Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
เราต้องเขียนเรียงความกันเหรอ
เกี่ยวกับตัวตนของเราห้าร้อยคำ
ฉันไม่รู้เลยว่าฉันเป็นใคร ฉันจะ เขียนเรียงความ 500 คำได้ยังไงกัน
ใช้เวลาเป็นชาติแน่ๆ
ส่งภายในหนึ่งอาทิตย์ แย่จัง
ฉันไม่ชอบที่ต้องเขียนหัวข้อแย่ๆ เลย ตัวเอง
นายกังวลเกินไป ชาร์ลี บราวน์
ชาร์ลี บราวน์เพื่อนเลิฟ
เด็กขี้แพ้ผู้น่ารัก ที่ดูเหมือนจะอับโชคเสมอ
คุณอาจเคยได้ยินเรื่องของเขา คุณเคยเห็นเขาอย่างแน่นอน
เขาอยู่ทั่วทุกที่
ในหนังสือพิมพ์และหนังสือ ในหนังและทีวี
เขาไปมาแล้วทั่วโลก ขึ้นไปในอากาศ
- เขาเคยไปดวงจันทร์ด้วยซ้ำ - แย่จัง ชาร์ลี บราวน์
มันรู้สึกเหมือนกับว่า ชาร์ลี บราวน์ หมาเขา สนูปี้
กับแก๊งพีนัทส์คนอื่นๆ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรามาตลอด
ไลนัส ผมชอบเขาเป็นพิเศษเสมอมา
- ผมชอบไลนัสที่สุดครับ - ฉันเป็นแฟนของวู้ดสต็อกน่ะค่ะ
น่าแปลกใจมาก ที่แฟรงคลินสำคัญกับผมแค่ไหน
ตัวการ์ตูนพีนัทส์ที่ฉันชอบสุด คือเปปเปอร์มินต์ แพตตี้
- ใช่เลย สนูปี้ - คือแน่นอน ฉันชอบสนูปี้ที่สุด
เจ็ดสิบปีแล้ว ที่พีนัทส์เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา
เหมือนกับพีนัทส์ เป็นโลกในตัวของมันเอง
พวกผู้ชมก็คือโลกครับ
มันดึงดูดทุกคน และนั่นคือเหตุผล ที่ทำให้มันเป็นปรากฏการณ์ยิ่งใหญ่
พีนัทส์อาจโด่งดังระดับโลก
แต่หัวใจสำคัญทั้งหมดยังคงเป็น ชาร์ลี บราวน์เพื่อนเลิฟเหมือนเดิม
ฉันรักพีนัทส์และฉันรักชาร์ลี บราวน์
ผมรักชาร์ลี บราวน์
ผมเข้าใจ ในความเป็นชาร์ลี บราวน์มากครับ
แต่จริงๆ แล้วชาร์ลี บราวน์เป็นใคร
แล้วเขามาจากไหนกัน
ทำไมถึงมีคนสนว่าฉันเป็นใคร ฉันไม่ได้พิเศษอะไร
"นายคือใคร ชาร์ลี บราวน์."
(บรรยายโดยลูพีตา นยองโก)
นานมาแล้ว ก่อนมีเด็กชายที่ชื่อชาร์ลี บราวน์
มีชายคนหนึ่งชื่อชาร์ลส ชูลซ์ ผู้ซึ่งฝันที่จะเป็นนักเขียนการ์ตูน
ผมฝันมาตลอดว่าจะได้เขียนการ์ตูนช่อง
ผมคิดว่าผมมีความฝันเรื่องนี้ มาตั้งแต่ประมาณหกขวบ
เกือบจะตั้งแต่ตอนที่เขาเกิด
ดูเหมือนชาร์ลส ชูลซ์ ถูกกำหนดให้อยู่ในวงการการ์ตูน
ตอนที่เขายังเป็นเด็ก…
(ลินน์ จอห์นสตัน - นักวาดการ์ตูน For Better or For Worse)
ลุงของเขาคนหนึ่ง เรียกเขาว่าสปาร์ก ปลั๊ก
ซึ่งก็มาจากเจ้าม้าสปาร์ก ปลั๊ก ตัวละครในการ์ตูนช่อง
ดังนั้นทุกคนเลยเรียกเขาว่าสปาร์กี้
เขาเป็นลูกคนเดียว
และเขาเป็นเด็กตัวเล็กๆ ที่ไม่มีใครคุยด้วยจริงจัง
เขาขี้อายมาก…
(แคเร็น จอห์นสัน - อดีตผู้อำนวยการ พิพิธภัณฑ์ชาร์ลส เอ็ม ชูลซ์)
ขนาดที่ว่าตอนเขากับแม่ เดินไปตามถนนในเซนต์พอล
เขาจะเดินก้มศีรษะ
สปาร์กี้ตัวน้อยขี้อาย เรียนหนังสือเก่ง
จนสามารถเรียนข้ามชั้น
แต่ทั้งหมดนั่น ไม่ใช่ที่คาดการณ์ไว้แล้ว
เขาน่ะอายุน้อย กว่าคนอื่นๆ ในห้องอยู่หนึ่งปี
ซึ่งเมื่อคุณเป็นเด็ก มันเป็นเรื่องใหญ่
(ชิป คิดด์ นักเขียน/นักออกแบบกราฟิก)
และมันยากที่จะตามเด็กที่โตกว่าทัน เขาไม่มีความสุขเลย
เขารู้สึกว่าเขาไม่มีความสำคัญอะไร กับเด็กคนอื่นในโรงเรียน
(จีน ชูลซ์ ภรรยาม่ายของชาร์ลส ชูลซ์)
หลังเลิกเรียน สปาร์กี้ชอบไปอยู่ ที่ร้านตัดผมของพ่อเขา
"ตอนที่ผมเหงามากๆ ผมชอบไปที่ร้านตัดผมของพ่อ
พวกเขาชอบถามว่าผมมาโกนหนวดรึเปล่า"
แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีข้อเสีย
ตอนที่ผมเข้าไปในร้าน และเขาจะตัดผมให้ผม
เรื่องที่มันน่าอับอายก็คือ ถ้าหากเขากำลังตัดผมของผมค้างอยู่
แล้วมีลูกค้าดีๆ คนนึงเข้ามา
เขาจะพูดว่า "เธอไปนั่งอยู่ตรงนั้นก่อน
แล้วรอสักครู่ เพราะฉันต้องบริการชายคนนี้"
มันน่าอายมากที่ต้องนั่งบนเก้าอี้ โดยที่ตัดผมยังไม่เสร็จดี
สมัยที่เขาเรียนชั้นมัธยมต้น
คะแนนที่ดีของสปาร์กี้ก็เริ่มตกลง
และเขารู้สึกว่าเป็นความล้มเหลวสุดๆ
ผมคิดว่าเป็นตอนเรียนเกรดแปด ที่การเรียนตกลง
ผมล้มเหลวทุกเรื่อง เท่าที่มีให้ล้มเหลว
ที่หนึ่งที่สปาร์กี้พบความสุข
ก็คือในสมุดวาดภาพ
เขาวาดรูปตลอด และเขาฝันว่าสักวันเขาจะวาดการ์ตูน
เหมือนที่เขาเคยอ่านในหนังสือพิมพ์
เรารับหนังสือพิมพ์ใน เซนต์พอลสองฉบับ และในคืนวันเสาร์
พ่อผมจะขับรถไปที่ร้านขายยาแถวนั้น
และซื้อหนังสือพิมพ์มินนีอาโพลิส สองฉบับ จะได้มีการ์ตูนสี่ตอนไว้อ่าน
และทั้งหมดนั่นก็คือชีวิตของผมครับ
ห้าร้อยคำเกี่ยวกับตัวตนของฉัน ฉันเป็นใคร สนูปี้
ฉันเป็นลูกชายช่างตัดผม
ฉันชอบเบสบอล ฉันไปโรงเรียน พยายามใช้ชีวิตในแต่ละวัน
งานที่ครูสั่งคราวนี้ยากมากๆ
แกคงไม่เข้าใจหรอก สนูปี้ แกไม่เคยต้องทำอะไรที่มันยากๆ
นั่ง อยู่นิ่ง กลิ้งตัวซิ
ชีวิตของหมาเรียบง่ายมากเลย
(หน้าเดิน หน้าเดิน หน้าเดิน หน้าเดิน)
"สปาร์กี้เข้าสู่สงคราม!"
ปี 1942 สปาร์กี้ถูกเกณฑ์ไปเข้ากองทัพ
"เกิดอะไรขึ้นเมื่อนายถูกเกณฑ์ทหาร"
"พวกเขาส่งนายไปที่หนึ่ง"
"นั่นคือสิ่งที่ฉันกลัวละ"
การจากบ้านไปทำให้สปาร์กี้เศร้าใจมาก
เขาสนิทกับแม่ของเขามาก และเธอมีอาการป่วยมานานแล้ว
สปาร์กี้ไม่เคยบอกเลย ว่าแม่เขาป่วยมากแค่ไหน
และเรื่องที่ว่า เธออาจจะไม่รอดชีวิตค่ะ
และเรื่องนั้นทำให้เขารู้สึกสิ้นหวัง และโดดเดี่ยวมากๆ เลย
คืนที่ผมต้องไปรายงานตัว ที่ฟอร์ตสเนลลิง
ในมินนิโซตา แม่บอก "แม่ว่าเราน่าจะบอกลากัน
เพราะว่า เราอาจจะไม่ได้พบกันอีกแล้วนะจ๊ะ"
แล้วผมก็ไป
เขาคงจะหดหู่มากๆ ตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด
ตอนที่เขาพูดเรื่องการตายของแม่
มันทำให้เขามีน้ำตาจริงๆ
มันอาจจะเป็นเรื่องบางอย่าง ที่ค้างคาอยู่ในใจเขามาตลอดชีวิต
"มันประหลาดมากๆ เลย
เราสามารถเดินไป โดยที่ไม่คิดถึงเรื่องอะไรเป็นพิเศษ
แล้วจู่ๆ ก็นึกถึงคนรักที่จากไป…"
แถวตรง!
ไม่รู้ว่า ผมผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ยังไง
มันเกิดขึ้นนานมาแล้ว
แต่มันเป็นสิ่งที่คุณไม่อาจลืมได้เลย
สปาร์กี้หนุ่ม ไม่เคยที่จะนอนนอกบ้านแม้แต่คืนเดียว
แต่ระหว่างสงคราม
เขาเดินทางไปถึงฝรั่งเศสและเยอรมนี
ตลอดช่วงที่เขารับใช้ชาติ สปาร์กี้คิดถึงบ้านและโดดเดี่ยวเสมอ
เขาก็เลยวาดรูป เหมือนกับตอนที่เขายังเป็นเด็ก
เขาเอาสมุดวาดรูปติดตัวไปด้วยทุกที่
("As We Were" โดย สปาร์กี้)
และเมื่อสงครามจบลง เขากลับบ้าน ด้วยความที่จะเป็นนักเขียนการ์ตูน
ที่ประสบความสำเร็จมากกว่าเดิม
พี่ชายคะ ฉันอยากให้ช่วยทำการบ้านเลขน่ะ
ไม่เห็นเหรอ ว่าพี่ยุ่งกับการเขียนเรียงความอยู่
เขียนเรื่องอะไรคะ
เรื่องตัวตนของพี่น่ะ
ตัวตนเหรอ จะบอกให้ว่าพี่เป็นใคร
พี่เป็นพี่ชายของฉัน
และพี่เป็นพี่ชายที่แย่มาก
ถ้าหากพี่ไม่ช่วยฉันทำการบ้านวิชาเลข
เอ้า ดูตรงนี้หน่อยสิคะ
แย่จัง
โอเค ถ้าเธอมีแอปเปิลสองลูก แล้วฉันให้อีกสามลูก
เธอจะมีแอปเปิลกี่ลูก
ใครสน
ฉันกินแอปเปิลแต่ละครั้ง ไม่เคยเกินหนึ่งลูก
แล้วใครที่ไหน จะมาแจกแอปเปิลพวกนี้กันล่ะ
เรียงความของฉันคงต้องรอไปก่อนสินะ
สปาร์กี้อยากจะเป็นนักเขียนการ์ตูน ยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
เหมือนกับชาร์ลี บราวน์ เขาพยายามเสมอ
และเหมือนชาร์ลี บราวน์เปี๊ยบ เขาล้มเหลวอยู่เรื่อยๆ
ผมจะส่งการ์ตูนสิบตอน ไปที่แซทเทอร์เดย์ อีฟนิง โพสต์
พอได้ตีพิมพ์ ผมก็จะเขียนการ์ตูนของผมไป
แล้วพอผมส่งการ์ตูนไปแล้ว ผมก็จะทำงานอย่างอื่น
การ์ตูนบางเรื่อง ของสปาร์กี้ได้รับการตีพิมพ์
แต่ตอนนั้นการ์ตูน ยังไม่มีชาร์ลี บราวน์กับสนูปี้
ทีนี้คุณมักคิดว่า การขายงานได้ครั้งแรก
จะทำให้คุณประสบความสำเร็จ แต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
ผมขายงานได้สองสามชิ้น แล้วจู่ๆ ผมก็ขายงานไม่ได้เลยหลายเดือน
นานห้าปี สปาร์กี้พยายามแต่ล้มเหลว
จากนั้นเขาก็เริ่มตระหนักได้บางอย่าง
เขาเขียนการ์ตูนเรื่อง Li'l Folks
ซึ่งเน้นตัวละคร ที่ชื่อว่าชาร์ลี บราวน์…
(เควิน สมิธ ผู้สร้างภาพยนตร์)
และเน้นสุนัขที่ไม่ได้มีหน้าตา เหมือนสนูปี้แต่ก็ใกล้เคียง
ผมได้ค้นพบทีละเล็กละน้อย ว่าเวลาที่ผมวาดรูปเด็กๆ
ดูเหมือนจะเป็นรูปแบบการ์ตูน ที่พวกบรรณาธิการชอบมากที่สุด
สุดท้ายผลงานของเขา ก็เริ่มเป็นที่นิยม
แล้ววันหนึ่งในปี 1950
สปาร์กี้ได้ตีพิมพ์การ์ตูนช่อง พีนัทส์เรื่องแรกของเขา
(เริ่มต้นวันนี้ พีนัทส์)
การ์ตูนช่องตอนแรกที่ออกมา มีตัวละครสามตัว
หนึ่งในนั้นคือเด็กผู้หญิงชื่อแพตตี้ และอีกคนเป็นเด็กผู้ชายชื่อเชอร์มี่
และมีชาร์ลี บราวน์ในการ์ตูน แล้วเขาก็เดินมาอยู่ตรงหน้าพวกเขา
นั่นแหละเขา นั่นไงชาร์ลี บราวน์ "ชาร์ลี บราวน์เพื่อนเลิฟ"
แล้วทันทีที่เขาไป เขาก็ "ให้ตาย เกลียดเขาชะมัด"
แบบมันช่าง…
พูดแรง เนอะ
(ร็อบบ์ อาร์มสตรอง นักวาดการ์ตูน Jumpstart)
แต่เด็กก็แบบนั้นแหละ
การที่เด็กพูดแรง มันเหมือนวิธีที่เด็กปฏิบัติต่อกัน…
(ดรูว์ แบร์รี่มอร์ นักแสดง/โปรดิวเซอร์)
เหมือนเป็นการช่วยบอกให้คุณ สร้างเกราะของตัวเองขึ้นมา
จากนั้นตลอดชีวิตที่เหลือ
คุณต้องจำไว้ว่า คุณต้องคอยถอดเกราะออกด้วย
นานมาแล้ว ผู้คนทั่วประเทศอเมริกา
ตกหลุมรัก ในตัวชาร์ลี บราวน์เพื่อนเลิฟ
นี่เป็นตัวละครที่ผมเข้าถึงได้…
(พอล ฟีก ผู้สร้างภาพยนตร์)
ซึ่งแน่นอนว่าเป็นพวกเด็กเรียนหรือ เด็กที่ไม่เป็นที่ยอมรับเหมือนกับผม
หรือที่ผมรู้สึก นั่นเป็นเรื่องสำคัญมาก
(เจนนิเฟอร์ ฟินนีย์ บอยแลน นักเขียน)
เราจะเห็นชาร์ลี บราวน์นั้นถูกรังแก
คุณจะเอาใจช่วยชาร์ลี บราวน์ เพราะว่าเขาเหมือนเป็นคนจริงๆ
เขาพยายามแม้ว่ามันจะยาก
(มิยา เคช นักแสดง)
คือเขาลุกขึ้นมาแล้วพยายามใหม่ เรื่องนั้นทำให้ผมประทับใจมาก
(คีธ แอล วิลเลียมส์ นักแสดง)
ในที่สุดความฝันของสปาร์กี้ ก็เป็นความจริง
และเขาทำสำเร็จได้ด้วยการเป็นตัวเอง
เรื่องราวทั้งหมด เกี่ยวกับชาร์ลี บราวน์
เป็นความทรงจำ ในช่วงที่ผมไม่มีความสุข
ผมคิดว่าชาร์ลี บราวน์เป็นส่วนเล็กๆ ของที่เราทุกคนมีอยู่ในตัวของเรา
ส่วนใหญ่ก็ในตัวผม ส่วนใหญ่ผมคือชาร์ลี บราวน์
ไลนัส
ฉันจะเขียนเรียงความ 500 คำ เกี่ยวกับตัวเองได้ยังไง
ฉันไม่มีเรื่องที่ดีพอจะให้เขียนเลย
อันที่จริงงานชิ้นนี้ เป็นโอกาสที่ดีสำหรับนาย
ชาร์ลี บราวน์
โอกาสสำหรับอะไรกัน
เป็นโอกาสที่จะถามตัวเอง ด้วยคำถามที่สำคัญที่สุดในชีวิต
ฉันเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่ เป้าหมายในโลกของฉันคืออะไร
แย่จัง ฉันจะไปรู้ทั้งหมดนั่นได้ยังไงล่ะ
นี่ ชาร์ลี บราวน์ เวลาที่ฉันเจอปัญหายากๆ
ฉันจะดูผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์
นักเขียนนิยายชาวสเปน มิเกล เด เซร์บันเตสเคยเขียน
"สหายของท่านเป็นอย่างไร บอกได้ว่าท่านเป็นแบบนั้น"
สหายของฉันอย่างนั้นเหรอ มันหมายความว่าอะไร
หมายถึงให้นายดูเพื่อนๆ ของนาย ชาร์ลี บราวน์
ผู้คนที่นายใช้เวลาด้วย พวกเขาอาจช่วยได้
ไม่รู้สิ ไลนัส มันดูจะเป็นไปไม่ได้
อย่าเศร้าเลย ชาร์ลี บราวน์
นายมีเวลาทั้งอาทิตย์ให้ตอบคำถาม สำคัญที่สุดของชีวิตนายเลยนะ
สปาร์กี้พูดเสมอ ว่าเขาเหมือนชาร์ลี บราวน์มาก
แต่ที่จริงทุกตัวการ์ตูนของพีนัทส์ มีลักษณะของสปาร์กี้อยู่เล็กน้อย
เขาเป็นคนแบบที่…
(เพจ แบรดด็อค - นักวาดการ์ตูน/ ผู้กำกับศิลป์ Creative Associates)
คุณหวังไว้ว่า จะเป็นผู้สร้างพีนัทส์ขึ้นมาเลย
เขามีลักษณะของตัวการ์ตูนทุกตัว ในคนคนเดียว
ไลนัสเป็นส่วนที่เยือกเย็นมีเหตุผล ของคุณชูลซ์
แบบว่ามีหลักปรัชญา มีสิ่งที่อยากเสนอ
เขาเยือกเย็นมีเหตุผลแบบเงียบๆ สปาร์กี้เป็นแบบนั้น
ไลนัสมักจะชอบถามคำถามยากๆ เกี่ยวกับ
ความหมายของชีวิตและฐานะเราในจักรวาล และที่ทั้งหมดเป็นหนึ่งเดียวกัน
"ชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย ใช่รึเปล่า ชาร์ลี บราวน์"
ผมคิดว่าผมเข้าใจไลนัสนะเพราะว่า… คือผมเคยมีผ้าเน่าเหมือนกัน
ผมก็เคยแบบ… ถือผ้าห่มสีฟ้าไปไหนมาไหน
ผมก็เลยเข้าใจเขาจริงๆ
ฉันก็เคยติดผ้าห่มค่ะ
และฉันเคยยืนอยู่หน้าเครื่องซักผ้า
ในร้านซักผ้าที่แม่ของฉันไป
ฉันร้องไห้ตอนที่เครื่องซักผ้าหมุน แล้วร้องไห้ตอนเครื่องอบผ้าหมุน
ทุกๆ คนเลยเรียกฉันว่าไลนัส
(เพียะ!)
ไลนัสฉลาดมากๆ ได้ เขาทึ่มได้
เขาไร้เดียงสาได้ เขารู้ไปหมดก็ได้
ลักษณะนิสัยของเขา ทำให้ตัวเขามีความคิดที่หลากหลาย
ไลนัสกับชาร์ลี บราวน์แสดง นิสัยด้านที่น่ารักของสปาร์กี้
พี่สาวของไลนัส ลูซี่ ตรงกันข้ามเลย…
ลูซี่ใจร้ายมาก
"นายเป็นคนที่น่าเบื่อมากเลย ชาร์ลี บราวน์"
แถมเสียงดังแล้วก็น่ากลัวนิดๆ
ลูซี่ตลกนะ แต่เธอใจร้ายมาก
พวกเราส่วนมากไม่ชอบลูซี่ เพราะเธอนิสัยไม่ดีเลย
แต่ขณะเดียวกัน
เธอช่างใจร้ายเกินเบอร์ มันก็เลยตลกดีน่ะ
ทุกคนรู้ว่าลูซี่กับฟุตบอลเป็นยังไง
ชาร์ลี บราวน์กำลังวิ่งไป และลูซี่ก็จะดึงลูกบอลออก…
(โนอาห์ ชแนปป์ นักแสดง)
เขากรีดร้องแล้วก็ล้มหงายหลัง
(เธอทำอีกแล้ว!)
น่าจดจำ
(- อ๊าก! - ฮ่า!)
(ตุ้บ!)
ตัวการ์ตูนไหน ที่ผมรู้สึกเห็นอกเห็นใจที่สุดเหรอ
ผมชอบทุกตัวเพราะแต่ละตัว อาจจะมีนิสัยของผมเล็กน้อย
ส่วนที่ชอบเหน็บแนมของผม เป็นนิสัยของลูซี่
ส่วนที่เหยาะแหยะของผม เป็นนิสัยของชาร์ลี บราวน์
(ฉันทนไม่ไหวแล้ว)
และแน่นอนการเป็นนักฝัน เป็นนิสัยของสนูปี้
สนูปี้
ขณะที่ชาร์ลี บราวน์กับเด็กคนอื่น เหมือนสปาร์กี้กันคนละนิด
แต่สนูปี้นั้นไม่มีขีดจำกัดเลย
สนูปี้เป็นสุนัข ที่ไม่อยากจะเป็นสุนัข
และเขามีปณิธานแน่วแน่ ถูกไหม
โอ้ พระเจ้า ฉันรักสนูปี้ เขาน่ารักมากแถมยังตลก
ทุกคนรักสนูปี้ เพราะผมคิดว่าเขาเป็นตัวแทน
ของสิ่งที่เราอยากจะเป็น
คุณจะ "โอเค วันนี้ฉันจะสวมบท ยอดนักบินยุคสงครามโลก
วันพรุ่งนี้ฉันจะสวมบทเป็น ดาราภาพยนตร์" รู้นะ ไม่ว่าเป็นอะไร
สนูปี้ใช้ชีวิตตามแบบของเขา และมีจินตนาการมาก
แต่แม้แต่สนูปี้ก็มาจาก ส่วนหนึ่งในชีวิตจริงๆ ของสปาร์กี้
ที่จริงสนูปี้ มาจากสุนัขที่ผมเคยเลี้ยง
ตอนที่ผมอายุประมาณ 13 ปี
มีสาเหตุที่สนูปี้เล่นฮอกกี้ กับไอซ์สเกต เพราะว่าชูลซ์ก็เล่นด้วย
(คอกทำโทษ)
จึงเหมือนกับผู้สร้างเก่งๆ ทุกคน
ในผลงานมีตัวเขาเองอยู่มากมาย
ที่คุณอาจจะเห็น ในสิ่งที่ตัวการ์ตูนพูดถึง
และสิ่งต่างๆ ที่พวกเขาสนับสนุน
เรียงความชิ้นนี้ฉันจะต้องได้คะแนนดี
บางทีฉันน่าจะไปคุยกับมืออาชีพ
(ช่วยเหลือด้านจิตวิทยา ห้าเซนต์ มีหมอประจำอยู่)
ไง ชาร์ลี บราวน์ วันนี้มีปัญหาอะไรอย่างนั้นเหรอ
ฉันกำลังมีปัญหา เรื่องการเขียนเรียงความน่ะ ลูซี่
เธอช่วยได้ไหม
แน่นอนอยู่แล้ว ฉันคิดถึงเรื่องนาย และข้อบกพร่องนายเยอะเลย
ข้อบกพร่องของฉันเหรอ ฉันไม่แน่ใจว่านั่นจะช่วยได้เรื่อง…
ฟังนะ ชาร์ลี บราวน์
ไม่มีวิธีไหนจะรู้ว่านายเป็นใคร
ดีกว่าการมีมืออาชีพชี้ข้อเสียของนาย
ข้อเสียของฉันงั้นหรอ
ใช่แล้วจ้ะ
และฉันสร้างระบบที่ฉันเป็นเจ้าของ ซึ่งนายจะเห็นว่าทำให้เข้าใจมากขึ้น
ตามสบายเลยนะ ชาร์ลี บราวน์
ฉันเตรียมสไลด์ไม่กี่ร้อยแผ่น ที่แสดงข้อเสียและจุดอ่อนของนายไว้
ปิดไฟหน่อย
เริ่มด้วยวัยเด็กของนายกันเถอะ
(ชาร์ลี บราวน์เพื่อนเลิฟ… ครับผม!)
อย่างที่นายเห็น ตั้งแต่ตอนเริ่มแรกเลย
นายไม่ได้เป็นที่รัก
(ฉันเกลียดเขาจริงๆ!)
นายไม่ได้เป็นที่นิยมชมชอบ
นายไม่เคยเก่งเท่ากับเพื่อนๆ ของนาย
เห็นไหม
ทีนี้ ตั้งใจฟังนะ
ถ้าค้นให้ลึกไปอีก เราจะเห็นว่ามันมีรูปแบบอยู่
รูปแบบของความล้มเหลวซ้ำซาก
(ปิ้ว!)
ภายใต้การจัดการของนาย
ทีมเบสบอลนายแพ้ทุกครั้ง ตั้งแต่นายเล่นมาเลย
เราชนะสองสามครั้งนะ
ใช่ ชนะแค่ครั้งเดียวตอนที่นายแขนหัก
ยังคงต่อด้วยเรื่องของกีฬา
นายไม่เคยเตะบอลโดนลูกเลย ไม่เคย
เห็นไหม
แม้แต่ตอนที่นายไม่ได้เล่นแบบเป็นทีม นายก็ยังล้มเหลว
จะคนเดียวหรือกับคนอื่นก็ล้มเหลว
ทีนี้เรามาดูกันที่วันวาเลนไทน์นะ
(แย่ละสิ!)
พอแล้ว ฉันทนดูไม่ไหวอีกแล้ว
หวังว่าจะช่วยเรื่องเรียงความได้ รอบิลจำแนกรายการในอีกสองสามวันนะ
ล้มเหลว ล้มเหลว ล้มเหลว
(ถอนหายใจ)
สปาร์กี้ได้ไอเดียส่วนใหญ่ เรื่องชาร์ลี บราวน์จากวัยเด็กของเขา
แต่เมื่อเขามีลูกของตัวเอง
พีนัทส์ก็เริ่มจะเป็นเรื่องวัยเด็ก ของพวกเขา
ผมคิดว่าผมอาจจะได้ไอเดียเพิ่ม จากการดูลูกของตัวเอง
มากกว่าที่ผมอยากจะยอมรับจริงๆ นะ
แค่การมองดูการโต้เถียงเล็กน้อย ของพวกเขาอะไรแบบนี้
ก็ทำให้ผมได้ไอเดียบางอย่าง
ผมรู้สึกว่าสิ่งเดียว ที่ทำให้เกิดความสนุกสนานจริงๆ
คือเมื่อมันมาจากมุมมอง แบบเฉพาะตัวมากๆ
และมุมมองเดียวที่ผู้สร้างทุกคนมี คือมุมมองของเขาหรือตัวเธอเอง
แม้แต่ตอนเป็นเด็ก ผมก็แบบ… ตระหนักรู้ถึงความจริง
ที่ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งในอเมริกา
ซึ่งนั่งอยู่ตรงโต๊ะวาดภาพตัวใหญ่ และเขามีภรรยาและลูกๆ
และเขาลุกขึ้น เขาวาดสนูปี้แล้วก็ไปเล่นไอซ์สเกต
ลูกชายคนหนึ่ง กำลังต่อโมเดลเครื่องบิน
แล้วเขาก็ให้ผมดูโมเดลรุ่นล่าสุด
แล้วทันใดนั้นผมก็คิดได้ว่า ทำไมไม่วาดสนูปี้บนบ้านสุนัข
แล้วให้สวมบทยอดนักบิน ยุคสงครามโลกล่ะ
วันหนึ่งเขากำลังฟังเคร้ก ลูกชายอีกคน
ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านมา เคร้กพูดว่า
"ผู้ชายคนนั้นเหมือนโจ คูลเลย"
โจ คูลจึงกำเนิดขึ้น
ทุกอย่างในการ์ตูนช่อง มีบางอย่างที่เกี่ยวกับสปาร์กี้เอง
ถ้าหากว่าเขาเขียนเกี่ยวกับซิมโฟนี ที่ชโรเดอร์เล่นละก็
นั่นก็คือซิมโฟนีที่เขาชอบ
(ให้ตายสิ!)
เขาใช้แรงบันดาลใจเยอะมาก
คุณมักจะสงสัยว่าเขาเฝ้าดูอะไรอยู่ ถ้าหากได้อยู่ใกล้เขา
ฉันจำได้ว่าเคยเรียกเขาว่าหวานใจ ไม่ทันไรมันก็ไปอยู่ในการ์ตูนช่อง…
"และการ์ดใบนี้พิเศษมาก สำหรับ 'หวานใจของฉัน'"
และมันกลายเป็นสิ่งที่แซลลี่…
(สุขสันต์วันวาเลนไทน์ หวานใจของฉัน!)
ทำให้ไลนัสอิดหนาระอาใจ
"ฉันไม่ใช่หวานใจของเธอ"
"พิกเพ็น" วลีนั้นมีความหมายยังไง
"พิกเพ็น" มาจากเพื่อนของผมคนหนึ่ง ซึ่งเคยเรียกลูกของเขาด้วยชื่อตลกๆ
และผมจำได้ว่า ลูกชายเขาวิ่งไปทั่วห้องนั่งเล่น
และเขาพูดว่า "ไปนอน พิกเพ็น"
ผมเลยคิดว่ามันน่าจะเป็นชื่อที่ดี สำหรับตัวละครการ์ตูน
นี่เป็นตัวละคร ที่ดูเหมือนว่าเขาน่าจะเป็นตัวตลก
และบางครั้งตัวละครอื่นๆ
พวกเขาจะมาหาพิกเพ็น และบอกว่า "นายน่าจะละอายแก่ใจนะ"
"รู้ไหมว่าเขาหน้าตายังไง" "ฮะ"
"ตัวพลิกหน้าดินชาวมนุษย์"
และเขาไม่รู้สึกอะไรเลย พิกเพ็นมีศักดิ์ศรีของตัวเอง
ในฐานะคนข้ามเพศรุ่นเยาว์
สิ่งนั้นอาจดึงดูดความสนใจฉัน
ลูซี่ไม่ค่อยช่วยอะไรเท่าไร
ฉันอยากได้ความเห็นจากบุคคลที่สอง
เก้าสิบเจ็ด, 98, 99, 100
ตาฉัน
พิกเพ็น
นายทำฝุ่นคลุ้งไปหมด
หวัดดี ชาร์ลี บราวน์ อยากช่วยฉันทำพายโคลนมั้ย
ฉันคงช่วยนายไม่ได้หรอก พิกเพ็น ฉันมีโครงงานที่ต้องทำส่งน่ะ
นี่ มากระโดดเชือกกับเราสิ
ไม่นะ เด็กหญิงผมแดงกำลังมาทางนี้
เป็นอะไรไป ชาร์ลี บราวน์
- ให้เธอเห็นฉันไม่ได้ - ทำไมล่ะ
ถ้าเกิดเธอไม่ชอบสิ่งที่เห็นล่ะ
แต่สิ่งที่สำคัญมากกว่า คือนายมองตัวเองยังไง
ฉันชอบตัวเองไม่ว่าคนอื่นจะคิดยังไง
จริงเหรอ แม้พวกเขาจะคิดว่านาย… สกปรก
คือฉันไม่คิดว่าตัวเองสกปรกนะ ฉันว่า ตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์
ปกคลุมด้วยฝุ่น และดินที่เก่าแก่เกินกว่าที่จะนับ
ฉันคงแค่ไม่มีความมั่นใจเหมือนนาย พิกเพ็น
ฉันรีบไป ก่อนที่เด็กหญิงผมแดงจะเห็นฉันดีกว่า
โถ ชาร์ลี บราวน์
เหมือนกับชาร์ลี บราวน์
ในชีวิตจริงสปาร์กี้นั้น มีเด็กหญิงผมแดงของเขาเอง
สมัยที่ยังหนุ่ม สปาร์กี้ พบดอนน่า โวลด์ เด็กหญิงผมแดง
แล้วก็ตกหลุมรักเธอเข้าอย่างแรงเลย
และดอนน่าก็หมั้น เพื่อจะแต่งงานอยู่กับนักดับเพลิง
เธอไม่ค่อยแน่ใจ ว่าอยากแต่งงานกับนักดับเพลิง
เธอก็เลยเลิกกับเขา แล้วก็เริ่มคบกับสปาร์กี้
ผมรู้สึกได้เลยว่าเธอจะแต่งงานกับผม
แต่ก็เปล่า
เขาคงจะคิดว่า "งั้นถ้าผมทุ่มเทมากพอ
ถ้าผมเป็นแบบนั้นแบบนี้…
เธอจะลืมนักดับเพลิงแล้วก็อยู่กับผม"
แต่เปล่า เธอตัดสินใจแต่งงานกับนักดับเพลิง
ผมอุทิศตัวและหัวใจให้กับเธอเต็มที่ และเธอเดินจากไป
(ฉันรู้ว่าไม่มีใครชอบฉันเลย…)
ผมรับมือได้ไม่ค่อยดีนัก ผมฝันถึงมันอยู่หลายปีเลย
นั่นคือผู้หญิงที่เขาอยากแต่งงานด้วย
เป็นเรื่องราว ที่เหมือนกับชาร์ลี บราวน์มาก
(- จดหมาย - ฟิ้ว!)
ชาร์ลี บราวน์ ไม่ใช่คนเดียวในแก๊งพีนัทส์
ที่อับโชคในเรื่องความรัก
พีนัทส์ มันคือโลกแห่งการรักเขาข้างเดียว
ลูซี่โหยหาชโรเดอร์
มันทำให้ผมขำตลอด เพราะว่าเขามักจะแบบ "ไม่"
(ลาโล อัลคาราซ นักวาดการ์ตูน La Cucaracha)
แซลลี่ต้องการไลนัส
ณ จุดหนึ่ง เปปเปอร์มินต์ แพตตี้ ก็ต้องการชาร์ลี บราวน์
มันก็เลยเหมือนเป็นเรื่องของเด็กๆ
ผู้ที่หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก… แต่แทบไม่ได้ความรักตอบแทนกลับมาเลย
การไม่หยุดค้นหาเด็กหญิงผมแดงของเขา
เป็นเรื่องที่… ผมเข้าใจได้ดีเลย
เพราะผมมักจะแอบชอบเด็กผู้หญิงบางคน
ในโรงเรียนอย่างมาก ผู้ที่ผม ไม่เคยกล้ามากพอที่จะเข้าไปอยู่ใกล้ๆ
(ไอรา กลาส ดิส อเมริกัน ไลฟ์)
และบ่อยครั้งที่มักจะ "วันนี้จะเป็นวันที่ฉันจะเข้าไปหา
และพูดกับเด็กหญิงผมแดงคนนั้นสักที"
"วันนี้จะลุยเต็มตัว" แล้วมันก็ไม่เคยเกิดขึ้น
(ความรักทำให้เราทำเรื่องแปลกๆ..)
นายมีพรสวรรค์มาก ชโรเดอร์
นายคิดว่าดนตรี คือเหตุผลที่ทำให้คนชอบนายรึเปล่า
ก็อาจจะจริง ชาร์ลี บราวน์ แต่มันก็ย้อนแย้งดี
เพราะสิ่งหนึ่งที่ฉันชอบที่สุด ในการเล่นดนตรี ก็คือความสันโดษ
เหมือนกับว่าดนตรีของนาย แสดงถึงตัวตนนาย
สงสัยจังเลย ว่าดนตรีแบบไหนแสดงถึงตัวฉัน
เขียนเรียงความไปถึงไหนแล้ว ชาร์ลี บราวน์ สไลด์ของฉันช่วยได้ไหม
ไง ชโรเดอร์ คิดถึงฉันรึเปล่า
ยาวนานหลายปี พีนัทส์เติบโต และเปลี่ยนแปลงไป เหมือนกับสปาร์กี้
และมันไม่ได้เป็น เรื่องที่สนุกสนานเสมอไป
ลูกๆ ของผมเองโตขึ้น การ์ตูนเกี่ยวข้องกับเด็กน้อยลง
การ์ตูนมีความเป็นนามธรรมมากขึ้น
และเด็กๆ ก็แค่ล้อเลียน สิ่งที่พวกผู้ใหญ่เป็น
และปัญหาที่พวกผู้ใหญ่มี และสิ่งต่างๆ ที่พวกผู้ใหญ่พูด
มันเป็นการ์ตูนที่น่ารัก ตัวละครตลก เหตุการณ์ตลกๆ
แต่มันก็มีความล้ำลึกอยู่ด้วย
พวกตัวละครซับซ้อนมากและพวกเขาพูดถึง ความรู้สึกและอารมณ์ของมนุษย์
ความหมายของการเป็นมนุษย์
ผมคิดว่าเขาเป็นคนหนึ่งที่เก่งที่สุด ในเรื่องของการเก็บภาพความรู้สึก
(อัล โรเคอร์ นักข่าว)
เขาเก็บภาพความรู้สึกของทั้งประเทศ
ฉันรู้สึกว่าเขามักจะค้นหาความจริง…
(บิลลี่ จีน คิง แชมป์เทนนิส/นักเคลื่อนไหว)
และบอกเล่าความจริง
สปาร์กี้อยากให้ทุกคนในโลกเสมอภาคกัน และนั่นคือตัวตนของเขาค่ะ
ปลายยุค 1960 สปาร์กี้สร้างเปปเปอร์มินต์ แพตตี้
เด็กหญิงผู้เป็นตัวของตัวเอง อาศัยอยู่กับผู้ปกครองคนเดียว
เธอแหกกฎการแต่งกาย ด้วยการสวมรองเท้าแตะกับกางเกงขาสั้น
เธอไม่เหมือนใครมากๆ
เธอไม่ใช่ตัวละครหญิงตามแบบฉบับ
ที่คุณจะเห็นในหนังสือการ์ตูน
เธอเป็นตัวของตัวเองสุดๆ เลย
เธอแค่เป็นคนที่แหวกแนวมาก และสบายใจกับการเป็นคนแหวกแนว
และเป็นตัวของตัวเอง
เปปเปอร์มินต์ แพตตี้ ได้คะแนนสอบไม่ดี
เธอมักจะนอนหลับในชั้นเรียน
แต่เธอขว้างบอลเก่งมาก
และเธอเอาชนะ ทีมเบสบอลของชัคได้ทุกๆ ครั้ง
บางครั้งแต้มก็ รู้นะ 100 ต่อหนึ่ง
เปปเปอร์มินต์ แพตตี้ผู้รักกีฬา
ได้แรงบันดาลใจส่วนหนึ่งมาจากเพื่อน ของสปาร์กี้ บิลลี่ จีน คิง
หนึ่งในนักเทนนิสผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล
คุณเห็นพวกผู้หญิง เด็กสาวที่เล่นกีฬา
ซึ่งแน่นอน ในฐานะเด็กหญิง ฉันแบบ "เยี่ยมเลย"
สปาร์กี้สนับสนุนสิทธิสตรี
ในโลกของพีนัทส์
สปาร์กี้มักทำให้แน่ใจ ว่าเด็กผู้หญิงแข็งแรง
และบ่อยครั้ง ที่แข็งแรงกว่าพวกเด็กผู้ชาย
(พูดออกมา!!)
การ์ตูนสะท้อนวัฒนธรรมของเรามากจริงๆ
และอาจจะเป็นว่าเปปเปอร์มินต์ แพตตี้ แสดงถึงเทรนด์ใหม่ในหมู่เด็กๆ
ว่าให้เป็นตัวของตัวเอง และพูดออกมามากขึ้น
"ฉันมาแล้ว สหาย! หยุดฉันสิถ้าทำได้!"
(เฟี้ยว!)
(ทีมเยือน 12)
(ทีมเหย้า 00)
เยี่ยม!
สนุกดี ชัค
แต่นายดูเหมือนจะวอกแวกนิดหน่อย
ฉันแปลกใจที่ผู้จัดการทีมนาย ไม่ลากนายไปจากจุดขว้าง
เขาคือผู้จัดการทีมน่ะครับ
นายโอเคไหม ชาร์ลี บราวน์
เรื่องการบ้านที่ครูสั่งน่ะ
ฉันต้องค้นหาความหมายของชีวิตตัวเอง
โธ่ ชัค งานยากมากเลยนะนั่น
ฉันดีใจมาก ที่ครูของเราไม่ได้สั่งการบ้านเราเลย
อาทิตย์นี้ เรามีการบ้านทุกวันเลยนะครับ
ความหมายของชีวิต เป็นเรื่องที่ผู้คนสงสัยกันอยู่ตลอด
ชาร์ลี บราวน์
ปู่ของฉันมักจะบอกว่า เป้าหมายหลักในชีวิตเรา
คือการให้และได้รับความรัก
เขาเคยถอนหายใจบ่อยๆ ด้วยล่ะ
ไม่รู้ว่าจะมีใครรักฉันได้รึเปล่า
ฉันขอให้ลูซี่ช่วย แต่ที่เธอทำ คือบอกว่าฉันมีข้อบกพร่องตรงไหน
ฉันมีดีอะไรบ้างรึเปล่าเนี่ย
มีอยู่แล้วสิ ชัค นายมีคุณสมบัติดีๆ เยอะแยะเลย
มีเหรอ ไหนลองยกตัวอย่างมาซิ
นายช่างใจดีมากๆ
และนายเป็นคนใจกว้าง
อย่าลืมเรื่องชอบช่วยเหลือ นายชอบช่วยเหลือสุดๆ ชัค
ว้าว ใจดี ใจกว้างและชอบช่วยเหลือ ขอบใจนะ
นี่ ลูซี่ รู้ไหม
เธอผิดแล้ว ฉันใจดี ใจกว้างและชอบช่วยเหลือ
พวกเขาก็ต้องพูดแบบนั้นอยู่แล้ว ชาร์ลี บราวน์
นายใจดี เพราะลูกที่นายขว้างตีได้ง่ายมาก
นายดันใจกว้าง ที่ให้พวกเขาวิ่งเข้าฐาน
แถมช่วยให้พวกเขาชนะการแข่งขัน
นายทำเสียงเหมือนปู่ของฉันเลย ชาร์ลี บราวน์
แฟรงคลิน อาร์มสตรอง เป็นหนึ่งในตัวละครหลักสุดท้าย
ที่มาร่วมแก๊งพีนัทส์
และเมื่อเขาปรากฏตัว เขาเปลี่ยนการ์ตูนไปตลอดกาล
ผมเรียนอยู่เกรดแปด ตอนแฟรงคลินมาปรากฏตัวในพีนัทส์
จำได้ว่าผมแบบ "ว้าว" ตัวละครผิวดำมาแล้ว
เขาเป็นเด็กผิวดำ
ผมกำลังอ่านการ์ตูนเรื่องนี้อยู่ แล้วจู่ๆ ก็ มีเด็กคนหนึ่ง
ที่หน้าตาเหมือนกับผม
ปัจจุบันมันอาจไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ในปี 1968
เด็กผิวดำกับผิวขาวเล่นอยู่ด้วยกัน ในการ์ตูนช่องเป็นเรื่องแปลกใหม่มาก
ตอนเขานำแฟรงคลินเข้ามาในการ์ตูน เป็นปี 1968
และหลายเมืองกำลังลุกไหม้ เพราะว่าด็อกเตอร์คิงได้ถูกลอบสังหาร
ดร.มาร์ติน ลูเธอร์ คิง
ผู้เผยแพร่การไม่ใช้ความรุนแรง ในการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมือง
ถูกยิงเสียชีวิตในเมมฟิส เทนเนสซี
และผู้หญิงคนหนึ่งติดต่อสปาร์กี้มา เธอชื่อว่าแฮร์เรียต กลิคแมน
เธอบอก "ถึงเวลาของคุณแล้ว ด้วยโอกาสที่คุณมี คุณชูลซ์
ที่จะทำบางอย่าง"
เธอบอก "ฉันคิดว่า คุณควรเพิ่มเด็กผิวดำในพีนัทส์"
เขาบอก "ไม่ได้ ผมไม่รู้ ว่าการเป็นเด็กผิวดำเป็นยังไง"
แฮร์เรียต กลิคแมนขอให้เพื่อนเธอ เคนเนธ เคลลี่ และโมนิกา กันนิง
ที่ผิวดำและมีลูกเหมือนกัน เขียนจดหมายถึงชูลซ์ด้วย
ตอนนั้นแทบไม่มีคนที่ไม่ได้ผิวขาว อยู่ในการ์ตูนเลย
และสปาร์กี้ตระหนักว่า มันอาจมีความหมายกับเด็กทุกคน
ถ้าเขาช่วยเปลี่ยนเรื่องนั้นได้
เขาอยากจะทำอะไรบางอย่างที่สำคัญ
และสื่ออะไรออกมาได้จริงๆ
คุณสัมผัสมันได้จากเขา เขาเป็นคนที่เที่ยงธรรมมากๆ
และความไม่เสมอภาคทางเชื้อชาติ ก็ไม่ใช่ความเที่ยงธรรม
ผมเก็บแฟรงคลินเอาไว้ก่อนอยู่นานเลย
เพราะผมรู้สึกว่า ไม่อาจสื่อตัวตนของเขาได้เหมาะสม
(ตั๋วหนึ่งใบครับ)
และผมก็ไม่อยากจะทำตัว เหมือนกับว่าอวดดี
ผมพยายามไม่ให้มันเอิกเกริก
เหตุการณ์เล็กๆ ตอนเขาปรากฏตัว คือเด็กชายสองคนพบกันที่ชายหาด
และพวกเขาค้นพบว่า ทั้งคู่ต่างก็ชอบก่อปราสาททราย
ไม่สำคัญว่าคนนึงผิวดำและอีกคนผิวขาว
"ต้องอย่างนั้นสิ ชาร์ลี บราวน์
นั่นคือปราสาททรายจริงๆ!"
หนังสือพิมพ์ขู่ว่า จะเลิกตีพิมพ์การ์ตูนช่อง
และเขาก็บอก "ได้ เลิกเลย" แล้วพวกเขาก็ตีพิมพ์ต่อ
แถมยังบอก "อย่าให้พวกเขา ไปโรงเรียนด้วยกันละกัน"
และแน่นอน แล้วเขาก็ทำแบบที่ว่าเลย
เรื่องที่น่าสนใจ เกี่ยวกับแฟรงคลินคือ
คุณจำบุคลิกของเขาไม่ได้ เหมือนที่จำว่าเขาดูค่อนข้างจริงจัง
เขาเป็นเด็กจริงจัง ที่คุณเกือบจะรู้สึกว่าเป็นอีกครั้ง
เมื่อมองกลับไปในฐานะผู้ใหญ่แล้ว
ความลำบากของการเป็นเด็กผิวดำ ในโลกคนผิวขาว
แม้จะเป็นโลกของการ์ตูนช่อง
ก็ส่งผลทางอารมณ์ต่อเขา
เขารู้ว่าทุกๆ คน พินิจพิเคราะห์เขาอยู่
นั่นอาจเป็นเป้าหมายในชีวิตของฉัน ให้อาหารหมา
ฉันถ่วงเวลาต่อไปไม่ได้แล้วสินะ
ฉันควรจะเริ่มเขียนได้แล้ว
(ชีวิตฉันในฐานะสุนัขตัวหนึ่ง)
(มันเป็นคืนที่มืดและมีพายุ…)
ฉันเป็นใคร ฉันเป็นใคร
สิ้นหวังชะมัด
ฉันควรไปสูดอากาศบริสุทธิ์หน่อย
เรื่องหนึ่งที่สำคัญที่สุดที่เคยเกิด
กับชาร์ลี บราวน์และเพื่อนๆ คือตอนที่พวกเขาได้ออกทีวีครั้งแรก
ในเรื่อง A Charlie Brown Christmas
แม่ของผมกะเวลาซื้อทีวีสี เครื่องแรกของเรา…
(แดน "ทอม ทูมอร์โรว์" เพอร์กินส์ นักวาดการ์ตูน This Modern World)
เพื่อที่ผมจะได้ดู เอ่อ คริสต์มาสตอนพิเศษแบบภาพสี
มันเป็นช่วงเวลาสำคัญสำหรับผม
ทุกวันคริสต์มาส เราจะดูมันด้วยกันและดื่มโกโก้ร้อน
และมันก็สนุกจริงๆ
ส่วนตัวแล้วผมไม่ฉลองวันคริสต์มาส ผมเป็นยิว ผมเกลียดคริสต์มาส
มันไม่สำคัญกับผม คริสต์มาสไม่สำคัญกับผม
แต่ชาร์ลี บราวน์ คริสต์มาส สเปเชียล ผมว่าดีที่สุดเท่าที่จะดีได้แล้ว
A Charlie Brown Christmas ฮิตสุดๆ
และไม่ช้าก็มีพีนัทส์ตอนพิเศษออกมา เกือบจะทุกเทศกาล
ฉันไม่ฉลองเทศกาลตามประเพณี ตอนที่ยังเป็นเด็ก
อาจจะเพราะฉันต้องเดินทางไปทำงาน
ดังนั้นสำหรับฉัน
ตอนพิเศษพวกนั้นเหมือนเครื่องบ่งชี้ ว่าฉันไม่ได้มีบ้านที่ทำตามแบบแผน
เรื่อง "นี่เป็นวันเทศกาล เป็นช่วงสำคัญของปี"
ฉันจำได้ว่าวันฮาโลวีนตอนพิเศษ
ฉายฟักทองผู้ยิ่งใหญ่ตอนพิเศษ
และมีมุกแบบว่า "นายได้อะไร"
ฉันได้แอปเปิลมาหนึ่งลูก ฉันได้ลูกกวาดแท่ง" ชาร์ลี บราวน์…
ฉันได้ก้อนหิน
เอาละ เริ่มกันตั้งแต่ต้นเลยนะ
ห้า สี่ สาม สอง… เครื่องยนต์ทั้งหมดทำงาน
ตอนพิเศษสำหรับวันเทศกาล ช่วยให้พีนัทส์เป็นที่ชื่นชอบ
จนนาซาถึงกับตั้งชื่อยานอะพอลโล 10 ตามชาร์ลี บราวน์กับสนูปี้
เราปลื้มปิติมาก ที่เป็นส่วนหนึ่งของโครงการทั้งหมด
และรู้สึกขอบคุณสุดๆ
ผมไม่รู้เลย ว่าเรื่องแปลกๆ พวกนี้จะเกิดขึ้น
เหมือนกับที่สนูปี้ เดินทางไปดวงจันทร์
รับทราบ เราสังเกตเห็นความคล้ายคลึงเช่นกัน
แน่นอนว่าเป็นหนึ่งในประสบการณ์ ที่ซาบซึ้งที่สุดในชีวิตของผม
(ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!! ชาร์ลี บราวน์)
พวกเขาต้องเห็นว่า คุณเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมบางส่วน
ถึงตั้งชื่อยานลงจอดบนดวงจันทร์ ตามชื่อของคุณ
เข้าใจไหมครับ นึกภาพการมีชื่อเสียงแบบนั้นออกไหม
คุณนึกออกไหม มันบ้ามาก
แต่ขณะที่ชาร์ลี บราวน์ กับสนูปี้เดินทางไปสู่อวกาศ
สปาร์กี้ก็ใช้ชีวิตอย่างสงบ
เขาสร้างโลกรอบตัวเขา
ให้เต็มไปด้วยสิ่งที่เขารัก ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก
อย่างเช่นลานสเกต
และสนามเบสบอล
เขาไม่ได้ทำงานในสตูดิโอ มันเป็นพื้นที่กว้าง สวนสนุกดิสนีย์
อาคารนี้เคยเป็นคาเฟ่ อาคารนี้มีฮอกกี้
ผมชอบกิจวัตรประจำวันของผม ในการตื่นแล้วเดินลงไปที่ลานน้ำแข็ง
และกินอาหาร แล้วไปที่สตูดิโอในตอนเช้า
เมื่อลองคิดๆ ดูแล้ว
ผมชอบนั่งวาดภาพตลกๆ มากกว่าอะไรทั้งหมด
เขาจะตื่นในตอนเช้า ขับรถลงเนินเขา
จอดรถของเขาตรงที่เดิมตรงข้ามฝั่งถนน
เขากินอาหารเช้าในลานน้ำแข็ง
มัฟฟินแบบอังกฤษกับแยมองุ่น
แล้วเขาก็จะเข้าไปในห้องทำงาน นั่งลงตรงโต๊ะแล้วทำงาน
เขาจะเข้าไปในห้องทำงานจริงๆ แล้วรอให้เกิดแรงบันดาลใจขึ้นมา
ฉันไม่เคยเห็นเขาไม่ทำงานเลยจริงๆ
เมื่อไรที่เราไปเยี่ยม เขามักอยู่ในสตูดิโอของเขา
เขาทำแบบนั้น เขารักมัน
เขาจะนั่งและสร้างสรรค์ผลงาน อยู่ในสตูดิโออันวิเวก
มันต้องมีบุคลิกแบบสันโดษบางอย่าง
ที่จะรับมือกับช่วงเวลาอันโดดเดี่ยว ในห้องนั้นได้ คิดงานนานหลายชั่วโมง
ถึงจะประสบความสำเร็จขนาดเขา ผมไม่รู้เลยว่า
เขาและตัวละครเหล่านั้น ได้รับความรักและความศรัทธา
อย่างเต็มที่จากผู้คน
การมองดวงดาวพวกนี้ไม่ทำให้นายรู้สึก ว่าตัวเองไร้ความสำคัญเหรอ
ชาร์ลี บราวน์
ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ความสำคัญตลอด ไลนัส
นายจะทำยังไงกับงานที่ครูสั่งล่ะ
ฉันยังไม่ได้เขียนสักคำเลย
ฉันอาจเป็นแค่คนไร้ค่า
ฉันไม่คิดว่านายเป็นคนไร้ค่า ชาร์ลี บราวน์
ขอบใจ ไลนัส
แต่ฉันควรทำยังไงดี กำหนดส่งเรียงความพรุ่งนี้แล้ว
ก็เวลาที่ฉันรู้สึกคับข้องใจ
บางครั้งฉันก็หาคำตอบ ด้วยการจ้องมองท้องฟ้า
มันไม่ได้ผล ไลนัส
นายเห็นอะไรเหรอ
ดวงดาวเยอะแยะเลยละมั้ง
แต่มันเกี่ยวกับงานที่ครูสั่ง ยังไงเหรอ
ในบางรูปแบบ ดวงดาวเหมือนกับนายมากเลย
ถ้านายมองให้ดี นายจะเห็นว่าดาวทุกดวงไม่เหมือนกัน
พวกมันต่างกันเรื่องสี ขนาด และความสว่างสุกใส
แต่ความแตกต่างพวกนั้น ก่อให้เกิดสิ่งที่สวยงาม
เหมือนกับเรา ชาร์ลี บราวน์
เราแต่ละคนพิเศษ
แต่เราเป็นส่วนหนึ่ง ของสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเราเอง
เราแต่ละคนมีเป้าหมาย
ถึงแม้ยากที่จะแน่ใจได้ว่ามันคืออะไร
และการเดินทางค้นหามันในแต่ละวัน ก็ทำให้พบความสนุก
อาจจะในตอนนี้ เป้าหมายของนาย ก็คือแค่เป็นชาร์ลี บราวน์
นายอาจจะพูดถูก ไลนัส ฉันไปทำการบ้านก่อนนะ
ถ้าชาร์ลี บราวน์ยังมีหวังอยู่ละก็ พวกเราทุกคนก็มีหวัง
ในปี 1980
สปาร์กี้ได้วาดพีนัทส์ทุกวันเลยจริงๆ เป็นเวลา 30 ปี
นับเป็นการ์ตูนช่องกว่า 10,000 ตอน
และในช่วงเวลานั้น
เขาไม่เคยจะลาพักร้อน หรือส่งงานช้าเกินกำหนดเลย
คุณเหมือนเป็นกระรอก ที่วิ่งอยู่ในกรงไม่เว้นแต่ละวัน
ไม่มีการลาพัก
การ์ตูนช่อง คือรูปแบบความบันเทิงที่พิเศษสุดๆ
มันอยู่กับคุณทุกวัน วันแล้ววันเล่า
คุณต้องทำงานเหมือนเครื่องจักร ถึงจะเขียนอะไรเดิมๆ ทุกๆ วันได้
โดยที่ไม่เขียนงานออกมาซ้ำ
นักเขียนการ์ตูนส่วนมากจะใช้ดินสอวาด
แล้วให้คนอื่นลงหมึกให้
แต่เขามักยืนยัน ที่จะลงหมึกด้วยตัวเอง
เขายึดถือเรื่องศักดิ์ศรีและไม่มีใคร ได้แตะภาพการ์ตูน นอกจากเขา
เขาทำงานทุกอย่างด้วยตัวเอง
เดือนกรกฎาคม ปี 1981 สปาร์กี้เริ่มมีอาการเจ็บหน้าอก
เขาถูกนำส่งโรงพยาบาลด่วน เพื่อผ่าตัดหัวใจ
เขาอยู่ในโรงพยาบาล
เขาขอแผ่นกระดาษไป เพื่อดูว่าเขายังวาดตัวการ์ตูนได้ไหม
เขาอยากจะทำแบบนั้นในทันที เพื่อให้แน่ใจว่าเขายังวาดได้อยู่
เขาวาดได้ แต่มันเปลี่ยนไป
มือของเขาสั่น ลายเส้นก็ไม่เป็นระเบียบ
และคุณอาจเห็นในการ์ตูนช่วงต่อมา
เส้นขอบค่อนข้างจะยึกยือน่ะค่ะ
เขาจะบอก "บางครั้งมือผมสั่นมากๆ
จนผมต้องจับเอาไว้เพื่อจะวาด"
ฉันจำได้ว่ามองดูเขา วาดภาพชาร์ลี บราวน์
ซึ่งมีศีรษะกลมใหญ่มาก
และมือของเขาจะสั่น และเขาจะโมโหมาก
แต่ก็พูดว่า "วาดฝนได้" แบบเส้นเฉียงเส้นเล็กๆ
เหมือนกับสายฝนหรือว่าต้นหญ้าน่ะ
เขาแค่บอก "ตอนนี้มันเป็นแบบนี้แล้ว นี่ยังเป็นงานของผมอยู่จริงๆ"
ลายเส้นยึกยือ กลายเป็นแบบฉบับของเขาเอง
คือมันน่าทึ่งมาก มันน่าทึ่งมาก ถ้าเป็นอาชีพอื่นคงพังไปแล้ว
แต่มันนำพีนัทส์ไปสู่อีกระดับ
และมันทำให้เราเห็นใจทั้งเขา และตัวละครของเขามากกว่าเดิมไปอีก
มันบอกคุณว่าเขาเต็มใจจะลองเสี่ยงดู
เขาไม่ได้ล้มเลิก อัตตาของเขาไม่ได้บอก
"ถ้าวาดไม่ได้สมบูรณ์ ฉันก็จะไม่วาด" ไม่
เขาเป็นของเขาแบบนี้ เขาสื่อสารออกมาแบบนี้
เขาใช้ชีวิตแบบนี้
ผมชอบคิดว่า ผมคิดวิธีแก้ปัญหาได้บางครั้ง
(โธ่ ไม่นะ!)
ผมคิดว่าวิธีแก้ปัญหาหนึ่งเหมือนกับ ชาร์ลี บราวน์ ก็แค่พยายามต่อไป
เขาไม่เคยถอดใจ ถ้าจะมีใครถอดใจ ควรเป็นเขา
อรุณสวัสดิ์ ชาร์ลี บราวน์ นายเขียนเรียงความไปถึงไหนแล้ว
ฉันไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ฉันเขียนเสร็จแล้ว
- ฉันอาจจะได้เกรดเอด้วยซ้ำนะ - คงจะดีนะ
แต่รางวัลของชีวิตมักจะมาในรูปแบบ
ที่ไม่เป็นไปตามแบบแผนน่ะ
ไม่แน่ใจว่าหมายถึงอะไร ไลนัส
แต่ถ้าฉันได้เอ มันไม่เป็นไปตามแบบแผนแน่ๆ ละ
ครูให้คะแนนเรียงความของเราแล้ว อยากรู้จังว่าฉันได้เกรดเอรึเปล่า
ฉันทนสงสัยต่อไปไม่ไหว
ซีลบเหรอ แย่จัง
ฉันได้เอแหละ
คุณครูชมเชยเรื่องลายมือ กับการจัดขอบกระดาษของฉัน
ไม่อยากจะเชื่อเลย ไลนัส ทำแทบตายได้แค่ซีลบเนี่ยนะ
อย่าเศร้าเลย ชาร์ลี บราวน์ เกรดไม่ได้วัดคุณค่าของคนหรอกนะ
ยังไงซะงานศิลปะที่แท้จริง ต้องใช้เวลา คนถึงจะเห็นค่า
งั้นก็เป็นเรื่อง ที่ต้องเฝ้ารอกันไปสินะ
"บางครั้งตอนกลางคืน ฉันนอนอยู่ แล้วถามว่า 'ทำไมเป็นฉัน'
แล้วก็มีเสียงตอบว่า 'ไม่ใช่ความแค้น ส่วนตัว บังเอิญนึกถึงชื่อนายน่ะ'"
สองสัปดาห์ก่อนนี่เอง ชาร์ลส ชูลซ์ ประกาศว่าจะเกษียณตัวเองจากการวาด
การ์ตูนช่องพีนัทส์ เพื่อไปใส่ใจ เรื่องการรักษามะเร็งลำไส้ใหญ่
(3 มกราคม 2000)
เขาอ่อนแอเพราะเคมีบำบัด และตัดสินใจว่าเขาจะเกษียณตัวเอง
ฉันจำได้อย่างชัดเจนมากตอนที่เขาบอก "ผมเขียนการ์ตูนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว"
วันหนึ่งเขาเข้ามา และเรากำลังคุยกัน เรื่องการ์ตูนตอนสุดท้าย
และเขาก็นั่งห่างจากฉันไปสองสามฟุต
และเขามองฉันแล้วก็หัวเราะ และพูดว่า
"ผมได้วาดอะไรที่ตลกมาก"
และคุณรู้สึกได้ว่าเขาเศร้ามากแค่ไหน
ที่เขารู้ว่า ตัวเองจะวาดไม่ได้อีกแล้ว
การ์ตูนประจำวันตอนสุดท้าย จะเป็นวันที่สามมกราคม
วันที่เรื่องนี้ออกอากาศ
มันทำให้คุณตระหนักว่า คุณจะไม่ได้ทำแบบนี้อีกแล้วรึเปล่า
ผมไม่ได้ตระหนักรู้จริงๆ กระทั่งตอนที่ผมกำลังเขียนเรื่อง…
(ถึงเพื่อนๆ ที่รัก…)
เรื่อง "ลาก่อน เพื่อนๆ" ประมาณนั้น
จากนั้นในตอนจบ ผมเขียนชื่อเขา ชื่อผม
และมันเขียนว่า…
และผมน่าจะเริ่มร้องไห้
มันเขียนว่า คือ…
(ชาร์ลี บราวน์, สนูปี้, ไลนัส, ลูซี่…)
(ผมจะไม่มีวันลืมพวกเขา…)
เขียนว่าชาร์ลี บราวน์ ไลนัส และคนอื่นๆ
แล้วทันใดนั้นเอง ผมคิด…
"เด็กน่าสงสารคนนั้น เขาไม่เคยเตะลูกบอลได้เลย"
สปาร์กี้เสียชีวิต วันที่ 12 กุมภาพันธ์ ในปี 2000
เป็นวันเดียวกับที่
การ์ตูนพีนัทส์ตอนสุดท้ายของเขา ได้ตีพิมพ์
วันที่เขาตาย…
(ไม่ ฉันว่าเขากำลังเขียนอยู่..)
เป็นวันสุดท้าย ที่การ์ตูนตอนสุดท้ายตีพิมพ์
ฉันว่ามันบ่งบอกว่า จิตวิญญาณของเขาเชื่อมโยงลึกซึ้งกับ
จิตวิญญาณของเหล่าตัวการ์ตูนน่าทึ่ง ที่เขาสร้างสรรค์ขึ้นมามากแค่ไหน
หมายถึงเขาคือตัวการ์ตูนพวกนั้น
มันน่าทึ่งมาก เขาตายขณะทำสิ่งที่เขารัก
ขาคือคนคนหนึ่ง ที่บอกเล่าเรื่องราวส่วนตัวนี้ทุกวัน
และฉันคิดว่าแฟนๆ พวกเขาเข้าใจ พวกเขารู้สึกได้
การ์ตูนช่องพวกนี้ ที่ตลก น่าจดจำ ยอดเยี่ยม
และทำให้คุณรักและชื่นชมได้จริงๆ
รวมทั้งได้รับบทเรียนชีวิตดีๆ จากมันด้วย
มันเป็นเรื่องราวของมนุษย์ ที่มีความอ่อนโยนสุดๆ
มันเป็นเรื่องของมนุษย์ และความโง่เขลาของมนุษย์
มันเป็นเรื่องของมนุษย์ ที่ไม่มีความโหดร้าย
และฉันคิดว่าโลกทุกวันนี้ ต้องการแบบนั้น
เราแต่ละคนอาจเห็นไม่ตรงกัน
เราอาจจะจู้จี้จุกจิกเหมือนลูซี่
เราอาจไม่ค่อยจะมั่นใจ เหมือนชาร์ลี บราวน์
เราอาจคิดว่าแนวความคิดของเรา สำคัญที่สุดเหมือนไลนัส
แต่ความจริงคือ เราต่างลงเรือลำเดียวกัน
และบทสนทนาของเด็กๆ พวกนั้น
ได้เข้าถึงจิตวิญญาณของพวกเราทุกคน
ยี่สิบปีหลังจากที่ชาร์ลส ชูลซ์
วาดการ์ตูนช่องพีนัทส์ตอนสุดท้าย
ผลงานและตัวการ์ตูนที่เขาสร้างขึ้น
ยังคงมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก
เช่นเดียวกับ ทอม ซอว์เยอร์, ฮัค ฟินน์
พีนัทส์เชื่อมโยงอย่างลึกซึ้ง กับวัฒนธรรมป๊อปของชาวอเมริกัน
สิ่งที่ยังสะท้อนให้เห็นก็คือ ความรู้สึกของมนุษย์
และมันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
มันเป็นที่รู้จักและไม่ตกยุค
จนทำให้ทุกๆ คนทั่วโลกคิดเหมือนๆ กัน และรักและชื่นชม
หลานๆ ของผมจะอ่านเรื่องพีนัทส์
ชาร์ลี บราวน์นี่นา
คุณมีอะไรที่อยากจะบอก กับผู้คนที่อ่านเรื่องพีนัทส์
มาเกือบจะ 50 ปีไหมครับ
มัน… น่าทึ่งมากที่พวกเขาคิดว่า สิ่งที่ผมทำมันดี
ผมก็แค่ทำอย่างเต็มที่
หายไปไหนมา ชัค หยิบรองเท้าสเกตมา
ดีใจที่เจอ ชาร์ลี บราวน์
รีบมาสิ ชาร์ลี บราวน์ จับมือกัน
ไม่มีอะไรเทียบได้ กับหิมะตกครั้งแรกของปีแล้ว
(พีนัทส์ สร้างโดยชาร์ลส เอ็ม ชูลซ์)
(ขอบคุณนะ สปาร์กี้ คุณจะอยู่ในใจเราเสมอ)
คำบรรยายโดย