Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NIEMCY, WIOSNA 1945 ROKU
Tam jest!
Tak!
Dobra.
Koniec zabawy.
Kurwa!
Łapcie tego sukinsyna!
Reszta też!
Dalej!
Mamy cię, szeregowy.
Chcę go żywego.
Nasza misja może poczekać.
Sierżancie.
Dezercja to zdrada, szeregowy.
Zdrada przeciwko Führerowi, zdrada przeciwko ojczyźnie.
Zdrada.
Polska, Francja, Włochy, Rosja. Jeździłeś po świecie.
Köhler, kretynie, uważaj!
Żelazny Krzyż.
Odznaka za zniszczenie czołgu.
Brązowa szpanga za walkę wręcz.
I buźka jakby wykuta w marmurze przez Arno Brekera.
Aryjska krew, lecz pompowana przez serce tchórza.
Hańba.
Z jakiego powodu zdradziłeś ojczyznę?
Nigdy nie chciałem tej wojny.
Nikt mnie nie pytał.
Po prostu ubrali mnie w mundur i kazali walczyć.
Sześć lat bezsensownej walki.
Kończę z tym wariactwem.
Wszystkim się nam obrywało. Nieraz padaliśmy na kolana.
Ale nie poddajemy się.
Wstajemy i walczymy dalej.
Mamy to we krwi.
Walczymy, cierpimy, krwawimy i umieramy.
Jesteśmy narodem zwycięzców.
Jesteśmy narodem morderców.
Twardy z ciebie sukinsyn.
Nie umrzesz tak szybko.
W ten sposób pocierpisz trochę dłużej.
Kiedy zeszczasz i zesrasz się w gacie,
a twój język opuchnie i zwiśnie z ust,
umrzesz z przyjemnością.
Dörfler, ty psycholu.
Jesteśmy gotowi.
- Jedziemy po złoto. - Wreszcie!
Tatuś!
Tato, chodź z nami.
Karl, tatuś musi tu jeszcze zostać.
Musi zaopiekować się Lottchen.
- Żegnaj. - Mamo, Karl! Poczekajcie!
Lottchen…
Tata?
Tato, nie zostawiaj mnie samej.
Żołnierze!
KREW I ZŁOTO
Tato, żołnierze!
W naszej wiosce? Brigitte, Amerykanie przyjechali.
Nie, nasi żołnierze. Chyba z SS.
Co?
Boże! Powieś tu portret z piwnicy.
Nie jestem twoją służącą.
Elisabeth…
Nazywam się Elsa, żołnierzu.
Puść ją!
Wszystko w porządku, Paule.
To mój brat.
Ta maść pomoże.
Elsa sama ją zrobiła.
Paule ma dar.
Jesteś silny. Jak Marszałek Gustav.
Nasz stary wół.
Teraz ciebie możemy zaprząc do pługa.
Kiepski pomysł. Musisz odpocząć.
Musisz być głodny, żołnierzu.
Nazywam się Heinrich.
Chwała Hitlerowi!
Podpułkowniku!
Robert Schlick.
Burmistrz i naczelnik grupy lokalnej. Do usług.
Johannes Löwenstein.
Czy to nazwisko coś panu mówi?
Tak. To Żyd, który mieszkał w tej wiosce.
Znaczy, miał tu rodziców i rodzeństwo.
Löwenstein mieszkał w Essen, ale często ich odwiedzał.
Proszę nas zabrać do ich domu.
Już ich tu nie ma.
Nasza wioska jest wolna od Żydów od listopada ’38…
Proszę nas tam zabrać.
Natychmiast.
Pójdźmy przez nasze piękne miasteczko.
To był piękny dom, ale pożar też był piękny.
Parę dni po tym, jak przepędziliśmy te kanalie.
Z ogniem nie ma co igrać…
A ich rzeczy? Żydzi wzięli je ze sobą?
Pozwoliliśmy im zabrać trochę ubrań.
Dom został ograbiony?
Möller zabrał trochę mebli,
a kobiety z wioski wzięły naczynia, pościel i takie tam.
Nic więcej.
Amerykańskie niskoloty.
Od paru dni bzyczą nam tu jak komary. Jest ich coraz więcej.
Możecie odejść.
- Wyślę po was w razie potrzeby. - Tak jest.
Chciałbym tylko wspomnieć,
że mam tu w wiosce gospodę o nazwie Książę Rudolf.
Nie mamy za wiele,
ale z przyjemnością podzielimy się z panem i pana ludźmi…
- To oczywiste. - Tak.
Trzeba to rozebrać kamień po kamieniu. Będzie mordęga.
Gdybyście się zawczasu opanowali,
Żyd powiedziałby nam, gdzie schował skarb.
Chcą złota.
- Powiedz, Robercie. - Tak.
Uciekajmy stąd. Możemy zacząć gdzieś nowe życie.
Jak to sobie wyobrażasz? To nie takie proste.
Mam dzieci.
Nie wiem skąd, skoro brak ci jaj.
Sonja!
Dlaczego mi pomagasz?
Nienawidzę tych przeklętych nazistów.
Te świnie zabiły nam ojca.
Aresztowali go za wywrotowe wypowiedzi.
Już nie wrócił.
Ludzie, którzy na niego donieśli, przepędzili nas z naszej farmy.
Nie chcę, żeby ktoś przyglądał się Paulemu.
Bo jestem taki przystojny.
Od tamtej pory mieszkamy tutaj.
Popsułam ci apetyt?
- Opowiem ci żart taty o Hitlerze. - Tak!
Brigitte, szybko. Panowie są spragnieni.
No to leć do nich.
„Moja kochana jankeska dziwko…”
- Proszę. - Dörfler, ty dupku.
Za parę nylonowych pończoch obciągnie każdemu.
Opanujcie się, panowie.
Nie macie nic lepszego od tej brei?
Przykro mi, sierżancie.
Nam też rzepa staje już w gardle.
Jak na kogoś, kto głoduje, twój syn jest w niezłej formie.
- Racja. - Powiedz…
czemu taki zdrowy młodzieniec nie jest teraz na froncie?
Micha, idź obierać ziemniaki.
Wyślij jutro ludzi do pobliskich farm.
Potrzebujemy prowiantu.
Nie wiadomo, kiedy trafi się kolejna okazja.
Chwała Hitlerowi.
Trzy piwa.
Ta gospoda jest moją bazą.
Cywile nie mogą wchodzić.
Spójrz.
To chyba w Dreźnie.
Cholera, moja ciotka tam mieszka.
Kto rano wstaje, ten złoto dostaje!
Skoro mowa o złocie…
On chyba nie myśli, że zabierze to złoto do Führera?
Poczekaj.
Zebrałem wszystkich zdolnych utrzymać łopatę.
Nie ma czasu do stracenia.
Francuzi przekroczyli Ren,
a Amerykanie zbliżają się od południa i zachodu.
Panie podpułkowniku!
Co?
Wierzy pan, że przebijemy się przez linię wroga?
Znajdziemy sposób.
Nasi ludzie są wykończeni.
Odzyskają siły w Twierdzy Alpejskiej.
W górach również będziemy otoczeni.
Kwestionujecie decyzje Führera, sierżancie?
- Straciliście wiarę? - Nie…
Wy również myślicie o dezercji?
Jak tamten szeregowy.
Skąd!
Zwycięstwo…
albo śmierć.
Nie ma innej możliwości.
Rozkazałem wam iść po prowiant.
Rogge, lećcie po prowiant.
Sami się tym zajmiecie.
- Nie powinienem tu zostać…? - Dałem wam rozkaz, sierżancie!
Tak jest!
Jesteś cudowna, Rita.
Dzień dobry.
Muszę iść.
Potrzebowałeś snu.
Śniadanie też ci się przyda.
Paule poszedł po jajka.
Nie ma potrzeby.
Gdzie się tak spieszysz?
Muszę iść.
Najpierw odzyskaj siły.
Dzięki.
Przydałaby mi się tu pomoc.
Moja żona i syn zginęli w nalocie na Hagen.
Elisabeth była w późnej ciąży.
Ale Lottchen przetrwała.
Sąsiedzi napisali mi, że ją przygarnęli.
To przynajmniej się przebierz.
Bo powieszą cię ponownie za następnym rogiem.
Elsa, jadą tu jacyś ludzie!
SS.
- Ci sami? - Tak.
Krause, Niemann. Idźcie po zwierzęta.
Tak jest!
Chodź, kurko.
Kukuryku, no chodź!
Co za idiota.
Po prostu złap tę pieprzoną kurę!
Co robicie?
Zbieram prowiant dla moich żołnierzy. Coś się nie podoba?
Brawo, poskromiłeś kurę.
Nie zabierajcie wszystkich. My też musimy coś jeść.
Groźna z ciebie kobieta, co?
Paule.
Dlaczego zabijają nam zwierzęta? Nie wolno!
Nie martw się.
Zaraz sobie pójdą.
Myślałem, że takie szkodniki zostały już wybite.
Nie zabijajcie nam zwierząt.
- Zamknij się, debilu. - Nie jestem debilem!
- Kto jeszcze tu mieszka? - Tylko mój brat i ja.
Czemu są trzy kubki?
Brat nie lubi pić dwa razy z tego samego kubka.
Więc jest debilem.
Obrzydliwa imitacja kawy.
Co ja bym dał za kubek kawy z prawdziwych ziaren.
Masz faceta?
- Narzeczony jest na wojnie. - Tak? Kiedy ostatnio napisał?
Dawno temu, co? Już nie wróci.
Oboje o tym wiemy.
Przystojniak.
Ale teraz jedzą go już robaki.
Oddaj to.
Sama sobie weź.
Elsa!
Wyrzućcie go!
Ty nędzna szmato!
Zostań tam, podczłowieku.
O nie!
Nie stój tam tak! Przytrzymaj tę dziwkę!
- Dörfler, nie rób tego. - No chodź.
Przestań!
Puść mnie, świnio!
Proszę, przestańcie.
Co ty, sam też dawno nie dupczyłeś.
Ale ja pierwszy.
- Nie jesteśmy Armią Czerwoną. - Zamknij się, mięczaku.
Jak się wyda, to nas zastrzelą.
Jak się wyda, to sam cię zastrzelę.
Masz. Wyobraź sobie, że to on.
Ściągaj rajtuzy!
Zabiję!
Co się tam dzieje?
Kurwa!
Paule.
Już dobrze.
Dziękuję za ubranie.
Te dranie urządziły tu sobie wczasowisko.
Nazywał się Hans.
Znaliśmy się od dzieciństwa.
Musimy iść.
Musimy zabrać Ritę.
Nie teraz.
Możemy spędzić tu noc.
- Co się dzieje? - Musimy wrócić.
Nie możemy.
- Muszę wydoić Ritę. - Zapomnij o tej głupiej krowie!
Rita nie jest głupia. Będzie miała cielaka.
Chcieli nas zabić, nie rozumiesz?
Dobrze, ostatni szew.
- Jakim cudem ten szeregowy przeżył? - Nie wiem.
Ta wieśniaczka musiała go ściągnąć.
- Muszę zabandażować. - Pocałuj mnie w dupę.
Ma pan jeszcze jakieś rany?
Nie.
Spokojnie.
Rano wrócę na tę pieprzoną farmę.
Żeby pozwolić mu uciec trzeci raz?
Dorwę gnoja.
Paule, musisz coś zjeść.
Odpocznij.
- Wszystko w porządku? - Tęskni za swoją krową.
Chodziło mi o ciebie.
Wszystko gra.
Dzięki.
Odkąd się urodziła, widziałem córkę tylko raz.
Nie ma pojęcia, kim jestem.
Może lepiej jej beze mnie.
Żartujesz sobie?
Po tygodniach ucieczki chcesz się tak poddać?
To po co ściągnęłam cię z tamtego drzewa?
Twoja córka to powód, dla którego wciąż żyjesz.
Na pewno jesteś dobrym ojcem.
Elsa?
Wszystko w porządku.
Co robisz?
Nic. Idź spać.
Dzień dobry.
Wciąż tam siedzisz?
Zmrużyłem chwilę oczy.
Mrugałeś czy co?
Paule wciąż się nie obudził?
Jeszcze nie.
Paule? Gdzie moja kawa?
Paule?
Szlag.
Musimy uciekać, Rita.
Patrz, jak biegnie.
Patrz na tego debila.
Gdzie oni są? Gdzie żołnierz?
Zniknąłem ich.
Debil.
Możesz go zabić, Dörfler. Nic ci nie powie.
Rita!
Wrzućcie ten worek mięsa na wóz. Krowę też.
Na kolację gulasz.
Rita!
Paule!
Odbijemy go.
Zajrzeliśmy pod każdy kamień. Nie ma złota.
- Przyprowadźcie mi burmistrza. - Tak jest.
Znaleźliście złoto?
Co to?
Brat wieśniaczki.
A szeregowy?
- Ani śladu. - Podpułkowniku.
Panie podpułkowniku, czym mogę służyć?
Gdzie złoto?
Złoto?
Ten Żyd Löwenstein chciał się wykupić.
- Z obozu koncentracyjnego. - Nic nie wiem.
Wiemy, że schował w tym domu trzydzieści jeden sztabek złota.
Wszyscy mieszkańcy tej dziury mają stawić się na placu.
W samo południe.
Uwaga.
- Chwała… - Zwycięstwu.
Nie patrz.
Idziemy.
Na Boga, przestańcie!
Niegodny życia?
Żadne życie nie jest niegodne.
Z drogi.
Kaznodziejo, twój Jezus był nędznym synem żydowskiej dziwki.
Nie ochroni cię.
Co oni mu zrobią?
- Jest inne wejście? - Tędy.
Wychodźcie z tego domu.
- Na plac. - Elsa?
SS ma Paulego.
Szybko!
Co się dzieje?
Z nami.
Szybko!
Umiesz zawiązać stryczek?
Zobaczymy, czy urwie mu łeb.
Panie i panowie, przedstawiam dzwonnika z Sonnenbergu!
Dzwonnik był garbaty, debilu!
Chodź.
Niegodny życia?
Pokażę wam, kto jest niegodny życia!
Schowajcie się gdzie indziej.
Wzięli Paulego na górę.
Nie zostawiajcie mnie!
Moja strzelba!
No, Köhler, pokaż, czego się nauczyłeś w tej Napoli.
Ruchy!
Już ja wam pokażę!
I kto jest teraz debilem?
Paule!
Elsa?
Nie!
Paule!
Musimy uciekać.
Wezmę go.
Mów, gdzie jest złoto tego Żyda,
albo będę zabijać tych ludzi,
aż tego nie zrobisz.
Proszę, nie!
- Zacznę od twojego marnego syna. - Elsa.
Proszę, nie!
Elsa, nie!
Nie strzelać!
Szeregowy!
Chodźcie, wy psy!
- Wbiegł na górę. Do środka! - Tak jest!
Brać go!
Uwaga!
Kurwa!
- Dalej! - Co ze Schröderem?
Szeregowy!
Daj mi broń!
Co jest, szeregowy? Koniec amunicji?
Jest uwięziony.
Brać go!
Rusz ten gruby tyłek, tchórzu.
Widzisz go gdzieś?
Kurwa!
Idź do diabła!
Kurwa!
Biegnie do tego domu. Za nim!
Czołem, szeregowy.
Szeregowy!
Kryć się!
Wszyscy tutaj!
Ruszcie się, wy leniwe świnie!
Wy tam!
Ty ze mną!
Sprawdźcie w stodole. Musi tu gdzieś być.
Boże.
Nie ma go w stodołach.
Obstawcie ulice. Nie może uciec.
Tak jest.
- Ty ze mną. - Tak jest.
Mam nadzieję, że wytrzyma jakiś czas.
Dziękuję.
Jest pan żołnierzem?
Byłem.
Moi synowie.
Friedhelm zginął we Włoszech, Peter pod Stalingradem.
Irmgard?
Proszę poczekać.
Gdzie byłeś? Wszędzie cię szukałam.
Co się stało?
To Heinrich. Próbował pomóc Elsie odbić brata.
Pochowałem Paulego.
A co z Elsą?
SS zabrało ją do gospody.
Spokojnie.
Lepiej nie nadwyrężać nogi.
Może zacząć krwawić. Musi pan odpocząć.
Wie ksiądz, dlaczego jest tu SS?
Złoto.
Przyszli po złoto.
Oni nie żartują.
To skomplikowana sytuacja.
Widzieliście ich. Zastrzelą wszystkich po kolei.
Co teraz?
Nie po to robiłem to wszystko, żeby teraz wszystko stracić.
Robercie, wojna dobiega końca. Wkrótce będziemy bogaci.
Chcieli zastrzelić mi syna. Straciliśmy kontrolę.
Robercie, poczekaj!
Nic im nie mów.
Nie rozumiecie. Nie macie rodziny.
Zostań tu. Nic nie mów!
Robercie, poradzimy sobie.
To koniec.
Co jest? Bawicie się w kowbojów i Indian bez małej Sonji?
W dzieciństwie też mnie nie zapraszaliście.
Nie pozwólcie mu cierpieć.
Daj.
Wilhelmie, proszę…
Dobrze.
Co teraz?
Idziemy po złoto.
…dotarli do stolicy.
Berlin jest frontem wojny.
Obrońcy Berlina,
obserwują was wasze żony, matki i dzieci!
Dlaczego nie jesz?
Mięso jest takie miękkie.
To musiała być szczęśliwa krowa.
- Hofer. - Słucham.
Zabierz to.
Czekaj.
To też.
Nie musisz się mnie bać.
Przypominasz mi pewną dziewczynę.
Bardzo ją kochałem.
Ale nie mogłem się z nią ożenić.
Rebecca była Żydówką.
Nie mogłem z nią zostać.
Więc ją zastrzeliłem.
Nie chciałem, by trafiła do obozu.
Chciałem…
oszczędzić jej cierpień.
Odpokutuję to.
Nigdy cię nie opuszczę.
Zawsze będę cię chronił.
Chodź ze mną…
Rebecco.
Löwensteinowie byli tu jedyną żydowską rodziną.
Byli cudownymi ludźmi. Nagle wszyscy zwrócili się przeciwko nim.
Głos burmistrza był najgłośniejszy.
Mówił, że musimy wypełnić nasz obowiązek jako narodowi socjaliści.
„Nie ma tu miejsca dla tych żydowskich śmieci”.
…wzywają do wojny z Niemcami. Strzelają do niemieckich żołnierzy.
Dobrze mówi!
Dlatego żądam zemsty za Ratha!
Zemsta za Ratha!
Jesienią ’38 roku, niedługo przed listopadowym pogromem,
wrócił ich najstarszy syn, Johannes.
Mieszkał w Essen.
Wżenił się tam do zamożnej rodziny kupieckiej
i przejął kierownictwo.
Wtedy nadeszła kryształowa noc.
Wynocha! Wasz smród już dość długo truje nasze miasto!
Wasze miasto? Moi przodkowie pomogli je zbudować.
Już pan zapomniał, panie Robercie Schlicku?
Nie rozumiem.
Nigdy wam niczego nie zrobiliśmy.
Zamordowaliście Jezusa!
Jesteście śmieciami!
Odkąd jesteście tacy pobożni, Wilhelmie Reinkoberze?
Od lat nie widziałem was w kościele.
Troszczę się o niemieckie społeczeństwo.
Właśnie. Śmierć Żydom!
Johannes był pewien, że Żydów czeka tam straszny los.
Wraz z żoną sprzedał firmę.
Chciał uciec do Palestyny z resztą Löwensteinów.
Ale jego rodzice nie chcieli wyjechać.
Odmówili.
To był ich dom.
Byli Niemcami.
Żydowska dziwka!
Szaleńcy! Na Boga, co wy robicie?
To złoto musiało pochodzić ze sprzedaży firmy.
Rozwścieczony tłum nie zauważył go.
Poza Sonją i małą grupką niegodziwców.
Czekaj no!
Jak to możliwe?
Widział pan kiedyś ludzi w furii?
Mam za sobą sześć lat wojny.
Sam zaznałem furii.
Zdychaj, świnio!
Byłem sparaliżowany.
Nie mogłem uwierzyć, że to dzieje się naprawdę.
Potem już nikt nie mówił o tej nocy.
Jakby nigdy do niej nie doszło.
Jakby Löwensteinowie nigdy nie istnieli.
Chodziły plotki, że Johannes i jego żona zostali aresztowani,
nim dotarli do statku do Palestyny.
To by tłumaczyło, dlaczego SS tak starannie przeszukało ruiny domu.
A złoto?
Burmistrz, Reinkober i Wirtz ukryli je.
Pewnie czekali, aż sytuacja się uspokoi. Wtedy nadeszła wojna.
- A teraz złoto trafi w ręce SS. - Nie.
To niemożliwe.
Tu…
nic nie ma.
Gdzie złoto?
Myślisz, że zabrał je któryś z nas?
Ty mi powiedz.
To musiał być Robert.
A on nie żyje.
Gdzie jest złoto?
Widzisz duchy.
Czyżby? A skąd wziąłeś pieniądze na naprawę dachu?
Ty też postradałeś zmysły? A może to ty je masz!
Nie zbliżaj się, śmierdzielu!
Zamknij się, kaleko!
Ty kretynie! Oddawaj mi nogę!
Zaraz. Tu coś jest.
Co? Złoto?
„Nie kradnij.
Nie zabijaj”.
Przeklęty kaznodzieja.
Gdzie jest teraz złoto?
W kościele.
Nie chcieliśmy, by trafiło w ręce morderców.
- Pokażcie mi, gdzie jest złoto. - Co pan zamierza?
Damy SS, czego chcą.
Gdyby ludzie wiedzieli, do czego się modlili…
Co tam robisz?
Pierścionek zsunął mi się z palca. Jest za duży.
Dopasujemy go.
Mówiłeś szczerze?
Co?
Że zawsze będziesz mnie chronił.
Do końca naszych dni.
Dziękuję.
Coś ty zrobiła?
Kochałam brata, ty draniu.
Spokojnej nocy.
Zapomnij. Wyciągniemy tego kaznodzieję z wyra.
Nie ma potrzeby.
Nie zatłucz go. Jest nam potrzebny.
Wytrzyma.
Co, kaznodziejo?
Proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
Szlag!
Jankesi przebili się przez linię frontu. Będą tu za parę godzin.
- Nie odejdziemy bez złota. - Przegraliśmy wojnę.
Co mogę zrobić? Póki dowodzi nami ten obłąkaniec…
Padnij!
Hej, wy tam!
Przeklęty szeregowiec.
Czego chcesz?
Dziewczyny.
W zamian dostaniecie złoto.
Ma złoto.
Co ty nie powiesz.
Pójdę po nią.
Szybko!
Panie podpułkowniku!
Panie podpułkowniku, przyszedł szeregowiec!
Ma złoto.
Podpułkowniku?
Co jest?
Cholera.
Gdzie von Starnfeld?
Tchórz połknął cyjanek.
A tyle gadał o zwycięstwie.
Łajza.
- A co z dziewczyną? - Zniknęła.
Co teraz?
Teraz ja tu rządzę.
Co z dziewczyną?
Jest ze mną!
Wyprowadzę ją.
Stój!
Przyślij ją samą.
Dobra. Spieprzaj stąd, wieśniaczko!
Elsa, szybko.
Ściągnij kurtkę.
Padnij!
Braun, co się dzieje?
Nie wiem.
Osłaniaj mnie.
Tak jest.
Dzięki Bogu!
Gdzie Heinrich?
- Czemu pytasz? - Poszedł cię wykupić.
Słyszałam eksplozję i strzały.
Muszę tam wrócić.
Nie tak.
Chodź ze mną.
Myślisz, że kto ich zastrzelił?
Dziesiątaki, dwunastaki, dziki. Polowałam nie raz.
Ranne zwierzę jest niebezpieczne.
Dlatego trzeba podejść do niego z nożem.
Raz w Nimmertal natarł na mnie ranny dzik.
Zatrzymałam go tym.
Chętnie bym posłuchała, ale trzeba zapolować na nazistów.
Gdzie jest złoto?
Co się stało z tą cudowną dziewczynką, którą sam ochrzciłem?
„Nie kradnij”?
Gadaj, złodzieju!
Słyszeliście ten wybuch? Co to było?
Przyłóż mu kilofem w kolano.
Sonja, jego krzyki zbudzą całą wioskę.
Róbcie, co chcecie.
Chodźmy do Irmgard.
Wiem, że dzielisz łoże z tą wdową.
A co z celibatem?
Bandażują go.
To nie powód, by odwołać polowanie.
„Drogi Heinrichu.
Z bólem piszę do ciebie te słowa.
Lisbeth i Karl nie przeżyli nalotu.
Zostali pogrzebani w piwnicy.
Ale Lotte żyje i ma się dobrze.
Przygarnęliśmy ją.
Uważaj na siebie.
Grete”.
To musi łamać ci serce.
Wzruszyłem się.
Jak miło, że znów z nami jesteś.
Masz szczęście, że mamy tę samą grupę krwi.
A teraz pokażesz mi, gdzie jest złoto.
Albo pojadę do Hagen.
Znajdę tę twoją smarkulę…
i utopię ją w wiadrze.
Więc…
Gdzie jest złoto?
Gdzie?
W ołtarzu.
Pod marmurowym wiekiem.
Na co czekacie?
Dobrze…
Na co liczyłeś?
Na spokojne życie z wdówką?
Może nie każdy jest taki jak ty, Sonju.
Nie zgrywaj świętoszka.
Ruchy, szeregowy.
Nie udawaj zmęczonego.
Do kościoła.
Czekaj.
Czeka na nich niespodzianka.
Tak!
Jest złoto.
Co to?
Skurwysyn.
Kurwa, co to było?
Nie wiem. Może gniew boży.
Dzień dobry, kaznodziejo.
W samą porę na poranną mszę.
Jasna cholera.
Wy to jednak macie tupet.
Zastawiliście pułapkę?
- Heinrich. - Elsa!
Stój.
Braun, przynieś skrzynię z wozu.
Tak jest.
A ty…
chodź tutaj.
Może i tak odwiedzę tę twoją córeczkę.
No, szeregowy?
Nie słyszę.
Kryć się!
Wielkie nieba!
O cholera.
Uciekaj!
Ja pierdolę.
- Co to było? - Kto strzelił?
Nie!
Heinrich.
Broń!
Kurwa!
Brudna, stara dziwka.
Mówiłam ci, ranne dziki są najgroźniejsze.
Kurwa.
Nie!
Elsa.
Kurwa!
Elsa.
Jak tam, gołąbeczki?
Popsułem wam wesele?
Ech, szeregowy.
Naprawdę groźna z ciebie babka.
Chcesz złota?
To żryj!
Chodź.
Tutaj Londyn.
Wiadomości.
Niemieckie radio właśnie ogłosiło śmierć Hitlera.
Powtarzam.
Niemieckie radio właśnie ogłosiło śmierć Hitlera.
Trafiony!
Nie powinniśmy ich najpierw ostrzec?
Wojna skończona. Pewnie by się poddali.
Co jest, Baker?
Będziesz płakać za paroma szwabami?
- Tylko mówię… - Zamknij się.
Jasna cholera!
Sierżancie, muszę panu coś pokazać.
Co?
Musi to pan zobaczyć.
Sporo ich.
Ktoś będzie pływał w złocie.
A niech mnie.
Ale traf.
Musimy to zgłosić, prawda?
Tak.
A może i nie.
Dobra decyzja.
- Weźcie parę skrzyń z czołgu. - Tak jest!
- Zacznijcie zbierać te sztabki. - Bierz je.
Żwawo. Zbieramy i spadamy.
Uwielbiam Niemcy. Najlepsze miejsce na świecie.
HAGEN, NIEMCY
Pan Wahrlich?
Heinrich?
Grete, spójrz.
Heinrich.
Lottchen, to twój tata.
Cześć, Lottchen.
Tata!
Tato.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak