Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OPARTY NA PRAWDZIWEJ HISTORII
Zamknij oczy…
i skup się na oddechu.
Wdech.
Wydech.
Skup się na tym, jak wdychasz powietrze.
Jest czyste.
Jest niczym.
A przy wydechu
powietrze jest czarne.
A ta czerń to lęk, stres,
wszystkie zmartwienia.
Wyrzucasz je z siebie.
Wdychasz czyste powietrze i wydychasz z siebie mrok.
Wdychaj świeże powietrze.
Wydychaj…
No i stoję
przed starym domem i się na niego gapię,
i nagle podchodzi gościu.
Rozpoznaję go, mimo że jest starszy.
Powiedziałem, że to ja, Paul Emery. Że mieszkałem w tym domu.
A on na to, że nie.
Mówię: „Jesteś Chris”.
„Miałeś owczarka niemieckiego”.
Spytał, skąd wiem.
„Mieszkaliśmy w tym domu przez lata”.
- Starszy facet… - Lecisz do pracy?
Nie.
Nie byłem w Australii Zachodniej.
A ty?
Lecę do domu.
Musiałem wyjechać…
Z Queensland.
Załatwię sobie auto.
Jakieś mieszkanie i tak dalej.
Jestem Paul.
Henry.
Zgaś.
Jeszcze raz.
Podkręć, stary.
Potrzebuję miejsca zamieszkania do dowodu.
- Może być motel? - No nie wiem.
Bo mieszkam w motelu.
Nie może być motel.
Mam skrytkę pocztową, zapisz, zanim się ogarnie.
- Dobra. - Dzięki.
Dzięki, Henry.
Dobra.
To 1600 $.
- Proszę. To dla ciebie. - Nie.
No weź, pomogłeś mi.
Nie trzeba.
Czym się zajmujesz zawodowo?
Od zawsze pracuję rękami.
Ale już ledwo daję radę.
Za kilka lat będę miał przejebane.
Czemu?
Nie mogę oddychać.
Wiem, jak to jest spaść na dno.
Masz w tej kopercie ostatnie kilka dolarów.
Widzę to po tobie.
Paul Emery?
Nie mogę teraz rozmawiać.
Zostaw wiadomość, to postaram się potem oddzwonić.
Henry, tu Paul.
Muszę z tobą pogadać.
Wynoszę się zaraz z motelu,
więc zadzwoń, jak to odsłuchasz.
Do usłyszenia.
To już niedaleko.
To ten dom. Wysadź mnie.
Powiem ci, Henry…
Przyjechałem tu na robotę dla kogoś.
Mam kumpla.
Marka.
Spytał, czy znam kogoś do roboty.
Powiedziałem mu o tobie.
Możesz się tu zatrzymać.
Tu będzie dobrze.
Co to za robota?
Sam ci powie.
Przemoc odpada.
Co ty, to nie tak.
Spotkamy go jutro. Wszystko ci powie.
Pofarbowałeś włosy?
Co?
Pofarbowałeś włosy?
No, przyciemniłem.
Dobrze to wygląda.
Dzięki.
Niech będzie.
Pójdę.
Świetnie.
Do jutra. Dzięki za podwózkę.
- Gdzie Paul? - Nie mógł przyjść.
Wsiadaj.
Zapnij pas.
Przemoc odpada.
Wiem, słyszałem.
Gruba świnia.
Co tu robimy?
Zaczekaj.
Co tam?
Po co dzwoniłeś?
Mam twoje paszporty.
Czyste i nieznaczone.
Sorry, że nie zdobyłem forsy.
- Przepraszam. - Nie musisz. Za co?
Robiłem, co mogłem.
Będę ją miał we wtorek.
A w ogóle w Central Massage
dziewczyna przerzuca towar.
Kto?
Pamiętasz Letessię?
- Kogo? - Letessię.
No.
Diluje w pokojach.
- Za tydzień. - Punkt 12?
- Co zrobisz? - Przyniosę kasę.
- Dzięki. - Słowo.
Koniec z parkingami.
Jesteś dilerem?
Nie tykamy tego.
Nie bierzesz, jak dla nas pracujesz.
Podobno nie masz wielu znajomych,
to dobrze.
Tak jest lepiej.
Bo nie ma z kim gadać o tej robocie.
Otwórz.
Pusty.
To tutaj.
Wiesz, Paul ma kłopoty.
Dlatego go tu wywieźli.
Co jest?
Daj znać, jak się do ciebie odezwie nie przeze mnie.
Nie mów Paulowi, co ci o nim mówiłem.
Gdzie mieszkasz?
Kłak.
Dzięki.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Jestem zaprzysiężonym gliną z Australii Zachodniej
i wykonuję zadania wydziału infiltracyjnego,
prowadząc śledztwo w sprawie porwania i zabójstwa
Jamesa Listona 12 maja 2002 roku.
Dziś jest szósty maja 2010.
Mój numer służbowy to 452
i udaję człowieka o nazwisku Mark Frame.
Zadzwonił do mnie w nocy.
Tak jak chciałeś, nie odebrałem.
Zostawił wiadomość, żebym po to przyjechał.
Wezmę to.
Wyjechał na jakiś czas.
Co?
Chyba widziałem auto.
Jak wyglądało?
Van. Silnik zgaszony.
Zaczekaj chwilę.
Henry?
Widziałeś morze?
Hej, Gary.
To wczoraj przyszło do Paula.
Henry.
Chodź.
To Henry Teague.
To Gary.
Nie możesz mieć takich łachów.
Kup sobie coś porządnego.
Wyglądasz jak przestępca.
Serio, ogarnij się. Siadaj.
Co do Paula…
Ma problemy z przeszłością. Musimy je rozwiązać.
Zwalnia się miejsce.
Nasz krąg jest zamknięty.
Rzadko dopuszczamy nowych
i zawsze dbamy o siebie nawzajem.
Co ty na to, Henry?
Czemu nie.
Mark. Nie mam kasy na nowe ciuchy.
Nie stać mnie na…
Stary, słuchaj.
Nie przejmuj się.
Zadbam o ciebie.
Masz.
Czekaj. Mam do ciebie prośbę.
Gary tutaj rządzi,
ale ma też kogoś nad sobą, a oni kogoś nad nimi,
ale chciał, żebym cię spytał, czy siedziałeś.
No.
Za co?
Kilka razy, nic poważnego.
Nigdy długo?
Raz za napaść w Terytorium Północnym.
Dlatego skończyłem z przemocą, bo to by była recydywa.
Jeśli długo siedziałeś, to masz mi powiedzieć.
Nie czekaj, aż cię zapytam. Ile?
Dwa lata.
To był ośrodek pomocy rodzinie i jeden gościu
pierdolił coś o mojej kobiecie.
To mu naskoczyłem.
Uciekł do lasu, to ja za nim.
Mam w dupie, co zrobiłeś.
Ale musisz być ze mną szczery.
Bądź szczery.
O więcej nie proszę. Masz.
Dzięki.
Co?
Nic. Luz.
- Na pewno? - No.
Co ty robisz?
Złaź z tego stołu.
Chodź tu. Stań tutaj.
Nie masz butów.
- Po co to zrobiłeś? - Nie chciałem.
Ja pierdolę.
Nie możesz uważać?
A jeśli się zatnę, czyja to będzie wina?
Kurwa.
Co zrobisz następnym razem?
- Posprzątam. - Nie! Musisz uważać.
Dobra, złaź.
Spójrz na mnie.
Przepraszam, że krzyczałem. Włóż buty.
Nauczyć cię czegoś, czego się nauczyłem w pracy?
Zamknij oczy.
Zamknij oczy i zrób wdech.
Wdychając,
wyobraź sobie, że wciągasz bardzo czyste powietrze.
Zaraz wychodzisz?
A robiąc wydech,
wyrzucasz z siebie cały mrok…
Wiedziałeś…
Czarne, złe powietrze.
Co?
Że jest żaba, co wydaje taki dźwięk?
Wszystko, czego nie lubisz.
I góra. Nie tak mocno.
- To nie było specjalnie. - Gdy jesteś zły…
Leci mi na brodę!
Gdy się boisz…
- Zamknij oczy. Zaufaj mi. - Nie.
To, czego nie lubisz. A potem wdychasz świeże powietrze…
i wydychasz mrok.
Gotowy.
Ciało się rozluźni.
Od stóp po kolana,
biodra,
brzuch, klatkę piersiową.
Wdychaj świeże powietrze.
Wydychaj…
Pomóc panu?
Przepraszam.
Jaja sobie robię. Dobrze wyglądasz. Chodź.
Teraz mnie wyśle na zakupy.
Zamknijcie drzwi.
- Co jest? - Siadajcie.
Wyjmijcie telefony.
Po co?
Odblokujcie.
Po co ci nasze telefony?
Usuniemy numery do Paula.
Jest na dole. Daj mu to.
John wszystko załatwił.
Napij się z Paulem,
a potem zawieziemy go na lotnisko.
A ty rób to, co powie ci Mark.
Tu jesteś.
Siadaj.
- Hej. - Co tam?
Masz tu dziesięć patyków.
Paszport.
Bilet do Wielkiej Brytanii.
Masz wizę na rok.
O cokolwiek chodzi, nie chcę wiedzieć.
Nie musimy.
Powiedziałeś Johnowi, to najważniejsze.
Jasne?
Pewnie będzie po wszystkim, gdy już wrócisz.
Wszyscy mamy jakąś przeszłość.
A teraz jesteś nikim.
Głowa do góry.
Idę po coś do picia.
Henry…
Ufaj Markowi.
Zaufaj mu.
Jeśli będziesz z nimi szczery,
zaopiekują się tobą.
Zadbają o ciebie.
Co tu robimy?
Kryjemy Paula.
Kim jest John?
To twój pracodawca.
Potrafię być dupkiem.
Miałem kiedyś problemy.
To jedyna rodzina, jaką miałem.
Więc jeśli masz jakieś problemy,
jeśli potrzebujesz pomocy czy coś,
przyjdź tutaj i czekaj.
Znajdę cię, bracie.
Po porwaniu dziecka
kilkukrotnie go przesłuchiwano, bo miał kartotekę.
Odmówił badań psychologicznych.
Zeznał, że ma na koncie brutalne przestępstwa.
Napaść w Terytorium Północnym.
Bez szczegółów.
Przydzielono nam podejrzanego 28 do ponownego przesłuchania.
W czasie porwania akta P28 zostały zamknięte,
bo śledczy nie znaleźli dostatecznych dowodów,
by uznać go za podejrzanego.
Przeniósł się do Australii Zachodniej.
Nam przydzielono P27.
Ma na koncie napaść i molestowanie.
Ustalono, że w okolicy wiaduktu znajdował się
rano 12 maja 2002
Nam przypadł P26.
Ma na koncie sporo przemocy domowej.
Ma zakaz zbliżania się do czterech osób.
Mark.
Dziękuję za twoją pracę nad tą sprawą.
Dzięki tobie jesteśmy tutaj, powinieneś być dumny.
Do zobaczenia.
Lecisz do Queensland?
Spaliliśmy ci auto.
Nie może przebywać w zaludnionych miejscach,
trzeba go izolować.
Minusem jest to, że na odludziu obserwacja jest niemożliwa,
więc nie będziesz chroniony ani obserwowany.
Masz tylko podsłuchy.
Operacja zależy od tego, czy się do niego zbliżysz.
Wiem, że to wiesz.
Nie zapuszczaj się w nieznane miejsca.
Oszacuj, jak możesz się do niego zbliżyć,
nie narażając się nadmiernie.
Kurwa!
Miałeś czekać w aucie.
To trwało wieki.
To mógł być cichy alarm.
Dawno się tym zająłem.
Zapomniałem, co lubisz.
- Masz. - Dzięki.
Chcesz jednego?
Nie. Rzuciłem.
Chcesz jednego?
Nie. Rzuciłem.
Nie mogłem znaleźć żadnej roboty.
Z kartoteką człowiek ma przejebane.
Mój ojciec był w wojsku.
Sam się zastanawiałem.
Przeszedłem testy.
Oprócz psychologicznego, bo lunatykuję.
Wyglądam jak potwór?
Co?
Czuję stopami twój smak i słyszę cię swoim futrem.
- Czym jestem? - Czym?
Ćmą!
Chyba raczej moją udręką.
Czekaj.
Do zobaczenia w czwartek.
Starsza detektyw Kate Rylett
w obecności starszego detektywa Grahama Ikina.
Ustalamy oś czasu wydarzeń
podejrzanego 28, Henry'ego Teague, 12 maja 2002 roku.
P28 uważa, że wyszedł z domu o 14.50
i wrócił o 17.30.
Pojechał obwodnicą do domu krewnej,
zaparkował i odebrał część silnika.
Wrócił tą samą drogą, mijając przystanek autobusowy i wiadukt,
gdzie ostatnio widziano ofiarę między 16.05 a 16.10.
Zeznał, że nie widział dziecka,
ale jechał tamtędy
o tej samej porze, kiedy chłopca widzieli inni świadkowie,
włączając pasażerów autobusu.
Na przystanku nikt nie wsiadł.
Autobus przejechał wiaduktem o 16.15.
Wielu pasażerów autobusu widziało chłopca.
Stał przy jezdni,
a za nim stał mężczyzna.
Opierał się o słup wiaduktu,
miał podniesioną nogę jak bocian.
Drugi autobus przejechał o 16.18.
Pasażerowie nie widzieli chłopaka ani mężczyzny,
czyli został porwany
w ciągu tych trzech minut, między 16.15 a 16.18.
CZAS PORWANIA
Zeznał, że kamera nakierowana na ulicę
nagrałaby jego samochód.
Ale kamera nie działała.
Powiedział, że tam był,
bo myśli, że kamera go nagrała.
P28 mówił, że przejechał bez zatrzymywania się
i pojechał prosto do domu starszej znajomej,
z którą spędził pół godziny.
Ta kobieta już tam nie mieszka.
Gdy spytano go, czemu wcześniej nie podał alibi,
powiedział, że nie chciał robić jej problemów.
Cześć, Mari.
Jak się czujesz?
O jakim czasie chcecie z nią porozmawiać?
Nie mogę powiedzieć.
Twierdzi, że był z nią między 16.10 a 16.45.
Ale ona nie może tego potwierdzić.
Śledczy sprawdzili jego dom
w kolejnych dniach,
samochód też.
Pobrali próbki taśmowe z wnętrza samochodu.
Nie ma tu wyników.
Policjanci uznali go za mało prawdopodobnego sprawcę,
bo nie prowadził „dużego, czarnego pojazdu”
opisywanego przez świadków.
Uznano, że nie ma dowodów
i że miał za mało czasu, żeby porwać dziecko
i wrócić do domu o 17.30,
jak to zeznał.
I co tam robił?
Sprzątał.
Jako dziecko cały czas
jeździłem pociągami.
Było zajebiście.
Nigdy nie czułem się tak wolny jak teraz.
Chyba tak wygląda spełnianie marzeń.
Wiesz, Paul…
Gdy go poznałem…
nie ufałem mu.
Myślałem, że to jakiś jebany dziennikarz.
Ciągle mnie wypytywał.
Kutas nie mógł być dziennikarzem.
Ledwo umie czytać.
Taka prawda.
Jebany półgłówek.
- Gotowe? - Jeszcze nie.
To Henry.
Masz.
Zgadza się?
- Tak. Daj znać. - Jasne.
To spotkanie to dowód zaufania.
Zostałeś dopuszczony głębiej.
To starszy detektyw.
Ma chody u góry.
Jeśli gdzieś go spotkasz, nie podchodź
i nie gadaj z nim.
Załatwił nam broń.
Mamy się z nim spotkać poza miastem.
Dwie 1911, dwie beretty, trzy glocki…
Wszystko może być za 12…
Lubię broń.
Kiedyś zbierałem.
Teraz antyki i takie bajery.
Kim jest Rylett?
Rylett?
Rylett Holdings. Pracowałem dla nich na wschodzie.
Mówi Kate Rylett.
Szukam archiwalnych nagrań związanych z P28, Henrym Teague.
Co was łączyło?
Znamy się z kościoła.
Czemu się zgłosiłaś?
Nic nie wiem o tej sprawie, ale…
Ale jeśli zaginęło dziecko, a on tam był, to…
myślę, że…
Że jest w to zamieszany?
Tak.
Pewnej nocy zawiózł nas do lasu.
Kazał mi wysiąść i udawać, że go nie znam.
A on odjechał i mnie tam zostawił.
Potem wrócił,
zatrzymał się i chciał, żebym wsiadła.
A gdy wsiadłam, on…
Powiedział: „Powinnaś bardziej uważać, komu ufasz”.
I co było potem?
Pracowałem kiedyś w pomocy drogowej.
Woziłem graty na złomowisko.
Jakby co,
to dobre miejsce, żeby pozbyć się ciała.
Jakby co.
Nie sprawdzają aut?
Nie.
Dużo tu krzyży.
Kiedyś na wschodzie należałem do kościoła.
Kościół odnowienia.
Znasz ten typ?
No.
Trzęsiesz się, telepiesz.
Jebane konwulsje.
Ale pokłóciłem się z pastorem.
Twierdził, że niewybaczalny grzech nie istnieje.
Że każdy grzech można wybaczyć.
Powiedziałem mu, że Biblia mówi coś innego.
A on tam stał i pierdolił do ludzi bzdury.
Łgał.
Gdy dojedziemy, spotkam się z naszym kontaktem.
Ty zaczekaj na kempingu, przyjadę po ciebie.
Podsłuch się zepsuł. Weź ten i oddaj stary.
Musicie zwiększyć dystans.
Jesteście za blisko.
Dobra. Dasz radę?
Możesz…
Opisz mi scenariusz.
Nie ma scenariusza.
Lokalna policja dostała cynk o magazynie, który chcieliśmy wykorzystać.
Musieliśmy spadać.
Kurwa.
- Henry! - Stary.
Wynosimy się.
Wstawaj i zbieraj graty.
Szybko. Coś tu zostało?
- Nie. - Dobra.
Czy…
Chcesz zajść do domu?
Dziewczyna wyjechała.
Ładnie.
Zaraz wracam.
Co robi twoja dziewczyna?
Ma stany lękowe i depresję.
Rzadko wychodzi z domu.
Tak?
Kupiłem to za forsę, którą dałeś mi tydzień temu.
Gdzie dorastałeś?
W bazach wojskowych.
Jestem w rodzinie czarną owcą.
Wstydzą się mnie. Nienawidzą.
Czemu?
Nie wiem.
Ile masz lat?
Czterdzieści sześć.
- Prawie 50? - No.
Staruch.
Jakiej muzyki słuchasz?
W sumie to żadnej.
Jak to?
Nie lubię piosenek.
Jasne.
Słuchaj…
trwają przygotowania do pewnej akcji.
Mówiłem, że chcę cię wdrożyć.
Ale musiałbyś polecieć
do innego stanu, jeśli się zgodzisz.
Pewnie, że tak.
Świetnie.
Przekażę im.
Dobrze mieć przyjaciela.
Kogoś, z kim można pogadać.
- Tak? - Trochę minęło.
Obaj byliśmy na dnie.
Dlatego się dogadujemy.
No. Dobrze ci idzie.
Jestem kurewsko zmęczony.
Mam dużo do przejechania. Zbieram się.
Wybacz.
Ładny dom.
Czekaj.
Co ty odwalasz?
Wystarczy.
Raz wystarczy, jasne?
Czekaj. Daj mi rękę.
- Obiecaj. - Dobra.
Do ilu mam liczyć?
- Do 40. - No.
Do 30? Policzę do 30.
Raz, dwa, trzy,
cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem, dziewięć,
dziesięć, jedenaście…
Jesteś tu?
Mały?
Załaskoczę cię!
Dorwę cię!
Gdzie ty jesteś?
Kurwa.
Mały?
Mówię serio!
Krzyknij, jeśli mnie słyszysz.
Mały!
Gdzie jesteś?
- Mały! - Tu jestem!
- Co tu robisz? - Kazałeś się schować.
Nie możesz tu wychodzić.
Nie możesz. Co ci mówiłem?
- Chodź. - Miałem się schować.
Co mówiłem? Miałeś nie wychodzić.
Wracaj do domu.
Zajebiście.
Wiatr we włosach.
Czuję wiatr we włosach.
Co on odpierdala?
Co z tobą, jebańcu?
Jedź, debilu.
Ja pierdolę. Jedź!
Jedź, debilu.
Kurwa!
Kurwa.
- Policja, ambulans? - Ambulans.
Co się stało? Proszę opisać sytuację.
Wypadek.
Róg Ellery i… Kurwa, nie wiem.
W porządku.
Proszę o nazwisko i numer kontaktowy.
Kurwa.
- Henry! - Siadaj.
No.
Chodź. Musimy jechać.
Henry!
Wejdziesz do domu?
Nie.
Finalizują przygotowania, żeby wysłać nas do Victorii.
- Co? - Słyszałeś?
Finalizują…
Nie byłem w Victorii.
Nie wychylaj się na razie.
I tyle. Zmęczony jestem.
Zadzwonię później ze szczegółami.
Nie.
Jaja sobie robię.
Wiem.
Doświadczasz wysokiego poziomu irytacji?
- Stresu? - Nie.
Nie zauważyłeś nic niepokojącego?
Nie.
Dobrze.
Jakieś objawy fizyczne?
Nie.
Symptomy depresji?
Nie.
Lęku?
- Odczuwasz lęk? - Nie.
Miałeś myśli o tym, żeby się zranić?
Nie.
Mam tu zapisane,
że masz problemy ze snem.
To powiązane z pracą dla policji
czy sprawa osobista?
Nie.
Policja czy sprawy osobiste?
Nic.
Mark, jesteś tutaj,
bo zlecono ci trudne zadanie.
Mam o tym z tobą porozmawiać.
Osoba w takim zawodzie
przechodzi dużo traum, a nagromadzenie traum
może być przytłaczające.
Nie zawsze chodzi o konkretny incydent
czy sytuację…
Nie wiem, o czym mówisz.
Jeśli potrzebujesz wolnego,
ktoś inny może cię zastąpić.
Musimy pogadać o tamtym
przed moim domem.
- Nie, słuchaj… - Proszę cię.
Oglądałem sporo porno.
Ludzie po amputacji.
Taki miałem fetysz.
Ludzie bez rąk, bez nóg.
Nie wiem, co w tobie jest.
Przypominasz mi kogoś takiego.
Mów tak dalej,
to wsadzę cię do pierdla.
Co?
Mam w oku czarne jezioro!
Powiedziałem im, że nie możemy cię zastąpić.
Pracujesz nad tym pięć i pół miesiąca.
Nie powtórzymy tego, nie można tego zaprzepaścić.
Za kilka dni polecisz do Melbourne.
Victoria zapewni wtyki.
Będzie ci łatwiej.
Nie słyszeliśmy o napaści w Terytorium.
TAJNE
Laboratorium przysłało wyniki z jego auta.
Nie zbadali próbek taśmowych.
Dali je do laboratorium, ale odłożyli je na bok.
Zbadali je wczoraj.
Nie ma żadnych dowodów,
że ktoś inny był w tym jebanym aucie.
- Przepraszam. - To nic.
Dodali, że to nie jest ostateczny dowód
i że w chwili pobrania próbek
podejrzany się ich słuchał,
współpracował i rozumiał sytuację.
Nic na niego nie mamy.
Jak twoja mama?
Kazała o tym nie mówić.
O czym?
Jak się czuje.
- Mały. - Co?
Przez kilka dni nie będziesz mógł przyjechać.
Dobra.
- Powiesz mamie? - Dobra.
Gdzieś tam jest chłopak.
Sam.
Czeka na ratunek.
Wiesz, co mówi?
„Gdzie ja jestem?”
„Kurwa, gdzie ja jestem?”
Henry.
To podobno twój pierwszy raz w Victorii.
Musiałeś zrobić coś niezłego, że tu trafiłeś.
Odbierzemy coś od naszego kontaktu.
Zabierzesz to do Australii Zachodniej, po to tu jesteś.
Mark.
John jest w mieście.
Weź to.
- Zaczekaj tu. - Mark.
Chodź ze mną.
Co się z tym posrało?
Tutaj. W porządku?
Tak.
Victoria wysłała Johna.
Poprowadzi ostatnią część operacji.
Ale jest zbyt bezpośredni dla Henry'ego.
Pogadaj z nim o lękach Henry'ego.
Gonimy go, biegniemy przez korytarz,
a on się zamknął, to stwierdziliśmy, że poczekamy,
aż poprosi, żeby go uwolnić.
John.
- Masz chwilę? - Mam.
Mark dowodzi w Australii Zachodniej.
Warto z nim pogadać o…
Zaraz, jak się nazywasz?
Mark.
Ale to nie twoje prawdziwe imię?
Bo powiedzieli, żebyś nie podawał prawdziwego?
No.
To jak masz na imię?
A ty?
Nie Mark, to imię już zajęte.
Wybacz, jaja sobie robię.
Zaraz przyjdę, muszę tylko…
No to…
To dupek.
Wypuściliśmy go.
Wywlekliśmy go przez korytarz…
Realizowaliśmy różne polisy przez naszego człowieka.
To trafiało do systemu.
Mark.
Co jest w walizce?
Musimy im zaufać.
Gdzie moja woda?
Ja pierdolę!
Nie.
- To on. - Kto?
John.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Lot załatwiony? - Tak.
Jak tam, Henry?
Dobrze.
Miło cię poznać, John.
Nie jestem John.
John jest tam.
Chce, żebyś zapisał swoje nazwisko i datę urodzenia.
To drugie nazwisko.
- Drugie? - Tak, to drugie.
- Zmieniłem nazwisko lata temu. - Czemu nie mówiłeś?
Po co mu nazwisko?
Ty mi powiedz.
Przekażą je kontaktowi w policji,
żeby cię sprawdzić.
Wszystkich sprawdzają. Żeby nie zwracać uwagi.
Nie przejmuj się tym.
Byłem na twoim miejscu
i myślałem, że nigdy nie zrobię tego, co robiłem.
- John chce pogadać. - Co?
John chce z tobą pogadać.
Słyszałem o tobie. Henry.
Czy jak się nazywasz.
Musisz być z nami szczery.
Wiem.
Zmieniłem nazwisko lata temu…
Mam to w dupie.
Jasne.
- Co się tak gapisz? - Nic.
To co tak stoisz?
Dziękuję.
Dostaliśmy różne miejsca. Zostań w hotelu.
Wszystko poza nazwiskiem już ci powiedziałem.
- Z tego, co wiem. - Jasne.
Nie wychodź z hotelu.
Spotkałem tę kobietę wczoraj w barze.
Wróciłem z nią do pokoju.
Wiesz, co mi powiedziała przed wyjściem?
„Nigdy cię nie zapomnę, Henry”.
Oby mieli dużo tuszu w drukarce na moją kartotekę.
Nie przejmuj się tym.
Od 20 lat jestem czysty.
PETER MORLEY WYDZIAŁ ŚLEDCZY
W Terytorium Północnym nie ma raportów o napaści Henry'ego Teague.
Są akta na jego stare nazwisko, Peter Morley.
Przekazałam im te informacje.
Akta się pomieszały.
Jezu.
W tej chwili nie mogę odebrać.
Zostaw wiadomość, to postaram się potem oddzwonić.
Henry?
Kurwa.
- Zgubiłem go. - Co?
Zgubiłem go.
Mógł cię śledzić?
Nie wiem, ale raczej nie.
Kurwa!
Słuchaj.
Wiesz, że nie możemy dać nakazu.
I nie możemy jechać z tyłu.
Nie mogę wystawić nakazu. Musisz go znaleźć.
Co?
Musisz spróbować go znaleźć.
Jedyny problem to alibi.
W czasie porwania jej córka pracowała w RSL.
Jej matka często grała tam na maszynach.
Nie macie nagrań z kamer z 2002?
Z tak dawna nie.
Trzymacie stare księgi?
Stali klienci nie muszą się wpisywać.
A co robią stali klienci?
Mieliśmy program lojalnościowy,
członkowie skanowali karty
i maszyna sczytywała ich numer.
Jak możemy namierzyć…
Przepraszam.
Nie zestarzeją się jak my, którzyśmy pozostali.
Wiek ich nie zmorze, lata nie osłabią.
Będziemy ich pamiętać o zachodzie słońca
i o jego wschodzie.
Będziemy pamiętać.
- Będziemy pamiętać. - Będziemy pamiętać.
Nie zapomnimy.
Pewnie numer się zapisał,
- ale maszyny nie były używane… - Gdzie są?
O jaką datę chodzi?
Dwunasty maja 2002.
Siedzę ze swoją kobietą. Zjedliśmy pieczeń.
Pozdrawia cię.
Mówi: „Cześć, Mark”.
Przekaż jej pozdrowienia.
Gdzie jesteś?
- Wszystko dobrze? - Tak.
Na trochę wyjechałem.
Może pogadam z chłopakami i wymyślimy coś…
Stresuje się. Jest niespokojny.
Możemy w każdej chwili go stracić.
Musisz wystawić Johna
i ostatecznie go przycisnąć.
Ten wyjazd to przygotowanie do większego przerzutu.
Mark cię do tego wybrał, Henry.
To dopiero początek.
Nic. Jebana rozgrzewka.
Lotnisko półtorej godziny od miasta.
John martwi się o bezpieczeństwo. Musisz sprawdzić teren.
Po dostawie dostaniesz dziesięć procent zysku.
To ponad 100 000 dolarów na głowę.
Od dziesięciu lat
dbam tu o bezpieczeństwo i to się nie nudzi.
W niedzielę jest otwarte dla wszystkich.
Może przyprowadzę chłopaków.
Pewnie, będą się dobrze bawić.
Podoba ci się?
Chcesz siedzieć z przodu?
Zacząłem się uczyć, mając 54 lata. Z synem.
Bałem się wysokości, ale jak już lecisz,
to jest bezpiecznie.
Czujesz się bezpiecznie.
W sumie tak.
Po ile takie cacko?
Nie ma górnego pułapu ceny samolotów,
ale ten model
to 60 000 dolarów.
Obaliliśmy jego alibi.
Grała wtedy na maszynach.
Nie mógł z nią wtedy być.
To gdzie był?
Nie tam.
Czytałeś akta z Terytorium?
Właśnie czytam.
Za mną, proszę.
BASEN – OD 8 DO 22
Siadajcie.
Detektyw Cross.
Kieruję tajną grupą operacyjną.
Po przesłuchaniu koło waszego podejrzanego
w samolocie do Australii Zachodniej usiądzie nasz agent.
To Paul Emery.
- Dobry. - Dobry.
Paul ma nawiązać kontakt
z celem w czasie podróży.
Po dwóch tygodniach ocenimy sytuację.
Jeśli nie dostaniemy dalszych poleceń…
To koniec.
Jesteście tu, by mi o nim opowiedzieć.
Jasne. Ale on to zrobił.
Pewnie ci powiedzieli, że nie jest wart zachodu.
Ale to zrobił.
Dopiero nam to przydzielono.
Jak możemy zmusić go do gadania?
Peter Morley?
Nie.
Peter Morley, znany też jako Henry Peter Teague?
Kto mówi?
Kate Rylett.
Starsza detektyw z Queensland.
Detektywi poinformowali cię,
że masz się stawić na przesłuchanie w Queensland…
Henry Teague.
W sprawie podejrzenia o porwanie i morderstwo Jamesa Listona w 2002.
Dam ci swój numer.
Od teraz kontaktuj się ze mną.
A jeśli się nie stawię?
Jeśli nie przyjdziesz,
Sąd Koronerski Queensland wystawi nakaz
aresztowania cię i doprowadzenia na przesłuchanie.
Po przesłuchaniu zapewnimy ci transport,
bo z tego, co wiem, mieszkasz w Australii Zachodniej.
Zapewnimy ci lot do miejsca zamieszkania,
o ile nie będziesz musiał pozostać w Queensland
z powodu procesu.
Przejrzeliśmy dowody przygotowane przez detektyw Rylett.
Paul Emery?
Widzimy podstawy, by angażować Australię Zachodnią
w waszego podejrzanego.
Zostaniesz tu jako dowódca, współpracujemy.
Rozpoczynamy operację, w ramach której Mark będzie grał
członka organizacji, która potrafi relokować ludzi, usuwać ich przeszłość.
Zapewnić ucieczkę.
Jest ciemno.
Wychodzę przed dom.
I mam poczucie, że coś mnie oświetla.
Więc zaczynam biec.
A potem jestem w powietrzu
i przelatuję nad płotami i domami, gdzie dorastałem.
Licencja na stałopłat to 10 000 dolarów.
Dwie raty po 5000.
To byłoby przydatne.
Mógłbym lądować
w całym kraju, robić dostawy.
Tak?
Dobra. Pojedziemy potem na lotnisko.
Spotkamy się z nim za miastem.
Henry.
Mark.
- Jak tam? - Dobrze.
Musimy się pozbyć auta. Gliny je obserwują.
Przeparkujcie je.
Prześlę szczegóły.
Henry, nie wiem, czy wiesz,
ale zostałeś wezwany do sądu.
Nie.
Sąd Koronerski Queensland.
Wiesz o tym?
To skończona sprawa. Zamknąłem ją.
Nie. To co innego.
Kolejne przesłuchanie?
Podobno mają jakieś nowe informacje.
- Nie możesz tego zatrzymać. - Jasne.
Dzięki.
- To wszystko? - Tak.
O co chodziło?
Byłem w tym samym miejscu, co zaginiona osoba.
Gliny mnie za to prześladowały. Ale odpuścili…
Ile razy mówiłem ci…
Powiedziałbym ci, gdybym wiedział o wezwaniu.
Co?
Jestem.
Co?
Teraz?
Dobra.
Dobra, już jadę.
Co jest?
Muszę zawrócić.
Czemu?
Lotnisko odwołane.
John jest w mieście.
Musimy się z nim spotkać.
Pewnie chodzi o lotnisko.
Albo o przesłuchanie.
Chuja wiem.
Dobra robota. Zadzwonię później.
- Dobra. Trzymaj się. - Cześć.
- Hej. - Cześć.
- Jak tam? - Dobrze.
- Henry. John. John, Henry. - Cześć.
Pamiętasz Henry'ego?
- W porządku? - Tak.
- Świetnie. - Super.
- Siadajcie. - Dobra.
Siadaj, tam.
Posadź tyłek, Henry.
Muszę z tobą pogadać
o tym przesłuchaniu, o którym wiesz…
O którym się dowiedziałeś.
Muszę to tylko wyjaśnić.
Jasne…
Byłem przestępcą.
Kradzieże. Trochę przemocy.
Kurwa.
Pozwól…
- John, ja to… - Kurwa.
Posprzątam to.
Ogarnę to.
Siedziałem za tę przemoc.
Powiedziałem o tym Markowi.
- No nie? - Tak.
Przesłuchiwali mnie w tej drugiej sprawie.
Dobra.
Nic z tego nie wynikło.
Przepraszam za to.
Przepraszam na chwilę.
Gdzie poszedł?
Nie wiem.
Pójdę…
Sprawdzę, co się dzieje.
John.
Dobrze się czujesz?
Zaczekaj na korytarzu. Potem cię zawołam.
My…
- Powinienem tu być. - Spieprzaj.
Jasne.
No dobra.
Zobaczymy, co powie. Zadzwonię do niego.
Zaraz wracam.
Kurwa!
Co się dzieje?
On się sypie. Ja pierdolę.
Kurwa.
…mówi, że to ty jesteś za to odpowiedzialny,
więc powiedz, czym mamy się zająć.
Nie ma co mówić.
To, co obciąża ciebie, obciąża też nas.
Jasne?
Dostałem rano informacje,
że to ty jesteś sprawcą.
Nie obchodzi mnie, co zrobiłeś,
czy go puknąłeś, zabiłeś czy cokolwiek.
Nic, co mi powiesz, mnie nie wkurzy.
Ale nienawidzę kłamstw.
Nie kłamię.
Miałeś dużo okazji na szczerość.
Więc jeśli będziesz
kłamał mi w żywe oczy, że nie masz z tym nic wspólnego,
to ja słyszałem inaczej.
I wtedy będę musiał cię odesłać i zostaniesz z niczym.
Jasne.
A jeśli cię za to zamkną, nic nie mogę zrobić.
No i… Takie rzeczy…
Takie rzeczy w pace są nienawidzone.
Jestem w stanie stworzyć alibi,
posprzątać teren, usunąć dowody, przerzucić cię.
Widziałeś to.
Jasne.
Wybacz, co powiedziałeś?
Zabiłem tego chłopaka.
Jezu. Tak!
Słuchaj.
Musisz mi to opowiedzieć,
żebyśmy wiedzieli, co mamy robić.
Czekał pod wiaduktem,
więc się zatrzymałem, zagadałem do niego
i przekonałem, żeby wsiadł.
Gliniarze przeszukali mi auto,
ale nic nie znaleźli.
Ciała też nie odnaleźli.
Gdzie to się stało?
Co?
John mówił, że mamy
zaczekać w moim aucie.
Co jest?
Nic. Nie wiem.
Na razie wstrzymuje robotę,
żeby wyjaśnić kilka spraw.
- Powiedziałeś mu o lotnisku? - Tak.
Nie wiem, ile ci mogę powiedzieć.
Nie żył, zanim ktoś zauważył zaginięcie.
Zanim wezwali gliny.
Zanim rodzina zaczęła go szukać.
Detektywi spotkają się w Queensland i zdecydują, czy go aresztować.
Operacja pod przykrywką będzie trwać, a detektyw Cross
doprowadzi podejrzanego na miejsce zbrodni.
Musimy zabezpieczyć teren, żeby poszukać dowodów.
Jestem tak zwanym sprzątaczem.
Organizacja zatrudniła mnie, żeby policja na przesłuchaniu
nie wyciągnęła z ciebie nic obciążającego.
Opowiedz mi wszystko, żebym opracował strategię.
Czytałem wszystkie artykuły, raporty.
Nie było czarnego auta ani dwóch ludzi.
Byłem ja sam.
Nie zaparkowałem przy wiadukcie. Za, przy kościele.
Zrobiłem to w starym baraku.
To jakieś półtorej godziny jazdy na północ od miasta, w górach.
- Stare miejsce wyrębu. - Gdzie ten barak?
Wywieźli go, gdy skończyli wyrąb.
Nic tam nie ma.
Można by coś tam znaleźć?
Nie.
Dobra.
Co się stało po tym, jak…
umarł?
Wywiozłem go nieco dalej, zasypałem trawą, gałęziami
i tak dalej.
Zostawiłem go, wróciłem dwa tygodnie później i prawie go nie było.
Jak to?
Zostały małe kawałki.
Musimy wiedzieć wszystko.
A jego ubrania?
Wyrzuciłem do strumienia.
- Kiedy to było? - Osiem lat temu.
Czemu zdjąłeś mu ubrania?
Nie wiem.
Musiałeś się ich pozbyć.
Co zrobiłeś potem?
Wróciłem do domu.
Jak to zrobiłeś?
- Co? - Jak go zabiłeś?
- Ścisnąłem mu ramieniem szyję. - Pokaż na Marku.
Mark, możesz usiąść, żeby nam pokazał?
Dobra.
Dobra, nieważne.
- W porządku? - Tak.
Tak.
- Musisz nas tam zabrać. - Jasne.
Trzeba tam posprzątać.
- Mark może jechać? - Tak.
Nieważne, gdzie siedzimy, byle lecieć razem.
W tym samym rzędzie.
Loty już załatwione.
Zadzwoni za pięć minut, ale pójdę przygotować auto.
Henry.
Ja…
Stary… Chodź do mnie.
Chodź. Kurwa…
Jestem z ciebie dumny.
Na tym spotkaniu
ustalimy, czy należy aresztować Petera Morleya
znanego też jako Henry Peter Teague
za porwanie i zabójstwo Jamesa Listona
osiem lat temu, 12 maja 2002.
Jak wiecie,
to najgłośniejsze zaginięcie w historii naszego stanu
i jedno z największych w kraju.
Idę do kibla.
Nasze śledztwo trwa od ośmiu lat
i jest jedną z największych operacji
międzystanowych agencji.
Peter Morley urodził się w normalnej rodzinie z klasy średniej.
Nic nie wskazuje, że w dzieciństwie Peter Morley był dręczony.
Śledztwo obaliło alibi Morleya.
Poszedł tylko do kibla.
Dotarliśmy do informacji,
że już kiedyś zaatakował dziecko w Terytorium Północnym,
za co odsiedział dwa lata.
ZAJĘTE
Światło, proszę.
Dziecko zostało porwane z ośrodka pomocy rodzinie w Terytorium Północnym w 1996.
Sprawca nie znał dziecka.
Lekarze, którzy badali chłopca,
zaobserwowali zadrapania i otarcia na jego nogach, rękach i torsie.
Jego włosy, twarz i ciało były pokryte błotem,
a na nosie i ustach miał krew.
Miał podbite oczy,
kilka złamań,
zapadnięte płuco,
rozległe siniaki pod linią włosów,
głębokie rany cięte skalpu i genitaliów.
Ogólny obraz pokazuje, że wielokrotnie była
stosowana wobec niego siła.
Siniaki na szyi
wraz z przekrwieniem oczu
sugerują duszenie.
Został znaleziony ledwo żywy w zgliszczach samochodu
niecałe 100 metrów od miejsca porwania.
Peter Morley wrócił na miejsce porwania
i zaoferował, że poprowadzi poszukiwanie winnego.
Halo.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Przepraszam.
Myślałem, że utonąłeś.
Nie mogę oddychać.
- Możesz. - Nie.
Dawaj.
Chcę się odnieść do kilku rzeczy.
Pomijając napaść na drugie dziecko,
ramy czasowe są dość małe,
nawet jeśli obaliliśmy alibi.
Miałby godzinę na porwanie człowieka…
To doświadczony przestępca.
- Powiedział, że był na miejscu… - Mówiłaś już.
- Już się wypowiedziałaś. Siadaj. - Chcę coś wyjaśnić.
Przyda się inne zdanie.
Chcę coś wyjaśnić. Czas napaści w Terytorium Północnym.
Piętnaście minut.
W Queensland nigdy nie aresztowano zabójcy bez ciała.
W Nowej Południowej Walii tak.
Wspominałem kiedyś złomowisko aut.
Powinniśmy tam jechać?
- Nie. - Ale pomyślałem…
Nie.
Co miałeś wtedy na sobie?
Spaliłem te ciuchy, buty też.
- Nic nie zostało? - Nic.
A popiół?
Rozsypałem po trawniku,
a potem przekopałem i wywiozłem ziemię.
Dobra robota.
Zajebiście.
Ale nie chciałem tego zrobić. Nie wiem, czemu to zrobiłem.
Zrobiłem to tak, jak teraz do ciebie mówię.
To nie było nic wielkiego.
Daleko jeszcze?
Nie.
To mój stary kościół.
Tu brałem ślub.
Nie wiem, co mnie wtedy opętało.
Tutaj się do mnie dosiadł.
Nie zatrzymuj się.
Tam jest kamera.
Jest tam kamera.
Jedź dalej.
Nie chodzi o to, czy to zrobił,
tylko czy można go za to skazać.
Możecie sobie mówić o niesprowokowanym przyznaniu się.
Tajna operacja miała na celu to, żeby się przyznał.
To nakłonienie bez dowodów.
Tutaj wywaliłem jego ciuchy.
Nic tu nie ma.
To dobrze.
Sugeruję, żebyśmy kontynuowali operację
na czas poszukiwań,
bo jeśli aresztujecie go bez dowodów
i nic nie znajdziecie, wyjdzie.
Nie narażę na to rodziny ofiary.
Komisarz powierzył mi
podjęcie decyzji, czy należy go aresztować.
Bez dowodów wyjdzie.
Ja podejmę decyzję.
Zatrzymaj się.
To tutaj?
Tak.
Tu stał barak?
No.
Więc tu go zabiłeś…
I dokąd go zawlokłeś?
Nie pamiętam tej wody.
Ale to tutaj.
Tutaj.
Na pewno?
Nic tu nie ma.
W porządku.
Nie ruszaj się!
Zostań na miejscu!
Dziękuję za obecność.
Od razu powiem, że nie możemy odpowiadać na pytania.
Doszło do aresztowania
w związku ze zniknięciem Jamesa Listona dwunastego maja 2002.
Policja zabezpiecza duży teren, który zostanie przeszukany.
Sam teren to obszar zalewowy w Queensland.
Problem w tym, że powodzie w ciągu ostatnich lat
mogły zatrzeć wszystkie dowody.
Henry Teague.
Jak cię poinformowano,
jesteś aresztowany w związku z porwaniem Jamesa Listona
12 maja 2002.
Nie zrobiłem tego. Nie mam z tym nic wspólnego.
W takim razie nie znajdziemy dowodów
i nie masz się o co martwić.
Dam ci chwilę. Potrzebujesz czegoś?
Ma ktoś fajkę?
RATOWNIK
Przeprowadzimy wstępne oględziny lasu.
Musimy przeszukać półtora hektara.
Technicy przeszukują też barak,
który został przeniesiony
i w którym rzekomo doszło do morderstwa.
Proszę nie naruszać dowodów.
Jeśli coś znajdziecie, przerwijcie i podnieście rękę.
- I jak idzie? - Słabo. Na razie nic.
- Zupełnie nic? - Nic.
Nurkowie sprawdzili jezioro, też nic.
Czekaj.
Jest noc.
Siedzę w domu.
Syn śpi w swoim pokoju.
Słyszę głos.
Dochodzi z dołu.
Schodzę.
Ledwo oddycham.
Nie mówi tego człowiek.
To głos z taśmy.
Naciskam przycisk i wyłączam.
Ale i tak…
słyszę ten głos.
Nadal mówi.
Napisy: Małgorzata Fularczyk