1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:06,000 --> 00:00:07,760
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)

3
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

4
00:00:27,320 --> 00:00:29,960
‎สวัสดีค่ะ ว้าว

5
00:00:33,480 --> 00:00:35,840
‎ขอบคุณค่ะ พวกคุณน่ารักจัง

6
00:00:36,440 --> 00:00:38,840
‎ให้ตายสิ มากันเต็มเลย

7
00:00:38,920 --> 00:00:40,680
‎ให้ตายสิ

8
00:00:44,160 --> 00:00:46,240
‎เราไม่ได้ตั้งตารอวันนี้กันมาหรอก

9
00:00:47,520 --> 00:00:49,680
‎เราต้องจองใหม่อยู่หลายครั้ง

10
00:00:50,680 --> 00:00:53,240
‎เวทีนี้ก็ไม่ได้เล็กเท่าไหร่ด้วย

11
00:00:53,800 --> 00:00:59,040
‎ให้ตายสิ ดีจังเลยที่ได้มาอยู่นี่
‎ฉันทัวร์ตลอดฤดูใบไม้ร่วงนี้เลย

12
00:00:59,120 --> 00:01:01,320
‎ฉันไปที่อย่างฟาลุน

13
00:01:03,000 --> 00:01:04,600
‎คริสเตียนสตัด

14
00:01:05,760 --> 00:01:07,120
‎บูโรส

15
00:01:08,680 --> 00:01:11,680
‎ฉันกับบูโรสไม่ถูกกันเท่าไหร่ จะว่างั้นก็ได้

16
00:01:13,320 --> 00:01:18,320
‎ดีจังเลยที่ได้กลับมาสต็อกโฮล์ม
‎อีกครั้ง ที่อะวีชีแอรีนา

17
00:01:20,160 --> 00:01:21,280
‎ว้าว

18
00:01:23,440 --> 00:01:26,760
‎เราต้องเลื่อนโชว์นี้หลายครั้งอยู่นะ

19
00:01:26,840 --> 00:01:30,120
‎เพราะโรคระบาดใหญ่ต่อเนื่อง

20
00:01:30,720 --> 00:01:32,040
‎เยี่ยมใช่ไหมล่ะ

21
00:01:32,120 --> 00:01:38,320
‎ฉันจะไม่พูดเรื่องโรคระบาดใหญ่
‎แต่หลายที่ถูกปิดนะ

22
00:01:38,400 --> 00:01:42,360
‎ร้านอาหารถูกปิด คลับตลกถูกปิด

23
00:01:42,440 --> 00:01:45,160
‎สถานที่ส่วนมากถูกปิด นอกจากสปายบาร์

24
00:01:48,920 --> 00:01:52,720
‎ที่เปิดประตูเล็กๆ ไว้

25
00:01:54,480 --> 00:01:58,520
‎ฉันเลยวิ่งเข้าไป เต็มสปีดก็ว่าได้

26
00:02:00,320 --> 00:02:05,680
‎เมาปลิ้นสุดๆ ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ถือถังแชมเปญ

27
00:02:07,440 --> 00:02:08,360
‎และมีคนถ่ายวิดีโอไว้

28
00:02:11,000 --> 00:02:16,240
‎(เล่นงานเราเลย)

29
00:02:28,400 --> 00:02:30,920
‎วิดีโอถูกถ่ายไว้และถูกเผยแพร่ในสื่อต่างๆ

30
00:02:31,560 --> 00:02:35,960
‎ฉันกลายเป็นตัวแทนของปาร์ตี้
‎ช่วงโรคระบาดใหญ่

31
00:02:36,920 --> 00:02:39,120
‎ฉันเป็นคนเดียวที่โดนตำหนิ คนอื่นไม่โดนเลย

32
00:02:39,200 --> 00:02:42,880
‎นายหน้าฉันโทรหา บอกว่า
‎“อย่าพูดเรื่องนี้ในพ็อดคาสต์”

33
00:02:42,960 --> 00:02:44,680
‎ฉันเลยเอามาพูดในพ็อดคาสต์

34
00:02:46,480 --> 00:02:50,080
‎จำการแถลงข่าวใหญ่ครั้งนั้น
‎ของสเตฟาน เลอเวนได้ไหม

35
00:02:50,160 --> 00:02:53,160
‎การแถลงข่าว “ห้ามปาร์ตี้” น่ะ

36
00:02:55,000 --> 00:02:56,440
‎เป็นเพราะฉันเอง

37
00:02:58,560 --> 00:03:02,000
‎พูดชื่อฉันมาเลยเถอะ สเตฟาน จริงๆ นะ

38
00:03:04,400 --> 00:03:07,360
‎คุณไม่อยากให้นายกรัฐมนตรีมองคุณแบบนั้นหรอก

39
00:03:07,440 --> 00:03:12,000
‎คุณอยากให้เห็นว่าเรามีโอกาสได้รับรางวัล
‎โนเบลสาขาสันติภาพ หรืออะไรแบบนั้น

40
00:03:12,080 --> 00:03:14,600
‎แต่ไม่เลย เขาเห็นฉัน
‎ไม่ระวังในช่วงโรคระบาดใหญ่

41
00:03:15,680 --> 00:03:18,720
‎ฉันเลยทำงานอดิเรกเดียวของฉันไม่ได้
‎ซึ่งก็คือการปาร์ตี้

42
00:03:18,800 --> 00:03:20,040
‎ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี

43
00:03:20,120 --> 00:03:23,920
‎ฉันเลยต้องหางานอดิเรกใหม่
‎ทำยังไงดีละ ทีนี้เอาไงดี

44
00:03:24,000 --> 00:03:26,360
‎ผู้คนหางานอดิเรกใหม่ทำในช่วงโรคระบาดใหญ่

45
00:03:26,440 --> 00:03:31,640
‎ผู้คนเริ่มเล่นพาเดล หรือมีลูก หรืออะไรแบบนั้น

46
00:03:33,080 --> 00:03:36,080
‎ฉันเลยคิดว่า “ฉันทำบ้าอะไรดีล่ะ ทีนี้เอาไงดี”

47
00:03:36,160 --> 00:03:40,440
‎สุดท้ายฉันก็มายืนบนเวที

48
00:03:41,680 --> 00:03:43,720
‎ใส่ชุดมังกร

49
00:03:51,160 --> 00:03:53,640
‎ฉันไม่สมควรได้รับเสียงปรบมือหรอก

50
00:03:55,280 --> 00:03:57,000
‎สำหรับพวกคุณที่ไม่รู้ว่าฉันพูดถึงอะไร

51
00:03:57,080 --> 00:03:59,040
‎ฉันหวังว่าจะมี…

52
00:03:59,120 --> 00:04:01,440
‎ฉันออก “หน้ากากนักร้อง ” ซีซันหนึ่ง

53
00:04:02,680 --> 00:04:03,800
‎ว้าว ขอบคุณค่ะ

54
00:04:05,080 --> 00:04:08,080
‎เป็นสิ่งที่แย่ที่สุดที่เคยทำมาในชีวิตเลย

55
00:04:08,160 --> 00:04:10,320
‎ฉันไม่ได้ตกลงจะไปร่วมนะ

56
00:04:10,400 --> 00:04:15,000
‎ฉันพบกับโปรดิวเซอร์เมื่ออาทิตย์ก่อนโน้น
‎เธอบอกว่า “ฉันจำไม่ได้ว่าเธอตอบตกลงนะ”

57
00:04:15,080 --> 00:04:16,720
‎“ไม่”

58
00:04:17,320 --> 00:04:20,840
‎“ก็เพราะฉันไม่ได้ตกลงไง
‎จู่ๆ ฉันก็ไปอยู่ตรงนั้น”

59
00:04:22,160 --> 00:04:23,640
‎เป็นสิ่งที่แย่ที่สุดที่เคยทำมาเลย

60
00:04:23,720 --> 00:04:28,600
‎แต่ฉันไม่เคยรู้สึกผอมได้เท่าตอนที่
‎ผู้คนคิดว่าฉันเป็นอันย่า พาร์สัน

61
00:04:33,920 --> 00:04:37,480
‎“ใช่เลย” ฉันส่องกระจกดู

62
00:04:37,560 --> 00:04:42,080
‎คือว่า… “ก็ใช่ ฉันน้ำหนักลดลงบ้าง”

63
00:04:43,520 --> 00:04:44,920
‎จะคิดว่าฉันคืออันย่า พาร์สัน

64
00:04:45,000 --> 00:04:47,920
‎ก็เหมือนคิดว่าลีฟ จีดับเบิลยู เพอร์สสัน
‎จะไม่เหนื่อย

65
00:04:48,760 --> 00:04:50,240
‎เป็นไปไม่ได้หรอก

66
00:04:50,920 --> 00:04:52,440
‎อันย่าผู้น่าสงสาร

67
00:04:53,160 --> 00:04:55,160
‎มีคนไปคอมเมนต์ในอินสตาแกรมเธอ

68
00:04:55,240 --> 00:04:58,840
‎“ว้าว คุณคือมังกรในหน้ากากนักร้อง”

69
00:04:59,480 --> 00:05:02,440
‎มีช้างอยู่บนเวทีทั้งตัวนะโว้ย

70
00:05:06,400 --> 00:05:07,640
‎คิดไปได้ว่าฉันคืออันย่า พาร์สัน

71
00:05:07,720 --> 00:05:10,720
‎จริงๆ นะ เหมือนบอกว่าข้อดีที่สุด
‎ของคุณก็คือเป็นคนจิตใจดี

72
00:05:10,800 --> 00:05:14,800
‎เธอรู้สึกแย่มากเรื่องนี้

73
00:05:16,520 --> 00:05:20,040
‎มันแย่มากๆ แย่ที่สุดเลย

74
00:05:20,120 --> 00:05:25,200
‎แต่ฉันคิดว่าฉันมีวิกฤตอัตลักษณ์นิดหน่อย

75
00:05:26,280 --> 00:05:28,720
‎ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม ฉันคิดว่าฉันถูกลักพาตัว

76
00:05:31,520 --> 00:05:33,800
‎เป็นการตอบรับที่แปลกนะคะ

77
00:05:35,520 --> 00:05:39,440
‎ฉันคิดว่าพ่อแม่ฉันลักพาตัวฉันมา
‎ฉันจะบอกให้นะว่าทำไม

78
00:05:39,520 --> 00:05:43,560
‎ไม่กี่ปีก่อน หมอสั่งยาใหม่ให้เพื่อนฉัน

79
00:05:43,640 --> 00:05:46,680
‎และอยากตรวจสอบประวัติการใช้ยาเธอ

80
00:05:46,760 --> 00:05:52,280
‎ตอนเด็กๆ ฉันเคยเข้าโรงพยาบาล
‎ฉันแพ้อะไรหลายๆ อย่าง และฉันต้องกินยา

81
00:05:52,360 --> 00:05:55,480
‎เรื่องก็คือ ฉันรู้ว่ามีประวัติฉันอยู่ในบันทึก

82
00:05:55,560 --> 00:05:58,440
‎ฉันรู้ว่ามีประวัติอยู่ ฉันเลยลองเข้าไปดู ขำๆ น่ะ

83
00:05:58,520 --> 00:06:01,560
‎ฉันล็อกอินเข้าไปในแพลตฟอร์มสุขภาพ
‎ไม่มีอะไรในนั้นเลย

84
00:06:02,560 --> 00:06:07,120
‎ไม่มีประวัติอะไรเลย ฉันเริ่มสงสัยทันที

85
00:06:07,760 --> 00:06:10,880
‎ฉันโทรหาแม่ โวยยัยแก่นั่นหน่อย

86
00:06:12,760 --> 00:06:16,280
‎ฉันโทรหาแม่ “ไง แม่จ๋า เป็นไงบ้างคะ”

87
00:06:18,880 --> 00:06:20,160
‎แบบว่า “เอ่อ หวัดดีค่ะ…

88
00:06:21,160 --> 00:06:22,560
‎อาเน็ตต์

89
00:06:24,040 --> 00:06:26,520
‎หวังว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ”

90
00:06:27,200 --> 00:06:28,760
‎“ฉันมีคำถามสั้นๆ ข้อหนึ่ง…”

91
00:06:30,400 --> 00:06:33,880
‎“ประวัติทางการแพทย์ของหนู
‎คุยเรื่องนี้กัน มันอยู่ไหนกันเหรอ”

92
00:06:34,800 --> 00:06:37,240
‎แม่ฉันทำงานด้านสาธารณสุข

93
00:06:37,320 --> 00:06:41,000
‎แม่เลยบอกว่า “ลูกต้องไปขอ
‎ประวัติทางการแพทย์”

94
00:06:41,080 --> 00:06:43,760
‎ฉันเลยเชื่อแม่ และโทรไปสายด่วน
‎ด้านสาธารณสุข

95
00:06:43,840 --> 00:06:45,600
‎ฉันคุยกับผู้หญิงที่น่ารักมากคนหนึ่ง ชื่อบีร์กิตตา

96
00:06:45,680 --> 00:06:49,160
‎เราเข้ากันได้ทันที มันน่าทึ่งมาก

97
00:06:49,240 --> 00:06:51,280
‎ในที่สุด ฉันก็พูดไปว่า “นี่ บีร์กิตตา

98
00:06:52,440 --> 00:06:56,480
‎คุณไม่คิดว่าฉันควรจะ…
‎หาประวัติทางการแพทย์พวกนั้นเหรอ”

99
00:06:57,120 --> 00:07:00,000
‎เธอบอกว่า “แน่นอน คุณควรมี
‎ประวัติทางการแพทย์ของตัวเอง”

100
00:07:01,160 --> 00:07:05,680
‎ฉันเลยให้เลขบัตรประจำตัวประชาชนไป

101
00:07:05,760 --> 00:07:07,440
‎แต่จู่ๆ สายก็เงียบไป

102
00:07:08,320 --> 00:07:11,600
‎ฉันพูดว่า “ฮัลโหล บีร์กิตตาเหรอ
‎ยังอยู่ในสายหรือเปล่า”

103
00:07:12,760 --> 00:07:16,680
‎แล้วเธอก็บอกว่า “โจฮานน่า ฉันขอโทษนะ
‎แต่คุณไม่มีประวัติเลย”

104
00:07:22,240 --> 00:07:25,400
‎“ไม่เอาน่า บีร์กิตตาที่รัก”

105
00:07:25,480 --> 00:07:29,400
‎“โทรหาลีน่าที่โรงพยาบาลในเวสเตโรสสิ
‎ฉันเคยเข้าโรงพยาบาลนะ ฉันมั่นใจ”

106
00:07:29,480 --> 00:07:31,080
‎เธอบอกว่า “เสียใจด้วย ฉันทำอะไรไม่ได้”

107
00:07:31,960 --> 00:07:33,200
‎แล้ววางหูใส่เลย

108
00:07:33,280 --> 00:07:36,240
‎นั่นคือตอนที่ฉันเริ่มทำงานด้านความปลอดภัย

109
00:07:37,160 --> 00:07:38,240
‎ฉันเริ่มการสืบสวน

110
00:07:38,320 --> 00:07:41,600
‎เริ่มโทรหาเพื่อนๆ และครอบครัว ฉันโทรหายาย

111
00:07:41,680 --> 00:07:44,720
‎“จำตอนที่หนูเข้าโรงพยาบาลได้ไหม”

112
00:07:44,800 --> 00:07:47,360
‎เธอแบบว่า “ไม่ โจฮานน่า
‎หลานไม่เคยเข้าโรงพยาบาลนะ”

113
00:07:49,440 --> 00:07:51,120
‎ขอโทษนะ แต่นังยายฉันน่ะ

114
00:07:52,520 --> 00:07:55,400
‎หล่อนจำได้แม้แต่ตอนน้องฉันฉีดบาดทะยัก

115
00:07:55,480 --> 00:07:59,600
‎แต่ตอนที่ฉันเข้าโรงพยาบาลสามวัน
‎เธอกลับเป็นอัลไซเมอร์

116
00:07:59,680 --> 00:08:03,440
‎ฉันโทรหาพ่อ
‎“จำตอนที่หนูเข้าโรงพยาบาลได้ไหม”

117
00:08:03,520 --> 00:08:06,240
‎“โจฮานน่า ลูกฝันเป็นเอง
‎มันไม่เคยเกิดขึ้นหรอก”

118
00:08:09,160 --> 00:08:11,320
‎“เคยสิ พ่อให้ขนมหนูด้วย”

119
00:08:11,400 --> 00:08:15,960
‎“หวังว่าคงเป็นพ่อนะ ไม่งั้นก็
‎คงเป็นไอ้แก่ที่ไหนไม่รู้”

120
00:08:16,480 --> 00:08:20,680
‎แล้วจู่ๆ ลุงฉันก็ส่งข้อความมา
‎“เลิกขุดคุ้ยเรื่องนี้ได้แล้ว โจฮานน่า”

121
00:08:25,360 --> 00:08:28,560
‎ฉันมั่นใจอยู่นะว่าจะขุดคุ้ยต่อ รู้ไว้นะ

122
00:08:31,280 --> 00:08:34,120
‎ประเด็นก็คือ ฉันเข้าโรงพยาบาลมาทั้งชีวิต

123
00:08:34,200 --> 00:08:36,320
‎ก็ไม่ใช่ทั้งชีวิตหรอก แต่ก็หลายครั้งน่ะ

124
00:08:36,400 --> 00:08:41,200
‎ตอนนี้ฉันก็อยู่โรงพยาบาลนะ
‎ลงเวทีก็ต้องกลับเข้าไป

125
00:08:42,919 --> 00:08:44,520
‎ฉันต้องฉีดยาเข้าเส้นหลังเวที

126
00:08:45,720 --> 00:08:50,760
‎ฉันไปโรงพยาบาลหลายครั้งมาก

127
00:08:51,280 --> 00:08:54,400
‎ฉันแพ้มะเขือเทศมาทั้งชีวิต

128
00:08:54,480 --> 00:08:56,480
‎แต่ไม่มีใครอยากคุยเรื่องนั้นที่บ้านเลย ไม่มี

129
00:08:57,240 --> 00:09:00,080
‎ฉันมักจะถามพ่อแม่
‎“หนูเริ่มแพ้มะเขือเทศเมื่อไหร่”

130
00:09:00,760 --> 00:09:03,440
‎“เอ่อ…”

131
00:09:03,520 --> 00:09:05,040
‎โรคจิตมาก

132
00:09:06,120 --> 00:09:08,440
‎แต่ฉันจำได้ว่าไปเที่ยวช่วงวันหยุดที่โปรตุเกส

133
00:09:08,520 --> 00:09:10,560
‎ฉันกินมะเขือเทศที่นั่น

134
00:09:10,640 --> 00:09:13,400
‎มะเขือเทศโปรตุเกสลูกใหญ่ๆ
‎ซุปมะเขือเทศ ซอสมะเขือเทศ

135
00:09:13,480 --> 00:09:17,200
‎ฉันจำได้ดีมากเลย เพราะหลังจากทริปนั้น
‎ทุกอย่างมืดมิดไปหมด

136
00:09:18,680 --> 00:09:20,080
‎ในด้านมะเขือเทศ

137
00:09:21,760 --> 00:09:23,240
‎ซึ่งหมายความว่า…

138
00:09:24,320 --> 00:09:25,680
‎คนที่ยืนอยู่…

139
00:09:26,440 --> 00:09:27,800
‎ตรงหน้าคุณตอนนี้…

140
00:09:28,400 --> 00:09:29,760
‎คือแมดเดอลีน แม็คแคนน์

141
00:09:34,080 --> 00:09:36,040
‎ฉันคือแมดเดอลีน แม็คแคนน์

142
00:09:36,120 --> 00:09:37,960
‎ฉันว่าฉันหน้าเหมือนเธอนะ

143
00:09:38,880 --> 00:09:43,000
‎ฉันเคยยืนหน้ากระจก ทำหน้าแบบเดียวกัน

144
00:09:44,520 --> 00:09:47,200
‎ให้ตายสิ

145
00:09:50,080 --> 00:09:52,520
‎โอ๊ยๆ

146
00:09:54,120 --> 00:09:56,560
‎ฉันเองแหละ พับผ่าสิ

147
00:09:56,640 --> 00:10:01,760
‎ฉันพูดมาตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิที่แล้ว
‎แต่ตำรวจไม่เอาตัวฉันไปสักที

148
00:10:01,840 --> 00:10:03,760
‎ฉันเห็นอยู่ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับฉัน

149
00:10:03,840 --> 00:10:06,000
‎มีบางอย่างผิดปกติ แต่ฉันไม่รู้ว่าอะไร

150
00:10:06,080 --> 00:10:08,760
‎ฉันรู้ว่ามีอะไรผิดปกติ ฉันมีกระจก
‎ไม่ต้องห่วงหรอก

151
00:10:09,320 --> 00:10:11,320
‎แต่ฉันเป็นเด็กประหลาด… มาตลอด

152
00:10:11,400 --> 00:10:14,800
‎ฉันเคยอยากได้ปลามาเป็นสัตว์เลี้ยงมากๆ

153
00:10:14,880 --> 00:10:18,000
‎แค่อย่างเดียว แย่กว่าแมลงกิ่งไม้อีกนะ

154
00:10:19,320 --> 00:10:22,760
‎ใครอยากได้อะไรแบบนั้นกัน
‎ฉันได้ปลามาสามตัว ฉันมีความสุขมาก

155
00:10:22,840 --> 00:10:26,880
‎ตั้งชื่อให้ด้วยนะ

156
00:10:27,920 --> 00:10:32,360
‎ไปโม้ให้เพื่อนฟังที่โรงเรียน ฉันบอกว่า

157
00:10:34,360 --> 00:10:35,520
‎“ฉันเลี้ยงปลา”

158
00:10:37,240 --> 00:10:39,480
‎“และพวกเราก็มีเกียรติ ไปให้พ้นเลย”

159
00:10:41,120 --> 00:10:45,040
‎ตอนฉันกลับมาจากโรงเรียน
‎ปลาสามตัวฉันนอนอยู่บนพื้น

160
00:10:45,880 --> 00:10:47,760
‎พวกมันกระโดดออกจากตู้

161
00:10:50,200 --> 00:10:54,000
‎แต่แม่ก็ทำสิ่งที่แม่ต้องทำ
‎ถ้าเป็น “แม่” ฉันจริงน่ะนะ

162
00:10:56,200 --> 00:10:59,840
‎เราไปซื้อปลามาใหม่สามตัว
‎“ใครสนปลาพวกนั้นกัน”

163
00:10:59,920 --> 00:11:02,680
‎ฉันมีความสุขมาก ไปโม้ที่โรงเรียน

164
00:11:02,760 --> 00:11:06,720
‎มีคนปาหินใส่ฉัน ฉันจำไม่ได้ละ

165
00:11:06,800 --> 00:11:07,800
‎ฉันกลับถึงบ้านจากโรงเรียน

166
00:11:07,880 --> 00:11:11,320
‎เกิดเรื่องแบบเดิมอีก ปลาใหม่สามตัวอยู่บนพื้น

167
00:11:12,000 --> 00:11:14,400
‎ปลาที่เลี้ยงไว้หกตัวฆ่าตัวตาย

168
00:11:15,760 --> 00:11:17,000
‎ฆาตกรและพวกโรคจิต

169
00:11:17,080 --> 00:11:19,640
‎เรารู้ว่าพวกเขาทรมานสัตว์
‎อย่างเป็นระบบตอนยังเด็ก

170
00:11:19,720 --> 00:11:21,440
‎และทำให้พวกมันอยากตาย

171
00:11:21,520 --> 00:11:24,520
‎ฉันเลยไปยืนหน้าเรือนจำหญิง
‎ฮินเซเบิร์ก ตะโกนว่า

172
00:11:24,600 --> 00:11:26,360
‎“จับฉันไปขังเถอะ”

173
00:11:27,320 --> 00:11:29,200
‎ฉันก็เหมือนพวกคุณ

174
00:11:31,080 --> 00:11:34,360
‎ฉันคิดว่าฉันจะเป็น
‎ผู้หญิงที่อาร์โบกาต่อไป จริงๆ นะ

175
00:11:35,440 --> 00:11:39,080
‎ประเด็นก็คือ เพื่อนฉัน
‎ได้ปลาในวันเกิดครบรอบ 18 ปี

176
00:11:39,760 --> 00:11:40,880
‎เขาไม่ใช่คนที่มีคนชอบเยอะ

177
00:11:44,800 --> 00:11:47,800
‎เขาไม่ได้เป็นคนสต็อกโฮล์ม
‎เขาเลยต้องไปเยี่ยมพ่อแม่

178
00:11:47,880 --> 00:11:50,880
‎เขาถามฉัน “โจฮานน่า เธอช่วย…”

179
00:11:51,840 --> 00:11:53,160
‎“ดูแลปลาให้ฉันหน่อยได้ไหม”

180
00:11:54,920 --> 00:11:57,440
‎เขาไม่รู้เรื่องปัญหาเรื่องปลาๆ ของฉันเลย

181
00:11:57,520 --> 00:11:59,400
‎ไม่รู้เลย ฉันไม่บอกเขาหรอก

182
00:11:59,480 --> 00:12:02,560
‎ไม่มีทาง และตรงๆ นะ
‎มันก็ไม่ได้งานยากขนาดนั้น

183
00:12:02,640 --> 00:12:05,240
‎“ก็แค่ต้องให้อาหาร ไม่ต้องไปคอยเฝ้า”

184
00:12:05,320 --> 00:12:06,800
‎“เชื่อเถอะ ฉันจะไปเฝ้า”

185
00:12:09,000 --> 00:12:11,880
‎ฉันเลยลาหยุดอาทิตย์หนึ่ง

186
00:12:12,800 --> 00:12:16,880
‎ฉันไปนั่งเฝ้าปลา นั่งคุยกับปลา

187
00:12:16,960 --> 00:12:20,400
‎“อย่ากระโดดนะ ได้โปรดอย่ากระโดด”

188
00:12:22,280 --> 00:12:25,760
‎และปลาก็รอด เป็นวันที่
‎ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิตเลย

189
00:12:25,840 --> 00:12:26,920
‎ฉันโทรหาแม่

190
00:12:27,000 --> 00:12:28,560
‎ขอบคุณค่ะ

191
00:12:29,400 --> 00:12:30,400
‎ว้าว

192
00:12:31,320 --> 00:12:34,440
‎มาตรฐานการปรบมือพวกคุณต่ำนะ

193
00:12:35,240 --> 00:12:36,840
‎คุณไม่เข้าใจว่ามันยอดเยี่ยมแค่ไหน

194
00:12:37,560 --> 00:12:40,440
‎ฉันโทรหาแม่และบอกว่า “แม่คะ ปลารอดแล้ว

195
00:12:40,520 --> 00:12:44,400
‎บางทีอาจไม่มีอะไรผิดปกติกับหนูก็ได้
‎ปลายังอยู่ดีเลย”

196
00:12:44,480 --> 00:12:48,480
‎แม่บอกฉันว่า “ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะลูก

197
00:12:49,320 --> 00:12:51,800
‎แต่มีเรื่องบางอย่างที่แม่ต้องบอกลูก”

198
00:12:53,360 --> 00:12:55,040
‎แม่เลยบอกฉัน

199
00:12:55,120 --> 00:12:57,280
‎“ปลาของลูกน่ะ… พวกมันไม่ได้ฆ่าตัวตายหรอก

200
00:12:58,520 --> 00:12:59,680
‎เป็นเพราะแมวต่างหาก”

201
00:12:59,760 --> 00:13:03,720
‎“แม่คิดว่าบอกว่าปลาฆ่าตัวตาย
‎ดีกว่าบอกว่าเป็นเพราะแมวเหรอ”

202
00:13:03,800 --> 00:13:06,680
‎“แม่โง่หรือไง” หลังจากนั้นฉันเกลียดแมวทุกตัว

203
00:13:06,760 --> 00:13:10,360
‎“ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมพวกคุณ
‎ยังไขคดีฆาตกรรมพัลเมอไม่ได้

204
00:13:10,440 --> 00:13:13,000
‎เป็นเพราะแมวเวรนั่น”

205
00:13:19,480 --> 00:13:21,120
‎ฉันเริ่มฟังดูบ้าแล้ว

206
00:13:21,200 --> 00:13:26,200
‎ฉันคงโดนจับเข้าคุก หรือไม่ก็ไปเป็นตำรวจ

207
00:13:26,280 --> 00:13:29,760
‎นั่นคือทางเลือกของฉัน

208
00:13:29,840 --> 00:13:34,200
‎กลุ่มอนุรักษนิยมอยากได้
‎เจ้าหน้าที่ตำรวจเพิ่ม 3,000 คน

209
00:13:34,280 --> 00:13:39,600
‎ไม่นะ เราต้องการตำรวจใหม่ 3,000 คน
‎ไล่คนเก่าออก เอาคนใหม่เข้ามา

210
00:13:39,680 --> 00:13:41,960
‎เคยเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจของเราหรือเปล่า

211
00:13:42,040 --> 00:13:45,320
‎เรามีเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เล่นติ๊กต็อกด้วย

212
00:13:45,880 --> 00:13:49,760
‎(ตำรวจ)

213
00:14:00,040 --> 00:14:02,720
‎ชายคนนี้เดินเตร่ไปตามท้องถนนได้อย่างอิสระ

214
00:14:04,280 --> 00:14:07,400
‎ตอนฉันเห็นคลิปนี้ ฉันแทบหัวใจหยุดเต้น

215
00:14:07,480 --> 00:14:11,520
‎แต่ฉันคิดว่า “ก็แค่วิดีโอเดียว
‎เขาคงพักอยู่และเบื่อ”

216
00:14:12,560 --> 00:14:13,800
‎ไม่นะ มีอีก

217
00:14:23,120 --> 00:14:25,560
‎ดูหน้าเขาสิ

218
00:14:26,600 --> 00:14:28,120
‎เขาเป็นไงบ้าง

219
00:14:28,920 --> 00:14:33,040
‎ฉันยอมให้กัปตันสเกิร์ตมาช่วยชีวิตฉันดีกว่าไอ้งั่งนี่

220
00:14:38,360 --> 00:14:40,480
‎ลองนึกภาพโทรเรียกตำรวจแล้วหมอนี่โผล่มาสิ

221
00:14:42,240 --> 00:14:44,360
‎“ผมต้องถ่ายลงติ๊กต็อกก่อน”

222
00:14:45,360 --> 00:14:48,040
‎ทำแบบในซาวิจเลิฟเลย

223
00:14:50,760 --> 00:14:54,800
‎ฉันชอบรายการอาชญากรรม
‎แบบเรื่อง “เบ็ก” พวกคุณชอบไหม

224
00:14:55,400 --> 00:14:57,080
‎โอเค

225
00:14:58,840 --> 00:15:00,800
‎ฉันชอบ “เบ็ก” มากๆ ฉันดูแต่เด็ก

226
00:15:00,880 --> 00:15:02,680
‎ฉันชอบ “เบ็ก” ฉันเคยดูกับพ่อ

227
00:15:02,760 --> 00:15:04,680
‎คงเป็นเพราะเขาชอบเปิดตอนฉันสองขวบ

228
00:15:04,760 --> 00:15:06,520
‎“เบ็ก สาวน้อยในห้องเก็บของใต้ดิน”

229
00:15:08,480 --> 00:15:11,280
‎“กุนวัลด์นี่น่าเอามากเลย”

230
00:15:12,200 --> 00:15:15,320
‎ฉันไม่รู้ว่าพ่อแม่จริงๆ ฉันเอาอะไรให้ดู แต่ว่า…

231
00:15:17,240 --> 00:15:21,600
‎เพื่อนๆ ฉันดูดิสนีย์ หรืออะไรพวกนั้น ไม่ใช่ฉัน

232
00:15:21,680 --> 00:15:23,640
‎คือฉันก็เคยดูแอเรียลนะ

233
00:15:24,720 --> 00:15:26,400
‎เคยดู

234
00:15:26,480 --> 00:15:30,320
‎ฉันดูแอเรียล ไม่ใช่แค่เพราะ
‎ฉันชอบเออร์ซูล่ามาก

235
00:15:32,480 --> 00:15:36,200
‎เธอเป็นตัวละครเดียวที่รู้ว่าแอเรียลคือนังตัวแสบ

236
00:15:37,080 --> 00:15:39,720
‎เธอกล้าดี

237
00:15:41,320 --> 00:15:43,320
‎และฉันก็รักไมเคิล เพอร์สแบรนต์มาก

238
00:15:44,400 --> 00:15:45,320
‎จริงๆ นะ

239
00:15:46,840 --> 00:15:50,520
‎เขานี่พ่อของลูกเลย จริงๆ นะ

240
00:15:50,600 --> 00:15:52,680
‎ฉันรู้และเขาก็รู้ด้วย

241
00:15:52,760 --> 00:15:56,200
‎ฉันไม่พูดเรื่องอื่นเลยตอนสัมภาษณ์

242
00:15:57,520 --> 00:16:00,760
‎เขาเป็นบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองแล้ว
‎น่าเสียดายจัง

243
00:16:00,840 --> 00:16:05,160
‎ส่วนที่อยู่เขา ฉันก็ไปไม่ได้

244
00:16:05,240 --> 00:16:06,720
‎ฉันรักเขามาตั้งแต่ฉันยังเด็ก

245
00:16:06,800 --> 00:16:11,360
‎ฉันจำได้เลย ครั้งหนึ่งที่โรงเรียน
‎เราต้องวาดรูปคนที่เราชื่นชอบ

246
00:16:11,440 --> 00:16:17,600
‎และเพื่อนร่วมห้องฉันวาดคนดังอย่าง
‎มาร์คูลิโอหรือไมเคิล แจ็คสัน

247
00:16:21,000 --> 00:16:23,640
‎ฉันวาดมิค พี.

248
00:16:23,720 --> 00:16:26,680
‎ฉันไม่เคยแน่วแน่ขนาดนั้นมาก่อนในชีวิต

249
00:16:27,360 --> 00:16:30,120
‎ฉันไม่เคยระวังขนาดนั้น
‎ฉันวาดรูปอย่างระวังมาก

250
00:16:30,200 --> 00:16:32,760
‎ครูฉันเดินไปรอบๆ ดูผลงานของทุกคน

251
00:16:32,840 --> 00:16:34,840
‎อีไทป์หรืออะไรแบบนั้น

252
00:16:35,800 --> 00:16:37,240
‎ใครจะวาดอีไทป์กัน

253
00:16:39,120 --> 00:16:40,840
‎คนที่เราชื่นชอบ

254
00:16:43,120 --> 00:16:47,160
‎ครูเดินมาที่ฉันและบอกว่า…

255
00:16:47,840 --> 00:16:49,080
‎“โจฮานน่า

256
00:16:50,160 --> 00:16:51,480
‎นี่อะไรเนี่ย”

257
00:16:52,560 --> 00:16:53,600
‎ฉันก็แบบว่า…

258
00:16:57,160 --> 00:16:58,480
‎“มิค พี. ไงคะ

259
00:16:59,720 --> 00:17:01,480
‎เขาดูดีไหมเวลาไม่ใส่เสื้อผ้า”

260
00:17:11,200 --> 00:17:15,800
‎มันไม่ใช่เรื่องปกติที่จะวาดไมเคิล เพอร์สแบรนต์
‎โป๊เปลือยตอน ป.สอง

261
00:17:15,880 --> 00:17:17,000
‎ไม่เลย ไม่ปกติ

262
00:17:17,079 --> 00:17:20,720
‎ฉันเรียนไม่ได้เรื่องที่โรงเรียน
‎แย่กว่า “ไฮเปอร์-อดัม” ซะอีก

263
00:17:22,040 --> 00:17:24,480
‎เราทุกคนมี “ไฮเปอร์-อดัม” ในห้องเรียน
‎เราทุกคนเลย

264
00:17:25,280 --> 00:17:27,400
‎ฉันแย่กว่าเขาอีก เข้าใจไหม

265
00:17:27,480 --> 00:17:29,640
‎ฉันคิดเกี่ยวกับทุกวิชาที่โรงเรียน

266
00:17:29,720 --> 00:17:32,599
‎อย่างคหกรรม มันคืออะไรกันน่ะ ถามจริง

267
00:17:33,480 --> 00:17:38,280
‎คุณได้กิน แค่นั้นเลย ฉันมีครูคนหนึ่งชื่อลิสเบท

268
00:17:39,760 --> 00:17:44,080
‎เธอใส่รองเท้าเบอร์เกนสต็อกส์
‎ใช้หนังสือทำอาหารเป็นเครื่องประดับ

269
00:17:44,160 --> 00:17:46,200
‎และชอบวิ่งไปวิ่งมาระหว่างห้องเรียน

270
00:17:47,640 --> 00:17:51,440
‎และคุณจะทำตัวแย่แค่ไหนก็ได้
‎ในคาบคหกรรมโดยที่ไม่โดนว่า

271
00:17:51,520 --> 00:17:54,440
‎ฉันทำสโคนไหม้ ลิสเบทจะพูดว่า

272
00:17:54,520 --> 00:17:59,520
‎“ครั้งหน้าอบสิบนาที แทน 15 นาทีนะ”

273
00:18:00,800 --> 00:18:01,880
‎“ขอบคุณ”

274
00:18:03,440 --> 00:18:06,000
‎ฉันทำเตาอบพัง ลิสเบทก็จะพูดว่า

275
00:18:06,080 --> 00:18:08,720
‎“เธอต้องโทรเรียกช่างซ่อมนะ”

276
00:18:10,120 --> 00:18:13,480
‎พอฉันเผาห้องเรียนทั้งห้อง

277
00:18:13,560 --> 00:18:16,640
‎ลิสเบทก็ตื่นเต้นที่เจ้าหน้าที่ดับเพลิงจะมา

278
00:18:17,800 --> 00:18:21,480
‎เธอไม่ว่าเลยตอนเราทำตัวแย่

279
00:18:22,280 --> 00:18:25,200
‎แต่ถ้าคุณเปิดก๊อกน้ำทิ้งไว้ตอนล้างจานนะ

280
00:18:33,080 --> 00:18:34,600
‎นรกแตกแน่

281
00:18:35,600 --> 00:18:40,760
‎เธอจะเรียกประชาสงเคราะห์เข้ามา
‎และคุณต้องไปใช้เวลาช่วงคริสต์มาสที่อื่น

282
00:18:44,000 --> 00:18:47,200
‎และฉันคิดว่าฉันก็เป็นเด็กที่ประหลาดด้วย

283
00:18:47,280 --> 00:18:49,240
‎ฉันเลยเกลียดเด็กในระดับหนึ่ง

284
00:18:50,040 --> 00:18:51,840
‎ฉันเกลียดเด็ก จบนะ

285
00:18:52,760 --> 00:18:56,840
‎ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฉันเป็นเด็กประหลาด
‎แต่เป็นเพราะงานเดี่ยวไมค์ครั้งแรกของฉันด้วย

286
00:18:57,640 --> 00:19:01,480
‎งานเดี่ยวไมค์ครั้งแรกของฉันเป็นงาน
‎สำหรับสมาคมภูมิแพ้สำหรับเด็ก

287
00:19:03,720 --> 00:19:05,800
‎เป็นการฆ่าตัวตายทางสังคม ชัดเจนเลย

288
00:19:07,280 --> 00:19:08,880
‎พวกเขาประชุมกันอยู่

289
00:19:08,960 --> 00:19:12,520
‎และเพื่อนฉันถูกทาบทามให้ฉันไปเดี่ยวไมค์

290
00:19:12,600 --> 00:19:17,960
‎“เรามีงานประชุมกัน
‎อายุคนเข้าร่วม 18 ถึง 35”

291
00:19:18,040 --> 00:19:20,280
‎เราอยากให้ใครสักคนมาเดี่ยวไมค์

292
00:19:20,360 --> 00:19:22,240
‎พวกเขาถามเขาว่า
‎เขาเดี่ยวไมค์ 40 นาทีได้ไหม

293
00:19:22,320 --> 00:19:24,920
‎เขาบอกว่า “ไม่ได้ ผมไม่เคยทำ”

294
00:19:25,000 --> 00:19:29,240
‎“แต่เพื่อนผมอยากลองนะ
‎บางทีเราน่าจะเดี่ยวไมค์คนละ 20 นาทีได้”

295
00:19:30,040 --> 00:19:34,040
‎ฉันเลยตอบตกลงไป ฉันต้องบอกก่อน
‎ว่างานนี้จัดที่เออเรบรู

296
00:19:37,040 --> 00:19:38,880
‎ที่นั่นยังกับรูหนู

297
00:19:42,000 --> 00:19:46,200
‎ฉันเขียนบทไว้ 20 นาทีเพื่อบอกว่า

298
00:19:46,280 --> 00:19:50,280
‎ฉันเกลียดคนที่เป็นภูมิแพ้มากแค่ไหน

299
00:19:51,800 --> 00:19:54,480
‎เราไปถึงงาน ฉันดีใจมากที่ได้เดี่ยวไมค์ครั้งแรก

300
00:19:54,560 --> 00:19:57,280
‎ตอนฉันเดินเข้าไป ฉันเห็นรองเท้า 30 คู่
‎ที่เหมือนเป็นรองเท้าเด็กสิบขวบ

301
00:19:58,280 --> 00:20:00,840
‎ฉันเห็นแล้วก็คิดว่า “เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย”

302
00:20:00,920 --> 00:20:02,920
‎เพื่อนฉันเพิ่งไปประกวดยูโรวิชันของสวีเดน

303
00:20:03,000 --> 00:20:04,960
‎พอฉันมองไปข้างบน
‎และเห็นเด็กๆ สิบขวบวิ่งมาหาเรา

304
00:20:05,040 --> 00:20:08,040
‎“ถอยไป อีอ้วน” ”เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย”

305
00:20:09,080 --> 00:20:10,480
‎ฉันก็แตกตื่น เพราะฉันโดนหลอก

306
00:20:10,560 --> 00:20:13,120
‎เราอยู่ที่ค่ายสำหรับเด็กที่ไม่มีเพื่อน

307
00:20:13,680 --> 00:20:17,320
‎เด็กที่ถามว่า “คุณแพ้ดอกไม้ด้วยหรือเปล่า”
‎เราอยู่ในที่แบบนั้น

308
00:20:18,560 --> 00:20:23,000
‎ฉันคิดว่า “ฉันเขียนบทไว้ 20 นาที
‎ว่าฉันเกลียดเด็กพวกนี้แค่ไหน”

309
00:20:23,640 --> 00:20:27,200
‎“ฉันพูดแบบนั้นไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ”

310
00:20:28,600 --> 00:20:30,160
‎แต่ฉันก็พูดไปอยู่ดี

311
00:20:32,480 --> 00:20:33,560
‎ฉันเลยขึ้นเวทีไป

312
00:20:33,640 --> 00:20:35,960
‎อย่างแรกที่ฉันพูดคือไม่ควรมีใครแพ้ถั่วลิสง

313
00:20:37,960 --> 00:20:40,040
‎ฟีลิกซ์ที่นั่งแถวหน้าก็เริ่มร้องไห้

314
00:20:40,960 --> 00:20:43,280
‎แล้วฉันก็พูดว่า “รู้ไหม เวลาพวกคุณอมนกเขา…”

315
00:20:43,360 --> 00:20:44,520
‎ไม่นะ

316
00:20:45,080 --> 00:20:48,000
‎พวกเขาไม่ทำแบบนั้น โจฮานน่า
‎พวกเขาสิบขวบ โง่หรือเปล่า

317
00:20:48,800 --> 00:20:51,520
‎แล้วเราก็ต้องค้างคืนที่นั่นด้วย

318
00:20:53,040 --> 00:20:56,920
‎ลองนึกภาพบรรยากาศมื้อเช้าดูสิ
‎ไม่ค่อยดีหรอกค่ะ

319
00:20:57,000 --> 00:20:59,640
‎ฉันเลยไม่ชอบเด็กเท่าไหร่ จะทำไมล่ะ

320
00:21:02,320 --> 00:21:04,480
‎ซึ่งไม่ดีเลย เพราะน้องสาวฉันมีลูกสองคน

321
00:21:06,000 --> 00:21:08,720
‎ฉันคิดว่าคนเดียวก็น่าจะพอแล้ว

322
00:21:09,760 --> 00:21:12,480
‎แต่เธอก็ตัดสินใจคลอดอีกคนออกมา

323
00:21:13,960 --> 00:21:16,280
‎แต่ถึงอย่างงั้น ฉันก็ชอบคนใหม่มากกว่านะ

324
00:21:17,520 --> 00:21:20,760
‎เธออายุหกเดือน ยังพูดไม่ได้ สุดยอดเลย

325
00:21:20,840 --> 00:21:24,000
‎อีกคนสี่ขวบแล้ว เธอไม่เข้าใจ
‎การประชดประชันเลย

326
00:21:24,640 --> 00:21:26,480
‎เรายืนเฉยๆ มองกัน

327
00:21:31,040 --> 00:21:32,280
‎“ขยับไป”

328
00:21:33,560 --> 00:21:36,080
‎น้องสาวฉันตื่นเต้นมากตอนที่เธอท้อง

329
00:21:36,160 --> 00:21:39,280
‎เธอเชื่อเรื่องเล่าเกี่ยวการตั้งครรภ์ทั้งหมด

330
00:21:39,360 --> 00:21:43,240
‎เธอจะมาพูดกับฉันว่า
‎“โจฮานน่า… ดูสิฉันเปล่งปลั่งแค่ไหนตอนท้อง”

331
00:21:44,680 --> 00:21:46,800
‎“ใช่สิ เธอเหงื่อแตก

332
00:21:47,760 --> 00:21:50,280
‎เหงื่อแตกพลั่กไปหมดแล้ว…”

333
00:21:50,920 --> 00:21:54,080
‎“ดูผมฉันสิ ทั้งยาวทั้งหนา เปล่งประกาย”

334
00:21:54,760 --> 00:21:56,320
‎“มันเยิ้มเลย เอเมลี่

335
00:21:57,760 --> 00:22:00,640
‎จะบอกว่าไม่ได้อาบน้ำมาเก้าเดือนเหรอ”

336
00:22:00,720 --> 00:22:04,160
‎“ดูสิ หน้าอกฉันใหญ่มาก”

337
00:22:04,240 --> 00:22:06,240
‎“เธอเหมือนโคนม”

338
00:22:08,800 --> 00:22:13,040
‎แต่ตอนนี้เธอยากช่วยโลกไว้
‎เธออยากเป็นเกรต้าคนใหม่

339
00:22:13,680 --> 00:22:17,920
‎คือเราทุกคนมีความฝันและเป้าหมาย
‎แต่ก็ต้องมีขีดจำกัดกันบ้าง

340
00:22:18,000 --> 00:22:22,120
‎เธอเริ่มพูดว่าจะลงทะเบียนบริจาคอวัยวะ

341
00:22:22,200 --> 00:22:23,960
‎มีใครลงทะเบียนบริจาคอวัยวะบ้าง
‎ปรบมือหน่อยค่ะ

342
00:22:24,920 --> 00:22:26,520
‎มีพวกคุณบางคนลงทะเบียนแล้ว

343
00:22:28,280 --> 00:22:30,720
‎ฉันเห็นพวกคุณเลิกสบตาฉันแล้ว พวกคุณเจอดีแน่

344
00:22:32,720 --> 00:22:35,440
‎- คุณอายุเท่าไหร่
‎- ยี่สิบสาม

345
00:22:35,520 --> 00:22:37,400
‎ลงทะเบียนมานานแค่ไหนแล้วคะ

346
00:22:38,040 --> 00:22:40,160
‎สามปี ทำไมถึงลงทะเบียนล่ะ

347
00:22:42,280 --> 00:22:43,520
‎ไม่รู้เหรอคะ

348
00:22:44,440 --> 00:22:45,400
‎เยี่ยมเลย

349
00:22:46,160 --> 00:22:47,240
‎ว่าไงนะ

350
00:22:48,240 --> 00:22:49,600
‎“คุณควรทำแบบนั้น”

351
00:22:50,600 --> 00:22:53,600
‎คุณตัดสินใจทุกเรื่องแบบนั้นไหม
‎“คุณควรทำแบบนั้น”

352
00:22:54,440 --> 00:22:57,440
‎เป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่นะ
‎ที่จะยอมให้คนอื่นผ่าร่างคุณ

353
00:22:57,520 --> 00:23:00,240
‎คุณเคยถูกลักพาตัวด้วยไหม เหมือนเรา…

354
00:23:02,680 --> 00:23:03,800
‎เราเหมือนกันเลย

355
00:23:05,640 --> 00:23:08,160
‎ส่วนมากเป็นเพราะเหตุผลด้านจริยธรรมใช่ไหม

356
00:23:09,200 --> 00:23:11,960
‎คุณลงทะเบียนอะไรไปอีกล่ะ

357
00:23:14,160 --> 00:23:17,120
‎องค์การกองทุนสัตว์ป่า บริจาคทุกเดือนไหม

358
00:23:17,920 --> 00:23:21,920
‎ไม่ ไม่ได้ทำใช่ไหม ฉันรู้เลย

359
00:23:23,280 --> 00:23:24,560
‎ให้บีอังก้า อินโกรสโซมากกว่า

360
00:23:25,600 --> 00:23:26,880
‎องค์กรการเงินล่ะ

361
00:23:29,440 --> 00:23:30,720
‎น่าทึ่งมาก ขอบคุณค่ะ

362
00:23:33,880 --> 00:23:37,600
‎ขอบคุณค่ะ ดีใจที่คุณมานะคะ
‎ฉันไม่ได้ลงทะเบียนบริจาคอวัยวะ

363
00:23:38,240 --> 00:23:41,960
‎ฉันจะบอกให้ว่าทำไมฉันถึงไม่ได้ลงไว้

364
00:23:42,040 --> 00:23:44,960
‎งานวิจัยเปิดเผยว่าผู้ที่ได้รับอวัยวะของคุณ

365
00:23:45,040 --> 00:23:48,080
‎อาจได้รับความต้องการ
‎และอารมณ์ของผู้บริจาคไปด้วย

366
00:23:48,160 --> 00:23:50,680
‎และฉันไม่อยากให้ใคร
‎ได้อวัยวะของฉันไป จริงๆ นะ

367
00:23:52,600 --> 00:23:54,280
‎ลองนึกภาพได้ตับฉันไปใช้ดูสิ

368
00:23:56,240 --> 00:23:57,920
‎ได้ไปก็ซวยแย่แล้ว

369
00:23:58,440 --> 00:24:00,720
‎ใช้ของคนอื่นเถอะ เอาของจ็อกกี้บอยไปสิ

370
00:24:02,560 --> 00:24:05,800
‎เขาเป็นแทบทุกโรค และทำเด็กตกบันได

371
00:24:16,680 --> 00:24:19,000
‎เขาไม่ดูโชว์วันนี้หรอก ไม่เป็นไร

372
00:24:19,880 --> 00:24:24,600
‎เขาออกไปตามล่าผี หรืออะไรสักอย่าง

373
00:24:27,680 --> 00:24:29,200
‎ฉันไม่ให้อวัยวะฉันกับใครหรอก

374
00:24:29,280 --> 00:24:30,680
‎ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฉันมีความคิดแปลกๆ เยอะ

375
00:24:30,760 --> 00:24:32,280
‎ไม่มีใครคนอื่นที่ควรคิดแบบฉัน ยกตัวอย่างนะ

376
00:24:32,360 --> 00:24:36,040
‎- ชอบอาหารทะเลกันไหม
‎- ชอบ

377
00:24:36,120 --> 00:24:37,520
‎แน่นอน ฉันชอบอาหารทะเลมาก

378
00:24:37,600 --> 00:24:41,080
‎แต่ฉันคิดว่าการกินอาหารทะเล
‎ก็เหมือนมีเซ็กซ์แบบเข้าข้างหลัง

379
00:24:42,960 --> 00:24:44,120
‎ว่าไงนะคะ

380
00:24:45,960 --> 00:24:50,440
‎ฉันคิดว่าการคิดกับทำจริงมันต่างกันมาก

381
00:24:50,520 --> 00:24:52,360
‎ต้องเตรียมพร้อมเยอะ

382
00:24:53,960 --> 00:24:56,480
‎เพื่อความสนุกเพียงนิดเดียว

383
00:25:03,760 --> 00:25:05,960
‎มีแต่ผู้หญิงที่ปรบมือ

384
00:25:06,800 --> 00:25:09,120
‎ใช่เลยค่ะ

385
00:25:11,360 --> 00:25:13,360
‎ฉันจะยืนคิดในตอนกลางคืนและแบบ…

386
00:25:14,960 --> 00:25:18,480
‎“คืนนี้จะทำดีไหมนะ คุ้มค่าไหมนะ”

387
00:25:20,120 --> 00:25:22,320
‎และมือคุณก็จะมีกลิ่นตุๆ

388
00:25:23,560 --> 00:25:28,040
‎คุณแค่อยากได้ทิชชู่เปียก ทิชชู่เปียกกลิ่นมะนาว

389
00:25:28,120 --> 00:25:31,200
‎ถ้าฉันมีทิชชู่เปียกกลิ่นมะนาว ฉันก็จะยอมนะ

390
00:25:32,760 --> 00:25:36,800
‎ความคิดอื่นๆ ที่ไม่ควรมีคนคิด
‎หรือจะเป็นอันตรายต่อสังคม

391
00:25:36,880 --> 00:25:39,200
‎ผู้คนมีความคิดดีๆ มากมาย แต่ไม่ใช่ฉัน

392
00:25:39,280 --> 00:25:41,840
‎เรื่องสำคัญก็คือ… แคร์รอต…

393
00:25:42,760 --> 00:25:44,240
‎ข้างใน

394
00:25:44,840 --> 00:25:46,200
‎แคร์รอต

395
00:25:49,680 --> 00:25:56,200
‎มีแคร์รอตอยู่ข้างในแคร์รอต

396
00:25:57,520 --> 00:26:00,840
‎ที่อร่อยมากๆ มันบ้ามากๆ

397
00:26:04,840 --> 00:26:08,440
‎คุณกินแคร์รอต

398
00:26:08,520 --> 00:26:10,760
‎แล้วก็มีก้านเล็กๆ

399
00:26:10,840 --> 00:26:13,600
‎มันบ้าสุดๆ

400
00:26:13,680 --> 00:26:19,720
‎มันหวานมาก เหมือนไข่คินเดอร์
‎ให้ตายสิ เป็นแนวคิดที่ยอดเยี่ยม

401
00:26:20,440 --> 00:26:24,160
‎แคร์รอตข้างในแคร์รอตก็เหมือนผู้ชายที่ขริบ

402
00:26:29,520 --> 00:26:32,200
‎คือพวกเขาเอาส่วนที่ไม่ดีออก

403
00:26:33,160 --> 00:26:34,720
‎และเก็บส่วนที่ดีไว้

404
00:26:36,400 --> 00:26:40,040
‎เวลาคุณนอนกับคนที่ขริบ คุณไม่ต้อง…

405
00:26:42,280 --> 00:26:45,840
‎เอาออกมา ทำความสะอาด เอาสิ่งสกปรกออก

406
00:26:46,880 --> 00:26:51,640
‎คือคุณไม่ต้องทำอะไรเลย ดีสุดๆ เลย

407
00:26:55,240 --> 00:26:58,640
‎ฉันบริจาคอวัยวะไม่ได้ ฉันเกิดในยุค 90

408
00:26:58,720 --> 00:27:00,680
‎ฉันเดาว่ามีเด็กยุค 90 ที่นี่นะ

409
00:27:01,760 --> 00:27:02,960
‎ใช่แล้ว

410
00:27:05,320 --> 00:27:07,920
‎เราคือเด็กยุค 90 เรา…

411
00:27:10,160 --> 00:27:14,120
‎คือกลุ่มที่แย่ที่สุดที่เกิดมาเลย

412
00:27:14,200 --> 00:27:17,320
‎พวกเราที่เกิดยุค 90 จะพูดว่า
‎“ฉันมีระเบียงแบบฝรั่งเศส”

413
00:27:18,400 --> 00:27:20,800
‎แล้วพวกเขาก็จะแบบ
‎“ก็แค่หน้าต่างบานใหญ่ หุบปากเถอะ”

414
00:27:21,800 --> 00:27:25,840
‎เด็กยุค 90 คิดว่ามาลาล่า
‎คือแม่ของซิมบ้า แย่ขนาดนั้นเลยละ

415
00:27:27,240 --> 00:27:28,640
‎เด็กยุค 90 กลายเป็นอินฟลูเอนเซอร์

416
00:27:28,720 --> 00:27:30,160
‎มันแย่ขนาดนั้น

417
00:27:30,240 --> 00:27:35,000
‎เรามีอินฟลูเอนเซอร์ที่เรียกตัวเองว่านักธุรกิจ

418
00:27:40,320 --> 00:27:41,720
‎ลองคิดดูสิ

419
00:27:42,720 --> 00:27:46,000
‎พวกเขาเรียกตัวเองว่านักธุรกิจ
‎ตอนออกแบบเคสมือถือ

420
00:27:46,080 --> 00:27:47,400
‎ในแบบสวีเดน

421
00:27:48,680 --> 00:27:50,560
‎ลายหินอ่อนทุกอัน จริงๆ นะ

422
00:27:51,400 --> 00:27:54,680
‎คุณอยากชี้แจงเรื่องอะไร
‎คดีฆาตกรรมพัลเมอ หรือเคสหินอ่อน

423
00:27:56,320 --> 00:27:58,760
‎การเรียกตัวเองว่านักธุรกิจจากการทำเคสมือถือ

424
00:27:58,840 --> 00:28:00,200
‎ในแบบสวีเดน

425
00:28:00,280 --> 00:28:03,600
‎ก็เหมือนบอกว่าคนขับจักรยาน
‎ส่งอาหารทำคลาสปั่นออกกำลัง

426
00:28:07,880 --> 00:28:10,200
‎เราคิดว่าตัวเองสูงส่ง

427
00:28:10,280 --> 00:28:13,480
‎ฉันดูรายการที่ชื่อว่า “แคตฟิช”

428
00:28:13,560 --> 00:28:18,440
‎มันเกี่ยวกับผู้คนที่คบหากันมานาน
‎โดยที่ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน

429
00:28:18,520 --> 00:28:22,120
‎มีเด็กยุค 90 คนหนึ่งในรายการ
‎เขาคบกับแฟนสาวมาสิบปี

430
00:28:22,200 --> 00:28:24,560
‎พวกเขาหมั้นกันแล้ว แต่ไม่เคยเจอกัน

431
00:28:24,640 --> 00:28:28,560
‎มีชายสองคนมาช่วยเขาหาคนคนนี้
‎เพื่อให้พวกเขาได้พบกัน

432
00:28:28,640 --> 00:28:32,240
‎พวกเขาถามเขา “ทำไมยังไม่เคยเจอกันล่ะ”

433
00:28:32,320 --> 00:28:36,040
‎เขาก็แบบ “ไม่ละ เธอยุ่งเกินไป”

434
00:28:38,520 --> 00:28:40,680
‎ปฏิกิริยาก็คือ ในสิบปีเนี่ยนะ

435
00:28:41,720 --> 00:28:44,680
‎ฉันว่าคุณน่าจะหาเวลาว่างในตารางได้บ้างนะ

436
00:28:46,000 --> 00:28:48,800
‎พวกเขาแบบว่า “โอเค แต่คุณเคยคุย
‎โทรศัพท์กันบ้างไหม”

437
00:28:48,880 --> 00:28:51,400
‎เขาก็แบบว่า “ไม่เคย
‎แต่ผมเคยได้ยินเสียงเธอนะ”

438
00:28:52,600 --> 00:28:54,360
‎พวกเขาแบบ “เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย”

439
00:28:54,440 --> 00:28:57,000
‎สุดท้ายเขาก็บอกว่า
‎“ไหนให้เราดูผู้หญิงคนนั้นหน่อย”

440
00:28:57,080 --> 00:28:59,080
‎เขาบอก “คุณไม่เชื่อผมแน่”

441
00:29:00,960 --> 00:29:02,840
‎“เธอคือเคที่ เพร์รี่” “แหงสิ”

442
00:29:03,800 --> 00:29:06,600
‎คงจะได้คบกับเคที่ เพร์รี่มั้ง

443
00:29:06,680 --> 00:29:10,560
‎เราคิดว่าตัวเองมาก ถ้าเราไม่ได้
‎เป็นอินฟลูเอนเซอร์ เราจะทำอย่างอื่น

444
00:29:10,640 --> 00:29:12,160
‎ฉันเจอหนุ่มคนหนึ่งที่ปาร์ตี้

445
00:29:12,240 --> 00:29:15,360
‎และไม่รู้ทำไม เขาก็เริ่มพูดเรื่องตัวเอง

446
00:29:23,400 --> 00:29:25,240
‎เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นเลย

447
00:29:26,160 --> 00:29:29,800
‎เราเริ่มคุยกันเรื่องงาน
‎ฉันบอกว่า “ฉันเป็นตลก”

448
00:29:29,880 --> 00:29:32,080
‎เขาตอบว่า “แปลกจัง”

449
00:29:33,560 --> 00:29:34,920
‎ฉันก็ตอบว่า “ขอบคุณ”

450
00:29:35,760 --> 00:29:37,360
‎ฉันเลยถามว่าเขาทำงานอะไร

451
00:29:37,440 --> 00:29:39,360
‎เขาบอกว่า “ผมบีตบ็อกซ์”

452
00:29:43,000 --> 00:29:46,200
‎“โทษนะ ฉันไม่ได้หมายถึงงานอดิเรกคุณ
‎ฉันหมายถึงคุณทำงานอะไรน่ะ”

453
00:29:46,960 --> 00:29:48,920
‎“นั่นคืองานผม”

454
00:29:49,000 --> 00:29:51,600
‎“โอเค คุณเล่นกลองด้วยปากคุณ
‎นั่นคืองานของคุณ”

455
00:29:52,440 --> 00:29:57,040
‎เขาบอกฉันว่าเขาไปหา “โค้ชการหายใจ”
‎อาทิตย์ละครั้ง

456
00:29:57,120 --> 00:29:59,000
‎เพราะว่า “การหายใจสำคัญในตอนดรอป”

457
00:30:00,720 --> 00:30:03,080
‎ไม่มีใครสังเกตความแตกต่างหรอก จริงๆ นะ

458
00:30:03,160 --> 00:30:04,920
‎เขาอยากบีตบ็อกซ์ให้เก่งที่สุดในโลก

459
00:30:05,000 --> 00:30:08,400
‎ทั้งโลกมีคนบีตบ็อกซ์อยู่สองคนมั้ง
‎คงไม่ยากหรอก เอาสิ

460
00:30:10,320 --> 00:30:13,240
‎แล้วเขาก็บอกว่าเขาจะปล่อยเดโมเพลงออกมา

461
00:30:14,640 --> 00:30:16,000
‎“อยากฟังไหม”

462
00:30:19,000 --> 00:30:20,080
‎“ไม่อะ”

463
00:30:21,080 --> 00:30:22,080
‎ฉันไม่ได้พูดออกไป

464
00:30:22,160 --> 00:30:27,320
‎ฉันบอกว่า “ฉันไม่มีหูฟังเลย โทษทีนะ”

465
00:30:27,920 --> 00:30:30,640
‎แล้วเขาก็พูดว่า
‎“ผมแสดงให้ดูสดๆ เลยได้นะถ้าคุณต้องการ”

466
00:30:33,880 --> 00:30:35,080
‎จริงสิ

467
00:30:36,080 --> 00:30:37,960
‎ตลอดสามนาที ฉันยืนอยู่ตรงนั้น

468
00:30:38,720 --> 00:30:41,400
‎หวังว่าเขาจะหอบหืดกำเริบ

469
00:30:43,080 --> 00:30:45,760
‎ฉันจะมีอารมณ์ร่วมกับบีตบ็อกซ์ยังไงเหรอ

470
00:30:46,320 --> 00:30:49,520
‎ฉันยืนอยู่ตรงนั้น… “ฉันคงต้องโยกนิดหน่อย
‎ฉันจะโยกนิดหน่อยแล้วกัน”

471
00:30:50,640 --> 00:30:53,480
‎ฉันโยกนิดๆ แล้วก็คิดว่า
‎“ฉันจะยกแขนขึ้น” ฉันยกแขนขึ้น

472
00:30:54,840 --> 00:30:57,040
‎ฉันคิดว่า “ฉันเงียบเกินไป”

473
00:30:57,760 --> 00:31:00,280
‎“ฉันจับจังหวะไม่ได้ แต่ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง”
‎ฉันเลยเริ่มส่งเสียง “เย่”

474
00:31:01,800 --> 00:31:02,760
‎“อาฮะ”

475
00:31:04,200 --> 00:31:05,720
‎ใช่ แบบนั้นน่ะ

476
00:31:07,000 --> 00:31:09,280
‎ฉันไม่เคยรู้สึกเป็นคนขาว
‎ขนาดนั้นมาก่อนเลยในชีวิต

477
00:31:09,360 --> 00:31:13,800
‎ฉันไม่เคยมีอารมณ์ร่วมกับบีตบ็อกซ์เลย

478
00:31:13,880 --> 00:31:15,960
‎เหมือนดูคนขี่ม้าน่ะ

479
00:31:16,560 --> 00:31:18,800
‎คุณควรจะพูดอะไรเหรอ
‎“โดดได้สวย” อย่ามาถามฉัน

480
00:31:20,120 --> 00:31:23,320
‎เหมือนโดนคนถือปืนจับเป็นตัวประกัน

481
00:31:23,400 --> 00:31:26,880
‎ฉันรู้สึกเหมือนเป็นงู่เห่า
‎โผล่หัวออกมาจากตะกร้า จริงๆ นะ

482
00:31:29,040 --> 00:31:32,360
‎เข้าใจไหม คุณมีลูกนะ

483
00:31:38,400 --> 00:31:39,560
‎วันหนึ่งเขาอาจกลับบ้านมาพูดว่า

484
00:31:39,640 --> 00:31:43,000
‎“แม่ วันเกิดผมขอแค่โค้ชการหายใจ”

485
00:31:44,520 --> 00:31:46,480
‎“รู้อะไรไหม เดวิด”

486
00:31:48,040 --> 00:31:50,520
‎“แม่จะซื้อปืนลมให้ลูกเป่าหัวตัวเองซะ”

487
00:32:05,360 --> 00:32:06,280
‎แต่เรามีอะไรกันแล้ว

488
00:32:08,480 --> 00:32:12,880
‎งั้นก็… ก็ได้

489
00:32:14,480 --> 00:32:19,720
‎ผ้าม่านพวกนี้สีแดงหรือเปล่า ว่าไง ใช่…

490
00:32:21,760 --> 00:32:24,560
‎ฉันไม่กล้ามองตาคุณแล้ว

491
00:32:25,200 --> 00:32:26,800
‎ฉันอับอายหน่อยๆ นะเนี่ย

492
00:32:32,440 --> 00:32:35,720
‎แต่ก็เป็นไปได้ด้วยดี เขาตามฉัน
‎ไปจนถึงบ้าน ซึ่งก็ดีนะ

493
00:32:36,520 --> 00:32:38,440
‎เราเข้าบ้านและล็อกประตู

494
00:32:39,240 --> 00:32:40,680
‎ฉันบอกว่า “คุณจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น

495
00:32:42,000 --> 00:32:44,000
‎คุณจะบีตบ็อกซ์จนฉันตายไปเลยก็ได้ ฉันไม่สน”

496
00:32:46,800 --> 00:32:52,200
‎เราจะมีอะไรกัน และรู้ไว้นะ ต้องเล้าโลมด้วย

497
00:32:53,920 --> 00:32:55,720
‎คุณควรอมนกเขาสิ

498
00:32:57,840 --> 00:33:01,720
‎มีอย่างอื่นที่ฉันชอบกว่านั้นนะ จะบอกให้

499
00:33:03,000 --> 00:33:04,440
‎แต่ฉันก็เป็นแค่มนุษย์ ฉันเลยทำไป

500
00:33:05,280 --> 00:33:07,680
‎ฉันคุกเข่าลง

501
00:33:09,360 --> 00:33:11,760
‎ฉันจะไม่มองตาใครแล้วนะ
‎จะบอกให้ ฉันไม่มองจริงๆ

502
00:33:13,800 --> 00:33:20,360
‎แต่ฉันก็เริ่มคุกเข่า และเริ่มเตรียมพร้อมสำหรับ…

503
00:33:20,440 --> 00:33:22,440
‎การอาเจียน และขาดอากาศหายใจ

504
00:33:23,800 --> 00:33:27,840
‎และการบาดเจ็บบริเวณต้นคอ

505
00:33:28,800 --> 00:33:31,200
‎ฉันเตรียมพร้อมสำหรับทุกอย่าง

506
00:33:31,720 --> 00:33:33,560
‎ฉันเลยนั่งลง และ…

507
00:33:38,280 --> 00:33:41,200
‎“เริ่มลงมือ” ฟังดูไม่เหมาะเลย

508
00:33:42,520 --> 00:33:47,320
‎ฉันเริ่มสนุก แบบนี้ดีขึ้นหน่อย ฉันเริ่มสนุก

509
00:33:48,920 --> 00:33:52,040
‎พอผ่านไปสักพัก ฉันก็รู้สึกว่ามีมือ…

510
00:33:54,960 --> 00:33:56,040
‎บน…

511
00:33:57,280 --> 00:34:01,280
‎ใช่เลย…

512
00:34:01,360 --> 00:34:02,240
‎หัวฉัน

513
00:34:03,480 --> 00:34:05,440
‎และมือก็เริ่มนวด

514
00:34:06,480 --> 00:34:09,880
‎ฉันทำแบบนี้ และเขาก็ทำแบบนี้
‎เหมือนพายุทอร์นาโดเลย

515
00:34:10,480 --> 00:34:13,360
‎“เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย”

516
00:34:16,040 --> 00:34:18,400
‎ฉันไม่กล้าพูดเลยว่า “เคารพร่างกายฉันหน่อย”

517
00:34:19,239 --> 00:34:20,840
‎ฉันคิดว่า “เรากำลังสนุกกันเลยข้างล่างนั่น”

518
00:34:21,719 --> 00:34:25,040
‎มันก็เลยไปต่อเรื่อยๆ สักพักฉันก็จับจังหวะได้

519
00:34:25,120 --> 00:34:27,920
‎เปิดเพลงเต้น และมันกันเลย

520
00:34:37,159 --> 00:34:42,679
‎แต่ฉันเวียนหัวนะ คุณรู้ไหม
‎ฉันแบบว่า “ฉันมาลงเอยแบบนี้ได้ไง”

521
00:34:43,600 --> 00:34:45,920
‎“ฉันอยู่กับพ่อแม่จริงๆ หรือเปล่า”
‎ฉันคิดอะไรแบบนั้นน่ะ

522
00:34:49,080 --> 00:34:53,159
‎พอผ่านไปสักพักฉันคิดว่า
‎“ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่”

523
00:34:53,239 --> 00:34:56,960
‎ฉันก็คิดได้ว่าฉันนั่งอยู่ อ้าปากกว้าง

524
00:34:58,800 --> 00:35:00,360
‎พร้อมมีคนนวดหัวให้

525
00:35:02,640 --> 00:35:03,880
‎เราไม่ได้อยู่ที่สปานะ

526
00:35:04,840 --> 00:35:06,640
‎ถ้าฉันต้องใช้มือขวาช่วยเขา

527
00:35:06,720 --> 00:35:08,080
‎เขาก็จะนวดมือซ้ายให้ฉัน

528
00:35:09,640 --> 00:35:11,960
‎ถ้าเล่นท่า 69 “ช่วยนวดเท้าให้ฉันด้วยได้ไหม”

529
00:35:17,000 --> 00:35:19,880
‎ฉันจำไปทั้งชีวิตเลย

530
00:35:21,320 --> 00:35:24,240
‎ทีนี้ พอฉันไปหาช่างทำผม
‎และพวกเขาเริ่มใส่แชมพูสระผมให้…

531
00:35:32,840 --> 00:35:37,000
‎หลังจากนั้น ฉันก็รู้ว่าฉันเป็นหนองในเทียม
‎ไม่ก็กระเพาะปัสสาวะอักเสบ

532
00:35:38,320 --> 00:35:40,200
‎ปรากฏว่าเป็นทั้งสองโรค

533
00:35:41,320 --> 00:35:44,760
‎ฉันต้องสั่งชุดตรวจหนองในเทียม
‎เพราะฉันจะไม่ไปหาหมอสูติฯ

534
00:35:44,840 --> 00:35:49,120
‎ฉันจะไม่สบตาเธอ และบอกว่า
‎ฉันไปปาร์ตี้มา ไม่เอาหรอก

535
00:35:49,840 --> 00:35:53,040
‎ฉันเลยสั่งชุดตรวจหนองในเทียมมา
‎ส่งมาในซองสีขาวเรียบๆ

536
00:35:53,120 --> 00:35:55,520
‎ชุดตรวจหนองในเทียมหนึ่งชิ้น
‎ถุงยางอนามัยหนึ่งชิ้น

537
00:35:57,440 --> 00:35:58,760
‎ไม่มีข้อความใดๆ

538
00:35:59,600 --> 00:36:01,280
‎เหมือนโดนหลอกด่าเลย

539
00:36:02,320 --> 00:36:04,280
‎“เอาไปใช้สิ นังร่าน” มัน…

540
00:36:07,400 --> 00:36:10,520
‎แต่ด้วยความโง่ของฉัน ฉันก็ทำ
‎ของเหลวในหลอดตรวจหก

541
00:36:10,600 --> 00:36:12,720
‎ฉันเลยตรวจไม่ได้ ต้องสั่งอันใหม่

542
00:36:12,800 --> 00:36:18,640
‎แล้วก็เหมือนเดิม มีซองขาวส่งมา
‎ชุดตรวจหนองในเทียมกับถุงยาง

543
00:36:20,320 --> 00:36:22,680
‎ลองคิดดูสิพวกเขาจะ
‎ซุบซิบกันขนาดไหน จริงๆ นะ

544
00:36:24,200 --> 00:36:26,200
‎ครั้งหน้าต้องส่งดิลโด้มาแน่ๆ

545
00:36:27,200 --> 00:36:29,240
‎พร้อมกับข้อความว่า “เลิกสำส่อนได้แล้ว”

546
00:36:30,360 --> 00:36:35,520
‎เหมือนขายนิตยสารคริสต์มาสน่ะ
‎ยิ่งขายเยอะเท่าไหร่ รางวัลก็ดีขึ้น

547
00:36:36,920 --> 00:36:41,400
‎ครั้งหน้าฉันคงได้เซ็กซ์ทอย สนุกแน่

548
00:36:45,640 --> 00:36:47,280
‎เวลาตอนนั้นไม่เหมาะเลย

549
00:36:47,360 --> 00:36:49,840
‎แน่นอน ฉันก็ไม่รู้ว่าจะมีเวลาไหน
‎ที่เหมาะจะเป็นหนองในเทียม

550
00:36:50,680 --> 00:36:52,800
‎น่ารำคาญมาก เพราะตอนนั้น
‎ฉันไปคอสตาริกาพอดี

551
00:36:53,840 --> 00:36:55,280
‎เพื่อหัดโต้คลื่น

552
00:37:02,400 --> 00:37:04,720
‎ฉันเหนื่อยกับงานมาก เหนื่อยจริงๆ

553
00:37:04,800 --> 00:37:08,920
‎ฉันต้องหาความสงบ ค้นหาตัวเอง อะไรทำนองนั้น

554
00:37:09,000 --> 00:37:11,520
‎การเดินทางไปคอสตาริกาใช้เวลา 34 ชั่วโมง

555
00:37:11,600 --> 00:37:13,880
‎ถึงลอนดอนก็ไม่เหลือความสงบแล้ว

556
00:37:15,280 --> 00:37:18,800
‎พอฉันไปถึง สาวๆ ใส่ขาสั้นกับเสื้อกล้ามกัน

557
00:37:18,880 --> 00:37:20,680
‎กินมูสลี่เป็นของว่าง

558
00:37:21,960 --> 00:37:26,240
‎“เยี่ยมเลย ฉันมีเวลาสองนาทีเพื่อลด 40 กิโล
‎ต้องวิเศษมากแน่”

559
00:37:30,800 --> 00:37:33,560
‎คำถามแรกที่พวกเขาถามคือ
‎“คุณเคยโต้คลื่นมาก่อนหรือเปล่า”

560
00:37:36,480 --> 00:37:40,000
‎“คิดว่าไงล่ะ อ้วนเป็นตุ่มแบบนี้ โง่หรือเปล่า”

561
00:37:45,480 --> 00:37:48,600
‎วันแรก เราตื่นตีห้าครึ่งเพื่อเล่นโยคะ

562
00:37:49,920 --> 00:37:53,280
‎สำหรับฉันโยคะคือการนอน

563
00:37:53,880 --> 00:37:56,640
‎จุดเทียนและโยนมะม่วง

564
00:37:57,560 --> 00:38:00,920
‎เราต้องทำท่าหมาหมอบ ยื่นก้นขึ้นฟ้า

565
00:38:01,000 --> 00:38:03,880
‎เป็นเวลา 45 นาที และหายใจ

566
00:38:04,800 --> 00:38:07,200
‎ฉันนี่หอบพะงาบๆ เลย

567
00:38:08,400 --> 00:38:09,920
‎มีการรับประกันการโต้คลื่นด้วย

568
00:38:10,000 --> 00:38:13,080
‎“คุณจะโต้คลื่นเป็นร้อยเปอร์เซ็นต์”

569
00:38:13,160 --> 00:38:14,200
‎เขียนไว้บนเว็บไซต์เลยนะ

570
00:38:14,280 --> 00:38:16,840
‎“คุณจะโต้คลื่นเป็นร้อยเปอร์เซ็นต์”

571
00:38:17,720 --> 00:38:20,040
‎พวกเขาต้องเปลี่ยนเป็น 99 เปอร์เซ็นต์

572
00:38:23,760 --> 00:38:27,160
‎คนโต้คลื่นคือกลุ่มคนที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยเจอ

573
00:38:27,240 --> 00:38:31,440
‎พวกเขาจะตื่นมาตอนเช้า “วันนี้โต้คลื่นมาด้วย”

574
00:38:33,840 --> 00:38:36,760
‎“ฉันกินยาอีมา หุบปากเถอะ”

575
00:38:38,840 --> 00:38:40,000
‎มันแย่มากเลย

576
00:38:40,080 --> 00:38:43,080
‎ฉันไปที่นั่นเพื่อค้นหาตัวเอง ฉันหาไม่เจอเลย

577
00:38:43,600 --> 00:38:47,440
‎พอฉันกลับบ้าน ฉันแบบว่า
‎“ทีนี้เอาไงดีล่ะ อ่านดวงตามราศีเหรอ”

578
00:38:47,520 --> 00:38:52,120
‎มีใครที่นี่ชอบอ่านดวงบ้าง ปรบมือหน่อย

579
00:38:53,840 --> 00:38:56,680
‎ใช่เลย มีคนเพี้ยนสามพันคนได้

580
00:38:58,760 --> 00:38:59,920
‎ขอบคุณที่มานะคะ

581
00:39:02,360 --> 00:39:04,680
‎ฉันก็อ่านดวงเหมือนกัน

582
00:39:05,560 --> 00:39:08,360
‎ฉันก็เหมือนกัน แต่ฉันไม่แน่ใจว่า
‎พวกคุณอยากเหมือนฉันหรือเปล่า

583
00:39:09,080 --> 00:39:13,000
‎ฉันชอบอ่านดวง ชอบความคิดที่ว่า
‎จะมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นเมื่อถึงเวลา

584
00:39:17,120 --> 00:39:19,360
‎สงสัยเพิ่งมีคนถูกไล่ออก

585
00:39:23,000 --> 00:39:26,320
‎ฉันชอบดูดวง แต่ฉันไม่สนใจ
‎เรื่องดวงดาวไร้สาระพวกนั้นหรอก

586
00:39:26,400 --> 00:39:29,440
‎ฉันไม่สนเลย ฉันอยากรู้ว่า
‎อันดับแรกนะ มีใครแอบชอบฉันไหม

587
00:39:30,760 --> 00:39:32,800
‎สอง ฉันจะรวยหรือเปล่า

588
00:39:32,880 --> 00:39:34,760
‎สาม พ่อแม่จริงๆ ของฉันจะหาฉันเจอไหม

589
00:39:34,840 --> 00:39:37,720
‎นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากรู้

590
00:39:38,440 --> 00:39:40,840
‎ฉันไปหาหมอดูมาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน

591
00:39:41,880 --> 00:39:44,040
‎พอฉันไปถึง อย่างแรกที่เธอพูดคือ…

592
00:39:46,040 --> 00:39:49,680
‎“ฉันเห็นคุณนั่งอยู่ในบ้าน… อย่างโดดเดี่ยว”

593
00:39:51,760 --> 00:39:53,040
‎“โอเค ยอดเยี่ยม

594
00:39:54,720 --> 00:39:57,200
‎ฉันจองไว้ชั่วโมงนึง ต้องสนุกแน่ๆ”

595
00:39:58,200 --> 00:39:59,640
‎“ไม่ๆ คุณชอบแน่ๆ”

596
00:39:59,720 --> 00:40:01,520
‎“ก็คงงั้น ฉันไม่มีทางเลือกนี่”

597
00:40:03,360 --> 00:40:07,880
‎แล้วเราก็ถึงช่วงสนุก
‎ตอนที่ฉันถาม แล้วเธอจะตอบว่าใช่หรือไม่

598
00:40:07,960 --> 00:40:12,720
‎เธอคุยกับเทวดาได้
‎หรืออะไรก็ช่าง เธอว่างั้นนะ

599
00:40:13,680 --> 00:40:15,000
‎ง่ายจังเลย

600
00:40:16,560 --> 00:40:19,320
‎ฉันไม่แน่ใจนะว่าจะโทรผ่านวายไฟ
‎ขึ้นไปได้ไหม แต่ถ้าเธอเชื่อก็ได้

601
00:40:20,200 --> 00:40:23,200
‎เธอบอกว่า “ถามคำถามมา
‎แล้วฉันจะตอบว่าใช่หรือไม่”

602
00:40:23,280 --> 00:40:28,720
‎ฉันจริงจังมาก “โอเค ฉันจะถาม
‎คำถามที่ฉันอยากได้คำตอบจริงๆ”

603
00:40:28,800 --> 00:40:33,520
‎ฉันเลยถามว่า “ฉันจะได้เป็นตำรวจหรือเปล่า”

604
00:40:33,600 --> 00:40:38,120
‎เธอเอาไพ่ทาโรต์ออกมา
‎“อ้าว เราจะเล่นอูโน่กันแล้วเหรอ”

605
00:40:39,680 --> 00:40:42,720
‎เธอบอกว่าา “ฉันจะกางไพ่ออกมา

606
00:40:42,800 --> 00:40:45,920
‎ถ้ามีไพ่ 13 ใบ คำตอบคือไม่

607
00:40:46,520 --> 00:40:49,040
‎ถ้าน้อยกว่า 13 ใบ คำตอบคือใช่”

608
00:40:49,120 --> 00:40:52,000
‎“โอเค ตามนั้นก็ได้ เอาเลย ตามใจคุณ”

609
00:40:52,600 --> 00:40:55,480
‎เธอกางไพ่ออกมา แล้วก็ “เอ่อ

610
00:40:56,040 --> 00:41:00,480
‎ใช่ มีไพ่ 13 ใบ

611
00:41:02,440 --> 00:41:03,640
‎แปลว่าไม่”

612
00:41:04,320 --> 00:41:07,680
‎“ฉันเห็นคุณนับไพ่นะ ฉันไม่ได้โง่”

613
00:41:07,760 --> 00:41:10,120
‎แล้วเธอก็บอกฉันว่า “คุณเดตกับผู้ชายที่ไม่ดี”

614
00:41:10,200 --> 00:41:15,000
‎“ขอบคุณ ฉันรู้ ฉันเดตกับผู้ชาย
‎ที่กินนอนในรถบรรทุก ขอทีเถอะ”

615
00:41:16,400 --> 00:41:20,880
‎จริงนะ ฉันเคยเดตกับผู้ชาย
‎ที่กินนอนในรถบรรทุก

616
00:41:21,520 --> 00:41:25,080
‎นั่นคือตอนที่ฉันอยู่ที่เวสเตโรส บ้านเกิดฉัน

617
00:41:25,160 --> 00:41:29,000
‎ฉันอยู่ที่บาร์ เขาเดินมาหาฉันและพูดว่า

618
00:41:29,080 --> 00:41:30,720
‎“อยากกลับกับผมไหม”

619
00:41:31,360 --> 00:41:34,600
‎ฉันก็คิดว่า “คงไม่มีใครมาชวนฉันอีกแล้ว

620
00:41:36,160 --> 00:41:38,680
‎ฉันเลยต้องตอบตกลงเพื่อใช้ชีวิตบ้าง”

621
00:41:39,800 --> 00:41:41,720
‎เราเลยขึ้นรถเมล์

622
00:41:41,800 --> 00:41:44,840
‎สาย 309 ไปเฮอกานาส
‎ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

623
00:41:44,920 --> 00:41:47,360
‎เราเดินทาง 20 นาที 30 นาที

624
00:41:47,440 --> 00:41:51,000
‎ถ้าคุณชวนใครกลับบ้าน คุณต้องอยู่ในเมืองสิ

625
00:41:52,000 --> 00:41:55,800
‎จะให้ฉันข้ามพรมแดนไม่ได้หรอก
‎ฉันจะไม่ทำแบบนั้น

626
00:41:57,360 --> 00:42:00,360
‎เราอยู่บนรถเมล ผ่านไป 45 นาที
‎เรามาถึงถนนลูกรัง ตรงนั้นมืดมาก

627
00:42:00,440 --> 00:42:02,040
‎เขาบอกว่า “ลงตรงนี้แหละ”

628
00:42:05,200 --> 00:42:06,520
‎“แน่ใจเหรอ”

629
00:42:07,920 --> 00:42:09,160
‎“ใช่ ลงเลย”

630
00:42:09,240 --> 00:42:12,880
‎“โอเค เยี่ยม ฉันจะโดนลักพาตัวอีกแล้ว
‎ยอดเยี่ยมจริงๆ”

631
00:42:14,280 --> 00:42:16,760
‎- ผมรักคุณ
‎- ขอบคุณค่ะ

632
00:42:16,840 --> 00:42:18,040
‎นั่นคงเป็นเขา

633
00:42:20,760 --> 00:42:22,000
‎ขอบคุณที่มานะคะ

634
00:42:26,360 --> 00:42:28,920
‎เราเลยลงจากรถเมล์ ฉันคิดได้ว่า

635
00:42:29,000 --> 00:42:34,040
‎พยายามหนีไปก็คงไม่มีประโยชน์

636
00:42:34,120 --> 00:42:36,160
‎รู้ไหมคะว่าฉันวิ่งเร็วแค่ไหน

637
00:42:36,960 --> 00:42:38,880
‎ฉันวิ่งได้แค่เหยาะๆ เร็วสุดแค่นั้น จริงๆ นะคะ

638
00:42:40,400 --> 00:42:42,000
‎ตรงนั้นมืดมาก เรามองไม่เห็นอะไรเลย

639
00:42:42,080 --> 00:42:44,960
‎เขาเอาไฟฉายออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม

640
00:42:46,440 --> 00:42:48,960
‎เขาเอาไฟฉายไปที่บาร์ด้วย

641
00:42:50,080 --> 00:42:52,320
‎เป็นสัญญาณไม่ดีเลย

642
00:42:53,200 --> 00:42:56,160
‎เราเหมือนคนตาบอดสองคน
‎“เกิดอะไรขึ้นเหรอ”

643
00:42:58,120 --> 00:43:00,160
‎เราไปถึงที่จอดรถบรรทุก

644
00:43:00,240 --> 00:43:01,400
‎เขาบอกว่า “ผมอยู่ที่นี่”

645
00:43:03,800 --> 00:43:04,720
‎โอเค

646
00:43:05,320 --> 00:43:07,400
‎“บางทีคุณน่าจะบอกฉันก่อนนะ”

647
00:43:10,600 --> 00:43:13,240
‎แต่เราคบกันต่อด้วยนะ แปลกดี

648
00:43:13,320 --> 00:43:15,760
‎แต่ไม่ง่ายเลยที่จะบอกพ่อแม่ว่าบ้านเขาอยู่ไหน

649
00:43:15,840 --> 00:43:18,600
‎มีประเด็นบางอย่าง…
‎“ฉันบอกพ่อแม่ไม่ได้ ยังหรอก”

650
00:43:18,680 --> 00:43:22,360
‎คืนหนึ่ง พ่อแม่ฉันถามว่าฉันทำอะไรอยู่

651
00:43:22,440 --> 00:43:24,920
‎ฉันก็บอกว่า “ไปบ้านฟีลิกซ์”

652
00:43:25,000 --> 00:43:28,440
‎“ฟีลิกซ์ เขาอยู่นอกเมืองใช่ไหมลูก”

653
00:43:31,320 --> 00:43:34,160
‎“ประมาณนั้น ไกลกว่านั้นหน่อย”

654
00:43:34,240 --> 00:43:35,480
‎“ให้ไปส่งไหม”

655
00:43:35,560 --> 00:43:39,360
‎“ไม่เอา หนูจะขึ้นรถเมล์ไปเฮอกานาส”

656
00:43:40,440 --> 00:43:43,000
‎“หนูไม่เป็นไร”
‎“เขาอยู่ในวิลล่า หรือ…”

657
00:43:45,480 --> 00:43:49,680
‎“ก็ไม่ใช่วิลล่าหรอก มีแค่ชั้นเดียว”

658
00:43:50,560 --> 00:43:54,960
‎“โอเค บังกะโลเหรอ”
‎“ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ”

659
00:43:56,440 --> 00:43:57,880
‎“โอเค ห้องแถวเหรอ”

660
00:43:59,120 --> 00:44:00,920
‎“ก็มีบ้านเป็นแถวๆ นะ จะว่างั้นก็ได้”

661
00:44:02,080 --> 00:44:04,840
‎“อะพาร์ตเมนต์ใช่ไหม ไม่เอาน่า บอกมาเถอะ”

662
00:44:05,360 --> 00:44:07,840
‎“อะพาร์ตเมนต์ติดล้อค่ะ จะพูดยังไงดี”

663
00:44:08,640 --> 00:44:11,920
‎“ลูกคบกับคนไร้บ้าน เก่งมาก ยินดีด้วยนะ”

664
00:44:13,640 --> 00:44:19,400
‎เขามีสัญญาณเตือนเยอะมาก
‎เขาชอบกินซุปโรสฮิปด้วย

665
00:44:21,160 --> 00:44:23,760
‎ทำไมไม่เลิกกับเขาตั้งแต่ตอนนั้นนะ

666
00:44:25,720 --> 00:44:28,120
‎คืนวันหนึ่ง ฉันจะไปหาเขา
‎และเขาส่งข้อความมา

667
00:44:28,200 --> 00:44:30,000
‎“โจฮานน่า คุณช่วย…

668
00:44:32,160 --> 00:44:33,680
‎แวะซื้อซุปโรสฮิประหว่างทางได้ไหม”

669
00:44:36,200 --> 00:44:38,200
‎“แหงสิ หนุ่มที่ฉันคบด้วยจะกินซุปโรสฮิป”

670
00:44:39,720 --> 00:44:42,560
‎ฉันไม่ค่อยไปร้านขายอาหาร
‎นอกจากฉันจะรู้ว่าของที่อยากได้วางไว้ตรงไหน

671
00:44:42,640 --> 00:44:45,560
‎เพราะฉันหาอะไรไม่ค่อยเจอ

672
00:44:45,640 --> 00:44:48,880
‎คนที่ทำงานที่นั่นชอบมาคุยกับลูกค้า
‎ที่อยากแค่มาซื้อของ

673
00:44:48,960 --> 00:44:50,280
‎แต่นี่มันกะทันหันมาก

674
00:44:50,360 --> 00:44:52,680
‎ฉันเข้าไปและไม่รู้ว่าซุปอยู่ตรงไหน

675
00:44:52,760 --> 00:44:55,640
‎ฉันไม่รู้อะไรเลย ซุปร้อนหรือเย็น

676
00:44:56,200 --> 00:44:58,480
‎อยู่กับพวกนมหรือเปล่า หรือเยลลี

677
00:44:58,560 --> 00:45:02,200
‎ฉันหาอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่เจอ
‎โอเค ฉันคงต้องถามแล้วละ

678
00:45:02,280 --> 00:45:03,760
‎ฉันแค่ต้องถาม

679
00:45:03,840 --> 00:45:06,760
‎ฉันเห็นพนักงานหญิงคนหนึ่ง

680
00:45:07,400 --> 00:45:10,760
‎ฉันเดินเข้าไปทัก “ว่าไง สวัสดีค่ะ”

681
00:45:10,840 --> 00:45:15,440
‎ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นแน่ๆ จะพูดแบบนั้นทำไม

682
00:45:16,240 --> 00:45:20,000
‎ฉันคงทักไปว่า “หวัดดี” “ไงคะ”

683
00:45:23,800 --> 00:45:25,920
‎และเธอก็ตอบ “สวัสดีค่ะ”

684
00:45:28,040 --> 00:45:30,000
‎ที่เราคุยกันไม่ได้นานขนาดนี้แน่ๆ

685
00:45:32,080 --> 00:45:34,760
‎ฉันถามว่า “ขอถามอะไรหน่อยนะคะ”

686
00:45:36,040 --> 00:45:39,120
‎เธอบอกว่า “ได้สิคะ ถามมาได้เลย”

687
00:45:41,480 --> 00:45:42,600
‎ในที่สุดฉันก็พูดว่า “ฉันกะจะถามว่า…

688
00:45:45,040 --> 00:45:47,640
‎ซุปโรสฮิปน่ะอยู่ตรงไหนเหรอ
‎คุณไม่ต้องตามฉันมาหรอกนะ”

689
00:45:47,720 --> 00:45:50,440
‎แล้วเธอก็บอกว่า
‎“อ๋อ เดี๋ยวฉันพาไปดูซุปโรสฮิปนะคะ”

690
00:45:51,280 --> 00:45:55,000
‎เป็นการเดินที่ขายขี้หน้ามากในร้าน

691
00:45:55,080 --> 00:45:58,480
‎“ทำไมต้องทำแบบนี้”
‎พวกเขาอยากพาฉันไปนาร์เนีย

692
00:45:58,560 --> 00:46:02,320
‎โง่หรือเปล่า บอกว่าอยู่ตรงชั้นไหนก็พอ

693
00:46:06,120 --> 00:46:07,720
‎และฉันก็ไม่ชอบไปร้านเหล้าของรัฐด้วย

694
00:46:07,800 --> 00:46:11,480
‎มันแย่มากๆ ฉันอยากให้เหล้ามาหาฉันเอง
‎ฉันขอแค่นั้นแหละ

695
00:46:14,960 --> 00:46:18,680
‎แต่ฉันจะไปกินมื้อค่ำ
‎น่าจะกับไอ้หนุ่มรถบรรทุกนี่แหละ

696
00:46:19,720 --> 00:46:23,880
‎และพอคุณอายุ 20

697
00:46:23,960 --> 00:46:27,160
‎คุณต้องเอาดอกไม้ หรือไวน์
‎หรือของไร้สาระพวกนั้นไปด้วย

698
00:46:27,240 --> 00:46:31,280
‎ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับไวน์เลย แต่ซื้อก็ได้

699
00:46:31,360 --> 00:46:35,320
‎ฉันไปที่ชั้นวางไวน์ ฉันดูไวน์แดงทั้งหมด
‎และอ่านฉลาก

700
00:46:35,400 --> 00:46:38,120
‎ดูว่าขวดไหนแพงสุด เช็กแค่นั้นแหละ

701
00:46:38,200 --> 00:46:40,440
‎ฉันดูไวน์อยู่ และผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาข้างๆ

702
00:46:40,520 --> 00:46:44,160
‎เธอแบบว่า… “ฉันกำลังเล็งขวดนั้นไว้อยู่เลย”

703
00:46:51,880 --> 00:46:52,960
‎“อ๋อเหรอคะ”

704
00:46:54,880 --> 00:46:58,240
‎“คุณรู้ไหมว่าเข้ากับเมนูเนื้อหรือเปล่า”

705
00:47:00,600 --> 00:47:03,480
‎ฉันไม่รู้เลย ฉันกินวอดก้ากับกระทิงแดง
‎ตอนสุดสัปดาห์

706
00:47:04,840 --> 00:47:09,280
‎เหมือนเพนนี พาร์เนวิกถามพ่อแม่
‎เรื่องการคุมกำเนิดน่ะ

707
00:47:09,360 --> 00:47:11,920
‎เธอมีพี่น้องเป็นล้านคนได้มั้ง

708
00:47:16,440 --> 00:47:20,280
‎ฉันโสดมาพักใหญ่ๆ

709
00:47:20,360 --> 00:47:26,440
‎ฉันโชคดีที่ตอนนี้มีแฟนแล้ว เหลือเชื่อ

710
00:47:27,440 --> 00:47:28,600
‎ขอบคุณค่ะ

711
00:47:34,360 --> 00:47:36,680
‎เดี๋ยวเขาก็ทิ้งฉันแล้ว แต่ไม่เป็นไร

712
00:47:39,040 --> 00:47:40,360
‎ฉันอยู่ได้

713
00:47:41,040 --> 00:47:44,800
‎ฉันเป็นโสดมานานมาก

714
00:47:44,880 --> 00:47:49,080
‎ฉันไปเดตไม่เก่งเลย มีทินเดอร์กันไหม

715
00:47:50,200 --> 00:47:54,720
‎ไม่เยอะเท่าไหร่นะจากคนเป็นหมื่น

716
00:47:56,040 --> 00:47:59,440
‎ถ้าฉันรู้ทีหลังว่าพวกคุณเล่นทินเดอร์นะ
‎ฉันจะฆ่าทิ้งทีละคนเลย

717
00:48:02,080 --> 00:48:06,200
‎ไม่มีใครอยากยอมรับหรอก และฉันรู้สึก
‎แย่กว่าเดิมกับเรื่องที่ฉันจะสารภาพ

718
00:48:08,160 --> 00:48:10,080
‎ฉันมีทินเดอร์โกลด์

719
00:48:12,520 --> 00:48:14,280
‎มีคนเยาะเย้ย ฉันได้ยินนะ

720
00:48:16,160 --> 00:48:20,960
‎พอใช้ทินเดอร์โกลด์ คุณจะเห็นว่าใครชอบคุณ

721
00:48:21,840 --> 00:48:23,840
‎คุณเลือกได้ และย้ายไปต่างประเทศก็ได้

722
00:48:24,800 --> 00:48:28,800
‎ในแอปนะ ไม่ได้ขายบริการ

723
00:48:31,480 --> 00:48:33,600
‎ค่าบริการทินเดอร์โกลด์ 200 ครูนาต่อเดือน

724
00:48:34,280 --> 00:48:35,360
‎แพงกว่าค่าไฟอีก

725
00:48:37,240 --> 00:48:40,120
‎ฉันช่วยชีวิตเด็กได้เดือนละสามคนเลย
‎ตามที่ยูนิเซฟบอกนะ

726
00:48:41,240 --> 00:48:43,040
‎ไม่หรอก ไม่เหมาะกับฉัน

727
00:48:44,840 --> 00:48:48,000
‎สาเหตุที่ฉันสมัครทินเดอร์โกลด์
‎ก็คือฉันประหยัดเวลาได้เยอะ

728
00:48:48,840 --> 00:48:52,320
‎แหงสิ ประหยัดเวลาโดยการไป
‎ปัดซ้ายปัดขวาที่ออสเตรเลีย

729
00:48:56,440 --> 00:48:59,880
‎แต่ตอนฉันเริ่มเดตแฟนคนปัจจุบัน ฉันบ้ามาก

730
00:48:59,960 --> 00:49:02,400
‎ฉันบ้ามากตอนเดต

731
00:49:02,480 --> 00:49:05,920
‎ถ้าผ่านไปสิบนาทีแล้วเขาไม่ตอบฉัน

732
00:49:06,520 --> 00:49:07,560
‎ฉันจะสติแตกเลย

733
00:49:08,280 --> 00:49:12,400
‎สติแตกแบบสุดๆ ฉันอาจยืนอยู่กับเพื่อน แล้วแบบ…

734
00:49:16,400 --> 00:49:17,640
‎“โอเค”

735
00:49:18,560 --> 00:49:20,600
‎“โอเค”

736
00:49:21,480 --> 00:49:23,920
‎“โอเค ก็ได้”

737
00:49:24,000 --> 00:49:28,080
‎“จบแล้ว พอกันที ก็นะ”

738
00:49:28,960 --> 00:49:31,960
‎แล้วเพื่อนฉันก็จะแบบ “แม่ง เอาอีกแล้ว”

739
00:49:34,200 --> 00:49:38,440
‎เธอจะแบบว่า
‎“โจฮานน่า วันนี้พวกเธอคุยกันยัง หรือ…”

740
00:49:39,240 --> 00:49:41,880
‎ฉันก็แบบ “ใช่ เราคุยกันแล้ว”

741
00:49:43,320 --> 00:49:47,960
‎“แปลว่ากลับมาคุยกันแล้วเหรอ”
‎“ไม่ คุยแล้ว แต่ตอนนี้ไม่ได้คุยนี่ ใช่ไหม”

742
00:49:49,480 --> 00:49:53,000
‎“โอเค แต่วันนี้คุยกันแล้ว
‎เธอก็น่าจะรู้ว่าเขาทำอะไรอยู่”

743
00:49:54,160 --> 00:49:55,320
‎“ใช่

744
00:49:56,640 --> 00:49:58,160
‎เขาอยู่งานศพ

745
00:49:59,680 --> 00:50:02,880
‎เขาอยู่ที่งานศพ เฟลีเซียจากเราไปแล้ว

746
00:50:02,960 --> 00:50:04,920
‎และเขาเป็นคนแรกที่ไปถึง
‎เขาซื้อดอกไม้ไปให้ด้วย

747
00:50:05,840 --> 00:50:09,080
‎เขาจะซื้อดอกไม้ให้ฉันไหม ไม่หรอก
‎แต่ซื้อให้เฟลีเซียได้

748
00:50:09,160 --> 00:50:10,160
‎พวกนั้นกำลังเอากันอยู่แน่ๆ

749
00:50:11,720 --> 00:50:15,880
‎มีอะไรกันในโลงศพ ฉันรู้เลย”

750
00:50:18,760 --> 00:50:19,640
‎แล้วเพื่อนฉันก็แบบ “เอ่อ

751
00:50:19,720 --> 00:50:21,600
‎ถ้าเขาชอบมีอะไรกับศพ เธอคงรู้ไปแล้วละ”

752
00:50:23,240 --> 00:50:24,640
‎“เรื่องแบบนี้ไม่รู้หรอก

753
00:50:25,880 --> 00:50:29,000
‎ฉันคงเอากับมิค เขาจะเป็นหรือตาย
‎ไม่ต่างอะไรสำหรับฉัน”

754
00:50:32,840 --> 00:50:34,160
‎ขอบคุณค่ะ พวกคุณน่ารักมาก

755
00:50:37,360 --> 00:50:38,760
‎ก่อนที่ฉันจะเจอแฟนฉัน

756
00:50:38,840 --> 00:50:41,400
‎ฉันสงสัยมาตลอดว่า
‎เซ็กซ์กับคนที่เป็นหอบจะเป็นยังไง

757
00:50:43,840 --> 00:50:46,360
‎คนเรามักจะเป็นหอบไปจนถึงตอนที่ต้องมีเซ็กซ์

758
00:50:46,880 --> 00:50:48,880
‎ไม่เคยได้ยินใครบอก “ผมเป็นหอบ

759
00:50:48,960 --> 00:50:51,160
‎ผมเลยเอาเครื่องช่วยหายใจมาด้วย”

760
00:50:51,840 --> 00:50:53,000
‎ไม่เคยได้ยินใครพูดแบบนั้น

761
00:50:54,000 --> 00:50:56,240
‎ฉันไม่รู้ว่าแฟนฉันเป็นหอบ

762
00:50:56,320 --> 00:50:59,680
‎แต่เวลาคุณอยากมีเซ็กซ์กับคนที่ชอบ

763
00:50:59,760 --> 00:51:02,960
‎คุณอยากให้มันดี

764
00:51:03,560 --> 00:51:07,120
‎ฉันเตรียมพร้อมทุกอย่าง โกนขนทั้งตัว

765
00:51:07,200 --> 00:51:10,520
‎ทาครีม กินสับปะรดมาหลายอาทิตย์

766
00:51:11,960 --> 00:51:14,720
‎ฉันวิ่งไปร้านขายยา และเจอ… ก็ไม่ได้วิ่งหรอก

767
00:51:15,440 --> 00:51:20,520
‎ฉันเดินไปร้านขายยา และเจอสิ่งที่เรียกว่า
‎ยาดับกลิ่นสำหรับน้องสาว

768
00:51:22,080 --> 00:51:24,600
‎ไม่หรอก มันเรียกว่าสเปรย์ร่วมรัก

769
00:51:25,360 --> 00:51:26,760
‎ฉันซื้อมาหลายขวดเลย

770
00:51:26,840 --> 00:51:29,040
‎ฉันใช้ขวดแรกไป “ไม่ ฉันจะใช้อีกขวดด้วย

771
00:51:29,120 --> 00:51:31,000
‎ใช้ขวดสามด้วยเลยแล้วกัน”

772
00:51:32,080 --> 00:51:34,240
‎แต่สิ่งที่ฉันไม่รู้ก็คือ คนเป็นหอบ…

773
00:51:38,360 --> 00:51:40,680
‎มักจะมีปัญหา… กับกลิ่น

774
00:51:42,200 --> 00:51:43,560
‎แล้วก็น้ำหอม และของพวกนั้น

775
00:51:45,200 --> 00:51:46,280
‎เขาเลย…

776
00:51:51,200 --> 00:51:52,680
‎ใช้ปากกับฉัน

777
00:51:55,200 --> 00:51:58,440
‎และจู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าเขาเริ่มตัวสั่น

778
00:52:01,760 --> 00:52:08,280
‎ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกดีที่สุดในชีวิตเลย

779
00:52:12,200 --> 00:52:16,480
‎รู้จักไวเบรเตอร์ความดันอากาศไหม
‎ฉันคิดว่า “เขาฝึกมาอย่างดี

780
00:52:17,560 --> 00:52:24,520
‎เขาฝึกการใช้ปากมา เยี่ยมเลย”

781
00:52:24,600 --> 00:52:28,000
‎ฉันเลยปล่อยเขาทำต่อไป จนเขาเริ่มไอ

782
00:52:29,520 --> 00:52:32,160
‎ซึ่งก็เป็นประสบการณ์ร่วมรักที่ดีที่สุด
‎ในชีวิตฉันเหมือนกัน

783
00:52:33,040 --> 00:52:36,160
‎หนุ่มๆ คะ ถ้าคุณไม่เคยไอใส่น้องสาวแฟน
‎กลับบ้านไปทำเลยนะ

784
00:52:37,320 --> 00:52:40,480
‎โควิดเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน

785
00:52:41,480 --> 00:52:43,840
‎ตอนโควิดระบาดครั้งแรก ฉันพร้อมมาก

786
00:52:45,960 --> 00:52:48,800
‎ถ้ามีคนไอบนรถเมล์ “ฉันจะพาคุณกลับบ้าน”

787
00:52:49,600 --> 00:52:51,680
‎แอนเดอร์ส เทกเนล “ทุกคนต้องฉีดวัคซีน”

788
00:52:51,760 --> 00:52:53,840
‎“เหยียดผู้หญิงนี่”

789
00:53:06,960 --> 00:53:10,640
‎และฉันคิดด้วยว่าฉันชอบเพศตรงข้าม
‎เพราะฉันเป็นโรคกลัว

790
00:53:14,680 --> 00:53:17,400
‎มันเรียกว่าโรคกลัวรู

791
00:53:18,640 --> 00:53:20,040
‎ฉันเกลียดรูมากๆ

792
00:53:20,800 --> 00:53:22,760
‎ฉันรู้สึกว่าจะมีบางอย่างออกมาจากรู

793
00:53:23,400 --> 00:53:25,720
‎เช่นตำรวจในติ๊กต็อก

794
00:53:28,280 --> 00:53:32,240
‎ฉันรู้สึกว่าถ้าฉันใช้ปากให้สาว
‎และฉันเห็นมัน ฉันจะแบบ “ไม่นะ”

795
00:53:32,760 --> 00:53:35,480
‎เธออาจข่มขู่ฉันด้วยน้องสาวเธอได้

796
00:53:36,120 --> 00:53:39,480
‎“ถ้าคุณไม่เอาขยะไปทิ้ง คุณรู้นี่ว่าต้องเจออะไร”

797
00:53:41,200 --> 00:53:45,000
‎ฉันเกลียดรู รูทุกแบบ

798
00:53:46,160 --> 00:53:50,240
‎ฉันกลับบ้านมาหาแม่กับน้องสาวเพื่อบอกพวกเขา

799
00:53:50,320 --> 00:53:52,840
‎เป็นบทสนทนาที่จริงจัง
‎“นั่งก่อน หนูมีอะไรจะบอก”

800
00:53:54,240 --> 00:53:56,800
‎พวกเขากังวลมาก ฉันบอกว่า “โอเค เอ่อ…

801
00:53:58,160 --> 00:54:00,040
‎หนูเป็นโรคกลัวรู

802
00:54:02,040 --> 00:54:03,520
‎“และมันยากมากสำหรับหนู”

803
00:54:05,280 --> 00:54:07,400
‎และน้องฉันก็บอกว่า “โจฮานน่า”

804
00:54:08,080 --> 00:54:10,480
‎“ฉันก็กลัวรูเหมือนกัน

805
00:54:12,240 --> 00:54:13,800
‎น่าจะเป็นกรรมพันธุ์”

806
00:54:16,160 --> 00:54:19,160
‎“ฉันมาจากโปรตุเกส ไม่น่าใช่นะ”

807
00:54:19,240 --> 00:54:23,880
‎ขอบคุณ ขอบคุณค่ะ อะวิชีแอรีนา
‎ขอบคุณที่มานะคะ

808
00:54:23,960 --> 00:54:24,920
‎พวกคุณยอดเยี่ยมมาก

809
00:54:26,760 --> 00:54:28,280
‎ขอบคุณ

810
00:54:28,960 --> 00:54:30,000
‎ขอบคุณค่ะ

811
00:59:39,440 --> 00:59:41,440
‎คำบรรยายโดย ฐานิต พันธุ์เจริญ