1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:08,240 --> 00:00:13,120
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)

4
00:00:45,240 --> 00:00:46,680
‎ผมไม่รู้วิธีจูบผู้หญิง

5
00:00:49,600 --> 00:00:52,080
‎กลัวมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว

6
00:00:53,200 --> 00:00:55,120
‎การจูบผู้หญิงทำให้ผมกลัวมาก

7
00:00:55,600 --> 00:00:58,200
‎ไม่นานมานี้ ผมเจอคนที่ผมชอบมาก

8
00:00:59,120 --> 00:01:01,600
‎ตอนจบเดตแรก ผมจูบเขาไม่สำเร็จ

9
00:01:02,440 --> 00:01:03,280
‎พยายามแล้ว

10
00:01:04,280 --> 00:01:05,840
‎เขาไม่เก็ตว่าผมจะทำอะไร

11
00:01:07,040 --> 00:01:08,720
‎เดตแรก ผมจูบเขาไม่สำเร็จ

12
00:01:09,400 --> 00:01:11,400
‎เดตครั้งที่สองก็ไม่สำเร็จเหมือนกัน

13
00:01:11,920 --> 00:01:13,120
‎เรานัดเดตครั้งที่สาม

14
00:01:13,200 --> 00:01:15,440
‎ระหว่างทาง ผมรู้สึกกดดันมาก

15
00:01:16,160 --> 00:01:17,800
‎เพราะยิ่งเรานัดกันเดต

16
00:01:19,160 --> 00:01:20,840
‎ยิ่งพยายามเท่าไหร่

17
00:01:21,600 --> 00:01:22,840
‎ก็ยิ่งกดดันขึ้นเรื่อยๆ

18
00:01:23,480 --> 00:01:25,280
‎เหมือนใบขับขี่เลยนะ

19
00:01:26,440 --> 00:01:27,720
‎ถ้าเราสอบไม่ผ่านครั้งนึง

20
00:01:28,320 --> 00:01:29,640
‎เราฮึดสู้ อ่านหนังสือ

21
00:01:30,120 --> 00:01:32,600
‎แต่ถ้าสามครั้ง ขึ้นรถเมล์เถอะ ไอ้กากเอ๊ย

22
00:01:33,960 --> 00:01:36,000
‎ที่นี่มีใครสอบไม่ผ่านหลายครั้งบ้างไหม

23
00:01:36,080 --> 00:01:37,520
‎ถ้ามีช่วยปรบมือด้วย เอาเลย

24
00:01:38,040 --> 00:01:39,320
‎คุณเองก็ภูมิใจ

25
00:01:39,400 --> 00:01:41,560
‎"เราอ่านป้ายสัญญาณไม่เป็นโว้ย"

26
00:01:42,720 --> 00:01:44,760
‎มีบางคนยกมือขึ้น พวกคุณไม่ได้…

27
00:01:45,360 --> 00:01:47,360
‎ฟังคำสั่งจนจบสิ

28
00:01:47,440 --> 00:01:50,240
‎ผมรู้ว่าทำไมคุณสอบใบขับขี่ไม่ผ่าน ฟังจนจบสิ

29
00:01:50,720 --> 00:01:51,720
‎"ต่อไป เลี้ยว…"

30
00:01:52,320 --> 00:01:54,280
‎"ไม่ใช่ โธ่ จะบอกว่าเลี้ยวขวา"

31
00:01:54,360 --> 00:01:57,440
‎"คุณดันเลี้ยวซ้าย
‎ซวยหน่อย ตรงนั้นมีโรงเรียนประถม"

32
00:01:58,160 --> 00:02:00,320
‎"ชนเด็กตายไปแปดคน อุ๊ย"

33
00:02:00,800 --> 00:02:01,920
‎"ผู้หญิงท้องอีกหนึ่ง…

34
00:02:02,680 --> 00:02:04,680
‎ในท้องเป็นลูกแฝด เท่ากับเด็กสิบคน"

35
00:02:06,480 --> 00:02:09,800
‎ผมสอบตกหลายครั้งมาก
‎เพราะจอดเข้าซองนี่แหละ

36
00:02:10,280 --> 00:02:11,560
‎จอดรถเข้าซองทำให้ผมกลัว

37
00:02:12,200 --> 00:02:14,760
‎ผมเพิ่งรู้ว่าการจอดเข้าซอง
‎เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่ง

38
00:02:15,280 --> 00:02:18,480
‎เหมือนการจูบ ถ้าเราทำพลาด ในฐานะผู้ชาย

39
00:02:19,000 --> 00:02:22,040
‎มันแปลว่าเราไม่ใช่ลูกผู้ชายตัวจริง
‎ซึ่งปัญญาอ่อนมาก

40
00:02:22,920 --> 00:02:24,840
‎ความไม่เหมาะสมเรื่องการจูบคือ

41
00:02:24,920 --> 00:02:27,920
‎เราห้ามบอกผู้หญิงว่า "แป๊บนะ ขอลองอีกที"

42
00:02:28,440 --> 00:02:31,920
‎"ผมจะจูบทำมุมนะ" ไม่ ทำแบบนั้นไม่ได้

43
00:02:32,000 --> 00:02:34,840
‎จะให้เพื่อนไปอยู่ข้างหลังผู้หญิงแล้วคอยบอก

44
00:02:34,920 --> 00:02:38,400
‎"มาอีก"

45
00:02:38,480 --> 00:02:39,520
‎"หยุด ลิ้นไก่"

46
00:02:40,080 --> 00:02:40,920
‎ไม่ได้

47
00:02:42,480 --> 00:02:43,520
‎เดตครั้งที่สาม

48
00:02:45,520 --> 00:02:46,720
‎ผมจูบเขาไม่สำเร็จ

49
00:02:47,320 --> 00:02:50,280
‎ผมรู้สึกปัญญาอ่อนมาก
‎ผมกลับบ้าน ระบายให้เพื่อนร่วมห้องฟัง

50
00:02:50,360 --> 00:02:52,040
‎ปกติผมเปิดใจไม่ค่อยเป็นนะ

51
00:02:52,120 --> 00:02:54,480
‎แต่ครั้งนี้ง่าย
‎เพราะเพื่อนร่วมห้องคือเพื่อนสนิทผมเอง

52
00:02:54,560 --> 00:02:56,440
‎เขาอยู่ที่นั่น เพราะเขาก็อยู่ที่นั่นตลอด

53
00:02:56,960 --> 00:02:58,920
‎เขาอายุ 40 และผมรักเขา โอเคนะ

54
00:02:59,640 --> 00:03:03,320
‎ผมบอกเขาว่า
‎"ฉันว่าฉันกลัวจังหวะที่จะเข้าไปจูบสาว"

55
00:03:03,960 --> 00:03:05,160
‎เขาให้คำแนะนำดีๆ มา

56
00:03:05,680 --> 00:03:08,840
‎"อย่ากลัวจังหวะที่จะเข้าไปจูบสาว"

57
00:03:10,520 --> 00:03:12,440
‎ผมถาม "แล้วไง" เขาบอก "นั่นแหละ"

58
00:03:13,200 --> 00:03:15,840
‎นั่นไม่ใช่คำแนะนำ
‎นั่นมันการไม่ยอมรับ ไม่ได้ช่วยเลย

59
00:03:15,920 --> 00:03:18,800
‎"แม่ฮะ ผมกลัวความมืด" "อย่ากลัว ทิโมธี"

60
00:03:19,320 --> 00:03:21,040
‎"กลับเข้าถ้ำไปซะสิ นะจ๊ะ"

61
00:03:22,040 --> 00:03:23,280
‎เขาบอกผมว่า

62
00:03:23,360 --> 00:03:26,280
‎"ถ้านายกลัว ก็เป็นเพราะกลัวจะถูกปฏิเสธ"

63
00:03:26,960 --> 00:03:30,720
‎"เดตครั้งที่สี่ ชวนเขามาที่นี่เลย
‎ฉันจะอยู่ในห้อง จะไม่แอบฟัง"

64
00:03:30,800 --> 00:03:33,400
‎ผมแบบว่า
‎"ยกประเด็นมาพูดได้แปลกมาก แต่ก็ได้"

65
00:03:33,920 --> 00:03:35,360
‎"เขากดกริ่ง นายเปิดประตู"

66
00:03:35,880 --> 00:03:38,320
‎"ต้อนรับเขา เขาน่าจะพูดอะไรไปสักพัก"

67
00:03:38,840 --> 00:03:41,240
‎"นายมองตาเขา พูดแทรกเขา"

68
00:03:41,320 --> 00:03:42,560
‎"แล้วก็…"

69
00:03:44,160 --> 00:03:46,320
‎"มาสิจ๊ะ บ๊วบให้ที"

70
00:03:46,400 --> 00:03:47,640
‎ไม่ใช่ ผมล้อเล่น

71
00:03:48,440 --> 00:03:49,280
‎เขาบอกผมว่า…

72
00:03:50,320 --> 00:03:53,440
‎ผมพูดน้ำเสียงนี้ทั้งโชว์เลยดีไหม เขาบอกผมว่า…

73
00:03:54,240 --> 00:03:56,800
‎"นายพูดแทรกเขา บอกว่า 'ขอโทษนะ

74
00:03:57,440 --> 00:04:00,200
‎อีกสามนาทีผมอาจจูบคุณก็ได้ พูดต่อเลย'"

75
00:04:00,680 --> 00:04:03,240
‎"ถ้าเขาบอกว่า 'ไม่ค่ะ ขอบคุณ' งั้นอย่าหาทำ"

76
00:04:04,280 --> 00:04:06,640
‎เป็นเทคนิคที่ดีมาก อิงจากความยินยอม

77
00:04:07,560 --> 00:04:09,160
‎เพื่อนผมบอกว่า "แต่ถ้าเขา…"

78
00:04:14,960 --> 00:04:15,800
‎"โอเค"

79
00:04:18,800 --> 00:04:21,600
‎เพื่อนผมว่า "ถ้าขึ้นเสียงสูง แปลว่านางดีใจ"

80
00:04:22,120 --> 00:04:24,560
‎ประโยคที่พวกถือเพศชายเป็นใหญ่ใช้กัน
‎ในช่วงยุค 80

81
00:04:24,640 --> 00:04:26,800
‎แบบว่า "ถ้ากระดิกหาง นั่นเป็นสัญญาณที่ดี"

82
00:04:26,880 --> 00:04:28,120
‎มนุษย์ยุคหินชัดๆ

83
00:04:28,640 --> 00:04:29,840
‎นั่นเป็นคำแนะนำเดียวที่ผมมี

84
00:04:29,920 --> 00:04:32,040
‎ผมชวนเขามาบ้านตอนเดตครั้งที่สี่ เครียดมาก

85
00:04:32,560 --> 00:04:34,560
‎เขามาสาย เพราะเขาไฮโซ

86
00:04:36,360 --> 00:04:38,240
‎ผมก็เลยมีเวลาคิดอยู่หลังประตู

87
00:04:38,320 --> 00:04:41,480
‎ผมว่าผมรู้ ว่าทำไมผมไม่รู้วิธีจูบสาวที่ชอบ

88
00:04:42,200 --> 00:04:43,520
‎เพราะพ่อแม่ผมเลย

89
00:04:44,160 --> 00:04:46,480
‎คู่รักคู่เดียวที่ผมได้แสวงหาประสบการณ์ด้วย

90
00:04:46,560 --> 00:04:49,480
‎พ่อกับแม่อยู่กินกันมา 30 ปี
‎ผมไม่เคยเห็นเขาจูบกันเลย

91
00:04:49,560 --> 00:04:51,120
‎ไม่มีสัญญาณความเสน่หาเลย

92
00:04:51,200 --> 00:04:54,160
‎เหมือนคนที่รักกันเบาๆ ไม่ได้คลั่งรักอะไรกัน

93
00:04:54,680 --> 00:04:58,200
‎เป็นเหมือนเพื่อนร่วมงาน แล้วมีเจ้านายที่

94
00:04:58,280 --> 00:04:59,120
‎"คุณสองคน

95
00:04:59,760 --> 00:05:01,880
‎วันจันทร์ส่งครอบครัวบนโต๊ะผมด้วยนะ"

96
00:05:01,960 --> 00:05:03,680
‎แล้วพวกเขาก็ "หัวหน้าสั่งแล้ว"

97
00:05:03,760 --> 00:05:06,280
‎ผมไม่เข้าใจไดนามิกของพวกเขา
‎ในฐานะคู่รักเลย

98
00:05:06,360 --> 00:05:08,680
‎บางครั้งผมไปกินข้าวที่บ้าน ผมกดกริ่ง

99
00:05:08,760 --> 00:05:10,680
‎พวกเขาเปิดประตู "ว่าไง ลูก"

100
00:05:11,960 --> 00:05:14,080
‎เหมือนตัวละครในซิมส์ แปลกมาก

101
00:05:14,160 --> 00:05:15,000
‎"สบายดีไหม"

102
00:05:16,720 --> 00:05:17,560
‎"ผมสบายดี"

103
00:05:18,680 --> 00:05:21,960
‎เวลาเห็นพวกเขาผมจะคิดว่า
‎"ทำยังไงถึงมีผมได้นะ"

104
00:05:22,480 --> 00:05:24,160
‎ครอบครัวผมมีลูกหกคน

105
00:05:24,240 --> 00:05:28,600
‎แม่ผมตั้งท้องลูกหนึ่งคนทุกสามปี
‎ผมว่าเหมือนคำนวณไว้เลยนะ

106
00:05:29,920 --> 00:05:31,120
‎แต่ผมมีทฤษฎีอยู่

107
00:05:31,760 --> 00:05:32,840
‎ทุกสามปี

108
00:05:36,040 --> 00:05:37,880
‎พ่อแม่ผมจะเช่าห้องประชุม

109
00:05:39,040 --> 00:05:41,280
‎ใส่เครื่องแบบ แล้วก็…

110
00:05:43,640 --> 00:05:44,560
‎ฝ่ายผลิตลูก

111
00:05:44,640 --> 00:05:46,960
‎นึกภาพออกแค่เป็นงานพลเรือนมากๆ

112
00:05:47,040 --> 00:05:48,520
‎เป็นมิตรมากๆ "สวัสดี"

113
00:05:49,080 --> 00:05:51,520
‎จับมือ พ่อผมคงถูๆ ก่อน

114
00:05:52,160 --> 00:05:54,760
‎แม่รับมา เป็นแอ่งเล็กๆ เอามาทา

115
00:05:55,240 --> 00:05:57,240
‎แม่นอนหงาย แล้วมันก็ซึมเข้าไป

116
00:05:57,320 --> 00:05:59,520
‎เหมือนน้ำชา

117
00:06:00,560 --> 00:06:01,680
‎ชาผลไม้ของแม่

118
00:06:02,960 --> 00:06:04,560
‎นั่นคือทฤษฎีของผม ไม่รู้สิ

119
00:06:06,480 --> 00:06:07,680
‎ผมหัวเราะได้ นั่นแม่ผม

120
00:06:08,520 --> 00:06:11,760
‎แต่พวกคุณห้ามหัวเราะ อย่า

121
00:06:12,480 --> 00:06:13,760
‎พ่อแม่ผมรักกันนะ

122
00:06:14,960 --> 00:06:18,320
‎พวกเขาไม่เคยมองหน้ากันเลย
‎ผมชอบแหย่แม่ผมเรื่องนี้

123
00:06:18,400 --> 00:06:20,800
‎ผอชอบแหย่แม่อยู่แล้ว แต่พักนี้เป็นเรื่องนี้

124
00:06:20,880 --> 00:06:22,680
‎บางครั้งผมจะกลับบ้านไปป่วนแม่

125
00:06:22,760 --> 00:06:25,920
‎ผมจะบอกแม่ว่า
‎"แม่ไม่รักพ่อ ไม่เคยมองหน้าพ่อเลย"

126
00:06:26,440 --> 00:06:29,000
‎"บอกผมได้นะ ผมเป็นลูกแม่ เรามาคุยกัน"

127
00:06:29,640 --> 00:06:32,360
‎แม่ก็จะวีน "พูดอะไรของแกน่ะ พูดทำไม"

128
00:06:32,920 --> 00:06:36,240
‎เวลาพ่ออยู่ห่างไปสักสองเมตร
‎ผมก็จะ "นี่ แม่ไม่รักพ่อเหรอ"

129
00:06:37,440 --> 00:06:40,680
‎"บอกผมได้นะ
‎ตอนหลับก็บอกได้ มาคุยกันเถอะน่า"

130
00:06:41,760 --> 00:06:42,880
‎แม่ปรี๊ดเลย แล้วบอกว่า

131
00:06:42,960 --> 00:06:45,160
‎"แกไม่เข้าใจอะไรหรอก ไอ้เด็กเวร"

132
00:06:48,160 --> 00:06:51,960
‎แม่บอกว่า "การรักใครสักคนน่ะนะ ปานาโยทิส
‎ไม่ใช่การมองตาคนคนนั้น"

133
00:06:52,040 --> 00:06:53,960
‎"มันคือการมองไปในทิศทางเดียวกัน"

134
00:06:54,480 --> 00:06:55,720
‎"ทิศทางเดียวกัน"

135
00:06:56,440 --> 00:06:57,280
‎ผมประทับใจเลย

136
00:06:58,120 --> 00:07:01,160
‎ตอนที่แม่พูดแบบนี้ ผมประทับใจเลย
‎แต่ผมไม่แสดงอารมณ์

137
00:07:01,680 --> 00:07:03,160
‎ผมแสดงปฏิกิริยาแปลกๆ

138
00:07:03,680 --> 00:07:05,400
‎ผมผลักแม่

139
00:07:06,280 --> 00:07:08,480
‎แล้วบอกว่า "ไร้สาระน่า ที่แม่พูดน่ะ"

140
00:07:09,000 --> 00:07:10,520
‎ผมกรี๊ดใส่หน้าแม่

141
00:07:10,600 --> 00:07:12,000
‎เสียงเค้นๆ

142
00:07:12,560 --> 00:07:13,800
‎แบบมนุษย์ป้าที่เหยียดเชื้อชาติ

143
00:07:14,720 --> 00:07:17,360
‎เสียงของคนแบบนั้นน่ะ
‎ที่เปิดหน้าต่างตอนกลางคืน

144
00:07:17,440 --> 00:07:18,440
‎"พวกอาหรับล้นเมือง"

145
00:07:19,840 --> 00:07:23,800
‎รู้จักคนแบบนั้นใช่ไหม
‎นั่นแหละเสียงผม ออกมาเองตามธรรมชาติ

146
00:07:24,640 --> 00:07:26,720
‎ที่แย่ที่สุดคือ เขาพูดถูกแล้ว

147
00:07:27,680 --> 00:07:29,120
‎แม่ผมน่ะ แม่ผมพูดถูกแล้ว

148
00:07:29,760 --> 00:07:30,880
‎โทษที อุ๊ย

149
00:07:32,120 --> 00:07:34,800
‎เอามาปนกันไปหน่อย
‎คือว่าก็คนเดียวกันนั่นแหละ แต่ว่า…

150
00:07:35,560 --> 00:07:36,880
‎เล่นมุกหรอกน่า โอเค

151
00:07:37,680 --> 00:07:41,120
‎ไม่นานมานี้ผมได้เข้าใจว่าแม่หมายความว่าไง
‎ที่ว่ามองไปทิศทางเดียวกัน

152
00:07:41,200 --> 00:07:43,280
‎ที่บ้านพ่อแม่ผม เรากินมื้อเย็นกันอยู่

153
00:07:43,800 --> 00:07:47,480
‎เรากินข้าวกันเงียบๆ
‎เพราะเราไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกัน

154
00:07:48,960 --> 00:07:50,040
‎และ…

155
00:07:51,680 --> 00:07:54,040
‎ตลอด 15 ปีที่ผ่านมา หน้าร้อนทุกปี

156
00:07:54,120 --> 00:07:57,400
‎แม่ผมจะเช่าบ้านพักตากอากาศที่มีสระน้ำ
‎เพื่อที่พ่อผมจะได้ไปตกปลาได้

157
00:07:57,920 --> 00:07:59,680
‎นี่เหรอคือความรัก ผมไม่รู้เลย

158
00:08:00,760 --> 00:08:03,280
‎ปีนี้แม่วางแผนช้า บ้านพักที่มีสระน้ำเต็มหมด

159
00:08:03,360 --> 00:08:06,600
‎เรายังไม่รู้หรอก ตอนนั้นมีแต่ความเงียบ

160
00:08:06,680 --> 00:08:09,440
‎ในใจแม่ผมมีความลึกล้ำและซึมเศร้าแฝงอยู่

161
00:08:10,080 --> 00:08:12,760
‎แม่จ้องหน้าพ่อ สูดหายใจลึกๆ และบอกว่า

162
00:08:13,280 --> 00:08:14,720
‎"คือ…

163
00:08:15,400 --> 00:08:18,080
‎ขอโทษนะ ฉันหาบ้านพักที่มีสระน้ำไม่ได้เลย"

164
00:08:18,600 --> 00:08:19,440
‎พ่อกินข้าวอยู่

165
00:08:20,240 --> 00:08:21,560
‎พ่อพูดกับแม่ว่า "แล้วไง"

166
00:08:23,280 --> 00:08:24,600
‎แม่บอกว่า "คือ…

167
00:08:25,760 --> 00:08:28,960
‎ฉันหาบ้านพักที่มีสระน้ำไว้ให้คุณตกปลาไม่ได้เลย"

168
00:08:29,640 --> 00:08:31,000
‎พ่อพูดกับแม่ "แล้วไง"

169
00:08:32,440 --> 00:08:34,040
‎แม่พูด "คือ…

170
00:08:35,440 --> 00:08:37,120
‎โง่หรืออะไรวะ"

171
00:08:38,840 --> 00:08:40,480
‎"ก็คุณชอบไปตกปลา"

172
00:08:41,000 --> 00:08:42,000
‎พ่อพูด "เปล่า"

173
00:08:44,920 --> 00:08:46,920
‎หนังตาแม่ผมเริ่มกระตุกแล้ว

174
00:08:47,520 --> 00:08:48,480
‎แม่บอกว่า "ชอบสิ"

175
00:08:49,280 --> 00:08:53,000
‎"คุณชอบตกปลา ก็ 15 ปีที่ผ่านมา
‎ฉันเช่าบ้านพักที่มีสระ เพื่อให้คุณไปตกปลาได้"

176
00:08:53,080 --> 00:08:54,520
‎"ผมตกปลามา 15 ปี

177
00:08:54,600 --> 00:08:57,160
‎ก็เพราะคุณเช่าบ้านพักที่มีสระ
‎มาตลอด 15 ปีนั่นแหละ"

178
00:08:57,680 --> 00:08:59,600
‎ที่ปัวตูชาร็องต์จะมีอะไรให้ทำอีก

179
00:08:59,680 --> 00:09:02,240
‎พ่อเริ่มตัวสั่น ลุกขึ้นยืน เดินไปนอน

180
00:09:02,760 --> 00:09:04,720
‎ผมกินข้าวอยู่ ขวัญกระเจิงหมด

181
00:09:05,360 --> 00:09:07,800
‎ผมพูดกับพวกเขาว่า
‎"นี่เหรอ มองไปในทิศทางเดียวกัน"

182
00:09:09,360 --> 00:09:10,400
‎"มีคนนึงตาเขนะ"

183
00:09:11,840 --> 00:09:12,680
‎"ระวังด้วยล่ะ"

184
00:09:15,040 --> 00:09:17,680
‎แน่นอน มีตัวอย่างแบบนั้น
‎ผมก็ต้องจูบสาวที่ชอบไม่สำเร็จน่ะสิ

185
00:09:17,760 --> 00:09:19,240
‎พยายามอยู่นะ แต่ตอนนี้ยัง

186
00:09:19,720 --> 00:09:21,960
‎ผมรออยู่ด้านหลังประตู เดตครั้งที่สี่

187
00:09:22,040 --> 00:09:24,200
‎เขาเข้ามา ผมหอมแก้มทักทาย พาไปนั่ง

188
00:09:24,280 --> 00:09:25,360
‎เขาสวยตะลึง

189
00:09:25,440 --> 00:09:26,760
‎ผมพยายามทำท่าคูลๆ

190
00:09:28,320 --> 00:09:31,400
‎ผมต้องขัดจังหวะเขา
‎เทคนิคสามนาทีของเพื่อนร่วมห้องผม

191
00:09:31,960 --> 00:09:32,880
‎แต่ผมเขินมาก

192
00:09:33,600 --> 00:09:35,840
‎ปกติไม่เป็น แต่จะรู้สึกปั่นป่วนเวลาอยู่กับคนที่ชอบ

193
00:09:35,920 --> 00:09:37,240
‎ผมก็เลยกระตุ้นตัวเอง

194
00:09:37,320 --> 00:09:38,800
‎"เอาวะ เอ็งทำได้"

195
00:09:40,040 --> 00:09:43,680
‎"พูดแทรกไปเลย
‎ไม่ยากหรอก จะนับถอยหลังล่ะนะ"

196
00:09:45,440 --> 00:09:46,280
‎"หนึ่งร้อย"

197
00:09:48,200 --> 00:09:49,560
‎ผมมองเขาแล้วก็…

198
00:09:50,160 --> 00:09:51,000
‎"นี่"

199
00:09:51,520 --> 00:09:53,080
‎รุนแรงไปหน่อย

200
00:09:53,160 --> 00:09:54,560
‎เขาสะดุ้ง มองมาที่ผม

201
00:09:54,640 --> 00:09:55,720
‎สาบานเลยว่าเรื่องจริง

202
00:09:55,800 --> 00:09:57,800
‎ผมตระหนก ผม "นี่"

203
00:10:00,480 --> 00:10:01,520
‎"มีอะไรเหรอ"

204
00:10:01,600 --> 00:10:03,400
‎ผม "ต้องเข้าห้องน้ำน่ะ"

205
00:10:04,240 --> 00:10:06,760
‎ผมด้นสดไป ทำแขนแบบนี้

206
00:10:06,840 --> 00:10:08,520
‎ผมขังตัวเองในห้องน้ำ

207
00:10:08,600 --> 00:10:11,240
‎คิดในใจอยู่สิบวิฯ "ทำอะไรลงไปวะเนี่ย"

208
00:10:11,760 --> 00:10:12,720
‎"เกิดอะไรขึ้น"

209
00:10:12,800 --> 00:10:14,800
‎ความหวาดกลัวครั้งใหม่ผุดขึ้นมา ผมคิดว่า

210
00:10:15,800 --> 00:10:18,400
‎"เขาได้ยินแน่ว่าฉันเข้ามาเฉยๆ
‎เขาไม่เชื่อใจฉันแน่"

211
00:10:18,920 --> 00:10:21,320
‎ผมผุดไอเดีย เอาแปรงสีฟันออกจากแก้ว

212
00:10:21,400 --> 00:10:22,960
‎เติมน้ำลงในแก้ว แล้วก็…

213
00:10:24,800 --> 00:10:25,640
‎็เท

214
00:10:26,720 --> 00:10:28,960
‎ผมคิด "ไปหาจิตแพทย์เถอะ ปานาโยทิส"

215
00:10:29,640 --> 00:10:30,480
‎"ได้เวลาแล้วล่ะ"

216
00:10:31,080 --> 00:10:34,880
‎"นายแกล้งทำเป็นฉี่เพื่อคนที่เขาไม่สนใจ

217
00:10:34,960 --> 00:10:37,040
‎เพราะจูบมันน่ากลัว มีบางอย่างผิดปกติแล้ว"

218
00:10:38,320 --> 00:10:40,440
‎ผมกลับไปที่ห้องรับแขก เครียด

219
00:10:41,120 --> 00:10:42,160
‎ผมปวดฉี่

220
00:10:42,240 --> 00:10:45,080
‎เพราะที่เทน้ำลงส้วมไปเสียงเหมือนฉี่เลย

221
00:10:45,160 --> 00:10:46,240
‎ผมก็เลย…

222
00:10:46,320 --> 00:10:48,760
‎ผมกดชักโครกสองครั้งต่อกันไม่ได้ แบบ "ไม่…"

223
00:10:49,400 --> 00:10:52,560
‎"ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ
‎ผมไม่ชอบฉี่ทีละเยอะๆ น่ะ"

224
00:10:54,040 --> 00:10:56,920
‎"ผมชอบฉี่ทีละนิดสองครั้งมากกว่า มีพักคั่นกลาง"

225
00:10:57,000 --> 00:10:58,960
‎"วิธีการคือผมจะฉี่รอบแรก

226
00:10:59,480 --> 00:11:03,080
‎แล้วก็พยายามขมิบ แล้วพอรู้สึกจี้ๆ ก็ไปฉี่อีก"

227
00:11:03,800 --> 00:11:05,160
‎"นั่นคือฉี่ครั้งที่สอง"

228
00:11:05,240 --> 00:11:08,600
‎"อย่าบอกให้ผมเลิกเลย เป็นนิสัยประจำตัวน่ะ"

229
00:11:08,680 --> 00:11:09,880
‎"สวนลับของผม"

230
00:11:10,720 --> 00:11:11,560
‎ไม่ได้

231
00:11:12,360 --> 00:11:13,880
‎ผมกลับไปที่ห้องรับแขก

232
00:11:14,480 --> 00:11:15,440
‎เหงื่อแตก

233
00:11:16,320 --> 00:11:19,240
‎ผมมองไปที่เขา และ ไม่รู้สิ เลิกวางฟอร์ม

234
00:11:19,320 --> 00:11:21,160
‎ผมพูดแทรกเขา "ขอโทษนะ"

235
00:11:21,720 --> 00:11:23,960
‎"อีกสามนาที ผมอาจจะจูบคุณก็ได้"

236
00:11:24,040 --> 00:11:24,880
‎"พูดต่อเลย"

237
00:11:26,520 --> 00:11:27,440
‎โคตรคูล

238
00:11:29,080 --> 00:11:29,920
‎เขาพูดว่า…

239
00:11:35,680 --> 00:11:37,240
‎"คุณเป็นคนแปลกมากเลย"

240
00:11:40,200 --> 00:11:41,040
‎"ก็ได้"

241
00:11:46,480 --> 00:11:47,560
‎ผมย้อนไปยุคหินเลย

242
00:11:47,640 --> 00:11:50,400
‎เพราะในหัวผมคือ "ขึ้นเสียงสูงสิ"

243
00:11:50,480 --> 00:11:52,120
‎"เร็วเข้า คนสวย"

244
00:11:52,200 --> 00:11:54,400
‎จู่ๆ เราก็กลายเป็นคนจัญไรซะงั้น

245
00:11:55,640 --> 00:11:58,440
‎ผมดูตาเขาออกว่าเขาเองก็อยาก

246
00:11:59,200 --> 00:12:02,000
‎ผมไม่กลัวการปฏิเสธนะ เป็นช่วงเวลาที่น่ารักดี

247
00:12:02,080 --> 00:12:03,760
‎สองนาทีผ่านไป ใจผมเต้นแรง

248
00:12:04,280 --> 00:12:06,760
‎สองนาทีกับ 30 วิฯ 40 วิฯ

249
00:12:07,280 --> 00:12:08,120
‎ห้าสิบวิฯ

250
00:12:09,320 --> 00:12:10,320
‎สิบสามนาที

251
00:12:11,560 --> 00:12:14,120
‎เขามองผมแบบว่า "เมื่อกี้เราพูดกันว่าจะ…"

252
00:12:15,760 --> 00:12:16,960
‎ผมจูบเขาไม่สำเร็จ

253
00:12:18,040 --> 00:12:19,320
‎ได้ยินนะ

254
00:12:20,400 --> 00:12:21,320
‎ผมไม่ได้กลัว

255
00:12:21,840 --> 00:12:24,920
‎ผมไม่กลัวการจูบ ผมกลัวที่จะเปราะบาง

256
00:12:25,440 --> 00:12:27,280
‎ผมเชื่อว่าเวลาเราจูบใครสักคน…

257
00:12:27,360 --> 00:12:30,440
‎หมายถึงจูบจริงๆ ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยหรอก
‎แต่พอเจอแล้วจะรู้เลย

258
00:12:30,520 --> 00:12:32,200
‎เราจะรู้สึกวูบวาบในท้อง

259
00:12:32,720 --> 00:12:35,320
‎นั่นแหละคือช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดในชีวิตเรา

260
00:12:35,400 --> 00:12:36,720
‎เพราะในการกระทำครั้งเดียว

261
00:12:37,240 --> 00:12:39,720
‎ทั้งเป็นสัญลักษณ์ ทั้งโง่พอๆ กับ…

262
00:12:41,440 --> 00:12:43,080
‎เหมือนเราเทความรู้สึกที่สะสมเอาไว้

263
00:12:43,160 --> 00:12:45,880
‎เวลาคิดถึงคนคนนี้เป็นอาทิตย์ เป็นเดือน

264
00:12:45,960 --> 00:12:49,040
‎เราเกิดความกล้า
‎เอาความรู้สึกใส่พานเงินพานทองไปถวายเขา

265
00:12:49,600 --> 00:12:51,160
‎เรามองตาเขา

266
00:12:51,240 --> 00:12:54,800
‎รอคอยที่จะได้น้อมถวาย
‎พานเงินพานทองนี้เมื่อถึงเวลาที่ควร

267
00:12:55,920 --> 00:12:57,720
‎สิ่งที่น่ากลัวคือเขาอาจตอบว่า

268
00:12:58,640 --> 00:12:59,480
‎"ไม่เอา"

269
00:13:00,200 --> 00:13:02,440
‎เราต้องทำเป็น "ไปได้สวย ไม่ใช่เรื่องใหญ่"

270
00:13:03,800 --> 00:13:04,720
‎"ของมันเกิดกันได้"

271
00:13:04,800 --> 00:13:07,720
‎"ใช่ ล้อเล่นรึเปล่า ไม่ยอมเสี่ยง ก็ไม่มีวันได้"

272
00:13:07,800 --> 00:13:09,640
‎"ใช่ ซิลวี ล้อเล่นรึเปล่า"

273
00:13:10,880 --> 00:13:13,720
‎"ขอตัวไปนอนก่อนนะ วันนี้เหนื่อยมากเลย"

274
00:13:13,800 --> 00:13:15,960
‎"ให้ผมเก็บไปด้วยเหรอ ได้เลย"

275
00:13:16,040 --> 00:13:17,920
‎"ล้อเล่นรึเปล่า ผมไม่ใช่คนเรี่ยราดนะ"

276
00:13:18,000 --> 00:13:21,360
‎"ไม่ มันพังแล้วล่ะ แต่ก็แค่ความมั่นใจผมเอง"

277
00:13:21,440 --> 00:13:22,400
‎นั่นแหละทำให้ผมกลัว

278
00:13:24,280 --> 00:13:25,520
‎ทำให้ผมกลัวจัดๆ เลย

279
00:13:26,280 --> 00:13:29,120
‎ผมเพิ่งได้รู้มาว่า เวลาเราจูบใครสักคน

280
00:13:29,200 --> 00:13:30,440
‎แบคทีเรียใน…

281
00:13:30,520 --> 00:13:32,320
‎พวกคุณไม่ชอบแน่

282
00:13:32,880 --> 00:13:35,360
‎แบคทีเรียในปากของคนคนนั้น

283
00:13:35,440 --> 00:13:37,480
‎จะอยู่ในตัวคุณไปอีกสี่ปีหลังจากวันที่จูบ

284
00:13:39,080 --> 00:13:42,000
‎คนที่เคยจูบพวกขี้แพ้พากัน "ว่าไงนะ"

285
00:13:43,080 --> 00:13:46,080
‎"เอาเสื้อเข้าในกางเกงมายืนพูดอะไรน่ะ
‎อะไรวะ ไอ้สตีฟ จอบส์"

286
00:13:46,600 --> 00:13:47,640
‎เรื่องจริงครับ

287
00:13:48,400 --> 00:13:49,720
‎กลับบ้านไปกูเกิลดูได้เลย

288
00:13:50,280 --> 00:13:52,320
‎ปากเรามีแต่คนที่เราจูบในอดีต

289
00:13:52,880 --> 00:13:54,320
‎แอร์บีเอ็นบีดีๆ นี่เอง

290
00:13:55,560 --> 00:13:56,920
‎ส่วนผมคือบ้านพักหลังเล็กๆ

291
00:13:57,800 --> 00:13:59,800
‎มีแขกไม่มากนัก อยู่ที่ปัวตูชาร็องต์

292
00:14:00,880 --> 00:14:01,760
‎"สวัสดี"

293
00:14:02,600 --> 00:14:05,960
‎"ยินดีต้อนรับสู่บ้านทรีลาเวนเดอร์"

294
00:14:06,880 --> 00:14:08,240
‎"เดินทางเป็นไงบ้าง"

295
00:14:09,960 --> 00:14:10,800
‎นั่นแหละผม

296
00:14:18,120 --> 00:14:19,120
‎ผมทำไม่สำเร็จ

297
00:14:19,840 --> 00:14:22,440
‎ไม่มีอะไรทำให้ท้อยิ่งกว่าจูบไม่สำเร็จแล้ว

298
00:14:23,280 --> 00:14:25,040
‎เขามีงานตอนเช้า

299
00:14:25,120 --> 00:14:28,200
‎ผมเดินไปส่งเขาที่ประตู
‎เขาหยุดรอเป็นครั้งสุดท้าย

300
00:14:30,160 --> 00:14:32,080
‎ผมหอมแก้มเขา ทุเรศมาก

301
00:14:32,560 --> 00:14:35,040
‎เขาบอกว่า "งั้นไว้เจอกันใหม่นะ"

302
00:14:35,560 --> 00:14:36,400
‎ผมบอกว่า "อืม"

303
00:14:37,680 --> 00:14:39,280
‎แล้วก็ผลักประตูปิด

304
00:14:40,400 --> 00:14:42,520
‎ดูเหมือนผมตีก้นเขานะ เปล่า

305
00:14:43,720 --> 00:14:44,800
‎ผมเล่นละครใบ้ไม่เป็นน่ะ

306
00:14:45,600 --> 00:14:47,880
‎หมอนี่จูบไม่เป็น แต่ "เร็วเข้า องค์หญิง"

307
00:14:48,440 --> 00:14:51,520
‎"จะออกดีๆ หรือให้ดันออก
‎เออ กลับบ้านดีๆ นะ" ไม่หรอก

308
00:14:51,600 --> 00:14:54,560
‎ผมเล่นละครใบ้ไม่เป็น
‎ไม่รู้ว่าผลักประตูปิดต้องทำท่ายังไง

309
00:14:56,280 --> 00:14:58,240
‎ผมหน้าเหมือนปัสส์ปาร์ทูต์ ไม่รู้สิ…

310
00:14:59,320 --> 00:15:01,440
‎อ้อ ไม่ ไม่

311
00:15:02,240 --> 00:15:03,520
‎ผมผลักประตูปิด โอเค

312
00:15:03,600 --> 00:15:07,240
‎ตอนนั้นเอง
‎เพื่อนผมเปิดประตูมาถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"

313
00:15:07,760 --> 00:15:09,680
‎"ฉันรู้ว่านายแอบฟัง" "เออ"

314
00:15:10,520 --> 00:15:11,840
‎เขาเลิกโกหกแล้ว

315
00:15:11,920 --> 00:15:14,800
‎เขากำลังเจอวิกฤตวัยกลางคน
‎เขาพูดแต่เรื่องจริง

316
00:15:15,320 --> 00:15:17,320
‎เขาบอกว่า "ฉันได้ยินนะ เขาขึ้นเสียงสูง"

317
00:15:17,920 --> 00:15:21,480
‎"เขาเองก็อยาก
‎ความกลัวอยู่แค่ในหัวนายนั่นแหละ"

318
00:15:22,240 --> 00:15:25,280
‎ผมแทบบ้า ผมบอกไป "นายไม่ใช่พ่อฉันนะ"

319
00:15:26,840 --> 00:15:28,720
‎เขาลงโทษผม แล้วก็ไล่ผมไปนอน

320
00:15:30,240 --> 00:15:31,240
‎ผมนอนไม่หลับ

321
00:15:32,000 --> 00:15:35,920
‎ผมเป็นโรคนอนไม่หลับ ทำผมแทบบ้า
‎ที่จริงเราเลิกใช้คำนี้เถอะ

322
00:15:36,680 --> 00:15:38,480
‎โรคนอนไม่หลับ คำโกหกทั้งนั้น

323
00:15:39,200 --> 00:15:41,440
‎นั่นคือคำที่เอามาใช้ซ่อนเร้นความจริง

324
00:15:42,440 --> 00:15:45,760
‎"ดูเหนื่อยๆ นะ เบอร์ทรันด์"
‎"โรคนอนไม่หลับน่ะ ไม่เป็นไร"

325
00:15:46,560 --> 00:15:47,640
‎มาพูดความจริงกันเถอะ

326
00:15:48,160 --> 00:15:49,720
‎มาหัดพูดกันแบบนี้นะ "จริง"

327
00:15:49,800 --> 00:15:52,080
‎"ตอนนี้ฉันมีปัญหาชีวิต

328
00:15:52,160 --> 00:15:54,160
‎แต่ตอนกลางวันฉันคิดถึงมันไม่ได้"

329
00:15:55,760 --> 00:15:57,240
‎"ก็เลยเก็บมาคิดตอนกลางคืน"

330
00:15:57,840 --> 00:15:58,680
‎"แล้วก็ร้องไห้"

331
00:15:59,720 --> 00:16:02,560
‎"และเพราะว่านอนอยู่บนเตียง
‎น้ำตาเลยไหลไปที่หู

332
00:16:03,760 --> 00:16:05,440
‎เลยได้ยินเสียงความเศร้าตัวเอง"

333
00:16:06,520 --> 00:16:08,120
‎"วันหยุดที่เซเวนส์สนุกไหม"

334
00:16:12,120 --> 00:16:13,440
‎เราจะได้ทุกอย่าง

335
00:16:15,960 --> 00:16:16,920
‎แค่พูดเฉยๆ

336
00:16:17,880 --> 00:16:18,720
‎มันทำให้ผมโกรธนะ

337
00:16:18,800 --> 00:16:22,080
‎พ่อผมเคยบอกเราตลอดเวลาว่า
‎"มันอยู่แค่ในหัวเรา"

338
00:16:22,560 --> 00:16:24,640
‎เราไปหาเขา เขาถาม "เศร้าเหรอ"

339
00:16:26,000 --> 00:16:27,280
‎"มันอยู่แค่ในหัว"

340
00:16:28,240 --> 00:16:30,600
‎"ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่ช่วยหรอก"

341
00:16:31,920 --> 00:16:32,760
‎"เย็บแผลเหรอ"

342
00:16:34,160 --> 00:16:35,480
‎"มันอยู่แค่ในหัว"

343
00:16:36,000 --> 00:16:38,240
‎"ผมเลือดออก" "มันอยู่แค่ในหัว"

344
00:16:38,760 --> 00:16:41,200
‎"มันอยู่ในหัว แต่ตอนนี้มันไหลออกมาเนี่ย"

345
00:16:42,360 --> 00:16:45,440
‎พ่อผมมองคำว่าลูกผู้ชายแบบโบราณมาก

346
00:16:45,960 --> 00:16:48,000
‎สำหรับพ่อผม ผู้ชายต้องเข้มแข็ง

347
00:16:48,080 --> 00:16:50,680
‎มั่นใจ ตลกนิดๆ เจ้าชู้หน่อยๆ

348
00:16:50,760 --> 00:16:51,840
‎แต่ไม่เปราะบาง

349
00:16:52,360 --> 00:16:54,000
‎มีสองอย่างในชีวิตที่พ่อผมไม่ยอมรับ

350
00:16:54,080 --> 00:16:56,560
‎เขาไม่ยอมรับความรู้สึก
‎เขามองว่ามันไม่มีอยู่จริง

351
00:16:57,120 --> 00:16:58,080
‎กับลูกระนาด

352
00:16:59,200 --> 00:17:00,600
‎นั่นก็ไม่มีอยู่จริงเหมือนกัน

353
00:17:00,680 --> 00:17:03,320
‎เราขับผ่านลูกระนาด
‎ที่ความเร็ว 70 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

354
00:17:03,400 --> 00:17:06,040
‎"มีลูกระนาดนะ" "ทำไมถึงพูดแบบนั้น"

355
00:17:06,560 --> 00:17:09,920
‎ผมต้องเถียงว่าหัวผมโขกกับหลังคารถรึเปล่า

356
00:17:10,440 --> 00:17:12,840
‎ประสาทจะกิน เมื่อไม่นานมานี้

357
00:17:12,920 --> 00:17:15,440
‎เราออกจากร้านอาหาร
‎เขาสั่งกาแฟใส่แก้วกลับบ้าน

358
00:17:15,960 --> 00:17:17,280
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม

359
00:17:17,360 --> 00:17:20,400
‎ทุกวันนี้เขาจะบอกว่า "กลับบ้าน ฉันไม่มีเวลา"

360
00:17:20,920 --> 00:17:21,760
‎เขามีเวลา

361
00:17:22,520 --> 00:17:23,760
‎ผมรู้ตารางเวลาเขา

362
00:17:24,720 --> 00:17:26,280
‎เขามีเวลาเยอะ ไม่ค่อยเอามาใช้

363
00:17:27,160 --> 00:17:28,920
‎เราอยู่ในรถ เขาถือแก้วกาแฟอยู่

364
00:17:29,000 --> 00:17:30,240
‎เราขับผ่านลูกระนาด

365
00:17:30,320 --> 00:17:31,960
‎แล้วที่ตักเขาน่ะ ผมเห็น

366
00:17:32,040 --> 00:17:34,000
‎คราบกาแฟเล็กๆ

367
00:17:34,960 --> 00:17:36,920
‎ผมขึ้นเลย "เมื่อกี้ลูกระนาดใช่ไหม"

368
00:17:37,440 --> 00:17:39,120
‎"โอเค โทษที ขอถามเร็วๆ"

369
00:17:39,640 --> 00:17:41,760
‎"ทำไมมีคราบกาแฟบนตักพ่อล่ะ"

370
00:17:42,280 --> 00:17:44,400
‎เขาตอบว่า… ไม่ได้พูดเล่นนะ

371
00:17:45,000 --> 00:17:46,880
‎ผมขอเล่าช่วงชีวิตจริงๆ เลย

372
00:17:47,680 --> 00:17:48,520
‎เขาบอกผมว่า…

373
00:17:53,520 --> 00:17:55,440
‎"ปกติพ่อก็ดื่มกาแฟแบบนี้"

374
00:18:01,040 --> 00:18:02,880
‎เขาไม่สนหอกอะไรแล้ว

375
00:18:03,640 --> 00:18:05,680
‎ที่ประสาทก็คือ เขาคิดว่านั่นแหละคือลูกผู้ชาย

376
00:18:05,760 --> 00:18:07,960
‎"ฉันพูดถูกเพราะฉันบอกว่าฉันพูดถูก"

377
00:18:08,680 --> 00:18:10,920
‎เขาเริ่มสอนเราแบบนี้ตั้งแต่ยังเด็ก

378
00:18:11,440 --> 00:18:15,280
‎ผมอายุแปดขวบ
‎เราไปบ้านพักตากอากาศตอนวันหยุด

379
00:18:19,040 --> 00:18:20,840
‎คุณหัวเราะเยาะชีวิตผม แต่ไม่เป็นไร

380
00:18:21,360 --> 00:18:24,560
‎พ่อผม น้องๆ กับผม เดินอยู่ในป่า

381
00:18:24,640 --> 00:18:26,280
‎ไม่ได้เดินเล่นสนุกๆ เดินเพื่อศึกษา

382
00:18:26,360 --> 00:18:28,920
‎อย่างที่ผมคิดว่าพวกคุณก็เคยผ่านมาเหมือนกัน

383
00:18:29,000 --> 00:18:30,120
‎แบบว่า "เด็กๆ มานี่"

384
00:18:34,200 --> 00:18:35,400
‎"นี่คือต้นสน"

385
00:18:36,720 --> 00:18:39,080
‎ไม่หรอก แต่ก็โง่อยู่นะที่พูดกระซิบกับต้นไม้

386
00:18:39,600 --> 00:18:41,840
‎เราเดินตามกันไป เรียงเดี่ยว

387
00:18:41,920 --> 00:18:43,880
‎ไม่ได้คุยกัน เดินในป่าอยู่ 45 นาที

388
00:18:43,960 --> 00:18:45,040
‎เรากลัวมาก

389
00:18:45,120 --> 00:18:46,200
‎เราเป็นเชลย

390
00:18:47,040 --> 00:18:48,480
‎เหยียดขาแบบว่า

391
00:18:48,560 --> 00:18:52,600
‎"พวกฟาร์กก็ใจดีนะ
‎ให้เราออกกำลังกายวันละห้านาที"

392
00:18:52,680 --> 00:18:55,000
‎"ไม่เหมือนสมัยที่จับอินกริดไว้"

393
00:18:55,520 --> 00:18:59,600
‎น้องผมคนหนึ่งร้องไห้
‎ทำให้พ่อรำคาญ แล้วพ่อก็ "เฮ่ย"

394
00:19:00,680 --> 00:19:01,520
‎"หยุดร้อง"

395
00:19:02,360 --> 00:19:04,960
‎ซึ่งจากมุมมองการศึกษา ไม่เคยได้ผลเลย

396
00:19:05,560 --> 00:19:08,640
‎ไม่เคยมีเด็กคนไหนที่จะ "จริงด้วย"

397
00:19:10,040 --> 00:19:12,520
‎"งี่เง่าชะมัด คิดไม่ถึงเลย"

398
00:19:14,240 --> 00:19:15,840
‎"ก็แค่ปิดต่อมน้ำตาเอง"

399
00:19:16,400 --> 00:19:18,120
‎"ยินดีที่ได้รู้จัก คุณคือใคร"

400
00:19:18,200 --> 00:19:20,000
‎"พ่อเหรอ"

401
00:19:20,080 --> 00:19:20,920
‎ไม่มี

402
00:19:22,320 --> 00:19:24,800
‎ถ้าเด็กคนไหนพูดแบบนี้ เราควรเผ่น

403
00:19:25,440 --> 00:19:28,280
‎เด็กมันเปรี้ยว
‎คิดจะปีนเกลียวเรา ไม่ใช่สัญญาณที่ดี

404
00:19:29,040 --> 00:19:29,960
‎น้องร้องไห้ต่อไป

405
00:19:30,040 --> 00:19:33,480
‎พ่อผมรำคาญจัด เดินไปหาน้อง บอกว่า "นี่"

406
00:19:35,480 --> 00:19:39,360
‎"มันอยู่แค่ในหัว ไม่ต้องแสดงให้คนอื่นเห็นหรอก"

407
00:19:40,760 --> 00:19:44,320
‎เขาหยุดแป๊บนึง
‎มองหน้าเรา แล้วพูด "พ่อจะสอนอะไรให้"

408
00:19:45,520 --> 00:19:46,640
‎เขาถอดกางเกงออก

409
00:19:47,840 --> 00:19:50,040
‎ใจเย็น ไม่ไปถึงขั้นนั้นหรอก

410
00:19:50,920 --> 00:19:52,840
‎ในเรื่องราววัยเด็กของผมทุกเรื่อง

411
00:19:52,920 --> 00:19:55,160
‎พ่อผมใส่กางเกงบ๊อกเซอร์
‎แต่ทุกคนมีพ่อไม่เหมือนกัน

412
00:19:55,720 --> 00:19:57,960
‎พ่อผมถอดกางเกงแล้วพูดว่า "นี่"

413
00:19:58,800 --> 00:20:00,040
‎"ดูพ่อนะ"

414
00:20:01,040 --> 00:20:03,000
‎เขาไม่ได้เมา ปกติก็พูดแบบนี้

415
00:20:03,520 --> 00:20:06,600
‎เราดูพ่อเดินเข้าไปในป่า ใส่บ๊อกเซอร์

416
00:20:08,440 --> 00:20:10,200
‎เป็นธรรมชาติเหมือนพังพอน

417
00:20:10,720 --> 00:20:13,600
‎สำหรับผู้ชาย พ่อจัดว่าขนดกมาก เราเองก็สงสัย

418
00:20:13,680 --> 00:20:16,000
‎เขาเดินไป 20 เมตร หยุด แล้วบอกว่า "นี่"

419
00:20:17,040 --> 00:20:18,880
‎"ตรงนี้มีคูน้ำกับหมามุ่ย"

420
00:20:20,000 --> 00:20:20,880
‎เขาลงไป

421
00:20:21,960 --> 00:20:23,440
‎เอาตัวถูไถไปกับคูน้ำ

422
00:20:23,520 --> 00:20:26,280
‎แปลกนะ เราเห็นแต่หน้าอกเขา น่ากลัว

423
00:20:26,960 --> 00:20:29,480
‎เขาออกมา เดินไปหาน้องผม "นี่"

424
00:20:36,920 --> 00:20:37,760
‎"พ่อร้องไห้รึเปล่า"

425
00:20:38,960 --> 00:20:42,360
‎เราแบบว่า
‎"ใครจะเป็นคนโทรหาศูนย์คุ้มครองเด็ก"

426
00:20:43,040 --> 00:20:46,000
‎"สักทีเถอะ ถึงต้องอยู่แยกกัน
‎แต่เราจะปลอดภัยนะ"

427
00:20:47,120 --> 00:20:49,120
‎ไม่หรอก เราพากันกลัว แบบว่า "ไม่"

428
00:20:49,640 --> 00:20:51,800
‎"พ่อไม่ได้ร้องไห้" "พ่อไม่ได้ร้องไห้ใช่ไหม"

429
00:20:53,280 --> 00:20:57,000
‎"นี่แหละลูกผู้ชาย ถึงจะอยากร้องก็ต้องไม่ร้อง"

430
00:21:00,000 --> 00:21:04,640
‎"ถ้าเราเปิดเผยสิ่งที่อยู่ข้างใน
‎โลกนี้จะขย้ำเราทั้งเป็น"

431
00:21:06,040 --> 00:21:06,880
‎"เข้าใจไหม"

432
00:21:07,960 --> 00:21:11,320
‎ส่วนพวกเรา เราเริ่มร้องไห้กันทีละคน

433
00:21:12,440 --> 00:21:15,080
‎เขาทำให้เรากลัว ผู้ชายตัวโต คันๆ ตัวแดงๆ

434
00:21:15,720 --> 00:21:18,240
‎เขาพูด "ไม่เข้าใจตรงไหน"

435
00:21:18,320 --> 00:21:20,800
‎เหมือนฟิลิปป์ เอตเชเบสต์
‎ในกัวเชมาร์ ออง คูซีน

436
00:21:20,880 --> 00:21:24,200
‎แม่มาหาเรา แม่เห็นฉากนี้จากไกลๆ

437
00:21:24,280 --> 00:21:26,040
‎สามีสวมบ๊อกเซอร์

438
00:21:26,120 --> 00:21:29,800
‎ร้องไห้และทำอะไรก็ไม่รู้
‎ต่อหน้าลูกๆ ทุกคน ที่ร้องไห้เหมือนกัน

439
00:21:30,320 --> 00:21:32,480
‎น้องผมคนหนึ่งถอดกางเกงทำไมไม่รู้

440
00:21:34,040 --> 00:21:35,840
‎ในทุกครอบครัว จะมีคนแปลกๆ อยู่สักคน

441
00:21:36,360 --> 00:21:38,960
‎เขาถอดกางเกงตอนที่ไม่มีใครทันมอง

442
00:21:39,040 --> 00:21:40,320
‎"แม่"

443
00:21:41,360 --> 00:21:42,680
‎"แม่ ดูสิ"

444
00:21:44,120 --> 00:21:46,200
‎นั่นน้องผม… นั่นผมเองแหละ

445
00:21:47,680 --> 00:21:49,640
‎ผมรู้ตัวเร็วว่าชอบอะไร โอเคนะ

446
00:21:51,040 --> 00:21:55,040
‎วันนั้นพ่อแม่ผมทะเลาะกันใหญ่โต
‎ผมได้เข้าใจบางอย่างเกี่ยวกับคู่รัก

447
00:21:55,120 --> 00:21:57,240
‎ในระยะยาว เรามักจะคบหากับ

448
00:21:57,320 --> 00:21:59,320
‎คนที่ตรงข้ามกับเรา เรื่องบุคลิก

449
00:21:59,400 --> 00:22:00,560
‎ไม่รู้ว่าทำไม

450
00:22:01,760 --> 00:22:04,320
‎พ่อแม่ผมเป็นแบบนั้น พ่อผมซ่อนความรู้สึก

451
00:22:04,400 --> 00:22:05,840
‎เขากดมันไว้ ฝังมันไว้

452
00:22:06,360 --> 00:22:09,480
‎แม่ผมเวลาเกิดความรู้สึกอะไร
‎เขาจะ "รับไปสิ"

453
00:22:10,320 --> 00:22:12,120
‎"อยากทำอะไรกับจิตวิญญาณฉันก็เชิญ"

454
00:22:12,640 --> 00:22:16,720
‎"คุณคะ ก่อนจะไป
‎ดึงด้ายเส้นนี้ค่ะ นี่ด้ายแห่งชีวิตฉัน"

455
00:22:17,680 --> 00:22:18,880
‎เหมือนอยู่ในละครเพลง

456
00:22:20,600 --> 00:22:23,680
‎แม่เผยไต๋หมด ทุกครั้ง เร็วเกินไป กับทุกคน

457
00:22:25,440 --> 00:22:29,440
‎น่าอึดอัดนะ
‎เหมือนได้เจอกับพวกชีเปลือยไม่ทันตั้งตัว

458
00:22:30,480 --> 00:22:31,720
‎เข้าใจอารมณ์นั้นไหม

459
00:22:31,800 --> 00:22:33,800
‎เราไปชายหาด แบบว่า…

460
00:22:36,160 --> 00:22:37,200
‎ชายหาดไม่มีใครเลย

461
00:22:37,280 --> 00:22:38,840
‎หมอนั่นอยู่ห่างจากคุณไปเมตรครึ่ง

462
00:22:38,920 --> 00:22:40,880
‎แนะนำตัวเอง "หวัดดี ผมฌอง คล็อด"

463
00:22:40,960 --> 00:22:41,800
‎ครับ

464
00:22:42,840 --> 00:22:47,080
‎"ฉันได้เห็นจู๋นายแล้วล่ะ บอกชื่อไปก็เท่านั้น"

465
00:22:47,800 --> 00:22:51,080
‎"นายต้องหัดจัดลำดับความสำคัญ
‎ให้รายละเอียดนะ สำคัญนะ"

466
00:22:53,360 --> 00:22:54,200
‎เหมือนกันเลย

467
00:22:54,800 --> 00:22:58,120
‎เหมือนกันกับเรื่องความรู้สึก
‎มันมาพร้อมกันเยอะเกิน

468
00:22:59,600 --> 00:23:00,920
‎ไม่นานมานี้เราไปออกทัวร์

469
00:23:01,000 --> 00:23:03,760
‎แล้วก็ไปกินมื้อค่ำกับผู้จัดการสถานที่

470
00:23:04,280 --> 00:23:06,600
‎มีผู้ชายคนหนึ่งมาช้า

471
00:23:06,680 --> 00:23:08,800
‎แล้วเขาก็มาพร้อมข้อมูลกับอารมณ์เต็มขั้น

472
00:23:08,880 --> 00:23:11,960
‎ผมอึดอัด เขาเข้ามา
‎"สวัสดี ยินดีที่ได้ผม ผมชื่อกี"

473
00:23:12,040 --> 00:23:13,200
‎"โทษที มาช้าไปหน่อย"

474
00:23:13,280 --> 00:23:15,840
‎"ไปเซ็นใบหย่ากับเมียมาน่ะ"

475
00:23:16,640 --> 00:23:19,280
‎"เมียเก่าสิ นี่ทุกคน ผมเล่นคลาริเน็ตด้วยนะ"

476
00:23:20,840 --> 00:23:24,680
‎ทั้งมื้อค่ำน่ะ เราแบบว่า
‎"ใส่ซับในให้ความรู้สึกตัวเองหน่อย กี"

477
00:23:25,960 --> 00:23:27,960
‎"เราเห็นความรู้สึกนายอล่างฉ่างแล้ว"

478
00:23:29,080 --> 00:23:30,040
‎"เร็วเกินไปนะ"

479
00:23:31,160 --> 00:23:33,520
‎แม่ผมเล่าความรู้สึกที่มีในใจให้คนอื่นฟังเร็วมาก

480
00:23:34,480 --> 00:23:38,280
‎แม่ผมเจอวิกฤตการมีชีวิตอยู่
‎ตอนผมยังเด็กมาก สมัยม.ต้น

481
00:23:38,920 --> 00:23:42,120
‎ตอนนั้นเราอยู่ในรถ เราสองคน
‎กำลังไปโรงเรียนสอนดนตรี

482
00:23:42,640 --> 00:23:44,480
‎ผมกำลังจะไปนั่งเบาะหลัง ตามปกติ

483
00:23:45,000 --> 00:23:47,960
‎แม่ขวางประตูรถไว้ บอกว่า "เอางี้ไหม"

484
00:23:48,520 --> 00:23:49,560
‎"ไปนั่งหน้าสิ"

485
00:23:50,440 --> 00:23:51,560
‎ครั้งแรกในชีวิตผมเลย

486
00:23:51,640 --> 00:23:53,840
‎คุณจำได้ไหมว่านั่นเป็นก้าวที่สำคัญแค่ไหน

487
00:23:54,560 --> 00:23:55,400
‎ผมบอกว่า

488
00:23:56,600 --> 00:23:57,440
‎"แน่ใจนะ"

489
00:23:58,120 --> 00:23:58,960
‎แม่บอกว่า

490
00:23:59,760 --> 00:24:00,720
‎"อืม แน่ใจ"

491
00:24:02,720 --> 00:24:04,120
‎"แล้วเรากระซิบกันทำไม"

492
00:24:05,160 --> 00:24:07,320
‎ผมขึ้นรถไป จิตแทบหลุด

493
00:24:07,840 --> 00:24:11,240
‎ผมแบบว่า "ได้นั่งตรงนี้สักที" ผมดีใจมาก

494
00:24:12,000 --> 00:24:14,520
‎ผมคิดทันทีเลย "ต่อไปก็จะได้จ่ายภาษีแล้ว"

495
00:24:15,680 --> 00:24:17,240
‎ผมโตมากับการกลัวภาษี

496
00:24:17,840 --> 00:24:20,520
‎พ่อผมจะเปิดใบเรียกเก็บภาษีต่อหน้าเรา พูดว่า

497
00:24:20,600 --> 00:24:24,000
‎"ตอนเป็นเด็กก็สนุกให้เต็มที่
‎สักวันมันมาเล่นแกแน่"

498
00:24:24,920 --> 00:24:27,880
‎แล้วพ่อก็ไปนอน ปล่อยให้เราเคว้งคว้าง

499
00:24:28,400 --> 00:24:32,280
‎แทบทุกคืน ผมกับพี่จะ "ภาษีกำลังมารึเปล่า"

500
00:24:33,000 --> 00:24:35,080
‎"ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง ไม่เข้าใจอะ"

501
00:24:37,400 --> 00:24:40,000
‎เราอยู่กันในรถกับแม่ ออกรถ อากาศร้อนนิดๆ

502
00:24:40,080 --> 00:24:43,560
‎แล้วผมก็ดีใจมาก เพราะจะได้เปิดกระจกหน้า

503
00:24:44,280 --> 00:24:46,200
‎กระจกที่เบาะหลังมันของพวกขี้แพ้

504
00:24:47,000 --> 00:24:48,080
‎ที่เบาะหลังน่ะ มัน…

505
00:24:50,760 --> 00:24:53,720
‎"ฉันไม่มีเงินซื้อระบบอัตโนมัติ"

506
00:24:54,440 --> 00:24:56,680
‎"หมุนจนแขนจะหลุดแล้ว"

507
00:24:56,760 --> 00:24:57,600
‎พวกคนจน

508
00:24:58,200 --> 00:24:59,920
‎จำได้ไหม ตอนที่เราได้ค้นพบไอ้…

509
00:25:03,800 --> 00:25:06,040
‎จู่ๆ เราก็เปรี้ยวกับคนอื่นเฉยเลย

510
00:25:06,560 --> 00:25:09,960
‎แหย่คนข้างหลัง
‎"ถ้าลมแรงไปก็บอกนะ เดี๋ยวปิดให้"

511
00:25:15,560 --> 00:25:17,240
‎ผมเล่นละครใบ้ห่วยแตกมาก โทษที

512
00:25:20,720 --> 00:25:23,520
‎เหมือนเอานิ้วจิ้มลูกตาวัว

513
00:25:27,400 --> 00:25:30,640
‎ไม่รู้ว่าวัวชอบไหม ไม่ชัดเจนเลย

514
00:25:30,720 --> 00:25:32,080
‎"ไม่ หยุดนะ"

515
00:25:32,160 --> 00:25:34,840
‎หรือ "โอ้"

516
00:25:37,400 --> 00:25:41,240
‎"เอาอีก อีกข้างด้วย เยส"

517
00:25:46,720 --> 00:25:49,040
‎ผมเล่นต่อได้อีกห้านาทีเลยนะ แต่บอกได้เลย

518
00:25:49,560 --> 00:25:51,560
‎ว่าผมคงสนุกอยู่คนเดียว

519
00:25:52,600 --> 00:25:54,480
‎ผมอยากได้ความเห็นพวกคุณนะ สำคัญ

520
00:25:58,800 --> 00:26:00,600
‎ไม่เล่นแล้ว ไม่

521
00:26:00,680 --> 00:26:01,520
‎มัน…

522
00:26:07,240 --> 00:26:10,480
‎ไม่รู้ว่าจะรู้สึกยังไงที่ได้เสียงปรบมือ
‎ตอนทำเสียงแปลกๆ มากกว่าตอนเล่นมุก

523
00:26:10,560 --> 00:26:12,960
‎แต่ผมเห็นด้วย เราคิดเหมือนกัน

524
00:26:14,200 --> 00:26:17,040
‎เอาจริงนะ ลองเอานิ้วแหย่ตาวัว… โทษที

525
00:26:17,560 --> 00:26:19,680
‎ผมจะหยุด ผมว่าวัวคงไม่มีท่าทีอะไรหรอก

526
00:26:20,680 --> 00:26:22,880
‎ผมกล้าเดิมพันกับใครก็ได้ ผมแน่ใจมาก

527
00:26:22,960 --> 00:26:23,920
‎ไปลองดูในไร่

528
00:26:24,680 --> 00:26:25,600
‎วัวจะแบบว่า…

529
00:26:32,040 --> 00:26:34,360
‎"ให้ตาย ตาขวามองไม่เห็นเลย ทำไม…"

530
00:26:35,760 --> 00:26:36,600
‎"เชดโด้"

531
00:26:40,680 --> 00:26:43,720
‎"สาบานได้ว่ามีต้นไม้อยู่
‎แต่มองไม่เห็น แปลกแฮะ"

532
00:26:46,160 --> 00:26:49,000
‎"มองเห็นแล้ว ปกติดี"

533
00:26:50,200 --> 00:26:52,400
‎โอเค ตั้งใจหน่อย เสียสมาธินะพวกคุณน่ะ

534
00:26:54,160 --> 00:26:55,440
‎ผมลดกระจกลง

535
00:26:55,520 --> 00:26:57,120
‎ผมอยู่ในรถกับแม่

536
00:26:58,120 --> 00:26:59,240
‎ผมลดกระจกลง

537
00:26:59,880 --> 00:27:02,760
‎รู้สึกถึงลมฤดูร้อนอุ่นๆ ปะทะหัว

538
00:27:03,560 --> 00:27:05,320
‎ผมผุดไอเดีย ไอเดียโง่ๆ

539
00:27:05,400 --> 00:27:08,160
‎คุณรู้ว่ามาจากไหน ฉากเปิดหนังอเมริกันน่ะ

540
00:27:08,240 --> 00:27:11,600
‎ถนนที่ห่างไกล ผู้ชายสองคนในรถคาดิลแลค
‎แจ็กเก็ตหนัง แว่นตาเรย์แบน

541
00:27:12,120 --> 00:27:13,840
‎เปิดเพลงร็อคเสียงดัง

542
00:27:13,920 --> 00:27:15,960
‎ลดกระจกลง เอาแขนออกไปแบบ…

543
00:27:16,960 --> 00:27:18,960
‎"อิสรภาพ"

544
00:27:19,040 --> 00:27:20,520
‎ผมอยากทำแบบนั้นมาก

545
00:27:21,600 --> 00:27:25,200
‎ผมลดกระจกได้เท่านี้ เพราะแม่ผมให้ลดได้แค่นั้น

546
00:27:26,040 --> 00:27:27,040
‎แล้วผมก็ค่อยๆ

547
00:27:28,240 --> 00:27:30,280
‎ยื่นนิ้วออกไปสามนิ้วแบบนี้

548
00:27:31,120 --> 00:27:34,080
‎เหมือนปลาหมึกที่พยายามหนีจากร้านอาหารญี่ปุ่น

549
00:27:34,600 --> 00:27:35,960
‎และผมก็มองแม่แบบว่า…

550
00:27:38,520 --> 00:27:40,320
‎"อิสรภาพ"

551
00:27:40,400 --> 00:27:42,080
‎"แต่ไม่มากนัก"

552
00:27:42,760 --> 00:27:45,280
‎แม่ผมลดกระจกลงจากฝั่งคนขับ ตัวผมโดนดูด

553
00:27:45,360 --> 00:27:47,080
‎ผมว่าแม่คงอยากให้ผมกระโดด

554
00:27:47,800 --> 00:27:50,360
‎ผมยื่นแขนไปข้างนอกได้สุดแขน

555
00:27:51,920 --> 00:27:55,040
‎แล้วก็เกิดไอเดีย ผมบอกตัวเองว่า "เอาวะ"

556
00:27:56,000 --> 00:27:58,680
‎ผมไม่สนหัว… ผมเอามือแตะหลังคา

557
00:27:59,520 --> 00:28:02,680
‎แล้วก็บอกตัวเอง "ว้าว ใจเย็นพวก"

558
00:28:03,800 --> 00:28:05,760
‎"เดี๋ยวภาษีก็มาเล่นงานหรอก ระวังหน่อย"

559
00:28:08,320 --> 00:28:09,800
‎แม่ผมเปิดเพลง

560
00:28:11,040 --> 00:28:13,240
‎แม่เปิดเพลง "เฮ่ จู๊ด" ของเดอะบีเทิลส์

561
00:28:14,040 --> 00:28:17,880
‎เป็นเพลงหนึ่งที่ดีที่สุดเลย
‎ช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตที่ผมชอบที่สุด

562
00:28:18,440 --> 00:28:21,040
‎ผมเริ่มเป็นผู้ใหญ่
‎ต้นฤดูร้อน ความเป็นไปได้ต่างๆ

563
00:28:21,120 --> 00:28:23,320
‎นั่งหน้ากับแม่ มองไปในทิศทางเดียวกัน

564
00:28:24,720 --> 00:28:26,040
‎เรากำลังสนุก

565
00:28:26,560 --> 00:28:27,840
‎อากาศดี ทุกอย่างดี

566
00:28:27,920 --> 00:28:30,880
‎แม่ลดเสียงลงแล้วบอกว่า "รู้ไหม"

567
00:28:32,680 --> 00:28:34,640
‎"แม่อยากให้ลูกฝังแม่ด้วยเพลงนั้น"

568
00:28:42,240 --> 00:28:44,200
‎ผมเกิดวิกฤตตัวตนเล็กๆ

569
00:28:44,960 --> 00:28:47,320
‎"ที่จริงผมก็ไม่ชอบนั่งหน้าหรอก"

570
00:28:48,120 --> 00:28:50,000
‎"เจ๊คนนั้นพูดกับผม ผมไม่ชอบ"

571
00:28:50,680 --> 00:28:53,040
‎แม่เห็นว่าผมอึกอัก แม่ลดเสียงลงอีก

572
00:28:53,120 --> 00:28:55,640
‎"นี่ ใจเย็นๆ"

573
00:28:55,720 --> 00:28:58,560
‎"ไม่มีอะไรหรอก"

574
00:29:00,560 --> 00:29:03,200
‎"ไม่ใช่แค่แม่นะที่จะตาย เราจะตายกันหมด"

575
00:29:03,720 --> 00:29:06,160
‎แม่ผมพูดประโยคสั้นๆ พร่ำเพรื่อมาก

576
00:29:06,680 --> 00:29:09,000
‎เข้าขั้นวิกฤต แม่ต้องหยุดแล้ว

577
00:29:09,080 --> 00:29:11,120
‎แม่ไม่รู้ตัวว่าคนเขาอึดอัด

578
00:29:11,200 --> 00:29:12,960
‎เพราะเซนเซอร์การเข้าสังคมแม่พัง

579
00:29:13,480 --> 00:29:16,600
‎แม่เลยทำให้คนอื่นอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ
‎ด้วยประโยคใหม่ๆ

580
00:29:17,320 --> 00:29:19,760
‎แม่พูดแบบนั้นกับผม บอกได้เลยว่าแม่รู้สึกดีขึ้น

581
00:29:20,600 --> 00:29:23,400
‎ตอนนั้นแหละที่ผมเข้าใจ
‎ว่าทำไมแม่ผมไม่เคยมีอาการทางจิต

582
00:29:23,920 --> 00:29:25,280
‎เพราะแม่เอามาใส่หัวเราหมด

583
00:29:26,240 --> 00:29:28,880
‎ซึ่งฉลาดมากนะ เด็กๆ ก็มีไว้เพื่อการนั้นแหละ

584
00:29:29,400 --> 00:29:31,720
‎ชีวิตคือการวิ่งผลัด จากรุ่นหนึ่งสู่อีกรุ่น

585
00:29:32,240 --> 00:29:35,240
‎พอผ่านไปสักพักจะเริ่มเหนื่อย
‎"เอ้า ไอ้หนู นั่นให้นาย"

586
00:29:35,320 --> 00:29:36,800
‎"อะไรน่ะ" "ความบอบช้ำ"

587
00:29:39,360 --> 00:29:40,440
‎ผมว่านั่นแหละ

588
00:29:41,840 --> 00:29:44,400
‎ทุกวันนี้ผมยังฝันร้ายเดิมๆ อยู่เลย

589
00:29:44,480 --> 00:29:47,800
‎ฝันว่าแม่ไล่ผมลงข้างทางแล้วขับหนีไป
‎เพลงเดอะบีเทิลส์เล่นอยู่

590
00:29:47,880 --> 00:29:50,120
‎แล้วตัวผมก็คิดว่า "เราจะตายกันหมด"

591
00:29:51,280 --> 00:29:54,920
‎ครูหีบเพลงมารับผมที่หน้าโรงเรียนสอนดนตรี
‎ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว

592
00:29:57,600 --> 00:29:58,960
‎ผมเรียนหีบเพลงอยู่หกปี

593
00:30:00,200 --> 00:30:03,440
‎ใช่ นี่แหละปฏิกิริยาที่คิดไว้
‎พวกคุณมองผมด้วยแววตาคมกริบ

594
00:30:03,520 --> 00:30:05,200
‎"ฟังดูเป็นวัยเด็กที่ยอดเยี่ยมดีนะ"

595
00:30:05,720 --> 00:30:07,560
‎ทีแรกผมอยากเล่นกีตาร์

596
00:30:10,120 --> 00:30:14,240
‎เหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป
‎ถ้าอยากแอ้มสาว ก็ต้องเล่นกีตาร์

597
00:30:15,000 --> 00:30:16,400
‎กีตาร์เป็นข้อความแฝง

598
00:30:17,160 --> 00:30:18,080
‎มันบอกเล่าเรื่องราว

599
00:30:18,160 --> 00:30:20,720
‎กีตาร์เป็นของแมนๆ

600
00:30:21,680 --> 00:30:24,640
‎เอาไว้เล่นบนชายหาด มองตาใครสักคน

601
00:30:24,720 --> 00:30:25,720
‎มันบอกเล่าเรื่องราว

602
00:30:27,120 --> 00:30:27,960
‎ส่วนไอ้…

603
00:30:31,000 --> 00:30:32,840
‎คนละข้อความแฝงกัน เชื่อผม

604
00:30:33,360 --> 00:30:35,520
‎ไอ้นี่คือ "ฉันทำริลเลตต์ได้ทุกแบบเลย"

605
00:30:37,520 --> 00:30:38,600
‎คนละฟีลกัน

606
00:30:40,280 --> 00:30:42,760
‎ผมเรียนหีบเพลงอยู่หกปีให้พ่อดีใจ

607
00:30:42,840 --> 00:30:45,920
‎ตอนเป็นเด็ก พ่อไม่ชอบให้เราทำอะไรเด็กๆ

608
00:30:46,000 --> 00:30:48,480
‎เช่น เราจะมีความสุขไหมไม่สำคัญที่สุด

609
00:30:49,320 --> 00:30:50,520
‎เอาไว้มีความสุขทีหลัง

610
00:30:50,600 --> 00:30:52,080
‎เขาอยากให้เรา ในฐานะเด็ก

611
00:30:52,160 --> 00:30:55,160
‎พยายามเพื่อความสุขในอนาคต
‎ตอนที่โตเป็นผู้ใหญ่

612
00:30:57,160 --> 00:30:59,320
‎ผมคิดว่า "ฉันจะทำให้พ่อเห็นว่าฉันเป็นผู้ใหญ่"

613
00:30:59,400 --> 00:31:01,480
‎"มาเลือกเครื่องดนตรีแบบผู้ใหญ่กัน"

614
00:31:02,200 --> 00:31:03,200
‎ลาคอร์โดนิสโต

615
00:31:04,400 --> 00:31:06,000
‎มืออาชีพเขาเรียกกันแบบนั้น

616
00:31:06,680 --> 00:31:09,200
‎โง่ เคยเห็นผู้ใหญ่เล่นหีบเพลงสักคนไหม

617
00:31:09,880 --> 00:31:11,320
‎ที่ไม่ใช่คนไร้บ้านน่ะ

618
00:31:12,880 --> 00:31:14,880
‎ตอนเป็นเด็ก ผมใช้เวลาหลายร้อยชั่วโมง

619
00:31:14,960 --> 00:31:18,280
‎กับโลหะขัดมันหนักเก้าโลครึ่ง กดทับต้นขาอยู่

620
00:31:18,360 --> 00:31:20,120
‎เล่นดนตรีหลังจบสงคราม

621
00:31:20,720 --> 00:31:23,720
‎หีบเพลงน่ะ มันเหมือนสงครามเพิ่งจบลง
‎มีคนส่งเราไปที่นั่น

622
00:31:24,240 --> 00:31:25,080
‎เพลงประมาณ

623
00:31:25,160 --> 00:31:28,880
‎ตอไม้ของนักสู้อาวีญง

624
00:31:28,960 --> 00:31:31,280
‎ที่กลับมาจากแนวหน้า

625
00:31:31,360 --> 00:31:33,160
‎เครื่องดนตรีชิ้นนี้ไม่มีอะไรดีเลย

626
00:31:33,680 --> 00:31:36,520
‎เป็นบ่อน้ำที่ไร้ก้น ทำให้เราเศร้าจนตาย

627
00:31:37,480 --> 00:31:39,840
‎ส่วนที่แย่ที่สุดคือการเลิกเรียนพร้อมเพื่อน

628
00:31:39,920 --> 00:31:41,360
‎ไปโรงเรียนดนตรีด้วยกัน

629
00:31:41,440 --> 00:31:43,400
‎เพราะเราทุกคนผิวขาว

630
00:31:43,480 --> 00:31:45,800
‎แล้วเพื่อนก็ไปที่ห้องเรียนกีตาร์

631
00:31:45,880 --> 00:31:48,600
‎ทำท่ากร่าง "กวาดสาวๆ มาให้เรียบ"

632
00:31:48,680 --> 00:31:50,080
‎ส่วนผม "แล้วเจอกันนะ"

633
00:31:50,160 --> 00:31:52,160
‎ผมเดินไปตามทางเดินคนเดียว เหงาๆ เศร้าๆ

634
00:31:52,240 --> 00:31:55,560
‎ไปจนถึงห้องเรียนหีบเพลง บรรยากาศแบบ…

635
00:31:58,320 --> 00:31:59,800
‎"ระวังพวกเยอรมันให้ดี"

636
00:32:01,280 --> 00:32:03,480
‎"เรียนรู้การปกป้องสตราสบูร์กไว้นะ ไอ้หนู"

637
00:32:04,240 --> 00:32:05,080
‎ยากมากนะ

638
00:32:06,760 --> 00:32:09,400
‎ผมเลิกเล่นหีบเพลงตอนจังหวะสำคัญ

639
00:32:09,480 --> 00:32:11,200
‎เป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่…

640
00:32:12,800 --> 00:32:16,320
‎ลำบากนิดหน่อย แต่ผมตกหลุมรักสาวคนนึง

641
00:32:16,960 --> 00:32:21,600
‎สมัยม.ต้น มีปาร์ตี้ใหญ่ ผมตกหลุมรักสาวคนนี้

642
00:32:22,120 --> 00:32:23,040
‎นินง

643
00:32:23,120 --> 00:32:24,920
‎โทมัสเพื่อนสนิทผมอยู่ที่ปาร์ตี้

644
00:32:25,440 --> 00:32:27,000
‎หมอนั่นรู้ว่าผมรักนินง

645
00:32:27,520 --> 00:32:30,000
‎ผมบอกเขา เพราะเขาเป็นเพื่อนสนิท

646
00:32:30,720 --> 00:32:34,080
‎คุณรู้ไหมว่าเรื่องจะไปทางไหน มาฟังไปด้วยกัน

647
00:32:34,960 --> 00:32:37,880
‎ที่ปาร์ตี้นี้ โทมัสฉลาดเอากีตาร์มา

648
00:32:38,520 --> 00:32:39,480
‎หยิบมาจากไหนไม่รู้

649
00:32:40,480 --> 00:32:43,320
‎เขาไปยืนที่มุม เล่นทำนองห่วยๆ ไปนิดหน่อย

650
00:32:43,400 --> 00:32:46,240
‎นินงเดินไปหาเขา ยัยร่านนั่นเอามือแตะหลังเขา

651
00:32:46,320 --> 00:32:48,200
‎โทษที ผมขอโทษ

652
00:32:48,280 --> 00:32:51,200
‎ผมขอโทษก่อนคุณจะชักสีหน้า ไม่นับนะ

653
00:32:52,840 --> 00:32:53,680
‎นินงบอกเขาว่า

654
00:32:54,480 --> 00:32:56,920
‎"เท่จังเลย โทมัส เล่นกีตาร์ด้วย"

655
00:32:57,000 --> 00:32:58,920
‎นินงชักว่าวให้เขาที่ปาร์ตี้

656
00:33:09,720 --> 00:33:11,520
‎นี่แหละฝรั่งเศส สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ

657
00:33:12,240 --> 00:33:14,240
‎แค่เล่นเอฟแฟลตได้ก็ชักว่าวให้แล้ว

658
00:33:22,120 --> 00:33:25,560
‎คุณรู้ใช่ไหม
‎ว่าผมบอกเขาว่าผมชอบนินง แต่เขาก็ยัง…

659
00:33:26,520 --> 00:33:28,800
‎พวกคุณว่าแบบนั้นมันโอเคเหรอ
‎พวกคุณจะบ้าเหรอ

660
00:33:28,880 --> 00:33:30,200
‎คุณจะเข้าข้างใคร

661
00:33:30,760 --> 00:33:32,000
‎ผมบอกเขา เขารู้

662
00:33:32,080 --> 00:33:34,160
‎เขาหักหลังผม หักหลังสไตล์กรีกเลย

663
00:33:34,240 --> 00:33:37,520
‎แทงข้างหลังในองก์ที่สาม
‎ท่าทางเหมือนกัน น่าขยะแขยง

664
00:33:38,360 --> 00:33:41,280
‎ทำให้หัวใจเด็กคนหนึ่งแตกสลาย
‎มันฝังใจนะ นั่นคือที่ผมจะบอก

665
00:33:43,240 --> 00:33:44,160
‎ผมโกรธมาก

666
00:33:45,120 --> 00:33:47,040
‎ครั้งแรกเลยที่รู้สึกอยากฆ่าคน

667
00:33:47,120 --> 00:33:49,320
‎ผมอยากบีบคอโทมัสด้วยมือของผมเองเลย

668
00:33:49,400 --> 00:33:52,240
‎ผมทำได้นะ แขนผมแข็งแรง
‎แบกของหนักเก้าโลครึ่งทุกวัน

669
00:33:55,480 --> 00:33:56,560
‎ไม่ยุติธรรมเลย

670
00:33:57,120 --> 00:34:00,920
‎ผมคิดว่า "เอาหีบเพลงมาปาร์ตี้นี้ไม่ได้"

671
00:34:01,880 --> 00:34:04,240
‎ปาร์ตี้จัดบนชั้นที่หก ไม่มีลิฟต์

672
00:34:05,640 --> 00:34:08,800
‎เครื่องดนตรีชิ้นนี้เหมาะกับชั้นหนึ่ง
‎หรือชั้นใต้ดิน สนามเพลาะ

673
00:34:08,880 --> 00:34:11,240
‎ทุกอย่างเฉียดนรก เรื่องน้ำหนักน่ะ

674
00:34:12,400 --> 00:34:14,360
‎เครื่องดนตรีของปีศาจ

675
00:34:14,440 --> 00:34:16,040
‎มืออาชีพเขาว่ากัน

676
00:34:18,200 --> 00:34:20,720
‎ต่อให้ผมจะแบกขึ้นไปได้

677
00:34:20,800 --> 00:34:22,920
‎ก็เล่นหีบเพลงที่ปาร์ตี้โรงเรียนไม่ได้อยู่ดี

678
00:34:24,200 --> 00:34:27,920
‎คุณอาจไม่แน่ใจ แต่ลองคิดถึงปาร์ตี้ม.ต้นดูนะ

679
00:34:28,800 --> 00:34:29,800
‎ลองนึกภาพดู

680
00:34:32,760 --> 00:34:35,480
‎เด็กที่ไม่ค่อยมีเพื่อน กะพริบตาถี่

681
00:34:36,000 --> 00:34:37,800
‎กินแครกเกอร์ทั้งคืน

682
00:34:38,520 --> 00:34:41,120
‎เขาเกิดคึก คว้าไมค์ร้องคาราโอเกะ

683
00:34:43,360 --> 00:34:46,240
‎"มาเร็ว มายืนล้อมฉันนี่ ไม่ต้องกลัว"

684
00:34:47,720 --> 00:34:49,200
‎"นินง เพลงนี้เพื่อเธอ"

685
00:34:49,800 --> 00:34:51,920
‎เขาเปิดท้ายรถ มีท้ายรถ

686
00:34:52,640 --> 00:34:54,440
‎มีของชิ้นใหญ่ที่ไม่เคยมีเด็กคนไหนเคยเห็น

687
00:34:54,520 --> 00:34:55,920
‎เหมือนรถเฟียต 500 สำหรับพวกเขา

688
00:34:56,000 --> 00:34:58,600
‎เด็กคนนั้นใส่สายรัด คำว่า "สายรัด"

689
00:34:59,400 --> 00:35:01,960
‎มีสลักเล็กๆ ที่ด้านหลังเพื่อยึดกับสายรัด

690
00:35:02,040 --> 00:35:06,040
‎ไม่งั้นหีบเพลงอาจตกใส่ขา
‎และเราอาจพิการไปตลอดชีวิต

691
00:35:06,120 --> 00:35:07,120
‎อุ๊ย ไอ้หนู

692
00:35:08,080 --> 00:35:10,160
‎สาบานว่าเรื่องจริง เรียนหีบเพลงวันแรก

693
00:35:10,240 --> 00:35:12,560
‎ครูบอกว่า "อย่าลืมยึดสลัก"

694
00:35:12,640 --> 00:35:14,400
‎"ไม่งั้น เห็นฌอง หลุยส์ไหม" "ไง"

695
00:35:14,480 --> 00:35:15,320
‎"คือ…"

696
00:35:16,440 --> 00:35:18,680
‎เด็กคนนั้นกระดูกสันหลังคดแปดจุด

697
00:35:18,760 --> 00:35:20,280
‎และเขาแหกปาก "นินง"

698
00:35:32,440 --> 00:35:35,640
‎ตอไม้ของอาวีญง

699
00:35:35,720 --> 00:35:36,800
‎จบแล้วสำหรับเขา

700
00:35:38,880 --> 00:35:39,720
‎อวสาน

701
00:35:46,560 --> 00:35:48,920
‎คืนนี้ไม่มีใครสัมผัสแท่งความเป็นชายเขา

702
00:35:50,040 --> 00:35:52,160
‎บนโลกนี้ไม่มีใครพูดว่า

703
00:35:52,240 --> 00:35:53,920
‎"อยากขย่มนักเล่นหีบเพลงจัง"

704
00:35:55,000 --> 00:35:55,840
‎ไม่มี

705
00:35:58,000 --> 00:36:00,560
‎ผมเลิกแล้ว ผมเริ่มทำสิ่งที่ผมชอบ

706
00:36:00,640 --> 00:36:01,920
‎ตอนที่ผมได้ไปปารีส

707
00:36:02,000 --> 00:36:04,720
‎ผมมักจะไปรอด้านนอกคลับเล่นตลก
‎รอให้โชว์เลิก

708
00:36:04,800 --> 00:36:06,120
‎เพื่อจะคุยกับนักแสดงตลก

709
00:36:06,200 --> 00:36:07,440
‎เพราะผมชอบเรื่องขบขัน

710
00:36:09,880 --> 00:36:12,280
‎เป็นประโยคที่โง่มาก โทษที ขอถอนคำพูด

711
00:36:12,360 --> 00:36:13,520
‎ผมได้ยินตัวเองพูดเหมือน…

712
00:36:14,040 --> 00:36:17,640
‎"ผมชอบเรื่องขบขัน ใช่
‎กับการหายใจ ชอบทั้งสองอย่างเลย"

713
00:36:18,240 --> 00:36:21,120
‎"มันเป็นปัจจัยสำคัญ ใช่ ผมรู้จักคำฉลาดๆ ด้วย"

714
00:36:21,640 --> 00:36:23,000
‎ผมอยากรู้ว่ามันต้องทำยังไง

715
00:36:23,080 --> 00:36:26,320
‎นักแสดงตลกคนหนึ่ง
‎แนะนำให้ผมรู้จักกับผู้คัดเลือกนักแสดง

716
00:36:26,840 --> 00:36:29,840
‎ผมออดิชั่นไม่ผ่านไปหลายครั้ง
‎และผ่านครั้งนึงตอนอายุ 16 ขวบครึ่ง

717
00:36:29,920 --> 00:36:31,240
‎เรื่องเปอตีต์ เจอร์นัล

718
00:36:31,760 --> 00:36:35,040
‎ผมได้เข้าสู่วงการทีวีตอนอายุ 17 ปี
‎ซึ่งถือว่าเด็กไปสำหรับทีวี

719
00:36:35,560 --> 00:36:40,120
‎คืนวันแรก มีปาร์ตี้เครื่องดื่ม
‎กับทีมงาน ดารา คนดัง

720
00:36:40,680 --> 00:36:41,800
‎ในหัวผมคิดว่า

721
00:36:41,880 --> 00:36:45,280
‎"ต้องรีบกลับบ้านทันที จะได้บอกพ่อกับแม่"

722
00:36:45,800 --> 00:36:48,000
‎ผมขึ้นแท็กซี่ เพราะผมมีตังค์

723
00:36:48,840 --> 00:36:49,680
‎เพราะทีวี

724
00:36:50,200 --> 00:36:51,040
‎เพราะชาวยิว

725
00:36:51,560 --> 00:36:55,400
‎ไม่ๆ ผมล้อเล่น พาโชว์ไปคนละทิศเลย

726
00:36:55,480 --> 00:36:57,520
‎"พวกนั้นจะล้นวงการอยู่แล้ว"

727
00:36:57,600 --> 00:36:58,720
‎ล้อเล่น

728
00:36:59,560 --> 00:37:01,080
‎ผมนั่งแท็กซี่กลับบ้าน

729
00:37:01,160 --> 00:37:03,160
‎จำได้ว่าปิดประตูรถดังปัง

730
00:37:04,520 --> 00:37:07,320
‎ผมยืนรอและคอยดูจนรถแท็กซี่เลี้ยวซ้ายไป

731
00:37:07,400 --> 00:37:08,920
‎อย่างกับผมไม่อยากให้มีพยานรู้เห็น

732
00:37:10,240 --> 00:37:12,360
‎ผมหันหลังกลับ บ้านดูใหญ่มาก

733
00:37:12,440 --> 00:37:15,320
‎มีทางเดินโรยกรวดอยู่หน้าบ้าน

734
00:37:15,400 --> 00:37:18,080
‎ยังจำเสียงของมันได้อยู่เลย
‎เสียงหนักๆ กว่าปกติ

735
00:37:18,160 --> 00:37:20,120
‎ทุกอย่างรู้สึกบีบคั้น แปลกมาก

736
00:37:20,200 --> 00:37:23,040
‎ผมกดกริ่ง เครียด ไม่แน่ใจว่าทำไม

737
00:37:23,960 --> 00:37:25,160
‎แม่ผมใส่ชุดคลุมอาบน้ำ

738
00:37:25,240 --> 00:37:27,840
‎แม่กอดผมแน่นมาก
‎ไม่เคยเกิดขึ้นกับผมมาก่อนเลย

739
00:37:27,920 --> 00:37:29,080
‎แน่นมาก

740
00:37:29,160 --> 00:37:33,080
‎แม่กระซิบข้างหูผม เหมือนจะบอกความลับ
‎"แม่ภูมิใจในตัวลูกมากนะ"

741
00:37:33,720 --> 00:37:34,640
‎ผมถอยไป

742
00:37:35,880 --> 00:37:36,720
‎แล้วก็พูดว่า

743
00:37:38,200 --> 00:37:39,040
‎"ดีแล้ว"

744
00:37:39,880 --> 00:37:43,200
‎จู่ๆ ก็กลายเป็นชนชั้นสูงซะงั้น "ดีแล้ว แม่"

745
00:37:43,800 --> 00:37:45,560
‎"แม่กลับไปที่คอกม้าได้แล้ว"

746
00:37:46,480 --> 00:37:48,440
‎ผมไม่เป็นตัวเองเลย ผมวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่น

747
00:37:48,520 --> 00:37:51,520
‎พ่อผมนั่งอยู่หน้าทีวีที่ไม่ได้เปิด

748
00:37:52,040 --> 00:37:53,240
‎ใส่กางเกงบ๊อกเซอร์

749
00:37:54,040 --> 00:37:55,480
‎เขาบอกว่า "นั่งลง"

750
00:37:55,560 --> 00:37:58,320
‎ผมนั่งลง คิดว่า
‎"การประชุมระหว่างครูกับศิษย์สินะ"

751
00:37:59,120 --> 00:38:00,400
‎เขาพูดว่า "พ่อ…"

752
00:38:03,160 --> 00:38:04,960
‎"พ่อได้ดูเจอร์นัล เปอตีต์แล้ว"

753
00:38:08,480 --> 00:38:09,560
‎"และพ่อ…"

754
00:38:12,680 --> 00:38:13,960
‎"พ่อคิดว่า…"

755
00:38:16,880 --> 00:38:19,800
‎"แกจ้องลมจ้องอากาศเยอะไป
‎ดูเหมือนคนโง่เลย ห่วยมาก"

756
00:38:20,680 --> 00:38:22,360
‎เขาพูดแบบนั้น แล้วทุกอย่างก็เงียบ

757
00:38:22,440 --> 00:38:24,560
‎เขาตบหน้าตักเสียงดัง

758
00:38:25,200 --> 00:38:26,680
‎งุ่มง่ามลุกขึ้นยืน

759
00:38:27,520 --> 00:38:29,280
‎บอกว่า "เอ้า ฝันดีนะ ทุกคน"

760
00:38:30,000 --> 00:38:30,840
‎มีแค่ผมคนเดียว

761
00:38:32,080 --> 00:38:33,520
‎แต่เขาใช้น้ำเสียงแบบนั้น

762
00:38:33,600 --> 00:38:36,280
‎แบบที่ผู้ชายที่คิดจะฆ่าคนในครอบครัวใช้

763
00:38:36,800 --> 00:38:38,400
‎"ฝันดีนะ ทุกคน"

764
00:38:38,480 --> 00:38:39,920
‎"หลับสบายๆ นะ"

765
00:38:40,640 --> 00:38:44,040
‎แล้วเขาก็ไปนอน
‎ในโพรงพังพอนเล็กๆ เน่าๆ ของเขา

766
00:38:44,560 --> 00:38:47,160
‎ผมคิดว่า "สักวันผมจะฆ่าพ่อ"

767
00:38:48,240 --> 00:38:50,880
‎ผมนึกว่าจะได้ยิน "พ่อรักแก" หรือ "พ่อภูมิใจ"

768
00:38:50,960 --> 00:38:54,440
‎เพราะผมรู้ว่าเขาไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นเลย

769
00:38:54,520 --> 00:38:57,240
‎โทษเขาไม่ได้หรอก ที่ไม่ทำสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับ

770
00:38:57,760 --> 00:39:00,240
‎ผมรู้ว่าพ่อรักพวกเราหมดใจ

771
00:39:00,320 --> 00:39:03,160
‎พ่อฆ่าเพื่อเราได้ ฆ่าไปแล้วสองศพ

772
00:39:03,920 --> 00:39:05,800
‎แต่ว่ามันมีกำแพง

773
00:39:05,880 --> 00:39:09,480
‎ที่กั้นระหว่างเขากับโลกภายนอก
‎ทันทีที่เป็นเรื่องของความรู้สึก

774
00:39:09,560 --> 00:39:12,640
‎ทำให้ผมกลัวมาก
‎ผมกลัวมากว่าผมจะเป็นอย่างนั้น

775
00:39:13,160 --> 00:39:16,240
‎เวลาอยู่กับผู้หญิงที่ผมรัก และผมอยากจูบเขา

776
00:39:16,840 --> 00:39:19,480
‎เพราะถ้าพ่อแม่ยังมีปมนี้ มันจะส่งต่อมาถึงลูก

777
00:39:19,560 --> 00:39:22,440
‎มันจะนำพาให้ลูกๆ รู้สึกอึดอัดกับความรู้สึก

778
00:39:22,520 --> 00:39:23,360
‎"สวัสดี"

779
00:39:24,560 --> 00:39:26,560
‎มันจะทำให้มื้อเย็นในครอบครัวเงียบวังเวง

780
00:39:27,080 --> 00:39:30,400
‎เรารักกันแต่เราไม่พูดมันออกมา หัวใจเต้นแรง

781
00:39:30,480 --> 00:39:33,280
‎กรีดร้องอยู่ข้างใน ลูกน่ะคิด "ผมรู้ว่าพ่อรักผม"

782
00:39:33,360 --> 00:39:34,880
‎"แต่ผมอยากได้ยินสักครั้งไง

783
00:39:34,960 --> 00:39:37,640
‎เพราะมันจะมอบความมั่นใจให้ผมไปอีก 25 ปี"

784
00:39:38,280 --> 00:39:41,640
‎ส่วนพ่อก็ "พ่อรักแกนะ ลูกเอ๊ย พ่อกินแกได้เลย"

785
00:39:41,720 --> 00:39:44,000
‎"พ่อจะกินแก อ้ำ เอาให้เหลือแต่กระดูกเลย"

786
00:39:44,080 --> 00:39:45,120
‎"พ่อจะสวบให้หมด"

787
00:39:45,640 --> 00:39:49,560
‎"พ่อบอกไม่ได้หรอก ความรักคือความรู้สึก
‎ความรู้สึกมันสำหรับพวกมีจิ๋ม"

788
00:39:51,120 --> 00:39:55,240
‎ส่วนแม่ก็ "ไม่ต้องห่วงนะ
‎แม่มีจิ๋มใหญ่พอที่จะรักทุกคน"

789
00:39:56,680 --> 00:39:58,760
‎"และแม่หาบ้านพักที่มีสระได้แล้ว"

790
00:40:00,000 --> 00:40:00,840
‎"ในที่สุด"

791
00:40:01,680 --> 00:40:02,520
‎ขายหน้าจริงๆ

792
00:40:03,520 --> 00:40:06,240
‎เราทุกคนทำเรื่องโง่ๆ ผมเองก็ด้วย

793
00:40:07,120 --> 00:40:10,080
‎เราเริ่มเอาความรักของเรา
‎ไปซ่อนไว้ในประโยคสั้นๆ

794
00:40:10,160 --> 00:40:11,480
‎ในสิ่งเล็กๆ ที่ทำแต่ละวัน

795
00:40:11,560 --> 00:40:14,560
‎เรามอบหมายหน้าที่ให้คนที่เรารัก ว่าต้องเข้าใจ

796
00:40:14,640 --> 00:40:16,280
‎ว่านั่นคือความรัก

797
00:40:17,400 --> 00:40:18,400
‎มันซับซ้อนนะ

798
00:40:19,000 --> 00:40:22,120
‎นั่นเรียกว่าม้าโทรจัน เป็นกลยุทธ์สงคราม

799
00:40:23,800 --> 00:40:24,800
‎เป็นคำถามที่ตลกดี

800
00:40:24,880 --> 00:40:27,320
‎ถามตัวเองว่าผมเอาความรักไปซ่อนไว้ที่ไหน

801
00:40:27,400 --> 00:40:30,880
‎เมื่อสองสามเดือนก่อนผมได้รู้ว่า
‎ผมเอาไปซ่อนไว้ในมุกตลกร้ายๆ

802
00:40:31,640 --> 00:40:34,240
‎เวลารักใครสักคน ผมอยากบดขยี้คนคนนั้น

803
00:40:35,320 --> 00:40:37,760
‎ไม่ดีเลย ผมได้รู้ตัวก็เพราะเพื่อนร่วมห้อง

804
00:40:37,840 --> 00:40:40,480
‎เพื่อนสนิทของผม คนที่ผมพูดถึงไป

805
00:40:40,560 --> 00:40:41,480
‎เขาเป็นมะเร็ง

806
00:40:42,080 --> 00:40:45,560
‎ตอนที่เราได้ยินเรื่องนี้ เพื่อนๆ กับผม
‎จัดปาร์ตี้เซอร์ไพรส์โดยไม่ได้คิดเลย

807
00:40:45,640 --> 00:40:47,680
‎เพื่ออวยพรให้เขา…

808
00:40:47,760 --> 00:40:49,680
‎เราน่าจะฉุกคิดกันหน่อย

809
00:40:49,760 --> 00:40:52,400
‎"ยินดีด้วยนะที่เป็นมะเร็ง"

810
00:40:53,320 --> 00:40:57,360
‎เราซ่อนตัวอยู่ในแฟลต
‎หลังโซฟา รอให้เขาเข้ามา

811
00:40:57,440 --> 00:40:59,360
‎ตอนที่เขาเสียบกุญแจ

812
00:40:59,960 --> 00:41:02,720
‎เรามองหน้ากันแบบ "นี่อาจไม่ใช่ไอเดียที่ดีมั้ง

813
00:41:03,240 --> 00:41:05,040
‎ปาร์ตี้เซอร์ไพรส์ฉลองมะเร็งตอนนี้น่ะ"

814
00:41:05,560 --> 00:41:06,840
‎เหลือเชื่อใช่ไหมล่ะครับ

815
00:41:06,920 --> 00:41:08,600
‎มนุษย์เรามีความสามารถ

816
00:41:08,680 --> 00:41:12,000
‎ที่จะรู้ตัวว่าไอเดียของเราโคตรแย่เลย

817
00:41:12,080 --> 00:41:13,640
‎ในตอนที่กำลังจะทำนั่นแหละ

818
00:41:14,280 --> 00:41:16,920
‎เรารู้ว่าเดิมพันคืออะไร ณ ตอนนั้นเลย

819
00:41:17,000 --> 00:41:18,280
‎เราแบบ "โห"

820
00:41:18,360 --> 00:41:20,560
‎"ที่รัก ตอนนี้ใช่เวลาที่ควรมีลูกแล้วเหรอ"

821
00:41:21,080 --> 00:41:22,080
‎ส่วนหมอก็

822
00:41:22,160 --> 00:41:24,600
‎"ตัดสายสะดือเลย มีอะไรกันเหรอ"

823
00:41:25,120 --> 00:41:27,760
‎นั่นแหละสมองเรา เราคิดหลังจากทำ

824
00:41:27,840 --> 00:41:31,160
‎เขาเข้ามาในแฟลต
‎ได้สิบถึง 15 วิฯ แล้วแต่เรายัง…

825
00:41:31,880 --> 00:41:33,720
‎เอาจริงๆ คือเรางัดบ้านเขา

826
00:41:34,480 --> 00:41:37,320
‎เพื่อนผมคนหนึ่งกล้าหาญมาก เขาแบบ

827
00:41:38,160 --> 00:41:39,320
‎"เชี่ย ทำไม…"

828
00:41:41,520 --> 00:41:42,800
‎"ไง"

829
00:41:42,880 --> 00:41:44,400
‎เพื่อนผม "เชี่ยไรวะ…"

830
00:41:45,160 --> 00:41:47,240
‎เราคิดว่าอาการหัวใจวายเป็นของขวัญที่ดี

831
00:41:47,320 --> 00:41:49,440
‎เป็นวิธีตายที่หมดจดกว่า

832
00:41:50,480 --> 00:41:52,960
‎พวกคุณ เขาดีขึ้นแล้ว ใจเย็น เขาหายแล้ว

833
00:41:53,040 --> 00:41:54,360
‎เขาอนุญาตให้ผมเอามาเล่นได้

834
00:41:54,440 --> 00:41:57,880
‎เขาบอกว่า "อยากเอาฉันกับเรื่องมะเร็ง
‎ไปเล่าในโชว์ยังไงก็ได้นะ"

835
00:41:58,400 --> 00:42:00,400
‎เขาพูดตอนก่อนตายพอดี

836
00:42:01,600 --> 00:42:03,360
‎นั่นเป็นมุกแรกที่เขาอนุมัติ

837
00:42:03,960 --> 00:42:06,840
‎ที่ปาร์ตี้นั้น เราเตะบอลกัน เขาชอบ

838
00:42:06,920 --> 00:42:08,960
‎เขาเป็นผู้รักษาประตู เพราะเขาเป็นมะเร็ง

839
00:42:09,480 --> 00:42:13,560
‎ยากนะที่จะรู้ว่าเราควรทำตัวยังไง
‎เวลาคนที่เรารักแจ้งข่าวอะไรแบบนี้

840
00:42:14,280 --> 00:42:16,040
‎ผมเป็นคนแรกที่เขาบอก

841
00:42:16,120 --> 00:42:18,960
‎เขาบอกว่า "ฉันเป็นมะเร็ง"
‎ผมบอกว่า "ดื่มน้ำสิ"

842
00:42:19,920 --> 00:42:22,440
‎ไม่รู้ทำไมถึงพูดไปแบบนั้น มันออกไปเอง

843
00:42:23,120 --> 00:42:24,680
‎เขาเป็นผู้รักษาประตู

844
00:42:24,760 --> 00:42:26,120
‎เป็นผู้รักษาประตูที่กากมาก

845
00:42:27,160 --> 00:42:28,400
‎ลูกบอลอยู่ใกล้ๆ

846
00:42:28,920 --> 00:42:31,960
‎เซฟได้ง่ายๆ เลย แต่เขาโคตรกาก

847
00:42:32,040 --> 00:42:33,440
‎บอลเข้าประตูไป

848
00:42:33,520 --> 00:42:36,520
‎เพื่อนผมโกรธมาก แต่แสดงออกไม่ได้

849
00:42:37,560 --> 00:42:38,880
‎เพราะเขาเป็นมะเร็ง

850
00:42:39,560 --> 00:42:43,400
‎ไม่มีอะไรสนุกไปกว่าการได้เห็น
‎พวกผู้ชายกลั้นความโกรธไว้หรอก

851
00:42:43,920 --> 00:42:46,560
‎พวกนั้นแบบว่า "ไม่เป็นไร"

852
00:42:49,920 --> 00:42:52,200
‎"ตั้งสมาธิ มองรอบๆ ใช่"

853
00:42:54,920 --> 00:42:56,880
‎"ไม่มีปัญหา เล่นกันสนุกๆ"

854
00:42:57,800 --> 00:43:00,880
‎"สนุกรึเปล่า ฉันสนุกนะ
‎เราเล่นกันสนุกๆ คืนนี้สนุกดี"

855
00:43:00,960 --> 00:43:02,160
‎"เกิดมามีแค่ชีวิตเดียว"

856
00:43:07,120 --> 00:43:08,040
‎ผมโกรธมาก

857
00:43:08,720 --> 00:43:11,400
‎ตอนนั้นแหละที่ผมรู้ตัว
‎ว่าผมเล่นมุกตลกร้ายๆ กับคนที่ผมรัก

858
00:43:11,480 --> 00:43:14,800
‎ผมไปหาเขาแล้วบอกว่า
‎"ขอโทษนะ เป็นมะเร็งใช่ไหม"

859
00:43:15,880 --> 00:43:17,320
‎"งั้นนายเป็นคนเก็บลูกบอล"

860
00:43:24,120 --> 00:43:26,480
‎แปลว่า "มุกนี้เฉียบ" ในภาษาอิตาลี

861
00:43:29,320 --> 00:43:32,200
‎เขาขำก๊าก… ผมดื่มน้ำไม่เคยถูกเวล่ำเวลาเลย

862
00:43:32,720 --> 00:43:34,960
‎นักแสดงตลกทุกคนเลย มีเสียงปรบมือ นั่นแหละ

863
00:43:35,040 --> 00:43:36,520
‎ผมคงเป็นหมอที่แย่มาก

864
00:43:37,640 --> 00:43:39,400
‎แบบว่า "คุณเป็นโรค…"

865
00:43:48,240 --> 00:43:49,280
‎"เอดส์ โอเค"

866
00:43:50,440 --> 00:43:51,360
‎รู้สึกดีจัง

867
00:43:52,560 --> 00:43:53,680
‎เขาขำก๊าก

868
00:43:54,280 --> 00:43:56,720
‎เขารู้ เขารู้ว่าผมซ่อนความรักไว้ที่ไหน

869
00:43:56,800 --> 00:44:00,320
‎เขาเห็นความใจดีในนั้น
‎แบบว่า "มุกนี้ดีที่สุดในชีวิตนายเลย"

870
00:44:00,400 --> 00:44:01,400
‎ทำให้ผมเคืองนะนั่น

871
00:44:02,040 --> 00:44:03,640
‎ไม่ๆ ผมดีใจมาก

872
00:44:03,720 --> 00:44:05,480
‎ผมแบบ "มุกนี้ดีที่สุดในชีวิตฉัน"

873
00:44:05,560 --> 00:44:06,920
‎ผมมองไปที่เพื่อนๆ

874
00:44:07,000 --> 00:44:10,640
‎แล้วก็พูดสิ่งที่ผมเองก็ไม่เข้าใจจนทุกวันนี้

875
00:44:10,720 --> 00:44:14,480
‎"ได้ยินมุกขิงๆ ที่ฉันเล่าให้ไอ้เงอะนี่ฟังไหม"

876
00:44:15,160 --> 00:44:16,360
‎หมายความว่ายังไง

877
00:44:17,360 --> 00:44:20,320
‎มันออกมาเอง อย่างกับผมโตมาในหมู่บ้าน

878
00:44:21,160 --> 00:44:23,600
‎สิ่งที่เพื่อนผมทำตรงข้ามกับในเดอะวอยซ์

879
00:44:23,680 --> 00:44:25,560
‎พวกเขาหันหน้าหนี

880
00:44:27,040 --> 00:44:28,880
‎พวกเขาโคตรอึดอัด

881
00:44:29,840 --> 00:44:33,000
‎ที่จริงผมก็อึดอัด เพราะตอนนั้นผมรู้ตัวว่า

882
00:44:34,120 --> 00:44:36,840
‎ผมไม่ได้ปล่อยมุกนั้นเพื่อให้เขาหัวเราะ

883
00:44:36,920 --> 00:44:38,160
‎แต่เพื่อให้ตัวเองหัวเราะ

884
00:44:38,680 --> 00:44:39,760
‎เพราะผมเศร้า

885
00:44:40,520 --> 00:44:41,760
‎เพื่อนผมไม่สบาย

886
00:44:42,560 --> 00:44:46,040
‎และเวลาผมรู้สึกว่าตัวเองจะร้องไห้
‎ผมจะปล่อยมุกตลกล้อคน

887
00:44:46,120 --> 00:44:48,120
‎เห็นคนอื่นมีปัญหาแล้วทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น

888
00:44:49,320 --> 00:44:51,560
‎ผมคิดว่า "นายต้องไปหาจิตแพทย์"

889
00:44:52,440 --> 00:44:53,520
‎ผมก็ไปหา

890
00:44:54,480 --> 00:44:56,840
‎ผมเล่าเรื่องปาร์ตี้ให้จิตแพทย์ฟัง เขาบอกว่า…

891
00:45:00,960 --> 00:45:01,800
‎"คือที่จริง…"

892
00:45:03,160 --> 00:45:04,640
‎"เวลาคุณรู้สึกอ่อนแอ

893
00:45:05,680 --> 00:45:07,720
‎แทนที่จะเปิดใจให้คนอื่นเห็นตรงๆ

894
00:45:07,800 --> 00:45:10,360
‎คุณกลับกลัวว่าคนอื่นจะปฏิเสธคุณ

895
00:45:11,160 --> 00:45:13,920
‎คุณก็เลยทำให้คนอื่นอ่อนแอกว่าตัวคุณเอง"

896
00:45:15,440 --> 00:45:16,920
‎"ผมมันเหี้ย" "เปล่า"

897
00:45:18,080 --> 00:45:19,120
‎"ก็ไม่เชิง"

898
00:45:20,000 --> 00:45:21,840
‎"นั่นไม่ใช่ศัพท์ทางการแพทย์"

899
00:45:22,960 --> 00:45:24,800
‎"ที่จริง มันเหมือนกับว่า…"

900
00:45:24,880 --> 00:45:27,920
‎"ผมมันเหี้ย" "ใช่"

901
00:45:30,680 --> 00:45:32,440
‎"ค่าใช้จ่าย 72 ยูโรค่ะ"

902
00:45:33,520 --> 00:45:36,520
‎ผู้หญิงคนนั้นเหลือเชื่อจริงๆ ทำเอาผมทึ่งไปเลย

903
00:45:37,240 --> 00:45:40,360
‎คิดว่าตัวเองเนียนแล้ว แต่เปล่าเลย

904
00:45:40,960 --> 00:45:43,640
‎ผมให้เพื่อนร่วมห้องไปหาเขา
‎เพราะเจอวิกฤตวัยกลางคน

905
00:45:43,720 --> 00:45:45,280
‎เพื่อนผมพูดถึงปัญหานี้ไม่ออก

906
00:45:45,360 --> 00:45:47,240
‎เขาไปหาจิตแพทย์หลายครั้ง

907
00:45:47,320 --> 00:45:49,960
‎แล้วจิตแพทย์ก็พูดอะไรที่ประสาทมาก
‎เพื่อนกลับบ้านมาบอกผม

908
00:45:50,040 --> 00:45:51,200
‎ผมอึ้งกิมกี่

909
00:45:51,960 --> 00:45:52,880
‎จิตแพทย์บอกเขาว่า

910
00:45:52,960 --> 00:45:55,760
‎"นี่จะเป็นเซสชันทำงานเซสชันแรกของเรา"

911
00:45:56,520 --> 00:45:58,480
‎"ฉันได้ผลวินิจฉัยคุณแล้ว"

912
00:45:59,200 --> 00:46:00,120
‎"คือว่าคุณ…

913
00:46:01,280 --> 00:46:02,960
‎กำลังเจอวิกฤตวัยกลางคน"

914
00:46:03,640 --> 00:46:04,600
‎เขาบอกว่า "ใช่"

915
00:46:06,400 --> 00:46:08,760
‎"ผมถึงได้มาที่นี่ไง เพราะว่า…"

916
00:46:09,600 --> 00:46:10,720
‎"มันมีเหตุอยู่"

917
00:46:11,400 --> 00:46:12,440
‎"ผมอายุ 40"

918
00:46:13,480 --> 00:46:15,200
‎"กำลังเจอวิกฤต"

919
00:46:15,720 --> 00:46:18,400
‎"ดูเหมือนไม่เป็นแบบนั้น แต่ผมเดาออก

920
00:46:18,480 --> 00:46:19,960
‎งั้นผมเก็บ 72 ยูโรไว้นะ"

921
00:46:20,480 --> 00:46:21,520
‎จิตแพทย์บอก "ไม่"

922
00:46:24,080 --> 00:46:25,560
‎"คุณจะไม่เก็บอะไรไว้เลย"

923
00:46:28,440 --> 00:46:30,880
‎"วิกฤตวัยกลางคนไม่มีความหมายอะไรเลย"

924
00:46:33,760 --> 00:46:37,560
‎"สมมุติว่าตอนแรกเกิด
‎เรามีเปลือกหอยเล็กๆ ที่หลัง"

925
00:46:38,800 --> 00:46:39,720
‎"เหมือนหอยทาก"

926
00:46:40,840 --> 00:46:41,680
‎"ฟังฉันต่อนะ"

927
00:46:42,640 --> 00:46:43,880
‎"เราใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ"

928
00:46:45,640 --> 00:46:47,760
‎"เวลาเราได้รับประสบการณ์ที่มีความหมาย…

929
00:46:49,800 --> 00:46:50,800
‎เก็บใส่เปลือกหอย"

930
00:46:51,800 --> 00:46:54,160
‎"คุณไม่ได้สนใจ คิดว่ารู้ดีว่าตัวเองเป็นใคร"

931
00:46:54,680 --> 00:46:56,320
‎"ใช้ชีวิตอย่างรีบเร่งบุ่มบ่าม"

932
00:46:56,840 --> 00:46:59,520
‎"อายุ 15 ปี 18, 22, 26, 30…"

933
00:47:00,280 --> 00:47:01,840
‎"คุณคิดว่าเปลือกหอยค่อยๆ เต็มขึ้น"

934
00:47:02,360 --> 00:47:03,920
‎"แต่ฉันรู้ มันคือหน้าที่ฉัน"

935
00:47:04,640 --> 00:47:06,520
‎"ก๊อกๆ เปลือกหอยโบ๋เบ๋"

936
00:47:11,120 --> 00:47:12,040
‎"แล้วคุณก็ใช้ชีวิตไป"

937
00:47:13,240 --> 00:47:14,960
‎"สามสิบสาม 36, 40"

938
00:47:15,040 --> 00:47:16,400
‎"พออายุ 40 คุณหยุด"

939
00:47:16,480 --> 00:47:17,440
‎"คุณคิดทบทวน"

940
00:47:17,520 --> 00:47:20,280
‎"คุณอยากรู้ว่าคุณสะสมอะไรไว้บ้าง แล้วคุณก็…"

941
00:47:24,440 --> 00:47:26,440
‎"ในเปลือกหอยฉันไม่มีอะไรเลย"

942
00:47:27,200 --> 00:47:28,880
‎"เปลือกหอย เปลือกหอย…"

943
00:47:31,440 --> 00:47:33,880
‎"คุณจะทำยังไง เมื่อสิ่งที่คุณคิดว่ามีอยู่กลับไม่มี"

944
00:47:33,960 --> 00:47:35,480
‎"คนปกติทำยังไง"

945
00:47:38,360 --> 00:47:39,800
‎"ฮัลโหล หน่วยพิทักษ์เปลือกหอย"

946
00:47:40,840 --> 00:47:44,080
‎"ฉันรู้ มันงี่เง่า แต่นั่นแหละวิกฤตวัยกลางคน"

947
00:47:44,160 --> 00:47:45,360
‎"นี่คือเรื่องฉุกเฉิน"

948
00:47:46,440 --> 00:47:47,760
‎"แต่เปลือกไม่มีอยู่แล้ว"

949
00:47:49,440 --> 00:47:50,880
‎"เพราะมันสายเกินไป"

950
00:47:54,200 --> 00:47:55,480
‎"คุณกลายเป็นตัวทาก"

951
00:48:02,360 --> 00:48:04,680
‎เพื่อนผมสับสนไปหมด

952
00:48:04,760 --> 00:48:06,360
‎เขาเดินกลับบ้านเปลี้ยๆ

953
00:48:06,440 --> 00:48:08,240
‎ผมดี๊ด๊าอยู่บนโซฟา

954
00:48:08,320 --> 00:48:10,640
‎เขาพุ่งมาหาผม "นายต้องใช้ชีวิต"

955
00:48:11,440 --> 00:48:14,160
‎ผม "ก็ตั้งใจอย่างนั้นแหละก่อนนายจะพุ่งมาจับ"

956
00:48:14,240 --> 00:48:17,240
‎เขา "นายต้องรู้จักสะสม… เพราะว่า…"

957
00:48:18,480 --> 00:48:20,920
‎"เพราะไม่งั้น ก๊อกๆ เปลือกหอย" "โอเค"

958
00:48:21,720 --> 00:48:24,720
‎"ขาดรายละเอียดไปวะ ฉันเข้าใจไม่ครบ"

959
00:48:24,800 --> 00:48:26,120
‎"หน่วยพิทักษ์เปลือกหอย"

960
00:48:26,200 --> 00:48:27,360
‎"โอเค โห"

961
00:48:28,000 --> 00:48:31,200
‎"เข้าใจทุกอย่างแล้ว ว่าแต่นายทำฉันกลัวนะ"

962
00:48:32,520 --> 00:48:36,200
‎ตลกมากนะ ได้พูดเรื่องนี้แล้วผมรู้สึกดีขึ้น

963
00:48:37,160 --> 00:48:39,480
‎ผมอยู่ในวัย 20 และผมคิดว่า

964
00:48:40,160 --> 00:48:41,400
‎"มันจะเริ่มเมื่อไหร่"

965
00:48:42,400 --> 00:48:43,600
‎เคยคิดเรื่องนั้นไหม

966
00:48:43,680 --> 00:48:46,000
‎อย่าง "ฉันจะเป็นตัวเองเมื่อไหร่ ทางการน่ะ"

967
00:48:46,520 --> 00:48:48,040
‎ผมรู้สึกแปลกแยกอยู่ตลอดเลย

968
00:48:48,120 --> 00:48:51,400
‎เหมือนไม่คลิกกับอะไรสักอย่าง
‎ที่คนอื่นเข้าใจกันง่ายๆ

969
00:48:52,240 --> 00:48:53,200
‎ประสาทจะกิน

970
00:48:53,280 --> 00:48:55,800
‎พอเห็นเพื่อนร่วมห้องอายุ 40
‎เกิดคำถามเดียวกัน

971
00:48:56,320 --> 00:48:59,480
‎และเป็นคำถามเดียวกันที่พ่อผมมีตอน 70
‎ทำให้ผมสบายใจ รู้สึกดีขึ้น

972
00:49:00,000 --> 00:49:02,280
‎ทั้งชีวิต เราเกือบจะเป็นตัวของตัวเอง

973
00:49:02,920 --> 00:49:05,560
‎เราพยายามจะทำให้ได้ ที่สำคัญคือการลงมือทำ

974
00:49:06,160 --> 00:49:08,680
‎เราจะเป็นแค่ฉบับร่างไปจนตาย
‎ทำให้ผมสบายใจเลย

975
00:49:09,920 --> 00:49:11,800
‎พวกคุณคงเป็นน้อยกว่านี้ ผมดูออก

976
00:49:12,320 --> 00:49:15,320
‎ตอนเด็กๆ เราเป็นตัวเอง
‎เราไม่เคยเป็นมากกว่าตัวเอง

977
00:49:15,400 --> 00:49:17,080
‎พอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วมันพลาดไปตรงไหน

978
00:49:18,560 --> 00:49:20,440
‎ไม่รู้สิ ทำไมถึงมีคำถามพวกนี้

979
00:49:20,520 --> 00:49:23,160
‎เราเป็นผู้ใหญ่กันจริงๆ เหรอ
‎ก็โต้เถียงได้ ผมไม่คิดอย่างนั้น

980
00:49:23,680 --> 00:49:25,040
‎ผมคิดว่าผู้ใหญ่อย่างเราน่ะ

981
00:49:25,560 --> 00:49:28,240
‎โตมาโดยมีตัวเราเองที่เป็นเด็กอยู่ด้วย
‎เพื่อปกป้องเด็กคนนั้น

982
00:49:28,760 --> 00:49:31,840
‎สุดท้ายแล้วก็ทำเด็กคนนั้นหายใจไม่ออก
‎เราทุกคนมีเด็กที่ตายแล้วอยู่ในตัว

983
00:49:33,000 --> 00:49:35,040
‎นั่นคือมุมมองชีวิตของผม ทุกคนมีของตัวเอง

984
00:49:35,720 --> 00:49:36,960
‎ยังไม่ตาย ถ้าอยากสบายใจ

985
00:49:37,040 --> 00:49:38,600
‎เด็กคนนั้นเจ็บปวดอยู่ข้างใน

986
00:49:39,120 --> 00:49:40,800
‎เพราะไม่ว่าจะอายุเท่าไร

987
00:49:40,880 --> 00:49:41,960
‎อายุ 20 หรือ 60 ก็ช่าง

988
00:49:42,040 --> 00:49:44,840
‎เวลาเดินไปตามถนน
‎เราเห็นทางข้ามแล้วก็คิดว่า

989
00:49:46,040 --> 00:49:47,760
‎"ฉันจะเดินแค่บนทางม้าลาย"

990
00:49:48,280 --> 00:49:50,480
‎นั่นคือเด็กคนนั้น "ฉันยังอยู่นี่"

991
00:49:51,320 --> 00:49:52,520
‎"ทำไมนายหัวล้านล่ะ"

992
00:49:54,720 --> 00:49:55,960
‎ผมน่าจะเป็นแบบนั้นแหละ

993
00:49:57,240 --> 00:49:58,600
‎ตอนเด็กๆ ผมเป็นตัวเอง

994
00:49:59,120 --> 00:50:00,760
‎ไม่กลัวใครเลย

995
00:50:00,840 --> 00:50:01,960
‎คนไม่รู้จักเหรอ

996
00:50:02,040 --> 00:50:04,280
‎ผมเดินไปหาเลย "หวัดดี สบายดีไหม"

997
00:50:04,800 --> 00:50:07,160
‎ผมไม่ใช่คนเยอรมันนะ แค่เสียงแปลกๆ

998
00:50:07,240 --> 00:50:09,960
‎คนคงคิดว่า "เด็กคนนี้เป็นเยอรมัน หวัดดี"

999
00:50:11,080 --> 00:50:13,440
‎ตอนเด็กๆ ผมเป็นตัวของตัวเองมากไป

1000
00:50:14,800 --> 00:50:15,880
‎รู้จักเด็กแบบนั้นไหม

1001
00:50:16,920 --> 00:50:19,360
‎หัวโตๆ เหมือนผู้ใหญ่ จ้องหน้าเราไม่วางตา

1002
00:50:19,440 --> 00:50:20,960
‎อย่างกับว่าเราติดเงินเขา

1003
00:50:22,440 --> 00:50:24,520
‎เวลาไปกินข้าวกับที่บ้าน ผมจะเป็นแบบ…

1004
00:50:25,040 --> 00:50:27,160
‎คุณไม่เคยเห็นเด็กคนนี้มาก่อนเลย

1005
00:50:27,240 --> 00:50:28,200
‎เขาจ้องคุณ

1006
00:50:29,360 --> 00:50:32,680
‎เดินมาหา ดึงแขนเสื้อ "ผมเจ็บตูด"

1007
00:50:34,440 --> 00:50:36,080
‎"โอเค คือ…"

1008
00:50:37,640 --> 00:50:42,040
‎"อยากคุยกับฉันเหรอ
‎ฉันว่าเราไม่เคยคุยกันมาก่อนนะ"

1009
00:50:42,120 --> 00:50:43,800
‎"แม่บอกว่าไม่เอามูสซาก้า"

1010
00:50:44,920 --> 00:50:47,080
‎"ผมเคยช่วยตัวเองสองครั้ง" "อื้ม"

1011
00:50:49,840 --> 00:50:51,320
‎"โอเค โทษทีนะ"

1012
00:50:51,400 --> 00:50:54,840
‎"มาร์ค ได้ยินไหม ฉันควรจะ… คือ…"

1013
00:50:56,080 --> 00:50:58,200
‎"ชื่ออะไรจ๊ะหนู" "ปานาโยทิส"

1014
00:50:58,280 --> 00:50:59,840
‎"โอเค จ้ะ"

1015
00:50:59,920 --> 00:51:01,280
‎"มาร์ค แกเป็นทหารเอสเอส"

1016
00:51:01,360 --> 00:51:04,440
‎"แปลกมากเลย ฉันกลัว
‎ฉันอยากไปจากนี่ มาร์ค"

1017
00:51:07,640 --> 00:51:10,760
‎เป็นเด็กน่ะง่าย เราไม่สนใจอะไร
‎แต่ม.ต้นสิลำบาก

1018
00:51:10,840 --> 00:51:14,760
‎สังคมเล็กๆ ถ้าคุณเล่นหีบเพลงก็ยิ่งลำบาก

1019
00:51:15,640 --> 00:51:18,560
‎สมัยม.ต้น ผมอยากให้คนอื่นรักผม

1020
00:51:18,640 --> 00:51:20,600
‎อยากให้เด็กที่โตกว่ารักผม

1021
00:51:21,520 --> 00:51:25,120
‎ผมเลยเอาเงินค่าขนมไปซื้อช็อกโกแลต
‎แล้วก็เอาไปแจกตอนเลิกเรียน

1022
00:51:25,840 --> 00:51:28,960
‎ถ้าพวกคุณสงสัยว่าควรรู้สึกยังไง
‎รู้สึกสมเพชเถอะครับ

1023
00:51:29,480 --> 00:51:32,400
‎ผมพกช็อกโกแลตละลายไว้ในกระเป๋าทั้งวัน

1024
00:51:32,480 --> 00:51:34,200
‎ตอนเย็น ผมจะไปรอที่ประตูโรงเรียน

1025
00:51:34,280 --> 00:51:37,280
‎พอคนอื่นออกมา
‎ผมก็จะ "ปฏิบัติการช็อกโกช็อกโก้"

1026
00:51:38,640 --> 00:51:40,440
‎ไม่ได้คิดในหัวนะ พูดเสียงดังเลย

1027
00:51:41,240 --> 00:51:44,560
‎เหมือนตำรวจยุค 70 ที่ใส่ชุดพลเรือน
‎ท่าทางแสบนิดๆ

1028
00:51:44,640 --> 00:51:46,160
‎"ปฏิบัติการช็อกโกช็อกโก้"

1029
00:51:47,240 --> 00:51:51,200
‎ผมเดินไปหาคนอื่น น่าสมเพชมาก
‎ผมพูดว่า "อยากได้ช็อกโกแลตไหม"

1030
00:51:52,200 --> 00:51:55,080
‎พอคิดดูแล้วก็เหมือนพวกวิตถารใคร่เด็ก

1031
00:51:55,160 --> 00:51:56,960
‎พูดกับเด็กโต "เอาช็อกโกแลตไหม"

1032
00:51:57,040 --> 00:52:00,000
‎"มาสิ ที่รถทวิงโก้คันนั้นมีเยอะเลยนะ"

1033
00:52:00,880 --> 00:52:02,920
‎"มาเลย"

1034
00:52:07,680 --> 00:52:08,520
‎ได้ผล

1035
00:52:09,320 --> 00:52:11,360
‎เราไปเที่ยวกัน ผมรู้สึกมีความสำคัญ

1036
00:52:11,880 --> 00:52:16,200
‎ผมมีกล่องช็อกโกแลต
‎ทุกเช้าจะหยิบไปโรงเรียนด้วย กล่องสองกล่อง

1037
00:52:16,280 --> 00:52:19,120
‎เช้าวันหนึ่ง ผมเปิดกล่อง ในนั้นว่างเปล่า

1038
00:52:19,960 --> 00:52:22,320
‎ผมสติแตก แบบที่ในชีวิตไม่ค่อยเป็น

1039
00:52:22,840 --> 00:52:24,240
‎มันเศร้า แต่ก็ตลกด้วย

1040
00:52:24,320 --> 00:52:27,560
‎ผมวิ่งพล่านไปทั่ว
‎ตะโกน "มีใครเห็นช็อกโกแลตผมไหม"

1041
00:52:28,080 --> 00:52:30,720
‎ซึ่งก็ตลกดีนะ กึ่งเศร้ากึ่งตลก

1042
00:52:30,800 --> 00:52:31,640
‎"ตะศก"

1043
00:52:33,360 --> 00:52:35,480
‎ผมไปหาน้องสาว ถามน้อง

1044
00:52:35,560 --> 00:52:36,400
‎ส่วนน้องก็

1045
00:52:37,280 --> 00:52:38,120
‎"เปล่า"

1046
00:52:39,200 --> 00:52:42,760
‎ผมเข้าใจเลย แล้วผมก็ร้องไห้
‎น้ำตาเค็มๆ ไหลออกมาเป็นลิตร

1047
00:52:43,280 --> 00:52:45,680
‎น้องพูดประโยคนี้มา ตอนนี้เป็นลัทธิในบ้าน

1048
00:52:45,760 --> 00:52:47,880
‎"เถอะน่า อย่าตึงนักเลย นายของหวานเอ๊ย"

1049
00:52:49,720 --> 00:52:51,360
‎นั่นคือฉายาผมตอนนั้น

1050
00:52:51,960 --> 00:52:54,640
‎ผมหยิบมีดมา พูดว่า "กูแทงแน่"

1051
00:52:55,640 --> 00:52:57,200
‎พ่อผมวิ่งมา

1052
00:52:57,280 --> 00:52:58,600
‎เขาคว้ามีดไป

1053
00:52:59,200 --> 00:53:00,400
‎ผมขอแนะนำอะไรหน่อย

1054
00:53:00,920 --> 00:53:05,040
‎ถ้าคุณอยากฆ่าใครสักคน
‎อย่าตะโกนให้คนอื่นรู้ก่อนจะลงมือ

1055
00:53:05,560 --> 00:53:07,760
‎ไม่งั้นเจ้าหน้าที่ในท้องที่จะไหวตัว

1056
00:53:08,360 --> 00:53:09,840
‎พ่อเอามีดไป "นี่"

1057
00:53:11,720 --> 00:53:12,720
‎เขาเว้นวรรค

1058
00:53:13,600 --> 00:53:16,800
‎เวลาพ่อผมทำแบบนั้น
‎แปลว่ากำลังจะให้บทเรียนชีวิต

1059
00:53:17,640 --> 00:53:19,800
‎พ่อผมไม่ค่อยมีส่วนร่วมเรื่องการศึกษาเราหรอก

1060
00:53:19,880 --> 00:53:22,040
‎แต่ทุกๆ สองปี พ่อจะก่อรัฐประหารตัวเอง

1061
00:53:22,840 --> 00:53:24,800
‎ตัวเองจะได้รับเลือกเป็นพ่ออีก

1062
00:53:25,560 --> 00:53:29,400
‎ช่วงนั้นอำนาจจากหมามุ่ยใกล้หมดแล้ว
‎เขาต้องเล่นอะไรใหญ่ๆ

1063
00:53:30,600 --> 00:53:32,080
‎เขาเอามีดไป "นี่"

1064
00:53:32,880 --> 00:53:35,160
‎"แกดู… พ่อจะ…"

1065
00:53:35,240 --> 00:53:37,160
‎ต้องด้นสด น่าสงสาร

1066
00:53:39,040 --> 00:53:40,120
‎เขาเอามีดไป

1067
00:53:40,640 --> 00:53:43,600
‎ยื่นให้น้องผม "แทงเลย พ่ออนุญาต"

1068
00:53:44,200 --> 00:53:45,120
‎ไม่ใช่ ผมล้อเล่น

1069
00:53:46,080 --> 00:53:49,000
‎เขาเอามีดไป แล้วก็หักมีดกับเข่า

1070
00:53:49,080 --> 00:53:51,560
‎คุณคงคิด "พ่อคุณมีวิชานะเนี่ย" เปล่า

1071
00:53:51,640 --> 00:53:54,360
‎ทำมีดบาดมือกับเข่าไปนิดหน่อย

1072
00:53:54,440 --> 00:53:56,440
‎"เห็นไหม ถึงไม่ควรเล่นกับมีดไง"

1073
00:53:59,640 --> 00:54:00,480
‎"จริงด้วย"

1074
00:54:02,080 --> 00:54:05,240
‎"พ่อก็ด้วย นั่น… ได้ยินที่ตัวเองพูดไหมน่ะ"

1075
00:54:06,120 --> 00:54:09,800
‎"ตอนที่คำพูดนั้นออกจากปาก
‎เสียงมันเข้าไปในหูไหม"

1076
00:54:10,960 --> 00:54:11,840
‎เขาไม่ยอมรับหรอก

1077
00:54:12,360 --> 00:54:15,440
‎เขาเป็นลูกผู้ชาย
‎ไม่ทำตัวเองเจ็บโง่ๆ ต่อหน้าลูก

1078
00:54:15,520 --> 00:54:16,960
‎"พ่อเลือดออกนะ เป็นไรรึเปล่า"

1079
00:54:17,040 --> 00:54:17,920
‎เขาบอกว่า

1080
00:54:19,240 --> 00:54:20,560
‎"ทำไมถึงพูดแบบนั้น"

1081
00:54:21,200 --> 00:54:22,480
‎ประโยคเด็ดเขาล่ะ

1082
00:54:22,560 --> 00:54:25,440
‎เวลาต่อต้านอะไร "ทำไมถึงพูดแบบนั้น"

1083
00:54:26,320 --> 00:54:29,200
‎เขาปฏิเสธต่อไปไม่ไหว แผลเขาส่งเสียง

1084
00:54:30,360 --> 00:54:33,240
‎แบบ "ติ๋ง"

1085
00:54:34,080 --> 00:54:34,920
‎แล้วเขาก็…

1086
00:54:41,040 --> 00:54:42,600
‎"ไปตามแม่มาที"

1087
00:54:43,320 --> 00:54:44,680
‎ไม่อยากจะเชื่อ

1088
00:54:44,760 --> 00:54:47,720
‎ผมรีบวิ่งขึ้นบันได "แม่ เร็วเข้า พ่อเจ็บ"

1089
00:54:47,800 --> 00:54:49,880
‎แม่บอกว่า "พ่อรับมือได้ พ่อเขาโตแล้ว"

1090
00:54:50,520 --> 00:54:51,400
‎"ไม่ได้"

1091
00:54:52,680 --> 00:54:55,280
‎พ่อจะตายคาพื้นแล้ว มาช่วยเร็ว

1092
00:54:57,720 --> 00:54:58,560
‎บ้าบอมาก

1093
00:54:58,640 --> 00:55:01,400
‎วันนั้นเป็นวันที่ผมเริ่มเล่นมุกเรื่องความรัก

1094
00:55:01,480 --> 00:55:04,720
‎แทนที่จะให้ช็อกโกแลต
‎นี่ง่ายกว่า อันตรายน้อยกว่า

1095
00:55:05,920 --> 00:55:09,040
‎ปีแล้วปีเล่า ผมเริ่มสร้างคนที่เกือบจะเป็นผม
‎ที่พ่อฝันอยากมี

1096
00:55:09,120 --> 00:55:09,960
‎จิตใจเข้มแข็ง

1097
00:55:10,600 --> 00:55:15,040
‎มั่นใจ ตลก เจ้าชู้นิดๆ แต่ไม่เปราะบาง

1098
00:55:15,120 --> 00:55:16,840
‎มันก็ช่วยผมไว้ได้หลายครั้งนะ

1099
00:55:17,360 --> 00:55:18,200
‎ยกเว้น

1100
00:55:18,880 --> 00:55:20,880
‎ตอนจะจูบผู้หญิงที่ผมชอบ

1101
00:55:21,840 --> 00:55:25,280
‎ตัวผมที่มั่นใจอยู่ในห้องน้ำกับแก้วใบหนึ่ง

1102
00:55:26,720 --> 00:55:28,920
‎ตัวคนเดียว ไร้หนทาง เหงื่อแตก

1103
00:55:30,400 --> 00:55:33,480
‎ผมตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้เหมือนในหนัง

1104
00:55:34,520 --> 00:55:37,760
‎เขาพูดมาแค่ประโยคเดียว
‎แล้วผมก็ตกหลุมรัก ผมรู้เลย

1105
00:55:37,840 --> 00:55:41,200
‎มันชัดเจนในตัวเอง
‎เหมือนน้ำอุ่นไหลจากหูไปที่นิ้วเท้า

1106
00:55:41,920 --> 00:55:43,840
‎เพื่อให้พวกคุณเข้าใจประโยคนี้

1107
00:55:44,360 --> 00:55:47,040
‎ผมต้องเล่าเรื่องวัยเด็กเรื่องสุดท้ายให้ฟัง

1108
00:55:47,760 --> 00:55:49,360
‎ตอนเป็นเด็ก ผมชอบเล่นหัวนมตัวเอง

1109
00:55:51,160 --> 00:55:54,000
‎ถ้าพวกคุณเริ่มหัวเราะกันคิกคัก
‎เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันนะ

1110
00:55:54,520 --> 00:55:56,520
‎ผมเริ่มรู้สึกสบายใจแล้วเชียว พูดเปิดอก

1111
00:55:56,600 --> 00:55:58,720
‎แต่คุณดันหัวเราะเยาะผม ไม่น่ารักนะ

1112
00:55:58,800 --> 00:56:01,680
‎เลิกมองผมแบบนั้นได้แล้ว ผมเห็นสายตานะ

1113
00:56:01,760 --> 00:56:04,680
‎"เขาดูเป็นเด็กแปลกๆ นะ แต่นี่มันอีกอย่างเลย"

1114
00:56:04,760 --> 00:56:07,920
‎ไม่หรอก เด็กทุกคนมีนิสัยแปลกๆ

1115
00:56:09,760 --> 00:56:11,640
‎ไม่เหรอ เงียบกันใหญ่

1116
00:56:11,720 --> 00:56:13,840
‎มีหลายครั้งที่เราต้องพาน้องผมไปรพ.

1117
00:56:13,920 --> 00:56:17,320
‎เพราะเขาจะ
‎"ผมจะไม่หายใจจนกว่าจะถึงบ้าน"

1118
00:56:18,960 --> 00:56:21,920
‎พอพ้นระยะ 20 เมตร
‎เขาจะล้มฟุบบนทางเท้าเหมือนพวกกาก

1119
00:56:23,000 --> 00:56:25,600
‎เวลาเศร้า ผมจะเล่นนมตัวเอง นั่นนิสัยผม

1120
00:56:25,680 --> 00:56:28,120
‎นม หน่มน้ม เรียกได้หลายแบบ

1121
00:56:28,200 --> 00:56:29,920
‎เลิกมองผมแบบนั้นสักที

1122
00:56:31,240 --> 00:56:33,920
‎เวลาพ่อแม่ไล่ ผมจะไปที่ห้องผม แล้วก็…

1123
00:56:35,080 --> 00:56:36,040
‎ก็มันความชอบผม

1124
00:56:36,640 --> 00:56:38,080
‎จับผมเข้าคุกเลยสิ

1125
00:56:38,160 --> 00:56:39,320
‎ใครๆ ก็ทำกัน

1126
00:56:39,400 --> 00:56:41,840
‎นั่นคือนาร์เนียของผม ผ่อนคลายความเครียด

1127
00:56:41,920 --> 00:56:43,360
‎ตรงนั้นไม่สำคัญหรอก

1128
00:56:44,200 --> 00:56:46,600
‎สิ่งที่สำคัญคือ ตอนเด็กๆ ผมจะคิดว่า

1129
00:56:46,680 --> 00:56:49,560
‎"ทำไมไม่มีใครพูดเรื่อง
‎ความสามารถในการหายตัวเลย" โอเคนะ

1130
00:56:51,920 --> 00:56:54,200
‎ผมก็เลยเริ่มพยายามพูดเรื่องนี้

1131
00:56:54,280 --> 00:56:55,400
‎กระจายสาร

1132
00:56:56,640 --> 00:56:58,000
‎ผมไปหาเพื่อน เด็กที่โตกว่า

1133
00:56:58,080 --> 00:57:01,560
‎"เวลาจับหัวนมตัวเองน่ะ…"
‎"อย่ามาเล่นกับเราอีกนะ"

1134
00:57:03,680 --> 00:57:04,920
‎ตัดสินโทษในพริบตา

1135
00:57:06,200 --> 00:57:09,920
‎ผมเลยพยายามคุยกับเพื่อนของพ่อแม่
‎เวลาพวกเขามากินข้าวด้วย

1136
00:57:11,000 --> 00:57:11,840
‎น่าสงสารเขานะ

1137
00:57:12,480 --> 00:57:15,200
‎ผมจะรออยู่ที่มุมโซฟา แบบนี้

1138
00:57:18,400 --> 00:57:19,680
‎เหมือนแมวไร้ขน

1139
00:57:21,360 --> 00:57:23,320
‎รอให้พวกเขาแขวนเสื้อโค้ท

1140
00:57:23,400 --> 00:57:25,120
‎พวกเขาจะขึ้นไปบนห้องกับพ่อแม่

1141
00:57:25,200 --> 00:57:26,120
‎แล้วผมก็จะเปิด

1142
00:57:26,840 --> 00:57:27,920
‎"โทษที ซิลวี

1143
00:57:28,000 --> 00:57:29,680
‎เวลาคุณเล่นนมตัวเอง…"

1144
00:57:31,280 --> 00:57:32,840
‎พวกเขากลัวผมมาก

1145
00:57:33,400 --> 00:57:34,520
‎ถึงขั้นตระหนก

1146
00:57:35,040 --> 00:57:37,960
‎พวกเขามองว่าผมเหมือนเอลิซ ลูว์เซต์
‎ในแคช อินเวสติเกชัน

1147
00:57:38,560 --> 00:57:40,360
‎พวกเขาเห็นผมและหันหลังกลับ "ไม่มี"

1148
00:57:40,440 --> 00:57:43,560
‎"บริษัทนี้ไม่มีแรงงานนอกระบบ"

1149
00:57:43,640 --> 00:57:46,320
‎"นี่ตามฉันมาได้เหรอ ไม่ผิดกฎหมายเหรอ"

1150
00:57:47,120 --> 00:57:48,320
‎พวกเขากลัวมาก

1151
00:57:49,560 --> 00:57:54,240
‎เย็นวันหนึ่ง แม่ขึ้นไปที่ห้องผมแล้วพูดว่า

1152
00:57:56,560 --> 00:57:57,520
‎"ไงจ๊ะ ปานาโย"

1153
00:57:58,680 --> 00:57:59,520
‎"ฮะ"

1154
00:58:01,800 --> 00:58:02,640
‎"เยี่ยม"

1155
00:58:04,680 --> 00:58:06,840
‎"คืนนี้มาร์คกับเวโรนิกจะแวะมา"

1156
00:58:11,920 --> 00:58:14,040
‎"ลูกโอเคนะ จ้ะ"

1157
00:58:16,400 --> 00:58:17,240
‎"เยี่ยม"

1158
00:58:19,400 --> 00:58:21,680
‎"แม่ว่าลูกไม่ควรบอกพวกเขา

1159
00:58:22,360 --> 00:58:24,280
‎เรื่องความลับเล็กๆ ของลูกนะ"

1160
00:58:24,360 --> 00:58:25,840
‎มันกลายเป็นเรื่องต้องห้ามในบ้าน

1161
00:58:27,960 --> 00:58:30,920
‎"แต่ถ้าลูกอยากคุยกับใครสักคน
‎เราไปหาจิตแพทย์กันได้นะ"

1162
00:58:31,440 --> 00:58:33,000
‎ผม "จิตแพทย์คืออะไร"

1163
00:58:33,960 --> 00:58:36,200
‎"ปานาโย จิตแพทย์คือคนที่เราให้เงิน

1164
00:58:37,720 --> 00:58:40,480
‎เพื่อรู้สึกว่ามีคนรับฟัง ยอมรับ เหมือนคนอื่น"

1165
00:58:41,240 --> 00:58:44,480
‎เป็นคำนิยามจิตแพทย์
‎ที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาเลย

1166
00:58:45,080 --> 00:58:47,720
‎มีแค่จิตแพทย์ที่เราจะ "ผมชื่อฟิลลิปป์"

1167
00:58:48,720 --> 00:58:51,720
‎"เจ้านายผมหยาบคายกับผม
‎แต่ผมจัดการได้ รักษาความเป็นมืออาชีพ"

1168
00:58:51,800 --> 00:58:54,640
‎"เวลาทนไม่ไหว
‎ผมจะขอพักสูบบุหรี่ แต่ผมไม่สูบบุหรี่"

1169
00:58:56,200 --> 00:58:59,800
‎"เวลาเลิกงาน ผมจะเลี้ยวซ้าย
‎เพราะทางนั้นมีร้านขายดอกไม้อยู่"

1170
00:58:59,880 --> 00:59:03,000
‎"ผมจะซื้อแฮมสเตอร์ที่นั่น
‎และเอาซุกไว้ในรักแร้จนมันตาย"

1171
00:59:04,880 --> 00:59:05,960
‎"ผมชอบทำแบบนั้น"

1172
00:59:06,760 --> 00:59:09,600
‎คุณพูดแบบนั้นได้แค่กับจิตแพทย์
‎รู้ไหมว่าโชคดีแค่ไหน

1173
00:59:10,160 --> 00:59:11,880
‎ถ้าเป็นเพื่อนสนิทคงจะ

1174
00:59:11,960 --> 00:59:13,560
‎"ฟิลิปป์ โอเคนะ นี่นาย…"

1175
00:59:16,960 --> 00:59:19,840
‎"ร้านดอกไม้ขายแฮมสเตอร์ด้วยเหรอ ไม่ยักรู้"

1176
00:59:20,400 --> 00:59:22,600
‎ชีวิตเรามีคำถามชวนอึดอัดมากมาย

1177
00:59:22,680 --> 00:59:24,600
‎แต่จิตแพทย์จะตื่นเต้น

1178
00:59:25,200 --> 00:59:27,440
‎เขาจะแบบ "ท้าทาย"

1179
00:59:28,520 --> 00:59:30,720
‎"หนูแฮมสเตอร์สีอะไร ฟิลู"

1180
00:59:32,120 --> 00:59:34,560
‎"สัตว์ฟันแทะมักจะสื่อถึงพระคริสต์ในจิตใต้สำนึก"

1181
00:59:34,640 --> 00:59:36,320
‎"ใช่ มาคุยกัน"

1182
00:59:37,600 --> 00:59:38,560
‎นั่นคืองานเขา

1183
00:59:39,960 --> 00:59:43,360
‎ผมนั่งลง ถึงเป็นเด็กผมก็เข้าใจ
‎ว่าคนหัวเราะเยาะผมกับเรื่องนี้

1184
00:59:44,760 --> 00:59:46,720
‎ผมเลยตัดสินใจว่าจะไม่พูดถึงมัน

1185
00:59:49,400 --> 00:59:52,520
‎"ในหนึ่งวันทำอะไรบ้าง" "ผมชอบเล่นหัวนม…"

1186
00:59:54,520 --> 00:59:55,680
‎"เชี่ย หมอเก่งวะ"

1187
00:59:57,480 --> 00:59:58,480
‎"เอาเถิด"

1188
01:00:00,280 --> 01:00:03,080
‎เป็นผมคงกลัวมาก
‎ถ้าเด็กคนหนึ่งพูดว่า "เอาเถิด"

1189
01:00:03,880 --> 01:00:07,840
‎ใช้ศัพท์ได้เกินวัยมาก
‎"ผมจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง หมอ"

1190
01:00:09,600 --> 01:00:10,920
‎วายร้ายในเรื่องเจมส์ บอนด์

1191
01:00:11,000 --> 01:00:12,680
‎"ผมไม่ควรข้ามรายละเอียดใดๆ"

1192
01:00:13,640 --> 01:00:15,480
‎"บางครั้งผมรู้สึก

1193
01:00:16,480 --> 01:00:17,320
‎ไม่สลักสำคัญ"

1194
01:00:18,720 --> 01:00:20,560
‎"ผมจะขังตัวเองไว้ในห้อง…"

1195
01:00:21,240 --> 01:00:22,080
‎"หรือไม่ก็…"

1196
01:00:23,200 --> 01:00:24,120
‎"โถงทางเข้า"

1197
01:00:24,200 --> 01:00:27,000
‎"และผมจะถูไถ…

1198
01:00:30,400 --> 01:00:33,000
‎อย่างขะมักเขม้นเลยครับ หมอ

1199
01:00:33,080 --> 01:00:34,560
‎ที่บริเวณหัวนม"

1200
01:00:36,000 --> 01:00:37,320
‎"และผมรู้สึกว่าจิตวิญญาณ

1201
01:00:38,480 --> 01:00:39,720
‎ได้พาตัวเองหลุดพ้น"

1202
01:00:41,040 --> 01:00:43,080
‎"และผมชอบความรู้สึกนี้ครับ หมอ"

1203
01:00:45,360 --> 01:00:47,400
‎วิธีที่ผมพูดน่ากลัวน้อยกว่านี้

1204
01:00:47,480 --> 01:00:49,400
‎เชื่อผมเถอะ น่ากลัวน้อยกว่านี้

1205
01:00:50,720 --> 01:00:51,640
‎แต่ผมเล่าให้เขาฟัง

1206
01:00:53,200 --> 01:00:55,400
‎และ สาบานว่าเรื่องจริง หมอก็…

1207
01:00:56,080 --> 01:00:56,920
‎"หา"

1208
01:00:58,120 --> 01:00:59,200
‎เขาหัวเราะ

1209
01:01:00,360 --> 01:01:03,800
‎และผมบอกตัวเองว่าจะไม่พูดเรื่องนี้อีกเลย

1210
01:01:04,320 --> 01:01:05,760
‎ไม่พูดเด็ดขาด

1211
01:01:05,840 --> 01:01:08,520
‎ตราบใดที่เยอรมันไม่…

1212
01:01:08,600 --> 01:01:09,520
‎ล้อเล่น

1213
01:01:10,520 --> 01:01:13,680
‎แต่ตอนนั้นผมอายจัดๆ อายมาก

1214
01:01:14,480 --> 01:01:17,640
‎ผมฝังมันไว้ในใจ ไม่พูดเรื่องนี้อีกหลายปี

1215
01:01:19,040 --> 01:01:21,240
‎ตอนเดตแรกกับผู้หญิงคนนี้

1216
01:01:22,440 --> 01:01:25,080
‎ไม่นานมานี้ ผู้หญิงคนล่าสุดที่ผม…

1217
01:01:25,160 --> 01:01:26,400
‎สมัยปธน.ชีรัก

1218
01:01:26,480 --> 01:01:29,440
‎ก็ผ่านมานานแล้วล่ะ

1219
01:01:30,520 --> 01:01:32,760
‎ไม่นานขนาดนั้น แต่ผมรู้สึกไม่สบายใจ

1220
01:01:32,840 --> 01:01:37,440
‎เดตแรก ผมปล่อยมุกให้เขารักผม
‎แล้วเขาก็หยุดผมไว้

1221
01:01:37,520 --> 01:01:38,480
‎เขาบอกว่า "นี่"

1222
01:01:39,560 --> 01:01:42,640
‎"คุณเอาแต่ปล่อยมุก เราไม่ได้คุยกันเลย"

1223
01:01:42,720 --> 01:01:46,080
‎"เราน่าจะทำความรู้จักกันนะ คุยเรื่องในชีวิต"

1224
01:01:46,640 --> 01:01:49,080
‎"ไม่มีเรื่องตลกๆ ในวัยเด็กเหรอ"

1225
01:01:52,240 --> 01:01:53,840
‎ผม "มีอยู่นะ

1226
01:01:54,520 --> 01:01:56,520
‎แต่คุณเล่าก่อน แค่อยากเช็ค"

1227
01:01:57,120 --> 01:01:59,280
‎ผมอยากรู้ว่าผมควรเล่าเรื่องประมาณไหน

1228
01:01:59,800 --> 01:02:02,640
‎คิดว่าเขาคงเล่าอะไรน่ารักๆ "ฉันเล่าก่อน"

1229
01:02:03,320 --> 01:02:04,560
‎"ฉันถนัดซ้าย

1230
01:02:05,080 --> 01:02:07,280
‎แต่จะเล่นเทนนิสด้วยมือขวา"

1231
01:02:09,080 --> 01:02:11,400
‎แบบนั้นผมไม่สามารถตามด้วย "ส่วนผม

1232
01:02:12,760 --> 01:02:15,080
‎ผมจับหัวนมให้ตัวเองหายตัว"

1233
01:02:15,160 --> 01:02:17,280
‎"จับสองมือเลย ถนัดสองข้าง" ไม่ได้

1234
01:02:19,760 --> 01:02:20,840
‎ผมเลยให้เขาเล่าก่อน

1235
01:02:20,920 --> 01:02:23,240
‎เขาเล่าเรื่องที่อาจหาญนิดๆ ผมสบายใจ

1236
01:02:23,320 --> 01:02:26,080
‎ผมเล่าให้เขาฟัง เขาหยุด แล้วพูดว่า "หา"

1237
01:02:28,160 --> 01:02:29,000
‎"ฉันก็เหมือนกัน"

1238
01:02:29,520 --> 01:02:30,800
‎ผมก็ "หา"

1239
01:02:31,880 --> 01:02:33,760
‎คุณเคยรักใครมากๆ

1240
01:02:33,840 --> 01:02:36,480
‎จนอยากให้คนคนนั้นตาย
‎เพราะเราทนไม่ไหวไหม

1241
01:02:36,560 --> 01:02:38,880
‎แบบ "ฉันชอบเธอ"

1242
01:02:38,960 --> 01:02:40,440
‎"ไม่นะ ฉันชอบเขา"

1243
01:02:41,480 --> 01:02:43,800
‎ไม่เคยเป็นเหรอ ผมก็ไม่เคย

1244
01:02:43,880 --> 01:02:46,880
‎ผมอยากดูว่าเราเหมือนกันไหม

1245
01:02:46,960 --> 01:02:48,240
‎เหมือนกัน บ้าบอ

1246
01:02:49,400 --> 01:02:52,240
‎ผมสติหลุดเลย "ต่อสิ เล่ามาเลย ผมอยากฟัง"

1247
01:02:52,320 --> 01:02:55,680
‎เขาบอกว่า "ไม่เอา
‎ฉันไม่เคยบอกใครเลยนะ ไม่ได้"

1248
01:02:56,240 --> 01:02:57,080
‎ผมก็ "ได้สิ"

1249
01:02:58,240 --> 01:02:59,240
‎ส่วนเขา "คือ…"

1250
01:03:04,480 --> 01:03:07,800
‎"ตอนเป็นเด็ก ฉันรู้สึกเป็นตัวเกะกะ"

1251
01:03:08,480 --> 01:03:11,680
‎"ฉันจะขังตัวเองไว้ในห้องน้ำ ฉันละอายมาก"

1252
01:03:12,760 --> 01:03:15,040
‎"ฉันรู้สึกเหมือนแบกโลกเอาไว้ รู้สึกไม่มีสาระ"

1253
01:03:15,680 --> 01:03:19,920
‎"ฉันจะไปที่ห้องน้ำ ไม่มีน้ำ
‎มีแต่กระเบื้องเย็นๆ เลวร้ายมากเลย"

1254
01:03:20,440 --> 01:03:22,840
‎"และฉันจะถูซี่โครงชิ้นหนึ่ง ของฉันเป็นซี่โครง"

1255
01:03:22,920 --> 01:03:25,520
‎"มันทำให้รู้สึกเหมือนโดนไฟช็อต"

1256
01:03:25,600 --> 01:03:28,160
‎"ฉันรู้สึกเหมือนหายตัวได้"

1257
01:03:29,320 --> 01:03:32,640
‎"ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
‎มันรู้สึกดีนะ เหมือนได้ตายแป๊บนึง"

1258
01:03:32,720 --> 01:03:34,840
‎"ทำให้เห็นคุณค่าชีวิตมากขึ้น"

1259
01:03:38,800 --> 01:03:40,000
‎ผมบอกเขา "ขอผม…"

1260
01:03:40,960 --> 01:03:43,200
‎"ขอผมเอาหัวนมไปถูซี่โครงคุณได้ไหม"

1261
01:03:44,360 --> 01:03:46,440
‎"ดูว่าเราจะหายตัวทั้งคู่ไหม"

1262
01:03:47,720 --> 01:03:48,560
‎เขาหัวเราะ

1263
01:03:49,680 --> 01:03:51,160
‎ไม่ได้ล้อเล่น เขาหัวเราะ

1264
01:03:53,040 --> 01:03:56,880
‎ผมตกหลุมรักเขา ตอนเดตแรกจูบเขาไม่สำเร็จ

1265
01:03:58,200 --> 01:04:01,200
‎เคตสอง ดูออกว่าเขาอยากจูบ
‎ผมทำไม่สำเร็จ

1266
01:04:01,280 --> 01:04:04,400
‎เดตสาม หายนะ ส่วนเดตสี่ผมเล่าไปแล้ว

1267
01:04:04,920 --> 01:04:08,200
‎หลังจบเดตสี่ เขาออกจากแฟลตไป
‎ผมอยู่กับเพื่อร่วมห้อง

1268
01:04:08,280 --> 01:04:11,200
‎ผมสิ้นหวัง "เขาจะมูฟออนแล้ว ตามสิทธิ์"

1269
01:04:11,720 --> 01:04:15,120
‎"เดตสี่ครั้ง แล้วก็แปด แล้วก็ 12 ครั้งเหรอ
‎ฉันต้องจ่ายเงินเดือนให้เขานะ"

1270
01:04:15,200 --> 01:04:16,560
‎"แบบนี้มันสัญญาจ้างแล้ว"

1271
01:04:17,080 --> 01:04:19,160
‎หมอนั่นไม่ได้ฟัง เดินไปเดินมา

1272
01:04:19,920 --> 01:04:20,760
‎เขาบอกว่า "ไม่"

1273
01:04:22,160 --> 01:04:23,720
‎"เราจะจูบเขา"

1274
01:04:24,240 --> 01:04:27,320
‎ผมบอกว่า "นายอินไปแล้ว ทำฉันกลัวนะ"

1275
01:04:27,400 --> 01:04:28,960
‎เขาบอกว่า "ทีนี้นายฟัง"

1276
01:04:29,760 --> 01:04:33,360
‎"เดตครั้งที่ห้า นายเชิญเขามาที่นี่
‎ฉันจะอยู่ในห้อง ไม่แอบฟัง"

1277
01:04:34,320 --> 01:04:37,800
‎"เขากดกริ่ง นายเปิดประตู
‎แต่เขาอยู่ที่โถงทางเดิน"

1278
01:04:39,120 --> 01:04:41,240
‎"เขากดกริ่ง นายเปิดประตู ไม่ต้องพูด"

1279
01:04:41,320 --> 01:04:44,000
‎"นายมองตาเขา แล้วก็จูบเขา"

1280
01:04:45,000 --> 01:04:46,960
‎"นายถอยหลัง พาเขาเข้ามา"

1281
01:04:48,360 --> 01:04:49,320
‎"แล้วนายก็ 'ไง'"

1282
01:04:50,240 --> 01:04:53,440
‎"สามนาทีเมื่อกี้นานที่สุดในชีวิตเลยใช่ไหม"

1283
01:04:57,240 --> 01:04:59,760
‎พอมองย้อนกลับไป ผมรู้ว่ามันเห่ย

1284
01:05:00,560 --> 01:05:04,040
‎แต่ตอนนั้นน่ะ อย่าโกรธนะ
‎ผมแบบ "นายโคตรฉลาดเลย"

1285
01:05:04,120 --> 01:05:06,120
‎มีหลายอย่างบอกว่าไม่น่าใช่

1286
01:05:06,200 --> 01:05:08,400
‎เมียเก่าแปดคน ต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูลูก 12 เท่า

1287
01:05:08,480 --> 01:05:09,480
‎ถูกกฎหมายด้วยเหรอ

1288
01:05:10,680 --> 01:05:13,560
‎ผมฟังเขา แล้ว 72 ชั่วโมงต่อมา
‎ผมแต่งตัวพร้อม

1289
01:05:13,640 --> 01:05:15,240
‎รอเดตครั้งที่ห้า

1290
01:05:17,000 --> 01:05:19,920
‎เขามาถึง เราได้ยินเสียงร้องเท้าส้นสูงบนพื้นไม้

1291
01:05:20,440 --> 01:05:23,360
‎"เรา" เพราะหมอนั่นเปิดประตูมา
‎"ได้ยินไหม เขามาแล้ว"

1292
01:05:23,440 --> 01:05:25,200
‎"โอเค ฉันสมเพชเราสองคนแล้ว"

1293
01:05:25,280 --> 01:05:27,880
‎"โคตรแปลกเลย ไปใส่กางเกงไป"

1294
01:05:30,080 --> 01:05:30,920
‎เขากดกริ่ง

1295
01:05:35,200 --> 01:05:36,040
‎ผมเปิดประตู

1296
01:05:37,960 --> 01:05:39,320
‎มองตาเขา

1297
01:05:41,960 --> 01:05:42,800
‎แล้วก็แค่นั้น

1298
01:05:44,200 --> 01:05:45,400
‎ในหัวผมมัน…

1299
01:05:47,240 --> 01:05:51,840
‎แล้วเขาก็ก้าวเข้ามา จะเข้าห้อง ตามปกติ

1300
01:05:52,760 --> 01:05:55,120
‎นึกภาพนะ คุณกดกริ่งบ้านใครสักคน
‎เขาเปิดประตูแล้ว…

1301
01:05:57,320 --> 01:06:00,640
‎คุณจะเริ่มสงสัยตัวเอง "ฉันกดกริ่งหรือคุณกด"

1302
01:06:00,720 --> 01:06:02,720
‎"ใครต้องเป็นคนเข้า ไม่เก็ตอะ"

1303
01:06:03,600 --> 01:06:06,520
‎เขาเข้ามาใกล้โดยไม่ได้คิดอะไร ผมสติแตก

1304
01:06:06,600 --> 01:06:08,680
‎หมอนั่นบอกว่าให้เขาอยู่ที่โถงทางเดิน

1305
01:06:09,240 --> 01:06:12,400
‎ผมใช้ข้อศอกขวางไว้
‎เหมือนโพสท่าตามธรรมชาติ

1306
01:06:12,480 --> 01:06:14,680
‎เขาถอยหลัง แล้วก็ "โอเคนะ ปานาโยทิส"

1307
01:06:14,760 --> 01:06:17,240
‎ผมคิด "ต้องตอนนี้เท่านั้น เอาเลย"

1308
01:06:18,000 --> 01:06:20,960
‎ผมเข้าไปจะจูบเขา แต่ไม่เหมือนในหนังรักนะ

1309
01:06:21,920 --> 01:06:23,160
‎เหมือนในหนังซอมบี้

1310
01:06:23,840 --> 01:06:24,680
‎ผมแบบ…

1311
01:06:26,360 --> 01:06:28,920
‎ยิ่งเข้าไปไกล เขาก็ยิ่งถอยห่าง แต่ผมไม่รู้ตัว

1312
01:06:29,440 --> 01:06:31,520
‎ผมคิด "ไกลกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย"

1313
01:06:32,240 --> 01:06:34,760
‎"รู้แบบนี้น่าจะเอาขนมมาด้วย"

1314
01:06:35,560 --> 01:06:39,480
‎ผมไปไกลกว่านี้ไม่ไหว กล้ามเนื้อก้นยืดสุดๆ แล้ว

1315
01:06:40,120 --> 01:06:40,960
‎ไม่มีการจูบ

1316
01:06:41,040 --> 01:06:42,360
‎ไม่มีโดนตัว ไม่มีอะไรเลย

1317
01:06:43,640 --> 01:06:48,080
‎แต่ผมไม่มีอะไรอย่างอื่นจะพูดนอกจาก
‎"เป็นสามนาทีที่นานที่สุดในชีวิตเลยนะ"

1318
01:06:49,840 --> 01:06:51,680
‎ขายหน้ามาก ผมใช้น้ำเสียงนั้นเลย

1319
01:06:52,280 --> 01:06:54,720
‎น่าขยะแขยง เหมือนผมเพิ่งทรมานเขาไป

1320
01:06:55,600 --> 01:06:58,440
‎"สามนาทีที่นานที่สุดในชีวิตไง ฌอง มูแลง"

1321
01:06:58,520 --> 01:07:00,880
‎แปลกมาก

1322
01:07:00,960 --> 01:07:04,680
‎เขายืดตัวขึ้น
‎"สามนาทีที่นานที่สุดในชีวิตฉันเหรอ"

1323
01:07:06,360 --> 01:07:09,040
‎"ใช่ไอ้เรื่องสามนาทีแปลกๆ นั่นไหม"

1324
01:07:11,280 --> 01:07:12,640
‎"คุณพยายามจะจูบฉันเหรอ"

1325
01:07:14,000 --> 01:07:17,520
‎ผมพูด "ทำไมถึงพูดแบบนั้น"

1326
01:07:19,400 --> 01:07:22,440
‎ผมจับหัวนมเพื่อหายตัวไม่ได้ เขารู้

1327
01:07:23,040 --> 01:07:27,160
‎เอาจริงๆ ผมคิดว่า
‎"จะดีกับเราทั้งคู่นะ ถ้าเขาตายซะ"

1328
01:07:29,000 --> 01:07:30,040
‎"เราจะได้มูฟออน"

1329
01:07:30,760 --> 01:07:31,760
‎"โดยเฉพาะฉันนี่แหละ"

1330
01:07:32,400 --> 01:07:34,560
‎ผมทำพลาด ผมอยู่ในอพาร์ตเมนต์

1331
01:07:34,640 --> 01:07:37,960
‎เขาอยู่ที่โถงทางเดิน
‎ระหว่างเรามีประตูที่เปิดอยู่

1332
01:07:38,040 --> 01:07:39,040
‎แบบนั้นเลย

1333
01:07:39,120 --> 01:07:39,960
‎เราคุยกัน

1334
01:07:40,520 --> 01:07:46,160
‎หางตาผมเห็นว่าตรงกำแพงมีใครสักคน

1335
01:07:47,040 --> 01:07:47,880
‎ผมได้ยินเสียง

1336
01:07:49,200 --> 01:07:50,440
‎"จูบเลย"

1337
01:07:51,560 --> 01:07:53,520
‎อย่างกับเชียร์บอล ไอ้หอก

1338
01:07:54,040 --> 01:07:56,440
‎เขาได้ยินเสียง มองเข้ามา

1339
01:07:56,520 --> 01:07:57,520
‎แล้วเห็นหมอนั่น

1340
01:07:58,920 --> 01:08:00,000
‎"เพื่อนร่วมห้องเหรอ"

1341
01:08:00,080 --> 01:08:02,160
‎ผมก็ "หา อะไรนะ"

1342
01:08:02,240 --> 01:08:04,320
‎เขา "ไม่ใช่เพื่อนร่วมห้องเหรอ"

1343
01:08:07,640 --> 01:08:09,440
‎"มีผู้ชายใส่กางเกงขาสั้น"

1344
01:08:10,760 --> 01:08:13,080
‎"ถึงไม่อยากให้ฉันเข้าไปใช่ไหม"

1345
01:08:13,600 --> 01:08:16,720
‎ไม่รู้ว่าพูดเอาฮาหรือว่าอยากกดดันผมหน่อยๆ

1346
01:08:17,240 --> 01:08:19,960
‎แต่ผมรวบรวมความกล้าแล้วพูดว่า…

1347
01:08:26,640 --> 01:08:27,880
‎"ไม่เห็นมีใครเลย"

1348
01:08:29,600 --> 01:08:30,600
‎ผมไม่ยอมรับคนคนหนึ่ง

1349
01:08:32,040 --> 01:08:32,880
‎จริงๆ

1350
01:08:33,440 --> 01:08:35,440
‎ถึงเขาจะอยู่ตรงนั้น ผมก็พยายาม

1351
01:08:35,960 --> 01:08:39,800
‎กล้ามาก อย่างกับเขาจะพูดต่อว่า
‎"โคมไฟเก๋จังเลย"

1352
01:08:40,520 --> 01:08:41,760
‎ผมนี่มันโคตรโง่

1353
01:08:42,520 --> 01:08:44,760
‎ผมคิดว่า "ไม่ พูดไปได้ไงวะ"

1354
01:08:45,360 --> 01:08:47,920
‎ผมพยายามจะแก้ไข เนียนว่ายิงมุก

1355
01:08:48,000 --> 01:08:49,840
‎แต่เสียตรงที่ผมเว้นวรรค

1356
01:08:50,520 --> 01:08:51,760
‎"ไม่เห็นมีใครเลย"

1357
01:08:55,920 --> 01:08:56,760
‎โคตรโง่

1358
01:08:58,080 --> 01:09:01,040
‎โชคดีที่เขาเป็นคนสนุกสนาน
‎เขาบอกว่า "ไม่ใช่คนจริงๆ เหรอ"

1359
01:09:02,240 --> 01:09:03,080
‎"โอเค"

1360
01:09:07,720 --> 01:09:09,400
‎"ฉันเห็นเขาชัดนะ"

1361
01:09:12,840 --> 01:09:15,040
‎"โทษนะคะ ยินดีที่ได้พบค่ะ"

1362
01:09:15,960 --> 01:09:17,960
‎"ขอถามแปลกๆ หน่อยนะ คุณมีจริงรึเปล่า"

1363
01:09:18,480 --> 01:09:19,520
‎แล้วหมอนั่นก็…

1364
01:09:30,440 --> 01:09:31,680
‎"เชี่ย ไม่รู้สิ"

1365
01:09:35,120 --> 01:09:36,880
‎"แต่เราจะเติมเปลือกหอยกัน"

1366
01:09:47,600 --> 01:09:48,640
‎ความจริงแย่กว่านั้น

1367
01:09:48,720 --> 01:09:51,480
‎เขาพูดกับหมอนั่น หมอนั่นหันหลัง เดินออกไป

1368
01:09:51,560 --> 01:09:54,120
‎แบบว่า "ถ้าฉันไม่ตอบ
‎เขาจะไม่รู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้"

1369
01:09:55,080 --> 01:09:57,040
‎เขามองผม

1370
01:09:57,720 --> 01:10:00,160
‎แบบว่า "บางทีคุณก็งี่เง่านิดๆ นะ"

1371
01:10:00,240 --> 01:10:01,640
‎เขาผลักประตู

1372
01:10:02,480 --> 01:10:04,160
‎เดินเข้ามาอย่างมั่นใจ

1373
01:10:04,240 --> 01:10:05,440
‎อย่างกับว่าจ่ายค่าเช่า

1374
01:10:06,280 --> 01:10:08,720
‎แล้วก็ผลักผมเข้ามุม

1375
01:10:10,000 --> 01:10:11,400
‎เขามองตาผม

1376
01:10:12,560 --> 01:10:13,480
‎ไม่น่ารักหรอก

1377
01:10:14,560 --> 01:10:15,400
‎สายตานกฮูก

1378
01:10:19,160 --> 01:10:22,280
‎ผมบอกได้เลยว่าเขารู้ว่าผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง

1379
01:10:23,320 --> 01:10:26,000
‎ว่ามันเกินกำลังผม ไม่ได้อยู่ในกรรมพันธุ์ผม

1380
01:10:27,960 --> 01:10:28,800
‎เขาจูบผม

1381
01:10:35,440 --> 01:10:36,520
‎ผมไม่ใช่ลูกหมานะ

1382
01:10:38,400 --> 01:10:41,320
‎ฟังดูคล้ายๆ "น้องอึเองได้แล้ว"

1383
01:10:41,400 --> 01:10:42,960
‎"เก่งมาก เมลคิออร์" ไม่ใช่

1384
01:10:47,640 --> 01:10:49,000
‎ผมไม่รู้สึกอะไรเลย

1385
01:10:51,800 --> 01:10:53,640
‎"ไม่รู้จะคิดตามยังไงแล้ว"

1386
01:10:55,000 --> 01:10:58,800
‎ผมกลายเป็นหินก้อนใหญ่ตรงหน้าเขา

1387
01:10:58,880 --> 01:11:03,960
‎ผมรู้สึกหนาว
‎ผมรู้สึกห่างเหินจากเขา จากตัวเอง

1388
01:11:04,040 --> 01:11:06,400
‎จากทุกอย่าง ผมรู้สึกโดดเดี่ยว แปลกมาก

1389
01:11:06,920 --> 01:11:08,480
‎เขาเดินไปที่โซฟา

1390
01:11:09,040 --> 01:11:11,120
‎ผมก็เลยตามไป ก็นี่ห้องผม แปลกนะ

1391
01:11:12,200 --> 01:11:13,440
‎เราคุยกันชั่วโมงสองชั่วโมง

1392
01:11:13,520 --> 01:11:15,720
‎แล้วตอนที่เราคุยกัน

1393
01:11:15,800 --> 01:11:18,760
‎ผมรู้สึกว่า ผมคิดว่าผมรักเขา

1394
01:11:19,560 --> 01:11:21,400
‎แต่ตอนเขาจูบผม ผมไม่รู้สึกอะไรเลย

1395
01:11:22,640 --> 01:11:24,480
‎เขาต้องทำงานแต่เช้า เลยต้องกลับ

1396
01:11:24,560 --> 01:11:27,720
‎ผมไปส่งเขาที่ประตู เขาจูบผมช้าๆ

1397
01:11:27,800 --> 01:11:30,160
‎ไม่รู้สึกเลย ไม่รู้สึกกว่าเดิมอีก แปลกมาก

1398
01:11:30,680 --> 01:11:34,480
‎เขาบอกว่า "ฉันว่าเราคงได้เจอกันอีกนะ"

1399
01:11:35,600 --> 01:11:37,120
‎ผมตอบ "ครับ"

1400
01:11:41,400 --> 01:11:42,720
‎ตอนนั้นผมทำได้แล้ว

1401
01:11:44,160 --> 01:11:45,120
‎ผมเคว้งคว้างมาก

1402
01:11:46,480 --> 01:11:48,920
‎ผมกลับเข้ามา เดินเข้ามาหนึ่งเมตรน่ะ

1403
01:11:50,200 --> 01:11:52,440
‎นั่งลงบนโซฟา แล้วก็คิด

1404
01:11:52,520 --> 01:11:54,360
‎ตั้งใจคิดเป็นคำๆ

1405
01:11:55,960 --> 01:11:56,880
‎"ทีนี้ก็รู้แล้ว"

1406
01:11:59,080 --> 01:12:00,640
‎"นายรักคนอื่นไม่เป็น"

1407
01:12:01,720 --> 01:12:04,320
‎ผมเย็นสันหลังวาบ มันงี่เง่านะ แต่ผมเชื่อ

1408
01:12:04,400 --> 01:12:09,360
‎ผมโน้มน้าวตัวเอง เถียงตัวเอง
‎"นายไม่รู้จักวิธีรัก ของมันเกิดขึ้นได้"

1409
01:12:09,440 --> 01:12:11,840
‎"พ่อนายไม่ค่อยแสดงออก นายเลยไม่รู้"

1410
01:12:11,920 --> 01:12:12,960
‎"แค่นั้นเอง"

1411
01:12:13,040 --> 01:12:15,960
‎"บางคนเก่งเรื่องรัก บางคนไม่เก่ง"

1412
01:12:16,040 --> 01:12:19,920
‎"บางคนทำขนมปังเป็น
‎ส่วนบางคนทำขนมปัง ชิมแล้วห่วยแตก"

1413
01:12:20,840 --> 01:12:22,080
‎"ต้องใส่เกลืออีก"

1414
01:12:23,720 --> 01:12:25,160
‎เพื่อนร่วมห้องผมออกมา

1415
01:12:25,240 --> 01:12:28,240
‎เขาได้ยินทุกอย่าง เขาเอามือวางบนไหล่ผม

1416
01:12:28,920 --> 01:12:29,840
‎กระซิบว่า

1417
01:12:30,520 --> 01:12:33,600
‎"นายเป็นผู้ชายเต็มตัวแล้ว ให้ตาย
‎ฉันภูมิใจในตัวนายวะ"

1418
01:12:34,920 --> 01:12:36,840
‎ผมรู้สึกวูบวาบในท้อง

1419
01:12:38,160 --> 01:12:40,400
‎ผมคิด "หรือว่าฉันรักหมอนี่วะ"

1420
01:12:43,520 --> 01:12:46,320
‎ผมก็อยากบอกพวกคุณ ว่าผมคบกับผู้หญิงคนนี้

1421
01:12:46,400 --> 01:12:47,680
‎ว่าเรามีลูกน่ารักๆ ด้วยกัน

1422
01:12:47,760 --> 01:12:51,480
‎ว่าเรากินมื้อสายกันแทบทุกสุดสัปดาห์

1423
01:12:52,720 --> 01:12:53,640
‎ไข่เบเนดิกต์

1424
01:12:55,080 --> 01:12:56,520
‎แต่ผมไม่ได้เจอเขาอีกเลย

1425
01:12:59,320 --> 01:13:00,680
‎มีคนผิดหวัง

1426
01:13:01,320 --> 01:13:03,280
‎สำหรับคุณนี่คือโชว์ สำหรับผม นี่ชีวิต

1427
01:13:07,960 --> 01:13:10,400
‎ไม่นานมานี้เรามีงานเปิดตัวโชว์นี้

1428
01:13:11,200 --> 01:13:13,680
‎ก่อนจะเกิดโรคระบาดที่งดงาม

1429
01:13:13,760 --> 01:13:15,680
‎อื้ม น่าจะเกิดอีกสักรอบ

1430
01:13:17,120 --> 01:13:20,400
‎ก่อนงานเปิดตัว ผมกลัวมาก
‎เวลากลัวผมจะโทรหาแม่

1431
01:13:20,480 --> 01:13:22,600
‎ผมบอกแม่ว่ากลัว เน้นการปฏิบัติ

1432
01:13:23,760 --> 01:13:25,760
‎ผมพูด "รู้สึกไม่เป็นตัวเองเลย"

1433
01:13:26,520 --> 01:13:28,520
‎แม่บอก "เขาน่ารำคาญนะเนี่ย"

1434
01:13:29,040 --> 01:13:30,680
‎"ปานาโย ลูกก็เป็นตัวเองนั่นแหละ"

1435
01:13:31,200 --> 01:13:33,600
‎"ตอนโทรมา มันก็ขึ้นชื่อลูก"

1436
01:13:34,320 --> 01:13:36,440
‎ช่วงเวลาแบบนี้ แม่ผมน่ารักเสมอ

1437
01:13:37,000 --> 01:13:38,360
‎"เรื่องโชว์เหรอ"

1438
01:13:38,920 --> 01:13:41,760
‎ผม "ไม่รู้สิ ใช่มั้ง"

1439
01:13:42,440 --> 01:13:43,880
‎"ฟังนะ นี่งานเปิดตัวของลูก"

1440
01:13:44,760 --> 01:13:47,240
‎"การเปิดตัวบนเวทีก็เหมือนทำอะไรครั้งแรก"

1441
01:13:47,320 --> 01:13:48,480
‎"เราลองทำดู"

1442
01:13:49,080 --> 01:13:51,240
‎"ถ้ารู้สึกไม่อิน ก็ลองทำอย่างอื่น"

1443
01:13:52,080 --> 01:13:53,200
‎"นี่งานเปิดตัวของลูก"

1444
01:13:53,720 --> 01:13:56,200
‎"ลูกจะทำพัง ไม่ใช่เรื่องใหญ่" "หยุดเลย"

1445
01:13:57,200 --> 01:13:58,640
‎"พูดประโยคสั้นๆ เยอะไป"

1446
01:13:59,280 --> 01:14:01,680
‎แม่ทำแบบนั้นตลอด เหมือนฌอง-โคลด วอง ดาม

1447
01:14:01,760 --> 01:14:07,920
‎แม่พูด "ไม่หรอก ลูกต้องทำสำเร็จแน่นอน"

1448
01:14:08,000 --> 01:14:09,800
‎แม่ส่งโทรศัพท์ให้พ่อ

1449
01:14:11,400 --> 01:14:14,640
‎พ่อหยิบโทรศัพท์ไป
‎ผมได้ยินเสียงเขาหายใจ ผมใส่ก่อนเลย

1450
01:14:14,720 --> 01:14:15,560
‎ผมบอกเขาว่า

1451
01:14:16,520 --> 01:14:17,360
‎"ผมกลัว"

1452
01:14:17,960 --> 01:14:19,920
‎นี่เรื่องความรู้สึก เขาปิดใจ

1453
01:14:21,280 --> 01:14:25,240
‎เขาพูด "เรื่องโชว์เหรอ"
‎ผม "ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ"

1454
01:14:26,040 --> 01:14:28,240
‎เขา "เสร็จงานเปิดตัวแล้วโทรมานะ"

1455
01:14:28,320 --> 01:14:31,560
‎"เสร็จงานแล้วค่อยโทรมา
‎ตอนยังไม่เสร็จไม่ต้องโทร"

1456
01:14:33,640 --> 01:14:34,480
‎ผมได้ยิน…

1457
01:14:35,760 --> 01:14:38,720
‎มีแต่คนเป็นพ่อแหละจะทำเสียงนี้
‎เวลาเล่นตลกร้ายๆ ทางโทรศัพท์

1458
01:14:39,600 --> 01:14:41,400
‎ผมเข้าใจว่าเราเหมือนกัน

1459
01:14:42,080 --> 01:14:43,760
‎ผมเล่นเกมนี้เป็นครั้งแรก

1460
01:14:44,280 --> 01:14:46,760
‎"อยากให้ผมบอกพ่อตอนที่งานจบแล้วเหรอ"

1461
01:14:47,320 --> 01:14:48,160
‎"โอเค"

1462
01:14:48,680 --> 01:14:52,360
‎"ถ้าแฟนผมท้อง ก็บอกตอนคลอดเสร็จแล้วเหรอ"

1463
01:14:53,320 --> 01:14:55,520
‎เขาบอก "ใช่"

1464
01:14:57,320 --> 01:14:58,160
‎อีโก้สูงปรี๊ด

1465
01:14:58,880 --> 01:15:01,320
‎เราอยากเห็นว่าคนไหนจะขาดผึงก่อน

1466
01:15:02,320 --> 01:15:05,520
‎"แฟนออกจากโรงพยาบาลแล้วค่อยโทรมา"

1467
01:15:05,600 --> 01:15:08,680
‎"เขาจะโทรบอกพ่อเอง ผมไม่ต้องโทรก็ได้"

1468
01:15:10,200 --> 01:15:12,560
‎เขาบอก "เด็กจะโทรมาเอง ไม่ต้องห่วง"

1469
01:15:15,960 --> 01:15:18,280
‎แล้วเขาเป็นคนตลกมาก เลยเสริมว่า

1470
01:15:19,440 --> 01:15:21,080
‎"ยังโสดอยู่ใช่ไหม"

1471
01:15:22,920 --> 01:15:24,400
‎"เสร็จงานแล้วโทรมา"

1472
01:15:35,320 --> 01:15:36,720
‎"ที่จริง เรื่องนั้นน่ะ"

1473
01:15:36,800 --> 01:15:38,160
‎บางที ที่ผมเขียนโชว์นี้ขึ้นมา

1474
01:15:39,200 --> 01:15:41,440
‎ก็เพื่อบอกพ่อกับแม่ถึงเรื่องที่ผมพูดไม่ออก

1475
01:15:41,520 --> 01:15:44,080
‎เรื่องที่บอกตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ น่ารำคาญนะ"

1476
01:15:45,440 --> 01:15:46,280
‎เขาบอกว่า

1477
01:15:48,200 --> 01:15:49,760
‎"พ่อว่าพวกเรารู้ ไอ้เด็กเวร"

1478
01:15:51,640 --> 01:15:53,560
‎"รู้ไว้นะว่าพ่อ…" แล้วผมก็…

1479
01:15:54,720 --> 01:15:55,840
‎เขาก็ "อะไร"

1480
01:15:55,920 --> 01:15:57,280
‎ผมบอก "อย่าพูดนะ"

1481
01:15:57,920 --> 01:16:01,040
‎เขา "ไม่อยากพูดหรอก" ส่วนผมก็ "อย่าพูดนะ

1482
01:16:01,560 --> 01:16:02,560
‎"ไม่พูดหรอก"

1483
01:16:03,760 --> 01:16:04,840
‎เว้นวรรค

1484
01:16:05,760 --> 01:16:06,840
‎เขาเสริมว่า

1485
01:16:09,320 --> 01:16:10,800
‎"ขอให้สนุกกับโชว์นะ ไอ้ลูกชาย"

1486
01:16:11,560 --> 01:16:12,400
‎แล้วผมก็

1487
01:16:13,840 --> 01:16:14,680
‎"พ่อก็ด้วย"

1488
01:16:18,520 --> 01:16:19,360
‎ผมเกือบพูดว่า

1489
01:16:20,480 --> 01:16:22,440
‎"ขอบคุณครับ ขอให้โชคดี"

1490
01:17:27,840 --> 01:17:32,840
‎(ขอบคุณแม่กับพ่อของผม)

1491
01:18:50,720 --> 01:18:53,720
‎(คำบรรยายโดย อัจฉริยา สุกใส)