Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
To na pewno ona? W jakim stanie jest ciało?
26 LUTEGO 2011 ROKU
W zaawansowanym stanie rozkładu.
- Jak długo tam jest? - Od miesięcy.
- Jesteś pewien? - Tak. Od około trzech.
- Daj mi sierżanta. - Już się robi.
Słucham?
- Znaleźliście jakieś dokumenty? - Żadnych.
- Co ma na sobie? - Czarne rajstopy.
- Nie legginsy? - Zgadza się, legginsy.
Boże!
Czarną kurtkę
i trampki z futrzaną podszewką.
- Zostaje pan tam? - Oczywiście.
Trzeba poinformować rodzinę. Zrobię to.
Dobrze. Dziękuję.
- Czy to prawda… - Daj mi spokój.
- Słucham? - Mauro, tu Letizia. Przykro mi…
ale…
Pani prokurator?
Mauro.
Jesteś tam?
Mauro?
Fulvio.
Mauro.
- Mauro, słyszysz mnie? - Fulvio!
Mauro.
Spokojnie.
Uspokój się.
GOTOWI NA KOLEJNY ROK
SREBRO EMANUELA MACCARINI - NA ZAWSZE
Gimnastyka rytmiczna to dla mnie najlepszy sport.
W tym roku chcę się poprawić,
więc w każdą środę będę na treningu.
Jestem Yara, mam 13 lat i chodzę do ósmej klasy.
W języku arabskim Yara oznacza „motyla”.
Ciągle muszę literować moje imię znajomym.
TRZY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Nie ma problemu. Przyniosę sprzęt taty.
Dzieci, umyłyście ręce?
Tak, mamo!
- Mogę wam zaufać? - Tak.
Co za tydzień. Dostałam świetne oceny z czterech przedmiotów.
W ten weekend zdejmują mi aparat.
Ciekawe, co rodzice ugotują na tę okazję.
Zwykle jest lepiej, gdy mama gotuje.
Mamo, Yara nie odrabia lekcji!
Pisze w pamiętniku, że tata nie umie gotować.
- Keba, przestań! - To w sumie prawda.
- Ja nie potrafię gotować? - A to niby co?
- Pyszny flan. - Świetnie.
Uwaga, jest gorący.
Nie dotykajcie. Najpierw sos.
- Ja będę nakładał. - Samymi rękoma?
Racja, sztućce.
Dokończę pracę domową i wezmę boomboxa na trening.
Wezmę go w niedzielę i pomogę im ustawić sprzęt.
Ja to zrobię. Odwiedzę Giommiego na zajęciach.
- Bądź w domu do 18.30. - Oni wtedy zaczynają.
Pozwól mi zostać na pięć minut. To za rogiem.
Wrócę do 18.45.
- Byle nie później. - Zgoda.
Mówię poważnie!
- Wiem. - Dobrze.
Sveva mówi, że nie muszę nic jej kupować na urodziny.
Mam tylko pomóc przy imprezie.
Jest moją przyjaciółką. To będzie super prezent!
Dziewczyny, mamy boomboxa!
- Cześć! - Cześć, Yaro.
- Gotowe? - Tak.
Zaczynamy.
Muzyka!
- Dołącz do nas, Yaro. - Nie.
Śmiało.
Dalej. Pięć, sześć, siedem, osiem.
Czasem też chciałabym ćwiczyć hip-hop,
ale nie mam na to czasu.
Ostatnio ciągle mi go brakuje.
Cześć, tu Yara.
Nie, to moja poczta głosowa.
Zostaw wiadomość po sygnale. Pa!
Cześć, Nico. Tu Maura.
Jest tam może Yara?
Nie widziałam jej. Zapytam Danielę.
Dani, gdzie jest Yara?
Wyszła około wpół do siódmej.
Daniela mówi, że Yara wyszła około 18.30.
Dziękuję. Pa.
Idę na kolację z szefem.
Czemu Yara nie wraca? Miała tu być pół godziny temu.
- Może podała inną godzinę? - Wrzuca mnie na pocztę.
Pewnie padła jej bateria. Zadzwoń do Martiny albo Paoli.
Lepiej tam pójdę.
Mauro.
Sprawdź w dużej sali.
Cześć, tu Yara.
Nie, to moja poczta głosowa.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Cześć, tu Yara.
Nie, to moja poczta głosowa.
Zostaw wiadomość po sygnale. Pa!
Cześć, tu Yara.
KARABINIERZY
Co się stało, panie Gambirasio? Proszę usiąść.
Chodzi o moją córkę. Nie wróciła do domu.
Przyniosłem jej zdjęcie.
Może…
Proszę usiąść.
Mój kolega wypełni zgłoszenie. Proszę się nie martwić.
Nie wróciła do domu.
Żona szukała jej w centrum sportowym.
Bez skutku.
Yara nie odbiera telefonu. Pewnie jest wyłączony.
Cóż…
nie wiem, co jeszcze wam podać.
Panie Gambirasio. Proszę się nie martwić.
Spokojnie. Znajdziemy ją.
Gdzie jest pan Gambirasio?
Poszedł do domu. Był wyczerpany.
Nie było sensu go tu trzymać.
Dobry pomysł.
- Czas i miejsce zaginięcia? - Dziś wieczorem w Brembate.
Nie wróciła do domu z sali gimnastycznej.
Co mówi rodzina?
Może się pokłócili i uciekła?
Ojciec stanowczo zaprzeczył.
Wystąpiliście do operatora sieci o namierzenie telefonu?
Oczywiście.
Ostatni raz telefon logował się do nadajnika
w Brembate di Sopra o godzinie 18.55 na ulicy Ruggeri.
To naprzeciwko centrum sportowego.
Ulica Ruggeri.
Jak pani nazwisko.
Tajemnicze zaginięcie trzynastolatki w prowincji Bergamo.
Po południu, jak większość dzieci w jej wieku,
Yara poszła na salę gimnastyczną.
Niestety nie wróciła już stamtąd do domu.
Policja wykluczyła ucieczkę, ale podejrzewa porwanie.
Na miejscu jest Andrea Soglio.
To godziny pełne niepokoju w Brembate di Sopra w prowincji Bergamo,
gdzie w piątek zaginęła trzynastoletnia Yara Gambirasio.
Zaginięcie zgłoszono wieczorem.
Wychodząc z domu, Yara nie miała torby ani plecaka,
a jedynie telefon, który jest wyłączony.
Przepraszam, co pan robi?
Proszę wybaczyć. Dostałem rozkaz.
Ale czemu zabiera pan mój laptop? W nim nie ma nic o Yarze.
Tato!
Zabrali mojego laptopa.
To pamiętnik Yary.
Chodź tu, skarbie.
Jesteś silna.
BERGAMO DWA DNI PÓŹNIEJ
Sierżant Garro. Nareszcie.
- Zapraszam. - Dzień dobry.
Jakieś wieści o Yarze?
Niestety nie.
Co mówili w centrum sportowym?
- Podobno wyszła około 18.30. - „Podobno”.
Co to znaczy? W piątek o tej porze musiał ktoś ją widzieć.
Nie znaleźliśmy jeszcze takiego świadka.
- Jak daleko jest z tej sali do jej domu? - Około 700 metrów.
No właśnie. Ktoś musiał ją zauważyć.
Z tego, co udało się nam dowiedzieć,
Yara nie miała w tym dniu treningu.
Poszła tam tylko zanieść sprzęt grający.
Została na chwilę i wyszła. Albo tak to wyglądało.
Cały nasz wydział śledczy szuka jej w okolicach Brembate.
Psy poszukiwawcze?
Prosiliśmy o nie, ale to zajmie kilka dni,
bo muszą tu dojechać.
- Komórki? - Cała rodzina jest na podsłuchu.
To za mało. Trzeba objąć nim więcej osób.
Sąsiadów, znajomych, nauczycieli,
instruktorów z centrum.
Dobry pomysł.
Sierżancie.
Co pan o tym sądzi?
To mało prawdopodobne, by dziewczynka uciekła.
Ponoć była bardzo cichą, spokojną osobą i nie miała powodu.
Może to porwanie?
Ale nie dla okupu, bo rodzina nie jest bogata.
Oboje rodzice pracują.
Mają dom, ale nic więcej.
Może to zemsta?
Nie sądzę. Jej ojciec jest geodetą w dziedzinie inżynierii systemów.
Mówi, że nie ma wrogów.
Albo tylko tak twierdzi.
Może to zemsta kogoś z branży budowlanej?
Sprawdzamy to.
- Chce pani ich poznać? - Nie.
Na razie wystarczą mi raporty.
W razie czego dam znać.
Dobrze.
Mamo.
Gdzie jest Yara?
Wszędzie jej szukamy.
Dlatego zawsze tak późno wracam z pracy.
To prawda, że w okolicy są potwory, które porywają dzieci?
Nie.
Nie masz się czym martwić, jasne?
W szkole robiliśmy rysunki
i modliliśmy się za Yarę,
żeby mogła wrócić do domu na święta.
Bardzo dobrze.
Podobno smutek przychodzi, gdy wspominasz miłe chwile.
Może dlatego wspomnienia wywołują wahania nastroju.
Jestem szczęśliwa, chwilę później smutna,
a potem znów radosna.
Powstrzymuję się przed płaczem.
Nie dam wam tej satysfakcji. Nie zobaczycie, jak płaczę.
Nie rozumiem. Był pan tam w piątek czy nie?
Nie widziałem Yary w ubiegły piątek, bo byłem w domu.
Potem około północy
Daniela i Silva zadzwoniły do mnie, żebym pomógł im szukać Yary.
Yara?
- Yara? - Zajrzę tutaj!
Yara?
Napije się pani czegoś? Może kawy?
Nie, dziękuję. Wystarczy.
Zapewne rozumie pan, że w tej chwili ważny jest dla nas
każdy najdrobniejszy szczegół.
Przypomina pan sobie coś takiego z tamtego wieczoru?
Może coś związanego z Yarą?
Yara przyniosła boomboxa,
ale nie chciała z nami tańczyć.
Nic więcej.
Spieszyła się. Musiała wracać do domu.
Mam pytanie.
Czy treningowi dziewcząt przyglądał się ktoś jeszcze?
Ktoś, kto nie jest rodzicem ani krewnym?
Słyszała pani historię o stalkerze?
Nie. Słucham.
To stara sprawa.
Niestety nie udało nam się ustalić,
kto podglądał nasze dziewczęta.
Z tego względu wszyscy ojcowie dostali zakaz wstępu do szatni.
Także do szatni chłopców.
Do wszystkich.
Zauważyła pani w piątek coś nietypowego?
Nie, nic.
Miałam na piętrze zajęcia gimnastyki rytmicznej
i gdy potem tu zeszłam, Yary już nie było.
Przykro mi.
Proszę zrobić miejsce.
Z drogi.
Gdzie są wszyscy? Przyjechały psy?
Obwąchały sweter Yary i poszły tam.
- A Garro? - Poszedł za nimi. Dogonicie go.
Dobrze. Jedziemy.
Dzień dobry.
To kierownik budowy.
- Miło mi. - Prokurator Ruggeri.
Psy poszły w tamtą stronę.
Co tam jest?
Szatnia pracowników, a pod nią magazyn.
- Chodźmy. - Zaprowadzę.
Uwaga na te gwoździe.
Coś wyczuły.
Otoczcie teren, wylegitymujcie ludzi i wezwijcie techników z R.I.S.
Niech dokładnie przeczeszą całą okolicę.
Będzie tam śnieg?
I to dużo.
Będziemy jeździć saniami?
To zależy.
Tylko jeśli zdołasz wypić cały kubek gorącej czekolady.
Mamo!
Odbiorę cię ze szkoły, żebyśmy mogły spędzić tam sobotę.
Powiedziano mi, że tu panią znajdę.
Pułkownik Vitale.
Dawno się nie widzieliśmy.
Owszem. Zapraszam do biura.
Dobrze.
- Pomoże mi pan? - Oczywiście.
Wiedziała pani, że mnie przyślą?
Tak, Garro mi powiedział. Dowodzi tym posterunkiem.
- Akuratny gość. - Bardzo.
- Podobno niewiele macie. - Nic nie mamy.
Monitoring, podsłuchy, przeszukania. I żadnego śladu.
Czasem nie trzeba daleko szukać. Wiem z doświadczenia.
Proszę usiąść.
Najpierw sprawdziliśmy rodzinę, ale to nic nie dało.
Coś mamy.
Ojciec zostawił na poczcie głosowej córki wiadomość o treści:
„Yaro, wracaj natychmiast”.
Wiem.
Zabrzmiało to tak, jakby to nie był jej pierwszy raz.
Mnie to wygląda na ojca podenerwowanego spóźniającą się córką.
Fulvio Gambirasio kilkukrotnie zmieniał pracę.
Podobno na budowach jest skrupulatny i bardzo surowy.
Może miał wrogów?
Rozważaliśmy to, ale w to nie wierzę.
Mógł kogoś zdenerwować, ale to nie powód do takiej zemsty.
Wszyscy pańscy koledzy są zgodni,
że Gambirasio to dobra rodzina.
- A pani co sądzi? - Jeszcze ich nie poznałam.
Nie?
Zamierza pani?
Tak, jeśli będę mogła powiedzieć im coś więcej niż
„Będzie dobrze” albo „Znajdziemy ją”.
To stało się naszym narodowym sportem.
„Przyszłość można widzieć na dwa sposoby.
Jedni postrzegają ją jako świt po mrocznej nocy…
Słucham?
…a dla innych przyszłość to mroczna noc następująca po pięknym dniu”.
To cytat z pamiętnika Yary.
To bardzo mroczne i dojrzałe stwierdzenie.
Nie wierzę, że wymyśliła je trzynastolatka.
A pani?
Z kim spotykała się Yara?
Z kimś starszym? Z kolegami jej siostry?
Sprawdziliśmy ich na początku. Bez rezultatu.
To jest jej pamiętnik.
No proszę.
Cytat z Don Mazziego.
Czasami pozory mogą mylić.
Ma pani rację.
Góry nam nie uciekną.
- Pojedziemy za tydzień. - Jasne.
Skarbie!
- Masz. - Nie chcę.
Nie pożegnasz się?
Nasza klasa jest podzielona.
Jedni wyśmiewają się z kolegów, inni to żartownisie.
Jeszcze inni tworzą grupki, jak ja i moje przyjaciółki:
Ludo, Ale, Sveva i Ginny.
Nękanie? Prześladowanie?
Tu nic takiego nie ma miejsca.
Czyli jest to najbardziej idealna szkoła we Włoszech?
Mamy drobne wybryki, jak palenie skrętów w łazienkach.
To powszechne zjawisko,
ale Yara nigdy tego nie robiła. Powiedzieliśmy wszystko karabinierom.
Rozumiem, ale wolałam porozmawiać osobiście.
To wpis z pamiętnika Yary.
„Dziś stał bardzo blisko mnie”.
Do tego wykrzykniki i serduszka.
- Yarze ktoś się spodobał. - Chodziło o zwykłe zauroczenie.
To miły i lubiany chłopak.
Yara ponoć nawet nic mu nie powiedziała.
Pokażę go pani.
Dziś stał bardzo blisko mnie.
Jestem twoja, bo twój uśmiech sprawia mi przyjemność.
Jestem twoja, bo przy tobie czuję się ważna.
Dziś na religii zamknęłam oczy na dwie minuty
i poczułam wszystkie moje emocje.
Dorastam, zmieniam się.
Jak w mojej ulubionej piosence.
Życie to ciągły zwrot akcji w sztuce pełnej niespodzianek.
Cała nasza społeczność, w zasadzie cały kraj,
martwi się o los Yary.
Jak dotąd brak wieści ze spotkania w prokuraturze.
W Brembate di Sopra narasta napięcie.
Stoimy przed domem Yary, ale nikt do nas nie wyszedł.
Nieustannie trwają poszukiwania Yary.
Służby pieczołowicie przeszukują każdy metr kwadratowy w okolicy.
Pomaga im społeczność lokalna.
Dziś rano senator Nigiotti wydał oświadczenie.
Rozmawiałem z władzami
i jestem pewien,
a mówię to jako ojciec i jako reprezentant narodu,
że wkrótce znajdziemy Yarę i zwrócimy ją rodzinie.
Wejść!
Pani prokurator. Dzień dobry.
Dzień dobry.
Proszę usiąść.
Dziękuję, postoję.
- Jakieś postępy? - Śledztwo się toczy.
Psy zaprowadziły nas na plac budowy w Mapello.
Yara mogła być tam przetrzymywana.
Brzydka sprawa, a jeśli dodamy do tego presję…
Tu nigdy nic takiego się nie działo.
Chcę tylko, żebyś wiedziała, że zawsze możesz na mnie liczyć.
Pamiętaj o tym.
Jeśli potrzebujesz kogoś do pomocy, wystarczy poprosić.
- Kogoś do pomocy? - Tak.
Jakiegoś asystenta, zastępcę.
To oznaka odpowiedzialności.
Dziękuję.
W razie potrzeby dam znać.
W porządku.
W Caltanissetcie zajmowałam się mafią i morderstwami.
Nie jestem amatorką.
Wiem, ale tutaj jest inaczej.
Rozumiem.
Góra ma wątpliwości i naciska. To zrozumiałe.
Na szczęście sądownictwo jest niezawisłe.
Dzień dobry, jestem Letizia Ruggeri.
Dzień dobry. To mój mąż, Fulvio.
Miło mi.
Proszę usiąść.
- Zechce pani to tu położyć? - Chętnie.
- Pomogę pani z kurtką. - Dziękuję.
Zebraliśmy dodatkowe zdjęcia.
Yara w krótkich włosach.
I w długich.
Mogą się przydać.
Media pokazują tylko zdjęcie, które daliśmy sierżantowi.
Przepraszam za ten zgiełk i dziennikarzy.
Przyszłabym wcześniej,
ale informacje, jakich udzieliliście,
dotychczas nam wystarczały.
Postanowiłam więc nie naciskać was bardziej.
Poczyniliście jakieś postępy?
Niestety nie. Nie mam żadnych nowych wieści.
Proszę pani.
Tak?
Skoro nie ma nowych wieści,
to dlaczego pani tu przyszła?
Proszę posłuchać.
Wcześniej powiedziałam,
że uzyskaliśmy od was wszelkie potrzebne informacje,
i nie mam wątpliwości,
że to prawda.
Ale zastanawiam się, czy w ostatnich dniach,
już po zgłoszeniu zaginięcia przypomniała sobie pani o czymś.
Może o jakiejś kłótni w domu
albo o innym powodzie,
który mógł zmusić Yarę do ucieczki.
Żałuję, że tak nie było.
Rozumiem, że musi pani pytać o wszystko,
również o rzeczy, które nas ranią.
Rozumiem także,
że musi pani przepytywać nas osobno.
Ale…
czy mogłaby pani unikać zadawania pewnych pytań
w pokoju Yary?
Skarbie.
Przepraszam.
Ma pan rację.
Mów, Garro.
Podsłuchaliśmy robotnika z budowy w Mapello.
To Marokańczyk Mohamed Fikri.
Według tłumacza Fikri powiedział:
„Wybacz mi, Allachu. Nie zabiłem jej”. Potem się rozpłakał.
Macie go?
Jeśli pani rozkaże…
Jasne, że rozkazuję! Aresztujcie go!
- Zróbcie to natychmiast! - Tak jest. Do widzenia.
Fikri Mohamed.
Sprawdziliśmy. Jest na pokładzie promu Berkane.
Wypłynął z portu w Genui.
Nasza łódź patrolowa właśnie wypływa.
Śpieszcie się. Musimy go pojmać, nim wpłynie na wody międzynarodowe.
- Wszyscy czekają na górze. - Dobrze.
Nie rozumiem.
Co takiego?
Co powiedziałem?
Proszę posłuchać.
„Wybacz mi, Allachu. Nie zabiłem jej”.
Nie.
To nie tak.
Powiedziałem: „Boże, niech ona odbierze”.
- Źle to przetłumaczyliście. - Mówiłem o mojej dziewczynie.
Płakałem, bo się rozstaliśmy.
- To wszystko. - Ale chciałeś uciec.
Nie. To była wycieczka.
Od roku chciałem zobaczyć się z rodziną.
Nie byłem w domu od dwóch lat.
- To była planowana podróż? - Tak.
Wykupiłem ją w maju. Sprawdźcie to.
Ale to niczego nie dowodzi,
bo mogłeś wykorzystać zaplanowaną podróż,
żeby wyjechać, gdy zrobi się gorąco.
Pan Fikri ma alibi. Był ze swoim brygadzistą, panem Scarli.
Sprawdziliśmy to.
Droga z budowy do centrum sportowego zajmuje cztery minuty.
Pan Fikri mógł bez problemu porwać Yarę Gambirasio,
zanim pan Scarli przyjechał na budowę, żeby go odebrać.
Nic nie zrobiłem i nic nie powiedziałem!
Nic! Bóg mi na to świadkiem!
Proszę się uspokoić.
Przełom w śledztwie
dotyczącym zabójstwa Yary Gambirasio.
Dzięki kilku jednoznacznym wskazówkom
policja aresztowała niejakiego Mohameda Fikriego.
W Genui podejrzany wsiadł na pokład statku płynącego do Maroka,
ale został zatrzymany przez policję
niemal na granicy wód terytorialnych.
Statek został zmuszony do powrotu, a podejrzanego aresztowano.
Teraz władze ocenią dowody zgromadzone przeciwko panu Fikriemu,
i zdecydują czy podtrzymać areszt.
- To pani pali? - Skądże.
Chcę sprawdzić zapis z podsłuchu Fikriego.
Trzeba go szybko zweryfikować.
Gdzie znajdę innych tłumaczy?
Nie wiem, Edoardo. Rozejrzyj się.
Ale gdzie?
Może na posterunku policji?
Jest tam.
- Albo w Urzędzie Imigracyjnym. - Serio?
Poproś ich o przysługę. Ładnie proszę.
Dobrze, ale proszę wyrzucić papierosa.
Jestem Carlini z prokuratury. Gdzie jest biuro paszportowe?
- Zaprowadź pana. - Dziękuję.
Proszę tędy.
- Kto następny? - Ta pani.
Proszę pojedynczo.
Gotowa?
Słyszy pani?
Osiem osób stwierdziło, że to zdanie oznacza:
„Boże, błagam, niech ona odbierze”.
Wszystkie tak usłyszały.
Co za pomyłka.
To nie pani wina.
A niby czyja?
To moje śledztwo.
Hańba! Hańba!
Chcemy tylko wyrazić nasz sprzeciw…
DOŚĆ TEGO!
…w pokojowy sposób!
Co mogę powiedzieć?
Szczerze mówiąc, jestem bardzo rozczarowany.
Wolałby pan oskarżyć niewinnego człowieka?
A gdyby go skazano?
Letizio, dam ci ojcowską radę.
Zawsze cię szanowałem i doceniałem.
Dzięki Bogu.
Ale jak wiesz, każde śledztwo ma swoje ramy czasowe.
Bez wyników trzeba będzie je umorzyć. Mamy coraz mniej czasu.
Czas na jakiś przełom.
Pora, by zostało poprowadzone w normalny sposób.
Czyli przez faceta.
Możesz już iść.
Obywatele poprosili mnie
o przekazanie wniosku burmistrzów, radnych oraz parlamentarzystów
do ministra sprawiedliwości i Naczelnej Rady Sądownictwa
o odsunięcie od śledztwa prokurator Letizii Ruggeri
lub o nadzór ze strony kogoś bardziej doświadczonego.
W śledztwie dotyczącym zbrodni,
która poruszyła tak wielu ludzi, popełniono za dużo błędów.
To rodzaj odwróconego rasizmu,
hipokryzja, która uniemożliwia nam dotarcie do prawdy.
Przykłady? Uwolnienie pana Fikriego
i nieprzeszukanie jego furgonetki, która popłynęła do Trypolisu.
Do Tangeru, głupku.
Nikt nie przeszukał również
zagranicznych robotników na budowie w Mapello.
Dobrze byłoby sprawdzić ich dokumenty.
Mam zajęte ręce. Może pani otworzyć?
Już idę.
- Dziękuję. - Dzięki, Edoardo.
Pewnie jest już zimna.
Co powiedział szef?
Nic?
Słyszała pani o wniosku o odsunięcie pani od śledztwa?
Właśnie miałam wysłać faks.
Chyba sama pani nie zrezygnuje?
- Dzień dobry, pani prokurator. - Dzień dobry.
Czekałam, żeby udzielić pani jasnych odpowiedzi.
Tak?
Pewnie już pani słyszała.
- Że ten Marokańczyk nie… - Nie miał z tym nic wspólnego.
Słyszeliśmy w wiadomościach.
Przykro mi, że tak się dowiedzieliście.
Ale cieszę się z powodu tego chłopaka.
- Bo tego nie zrobił. - Tak.
Proszę mi wierzyć, że śledztwo się nie cofnęło.
Teraz każdy krok jest krokiem naprzód.
Rozumiem.
Wiem, że chcielibyście…
Nie chodzi o nas.
Nie wiemy, co powiedzieć dzieciom.
- Oczywiście. - One tego nie rozumieją i są przerażone.
Wyobrażam sobie.
Nie, przepraszam. Nie potrafię sobie tego wyobrazić.
Przepraszam, gdzie jest Vittoria?
Proszę sprawdzić w sali tanecznej.
- Może nadal tam jest. - Dziękuję.
Mamo!
Vittorio, do diabła!
Nie możesz tak znikać! Wszędzie cię szukałam!
Mówiłam ci tysiąc razy!
Nie wolno ci tak znikać!
Przepraszam, ale byłam głodna. Poszłam kupić przekąskę.
Wybacz, skarbie.
Przepraszam.
Jesteśmy prostą rodziną.
Ludźmi, którzy oparli swój związek na miłości, szacunku,
szczerości
i radości ze spokojnego życia.
Minął już miesiąc, odkąd zastanawiamy się,
kto, jak, kiedy i dlaczego wyrządził nam coś takiego.
Nie szukamy odpowiedzi.
Nie chcemy nikogo wytykać palcami.
Jednak gorąco pragniemy,
żeby nasza córka wróciła do swojego świata.
Do jej miasteczka,
do jej domu,
w objęcia swoich bliskich.
Błagamy o litość tych, którzy trzymają Yarę w niewoli.
Prosimy ich, by odnaleźli w sercach uczucie miłości.
By spoglądając jej w oczy,
otworzyli drzwi lub bramę, która ogranicza jej wolność.
Prosimy ich, by oddali nam córkę.
Skoro brakuje nam tropów, zacznijmy od tego, czego nie ma.
Brak śladów walki na ulicy.
Nikt nie słyszał krzyków.
Jak to możliwe wczesnym wieczorem w miejscu pełnym zabudowań?
Nieopodal centrum sportowego,
przez które przewinęło się o tej porze jakieś 50 osób?
Nie.
Wybaczcie, ale tak nie zachowuje się zdrowa, silna trzynastolatka,
którą próbuje ktoś porwać siłą.
Codziennie czytam jej pamiętnik.
Ta dziewczyna nie zniknęłaby po cichu.
Żeby ją uprowadzić
kilkaset metrów od domu, ten ktoś musiał mieć pojazd.
Ale na drodze nie ma śladów hamowania.
To oznacza, że kierowca był spokojny, nie spieszył się.
Zróbmy eksperyment myślowy.
Wyobraźmy sobie, że ktoś do niej podjeżdża…
i oferuje podwiezienie.
Yara jest spóźniona, więc się zgadza.
Czyli to ktoś, kogo ona zna.
Ktoś, kogo widziała wcześniej.
Kto być może pomagał nam w przeczesywaniu pól,
pija kawę z Obroną Cywilną i śmieje się nam w twarz!
To prawdziwa armia złożona z sił policyjnych i ochotników.
Ponad 300 osób przeczesuje okolicę w poszukiwaniu wskazówki,
choćby jednego szczegółu, który pomoże odnaleźć Yarę.
Robią to z zapałem i dyskrecją, typowymi cechami mieszkańców Bergamo.
Media ogólnokrajowe często nie rozumieją tej postawy,
ale to nie osłabia chęci mieszkańców do niesienia pomocy.
Ponownie zabrał głos senator Nigiotti,
krytykując błędy śledczych
i winiąc za ten stan rzeczy rywalizację w organach ścigania.
Zwykle nie komentuję fałszywych oskarżeń,
ale chcę powiedzieć, że plotki na temat rywalizacji między różnymi siłami policji
są bezpodstawne.
Jestem dumna z faktu, że zaczęłam karierę w policji.
Jednak zgłoszenie o zaginięciu przyjęli karabinierzy
i to oni wszczęli śledztwo.
Dziękuję jednostce R.I.S. i policyjnej służbie kryminalistycznej
za pomoc udzieloną do tej pory i w przyszłości.
Jakieś pytania?
NON SOLO DANCE
Sierżancie,
czy w pobliżu nie znajduje się lokal o nazwie Non Solo Dance?
To jakiś klub?
Tak, dyskoteka. Jest tam.
- Miesiąc temu doszło tam do morderstwa. - Po jakiejś bójce.
A jeśli morderca wybrał to miejsce, bo jest mu znajome?
Ponieważ tędy przechodzi albo odwiedza ten klub?
To miejsce mija wiele osób.
Motocrossowcy, prostytutki, modelarze puszczający samoloty.
Teraz trzeba sprawdzić kolejne nadajniki sieci komórkowych.
Te w Chignolo.
- Porównam je z tymi z Brembate. - Właśnie.
- Jeśli użytkownicy się powtarzają… - Grono się zawęzi.
Dziś na polu w Chignolo d'Isola prysły nadzieje na odnalezienie
żywej Yary Gambirasio, która zaginęła trzy miesiące temu.
Zwłoki w zaawansowanym stanie rozkładu zostały znalezione po południu
i wstępne oględziny potwierdziły tożsamość dziewczynki.
To ogromny cios dla naszej społeczności, całych Włoch
i tych, którzy szukali Yary z nadzieją, że odnajdą ją żywą.
Fakt, iż morderca dziewczynki
nadal chodzi na wolności,
wywołuje niepokój i przerażenie.
Ciągle biegam.
Biegnij, Yaro.
Dalej, biegnij!
Biegnij!
Edoardo, podążaj za mną.
Mamy kilka ciosów zadanych w szyję, głowę,
szczękę i lewy policzek
za pomocą ciężkiego, tępego przedmiotu.
Mamy także sześć ran kłutych.
Jedną na gardle,
jedną na nadgarstku i cztery na plecach.
Prawdopodobnie zadano je nożem albo nożykiem do papieru.
Ale narzędzia zbrodni nie znaleziono.
Pytałam nawet eksperta, czy mogła to być zbrodnia rytualna,
dokonana choćby przez satanistów albo członków innej sekty,
ale to wykluczył.
Nie, ponieważ…
ciosy zadawano na oślep.
To była…
ślepa przemoc.
Mój Boże.
Ale to nie ciosy były przyczyną zgonu.
Rany nie były dość głębokie, by naruszyć ważne organy.
Śmierć zapewne…
nastąpiła na skutek wychłodzenia.
A czy są ślady…
Nie.
Żadnej przemocy na tle seksualnym.
Biedactwo, pewnie próbowała uciec.
Złapał ją.
Ogłuszył.
Ugodził w plecy.
Poranił jej ciało.
A potem ją tam zostawił.
Na mrozie.
Jeszcze żywą.
Ale motyw był seksualny.
Widać to po cięciach na legginsach i bieliźnie…
Przestał, bo się wystraszył.
Jak to?
To niedoświadczony, niepewny siebie człowiek.
Ale daleko się posunął.
Jego opory zniknęły.
Jeśli go nie powstrzymamy, niebawem znowu to zrobi.
Czytała pani to?
W płucach Yary były ślady wapna,
a na ubraniach cząsteczki żelaza.
Wiem.
Ten ślad ponownie wiedzie do robotników na budowie w Mapello.
I może do Fikriego.
Fikri nie ma z tym nic wspólnego.
Rozwiązanie tej zagadki będzie znajdować się w twardych dowodach.
PARMA SIEDZIBA GŁÓWNA R.I.S.
Dzień dobry, tu podpułkownik Emiliani z R.I.S.
Dzień dobry. Co pan ma?
Zrobiliśmy test walidacyjny. Wynik został potwierdzony.
Na bieliźnie i legginsach jest obcy kod DNA.
- Będę tam za dwie godziny. - Dziękuję.
Jak już mówiłem, znaleźliśmy obcy kod DNA.
To męski kod pomieszany z kodem dziewczynki.
Krew, ślina, nasienie?
Ani ślina, ani nasienie. Najprawdopodobniej krew.
- Skaleczył się, gdy ją dźgał. - Tak, to możliwe.
Mamy więcej danych. Używamy nowoczesnych technik.
Niemal na 100% jest to Indoeuropejczyk.
- Nie Marokańczyk? - Nie, wywodzi się stąd.
Na 94% ma niebieskie oczy.
W Stanach mielibyśmy bazę danych DNA,
ale we Włoszech nie ma czegoś takiego.
Wyodrębniliśmy czyjeś DNA, ale nie mamy z czym go porównać.
- Mamy nieznanego sprawcę. - Właśnie.
Nazwiemy go „Nieznany 1”.
Jego DNA posłuży nam do dalszych poszukiwań.
W jaki sposób?
Porównamy jego DNA.
Z czyim?
Wszystkich.
Kogo tylko się da.
Wszystkich osób, które miały kontakt z Yarą.
Stworzymy własną bazę danych.
Sugeruje pani, by odwrócić tok działania w śledztwie?
Użyć DNA, żeby znaleźć mordercę?
Tak.
Ile będzie kosztować takie śledztwo?
- Dużo, bo jesteśmy pionierami. - Właśnie.
Wcześniej tego nie robiono, ale to wykonalne.
W końcu mamy konkretny materiał do działań.
Możemy sprawdzić krewnych i znajomych Yary,
ludzi z centrum sportowego, ze szkoły,
z budowy w Mapello, z supermarketu i z dyskoteki.
Ciało nie znalazło się w Chignolo przypadkiem.
Nowy etap śledztwa mający na celu znalezienie DNA mordercy.
W Brembate i okolicach stanęły namioty Czerwonego Krzyża i Obrony Cywilnej
pobierające próbki śliny.
Na razie testy są dobrowolne,
ale metoda ta budzi poważne obawy.
Wśród polityków toczy się zażarta debata.
Wielu oskarża prokurator Ruggeri
o naruszenie w ten sposób praw obywatelskich.
Inni uważają, że nadmierna ochrona tych praw
może sprawić, że przestępcy unikną kary.
Następny.
To nie jest przyjemne.
Daj spokój, Guerinoni.
- Damiano? - Cześć.
- Gdzie jesteś? - Zrobiłem wymaz. Obrzydliwość.
- Dokąd teraz jedziesz? - Do domu.
To na razie.
RZYM, ROK PÓŹNIEJ POLICYJNA SŁUŻBA KRYMINALISTYCZNA
- Panno Crivelli? - Mamy to.
Znaleźliśmy zbieżność.
Te dwa profile biologiczne pasują w 50%.
To znaczy, że pan Guerinoni jest krewnym Nieznanego 1.
Jesteśmy coraz bliżej.
Tak sądzę.
To on.
Możesz wyłączyć.
Tędy.
Proszę za mną.
Nie znałem Yary Gambirasio.
Oskarżacie mnie, bo byłem w klubie?
To nie tak.
Wierzymy panu, panie Guerinoni.
Wiemy, że DNA z ubrań Yary nie należy do pana.
To czemu tu jestem?
Wezwaliśmy pana, bo pański kod DNA
jest częściowo zbieżny z DNA mordercy Yary.
A dokładnie haplotyp Y.
Haplo…
Nie wiem, co to znaczy.
To, że jest to pański krewny.
Nie.
Jesteście spokrewnieni od strony ojca.
Czy po stronie ojca ma pan kuzynów albo wujków?
Mam trójkę kuzynostwa.
Vittorię, Paola i Marcella.
Mam wezwać prawnika?
Nie trzeba. Nie jest pan podejrzany.
Bez obaw.
Vittoria Guerinoni od lat mieszka za granicą.
Paolo i Marcello Guerinoni dobrowolnie oddali nam próbki.
A to są wyniki.
W obu przypadkach zachodzi wielokrotna zbieżność
z kodem DNA Nieznanego 1.
Ale nie są to pełne dopasowania.
Jesteśmy coraz bliżej, ale to nie oni.
Ani oni, ani ich siostra.
Ale ich ojciec, Giuseppe Guerinoni,
może być ojcem Nieznanego 1.
Ich ojciec może być ojcem mordercy,
ale mordercą nie jest żadne z trójki rodzeństwa.
Zgadza się. To dość problematyczne.
- Chyba że… - Właśnie.
…jest czwarty brat będący dzieckiem z nieprawego łoża.
Właśnie to miałam na myśli.
Ale dla pewności potrzebowalibyśmy DNA Giuseppe Guerinoniego.
A ten zmarł 15 lat temu.
Rozumiem.
GORNO (BERGAMO)
ROK I CZTERY MIESIĄCE PO ODNALEZIENIU YARY
Nie mówcie tak. To niemożliwe.
Nasze dzieci to Vittoria,
Paolo i Marcello. To wszystko.
Może to jest dziecko
z innego małżeństwa?
Z poprzedniego związku?
Jakiego związku?
Giuseppe był tylko moim mężem.
Nie miał innych dzieci.
Rozumiem.
Nie.
Nieprawda. Pani nie rozumie.
Nie.
Pomyliliście się i przyszliście tu,
żeby zdenerwować biednych ludzi.
- Tak nie wolno. - Proszę pani.
Nie spreparowaliśmy wyników z laboratorium.
Ale dla pewności będziemy potrzebować próbki DNA.
Jakiej próbki?
Od kogo?
Od pani męża.
Zatrzymała pani jakieś jego ubrania?
Tu.
Są tutaj.
Czy doktor Prosperi może wziąć koszulę?
Oczywiście.
Jest czysta.
Piorę wszystko raz w miesiącu.
Pierze je pani co miesiąc?
Oczywiście.
Tu nie znajdziemy DNA.
Ma pani prawo jazdy męża?
Tak. Nawet dwa.
Jedno zwykłe, a drugie na pojazdy rolnicze.
Proszę spojrzeć.
Czy to znaczy, że Giuseppe jest ojcem Nieznanego 1?
Bingo!
Jeszcze jedno.
Dziękuję, że przyszła pani osobiście.
- To mój obowiązek. - Nie wszyscy tak robią.
- Dlaczego? - Dużo by mówić.
SPOCZYWAJCIE W POKOJU
Analiza DNA szczątków Giuseppe Guerinoniego
potwierdziła, iż na 99,99%
Nieznany 1 był jego synem.
Nie do wiary.
Jednak matką nie była żona pana Guerinoniego,
z którą miał pozostałe dzieci.
Według tych wyników Nieznany 1
jest dzieckiem z pozamałżeńskiego związku pana Guerinoniego.
Zatem, aby znaleźć Nieznanego 1, trzeba odszukać jego matkę.
Pan Guerinoni pracował jako kierowca autobusu,
obsługując kilka miast w prowincji Bergamo.
Obecnie szukamy śladów jego związku,
którego owocem był Nieznany 1.
Czy planuje pani pobrać próbki DNA
wszystkich kobiet w okolicy?
Wszystkich, które zgłoszą się dobrowolnie.
Senator Nigiotti chce powołania komisji, która miałaby zbadać
koszty tego śledztwa.
Według niego nie macie żadnych wyników
i zmarnowaliście setki tysięcy euro na bezużyteczne podsłuchy.
Niech odpowiedzią będą wyniki naszej pracy.
Mają ją za wariatkę.
Nie jest wariatką.
Będę za pięć minut.
BERGAMO, KWIECIEŃ 2013 ROKU MIESIĄC PRZED UMORZENIEM SPRAWY
To już ostatnie.
Dziękuję.
Bawi się pani w wyklejanki?
To raczej coś jak gra w statki.
Tyle że to mnie chcą tu zatopić.
Czemu pani tak mówi?
Senator Nigiotti toczy ze mną wojnę.
Naczelna Rada Sądownictwa chce zbadać moje śledztwo.
A burmistrz Gorno twierdzi, że splamiłam reputację jego miasta.
Co mówi prokurator okręgowy?
Żeby uniknąć sankcji ze strony Rady,
powinnam wnieść o przeniesienie.
Nie uwierzyli w teorię o Nieznanym 1.
Myślą, że wszystko zmyśliłam.
Bo do niczego to nie doprowadziło.
Jak daleko zaszła pani z Guerinonim?
Przesłuchaliśmy wszystkich.
Jego kolegów, krewnych, znajomych.
Ale nikt nie wspomniał, że Giuseppe miał romans.
Zmowa milczenia.
Jednak omertà nie działa tylko na południu.
To ostatnie, pani prokurator.
- Proszę. - Więcej zbędnych badań.
Pieniądze podatnika wyrzucone przez okno. Przynajmniej to już koniec.
Proszę bardzo.
Anonimy,
listy od jasnowidzów, wróżbitów
i wariatów.
Przestępstwa, na które natknęliśmy się w podsłuchach.
Jest też oczywiście trop satanistyczny.
Po co to wszystko?
Żeby mógł pan pomóc moim następcom.
Czemu tak pani mówi?
Mówię, jak jest.
Ruggeri jest idiotką i zawiodła. Ktoś inny się tym zajmie.
Jeśli coś jeszcze znajdzie, bo zostało niewiele czasu.
Wkrótce umorzą sprawę.
Mój dziadek opowiedział mi kiedyś pewną historyjkę.
Trzy ćmy zastanawiały się, czym tak naprawdę jest świeca.
„Światłem”, rzekła pierwsza.
„Ogniem”, powiedziała druga.
Trzecia poleciała to sprawdzić, ale nie wróciła, bo się spaliła.
To dowód na to, że prawda jest niepoznana.
Dziękuję, sierżancie,
ale nie wiem, jak ta historyjka mogłaby mi pomóc.
Proszę to zmienić.
Obalić te stare legendy.
Na pewno da pani radę.
Proszę nie rezygnować.
Zobaczmy, czy oni mają odwagę, by panią wyrzucić.
Proszę podnieść ręce.
Gdzie jest gabinet prokurator Ruggeri?
Na drugim piętrze. Za dziedzińcem znajduje się winda.
Dziękuję.
Proszę.
Nie, profesorze Previdere. Nie rozumiem.
Wyjaśnię.
My również dostaliśmy od was próbki.
Wysłaliśmy je wszędzie.
Jedna z moich badaczek,
Pierangela Grignani,
która zakończyła u nas staż, ale nadal przychodzi do laboratorium,
dokonała ciekawego odkrycia. Proszę.
Chodzi o jeden allel znaleziony w DNA Nieznanego 1.
- Allel? - Allel to wariant genu.
Panna Grigniani przeprowadziła analizę jądrowego DNA Nieznanego 1
i odkryła, że ten wariant jest rzadki wśród tutejszych mieszkańców.
Nie ma go też w profilu ojca Nieznanego 1.
To znaczy, że dostał go od matki.
Czy dobrze rozumiem?
Nikt wcześniej nie szukał tego allela?
Nie, bo te warianty są niezliczone,
ale teraz możemy szybciej przeszukać próbki DNA
i dokonać ich porównania.
Ta dziewczyna to odkryła?
Ta, której skończył się staż?
Takie już są Włochy.
Mamy wyniki od profesora Previdere.
I?
Porównali profile kilku kobiet.
U jednej we wszystkich 21 markerach
był ten sam allel, co u Nieznanego 1.
To jego matka.
Tak. Zgodność na 99,9%.
- Znaleźliśmy ją. - Mamy ją, Letizio.
Trzy tygodnie przed umorzeniem.
To ona.
Esther Arzuffi, matka trójki dzieci.
Najmłodsze mieszka za granicą. Są też bliźniaki.
Jedno z nich to kobieta,
a drugie to 41-letni Massimo Giuseppe Bossetti.
Mieszkaniec Mapello, stolarz.
To tłumaczy cząstki żelaza na ubraniu Yary i wapno w jej płucach.
Zauważyłeś, że nazywa się Giuseppe, jak pan Guerinoni?
Dostał imię po prawdziwym ojcu.
Według analizy R.I.S. istnieje 94% szansa, że sprawca ma niebieskie oczy.
Jak Massimo Bossetti.
- Jest pod obserwacją. - Bądźmy ostrożni.
Jeśli to on, to od czterech lat ma się na baczności.
Sprawdzamy, gdzie mógł być 26 listopada 2010 roku.
Założymy mu też podsłuch.
Jeśli to on, tym razem się nie wymknie.
Do odczytu licznika?
- Proszę wejść. - Możemy?
Zaprowadzę was. Proszę zamknąć drzwi.
- Jasne. - Dziękuję.
Licznik jest tutaj.
Szczerze mówiąc, wszystko dobrze działa.
Sprawdzimy to.
Zostawię was.
- W razie czego będę w środku. - Dziękujemy.
SOLARIUM
Według ekspertów pan Guerinoni jest biologicznym ojcem mężczyzny,
który pozostawił ślady biologiczne na bieliźnie i legginsach Yary.
- Dla detektywów Guerinoni… - Tym razem chyba go złapią.
Drań.
…doprowadzi do odnalezienia mordercy
trzynastoletniej gimnastyczki z Brembate di Sopra.
Dziś do tej tragicznej łamigłówki dołożono kolejny kawałek…
Idę się położyć.
A ty?
Jeszcze chwilę. Mam coś do zrobienia.
Jest bardzo późno. Co musisz zrobić?
Nic takiego. Idź już.
Postaraj się nie obudzić dzieci.
Jasne.
Przysiad. Wyprost. Szeroko. Razem.
Przysiad. Wyprost. Plié.
Zmiana. Wyprost. Plié.
Zmiana. Akcja. Poza. Do góry.
- Stać je na więcej. Jeszcze raz. - Przepraszam.
Siedem, osiem.
Przepraszam, że przeszkadzam. Tu Garro.
Poznałam po numerze.
- No tak. - Słucham.
Mamy rejestry rozmów Bossettiego.
W tamten piątek o 17.45 jego telefon logował się do stacji bazowej
przy centrum sportowym w Brembate.
Potem komórka była wyłączona do siódmej rano następnego dnia.
Usłyszała mnie pani?
Tak, słyszałam.
Świetnie, dziękuję.
- To moja praca. - Do zobaczenia.
Dzień dobry. Proszę dokumenty.
To rutynowa kontrola. Przebadamy pana alkomatem.
Proszę tu dmuchnąć.
Powoli.
- Mogę zaczekać w aucie? - Oczywiście.
Są wyniki badań DNA.
Bossetti to Nieznany 1.
Stuprocentowe dopasowanie.
To nakaz aresztowania.
Morderstwo z premedytacją i szczególnym okrucieństwem.
Szybciej, bo uprzedzi nas prasa.
Pospieszmy się.
Byle nie uciekł.
Nie ucieknie.
- Uważajcie, żeby nie uciekł! - Spokojnie.
Dalej!
Musisz iść tam!
Massi, zajmiesz się tym?
Mauro, aresztowaliśmy podejrzanego.
- Nazywa się Massimo Bossetti. - Jak? Bossetti?
Nie znam go.
To budowlaniec z Mapello.
Pracuje na tych samych budowach, co twój mąż.
Może wiedział, kim jesteście,
i znał Yarę.
Mógł zaproponować jej podwózkę.
Mauro.
Jesteś sama?
- Jest tam twój mąż? - Nic mi nie jest.
Jest pani pewna?
To na 100% jego DNA.
Wybacz, że musiałaś tyle czekać.
Dlaczego to zrobił?
Kim on w ogóle jest?
Stopniowo uzyskamy odpowiedzi.
Mój klient nie będzie odpowiadać na pytania.
To jego prawo.
Ten rzekomy „dowód główny”,
czyli kod DNA, który ma posłużyć do wrobienia pana Bossettiego,
nie jest DNA mitochondrialnym, więc jest nieważny.
Takie postępowanie jest niedopuszczalne,
bo chyba jesteśmy państwem prawa, nie dyktaturą policyjną.
Dziś w Sądzie Okręgowym w Bergamo wznowiono proces Giuseppe Bossettiego.
LUTY 2015 ROKU
Czy w końcu poznamy prawdę? Czy pan Bossetti jest winny?
Pytania te dręczą opinię publiczną od ponad czterech lat
i może w końcu uzyskamy na nie odpowiedź.
Niestety nie mamy zdjęć z procesu.
Po kilku incydentach sędzia przewodnicząca Bertoja
zdecydowała, że rozprawa odbędzie się za zamkniętymi drzwiami.
Na salę wpuszczono kilku dziennikarzy i najbliższą rodzinę stron.
Dlaczego był pan przerażony, kiedy przyszła po pana policja?
Pojawili się znienacka i potraktowali mnie
jak jakiegoś dilera narkotyków.
Nie chcieli mi niczego wyjaśnić.
Od pierwszego dnia aresztowania zastanawiałem się, o co chodzi.
Czemu mnie w to wplątano?
Przecież nic nie zrobiłem.
Panie Bossetti, jesteśmy przekonani, że jest inaczej.
Jest pan tu, ponieważ mamy dowody, które pana obciążają,
a sąd uznał, iż dowody te są wystarczające,
by postawić pana w stan oskarżenia.
Pokażcie mi więc te dowody.
Czy potrafi pan wyjaśnić, dlaczego pańskie DNA
znalazło się na ubraniu ofiary?
Nie mam pojęcia.
Już mówiłem. Skradziono mi narzędzia.
Widocznie jednym z nich złodziej zabił tę dziewczynkę.
Przypomnę panu, że pańskie DNA
znaleziono na bieliźnie ofiary. Nie mogło się tam dostać z narzędzia.
Sprzeciw, Wysoki Sądzie!
Czy prokurator przesłuchuje oskarżonego,
czy też przedstawia swoje wnioski?
Proszę przeformułować pytanie.
W dniu 29 maja 2014 roku nie był pan na budowie, tylko w domu.
Przypomina pan sobie, co robił rano?
Nie pamiętam, czy 29 maja byłem w domu.
- Ale… - Pomogę panu.
Czterech naszych analityków odkryło,
że dokładnie o godzinie 9.45
wyszukiwał pan na komputerze frazę:
„dziewczyny z ogolonymi waginami”.
Nic o tym nie wiem.
Nie mam pojęcia.
Może to była moja żona? Czasem robimy to razem.
Myślę, że to była ona. To chyba nie jest przestępstwo?
Nie jest.
Ale o 9.46 rano był pan w domu,
bo dzwonił pan do pana Andreoliego,
logując się do nadajnika na ulicy Carbonera w Terno d'Isoli.
Potem o 9.55, czyli dziewięć minut po zakończeniu tamtej rozmowy,
na komputerze wyszukiwano frazę: „dziewczyny z ogolonymi waginami”.
Skąd wiecie, że byłem wtedy w domu?
Można to sprawdzić, namierzając telefon?
Tak.
O 9.46 rano nigdzie pan nie wychodził,
bo pański telefon logował się do nadajnika nieopodal pańskiego domu.
Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
Co te pytania naruszające prywatność oskarżonego
mają wspólnego z morderstwem?
Oddalam sprzeciw. Może pani kontynuować.
Pańska żona była poza domem,
bo o 11.19 rano wysłała SMS-a do pana
i do reprezentanta klasy w szkole waszych dzieci,
a jej telefon łączył się z nadajnikiem z dala od waszego domu.
Dowody są oczywiste.
Potem żona dzwoniła do pana, nadal będąc poza domem,
a jej telefon zalogował się do nadajnika w Ponte San Pietro.
Pańska żona twierdzi, że była wtedy u fryzjera.
To by się zgadzało.
Zatem, panie Bossetti, to pan wyszukiwał tę frazę.
Absolutnie nie.
Nie mogłem tego zrobić, bo nie umiem korzystać z komputera.
Nie umie pan korzystać z Google?
Nawet ja to potrafię, a jestem komputerową nogą.
Wiem, że pani mi nie wierzy.
Nikt panu nie wierzy, panie Bossetti. Nie tylko ja.
My wierzymy. Tylko pani nie.
Przepraszam. Pańscy adwokaci panu wierzą.
Wielu innych ludzi również.
KARABINIERZY
Pułkowniku Vitale. Widzieliśmy ten film tysiące razy.
Ale tylko jedna z tych furgonetek to auto pana Bossettiego.
Nie tylko jedna.
Łączenie ujęcia furgonetki oskarżonego z ujęciami innych pojazdów
to naciąganie dowodów.
Ten film zatwierdziła prokuratura.
Jego celem była próba wyjaśnienia pewnych niejasnych okoliczności.
Co ma pan na myśli?
Stworzono go w celach komunikacyjnych.
Połączyliśmy te ujęcia nie po to, by cokolwiek udowodnić,
ale żeby przedstawić hipotezę.
- Panie i panowie, to ten film. - Wysoki Sądzie.
Tego filmu nie ma w sprawozdaniu przedłożonym sądowi.
Co z tego?
Nie można go tu pokazywać, bo nie ma go w aktach.
To przecież jeden z waszych dokumentów.
Choć ponoć przedstawiał tylko hipotezę,
to w mediach krążył jako mocny dowód.
Dlatego go nie przedłożyliśmy.
Wysoki Sądzie,
proszę o udostępnienie sądowi filmu przesłanego do mediów.
Skoro filmu nie ma w sprawozdaniu, to nas nie interesuje.
Ten błąd przejdzie do historii wymiaru sprawiedliwości.
Chcąc zaspokoić ciekawość mediów, w tym filmie połączono ujęcia
różnych pojazdów marki Iveco.
To hańba! Brzydzę się na samą myśl o tym.
Dość, mecenasie. Proszę kończyć.
Już skończyłem.
Znowu obwinisz swojego szwagra?
Wszyscy powiedzieliśmy, co robiliśmy 26 lutego.
Ty nie.
Nie powiedziałeś, co robiłeś w tamten wieczór.
Późno wróciłeś.
Nie bardzo późno.
Ale dość późno.
I nie powiedziałeś, co robiłeś.
Mari, jak miałbym to pamiętać?
Jak pamiętać jeden z wielu dni w życiu,
skoro nic się wtedy nie stało?
Co to znaczy?
Ty też mi nie wierzysz?
CZERWIEC 2016 ROKU
OSTATNIE DNI PROCESU
Tej nocy pan Bossetti zmusił lub przekonał dziewczynkę,
którą zobaczył w Brembate, by wsiadła do jego furgonetki.
Zapewne próbował ją zgwałcić.
Yara mocno się broniła, ale nie miała szans.
Bo choć była gimnastyczką i uprawiała sport,
to była przecież tylko trzynastoletnim dzieckiem!
To nie jest prawda!
Proszę o ciszę, bo każę wyprowadzić oskarżonego.
Proszę kontynuować.
Zaciągnął ją w głąb tego pola,
wiedząc, że nikt jej tam nie znajdzie.
Uderzył ją tępym przedmiotem,
a gdy straciła przytomność, zranił ją nożem i porzucił,
by zamarzła na śmierć.
Wszystkie rany zadano, kiedy dziewczynka żyła.
Rany cięte nie mogły spowodować śmierci, ale nie były też powierzchowne.
Jedna naruszyła tętnicę szyjną, druga tchawicę Yary.
Pewnie z trudem oddychała i dodatkowo krwawiła.
Leżała sama w ciemności.
Była przerażona i odczuwała ogromny ból,
przebywając w nieznanym i zimnym miejscu.
Profesor Previdere z Uniwersytetu w Pawii,
genetyk, któremu udało się dopasować
DNA Nieznanego 1 do DNA Massimo Bossettiego,
dał nam jasny przykład.
Ziemię zamieszkuje siedem miliardów ludzi,
więc musiałoby istnieć 330 biliardów planet takich jak nasza,
żeby znaleźć drugą osobę o takich samych cechach DNA.
Analiza ubrań Yary wykazała obecność licznych cząstek żelaza
o wielkości od jednego do 30 mikronów.
Takie cząstki można znaleźć w miejscach obróbki żelaza.
Sprawdziliśmy fotele w furgonetce pana Bossettiego
i na oparciach wszystkich trzech foteli pasażera
znaleźliśmy identyczne cząstki żelaza.
Okolicznościami obciążającymi są tortury i wyjątkowe okrucieństwo
wobec nieuzbrojonej ofiary.
Oskarżony działał z premedytacją, atakując pod osłoną ciemności
i dokonując zbrodni w odosobnionym miejscu.
Dodatkowo oskarżony jest silnym, dorosłym mężczyzną,
który zaatakował osobę dużo słabszą, czyli trzynastoletnią dziewczynkę.
Z tego względu
domagamy się kary dożywocia
i sześciu miesięcy w izolacji.
Cisza!
Proszę o ciszę!
Cisza nas sali!
Proszę wstać!
„Dziś, 1 lipca 2016 roku,
sąd w Bergamo działający w imieniu państwa włoskiego,
na podstawie artykułów 533 i 535 kodeksu postępowania karnego,
uznaje oskarżonego Massimo Bossettiego
winnym zabójstwa Yary Gambirasio
i skazuje go na karę dożywotniego więzienia”.
Zamykam posiedzenie.
17 lipca 2017 r. Sąd Apelacyjny utrzymał wyrok skazujący.
12 października 2018 r. Sąd Kasacyjny podtrzymał wyrok.
Mimo to Massimo Bossetti nadal utrzymuje, iż jest niewinny.
W listopadzie 2019 r. sąd odrzucił wniosek obrony o ponowną analizę DNA.
11 stycznia 2021 r. Sąd Kasacyjny nakazał ponowne rozpatrzenie tego wniosku.
3 czerwca 2021 r. wniosek obrony został ponownie odrzucony.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz