Co?
-Jebać to. Po prostu odjedź. -Nie wiem. Po prostu...
Nie mam nic przeciwko płaceniu, ale to dziwny początek randki.
O to mi chodzi. To będziecie opowiadać dzieciom?
„Nasza pierwsza randka była taka romantyczna”.
Przysłał mi„A tak w ogóle, można tam płacić tylko gotówką”. Nie.
-Już tu jestem. -Dziewczyno...
Jestem kurewsko głodna.
Sama nie wiem. Oby była z tego dobra historyjka.
-Zadzwoń później. Kocham cię. -Dobra. Ja ciebie bardziej.
-Pa. -Pa.
-Papa. -Pa.
Dobra, zróbmy to.
Uwielbiam ostry sos.
Nakładam go dosłownie na wszystko,
co mogę znaleźć w domu, od pizzy po skrzydełka.
Chociaż robi mi się od tego straszny refluks.
Podchodzi mi do gardła i czuję, jakbym miał zwymiotować.
-Więc... -To słabo.
Ale go uwielbiam, więc...
-Tak. -Tak.
Ja uwielbiam wasabi,
ale meksykańskie przyprawy to za wiele.
-Jasne. Rozumiem. -Tak.
Tak.
-Co? -Przyszło mi do głowy coś szalonego.
Kobiety z pokolenia naszych rodziców
bardziej dbały o ubiór
i ogólnie o wygląd.
Chciały być bardziej kobiece. Wiesz, o co mi chodzi?
W dzisiejszych czasach
dziewczyny noszą za duże ciuchy, które wyglądają jak koce.
Wiesz, co mam na myśli?
Świetnie wyglądałabyś w sukience.
Nie to, że nie wyglądasz świetnie w swetrze...
Wszystko w porządku?
Właściwie już kończymy. Dziękuję.
Spoko. Poprosimy o zapakowanie.
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Masz gotówkę?
Tak. Napisałeś mi...
Mój brat wpada do miasta.
Jeśli nie masz nic przeciwko, wezmę resztki
-i pozwolę ci zostawić... -Spoko.
...parę dolarów napiwku mniej.
Jeśli to ci pasuje.
Masz szalik w kluskach.
Kurwa. Cholera.
Uwielbiam ten szalik. Przepraszam?
Może pani szybko podejść? Ma pani wodę gazowaną?
-Gazowaną. -Tak.
-Bąbelki. Zna pani bąbelki? -Tak.
I cytrynę, proszę.
Nie wiem, czy zrozumiała. Chyba nie mówi po angielsku.
Fajnie było.
-Słodka jesteś. -Dziękuję.
Powinniśmy to powtórzyć.
-Słuchaj, Chad... -Tak.
Chyba do siebie nie pasujemy.
Byłem po prostu uprzejmy.
Nawet nie jesteś w moim typie.
-Okej. -To zabawne? Komiczne, co?
Powodzenia w szukaniu faceta, nadęta suko.
Co jest, kurwa?
Kurwa.
Ty idiotko.
Czy możesz mu napisać:
„Pieprzyć ciebie i twój obleśny szalik, chuju”?
Szkoda, że od razu o tym nie pomyślałam.
Zamiast tego stałam tam jak idiotka.
-Zamieńmy się. -Tak.
-Nie wiem, jak ty to robisz, Mollie. -Co?
Randkujesz.
A ja zawsze kończę sama. Co zresztą zupełnie mi pasuje.
Noa. Co?
Nie potrzebujesz faceta. Ani nikogo innego.
Zostałyśmy wychowane na pieprzonych filmach Disneya.
-Właśnie. Jebać Ariel. -Jebać ją.
Głupia suka opuściła morze dla faceta.
-Pieprzyć Piękną. -Tak, pieprzyć Bestię. Ja jestem bestią.
Jesteś bestią. Dawaj.
Koniec na dziś.
Dobra robota. Mówię poważnie.
A teraz nagrodźcie się oklaskami.
Dobra robota.
-Jesteś potężna. -Ty jesteś.
-Ale jesteś silna. -Spójrz.
Hej, słodziutka, co tam?
Niewiele. Słodki pies, jak ma na imię?
Ringo. Co masz na sobie?
No, pokaż ciało Sprawię, że będziesz wilgotna
Kurwa.
Jadłaś je kiedyś?
-Winogrona? -Nie. Winogrona odmiany Cotton Candy.
Naprawdę jak wata cukrowa. Serio.
-Naprawdę? -Tak.
Siostrzenica na to: „Bez jaj, nie pierdol”.
Więc kupuję je po drodze do nich.
-Siostrzenica tak powiedziała? -Czterolatki są szalone.
Dobra.
Widzę, że mi nie wierzysz, więc musisz jednego spróbować.
Nie jestem jakimś dziwakiem.
Dobra.
-Prawda? -O cholera.
-Nauka. -Niech żyje nauka.
Mieszkasz w okolicy?
Bo ja mieszkam w alejce szóstej.
Odwiedzam dział z owocami,
żeby rozmawiać z przypadkowymi, ładnymi osobami, które stoją w pobliżu.
-To było straszne. -Było dość straszne.
-Przepraszam. -W porządku.
-Miłego wieczoru. -Wzajemnie.
Wiesz co? Pieprzyć to.
I tak wszystko popsułem, więc nie będę przerywał.
Myślisz, że mogłabyś mi dać swój numer?
Tylko po to, żebym miał co opowiedzieć siostrze i siostrzenicy.
Chyba będziemy rozmawiać o winogronach.
-I po prostu... -Jasne.
Powiem, że poznałem kogoś, kto podziela moją opinię.
Pewnie. To ma sens.
Okej.
Możemy się tu spotkać w przyszłym tygodniu i pogadać o brokułach.
Dobry pomysł.
-Mgiełka. -Las deszczowy.
-Mała mgiełka nie jest zła, Noa. -Tajemniczo.
Jestem Steve.
-Miło cię poznać. -Wzajemnie.
Nie napisze do ciebie, ale naprawdę będę chciał.
-Dobranoc. -Dobranoc.
-Co? -Tak.
-Twój numer? -Tak.
-W spożywczaku? -Tak.
-Tamtego wieczoru? -Tak.
I mówisz mi o tym dopiero dziś?
-A myślałam, że mam przyjaciółkę. -To było dziwne, wiesz?
-Był słodki i zabawny i... -Okej.
Nie sądziłam, że ludzie wciąż poznają ludzi w prawdziwym życiu.
-Pewnie jest żonaty. -Dzięki.
-Tak, pewnie jest żonaty. -Pewnie tak.
Już myślę o tym, że nie napisał.
Uwielbiam to w spotykaniu się z kobietami.
Mniej gierek, więcej emocjonalnej zależności.
Więc nie graj w gierki, po prostu bądź sobą. Walić to.
Może. Chcesz później wpaść?
Przyda mi się trochę emocjonalnej zależności.
Moja emocjonalna zależność nie jest tania, kochana.
-Hej. -Cześć. Co słychać?
-Dobrze, dzięki. Co u ciebie? -W porządku.
-Fajne miejsce. -Tak.
Niedźwiedzie są...
Idealna równowaga między brudem a hipsteriadą.
Właśnie.
Hejka.
-Wiecie, co chcecie zamówić? -Hej.
Poproszę Manhattan z tyloma wiśniami, ile znajdziecie?
-Wiśnie. Podoba mi się to. -Uwielbiam je.
Dla mnie to, co wcześniej. Dziękuję.
Jasne. Proszę bardzo.
-Dziękuję. -Nie ma za co.
-Cześć. -Hej.
-Jestem Steve. -Noa.
Nadchodzą głupie pytania.
Skąd jesteś?
-Pochodzę ze Wschodniego Wybrzeża. -Fajnie.
A ty?
-Ja jestem z Teksasu. -Super. Co cię tu sprowadza?
-Moja druga rezydentura. -Rezydentura.
-Jesteś lekarzem? -Jestem lekarzem.
-Tak. -Imponujące.
Zajmuję się chirurgią rekonstrukcyjną.
Masz na myśli chirurgię plastyczną.
-Tak. To ta. Innej nie ma. -Jasne.
-Ale to nie tylko operacje nosa. -Pewnie, że nie. Masz też...
-Powiększanie cycków. -Tak.
-Masz też liftingi pośladków. -Implanty.
-Liftingi twarzy. -Tak.
Ale od czasu do czasu mogę komuś pomóc. To miłe.
Ostatnio przyjechał dzieciak,
który miał wypadek i był mocno poparzony.
Więc są i takie przypadki.
-Tylko żartowałam. Przepraszam. -Dziękuję.
-To niesamowite. -Nie przejmuj się.
Tak będzie dobrze?
-Wystarczy? -Tak.
-Tylko tyle mamy. -Przepraszam.
Idealnie.
-Chodziło mi tylko o parę. Dziękuję. -Zdrowie.
A co z twoją rodziną?
Nie mam rodzeństwa, a mój tata zmarł jakiś czas temu...
Nie wiem, gdzie jest moja mama, bo nie rozmawiamy.
-Tak. -Przykro mi.
W porządku.
A twoja rodzina?
Mój tata jest w Teksasie, a moja mama nie żyje.
Więc... To...
-Przykro mi. -Wszystko w porządku.
Coś nas łączy.
-Martwi rodzice. -Tak.
-Idealnie. -Świetnie.
Wypijmy za to.
-...taki uporządkowany. -Nie masz Instagrama?
-Nie. -A Twittera?
-Zdecydowanie nie. -Nie?
Czy ktokolwiek pisze coś mądrego na Twitterze?
-To prawda. -Nie ma opcji. Daj spokój. Najgorzej.
To jak mam cię teraz śledzić?
Musisz to robić osobiście.
Pojawić się pod moim domem, w starym dobrym stylu.
-Wyślij mi list. To byłoby miłe. -To byłoby miłe.
-„Najdroższy...” -„Z poważaniem”. Dobra, zrobię to.
-Chciałbym. To wzruszające. -Brzmi nieźle.
Co?
Masz ładny uśmiech.
-Okej. -Naprawdę.
Dobra. Zagrajmy w grę.
Czego nie chcesz, żebym wiedział?
-Fajna gra. Okej. -Tak.
Ryzykowne.
Tak.
Nie znoszę tego.
-To znaczy... -Okej. Przepraszam.
Nie ciebie, bo wydajesz się fajny, ale...
Nie znoszę chodzenia na randki.
Wiesz? Nie znoszę tego wszystkiego.
Tych niezręcznych wstępów.
Tych wszystkich pytań.
Pisania SMS-ów.
-Zgrywanie ideałów. -Tak.
Wszystko mnie w tym irytuje. Serio.
Sama nie wiem. Po prostu uważam,
że ludzie, którzy wierzą w prawdziwą miłość, to cholerni idioci.
Są tacy durni.
-Naprawdę. -Są tacy durni.
Całą nadzieję na odnalezienie szczęścia pokładamy w kimś innym.
I myślę... Sama nie wiem.
Może to nie dla mnie, bo od tak dawna jestem sama,
że całkiem dobrze mi to idzie.
Pieprzyć to.
Co?
Nie... Może to za dużo.
Za szybko.
Nigdy nie słyszałam, żeby facet tak mówił.
Podać ci coś do picia? Albo jedzenia?
Nie. Chcę tylko ciebie.
-Dzień dobry. -Dzień dobry.
Cześć.
-Kawy? -Tak, proszę.
-Żeby stłumić poranny oddech. -Boże. Jest aż tak źle?
Nie.
-Nie puszczę twojej ręki. -Puszczaj.
-Uprawialiśmy seks. -Bierz tego fiuta.
Gdzieś pomiędzy drugim a trzecim drinkiem
pomyślałam: „Walić to”. To było bardzo wyzwalające.
Moja rada z waleniem zawsze działa. Cholera.
Nawet się nie martwiłam, jak wyglądam
albo czy za długo dochodzę.
Okej.
Jaki ma nick na Instagramie? Chcę go pośledzić.
Nie ma profilu na Instagramie.
-Że co? -Tak.
Jak to?
O nie, to podejrzane. Przykro mi. Sygnał ostrzegawczy.
Nieważne. Przestań psuć mi dobry seks.
Pamiętasz Paula?
-Paula? -Obsługiwał nas przy barze.
Tak. Paul.
Nie pamiętam, czemu przestaliśmy się spotykać. To był porządny facet.
I dobrze całował.
Pewnie dlatego, że nie można cię oswoić. Musisz przebywać na wolności.
To prawda.
Dobra, muszę wracać do pracy. Kocham cię.
-Okej. Ja ciebie bardziej. Pa. -Pa.
Musisz spróbować tych żeberek. Są niesamowite.
Świetnie wyglądają,
po prostu nie jadam zwierząt.
Ale jedz dalej. Nie przerywaj.
Chcę, żebyś dokończyła.
Musisz skończyć to danie.
-Nie. -Czemu?
-To moje ulubione... -To...
Te żeberka...
-Musisz zjeść... -Nie mogę. Zepsułeś mi to.
-No tak. -Chyba umyję ręce.
Mówiłaś komuś o mnie?
Może.
Mojej przyjaciółce, Mollie.
I co powiedziałaś swojej przyjaciółce?
Że poznałam fajnego faceta.
I że może go lubię. Tylko odrobinę.
Opowiedz mi o Mollie.
Poznałyśmy się... To było chyba siedem lat temu,
kiedy się tu przeprowadziłam. Pracowałyśmy razem.
Dogadalibyście się.
Nie wiem, jak ty, ale ja się nażarłam.
-Powinniśmy zatańczyć. -Co?
Chodź. No już. Tak.
-Pokaż te ruchy. -Dobra.
Chcę zobaczyć te ruchy. Chodź na środek.
Podgłoszę. Zaczynamy.
-Dobra. -Tylko lekkie kołysanie.
Na razie to tylko dwa małe kroczki.
-Kluczowe są te drobne ruchy. -Kluczowa jest twarz.
-Ramiona. -Potrafię też skakać.
Wypchnięcie biodra. O Boże.
Tak. I tak.
-Tak. Do mnie. -Nie. Dobra.
Okej.
Wygląda, jakbyśmy tańczyli salsę.
To salsa.
-Jesteś... Ruchy. -O Boże.
Muszę.
Przepraszam. Bardzo przepraszam. To było świetne zdjęcie.
-Musisz to usunąć. -Nigdy tego nie usunę.
Powinniśmy gdzieś wyjechać.
Chcesz?
Tak.
-Tak? -Tak.
Walić to. Czemu nie?
-A dokąd? -Dokądkolwiek.
W jakieś ładne miejsce.
Jakieś fajne miejsce.
Może to niespodzianka.
-Walić to. -Tak.
Tak.
Wyjeżdżam ze Steve'em na weekend.
Co? Dokąd?
-To niespodzianka. -Zaczekaj.
Niespodzianka? Nie podoba mi się to.
Zrobię to. Mówiłaś „walić to”, pamiętasz?
Zachujałaś się w nim. Nawet go nie widziałam.
Cholera. Totalnie zapomniałam. Czekaj. Wyślę ci jego zdjęcie.
Wygląda słodko, ale prawie nic nie widać, zboku.
Jest niesamowicie słodki.
Napiszę do ciebie, kiedy dotrzemy na miejsce, dobra?
Dobra, spoko.
Cieszę się.
To marzenie heteroseksualnej laski.
-Prawda? Kocham cię. -Ja ciebie bardziej.
-Pa. -Pa.
-Hej. -Cześć. Wybacz. Przeciągnęło mi się.
Słuchaj, będziemy musieli wyruszyć rano.
Sprawdziłem dojazd i są straszne korki.
Może pójdziemy do mnie i wyjedziemy z samego rana?
-Pasuje ci to? -Tak. Dobra.
No proszę.
Dobra. Jestem podekscytowany.
Co u ciebie?
-Wszystko w porządku? -Tak.
Cholera. Po prostu ci powiem.
Cottage Grove. To jest ta niespodzianka.
To jest to.
-Naprawdę? -Tak.
-To jest ta niespodzianka? -Tak.
-Zawsze chciałam tam pojechać. -Serio?
Tak. Naprawdę chciałam.
I nie znoszę niespodzianek, więc cieszę się, że mi powiedziałeś.
Będzie fajnie.
Grove rankiem. Ach.
Kurwa. Nie działa mi komórka.
Gówniany zasięg, ale u mnie będzie lepiej.
Fajnie.
-Świeże powietrze, co? -Tak.
Niesamowicie. Kto by pomyślał?
Trochę rozczarowujące.
-Sprawdzasz mnie? -Tak. Ładnie pachnie.
Siostra mi to kupiła. Najwyraźniej myśli, że lubię drzewo sandałowe.
Dobra.
Masz wi-fi?
-Wciąż nie ma zasięgu. -Cholera. Musiało znowu paść.
Przygotowuję własną wersję koktajlu old-fashioned.
Będą w nim wiśnie.
To bardzo miłe.
Na zdrowie.
Zdrowie.
-Naprawdę dobre. -Tak?
Wyczuwasz jakieś ciekawe smaki?
-Brzoskwinia? -Nie. Blisko, bardzo blisko.
Morela?
-Nie. -Nie?
-Co? Cholera. -Naprawdę blisko.
Blisko. Dawaj.
-Nektarynka? -Tak.
-Serio? -Tak, zgadłaś.
Nektarynka.
Twój dom onieśmiela.
Ty u siebie
podajesz eleganckie koktajle, a ja naleśniki z torebki.
Tak, ale to mi się w tobie podoba. Żadnego udawania.
W domu w Cottage Grove jest jacuzzi.
Nie wiem, co spakowałaś do tej swojej wielkiej torby,
ale mają tam bicze wodne, światełka, różne bajery.
Będzie jak na sylwestra.
Co? Przepraszam.
Potrzebny ci kostium kąpielowy.
Noa. Spójrz na mnie.
Czemu siedzisz tak daleko?
Chodź tu.
Kurwa.
-Hej. -Cześć.
Jak ci się spało?
Dobrze.
Co się stało?
Odurzyłem cię.
Gdzie ja jestem?
Co się dzieje, Steve?
Powiem ci, ale spanikujesz.
Nie.
-Steve, możesz mi je zdjąć? -Nie mogę tego zrobić.
Możesz to zdjąć?
-Nie mogę. -Steve.
Zdejmij to.
Nie mogę tego zrobić.
Nie.
Nie. No nie.
-To się nie dzieje. -Owszem, dzieje się.
To się nie dzieje.
Dzieje się.
Proszę. To żart.
-Prawda, Steve? -Może spróbujesz...
-Noa. -Nie.
-Zostanę tutaj. -Nie podchodź.
-Nie zbliżaj się. -Stoję tutaj.
Steve.
Noa.
Noa. Pomyśl. Co...
O Boże.
Steve,
zgwałcisz mnie?
Nie zgwałcę cię.
Lubię cię, Noa.
Rozumiesz? Posłuchaj mnie bardzo uważnie, dobrze?
Słuchasz mnie? Noa!
Wreszcie.
Teraz ci powiem.
Sprzedam twoje mięso.
Ludzie płacą mi za nie dużo kasy. I twoje włosy. I inne takie dziwactwa.
To kręci ludzi. Więc nie zabiję cię...
od razu.
Im świeższe mięso, tym lepiej.
Więc utrzymam cię przy życiu tak długo, jak będę mógł.
Chyba że będziesz niegrzeczna. Jasne?
Ale do tego czasu będę się tobą opiekował.
Będę ci gotował.
Świetnie gotuję, przekonasz się.
O ile nie będziesz niegrzeczna, nic złego nie musi się stać, dobra?
I spójrz. Nie jest tu tak źle, co? Spójrz na ten zachód słońca.
Hej.
-Chodź tu. -Nie.
Już dobrze.
Nie.
Cicho. Uspokój się.
Przestań dramatyzować.
Już dobrze.
No i proszę.
Cześć. Gdzie ty, kurwa, jesteś? Zaczynam się martwić.
Zadzwoń albo napisz.
Chcę wiedzieć, dokąd cię zabrał.
Cottage Grove! Zadzwonię później, słaby zasięg.
Wymyślam głupoty.
Pomocy!
Nie ma go tu.
Pomóż mi, proszę. Zrobię wszystko.
Nie mogę ci pomóc. Jedziemy na tym samym wózku.
Kurwa.
Jak ci na imię?
Noa.
Ja jestem Penny.
Odwiedzałam akurat kogoś w mieście.
Poznałam Steve'a.
A teraz jestem powoli zjadana.
-Jak długo tu jesteś? -Straciłam rachubę.
Prawdę mówiąc, nawet nie wiem, czy jest dzień, czy noc.
Ludzie na pewno cię szukają.
Znajomi, rodzina, policja. Muszą cię szukać.
Problem polega na tym, że nie mam za bardzo rodziny.
Ja też nie.
To ma sens.
Są tu inne?
Chyba jedna oprócz nas.
Melissa, słyszysz mnie?
Postradała zmysły.
Ale rozumiem to.
Nie oceniam.
Musimy się stąd wydostać.
steve lekarz portland
steve chirurg rekonstrukcyjny portland
Jak jest? Wyślij więcej zdjęć!
Kurwa...
Świetnie się bawię!
Muszę odpocząć od technologii, więc wyłączam telefon.
Dobra.
Serio? Ok... Kocham cię!
Chcesz wyjechać na łono natury?
Kurwa.
Zadzwoń, to pilne!!!
Hej. Jak się miewasz?
Wciąż się gniewasz.
-Spróbuj przynajmniej tortu. -Muszę wziąć prysznic.
Sama?
To był głupi żart. Po prostu... Staram się.
Próbuję cię rozbawić, ale się nie udaje.
Nie możesz się choć raz uśmiechnąć?
Czyli zgadzasz się?
Dobra.
Boże. Musisz się trochę rozluźnić.
Wiem, że jest nieco inaczej, ale to wciąż ja.
To wciąż facet, którego poznałaś w barze. Mówiłem prawdę.
Żadnych gierek? Żadnego udawania? Nie tego chciałaś?
Będziesz grzeczna?
Niegrzeczna.
-Nie mogę się ruszyć. -Wiem.
Dałem ci znieczulenie. Nie będziesz zbyt wiele czuła.
Co ty robisz?
Pozbawiam cię tyłka.
-Nie. -Tak.
-Nie. -Straciłem do ciebie zaufanie.
Więc będą konsekwencje.
Proszę.
Kauteryzuję ci tyłek, żeby nie zrobiła się krwawa miazga.
Proszę, przestań.
Noa, wszystko będzie dobrze. Jestem lekarzem, pamiętasz?
Hej.
-Siema. -Dzięki, że pozwoliłeś mi wpaść.
Nie dałaś mi wyboru...
Przestań udawać, że nie chciałeś mnie zobaczyć.
Ja też chciałam cię zobaczyć.
-Chciałaś mnie zobaczyć? -Tak.
-Chciałaś mnie zobaczyć. -Owszem.
Nie zmienisz się. Nie mogę ci podać jego danych.
Gdybym w ogóle je miał.
Proszę. To jedyny trop, jaki mam.
Idź na policję.
-Na policję? -Tak.
I co mam powiedzieć? Że moja przyjaciółka wyjechała z facetem,
przedłużyła podróż i do mnie pisze, ale myślę, że to nie ona?
-Czemu nie? Jest przecież biała. -Nie rób tego.
Nie, żartuję. Słuchaj, rozumiem.
Ale mógłbym stracić przez to pracę, Mollie.
Nie zniknęłaby tak, rozumiesz?
-Mogę ci powiedzieć, kiedy tu byli. -Mollie.
Mówiła, że ich obsługiwałeś,
a on musiał użyć karty, nie?
Nawet jego nazwisko bardzo by pomogło. Proszę.
Co ty robisz?
Wydyma wargi. Nie rób tego.
-Przemyśl to chociaż. Dla mnie? -Przemyślę to.
-Umowa stoi? -Pamiętasz to?
-Pamiętasz? -Czy... Cholera.
-Hej. -Spadaj już.
-Swoją drogą dobrze wyglądasz. -Ja?
To dzięki brodzie. Łączy się teraz z wąsami. Mam nowy olejek.
Noa. Jak twój tyłek?
Wciąż go nie ma.
Leki przeciwbólowe pomagają mi tak się tym nie martwić.
Jest taki słodki, prawda?
Chcę go tylko skrzywdzić, Penny.
Tylko o tym myślę.
Nie mogę uwierzyć, że się z nim przespałam.
Czekaj. Pieprzyłaś się z nim?
Ja tego nie zrobiłam.
Pozostałe chyba też nie.
Jakby co, nie oceniam cię.
Powiedziałabym, że to komplement.
Kurwa, jestem taka głupia.
Nie jesteś.
To nie jest nasza wina, Noa.
To zawsze ich wina.
Brendan Steven Kemp. Wydęte wargi mnie przekonały...
Co...
Co jest, kurwa?
Odpierdol się ode mnie.
Kurwa.
-Zrobiłeś to. -Mamo, udało się.
Znalazłam jego dom. Ma DRUGĄ rodzinę.
O cholera! Co zrobisz?
DZIESIĘĆ SPOSOBÓW, by był twój
Częściej się uśmiechaj. Zaufaj nam!
Dodatkowe wiśnie. Zasłużyłaś.
Kurwa.
Jestem taki zmęczony.
Obudziłem się w środku nocy. „Serio? Teraz?”.
Miałem wstać o 6. Wiesz, że już nie zaśniesz.
Wstajesz po trzech godzinach. Leki działają?
Świetnie. Wciąż wypierasz fakty?
Tak. Cóż...
Słuchaj, to trochę potrwa,
ale w końcu pogodzisz się z tym,
że nie zawsze jest tak, jak byśmy chcieli.
Wszyscy umieramy. Chodzi o to, jak zachowujemy się w obliczu śmierci.
Czemu się ze mną przespałeś?
Mówiłem ci.
Spodobałaś mi się.
To był błąd.
Dobra, spróbuj się rozluźnić.
Strach i stres źle wpływają na mięso.
JEŚLI TO CZYTASZ, TO ZNACZY, ŻE CIĘ LUBI. WYKORZYSTAJ TO.
WALCZ, KURWA. WYSYŁAM CI SIŁĘ. SAMI AKBARI
Penny?
Penny, proszę, odpowiedz.
Proszę, Penny.
-Penny. -Czego chcesz?
Kurwa.
Jezu.
To było takie trudne?
Już po mnie, Noa.
Nieprawda.
Nawet już nie wiem, kim jestem.
Mam nadzieję, że się, kurwa, udławi.
A potem złapie jebanego tasiemca.
I ten tasiemiec będzie go powoli zjadał od środka.
I że wszyscy jego dziwni przyjaciele
będą srali i rzygali,
aż w końcu wszyscy umrą.
Jesteś taka urocza, Penny.
Po prostu...
trzymaj się.
Dobra?
Mollie Chce udostępnić lokalizację
W razie, gdyby coś się zjebało. Albo żebyś mógł później wpaść.
Nie jestem zainteresowana zakupami.
Nie, niczego nie sprzedaję.
-Mam na imię Mollie i... -Znamy się?
Nie.
Szukam swojej przyjaciółki, Noi. Miałam nadzieję, że mi pomożesz.
Twój mąż może ją znać. To potrwa tylko chwilę.
Zdajesz sobie sprawę, jak dziwnie to brzmi?
Tak.
Nie wiem, jak to powiedzieć,
ale możliwe, że spotykała się z twoim mężem.
O czym ty mówisz?
Cześć.
-Potrzebujesz czegoś? -Nie. Dziękuję.
Okej.
Jak to smakuje?
To zależy, z której części pochodzi i jak się je przyrządzi.
Ale...
Jeśli zrobi się to, jak należy,
jest kurewsko wybitne.
Nie przypomina niczego innego.
To tyle?
Idź się pobawić, a ja przygotuję obiad, dobrze?
Tak. Byłem pierwszy.
Posłuchaj.
Nawet nie mam pewności, czy na tym zdjęciu jest mój mąż.
Ledwo widać jego twarz.
Poza tym widziałam go dziś rano, zanim wyszedł do pracy...
-Proszę. -Dzięki.
To jakieś szaleństwo.
Jeśli tak się martwisz o przyjaciółkę, powinnaś iść na policję.
Wyjeżdża czasem w sprawach służbowych?
Nie.
Wyjechali do Cottage Grove jakiś tydzień temu
i od tamtej pory się nie odzywała, więc po prostu...
Nie wiem, gdzie to jest.
-Po prostu się martwię. -Rozumiem.
Bardzo mi przykro.
To mój mąż. Musisz już iść, dobrze?
Jestem zdesperowana. Pomóż mi, jak kobieta kobiecie. Może on coś wie.
Nie chcę nikomu wchodzić w drogę.
Próbuję odnaleźć przyjaciółkę.
-Cześć. Hej. -Hej.
-Co się dzieje? -Nic.
Nic. Ta kobieta właśnie wychodziła.
-Jesteś Steve, prawda? -Nie, jestem Brendan.
Ale używasz imienia Steve?
Nie. Tylko Brendan. Kim jesteś?
Jestem Mollie.
Chyba znasz moją przyjaciółkę Noę. Zaginęła.
Noa. Nie, przykro mi. Nie znam jej.
-A ty, kochanie? -Oczywiście, że nie.
To straszne. Może pomyliłaś domy.
Tak, pewnie masz rację.
-Dobrze. Przepraszam. -Nie.
-Przepraszamy, że nie pomogliśmy. -Przykro mi.
Kiedy ostatnio ją widziałaś?
To ty.
Mollie, tak?
Nie powinnaś tego robić.
No i co się stało?
Podobno dogadalibyśmy się.
Kurwa.
Spójrzmy.
Dlaczego pytałaś, jak to smakuje?
Nie wiem.
Chyba byłam ciekawa.
Byłaś ciekawa?
Myślisz, że w to uwierzę?
Możesz wierzyć, w co zechcesz.
Dobra.
Po kolacji sprawdzimy twoją ciekawość.
Przyniosłem ci trochę rzeczy. Pomyślałem, że zechcesz się przebrać.
Gdzie jesteś?
Lokalizacja Mollie
Kurwa.
Chłopcy zasnęli bez problemu?
Tęsknili za tobą.
-Jak było w pracy? -Dobrze.
Jutro wrócę późno.
Mam masę roboty z nowym produktem. Ważni klienci czekają na dostawę.
-Wezmę prysznic. -Wykonaliśmy dziś wspólnie dobrą robotę.
- JOHNSON, A - 01/04
- NGUYEN, M - 20/01
Nie martw się, nie odurzę cię. Po raz drugi.
Oby.
Zdrowie.
Wspominałaś, że jesteś ciekawa.
-Tak. -Dobra. Co chcesz wiedzieć?
Cóż...
Kiedy spróbowałeś pierwszy raz?
Miałem 18 albo 19 lat.
Dziewiętnaście, tak.
To nie stało się z dnia na dzień. Z początku byłem przerażony.
Jak mógłbym być zdolny do czegoś takiego?
Byłem normalnym dzieciakiem. Miałem przyjaciół, normalne życie.
Nagle musiałem radzić sobie z czymś, o czym nie mogłem nikomu powiedzieć.
To mnie wykańczało. Ale nie mogłem przestać o tym myśleć.
Nie mogłem pozbyć się z ust tego smaku.
Konsystencji.
Podobało mi się to uczucie.
Pomyślałem: „Muszę sprawdzić, czy jest nas więcej”.
„Nie mogę być jedyną osobą, która czuje coś takiego”.
I nie byłem. Istnieje cała społeczność oddanych temu osób.
I wtedy moje życie nabrało sensu.
To bardzo potężna rzecz.
Ten świat. Nawet sobie nie wyobrażasz.
Chodzi o dawanie.
Oddawanie siebie innym.
Stawanie się jednością z drugą osobą, na zawsze.
A to jest piękna rzecz.
To podporządkowanie.
To miłość.
Ilu członków liczy ta społeczność?
Niewielu.
Jeden procent jednego procenta.
Nie ma rzeczy, na które tych ludzi nie byłoby stać.
Chcą tej jednej rzeczy, której nikt inny nie ma ani nie może zdobyć.
I tu wchodzę ja.
Mogę im to załatwić.
Wyrobiłem sobie markę.
Jecie tylko kobiety?
-Tak. -Czemu?
Taki jest rynek. Poza tym kobiety są smaczniejsze.
No więc...
Coś nam ugotowałem.
Jeśli jesteś gotowa spróbować.
Czy to...
To ja?
Nie.
Zjemy razem po kawałku.
Ten posiłek jest wart jakieś 30 tysięcy dolarów.
-To szaleństwo. -Byłby wart dużo więcej, gdyby wciąż żyła.
Hope.
Nadzieja. Tak miała na imię.
Całkiem zabawne.
To rzeczywiście całkiem zabawne. Głupie.
Nie tego się spodziewałem.
To...
Trudno to opisać.
-Dziękuję, Steve. -Nie ma za co, Noa.
Wiedziałem, że jesteś wyjątkowa.
Bo też jesteś porąbana.
Chodźmy.
Noa.
Co, Penny?
To zdecydowanie nie była Melissa.
Tak. Chyba jest tu ktoś nowy.
Wiesz, zeszłej nocy
myślałam o tym,
jak miło było z tobą porozmawiać.
A potem pomyślałam, że co, jeśli nie jesteś prawdziwa,
LOKALIZACJA NIEDOSTĘPNA
a ja po prostu wariuję?
Jak Melissa.
Ale myślę, że gdybym miała wymyśloną przyjaciółkę,
nie nazwałabym jej Noa.
To byłby raczej Sean Connery.
Chciałabym cię zobaczyć.
Ja ciebie też.
Mam coś dla ciebie.
Śmiało. Otwórz.
Podoba ci się?
Różowa.
Podoba mi się.
Dziękuję.
Może włożysz ją dziś wieczorem i znów zjemy razem kolację.
Tak. Dobrze.
Przyjdę po ciebie o siódmej.
-Nie mam pojęcia, która jest godzina. -Wiem.
Jasne.
Może się odświeżysz.
Ann O której będziesz w domu?
-Witaj. -Cześć.
Dotarliśmy do stołu.
Owszem.
Czy to jest randka, Steve?
Może.
No proszę... Dobra.
To będzie ciekawy wieczór.
-Tak. -Świetnie.
Upijmy się.
Zastanawiałem się nad tym, co mówiłaś.
Że dorastałaś samotnie i tak dalej.
Uświadomiłem sobie, że nikt dla ciebie nie gotował.
Zrobiło mi się smutno.
Każdemu choć raz powinno się coś przygotować.
Pasztet.
-Wątróbka. -I czosnek oraz rozmaryn.
Wyczuwam czosnek. Zdecydowanie.
Następnym razem sama możesz go przyrządzić. Tak jak lubisz.
Kto to jest?
To?
To Melissa.
Melissa.
To takie nudne. Prawda?
Ona...
Smakuje tak dekadencko i ma na imię Melissa.
Cóż...
Myślałam, że powiesz, że ma na imię Joy.
-Widocznie Nadzieja się skończyła. -Nie, została jeszcze Nadzieja.
Melissa jadła z tobą kolację przy świecach?
Witaj w moim świecie.
Klienci chcą być bliżej kobiet.
Stają się częścią was.
To Melissa.
I nie, nigdy nie jadła ze mną kolacji przy świecach.
A gdzie moje rzeczy?
U mnie.
No dobrze. Chodź. Zostało dużo jedzenia.
Nie dotarliśmy do Cottage Grove, co?
Szkoda.
Jest tam niesamowicie spokojnie. Aż mam ochotę przytulić drzewo.
Kto wie? Może jeszcze pojedziemy.
Dobra. To jest mięso z piersi.
I jest naprawdę smaczne.
Tłuste i delikatne. Sam nie wiem.
Może ci się nawet wydawać znajome.
-Co? -Nie, to...
-Czy to... -Nie, to...
-To głupie. -Nie. Powiedz.
-Nie mogę. -Dawaj. Musisz mi powiedzieć.
Po prostu... Najlepsze zostawiłeś na koniec.
-Boże. -To było... dobre.
To bardzo miłe, Steve. Wiesz?
Masz rację. Nikt dla mnie nigdy nie gotował...
Nie tak to sobie wyobrażałam, ale jest miło.
-Tak. -Ma lepsze cycki ode mnie.
Nie zaprzeczasz?
-To nie to... -Dzięki, Steve.
-Nie o to mi chodziło. -Jasne.
Co...
Przepraszam. Po prostu...
To po prostu...
Naprawdę miłe.
Jestem taka zdezorientowana.
I nie potrafię sobie tego poukładać.
Bo czuję się okropnie.
Czuję się okropnie.
I nie czuję się okropnie.
-Kurwa. -Chodź tu.
Noa.
Hej.
Już dobrze.
Wszystko w porządku.
Wszystko będzie dobrze.
Jesteś po prostu inna.
Wiedziałem to od chwili, w której cię poznałem.
Zapomniałem założyć ci kajdanki.
Tak.
To prawda.
Chcesz zatańczyć?
Tak.
Chcę.
Kurwa!
Pasta do zębów
Ty kurwo.
O Boże.
No, dawaj.
Ty pieprzona dziwko.
Szybko.
Kurwa, Noa!
Ty jebana dziwko! Wytnę ci serce!
O Boże, Mollie. Nic ci nie jest?
Tak mi przykro. Chodź. Dobra.
-Kurwa. -Daj rękę.
-Co z tobą? -Teraz nie mogę, potem ci powiem.
-Włóż to. Zaraz wracam. -Dokąd idziesz?
Penny? O Boże, Penny. Nic ci nie jest?
Tak dobrze cię wreszcie zobaczyć. Nic ci nie jest? Mollie.
-Noa? -Mollie, pomóż mi.
-Noa? O Boże. -Chodź. Musimy uciekać.
-Nic ci nie jest? -Nie.
Wszystko w porządku?
Cholera.
Kurwa.
Mollie.
-Chodź tu. -Nie.
Dokąd się wybierasz, Noa?
Wybierasz się dokądś? Nie wyjdziesz stąd, kurwa.
Kurwa.
Musimy stąd spierdalać.
Kurwa.
Kurwa, to jakieś pojebane.
Musiałem źle skręcić.
To jakaś bzdura.
Dawaj, Mollie.
Gdzie ty się podziewasz?
Jak on cię, kurwa, dorwał?
Próbowałam cię znaleźć, ale znalazłam jego.
Coś mi śmierdziało.
Przepraszam. To wszystko moja wina.
Jesteście takie słodkie.
Kurwa. Cholera.
-Nic ci nie jest? -Tak, w porządku.
Musisz wstać. Podniosę cię.
Noa!
Kurwa.
Jebany facet.
Kurwa.
Noa!
Okłamałaś mnie.
Zabiję was, jebane suki.
Uważajcie. Ma broń.
O nie. Jebać to.
Musimy się rozdzielić. Musimy biec zygzakiem.
Kurwa.
Wiem, jak to się kończy.
Nie wychodzimy z tego gówna żywi. Wiesz o tym.
GPS-owi coś się pojebało.
Noa!
Przepraszam.
Okej? Przepraszam.
Przepraszam.
To chcesz usłyszeć?
Weź latarkę.
Ann Nieodebrane połączenie
Śmiało. Dalej się, kurwa, ukrywajcie.
Durne, słabe,
tchórzliwe dziwki.
Właśnie tym jesteście. Jebanymi dziwkami.
No już.
Kurwa.
Hej, ty jebany kutasiarzu.
Świnia.
No dawaj. Uśmiechnij się.
Kurwa.
Zrobiłyśmy to, jasne? Jesteśmy bezpieczne.
Penny, nic ci nie jest?
Kurwa.
Nie mam zasięgu.
Cholera. Zostawiłam tam telefon.
-Dobra, zostań z Penny. -Co?
-Wracasz tam? -Muszę odzyskać telefon.
-Kurwa, wracaj jak najszybciej, dobra? -Dobra.
-Serio. -Tak zrobię.
Chodź tu.
-Trzeba tu posprzątać. -Tak, proszę pani.
-Musimy zamrozić ciało. -Dobrze, proszę pani.
Dawaj.
Tak.
-O Boże. Załatwiłaś go. -Co?
Myślałam, że to się nigdy nie skończy. Dorwałaś go.
-Kim ty jesteś? -Dziękuję. Jesteśmy wolne, prawda?
-Co? -Dziękuję.
-Masz coś? -Nic.
Kurwa.
Co tam się, kurwa, dzieje?
Chcę patrzeć, jak uchodzi z ciebie życie.
Ty jebana dziwko.
Mollie!
Ty cholerna suko.
Prosiłam cię o pomoc.
To wszystko przez suki takie jak ty.
Kto to, kurwa, jest?
Żona Steve'a.
Co?
Jest żonaty?
Był żonaty.
-Kurwa, kocham cię, Mollie. -Ja ciebie bardziej.
Nie śpisz?
Maria Zawadzka-Strączek