Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Alisdair spędził tydzień w Berlinie,
a po powrocie chwalił się artystycznymi dokonaniami.
Jako wspierający partner mówię, żeby mi pokazał.
A on: „Ale co?”.
Mówię, że skoro jest artystą, a ja mam galerię,
to niech pokaże, co takiego stworzył.
- No tak. - To film krótkometrażowy, w którym on
i jakiś starszawy zarośnięty Kubańczyk...
miętoszą się na śliskiej plandece w pustym sklepie obuwniczym.
- Odstawiam ajerkoniak. - Marc, nakręcili takich siedem.
- I w każdym się miętoszą? - To ma ukazywać erotykę zachłanności.
Albo kapitalizmu czy innej górnolotnej idei.
Tylko głupi by w to brnął.
Zamierzasz z nim zerwać?
Nie. Zbyt wiele zachodu.
Sam mnie w końcu rzuci.
Gdzie są porządni faceci?
Thomas, ile razy mam ci powtarzać?
Nie słucham gościa, który serwuje ajerkoniak własnej roboty.
A twój przystojny, nadziany mąż
organizuje wspólne kolędowanie przy kominku.
Niech to pytanie wisi sobie w powietrzu.
Jedyne pudełko z twoim imieniem.
Nie wiedziałam, że będą prezenty.
Zapomniałam o winie. Nie mów Terrance’owi,
bo właśnie o to kłóciliśmy się po drodze.
W zasadzie dzielimy się moim mężem,
więc należy ci się.
Marc nie zasługuje na ciebie. Wiesz, prawda?
Jeśli coś się między wami popsuje,
to wiesz, gdzie mnie szukać.
Terrance pewnie się ucieszy.
Pogodzi się z tym.
Jeśli to czek na czynsz, to przysięgam...
DLA SOPHIE KTÓRA NIE UMIE ŚPIEWAĆ
Dosiadam się.
Co to ma być?
To ręcznie robione marakasy.
Dzięki temu nadal weźmiesz udział
w naszym kolędowaniu.
Jak śmiesz tak się znęcać?
Zeszłoroczna kolęda nie była w mojej tonacji. Nie moja wina.
Serce, brzmisz jak organy kościelne konające na bruku.
Wniosę pozew za krzywdy moralne.
Czcze pogróżki.
- Nie. - Za co tym razem?
Muszę wreszcie zadbać o siebie.
Bo dotąd się zaniedbywałaś.
- Dzięki. - Od twojego męża.
Odbiera mi głos.
Jak mogłeś?
Bardzo ładne.
- Dziękuję. - Serio.
Nie wierzę, że torpedujecie mój śpiew.
Nie. Zdecydowanie fałszujesz.
Na cały głos.
Na cały regulator, i za to cię kocham.
Ile już wypiłaś?
Nie twój interes. Dawaj to.
No dobra.
Mogę prosić wszystkich o uwagę?
Tatku.
Wiemy, na co przyszła pora.
No już. Jackie, weź nuty z pianina
i rozdaj wszystkim.
Wiem, że każdy dostał ode mnie
mejla z plikami dźwiękowymi, żeby się wprawiać...
Jeśli znów wspomni o plikach dźwiękowych...
...które zaaranżował genialny Peter Finley,
były kochanek, obecny przyjaciel i nominowany do Oscara kompozytor...
który oderwał się od tworzenia
ścieżki dźwiękowej do nowego filmu z Victorią Valentine...
by być tu dziś z nami.
Kochamy cię, Petey.
Mówię szczerze.
Dzięki wam to jeden z najwspanialszych wieczorów w roku.
Dziękuję też kochanemu Marcusowi.
Najdroższy, obym kiedyś na ciebie zasłużył.
Dobra. Petey!
Pełną piersią.
Każdy dzień
W święta zamieni się
Pięknie!
Gdy moja miłość
- Gdy moja miłość powróci tu - Gdy moja miłość powróci tu
Czekam wciąż, aż przyjdzie ten dzień
Odkąd odszedł
Cudownie!
Tylko o nim myślę wciąż
Przyszedł dziś list
W środku dnia
„Kochanie, smutki precz”
Bosko!
„Do domu wracam już”
Każdy dzień
W święta zamieni się
Cudownie!
Gdy moja miłość
- Gdy moja miłość powróci tu - Gdy moja miłość powróci tu
Zmiana tonacji!
Każdy dzień
W święta zamieni się
Gdy moja miłość
Gdy moja miłość powróci tu
- Gdy moja miłość powróci tu - Gdy moja miłość powróci tu
Gdy moja miłość powróci tu
Kolejny spektakularny sukces.
Sophie ma czkawkę.
Czyli co?
Też sobie nie żałuj. Zasługujesz na to i na więcej.
Przeleć barmana. Wyraźnie się na ciebie gapił.
Pewnie nigdy nie widział, żeby ktoś wszamał tyle kiełbasek.
Wolałbym przelecieć ciebie.
Teraz?
I pani Bandini znów napuści policję
na gejostwo z przeciwka.
Wrócę na początku tygodnia.
Mamy sporo do omówienia.
Spadam, zwierzaki! Narozrabiajcie!
Proszę. Kocham cię na zabój.
Kocham cię.
Ja też chcę.
Mojego chłopaka?
Eksperymentował w szkole teatralnej. Nie podeszło mu to.
Serio?
Ja chcę tylko znaleźć kogoś do rzeczy. Tobie się udało.
Zerwaliśmy i od 15 lat masz coś takiego.
- A ja? - Skarbie.
Terrance chce, żebym z nim zamieszkała.
Trochę mu zajęło.
Jeszcze mu nie odpowiedziałam.
Czemu?
Za czysto ma.
Czuję, że nie mogę być sobą. Rozumiecie?
Nie.
Być sobą, czyli co? Żyć w chlewie?
- Rzucać śmieci na podłogę? - Może.
Gdybym miała na to ochotę.
Hej, kocie.
Mówimy o tobie.
Spoko. A my o tobie.
Żebyś wiedziała, jak wyglądasz z daleka.
Aż dech zapiera.
A z bliska? Masakra.
Przy okazji, Marc, wyborny ajerkoniak.
Dzięki. Nikt inny się nie skusił.
Wesołych świąt.
Kurwa.
Ktoś chyba przeholował z procentami.
Chryste.
To taksówka Olivera.
W ŻAŁOBIE W DROGĘ
Lily Kayne zrobiła sobie cycki.
I panika w wytwórni,
bo Victoria Valentine paraduje z implantami.
Co mnie do tego?
Ja piszę książki, oni kręcą filmy,
a ty, najdroższy, przerabiasz naszą kuchnię.
Przerabiam kuchnię?
Przerabiam kuchnię, do tego ilustruję twoje książki,
projektuję okładki
i przepędzam hordy zapłakanych nastolatek,
które pukają do drzwi i pytają, kiedy skończysz
kolejne dwie obiecane części.
Zawdzięczam ci życie, najdroższy.
Wiem.
Dzięki Bogu za te nastolatki.
Ale nie dzisiaj. Przez nie wymykasz się z własnej imprezy.
To nasza impreza,
bo zaplanowałeś ją, wiedząc,
że rano będę podpisywał książki w Paryżu.
Takie coś można łatwo przełożyć.
Nie w święta i nie w Luwrze.
Mówiłem ci, jaki jesteś przystojny?
Niezbyt często.
Pianino nastrojone?
Nastrojone.
A trefny klawisz?
Wymieniony.
Już kiedyś tęskniłem
Już kiedyś kochałem
Ale nie aż tak
Nie tak
Podaruj mi świat Boś mi mój skradł
Ułożyłeś to na poczekaniu?
Nie, Anne Carson.
Oddałbym ten dom, by móc taki napisać.
Lepiej nie. Właśnie przerobiliśmy kuchnię.
Racja.
Dzięki za imprezę.
Oliver odmienił życie wielu ludzi.
Zwłaszcza moje.
Czytałam fragment z pierwszej książki o Victorii
podczas przesłuchania do roli i myślałam...
„Ta postać
dała mi powód, by zostać aktorką”.
Jest silna.
Mądra.
Docieka prawdy.
Dosłownie.
Telepatycznie.
Pewnie sami wiecie.
I już go nie ma.
Serce mi pęka.
Żal mi jego rodziny.
I naszego filmu.
Zastanawiamy się, czemu tak się stało.
Mógł opowiedzieć tyle historii.
Ale życie jest do dupy.
Nie wiadomo, czy nakręcimy piątą i szóstą część,
bo ich nie dokończył.
Zatem...
Oliverze...
ty mała dziwko.
Ufam, że wytwórnia uszanuje twoją pamięć
i pozwoli nam dalej opowiadać twoje historie,
bo my...
ich potrzebujemy.
Pierwsze słowo Olivera to: „Odejdź”.
W sensie: „Daj mi przejść”.
Miał najwyżej roczek.
Tarasowałem mu drogę do ogródka,
a on koniecznie chciał podejść do lwich paszczy.
Uwielbiał ściskać je palcami, tak że wyglądało, jakby mówiły.
Wtedy jeszcze nie wiedział,
że opowiadał historie, zanim nauczył się mówić.
Kiedy podrósł, pokazywał mamie i mnie swoje opowiadania.
Pisał o księżniczkach, które czegoś poszukiwały.
Sporo ostatnio myślałem
o tym, jak namawiałem go, żeby pisał o czymś innym.
Jak przystało na chłopca.
Bardzo się bronił.
„Jestem chłopcem.
I o tym właśnie chcę pisać”.
Wciąż słyszę, jak gani mnie za to, że bagatelizowałem jego historie.
Zdarzało mi się to,
a on miał rację.
Niełatwo...
przyznać,
że twoje dziecko odniosło sukces wbrew tobie.
Żałuję tylko, że nie mogę mu powiedzieć,
jak bardzo żałuję, że tarasowałem mu drogę do lwich paszczy.
Mam nadzieję, że razem z mamą dobrze się gdzieś tam bawicie.
Oddałbym wszystko, by być na twoim miejscu.
Kocham cię.
Jestem z ciebie dumny.
Tak bardzo...
dumny.
Wciąż lubię twoje szkice.
Ile razy obiecałeś mi nowe?
Zawsze możesz wrócić, jak będziesz gotowy.
Dzięki, że zostaniesz.
To ogromne poświęcenie. Mieć do dyspozycji twoją kuchnię
i spać na drogim materacu, ale skoro potrzebujesz towarzystwa...
W porządku?
No to spoko.
- Tutaj. - Dziękuję.
Dziękuję za wizytę.
Oczywiście.
Zanim przejdziemy do sedna,
muszę nadmienić,
że wydawcy Olivera dążą do rozwiązania umowy,
gdyż nie dostaną jego książek.
To ledwo miesiąc.
Ludzie są wredni.
To spora zaliczka.
Ale to prawda, Amerykanie nie grzeszą taktem.
Prawnicy działają. Wkrótce coś się wyklaruje.
Dobrze.
A pan?
Jak pan sypia?
Czytałem gdzieś, że mózg jest jak mięsień.
Dlatego tak trudno pogodzić się ze śmiercią bliskiego,
bo mózg przyzwyczaił się coś do niego czuć.
A gdy ten ktoś odchodzi, umysł wciąż
ma wrażenie, że powinien czuć to samo
do tej osoby. To jak...
pamięć mięśniowa.
Dlatego próbuję przyzwyczaić mózg do tego, żeby zbyt wiele nie odczuwał.
Chcę tylko przetrwać ten rok
bez ciągłego rozmyślania o tym, że teraz jestem zarówno sierotą,
jak i wdowcem.
A wyglądam, jakbym źle sypiał?
Nie mówmy dziś o testamencie.
- Zamorduję cię. - Dasz radę.
Będzie dobrze, wierzę w ciebie.
Dobra. Sztangi gotowe.
Podejdźcie tutaj,
omówimy dzisiejszy zestaw.
Ciężar na kostki.
Przy trzecim przysiadzie zatrzymajcie się na dole.
Ręce pomiędzy kolana.
Świetnie. A teraz niech każdy odkaszlnie.
Czuć mięśnie brzucha.
- Super. Coś nie tak? - Ona chyba źle to robi.
Musisz zmienić pozycję.
Unieś klatkę piersiową.
Powoli na dół.
- I znów. Do góry. - Kocham cię.
Wdech przy przysiadzie.
Przysiad.
I wstajemy.
Mam taką samą fryzurę jak ty? Więc chcę być tobą?
Próbuję zrozumieć.
Chcę... facetów, imprezować do białego rana?
Prawie jak u Szekspira,
jak się tak wgłębić. Zdrada na prawo i lewo,
a wciąż urządzają wspólne kolacyjki.
Po co mi piosenka? To apka randkowa.
Leci w tle montażu twoich zdjęć.
A nie da się... Nie da się bez piosenki?
A jakie piosenki wybierają ludzie?
Radiohead. Ulubiony wybór dyrektorów kreatywnych.
Minęło dopiero pół roku. Nie ma potrzeby.
Dzięki za poparcie.
Toni Braxton, „You’re Makin’ Me High”. I zaklepane.
Skąd wiesz?
Ten dał się złapać.
Poleciałem na jej zdjęcia.
Uwierzcie, same zdjęcia.
Gdybym wiedział, w co się pakuję...
Miałam epicki montaż.
Faceci lecą na wystające stringi.
Zachowałeś jego nagie fotki.
Jak milusio!
No co? To romantyczne.
Wybacz, szukałam twoich zdjęć,
a na każdym jesteś z nim.
Dziwnie byłoby go wycinać.
Wyglądam, jakbym się postarzał? Czuję się staro.
- Nie... - Tak. Mąż ci umarł.
Masz prawo, no weź.
Wierzę jej.
Cześć.
Chodźmy na miasto.
A tak nawiasem... zerwałam z Terrance’em.
Co? Co się stało?
Długo się z tym nosiłam.
Czuję się dobrze. Wręcz wspaniale.
Zbytnio mnie to dołowało.
Nie dam się upiłować.
Precz z zasadami. Precz z groźbami.
Groził ci?
Swoim jestestwem, Marc.
Nie nadaję się na taką żonę.
- Żonę? - Nie w tym momencie.
Oświadczył się?
Terrance się oświadczył?
Nie. Podobno właśnie zerwali.
Co?
Nic z tego. Serce odmówiło. Ubieraj się.
Obiecałem Alisdairowi, że wpadnę.
Jakiś świąteczny wernisaż w magazynie.
Raczej koszmar.
Thomas.
Alisdair zerwał z tobą.
W twoje urodziny. Czemu się torturujesz?
Bo chcę go zwerbować do galerii.
I moim kochankiem jest chaos.
Moim też. Marc, zbieraj się.
Nigdzie nie idę. Mam pracę.
Co to, kurwa, za praca w piątek wieczorem?
Terapeuta dał mi coś do zrobienia
w związku z rocznicą dnia,
w którym patrzyłem, jak wydłubują mojego męża z auta niczym ślimaka.
Jasne?
Ma przeczytać kartkę świąteczną od Olivera.
Przeczytam ją.
Boże, nikt jej jeszcze nie otworzył.
- Właśnie mówię. - Możecie odpuścić?
Marcus...
Skarbie,
wspieramy cię w każdej twojej potrzebie
już niemal od roku.
Zbudowaliśmy ci gniazdko
i wysiadywaliśmy cię przez cały rok.
Pora się wykluć, mój ty pisklaczku.
Otwórz kartkę.
Wypłacz się.
Wystrój się elegancko i dołącz do nas.
Kochamy cię.
Sam zobacz, jak cię kochamy.
Najdroższy Marcusie.
Weekend już blisko,
więc wolę najpierw przelać to na papier.
Ku memu zaskoczeniu poznałem kogoś nowego.
Ciekaw jestem, co z tego wyniknie.
Pewnie musisz oswoić się z tą myślą i uczuciem (tym UCZUCIEM),
zanim porozmawiamy.
Oczekuję długiej rozmowy. Takie życie. Wracam niedługo. Kocham.
Nie, dziękuję.
A co? Boisz się?
Bez przerwy. A ty?
- Okropnie. - Czego?
Wszystkiego poza tym.
Słusznie.
Uwierz, że nabawisz się tylko zawrotów głowy i zażenowania.
Kutas.
Dwa razy czerwone.
Dzięki.
Kupiłem ci drinka.
Dobra.
Masz nawyk, żeby wkurzać artystów performatywnych?
Może nie pokazują nic nowego, ale się starają.
A kto nie?
Może szukają towarzystwa.
Nie to co ty.
Postawiłeś mi wino.
Nie dałeś mi wyboru.
Dam je komuś innemu.
Na dole jest gość, który maluje fiutem.
A ty wolisz dotrzymać mi towarzystwa?
Zapewniam, że popełniasz wielki błąd.
Uprawiasz sztukę?
Kiedyś malowałem.
Ostatnio ilustruję książki dla dzieci.
Czemu przestałeś malować?
Aż tak dobrze się nie znamy.
Wybacz.
Mogę pochwalić twoją marynarkę.
Po śmierci mamy stało się to zbyt bolesne. Więc przestałem.
Wesoła pogawędka.
A nie wolałeś czerpać z bólu natchnienia?
Nie mam siły na masochizm.
Bo ja wiem...
Nie chcę wyjść na pretensjonalnego dupka,
ale czy sztuka nie uwiecznia bólu?
Jak dać mu ujście?
Masz szczęście, że jesteś Francuzem.
Przelałem ból w swoje małżeństwo. A to był błąd.
Jesteś zamężny?
Byłem.
Też zmarł. W zeszłym roku.
Przykro mi.
Nie wiem, jak masz na imię.
Theo.
Marc.
Źle, że nie pochwaliłem marynarki?
Nie.
Mogę cię zaprosić na drinka w tym tygodniu?
Będę tu parę dni. Potem wracam do Paryża.
Raczej nie.
Ale zapiszę ci numer w telefonie.
Rodzice zafundowali im to miejsce do zabawy.
Wielka, kosztowna piaskownica.
Niestety sami wiedzą, że brak im talentu.
Marcus.
Miło było cię poznać.
Nawzajem, Marc.
Gdzie cię wcięło?
Jestem tu od 45 minut.
Kto to?
Nie wiem.
Jak tam u ciebie?
Alisdair ma nowego chłopaka.
Przyprowadził go.
Robił wężyki przed Thomasem,
jakby występował na zawodach ze wstążką.
Odstawił calusieńką paradę.
- Nie wiedziałeś, że kogoś ma? - Nie no... Wszystko spoko.
Nie odstawił parady.
Mam go gdzieś.
Odstawił.
Tymczasem ja jestem singielką bez pracy,
ale uniosłam welon i przejrzałam na oczy.
Chwila, straciłaś pracę?
A ty od razu zakładasz, że mnie zwolnili.
Spójrz na te dłonie.
Mam odciski od wiązania 25 gorsetów białym kobietom dzień w dzień.
Studiowałaś kostiumologię.
Pracujesz z Keirą Knightley.
No właśnie. Muszę pójść własną ścieżką.
Mam całkowitą jasność. Czuję się wolna.
Łyknęła eskę i butelkę wina.
Czuję się świetnie.
Nigdy się lepiej nie czułam.
Chyba wprowadzę się do was na dwa tygodnie albo pół roku,
aż wykoncypuję, co dalej.
Będzie sztosik.
Przepraszam, że w restauracji.
Zalało nam biuro. Zalatuje szambem.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że koszyk z serami dotarł.
Dotarł.
Sąsiadka była bardzo wdzięczna.
Sama bym zjadła, ale cierpię na crohna.
Witam. Mogę coś podać?
Herbatę. Zieloną.
Dla mnie woda. Dziękuję.
Jak już wiemy,
umowa Olivera z wydawcą została umorzona,
gdy nie wywiązał się z zobowiązania.
Gdy umarł.
Wystawili fakturę na pokaźną sumę i żądają zapłaty do końca roku.
Powinniśmy opracować strategię ochrony majątku.
Zauważyłam nieregularne wydatki na dostawę jedzenia do domu.
Moje.
Fascynujące.
Przezornie byłoby uszczuplić wasze inwestycje,
by jak najlepiej zabezpieczyć oszczędności.
Dobrze.
Termin najmu mieszkania w Paryżu
upływa z końcem miesiąca, więc radzę...
Jakiego mieszkania w Paryżu?
Wynajętego na początku zeszłego grudnia.
Myślałam, że pan wie,
bo niektóre wydatki opiewały na dwie osoby.
To nie pan nią jest.
Nie.
Nie ja.
Mówił, że poznał kogoś nowego?
Nie wtrącam się w prywatne sprawy innych ludzi.
I co ja teraz powiem swoim przyjaciołom?
Zmarnowali rok, pomagając mi się z tym uporać.
Ja też straciłem cały rok życia.
To nieodpowiednie miejsce na...
Mam 38 lat!
Podobno jestem w kwiecie wieku.
Proszę przesłać mi mejlem informacje na temat Paryża.
Dobrze.
Przepraszam.
Przepraszam, że... musiała pani na to patrzeć.
Boże.
Przepraszam.
Dziękuję.
No co?
Terrance kazał mi zabrać rzeczy.
Dobrze się czujesz?
Tak. Sama tego chciałam, wszystko gra.
Wybaczcie, sama nie wiem, co mi jest.
Nie było go, jak wychodziłam.
Żeby pomóc z walizkami. Nie było go.
Pomówmy o czymś innym. O czymkolwiek.
Na pewno?
Tak, Marc, proszę. Zaczynaj.
Dobra.
Chciałem wam podziękować za miniony rok.
Dlatego chcę was zabrać na weekend do Paryża, na koszt Olivera.
Przepuścimy jego kasę.
Tak jak on właśnie teraz by to robił.
To chyba najlepszy sposób, by upamiętnić rocznicę.
Tak.
Należy nam się odrobina radości.
Tak, to cudowny pomysł.
To piękna, przejmująca propozycja.
Tak, dziękujemy. Gdzie się zatrzymamy?
Mamy tam mieszkanie.
- Co? - Od kiedy?
Oliver wynajął je rok temu.
- Zamierzam się go pozbyć. - Jak możesz
tak od niechcenia napomknąć o mieszkaniu w Paryżu?
Kochaniutki.
Wciąż na swój sposób obdarza nas podarkami.
Jasny gwint!
Że co?
Rany, to mieszkanie tak tu stoi puste?
Czaję.
To gniazdko seksu.
Specjalnie do uprawiania seksu.
Marc pewnie nie chce wspominać, ile seksu tu uprawiali.
Sam nie wiem. Trochę przesada.
Co on chciał udowodnić?
Że ma wyrafinowany gust.
I potrafi stworzyć szalenie zmysłową atmosferę.
Można zakochać się w kanapie?
DLA LUKI
Sophie zajęła sypialnię dla gości
i żąda prywatności jako 35-letnia samotna kobieta.
A na festiwalu dzieliła namiot z nieznajomymi?
Jej logika jest tak użyteczna jak miniaturowa torebka,
w której nic się nie mieści.
- Wszystko gra? - Tak.
Tak.
Ładnie tu.
Mam dziś randkę.
Co?
Thomas, zanim zaczniesz krytykować,
idziecie ze mną. Przyprowadzi gejów.
Przyprowadzi gejów!
Heterycy myślą, że ich znajomi geje
automatycznie będą uprawiać ze sobą seks.
Ja was ze sobą spiknęłam i wam wyszło.
Tak, na rok, 15 lat temu.
Sebastian, branża reklamowa, 185 cm wzrostu.
Większość czasu spędza na wypasionych jachtach,
jak wynika z jego profilu.
Wybierasz miejsce, skoro ty płacisz.
Za to nie płacę.
Marcus.
Bardzo bym chciała, żeby Sebastian na mój widok
zapomniał, jak się nazywa.
Więc zacznijmy się starać.
Teraz.
Niezwłocznie.
- Zmiana nastroju. - No.
Strzepnęła popiół na blat.
Dzień dobry.
Chciałbym to wymienić. Dziękuję.
To rachunek Olivera Alstona?
Tak. Oliver Alston to kupił.
Wydał tu mnóstwo pieniędzy. Pewnie pana podrywał.
Wie pan, co się stało?
Przykra sprawa.
Przynosił nam kawę, gdy wpadał na zakupy.
Pamiętacie przypadkiem, czy przychodził tu z kimś innym?
Czasem przychodził z chłopakiem. Młodszym od pana.
Może to był jego chłopak.
A pan to jego asystent?
Jego mąż.
Oliver kupił to temu chłopakowi. Tuż przed śmiercią.
Na moich oczach. Nie chłopaka.
Moi przyjaciele chcieliby coś tu sobie kupić,
a ja chciałbym dopłacić różnicę.
Proszę zrobić wyjątek.
Chyba że wolicie, żebym zrobił scenę.
Zgoda.
Dziękuję.
Nadmiar intelektu?
Czy w sam raz?
Równowaga zachowana.
Błyskotliwa kiecka.
A w kiecce ty.
Pewnego dnia jakiś mężczyzna roztopi to twoje lodowate serce.
Suszarką do włosów. Zobaczysz.
Spoko oksy.
I szalik. Bierz jedno i drugie. Czemu nie?
Uwielbiałem je.
- Tamto mieszkanie? - Uwielbiałem je.
Pięć miesięcy i było po was.
No, a teraz proszę.
Często o nim myślę.
Pamiętasz, jak się wprowadziliśmy?
- O Boże. - Co znaleźliście?
Dildo domowej roboty za łóżkiem.
- Butelka po szamponie? - Po perfumach.
Butelka po perfumach wciśnięta w prezerwatywę.
W sumie wszyscy wiedzieli, że to były
bałaganiarskie i roztrzepane prostytutki.
Legendziary.
Porozmawiamy wreszcie o Terransie?
W tym cały problem. Wszyscy chcą rozmawiać o Terransie.
Pomówmy o mnie.
Dobrze.
Pomówmy o tobie.
Dziękuję.
No dobrze...
Chcę się na tym przejechać.
I chcę się dziś zabawić.
I być dla kogoś jak nowo narodzona.
O zbyt wiele proszę?
Nie.
Serio je lubiłeś?
Pamiętam, jak Soph wróciła raz z baru,
w którym pracowała jednego lata, i między nami było wtedy dobrze.
Wygraliśmy płytę Eltona Johna w pubowym quizie,
włączyliśmy ją i otworzyliśmy wszystkie okna,
bo w środku było jak w saunie.
Leżeliśmy na łóżku, modląc się o powiew wiatru.
W pewnej chwili dobiegający z piętra niżej bas
idealnie zmiksował się z „This Train Don’t Stop There Anymore”.
- Dziwne rzeczy pamiętasz. - Byliśmy pewni,
że przez ten upał mamy identyczne halucynacje.
Ale nie.
To tylko piękne wspomnienie z tamtego mieszkania.
Czy to wtedy wylałam czerwone wino
na twoje ohydne nieśmiertelne pikolaki, a ty się poryczałeś?
Wal się.
Jak wyglądam?
Jakby ktoś wybulił za tę kieckę.
To on.
Bonjour!
Więcej nie umiem.
To moi kumple, Marc...
- Bonjour. - ...et Thomas.
Wystarczy Thomas.
- To Esme... - Cześć.
- ...i Remi. - Bonjour!
- Bonjour. - Bonjour.
Bonjour.
- To co pijemy? - Wino.
Excusez-moi.
Skąd się znacie?
Razem pracujemy.
Ja od wczoraj.
Znasz ich jeden dzień?
Tak, ale Seb rzucił pytanie, kto chce dziś zaliczyć,
i pomyślałem: „Czemu nie? Może być fajnie”.
- Chcesz? - Tak.
Seb mówi, że twój mąż nie żyje.
To prawda.
Ktoś go zabił.
No tak.
To nie było morderstwo.
- Mojego wuja zamordowali. - Mój Boże.
Pracował na budowie.
Okazało się, że zadał się z mafią.
Spalili go żywcem.
Przykro mi.
No...
Pewnie za nim tęsknisz.
- To skomplikowane. - Tak.
Jak to miłość.
Co zamawiacie?
Dla mnie mięso.
Mam bardzo wyraźny punkt widzenia.
I nie mam zamiaru za to przepraszać.
Nie mogę nikomu podlegać.
Muszę przejąć stery nad własnym życiem.
Co ona wyprawia?
Rób to, co ci sprawia przyjemność.
- Otóż to. - Tylko ty wiesz co.
Tylko ja wiem.
No dobra.
To zwykła teoria.
Ja myślałem, że będę miał własną galerię.
Czasem robisz coś, czego nie chcesz, żeby osiągnąć cel.
Nie, ty nic nie rozumiesz.
On nie rozumie czy ty go nie słuchasz?
Mówi ktoś, kto pracował dla męża.
Nie żałuję, że pracowałem ze swoim mężem.
Pieprzona Lily Kayne nie zrobiłaby kariery,
gdyby nie moje ilustracje.
Kotku, czego bym nie oddała za takie coś.
Bądź z tego dumny.
Kto to zamówił?
No ty.
- Dawaj tu. - Tego ci potrzeba.
Za robienie tego, co sprawia nam przyjemność.
Zobaczysz, jaka ze mnie dobra piosenkarka.
Nie mogę się doczekać.
Genialna.
Naprawdę?
Jest druga w nocy,
a to oznacza, że mój mąż zmarł równo rok temu.
Jak na takiego pedanta, zostawił po sobie niezły bałagan.
To dla niego.
I dla was.
I dla niej.
Pewnie nie uwierzysz Ale w cuda nie wierzę już
I chyba tak naprawdę Nigdy nie wierzyłem, cóż
Omotał cię piosenek czar I mój kwiecisty prozy styl
Lecz proza życia szara jest Liryczne słowa, pusty gest
Sam dobrze wiesz, nie znaczą nic
Kiedyś jasny miałem kurs
Pełna para, szybki puls
Na każdej stacji wsiadał ból
Unosił mnie historii tor
Z kotła buchał żar
- Ale pociąg ten... - Pociąg ten nie zatrzyma się
Nie zatrzyma się
Pociąg ten nie zatrzyma się
- Pociąg ten nie stanie tam... - Pociąg ten nie stanie tam, już nie
Już nie
Masz niebieski język.
To przez drinki.
Wiem, co może sobie pomyśleć ktoś, kogo spotkałem tylko raz.
Zwykle tak nie robię.
Poza tym, że wsadziłeś mi niebieski język do gardła,
aż walnąłem głową o ścianę...
nie jesteś taki zły.
Nie wiem, co mnie naszło.
Wydało mi się to bardzo seksowne.
Chciałbyś przewietrzyć swój język?
Tak.
Moment.
W porządku?
Nie.
- Hej. - Co?
Dokąd idziesz?
Przejść się.
Nie, siadaj.
Zaraz wracam. Bawcie się.
No chodź.
Nie sądziłem, że się odezwiesz.
Ja też.
Ale życie się zmienia.
- A w twoim co się zmieniło? - Sporo.
Poczułem się... samotny.
To mogło zabrzmieć jak zniewaga.
Dlaczego?
Bo ja bym się chyba obraził... za coś takiego.
Ktoś odezwał się tylko dlatego,
że był sam i brakowało mu towarzystwa.
Powód, że się odezwał nie był...
romantyczny, tylko praktyczny.
A co w tym złego?
Pomyślałeś o mnie w chwili samotności. To dość romantyczne.
Dzisiaj wszyscy się popisują,
żeby pokazać, jak im na kimś zależy.
Ludzie miewają kompleksy.
Ty nie. Jesteś bardzo pewny siebie,
ale nie arogancki. Nie każdego na to stać.
Aroganci próbują coś udowodnić.
A reszta z nas nie?
Jasne. Tylko nie ma co się z tym kryć.
Wielu ludzi wolałoby takie podejście.
Ale niewielu stać na szczerość.
To źle.
Ten sam przepis od 65 lat.
Jak się teraz czujesz?
Znośnie.
Gdyby kelner zapytał, jak ci smakowała zupa,
a ty na to, że „znośnie”,
toby nas stąd wyprosił.
Raczej spytałby nas,
czemu jemy zupę cebulową na randce.
A jesteśmy na randce?
Nie wiem, sam mi powiedz.
Jesteś jak otwarta książka.
Co to znaczy?
Że nie zdarza ci się kłamać.
Bo ja wiem? Staram się nie kłamać.
Za to ja kłamię od dawna.
Okłamałem wielu ludzi.
To wielki ciężar.
Jakbym pływał w ubraniach, których nie mogę zdjąć.
Nie lubię swojej pracy, ale znoszę ją, bo jest dobrze płatna.
Aż chce mi się rzygać.
Ale nie dość, bym odszedł.
I przez to jeszcze bardziej mnie mdli.
- Powinieneś rzucić pracę. - Wiem.
Co robisz?
Próbuję cię rozebrać.
Wyznałem ci prawdę.
Twoja kolej. Powiedz coś bez kłamania.
Nie będę cię osądzał.
Czuję, że zaniedbałem swoją mamę, gdy poznałem męża.
Wolałem zająć się czymś innym, zamiast kontemplować jej śmierć.
Nie pogrążyłem się w żalu
ani...
nie dotarło do mnie, że odeszła.
Nie chciałem.
Wycofałem się.
Przestałem malować. Unikałem wszystkiego, co mi o niej przypominało...
chociaż chcę o niej pamiętać.
I czuję, że robię to samo w przypadku Olivera.
Przystałem na otwarte małżeństwo,
kierując się strachem, nie zaufaniem.
Spytał mnie,
a ja wolałem, żeby był szczęśliwy,
niż bać się, że mnie opuści. Więc się zgodziłem.
Mieliśmy zasady. Jednorazówki na wyjeździe.
Wolałem nie wiedzieć.
Ale on złamał zasady.
I czuję...
że wybieram gniew...
żeby nie czuć... jak bardzo mi go brakuje.
Chcę tylko zrobić mu awanturę.
Musisz zacząć znów malować. Tak sądzę.
Ale podobno zbytnio się wtrącam.
Trudno się połapać.
- Paskudne to miasto. - Wiem.
- Wielka szkoda. - Fakt.
Wyprowadzę się.
Co teraz?
Niespodzianka.
- Zaczekaj. - Dobrze.
Merci.
Byłeś tu kiedyś?
Nie. Zawsze chciałem, ale...
Merci.
LILIE WODNE, CLAUDE MONET
Monet stracił dwie żony i syna.
Tracił też wzrok, gdy to malował.
Otacza nas namacalny wyraz żalu po stracie.
Monet wygrał.
W ten sposób upamiętnił to, co kochał.
To coś wyjątkowego.
Niesamowite.
Że też ktoś tak potrafił.
Ty też możesz.
Nie potrafiłbym czegoś takiego.
Czegoś takiego nie, bo ktoś inny już to zrobił.
I to z powodzeniem.
Ale możesz zrobić coś innego.
Jesteś bardzo miły.
Celowo.
Przykro mi z powodu męża.
I twojej mamy.
Halo?
- Gdzie byliście? - A ty?
Spokojnie, Thomas.
Dokąd poszedłeś?
Na spacer. O co chodzi?
Długi ten spacer.
Tak, długi. A bo co?
Musiałem zapłacić rachunek za karaoke.
Przecież oddam ci pieniądze.
Nie w tym rzecz.
Znaczy się tak, poproszę.
Ale obiecałeś wrócić, a nie wróciłeś.
Sophie straciła głos pod koniec.
- No i? - Kiedy ja buliłem 1500 euro,
wyszła i całą noc nie odbierała telefonu.
Zostawiłam go w barze.
Wciąż nie wiem, o co chodzi.
Wyszła z obcym facetem.
Ty przepadłeś. I może wziąłem eskę, może się upiłem,
ale gdy przyjaciółka nie odbiera
po czymś takim, to mam prawo się bać.
Dobra. Rozumiem.
Ale mogłeś zaprosić tę kruszynę
i mielibyście mieszkanie dla siebie.
- Przecież nic nam nie było. - Czyżby?
Soph, powiesz mu, gdzie wczoraj wylądowałaś?
Halo?
Thomas, przepraszam cię. Doceniam cię. Możemy już o tym nie mówić?
Zgarnęła ją policja.
Spała obok przystanku autobusowego pół godziny drogi za miastem.
Ty sobie drzemałeś, a ja miałem to na głowie.
Wszystko gra?
Tak.
Przecież tu jestem, co nie?
Jestem jedynym przyjacielem na tej jebanej wycieczce.
- No dobrze. - Chryste.
Thomas, wybacz, że musiałeś tyle znieść.
Jesteś jeszcze na haju?
Chciałem tylko...
Mąż ci umarł, a ty tym bardziej odgrywasz królewicza?
Co jest?
Przepraszam.
Chyba pomyliłem mieszkania.
Ale klucz pasował?
Nie wiedziałem, że ktoś tu jest.
Co to ma być? Kim jesteś?
Luca.
Ty im powiesz czy ja?
Oliver kogoś miał.
- Jak to? - No właśnie tak to.
Chwila. Oliver dał temu młodemu klucze do waszego mieszkania.
- Nie wiedziałem... - Nie naszego.
To mieszkanie Olivera.
I twoje, jak przypuszczam?
Nie.
Niedawno się o tym dowiedziałem.
Jeśli mam być szczery,
wydało mi się to zbyt żałosne.
Ale musiałem zobaczyć mieszkanie, którego mam się pozbyć,
i chciałem zrobić coś miłego...
Żałosne to są kłamstwa, Marc.
- Thomas. - Lepiej pójdę.
Nie przerywać mi.
Nie potrafisz zrobić czegoś sam?
Zaciągnąłeś nas tutaj dla towarzystwa,
żeby obczaić podwójne życie męża?
Otworzyłem jego kartkę.
Napisał, że kogoś poznał. Załamałem się. Popełniłem błąd.
Uwielbiam spędzać z wami czas. To nie miało być...
- To nie tak. - Napisał ci o tym?
Udawałeś, że już tu byłeś.
Thomas, to ból, który trafia cię tu.
Co takiego?
Strata.
Jak maleńki wrzód, którego nie sposób się pozbyć.
Szukasz sposobów,
by o nim zapomnieć i stłumić to uczucie.
I czasem nie zauważasz,
co się wokół ciebie dzieje, bo...
Chcesz tylko móc oddychać jak dawniej.
Przyznaję, nawaliłem.
Wybacz, że zachowuję się jak królewicz. Staram się tylko ogarnąć
życie, wiedząc, że mój mąż zmarł...
i zostawił mnie...
z czymś takim.
Przykro mi,
że przez to przechodzisz, ale mam prawo tak się czuć.
Lepiej już idź.
Nie mam gdzie się dziś podziać.
Mogę zostać, zanim znajdę coś innego?
Mogę posiedzieć w łazience.
Boże, tylko nie w łazience.
To ty tu nie mieszkasz?
Nie, w Berlinie.
To jak poznałeś mojego męża? Jeśli ma też mieszkanie w Berlinie...
Mieszkam w Berlinie, tańczę w Paryżu.
Wygrałem stypendium Olivera.
Rok temu występowałem w Paryżu
i Oliver przyszedł za kulisy, żeby się zapoznać.
Nie wątpię.
Byliśmy w kontakcie no i...
Dokąd pójdziesz?
Nie może tu zostać.
- Nie ma gdzie się podziać. - Wiem.
To nie ja zawiniłem w tej sytuacji.
Miałby tu z nami zostać?
Pomóc?
Nie.
Mogłabyś tu nie palić?
Wybacz, ale dusi mnie ta atmosfera.
Dasz cuga?
Bierz.
Mogę?
Szlug przy obiedzie? Nie wiedziałem, że znów mamy rok 1988.
Wybaczcie... Sama nie wiem, jak to nazwać.
Przepraszam was. Nawaliłam.
Ktoś coś powie przed kolacją?
Nie sądzę, że powinniśmy mieszać Boga do tego jedzenia.
Miał na myśli Olivera.
No tak. Sorki.
Przepraszam.
Spoko.
Marc, kurwa.
Mógłbyś mi nie odpuszczać?
Nie odpuszczaj mi.
Daj mi przeprosić za to, że zjebałam.
Inaczej jak zwykle rozejdzie się po kościach.
Thomas, przepraszam za wczoraj.
I za lekceważenie twoich uczuć.
I za to, że napędziłam ci stracha.
Nie znam cię, ale przepraszam, że musisz tego wysłuchiwać.
Marc, przepraszam.
Powinniśmy szaleć na parkiecie.
Tego właśnie by chciał.
Wiem, że wykręcił ci gówniany numer,
ale musisz wiedzieć, że Oliver kochał cię bardzo mocno.
I od tak dawna.
Przykro mi, że już go tu nie ma.
Brakuje mi go.
Pieprzyć to.
Oczekiwał od nas więcej.
Za pieprzony ból.
Ty też. Dawaj.
Terrance mnie rzucił.
Zasłużyłam sobie.
Muszę się przewietrzyć.
Jesteśmy na diabelskim młynie. Powiesz, co jest grane?
Rany, wciąż nie odpuszczasz.
Terrance nie mógł dłużej czekać, aż się obudzę.
Nie dziwię mu się.
Jestem trudna.
Myślałam, że Terrance oznaczał zbyt bezpieczny wybór.
A to nie tak.
Oznaczał bezpieczeństwo.
Tego właśnie nie rozumiałam.
Bo jestem trudna.
Jestem 35-letnią kobietą, która zamieniła miłość na przystanek.
Jeśli cię to pocieszy,
nikt nie ma w życiu dobrze poukładane.
Moment. Tu się nie zgodzę.
Ludzie mogą wszystko sobie poukładać
i wieść w miarę normalne życie.
Mogą być życzliwi i uczynni,
i dobrze innym życzyć.
To zwykła wymówka.
Przez to nawet nie wiecie, że ranicie innych.
Prosiłam o szczerość, ale...
Chodzi o to, że się wczoraj wymknąłem?
Nie. O całokształt.
To mi go nakreśl.
Jaki całokształt, Thomas?
Nijaki. Możemy już wysiąść?
Czemu tak cię to wytrąca z równowagi, gdy on cię zawodzi?
Czemu tylko on?
Każdy miewa kłopotliwe uczucia.
Zdarza się.
Nic nie poradzisz.
To nic złego.
Nie wychodzi mi.
Nie wiem czemu.
Nie tylko z tobą, nigdy.
Nie jestem tym jedynym.
Jakbym miał to na czole.
Mogłoby nam być dobrze.
Wiem.
Ale nie było.
I nie chodzi o ciebie.
Tylko o nas.
Lepiej wrócę do domu i dajmy sobie trochę czasu.
- Co? - Nie chcę robić
sceny na diabelskim młynie w Paryżu.
To prawda, mało kto ma poukładane.
Ale dla własnego dobra...
musimy się lepiej starać.
O nie.
- Nie. - Jeszcze raz?
- Jeszcze raz. - Nie.
Przepuścił nas.
Ja pierdzielę.
O której planujesz wyjazd?
Pociągi są co godzinę. Jak się zbiorę.
Wracam z tobą.
Mam rzeczy do zrobienia. Mogę zostać, jeśli chcesz.
Nie trzeba. Rób, co musisz.
Muszę oddzwonić.
Widzimy się w Londynie.
Napiszę, jak dojedziemy.
Kocham cię.
À plus tard.
Sebastian mnie nauczył, jak wychodziłam zapłakana.
Ostatnie spojrzenie na tę kupkę nieszczęścia, moi mili.
Pięknie nam służyła.
- Cześć. - Cześć.
Wejdź.
Zdjąć buty?
- Nie. - Dobrze.
No to...
Cóż...
Doszło do zwierzeń i kumple wracają do domu.
Czyli poszło dobrze?
Bardzo dobrze.
Przykro mi.
To było nie do uniknięcia.
Ogrom miłości
i rozproszonego smutku.
Podsumowałeś połowę Paryża.
Cześć.
Kupił ci prezent na Gwiazdkę.
Odniosłem do sklepu.
Przykro mi.
Bardzo cię kochał.
Sam nie wiem, o co nam chodziło.
Nie chciał cię opuścić.
Ani swojego małżeństwa.
Planował z tobą porozmawiać, my tylko...
Naszego małżeństwa.
Tak, przepraszam.
To nie było tego warte.
Wiesz...
Pierwszy raz ktoś aż tak się mną zainteresował.
Wszyscy go interesowali. I wszystko.
Czułem się wyjątkowo, mogąc przytrzymać jego uwagę.
Brak mi tego.
Bardzo.
- Pomieszkiwaliście tu... - Nie.
Dopiero co je kupił. W związku z pracą.
To nie było tak.
Nie dziwię się, że poczułeś coś do mojego męża.
Trudno się oprzeć.
Przytulas to raczej przesada.
Tak. Rozumiem.
Agent nieruchomości dał znać,
że wystawią dom w Londynie w przyszłym tygodniu.
Dobrze.
Może być?
Tak.
To nie mój dom. Należał do niego.
Nie pochwala pani tego.
Moja opinia nie ma znaczenia.
Dba pani o moje finanse,
a ja sprzedaję dom. Więc jednak trochę ma.
Chyba pan nie ucieka?
Od niego.
Moja żona zmarła 12 lat temu.
A ja uciekłam.
Od niej.
Od nas.
Fizjologia w sprytny sposób chroni nas
przed tym, co postrzegamy, jako zagrożenie dla organizmu.
Dlatego im bardziej się zamykamy,
tym mniej czujemy.
Wtedy mi to odpowiadało. Żyłam dalej. Wróciłam na studia.
Ukończyłam finanse.
Prowadzę zyskowny interes.
Mam ładny dom.
Markowe ubrania.
Nie zależało mi na kimś innym.
I da się tak przetrwać.
Dopóki to nie spowszednieje.
I nowe życie, które miało być ostoją...
staje się próżnią.
Bo okazuje się...
że unikając smutku...
unikamy miłości.
To objawienie będzie ci dokuczać jak niekończąca się zgaga.
Staram się odzyskać jego zaufanie,
ale mi tego nie ułatwia.
Prowadzi gierki?
Nie.
Uczucia się nie zmieniły.
I nadal twierdzi, że chce się ze mną ożenić... kiedyś.
A skoro tak ma się stać...
musi wiedzieć, że jestem dobra.
To zrozumiałe.
Cud, że nie jest draniem.
Cud rangi biblijnej.
Tak jest lepiej, nie?
Rozmawiałaś z Thomasem?
Tak.
Założyłam mu profile randkowe.
To spory krok.
Ogromny.
Sprzedaję dom.
Pierdolisz!
W nowym domu będzie pokój gościnny dla ciebie.
Mam się telepać do ciebie godzinę pociągiem?
Chyba cię poturlało.
Muszę się przeprowadzić.
Chcę być sam i malować w pokoju z widokiem na ocean
jak smętna lesbijka w filmie kostiumowym.
Chryste, nie.
Pozwól mi.
Koniec ery, co?
Mega.
Jestem z ciebie dumna.
A ja z ciebie.
Ale mówię serio.
Będziesz częściej przyjeżdżał tutaj niż ja tam.
Trzeźwa i samolubna.
No popatrz, to tytuł mojego pamiętnika.
Kocham cię.
NA SPRZEDAŻ
To dla ciebie.
Mam nadzieję.
Był... niczego sobie, prawda?
Aż za bardzo.
Doceniłby to, Marc.
Dziękuję.
Szczerze.
Ja pierdykam!
Nie wierzę.
Popatrz!
Uwielbiam. Jesteś geniuszem.
- Cieszę się. - Mój Boże, gratulacje.
Miło widzieć, że sprawy idą do przodu.
Pokaż pierścionek.
Przy niej nie wiadomo, dokąd idą, ale idą.
Pełną parą.
To, że twoja twarz wisi na ścianie,
nie znaczy, że możesz macać lub przywłaszczać obrazy.
Moi?
Ręce przy sobie.
Mamy dla ciebie pyszną wodę z bąbelkami.
Dzięki, mój ty najdroższy.
Wspaniale. Super.
Miło, że jesteś.
Tyle razy błagałem, żebyś wrócił do malowania.
Ciesz się, że nie jestem tu z przekory.
Ponoć występuję tu gościnnie? Bez pisemnej zgody?
Wręcz mi pozew na Gwiazdkę.
Jesteś lepszy, niż pamiętam.
To pierwszy krok.
Przyprowadziłem chłopaka. W porządku?
Jednak chłopaka, nie partnera. Stawiałem na partnera.
Spieprzaj.
- To on? - Ben.
- Ben, miło cię poznać. - Cześć. Nawzajem.
Dzięki, że przyszedłeś.
- Poznałem Bena. - Cześć.
- Miło cię widzieć. - Ej, ziomal.
Widziałeś pierścionek?
- Wiele o nim słyszałem. - Widzisz mnie?
Wszyscy cię widzimy.
Napisy: Ewa Nowicka