28 Temmuz 1993.
Atlanta, Georgia'da ilk kez sahneye çıkıyorum.
Havaalanından Lexus'lu siyah bir komedyen aldı.
Siyah bir adamı o arabada görmezsiniz genelde.
Özellikle komedyen birini.
Ortağı olduğu bir komedi kulübüne gittik.
Bu da kariyerimde eşsiz bir deneyim oldu.
Adam bir canavardı resmen.
Hem sahnede hem sivilde.
Sahneden inince, şerefsiz cigaranın birini söndürüp birini sarıyordu.
Ve sahnede…
…adam doğal felaket gibiydi.
Hatta kendine de doğal bir felaketin ismini vermiş.
Bu gece onu size sunmak benim için bir zevktir.
Bu şimdiye kadar yapımcılığını yaptığım
ilk Netflix özel programı.
Yani içinde olmadığım.
Karşınızda Legendary gösterisiyle Earthquake.
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Evet! Ne haber DC?
Aynen öyle.
Evde olmak çok güzel lan.
Evde olmak güzel. Güneydoğu DC, aynen öyle.
Ballou Lisesi.
Biz bundan bahsediyoruz işte. Gerçek DC budur.
Bana geldiler,
"Program yapacağız. Nerede olsun?" dediler.
Dünyanın herhangi yerinde yapabilirdim.
Hayır eve gelmek istiyorum, dedim.
Eve gelip nasıl olduğunu görmek istiyorum.
Çok iyi hissediyorum. Umarım siz de iyi hissediyorsunuzdur.
Aşıyı yaptırdığım için kendimi iyi hissediyorum.
Evet. İlk çıktığında hemen yaptırdım.
Sıra o kadar uzundu ki, eleman arıyor gibiydiler.
Koyduğumun sırasında bekledim.
Umarım tükenmez, diyorum.
Tükeniyor gibi geldi.
Önümde yaşlı bir kadın vardı, 89 yaşında.
Kenara ittim geçtim.
"Hadi anneciğim, hayatını yaşamışsın sen.
Bu koronavirüsten daha fazla sorunun var.
Koltuk değnekleriyle tekerlekli sandalyedesin.
Bencillik ediyorsun şu an.
Evde tanrıyla bir araya geliyor olmalıydın.
Bencillik yapıyorsun."
Siyahlara aşı olduğunu söylemeye gelmiyor.
Sana davayı sattın gibi bakıyorlar.
"Bunu vücuduna koydurdun öyle mi? Tanrım!
Kahretsin! Yaptırmadım de.
Yaptırmadım de.
Bunu nasıl yapabildin?"
Sen burnuna kokaini nasıl çekiyorsan öyle, dedim.
"Sekiz toptan biriyle bir sorunun yok puştun evladı.
Ama Fauci'ye güvendiğim için hatalı ben oluyorum.
Sen malı kulübün tuvaletinde bir heriften alıyorsun lan."
Sekiz kişi toplanmış bir çiftli içiyor resmen.
Elden ele dolaştırıyorlar.
Böyle bir risk alıyorsun.
Ama Fauci'ye güvendim diye ben hatalıyım.
Bir kuzenim var. Şerefsiz Michigan'da yaşıyor.
"Quake, kötü haberi duydum." diyor.
"Ne oldu?" "Dostum, o zehri vücuduna koyduğunu duydum.
Bunu nasıl yapabildin?" Dedim "Ulan Flint'te yaşıyorsun.
Duştan yeni çıkmışsın.
Ve o leş gibi suyla bir sorunun yok, öyle mi?"
Kendilerinden utanmaları lazım.
DC'de yaşıyorsan, aşıya gelene kadar tehlike çok.
Ateşi olan kaç kadınla yattığımı biliyor musun?
"Gerçekten de hastaymışsın.
Ben de bana vermemek için bahane uydurdun sandım.
Sabah sana biraz Theraflu alayım.
Çok yaşa. İyi yaşa."
Şerefsizlerin biraz tutarlı olsun.
Aynı enerjiyi göster.
Vücudundaki diğer tüm semptomlar için yani.
Toplumumuzun tek derdi koronavirüs değil.
Bunun farkında olun. Bu ikiyüzlüler yok mu…
Burada 18 aydır sürekli maske takan kardeşlerimiz var.
Bu adamlar 18 yıldır dişçiye gitmemiş.
Hep ağızlarının sol tarafıyla çiğniyorlar.
O sağ dişle uğraşmak istemiyorlar.
Sabah dişlerini fırçalayınca lavabo suç mahalline dönüyor.
First 48 Hours'daki gibi kanıtları saklamaya çalışıyorlar.
Çocuklar gelip bakıyor.
"Baba şu tarçınlı şekerlerden bana da ver." diyor.
"Şeker yemedim ben." "Yemişsin işte!"
Sahtekâr herif.
Biraz istikrarlı ol be.
Dışarıdan iyi görünüyorsun.
Ayakta Jordan'lar, kulakta elmaslar. Dışarıdan kusursuz.
İçine bak, tansiyonu zürafa a…dan daha yüksek.
Tip 2, 3, 4, 5 diyabeti var.
Ama hâlâ Popeyes'da tavuklu sandviç sırasında bekliyor.
Dört tane birden yiyor lan. "Neden başım dönüyor bilmiyorum.
Alerji ilacı almıştım."
"Alerji ilacı felce iyi mi geliyor lan dallama?"
Her şey alerjiden değil lan. Her şey alerjiden değil."
Sol kolu uyuşuyor. "Neyin var?"
"Cumartesi yağmur yağacak zahir."
"Cumartesi yağmur mu yağacak?
Kolun havayı mı tahmin ediyor lan? Git bir doktora görün."
Kim bunlar biliyorsunuz.
Arabasına sigorta yaptırır. Sağlık sigortası yaptırmaz.
Kulüptekilere gider, "Yeni arabama bakın lan.
Tam teminat, sıfır vergi indirimi."
"Karaciğerin ne olacak?" "O işi İsa'ya bırakıyorum.
Kalbimi biliyor."
Sağlık zenginliktir.
Pandemide en azından şunu öğrenmiş oldun,
sağlığın yerinde değilse o çantanın bir anlamı yok.
Sağlığının durumunu bilmen gerekir.
Ve bunu bilmenin tek yolu
kontrole gitmektir.
Başkanınız, Barack Obama
Obamacare için tüm politik sermayesini tehlikeye attı.
Ben Obamacare aldım.
Bütün o hastaneleri ve acil bakımları dikmişlerken
göğsümde bir ağrı olunca
biraz kestirip zencefilli gazoz içmem artık.
Biri muayene edecek.
Alacağınız olsun.
Obamacare çıktığında hemen atladım. Formu doldurdum.
Poliçe numarasını beklemedim.
"Onaylandı" dediği anda doğruca doktora koştum.
"Ne için geldin?" "Tam muayene istiyorum lan."
"Sigortan kim?" diyorlar. "Obamacare" yazdım.
Çünkü o herifin umurunda.
"Artık sigortam var,
bu hastanedeki her testi istiyorum. A'dan Z'ye.
Birini bile atlama.
EKG, EGG, smear testi istiyorum, hepsini istiyorum topunu sevdiğim.
Ultrason, mamografi, baba-grafi, bacak-grafi istiyorum.
Sekiz top. Yarım gram ediyor o da.
Ne varsa istiyorum lan."
Ama sağlık zenginliktir.
Muayene olmadıkça sağlığınızın durumunu bilemezsiniz.
Her yıl doğum günümde bu benim kendime hediyemdir.
Tedavisi olan hastalıklardan hâlâ ölüyoruz.
Ve dünyadaki en korkunç şey bu çünkü bazı insanlar
sorun olduğunu biliyor ama doktora gitmiyor.
Ben şahsen, lanet vücudumda bir sorun oldu diyelim
ve bu konuda hiçbir şey yapmadım, boş verdim yani.
Sonunda hastaneye götürdüler ve doktor şöyle dedi,
"Üç hafta önce gelmiş olsaydın, o şey sadece kulağındaydı."
"Şu anda nerede?" "Ayağında."
"Ne kadar zamanım var?" "Yarın."
Dünyanın en korkunç şeyi. Her yıl muayene oluyorum.
Bu yıl da farklı değildi.
Doktor geldi. "Nasılım doktor?" dedim.
"Laboratuvar sonucun geldi.
Her şey yolunda. Sadece küçük bir anomali var."
"Neymiş o?" dedim. "PSA'n yüksek" dedi.
"Neymiş o?" dedim. "Prostatın göstergesidir.
Prostat kanseri siyah erkekler arasında yaygındır.
Senden istediğim geri dönüp resepsiyonisti görmen.
Bir randevu daha al.
Muayenenle birlikte prostat muayenesi yapacağım.
Yaklaşık bir buçuk ay bekleme sürem var.
Sonra seni görebilirim."
"Siktir oradan. Bu işi bugün yapıyoruz.
Obamacare'im var lan benim. Faturaya eklersin.
Cumhuriyetçilerin sigortası gelmeden halledelim."
"Bugün mü yapalım?" dedi. "Evet bugün istiyorum." dedim.
Kollarımı sıvamaya başladım.
Evet o da öyle güldü.
"Prostat muayenesi öyle yapılmıyor." dedi.
"Nasıl yapıyorsun?" "Rektum muayenesiyle." dedi.
"Obamacare'imde o yok sanırım." dedim.
"Barack bana bunu yapmış olamaz."
"Diğer odaya geç. Kapının arkasında bir önlük var.
Üstünü çıkar, önlüğü giy, buraya gel, işlemi yapalım."
Size hemen söyleyeyim DCli hemşerilerim,
hayatım boyunca zengin oldum.
Parasal olarak da bahsetmiyorum.
Tanrımın beni kutsamasından bahsediyorum.
Bakın 58 yıldır bu dünyadayım.
Hastanede bir gece geçirmedim.
Hiç ameliyat olmadım.
Bir kemiğim bile kırılmadı.
Babamın bana verdiği o dandik bisiklet yüzünden şu bileğim dışında.
Yani hastaneden anlamam.
Üstünü çıkar, önlüğü giy deyince ben de dediğini yaptım.
O boktan şeyi giydim.
Ama çok küçüktü. Arkası kapanmadı.
Kafamı kapıdan çıkardım,
"Doktor büyüğü yok mu? Bu zımbırtı kapanmıyor." dedim.
"Ters giymişsin. Ters çevir." dedi.
Vay anasını, dedim.
"Önlüğü doğru giydiğimi biliyorum."
Çünkü aletimle kıçımdan biri açıkta kalacaksa
aletim zaten durumu biliyor.
Kıç her zaman kapanır.
Vücudumun her parçası bu kuralı biliyor.
Tek çorabım varsa, ayağımı boş ver.
O boktan şey kıçımı kapatacak.
Rektum muayenesi yapacaksak önlüğü doğru giydiğimi biliyorum.
Çünkü bu şeyi kaldırıp bana bir şeyler olacağını haber vereceksin.
Canın istediğin zaman takıl diye senin için açık bırakamam.
Nasıl hastaların…
Nasıl hastaların var bilmiyorum.
Baş aşağıda, kıçları yukarıda. Ama ben öyle bir hasta değilim.
Önden bir uyarıya ihtiyacım var.
On, dokuz, sekiz, şimdi sıçtık.
Kıçım biraz üşümeye başladı.
Zamanı gelmiş olmalı.
Önlüğü doğru giydiğimi biliyordum.
Ben de aletimi tutarak dışarı çıktım.
Hazırım, dedim.
"Yanlış giymişsin dedim ya. Ters çevir."
"Hadi canım?" dedim. "Sokayım. Eğil ve şu tarafa bak." dedi.
"Bunu söyleme şeklin hoşuma gitmedi.
Sesindeki bası azalt.
Şu anda kıçımla ilgilenmek için biraz fazla kızgınsın.
Bence bu randevuyu yeniden planlamalıyız.
Ve böyle tartışmaya devam edeceksen külotumu giymem lazım.
Külotsuz tartışma yapamam ben.
Senin külotun yerinde. Neden ben benimkini giyemeyeyim?"
Neyse, sonra eğildim. "Şu saçmalığı bir an önce bitirelim."
Herif "Kıpırdama." dedi. Dedim "Sıçtık.
Hareket halinde saplaman gerekecek. Korkuyorum dedim sana.
Korktuğum için bacağım titriyor." Omzumun üzerinden baktım.
Bu şerefsiz üç parmağına jel sürüyor.
Hemen doğruldum. "Sorun ne?" dedi.
"Hangi parmağı kullanacağına bir bakayım.
O koca eklemli parmağı kullanamazsın.
Futboldan kırdığın parmağını kıçıma sokamazsın.
Bunu denediğin için bile seni temiz bir dövmem lazım.
Aradığın şeyi serçe parmağınla bulabilirsin bence.
Pataklarım seni bak doktor. Bir kez daha soracağım.
Prostat muayenesinin tek yolunun bu olduğuna emin misin?
Çünkü eve gidip Google'da aratıp başka bir test daha bulursam
buraya geri geleceğim ve seni tertemiz pataklayacağım.
Tüm bu ekipmanların önünde."
Neyse, sonra eğildim.
"Hadi şu saçmalık bir an önce bitsin."
Önlüğümü kaldırdı, dedim "Sıçtık. Başlamak üzere işte."
Önlüğü kaldırdı, beni uyandırdı. "Vay anasını." dedim.
"Merak etme. Uzun sürmez." dedi. Dedim "Fazla vaktin yok zaten.
Acele et ne arıyorsan hemen bul."
Parmağını kıçıma sokup çıkardı durdu.
"Sıçarım. Çek parmağını kıçımdan." dedim.
"Prostat kanseriysem, bırak kalsın.
Bunu tanrıyla halletmem gerekecek.
Parmağınızı öyle kıçıma sokup çıkaramazsınız efendim.
Parmağınızı hemen kıçımdan çıkarın efendim.
Hemen durun. Hayır, hayır demektir efendim."
Doğruldum. Herif lanet önlüğümü düzeltmeye çalıştı.
Eldiveni baştan çıkarıcı bir şekilde çıkarttı.
Her seferinde bir parmak.
Yüzüme bakıp bir kutu mendil verdi.
"Kendini sil.
Ve külotunu yukarı çek. Peşimden diğer odaya gel."
"Bu herif bana saldırdı lan." dedim.
"Tecavüze uğradım resmen."
Gidip kendime "Me Too" tişörtü aldım.
Bütün toplantılara gittim. "Ben de, kaltaklar. Ben de.
Doktorun muayenehanesinde ne olduğunu dinleyin.
Anlatacak bir öyküm var."
Doktorun ofisinden kıçım kaygan şekilde ayrıldım.
Asansöre kadar kaydım.
Kimsenin yüzüne bakamadım.
"Beni bozdu içeride!" dedim.
Eşcinsel bir adam gördüm. Dedim "Sana helal olsun.
Koca aleti bile alabiliyorsun. Ben serçe parmağı alamadım.
Sertsin. Güçlüsün.
Her gece bir alet alıyorsan…''
Bunlar şaka değil.
Ve siyahlar olarak Trump'ı oyumuzla indirdik.
Ama şerefsizi öldürmedik.
Politik olarak hâlâ hayatta.
Beyazlar İsa'dan hemen sonra ona inanıyor.
Resmen adama inanıyorlar.
Beyazlara yalan söylüyorlar.
"Hırsızlığı durdurun.
Oyları çaldılar.
Dolandırıcılık. Oy kullanmada usulsüzlük."
Siyahlar dinleyin, sakın oylarımız sayılmıyor demeyin.
Tüm bu sorunların sebebi,
Cumhuriyetçilerin oy kullanma kurallarını değiştirmelerinin sebebi
bizim boy göstermemiz oldu.
Beyaz arkadaşlarıma hep derim. "Siyahlara yalan atacaksan
en azından inandırıcı bir yalan söyle.
Tüm dünya siyahların seçimde
iki kez oy kullandığına inanır mı sence?"
Bir sürü suç işledik ama evrak işleriyle uğraşmayız biz.
Ama bir Trump destekçisine Trump hakkında bir şey söyleyemezsin.
"Benim Trump'ım yapmaz." Koyduğumun Trump'ını çok seviyorlar.
Bana hep "Nasıl bir kadın arıyorsun?" diye soruyorlar.
"Dostum Trump destekçisi gibi bir kadın arıyorum.
Hakkımda ne duyarsa duysun karı hiçbirine inanmamalı."
"Başka bir kadınla berabermişsin."
"Sahte bir haber, bebeğim. Sahte haber.
Dinleme sen. Onlar devletin düşmanı."
Bunlar şaka değil.
Trump'ın, pezevenklerin pezevengi olduğunu ne zaman anladım?
Adamları 6 Ocak'ta buraya gönderdi.
Şerefsizlere "6 Ocak'ta burada buluşalım" dedi.
Adam Musa'ymış gibi geldiler.
Hiç bu kadar çok karavan, kamyonet görmemiştim.
Dişsiz beyaz kadınlar.
Her yerdeydiler.
Sonra çıkıp konuştu.
Konuşmasını yaptı. Koyduğumun eski korkusuz liderleri.
"Şu anda içeride hırsızlığı onaylamaya çalışıyorlar.
Siz hiçbir şey yapmıyorsunuz. Oyunuzu çalıyorlar.
Orada olanlara izin verirseniz bir ülkeniz kalmayacak.
Şimdi meclis binasına gidip onları durduracağız.
Sizinle geliyorum, orada buluşacağız."
Trump evine gitti.
Herif evine gitti, ayaklarını uzattı.
Beyazlar deliriyordu lan. Her şeyi deviriyorlardı.
Polisleri dövüyorlardı. Duvarlara tırmanıyorlardı falan.
Televizyonda izliyordum. İçimden tek geçen şey şu,
"Keşke o gün görevde bir DC polisi olsaydım."
Keşke orada olsaydım. Yapacağım şu.
"Ne yapıyorsun?" "Demokrasiyi kurtarıyorum.
Bu şerefsizler her yerde lan.
Silahını kullanmayacaksan bana ver.
Konfederasyon bayraklı bir şerefsiz bile var."
Tık tık tık.
Kıçlarını yırtardım resmen.
Bizimkileri arardım. "Sana burada güvenlik ol demedim mi?
Mesaimde Trump destekçisi vuruyorum.
Bugün fazla mesai yapacağım ben.''
"Adın ne oğlum?" "Crispus Attucks."
İnanın bana, o gün orada çalışsam onları merdivenlerden indirirdim.
"Hırsızlığı durdurun!
Bu herif ciddi. Geri çekil Billy Bob."
Trump orada yok. Umurunda bile değil.
John McCain'e "Sen savaş kahramanı değilsin." dediğinde anlamıştım.
"Neden?" dediler. "Çünkü yakalandı.
Yakalanmayan askerleri severim ben."
John McCain o şerefsizden ölene kadar nefret etti.
Mezarına kin götürmemen lazım derler.
John McCain "Boş versene." dedi. Size bir şey diyeceğim.
İster Trump'a karşı, Trump destekçisi, hatta Trump olun,
aynaya bir bakın.
Biri sizi cenazesinde istemiyorsa
boktan biri olduğunu anlarsın bence.
John McCain'in son sözleri "Söyleyin o herife, gelmesin." olmuş.
"Azrail ne olacak?" demişler.
"Kiliseye gelirse tabuttan çıkarım."
"Herifi Facebook gibi engelledi."
John McCain hakkında istediğini söyle ama o herif bir savaş kahramanıydı.
Cidden. Adam savaş esiriydi, dostum.
Düşman hattında vuruldu.
Vietnam Ulusal Kurtuluş Cephesi John'un ağzına sıçtı.
John McCain'e neler olduğunu
ilk Rambo'yu izleyerek öğrenebilirsiniz.
Tırnaklarını çektiler, kıçına bambu soktular.
John McCain'i böyle yürüyordu.
Selam bile veremezdi. "Nasılsın?"
John'un ağzına sıçtılar.
Ama onu erkek yapan şey şu.
John McCain'in beş yıl boyunca işkence gördüğünü biliyor musunuz?
Erken çıkabilirdi çünkü babası bir amiraldi.
Mahkûm takası yapacaklardı.
Babasından dolayı erken dönecekti.
İşkence odasında John McCain'e dediler ki,
"Bak iyi haberlerimiz var. Eve, ailenin yanına gideceksin."
Bıraktılar "Eve gidiyorsun." dediler.
John McCain "Gitmiyorum" dedi. "Ne demek o?"
"Buradaki diğer askerleri de bırakmazsanız bir yere gitmiyorum."
Olmaz deyip adamı dövmeye devam ettiler.
Ordudaydım. Kaseti gösterdiler.
"Yakalanırsan böyle bir savaş esiri olmalısın." dediler.
Dedim "Bana görev yazmayın.
Çünkü John'un yaptığı şeyi asla yapmam.
Beni serbest bırakırlarsa
diğer askerlere dönüp 'Sonra görüşürüz.' derim.
Tanrı dualarımı duydu.
Bana bir mektup ver. Ailene iletirim.
Ama benim kıçım bu helikoptere biniyor.
Birileri bu heriflerin bize neler yaptığını anlatmalı.
Ve tanrı beni seçti.
'En iyi o yapmaz mı?' "
Bu şaka değil. Sağlığımla oyun oynamam.
Hayatın, sahip olduğun en değerli şey. Çünkü hayat kısa dostum.
Çok iyi insanları kaybediyoruz.
Evet. Cicely Tyson'ı kaybettik. 96 yaşında.
Siyahlar çok erkendi diyor.
"Kim tahmin ederdi?" "Ben!" dedim.
Kadın 88'ine geldiğinde, "Evrak işlerini toparla bence." dedim.
"Kim tahmin ederdi?" Ben!
Kadın 89'una girdi. Tanrı seni arıyor dedim.
"Kim tahmin ederdi?" Ben!
Kadın 92'ine girdi, dedim
Çok yakında Kralı göreceksin
Kadın 94'e girdi, dedim "Kiliseye gitme.
Tanrı seni orada görünce diyecek 'Madem geldin
bir yere ayrılma.' ''
Kiminiz gülmüyorsunuz. Defolun.
Biri 96 yaşına geliyorsa gülüp kutlamak lazım.
İşte o zaman gülmenin, şakalar yapmanın zamanıdır.
Ama 26 yaşında ölmek hiç komik değil. İşte bizim sorunumuz bu.
Her zaman saygılarımı sunarım.
Beni en çok üzen Aretha Franklin'i kaybettiğimiz zamandı.
Soul'un kraliçesi.
Saygılarımı sunmak, cenazeyi izlemek istedim ama cenaze çok uzundu.
Televizyona bağırıp durdum "Bırakın gitsin.
Tanrının yanına gitmesi lazım artık."
Cenaze o kadar uzundu ki kablo üyeliğimi kapattılar.
"Bu cenaze iki fatura döneminden geçti."
"Kablolu faturanı niye ödemedin?"
Dedim "Hâlâ cenazedeyim.
Bırakın gitsin."
İncil'in tamamını okuyan bir papaz görmemiştim.
Herif bir satır atlamadı. Orada uzun kalacağımızı anladım.
Çünkü herif "Başlangıçta…" diye başladı.
"Başlangıç mı?
Adem ve Havva'nın cenazeyle ne ilgisi var?
Bırakın gitsin. Tanrının yanına gitmesi gerekiyor."
CNN oradaydı. Fişlerini çekiyorlar.
"Hadi buradan defolup gidelim.
Üç haftadır buradayız.
Don Lemon'ın televizyonda olması lazım."
Televizyona bağırıp durdum "Bırakın gitsin!"
Aretha'nın elbise değiştirmeye kalkınca anladım ne uzun olduğunu.
"Cenazenin ikinci yarısında farklı bir şey giyeceğim."
"İkinci yarı mı? Cenazede devre arası mı olur be?
Bırakın gitsin. Tanrının yanına gitmesi gerekiyor."
Cenaze o kadar uzundu ki, Detroit'te o kadar uzun süre tuttular ki
sonunda cennetin incili kapılarına vardığında
bir melek kapıya gelip şey demiş. "Tanrı gitti.
Üç hafta önce burada olman gerekiyordu.
Sana ayın üçünde dokundu. Ayın 21'indeyiz.
Kraliçe olduğunu biliyorum ama kral da o.
Tanrıyı o kadar bekletemezsin Aretha.
Böyle saygısızlık olmaz.
Cehenneme gitmek zorundasın."
Ama cennete gitmeye hak kazanıp da
çok geç kaldığını düşün.
Tabelaya bakıyorsun "Adım var. Vay be, başardım lan!"
Arkadaşlarını görüyorsun, "Yok sen giremezsin.
Dostum, gideceğin yerin çok sıcak olduğunu duydum.
İncil kursuna git dedim sana."
Tatlı tatlı yürüyorsun. "Dostum ben geldim."
Kapıya gelince bakıyorsun kilitliyorlar.
"Durun lan geldim.
Bir yere kımıldamam. İçeride olmam gerekiyor.
Beni dışarı kilitleyemezsiniz. Bu nasıl saçmalık lan böyle?
Kapıya ne zaman gelmem gerektiğini söylemediniz. Saçmalık lan bu."
İçeriyi dikizliyorsun. "Vay çok güzel görünüyor.
İncil'de söyledikleri her şey var. Yok lan gireceğim ben içeri."
Hadi dostum. Bu saçmalık.
İsa'nın listesindeyim ben.
Burası amma güzelmiş be. Annem de girdi mi?
Cennete girmeyi başardı mı? Girdi mi?
Ona burada olduğumu söyler misin?
Kapıdaki meleğin beni içeri almadığını da söyle. Bu saçmalık lan!"
Annen geliyor, kapıya geç geldiğini görüyor.
Küfrü basıyor.
"Ne sıçtığım derdin var senin? Ağzımı bozuyorsun burada.
Geç kaldın. Geç şu tarafa. Geç geldin!"
"Özür dilerim. Zamanında geldim ben. Ama o melek
benden nefret ediyor."
"Ben İsa'yı bulmaya çalışayım, bakalım seni içeri aldırabilecek miyim.
Diğer kâfirlerle birlikte orada dur."
"Özür dilerim. Çok üzgünüm."
Geri dön ve içeri giremeyen herkesle yan yana dur.
"Sanırım içeri gireceğim.
Annem hayatı boyunca İsa'yı tanıyordu.
Artı biri vardır kesin.
Annen içeri giremedi mi? Olmadı mı? Cidden mi?
Bunu duyduğuma üzüldüm.
İçeri girmek üzereyim. Gireceğim.
İçeride birine senden bahsetmemi ister misin?
İçeride kimseyi tanımıyor musun?
O kadar tanıdık içinde bir tane girebilen yok mu?
Kimse mi? Çüş be.
İsa annemle geliyor. Sonra görüşürüz Joel Osteen."
"Bu benim İncil'im."
Oğlum 18 yaşına yeni girdi.
Hayatımın en güzel günüydü. Üçlümün bir üyesi.
Üç çocuğum var, o da sonuncu.
Sonunda 18 yaşında ve 50 yaşlarında bir adam olarak
çocukların 18 yaşına girdi mi
artık hayatını yaşamaya başlayabilirsin.
Çocuklarıma hep söylerim.
"Bir kere 18 yaşına girdiniz mi ilişkimiz değişir."
"Neden baba?" "Dur açıklayayım sana.
Artık sağlayıcın ben değilim. Danışmanınım.
Şimdi bir sorunun olunca 'Ben olsam böyle yapardım' diyeceğim.
Ama seni iyi yetiştirdik. İyi kararlar ver.
Kapıyı kapat da müstakbel üvey annenle işi pişirelim."
Çocukların yetişkin olduğunda artık onları yetiştirirken
feda ettiğin şeyleri yapma vaktin gelmiş demektir.
İnsanlara her zaman söylüyorum, çocuklar satın alabileceğin
en pahalı şeydir.
Çünkü en kötü senaryoda rüyalarının katili olurlar.
En iyi senaryoda rüyalarını geciktirirler.
Çünkü büyümelerini kolaylaştırmak için kendi isteklerini ertelersin.
Ve 18'ine geldiklerinde artık yapacaklarını yapmanın zamanı gelir.
Hayatının dördüncü çeyreğindesin.
Ama kimisi yapmıyor.
Çocuk 18 yaşına gelmiş hâlâ ona ergen gibi davranıyorsunuz.
Ve çoğunu suçlamıyorum.
Çünkü çocukların sizi manipüle etmesine izin verdiniz.
Çocuklar suçlarını size atıyorlar.
Hayatındaydılar ve en kötü hallerinin
bazılarını gördüler ve bunu suratına vuruyorlar.
Onlar için yapmak isteyip yapamadığın şeyler olduğunu da biliyorlar.
Kendini suçlu hissediyorsun, onlar da buna oynuyorlar.
Ve size şunu kalbimin derinliklerinden söylüyorum,
sıçarım böyle çocuğa.
Bu şerefsizlerin sizinle oynamasına izin vermeyin.
Benden söylemesi. Her şeyi elinden geldiğince yaptıysan,
çocuklarına baktıysan, sen harika bir ebeveynsin.
Bu küçük şerefsizlerin seni kötü hissettirmesine izin verme.
Benden söylemesi.
Keşke çocuklarımdan biri bana harika bir baba olmadığımı söylese.
Onlara sadece bir sorum olur.
"Harika bir baba değilsem beni kiminle kıyaslıyorsun lan?
Yaptığım fedakârlıkları yapacağını düşündüğün mitolojik siyah herif kim?
Senin için tüm yaptıklarımı.
Seni aktivitelere götürdüm. Basketbol maçına götürdüm.
Üç saat boyunca orada oturdum, seni oyuna sokmadılar bile.
Beraber kenarda oturduk.
Bu saçmalığa FaceTime'la katılabilirdim.
Yardımcı koç gibi oturuyorsun lan orada.
Karşılaştırma yapıyorsak sen de iyi bir çocuk değilsin.
Seninle uğraşacağım diye işimi kaybediyordum ulan."
Sıçarım böyle çocuğa.
Bunlar şaka değil.
Oğlumla vakit geçirecek zamanım oldu ve şunu gördüm.
Çocuklarımız bizim gibi değil.
Oğlumun hiç havası yok. Sıfır. Zerre yok.
Geçen gün "Hadi sürelim Clyde." dedim.
Çocuk "Clyde kim baba?" dedi.
"Bin lan arabaya."
"Clyde kim söylesene? Arkadaşın mı?"
"Hayır lan! Sen Clyde'sın."
"Yok. Benim adım Nathaniel."
"Aç ağzını, sürüntü alacağım."
Anlamanız lazım. Çocukları kendiniz gibi yetiştiremezsiniz.
Olmuyor. Yetiştirilme şeklimizin çocuklarımızla bir ilgisi yok.
Şehir içi ebeveynler olarak banliyö çocukları yetiştiriyoruz.
O yüzden yaşadığımız hiçbir şey
bu küçük, yumuşak piç kurularına uygulanamıyor.
Çocuğuna bir kere el kaldır.
Annenle babanın sana kaldırdığı gibi.
Bu küçük, yumuşak piçleri ömür boyu yaralarsın.
Olmaz. Oğlumu cezalandırayım dedim.
Odasına gönderdim. Mal herif intihar notu yazıyor.
"Baba, bu saçmalığa daha fazla dayanamam!
Duvarlar üzerime geliyor."
"Bu çocuk hapse düşmemeli." dedim.
Elinde Xbox'la kendi odasında bile duramıyor.
Bunlar şaka değil.
Oğlum çimlere düşüp beyin sarsıntısı geçirdi.
Üç hafta hastanede kaldı.
"Çocuğa ne oldu?" "Bahçede takılıp düştü."
Bizim gibi değiller.
Bisiklet alırsan, kask, omuzluk, dizlik de alman lazım.
"Futbol mu oynuyorsun, bisiklete mi biniyorsun lan?"
Bizim gibi değiller.
Parka giderdik, salıncağa binip tam tur dönerdik.
Bu çocuklardan birini gönder de tam tur atmaya çalışsın.
Boyunda zincirle döner.
"İn lan oradan!"
"Neden? Tam tur dedin işte." "İn lan aşağı!"
Bizim gibi değiller işte.
Hava sıcakken arabada bırakamazsın.
Annem hava sıcakken bizi arabada bırakırdı.
Ama biz çıkabilecek kadar zekiydik lan.
Ne zaman gelecek diye kapıyı gözetlerdik.
"Geliyor. Arabaya binin!
Evet ben burada oturuyordum.
Haklısın. Ben de buradaydım."
Öperler!
Ton balığı almak üç saat sürmez.
Çocuklarımız arabada kalınca ölüyorlar.
"Arabadan in!"
"Dışarı çıkma dedin ama." "Hava 100 derece lan şerefsiz."
Arabada ölecek aptal piç kurusu.
Sıçarım böyle çocuğa.
Ama çocuklara el kaldırmaya gerek yok.
Çocuk laf dinlemiyor mu?
Aşil topuklarını buldum ben.
Her istediğini yaptırmanın yolunu buldum.
Lafını dinlemiyorlarsa yani.
Zayıflıklarını buldum.
Hayır, telefon değil. Hayır.
Tek yapman gereken o soktuğumun Wi-Fi'yını kapatmak.
O boka bağımlılar resmen.
Yalan söylemiyorum bak.
Oğlum yukarıda. "Aşağı gel." diyorum.
Duymazlıktan geliyor. Artık ona seslenmiyorum bile.
Lafımı dinlemiyor mu? Tek yaptığım modemin fişini çekmek.
Sonra içeri giriyorlar. "İnternet yok!"
"İnternet gitti baba! Fortnite oynuyordum.
Baba internet gitti!"
"Çocuk çatlayacak. Şuna bak!"
"Çekmiyor baba!
Cadılar Bayramı falan bile var oyunda."
"Baba sende internet var mı?"
"Bende var."
"Bende çekmiyor."
"Şu çöpü çıkar lan.
Sen o çöpü çıkar, geleceğinde 5G görüyorum."
Adım Earthquake. Hepinizi tüm kalbimle seviyorum.
Bizde böyle.
Güney, güney, güneydoğu…
"Ne oluyor?" "Demokrasiyi kurtarıyorum."
Alt yazı çevirmeni: Batıkan Bahadır Ünsal