały mnie jego stanowcze odmowy.
RYSOWNIK
Sally kocha się w Linusie.
Peppermint Patty zarywa do Charliego Browna.
To nieprzerwany łańcuch dzieci,
których serca przepełnia miłość; miłość niemal zawsze nieodwzajemniona.
Doskonale go rozumiałem, gdy próbował zdobyć serce rudowłosej,
bo ja również byłem zakochany po uszy
w innej uczennicy, do której nie miałem nawet odwagi podejść.
Często postanawia: „Dzisiaj nadszedł ten dzień,
kiedy zagadam do rudej dziewczynki”.
„To jest mój dzień”. Ale nigdy tego nie robi.
MIŁOŚĆ POPYCHA NAS DO RÓŻNYCH DZIWACTW…
Masz wielki talent, Schroederze.
Czy to dzięki muzyce jesteś lubiany?
Może i tak, Charlie Brownie, ale to trochę zabawne,
bo w graniu najbardziej cieszy mnie między innymi samotność.
Muzyka pokazuje, kim jesteś.
Ciekawe, jaka melodia przedstawiałaby mnie.
Jak ci idzie wypracowanie, Charlie Brownie? Pokaz slajdów pomógł?
Cześć, Schroederze. Tęskniłeś za mną?
Na przestrzeni lat Fistaszki dorastały i zmieniały się razem ze Sparkym.
Nie zawsze chodziło w nich o humor.
Kiedy moje dzieci dorosły, komiks zmienił swój charakter.
Teraz jest bardziej abstrakcyjny,
a dziecięcy bohaterowie stali się karykaturą dorosłych,
ich problemów i wypowiedzi.
To urocze rysunki, zabawne postaci, śmieszne momenty.
Ale mają też głębsze znaczenie.
Postaci są bardzo złożone i mówią o ludzkich uczuciach,
emocjach, o byciu człowiekiem.
Myślę, że był jednym z najlepszych, jeśli chodzi o uchwycenie nastroju.
DZIENNIKARZ
Wychwytywał nastroje panujące w kraju.
Zawsze poszukiwał prawdy…
TENISISTKA/AKTYWISTKA
…i mówił prawdę.
Sparky chciał, aby świat był równy dla wszystkich i taką prawdę głosił.
Pod koniec lat 60. Sparky stworzył Peppermint Patty,
niezależną dziewczynkę z niepełnej rodziny,
która złamała szkolne zasady, nosząc szorty i sandały.
Różniła się od innych.
Nie była stereotypową kobiecą postacią, jakie pojawiały się w komiksach.
Była panią samej siebie.
Jest inna i jest jej z tym dobrze. Czuje się komfortowo we własnej skórze.
Peppermint Patty źle się uczy.
Zawsze zasypia na lekcjach.
Ale jest świetną miotaczką.
Zawsze wygrywa z drużyną bejsbolową Chucka.
Czasem nawet 100 do 0.
Uwielbiającą sport Peppermint Patty
Sparky częściowo wzorował na przyjaciółce, Billie Jean King,
jednej z najlepszych tenisistek świata.
Widzieliśmy kobiety, dziewczynki uprawiające sport.
Jako dziewczynę bardzo mnie to ucieszyło.
Sparky był prawdziwym feministą.
W świecie Fistaszków Sparky zawsze przedstawiał dziewczynki jako równie silne
lub często nawet silniejsze od chłopców.
MÓW!!
Te paski odzwierciedlały naszą kulturę.
I może być tak, że Peppermint Patty reprezentuje nowy trend wśród dzieci,
aby być bardziej niezależnymi i mówić otwarcie.
„Nadchodzę! Zatrzymaj mnie, jeśli potrafisz!”
ŁUP!
GOŚCIE 12
GOSPODARZE 00
Tak jest!
Dobry mecz, Chuck.
Ale coś cię rozpraszało.
Dziwię się, że menadżer drużyny nie ściągnął cię z boiska.
On jest menadżerem, proszę pana.
Wszystko OK, Charlie Brownie?
Chodzi o pracę domową.
Muszę odnaleźć sens mojego życia.
Rany, Chuck, to trudne zadanie.
Jak to dobrze, że nam nic zadali.
Codziennie zadają nam prace domowe.
Sens życia jest czymś, nad czym ludzie główkują od zawsze.
Mój dziadek powtarzał, że głównym celem naszego życia
jest kochanie i bycie kochanym.
Sporo też wzdychał.
Nie wiem, czy ktoś zdoła mnie pokochać.
Poprosiłem o pomoc Lucy, ale wytknęła mi tylko wszystkie moje wady.
Czy mam jakiekolwiek zalety?
Oczywiście, Chuck. Masz mnóstwo zalet.
Naprawdę? A jakie?
Jesteś bardzo życzliwy.
I szczodry.
Nie zapominajmy, że jesteś też bardzo pomocny, Chuck.
Życzliwy, szczodry i pomocny. Dzięki!
Lucy, słyszałaś?
Myliłaś się. Jestem życzliwy, szczodry i pomocny.
A co mieli powiedzieć, Charlie Brownie?
Jesteś życzliwy, bo twoje piłki łatwo odbić.
Szczodrze oddałeś im dużo punktów.
I pomogłeś im wygrać mecz.
Brzmisz jak mój dziadek, Charlie Brownie.
Franklin Armstrong dołączył do gangu jako jeden z ostatnich głównych bohaterów.
Jego pojawienie się odmieniło komiks na zawsze.
Byłem w ósmej klasie, kiedy Franklin pojawił się w Fistaszkach.
Pamiętam, że pomyślałem: „Wow!”. Był czarną postacią.
Czarnym chłopcem.
Czytam sobie pasek komiksowy i nagle widzę dziecko takie jak ja.
Dzisiaj to może nie wydawać się aż tak znaczące, ale w 1968 roku
bawiące się razem w komiksie czarne i białe dzieci były sensacją.
Kiedy wprowadził postać Franklina, był 1968 rok.
Miasta płonęły w wyniku zamieszek, jakie wybuchy po zabójstwie dr. Kinga.
Doktor Martin Luther King,
apostoł pokojowych ruchów na rzecz praw obywatelskich,
został zastrzelony w Memphis, w stanie Tennessee.
Kobieta skontaktowała się ze Sparkym. Nazywała się Harriet Glickman.
Powiedziała: „Pora, żeby pan wykorzystał posiadaną przez siebie pozycję”.
Stwierdziła: „Powinien pan dodać czarne dziecko do Fistaszków”.
Odpowiedział: „Nie mogę. Nie wiem, jak to jest być czarnym dzieckiem”.
Harriet Glickman poprosiła Kennetha Kelly'ego i Monicę Gunning,
którzy byli czarnymi rodzicami, żeby napisali do Schulza.
W tamtych czasach w komiksach prawie nie pojawiały się niebiałe postaci.
Sparky zrozumiał, ile to może znaczyć dla dzieci,
jeśli pomoże to zmienić.
Chciał zrobić coś wartościowego,
zabrać głos w sprawie.
Wyczuwało się, że jest bardzo sprawiedliwy.
A nierówność rasowa nie jest sprawiedliwa.
Długo się przed tym wstrzymywałem,
bo nie sądziłem, że odpowiednio przedstawię Franklina.
POPROSZĘ JEDEN
Chciałem uniknąć protekcjonalnego tonu.
Próbowałem zrobić to naturalnie.
Scenka, w której się pojawił, to spotkanie dwóch chłopców na plaży.
Odkryli, że obaj lubią budować zamki z piasku.
Ich kolor skóry nie ma znaczenia.
„Spójrz, Charlie Brownie.
To jest zamek z prawdziwego zdarzenia”.
Gazety groziły, że przestaną drukować komiks.
On stwierdził: „No to nie drukujcie”. Ale wydrukowali.
Potem poprosili: „Tylko nie rysuj ich razem w szkole”.
A on oczywiście właśnie to zrobił.
Ciekawe à propos Franklina jest to,
że nie pamiętam jego osobowości; tylko tyle, że był bardzo poważny.
Był bardzo poważnym dzieckiem, które sprawiało wrażenie –
kiedy patrzę na niego jako dorosły –
przygniecionego ciężarem bycia czarnym dzieckiem w białym świecie.
Mimo że był to świat z komiksu,
ten ciężar był widoczny.
Wiedział, że wszyscy się na niego gapią.
Może to jest celem mojego życia: karmienie psa.
Nie mogę tego dłużej odkładać.
Muszę zacząć pisać.
MOJE PSIE ŻYCIE
TO BYŁA MROCZNA, BURZOWA NOC…
Kim jestem? Kim ja jestem?
To bez sensu.
Może powinienem się przewietrzyć.
Niemałym wydarzeniem
dla Charliego Browna i jego przyjaciół było powołanie ich do życia w bajce
pt. Gwiazdka Charliego Browna.
Moja mama kupiła kolorowy telewizor…
RYSOWNIK
…żebym mógł obejrzeć świąteczny odcinek w kolorze.
To było ważne wydarzenie dla mnie.
W każde Boże Narodzenie oglądaliśmy to z kubkiem kakao,
doskonale się bawiąc.
Nie świętuję Bożego Narodzenia. Jestem Żydem. Nie cierpię tych świąt.
Nic dla mnie nie znaczą. Absolutnie nic.
Ale świąteczny odcinek Charliego Browna… Czy jest coś lepszego?
Gwiazdka Charliego Browna okazała się hitem.
Wkrótce niemal w każde święto emitowano odcinek Fistaszków.
Nie obchodziliśmy świąt w tradycyjny sposób.
Niemal ciągle byłam w rozjazdach.
Dlatego dla mnie
te odcinki specjalne były jak znak, którego brakowało w moim domu,
że nadeszły święta, nadeszła ta pora roku.
Pamiętam odcinek specjalny Wspaniałe Halloween Charliego Browna
i żart: „Co dostałeś?”.
„Ja dostałem jabłko”. „Ja batonika”. A Charlie Brown…
Ja dostałem kamień.
Dobrze, zacznijmy od początku.
Pięć, cztery, trzy, dwa… Wszystkie silniki pracują.
Dzięki odcinkom specjalnym Fistaszki stały się tak popularne,
że NASA nazwała moduły Apollo 10 imionami Charliego Browna i Snoopy'ego.
Jesteśmy zaszczyceni, będąc częścią waszego programu,
i ogromnie wdzięczni.
Nie miałem pojęcia, że dojdzie do tak dziwnych rzeczy,
jak podróż Snoopy'ego na księżyc.
Przyjąłem. Też widzimy podobieństwo.
To jedna z najbardziej wzruszających chwil w moim życiu.
WITAMY W DOMU!!
Trzeba być ikoną kultury, żeby nazwali po tobie lądownik księżycowy.
Wyobrażasz sobie być aż tak sławnym?
Potrafisz to sobie wyobrazić? Obłęd.
Podczas gdy Charlie Brown i Snoopy podbijali kosmos,
Sparky wiódł spokojne życie.
Zbudował wokół siebie świat,
który wypełnił tym, co kochał od dziecka,
jak lodowisko
i boisko do bejsbola.
Nie pracował w studiu. To był disneyowski kampus.
W tym budynku była kawiarnia, a w tym boisko do hokeja.
Uwielbiam mój codzienny rytuał, kiedy z samego rana idę na lodowisko,
zjadam śniadanie i ruszam do pracowni.
Jeśli o mnie chodzi,
wolę rysować zabawne obrazki, niż robić cokolwiek innego.
Wstawał rano, zjeżdżał w dół wzgórza,
parkował samochód zawsze w tym samym miejscu.
Zjadał śniadanie na stadionie. Muffinkę z galaretką winogronową.
Potem wracał do biura, siadał przy biurku i pracował.
Siedział w biurze i czekał na inspirację.
Nigdy nie widziałam, żeby nie pracował.
Kiedy przychodziliśmy, zawsze był w studiu.
Kochał swoją pracę.
Siedział i tworzył w odosobnieniu swojej pracowni.
Trzeba posiadać odpowiedni typ osobowości, aby czuć się dobrze,
przebywając godzinami w samotności, sam na sam z własnymi myślami.
Nawet gdy odniósł taki sukces, nie jestem pewien, czy pojął,
jak głęboką miłością i oddaniem
ludzie darzyli jego i bohaterów komiksu.
Czy patrzenie w gwiazdy nie sprawia, że czujesz się nieistotny,
Charlie Brownie?
Zawsze się tak czuję, Linusie.
Jak ci idzie to wypracowanie?
Nie napisałem ani słowa.
Może po prostu jestem nikim.
Ja tak nie uważam, Charlie Brownie.
Dzięki, Linusie.
Ale co ja mam zrobić? Jutro muszę je oddać.
Kiedy ja czuję się przytłoczony,
czasem odnajduję rozwiązanie, wpatrując się w niebo.
To nie działa, Linusie.
Co widzisz?
Sporo gwiazd.
Ale co to ma wspólnego z moim wypracowaniem?
W pewnym sensie gwiazdy są do ciebie podobne.
Jeśli się przyjrzysz, każda z nich jest inna.
Różnią się kolorem, rozmiarem i intensywnością światła.
To właśnie te różnice tworzą wspólnie coś pięknego.
Tak jak my, Charlie Brownie.
Każdy z nas jest wyjątkowy i stanowi część czegoś większego.
Każdy z nas ma swoje zadanie,
choć czasem trudno je pojąć.
Możemy odnaleźć radość, każdego dnia próbując je odkryć.
Może na razie twoim zadaniem jest bycie Charliem Brownem.
Może masz rację, Linusie. Lepiej wezmę się za pisanie.
Jeśli jest nadzieja dla Charliego Browna, to jest nadzieja dla wszystkich.
Sparky przez 30 lat, do 1980 roku, codziennie rysował Fistaszki.
Powstało ponad 10 000 pasków.
Ani razu nie wziął urlopu i nie zawalił żadnego terminu.
Jesteś jak wiewiórka w klatce, która nie przestaje biegać.
Żadnych wakacji.
Pasek komiksowy to wyjątkowa forma rozrywki.
Towarzyszy ci dzień po dniu.
Trzeba być trochę maszyną, żeby tę samą formę każdego dnia
wypełnić czymś zupełnie innym.
Wielu rysowników szkicuje obrazki,
a potem ktoś inny je rysuje.
On upierał się, żeby robić to samemu.
To był jego punkt honoru: nikt poza nim nie dotykał paska.
Sam wykonywał całą pracę.
W lipcu 1981 roku Sparky zaczął odczuwać silny ból w klatce.
Zabrano go do szpitala, gdzie przeszedł operację serca.
Był w szpitalu.
Poprosił o kartkę papieru, żeby móc narysować postać.
Od razu chciał się upewnić, czy wciąż potrafi rysować.
Potrafił, ale inaczej.
Drżała mu ręka, a jego kreska stała się nierówna.
W późniejszych paskach komiksowych widać,
że jego kreska była rozedrgana.
Powiedział: „Czasem ręka tak bardzo mi się trzęsie,
że muszę ją przytrzymywać, by móc rysować”.
Patrzyłam, jak rysował Charliego Browna,
który ma dużą, okrągłą głowę.
Ręka mu się trzęsła, co bardzo go drażniło.
Ale stwierdził: „Mogę rysować deszcz”. Drobne pociągnięcia i linie,
jak deszcz lub trawa.
Powiedział: „Tak to teraz wygląda. To wciąż moje oryginalne dzieło”.
Nierówne linie stały się jego znakiem rozpoznawczym.
To niesamowite. Coś takiego mogłoby złamać niejedną karierę.
Ale Fistaszki wprowadziło na kolejny poziom
i sprawiło, że poczuliśmy więcej empatii zarówno dla niego, jak i dla jego postaci.
To pokazało jego odwagę.
Nie przestał. Jego ego nie stwierdziło:
„Nie będę rysować, jeśli nie robię tego idealnie”.
Taki już był. On tak się komunikował.
Tak właśnie żył.
Lubię myśleć, że czasem podsuwam pewne rozwiązania.
O NIE!
Jednym z takich rozwiązań jest niepoddawanie się, jak Charlie.
On nigdy nie odpuszcza. A jeśli ktoś powinien, to właśnie on.
Dzień dobry, Charlie Brownie. Jak ci poszło pisanie wypracowania?
Spędziłem nad nim całą noc, ale jest skończone.
- Może nawet dostanę piątkę. - Byłoby fajnie.
Ale życiowe nagrody często przejawiają się w niekonwencjonalny sposób.
Nie jestem pewien, co masz na myśli.
Ale jeśli dostanę piątkę, na pewno będzie to niekonwencjonalne.
Wypracowania zostały ocenione. Ciekawe, czy w końcu dostanę piątkę.
Nie wytrzymam tego napięcia.
Trója z minusem? Do licha!
Ja dostałam piątkę.
Nauczyciel pochwalił moją kaligrafię i staranne marginesy.
Nie wierzę, Linusie. Tak się napracowałem, a tu trója.
Rozchmurz się, Charlie Brownie. Stopnie nie są miarą naszej wartości.
Zresztą prawdziwe dzieło sztuki wyprzedza swoją epokę.
No to mam na co czekać.
„Czasem leżę w łóżku i zastanawiam się: dlaczego ja?”
Głos odpowiada: „To nic osobistego, po prostu padło na ciebie”.
Kilka tygodni temu Charles Schulz zrezygnował z rysowania,
by móc skupić się na leczeniu raka jelita grubego.
3 STYCZNIA 2000
Był osłabiony po chemii i postanowił przejść na emeryturę.
Pamiętam dokładnie, jak powiedział: „Nie mogę już rysować komiksu”.
Pewnego dnia przyszedł porozmawiać o ostatnim pasku komiksowym serii.
Siedział niedaleko,
spojrzał na mnie, zaśmiał się i powiedział:
„Narysowałem trochę zabawnych rzeczy”.
Można było wyczuć jego smutek.
Wiedział, że już nie wróci do rysowania.
Ostatni codzienny pasek ukaże się 3 stycznia,
w dniu, kiedy to nadamy.
Dotarło do ciebie, że już nie będziesz tego robił?
Dotarło dopiero wtedy, kiedy pisałem swego rodzaju…
DRODZY PRZYJACIELE…
…pożegnanie z przyjaciółmi.
Na samym końcu umieściłem jego imię, moje imię.
Napisałem tam…
Pewnie zacznę płakać.
Wymieniłem…
CHARLIE BROWN, SNOOPY, LINUS, LUCY JAK MÓGŁBYM ICH ZAPOMNIEĆ…
…Charliego Browna, Linusa i resztę.
I nagle pomyślałem…
„Biedaczysko. Nigdy nawet nie kopnął futbolówki”.
Sparky zmarł 12 lutego 2000 roku.
Tego samego dnia
ukazał się jego ostatni pasek komiksowy.
W dniu jego śmierci…
NIE, ON CHYBA PISZE…
…ukazał się ostatni pasek.
Myślę, że to pokazuje, jak jego dusza była głęboko związana
z tymi wspaniałymi postaciami, które stworzył.
On był tymi postaciami.
To niesamowite. Umarł, robiąc to, co kochał.
Każdego dnia opowiadał swoją osobistą historię.
Myślę, że fani komiksu to rozumieli. Wyczuwali to.
Zabawne, zapadające w pamięć, cudowne komiksy.
Można je pokochać, docenić
i wynieść z nich sporo życiowych lekcji.
Opowiadają o czułych punktach ludzkości.
Opowiadają o jej głupkowatości.
Opowiadają o ludzkości bez okrucieństwa.
To jest nam teraz potrzebne.
Możemy się ze sobą nie zgadzać.
Możemy być marudni jak Lucy.
Możemy być niepewni siebie jak Charlie Brown.
Możemy uważać nasze podejście za najważniejsze – jak Linus.
Ale jesteśmy w tym wszyscy razem.
Rozmowy, które te dzieci prowadzą,
przemawiają do naszych dusz.
Dwadzieścia lat po tym, jak Charles Schulz stworzył ostatni pasek,
jego dzieło i wykreowani bohaterowie wciąż są uwielbiani na całym świecie.
Tak jak Tom Sawyer czy Huck Finn,
Fistaszki głęboko zakorzeniły się w amerykańskiej popkulturze.
Przemawiają do nas zawarte tam ludzkie emocje.
One nigdy nie ulegną zmianie.
Są kultowe i ponadczasowe.
Wszyscy mogą się z nimi identyfikować, kochać je i doceniać.
Moje wnuki będą czytać Fistaszki.
To Charlie Brown.
Czy chciałbyś powiedzieć coś ludziom, którzy czytali Fistaszki
przez ostatnie 50 lat?
Niesamowite, że uważają, że to, co robię, jest dobre.
Włożyłem w to całe swoje serce.
Gdzie ty byłeś, Chuck? Bierz swoje łyżwy.
Miło cię widzieć, Charlie Brownie.
Pospiesz się, Charlie Brownie. Dołącz do nas.
Nie ma to jak pierwszy śnieżny dzień w roku.
AUTOR FISTASZKÓW
DZIĘKUJEMY, SPARKY. NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH.
Napisy: Daria Okoniewska