Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dnia 13 października 1972 roku
urugwajski samolot rozbił się w Andach.
Na pokładzie było nas 40 pasażerów i pięciu członków załogi.
Niektórzy nazywają to tragedią.
Inni mówią o cudzie.
Co naprawdę się wydarzyło?
Co się dzieje, gdy świat cię porzuca?
Gdy nie masz odzieży i zamarzasz?
Gdy nie masz jedzenia i umierasz?
Odpowiedź jest w górach.
Musimy wrócić do przeszłości,
wiedząc, że to ona zmienia najbardziej.
MONTEVIDEO, URUGWAJ PAŹDZIERNIK 1972 R.
Pchamy!
Dawać, Old Christians!
- Pchamy! - Naprzód!
Dalej!
Do boju, Old Christians!
- Do boju! - Dawać!
Pchamy!
Naprzód!
Tak jest!
Dawaj, Roberto!
Jest Nando!
Podaj!
- Do Nanda! - Roberto!
Roberto, podaj!
Podanie!
Pancho, zgolisz wąsa?
Podawaj!
Miałeś tam czterech obrońców.
- Mogłeś podać. - Mniej gadania, więcej działania.
- Umiesz lepiej? - Gorzej się nie da.
Rok temu wygrałem nam mistrzostwo.
Ty wygrałeś?
A teraz, gdy nam nie idzie…
Chłopaki! Co wam tak wesoło? Cieszy was dzisiejszy wynik?
Roberto, ufasz mi?
Gdy mówię, że masz podać, to podaj.
A gdy mówię, że kasa na wyjazd ma być dzisiaj, to ma być!
Pół samolotu do wypełnienia! Daniel, twoi kuzyni lecą?
- Będziemy we czterech. - To za moich.
- Nie znalazłeś koperty, Coco? - Nie.
Ktoś jeszcze?
Gastón, twoi przyjaciele?
- Namówiłem ich. - Wszystkich?
Nad jednym jeszcze pracuję.
„»Tyś jest Syn mój umiłowany«.
A niebawem wywiódł go Duch na pustynię.
I pozostawał na pustyni 40 dni i 40 nocy, i był kuszony przez szatana.
»Jeśli jesteś Synem Bożym, rzecz, aby te kamienie chlebem się stały«.
A Jezus odrzekł: »Nie samym chlebem żyje człowiek,
ale wszelkim słowem…«”
Pancho.
„Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje…”
Do Numy.
Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie
i oczekujemy Twego przyjścia w chwale.
Przekaż, Alfredo.
Hej, podejdź.
Do Pancha. Tam jest.
Dzięki.
Numa.
Przepraszam. Możesz podać?
Od Gastóna.
POLEĆ Z NAMI DO CHILE!
Robotnicy i studenci, zjednoczeni i zawzięci!
Wkrótce mam egzamin z prawa.
- Nie mam czasu. - Przesuną go o dwa tygodnie.
- Patrz na ten bałagan. - To nie jest jedyny powód.
- Nie jestem fanem rugby. - Nie chodzi o rugby.
Santiago w Chile za 45 dolarów. Kiedy trafisz na lepszą ofertę?
- Nigdy! - Za milion lat!
Obczajcie to.
Numery wszystkich dziewczyn, które tam poznaliśmy.
- Graciela… - Bogini.
- Silvia… - Dama.
- Beatriz… - Bomba.
- Nélida… - Nie!
Żartujesz? Jest cudowna.
Płakałeś po niej na ulicach Montevideo!
- Hej, stary! - No nie.
Pilnuj. Nie dawaj Gastónowi.
Chodź po następną kolejkę.
Daj już spokój z tą Nélidą. To nie twoja sprawa.
Nie zostawiaj mnie samego z tymi głąbami.
To mnie nie przekona.
Chcesz dobrego argumentu?
- No? - Musimy lecieć razem.
Niedługo kończysz szkołę. Potem już tylko praca.
Będziemy dumni z najlepszego prawnika w Montevideo.
Ale będziemy żyć swoim życiem.
To może być ostatnia wspólna wyprawa.
Mam się rozpłakać?
Robotnicy i studenci, zjednoczeni i zawzięci!
Dobry wieczór.
Chodź. Dobry piesek.
Champ.
Co myślisz?
Lecimy?
Na zegarkach godzina 8, zaczynamy czwartek w Montevideo.
Palant!
Tu Berch Rupenian z audycją Impactos w Radiu Independencia.
Długi weekend ugości nas słońcem i łagodnymi temperaturami,
co zapewni udany wypoczynek.
Odpuść, Panchito.
Miłego dnia.
ODLOTY MIĘDZYNARODOWE
Dziękuję.
Numa!
Co tam?
Cześć.
Canessa! Roberto Canessa!
Alexis. Alexis Hounié!
Enrique Platero.
Felipe Maquirriain.
Francisco Abal. Pancho.
Pa.
Bądźcie grzeczni.
Pożegnaj się z mamą.
Bawcie się dobrze!
Pa. Kocham was!
Raz. Dwa.
- Javier, uśmiech. - Trzy.
CARRASCO – URUGWAJ
- Mamy to. - Super!
Brawo!
Było kliknięcie?
- Tak. - Świetnie.
Nazywam się Numa Turcatti.
Mam 24 lata.
Prawie nikogo tu nie znam…
a wszystko wydaje się znajome.
To w większości moi rówieśnicy.
Wychowani z miłością w domach na wybrzeżu.
Dla niektórych z nich
to pierwsza taka wyprawa.
Coco, tutaj.
Pięknie.
Wyślemy je kuzynce Diega.
- Opraw jej w ramkę. - Dzięki.
Dieguito!
Dalej, Panchito. Chcę to wygrać.
Świetne rozdanie.
Rekin jest dziś nienażarty.
To łańcuch górski?
Naprawdę chce wessać wszystko, co przelatuje?
Tak.
To prawda.
Ciepłe wiatry z Argentyny
zderzają się z zimnym powietrzem z gór, co powoduje zasysanie.
Jaja sobie robisz.
Stąd się biorą turbulencje.
Ale jesteśmy o krok do przodu.
Spójrzcie.
To łańcuch górski.
Lecimy stąd dotąd.
Trasa nie jest linią prostą.
To nie takie łatwe. Łańcuch górski jest ogromny.
Dlatego lecimy na południe,
gdzie znajduje się przełęcz.
Przelecimy tam do Chile i ruszymy na północ, w stronę Curicó.
Dziesięć minut później wylądujemy w Santiago.
Pasażerowie, prosimy o zapięcie pasów.
Wkrótce lądujemy w Santiago.
Rozdawaj. Zaraz wracam.
Dzień dobry, mówi kapitan Carlos Páez.
Zapnijcie pasy, żeby wasze ciała nie zostały rozrzucone po całych Andach.
- Polecajcie znajomym naszą linię. - Przepraszam.
Siadaj.
Na swoje miejsce.
Carlitos!
Wystarczy. Zapnij pas.
Przejdźcie do przodu. Będę tu potrzebował trochę miejsca.
Co jest? Panikujesz?
Uważaj, Javier.
Nando. Zapnij pas.
Usiądź.
Nando!
Susy!
URUGWAJSKIE SIŁY POWIETRZNE
Więcej mocy!
Ojcze nasz, któryś jest w niebie…
Zdrowaś Maryjo, łaskiś…
Gastón!
- Daj mi rękę. - Roberto.
Jestem na dole!
Eduardo.
Marcelo.
Jestem tu z tobą.
Dość już śmierci!
Niech nikt więcej nie umiera!
Dajcie go pod ścianę.
Nie tak. Podnieście go.
Spokojnie. Oddychaj.
Patrz na mnie. Studiuję medycynę.
Jestem Roberto. A ty?
- Álvaro. - Nazwisko?
Álvaro Mangino.
Pilot żyje!
Pomóżcie mi.
Pilot żyje!
Gustavo, na trzy. Raz, dwa, trzy.
Tędy.
DZIEŃ 1 13 PAŹDZIERNIKA 1972 R.
Piloci żyją. Otwórzmy to.
Nic nie działa. Nawet oświetlenie.
Jak włączyć radiostację?
Co nacisnąć?
Halo? Rozbiliśmy się w górach. Jesteśmy z Urugwaju.
Rozbiliśmy się. Ktoś mnie słyszy?
To działa?
Minęliśmy Curicó.
Co?
Jesteśmy za Curicó.
Jakie Curicó?
Powtórz. Nie rozumiem.
- Pomocy! - Chodźcie.
Tutaj!
Bóg…
Niech Bóg ma was w opiece.
Noc nastaje jak zasadzka.
W ciągu kilku minut temperatura spada o 30 stopni.
Skoro nie katastrofa, to zimno nas zabije.
Trzymamy się jak najbliżej siebie.
Żywi i martwi, razem.
Wracam do domu.
Proszę okazać paszport!
Ściśnij mocno moją rękę.
Tak spędzamy noc.
Nie śpijcie, bo zamarzniecie!
Ranni wrzeszczą.
Damy radę!
Pozostali tak samo.
Puść mnie! Mamo!
Mamo!
Przytul się.
Trzymaj mocno, Pancho.
Pomocy.
Pomocy!
Żyjemy, Pancho.
Poczęstujesz?
Gdzie możemy być?
Jeszcze nie wiem.
Marcelo.
Pancho Abal i Martínez Lamas nie żyją. I ta krzycząca kobieta.
Gastón wypadł, gdy urwał się ogon.
Mój kuzyn Daniel również.
Tak samo Guido i Alexis.
Nando umiera.
Jego siostra też kiepsko.
Nie mamy gdzie leczyć rannych.
Zrobimy miejsce w środku.
Usuniemy fotele, żeby się zmieścić.
Dawać, chłopaki.
Najpierw zajmiemy się rannymi.
Rozmieścimy się po słonecznej stronie samolotu.
Zrobimy dla nich, co w naszej mocy.
- Platero! - Tak?
Zbierz do walizki wszystko, co może się przydać.
W bagażach poszukaj jedzenia.
Cokolwiek znajdziesz, wrzucaj do jednej walizki.
Co robimy z umarłymi?
Ułóżmy ich tam.
Z boku.
Póki nie nadejdzie pomoc.
EUGENIA DOLGAY DE PARRADO – 50 LAT GRAZIELA GUMILA DE MARIANI – 43 LATA
DANTE LAGURARA – 41 LAT
ESTHER HORTA DE NICOLA – 40 LAT FRANCISCO NICOLA – 40 LAT
JULIO FERRADÁS – 39 LAT JULIO MARTÍNEZ LAMAS – 24 LATA
FELIPE MAQUIRRIAIN – 22 LATA FRANCISCO „PANCHO” ABAL – 21 LAT
FERNANDO VÁZQUEZ – 20 LAT CARLOS VALETA – 18 LAT
Częstuj się. To musi nam wystarczyć.
Ratunku!
DZIEŃ 2 14 PAŹDZIERNIKA 1972 R.
Tych nie dawaj.
Mamy coś większego? Tamta.
- Nie dotykaj. - Roy!
Poszukajcie szmat, ubrań i płaszczy.
Podaj. Weź tę.
Trzymaj.
Szukajcie tkanin i ubrań.
Coco, weź to.
- Jest większe. - Ilu dziś umrze?
Nikt nie umrze, Carlitos.
Obiecuję.
Wypełnij szczeliny, żeby zimno nie wchodziło.
Marcelo.
Przylecą po nas.
Jutro.
Fito Strauch nie podziela optymizmu Marcela.
To jednak rozsądny człowiek i nie zaprzeczyłby słowom kapitana…
ale nie jest dobrej myśli.
To nie jest miejsce do życia.
Jesteśmy tu obcy.
DZIEŃ 3 15 PAŹDZIERNIKA 1972 R.
Nando.
Nie tak…
Nie słyszę.
Co się stało?
Uderzyliśmy w górę.
Moja siostra.
Susy.
Jest tam, odpoczywa.
Gdzie moja mama?
Zginęła.
- Pa, tato. - Do poniedziałku. Dbaj o nie.
Jasne.
Zadbam.
- Ile minęło? - Trzy dni.
Ktoś nas widział?
Podaj to. Dzięki.
Skrzydła się zakołysały! Widzieli nas!
- Widzieli! - Zakołysały się!
Dziękuję!
Wiecie, co bym zjadł?
Kanapkę chivito z baru Arocena.
Duże chivito po kanadyjsku.
- Wolę kotlet milanesa z La Mascoty. - O tak!
- Z sadzonym jajkiem. - I frytki.
- Te kotlety są świetne. - Najlepsze.
Są przepyszne. A te rozmiary…
Z frytkami i szynką.
Chłopaki.
Czemu nie zrzucają jedzenia z samolotu?
To bez sensu.
Wpadłoby głęboko w śnieg.
Tyle byśmy je widzieli.
Dajcie tu rannych.
Powoli.
Ostrożnie z nogami.
Będzie ci tu lepiej, Arturo.
Andy są ogromne.
Do poszukiwań musieli podzielić obszar na strefy.
Wczoraj tu byli.
Przelatywali nad nami.
Dziś tylko ich słyszeliśmy.
Przeszukują inny obszar.
Czyli nas nie zauważyli.
Przylecą.
- Musimy wierzyć. - Wierzyć? Serio?
Ani słowa młodszym.
To ich przybije.
Jesteście najstarsi. To zobowiązuje.
Znajdą nas.
- Nie przetrwamy tutaj. - Ile mamy czasu?
- Znasz zasadę trójek? - Nie.
Trzy minuty bez powietrza, trzy dni bez wody,
trzy tygodnie bez pokarmu.
Trzy tygodnie?
Po trzech dniach umieram z głodu.
Tu jest gorzej. Zimno i duża wysokość.
Spalamy kilka razy więcej kalorii.
Roque mówił o akumulatorze.
Był w ogonie.
Musimy pójść w górę, odszukać go i uruchomić radiostację.
Musimy iść!
- Śnieg jest jeszcze twardy! - Numa!
Oszczędzaj siły!
Nie chcę cię znosić.
Fito.
Co się dzieje?
Stąd nie widać samolotu.
Mogą przelatywać i nas nie widzieć.
Wracajmy!
Prawie nie jemy od sześciu dni.
Wczoraj rozdzieliliśmy resztę jedzenia.
Paczkę ciastek.
Nic nie zostało.
Carlitos coś mi zdradził.
Nando miał niby postradać zmysły.
Wczoraj powiedział, że nie da się zagłodzić.
Nie dam się zagłodzić.
- Będzie jadł ciała. - Zjem ciała, jeśli będę musiał.
Odpowiedziałem, że nie mamy wyjścia.
Żeby to przetrwać, musimy żyć.
Żeby żyć, musimy jeść.
Marcelo.
Nikt się nie zjawia.
Umieramy z głodu.
- Marniejemy. - Siedem dni i nocy bez jedzenia.
Jeśli czegoś nie zjemy, pomrzemy.
Co chcesz jeść?
Oszalałeś, Roberto.
- Przez ciebie inni oszaleją. - Na zewnątrz jest pokarm.
To białko, potrzebna nam energia.
- To szaleństwo, że nie… - Roberto!
Roberto ma rację. To sprawa życia i śmierci.
A jeśli uratują nas za dwa dni? Nie możemy poczekać?
Wiesz, co wyrządza głodówka?
Roberto!
Ciało usycha jak roślina.
Mózg tak samo. Nie możesz myśleć, Marcelo.
- Sikam na czarno. - Ja też.
A jeśli to zrobimy?
Co z nami będzie? Bóg nam wybaczy?
Zrozumie, że chcemy przetrwać.
Bóg nie ma nic do tego.
Przykro mi, Marcelo.
Los nas tu przywiódł.
- Ślepy los. - To mięso.
- Nasi najbliżsi. - Jak można pociąć ciało?
Kto by to zrobił?
Ja.
Zrobię to.
Ja też.
Nie będę jadła.
Nie wolno nam.
To w ogóle legalne?
Nie pójdziemy do więzienia?
- To jak oddanie organów. - Co?
Dawca organów musi wyrazić zgodę.
Marcelo, to przestępstwo.
Nie możemy bez zgody wziąć sobie czyjegoś ciała.
- Musimy jeść. - Nie mamy prawa.
Nie mam prawa utrzymać się przy życiu?
Kto mi je odbierze?
Susy.
Susy, oddychaj.
Susana.
Proszę. Nie.
Gustavo!
Pomóż mi, proszę.
Susana.
- Pomóż mi. - Co się stało?
- Nie oddycha. - Chwyć nogi. Przytrzymam głowę.
Roberto, ona nie oddycha.
- Pomóż jej! - Połóżmy ją tutaj.
Gus, pomóż!
- Nie oddycha. - Susy!
Coco Nicolich pisze list do rodziców.
„Drodzy rodzice,
piszę do was osiem dni po katastrofie samolotu”.
„Jesteśmy w pięknym miejscu,
wszędzie wokół widać góry, a w oddali zamarznięte jezioro,
którego lód stopnieje wraz z nadejściem odwilży.
Dobrze sobie radzimy.
W tej chwili jest 27 ocalałych.
Dziś zmarła siostra Nando Parrada.
Bardzo za wami tęsknię.
Nieustannie modlę się do Boga,
żeby dał mi znów was zobaczyć”.
To cmentarz.
Nie zamierzam tu zostać.
Mój brzuch!
Wiem, Moncho, spokojnie.
Nie mogę oddychać.
Patrz na mnie. Oddychaj.
- Nie chcę… - Oddychaj.
- Nie mogę… - Możesz. Oddychaj.
Muszę wyjść. Duszę się!
Teraz nie możesz. Patrz na mnie. Spokojnie.
- Nie chcę umrzeć. - Nie umrzesz.
- Nie tutaj! - Nie umrzesz, Moncho!
DZIEŃ 9 21 PAŹDZIERNIKA 1972 R.
Jeśli umrę, możecie zjeść moje ciało.
Żebyście mogli przeżyć.
Ja też wyrażam zgodę.
I ja.
Ja też się zgadzam.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja…
Wybaczcie.
Przykro mi, Marcelo.
Marcelo, wybacz.
Przepraszam wszystkich.
Nie mamy wyboru.
Przepraszam, Marcelo.
Nie patrz tak na mnie.
Zawsze tak na ciebie patrzę.
Kuzyni Strauchowie mają najtrudniejsze zadanie.
Niechciane.
Fito wybiera ciała,
a reszta rozcina je w ukryciu.
Poza zasięgiem wzroku pozostałych.
Dzięki temu jedzący nie postradają rozumu.
Chłopaki!
- Co? - Coś znalazłem!
Radio.
Zamoknięte.
Napraw je, Roy.
Kto nie je, obserwuje niebo.
W oczekiwaniu na znak.
W lewo czy w prawo?
Wyżej, Coco.
Żeby było wyżej, trzeba wydłużyć przewód
i postawić jakiś maszt.
Tak trzymaj.
Trochę w lewo.
Jeszcze.
Za daleko. Lekko w prawo.
Dobrze.
Lekko w lewo.
Wyżej, Coco.
Uważaj na przewód.
Proszę.
Co to?
Zjedz. Ze śniegiem jest łatwiej.
Nie, dzięki.
Wytrzymam.
Musisz jeść, Numa.
Tak nie wolno, Pancho.
Nie!
Wracamy do was z nowymi informacjami.
Zakończono poszukiwania wraku urugwajskiego samolotu,
na którego pokładzie była drużyna rugby Old Christians.
W ciągu dziesięciu dni
przeprowadzono 66 misji poszukiwawczo-ratunkowych
przy użyciu 17 samolotów sił powietrznych Chile,
a także Urugwaju i Argentyny.
Nie przyniosły one skutku.
Poszukiwania zostaną wznowione w nowym roku,
gdy odwilż sprawi, że wrak będzie lepiej widoczny.
Chilijskie Siły Powietrzne podają, że w 34 katastrofach w Andach
nigdy nie odnaleziono ocalałych.
Wracamy po przerwie na reklamy.
Wysokiej jakości części.
Piękne kolory i wzory.
Trzy różne modele.
Bicicletas Victoria, zwycięskie rowery.
Myliłem się.
Kazałem wam czekać na próżno.
Ale proszę o jeszcze jedno.
Musicie jeść.
Mamy tu tylko swoje życie.
Musimy je bronić ponad wszystko.
Idziemy odszukać ogon samolotu.
Nie mówimy reszcie. Improwizujemy.
Musimy znaleźć akumulator, by uruchomić radiostację.
Tam coś leży.
Jestem, Gastón.
To Daniel Shaw, kuzyn Fita.
Siedział za mną. Wyrzuciło go.
Słońce zachodzi.
- Musimy wracać. - Nie.
Jeszcze kawałek.
Wygląda na to, że ogon musi gdzieś tu być.
Kto tam jest?
Numa, Gustavo i Maspons.
Nic ze sobą nie wzięli.
Temperatura może spaść o 30 stopni.
Nie przetrwają nocy.
Słońce stopiło śnieg, a my jesteśmy w nim po kolana.
W tę stronę!
Trudno nam iść dalej. Wpadliśmy w potrzask nocy.
Zamarzniemy!
Uderzaj!
Im bardziej próbujesz uciec,
tym mocniej obrywasz od gór.
Gus, zjedz.
Powiedz, Numa.
Co widziałeś?
Numa.
Mów.
Tylko góry i śnieg.
W każdym kierunku?
Tylko to było w zasięgu mojego wzroku.
A na zachód?
Widać coś za ścianą lodu?
Nie.
Nic nie widać.
Tam jest Chile.
Tam trzeba iść.
Ale musisz jeść.
Inaczej nie dotrzesz do Chile.
Śmiało.
Nie przeżuwam więcej niż trzy razy.
Zmuszam się do połknięcia.
Po raz pierwszy biorę pod uwagę rosnące prawdopodobieństwo,
że już nie wrócę do domu.
Ale Nando daje mi nadzieję.
Codziennie trenuje ogarnięty jedną myślą,
że za tymi górami leżą zielone doliny Chile.
Ale wspinaczka to samobójstwo.
I tak z nim pójdę.
DZIEŃ 17 PIĄTA DOBA BURZY
Wytłumaczę ci to, Vasco
Twoje rymy są do bani
Idź pobiegać z kozicą po grani
Brutalne, Bobby.
Carlitos, gotowy? Dawaj!
Jak sardynki w puszce Może to znak boży
My tu stłoczeni On w prezydenckiej loży
Po dramacie maszyny
Widzę bohaterów Co nie noszą peleryny
I choć dopada mnie złość
Jesteście darem Nie mam was nigdy dość
Umieramy z zimna Czekamy na roztopy
Coco to szczęściarz Bo grzeję mu stopy
Nie zdąży jednak Przywyknąć do tego
Wracamy do rodzin Do domu naszego
- Dobre! - Twoja kolej, Coco.
Będzie trochę sentymentalnie.
Niedawno były urodziny mamy
Więc proszę Boga o jedno
Chcę wrócić do domu zdrów
I świętować z mamą znów
- To ładne. - Dobre.
Jest tu wielu, co mają gest
Są też inni, pokręceni fest
Nie wiedzą, jaki prezydent jest
Ale dno!
- Dobra. - Okropne.
Przynajmniej dałem coś od siebie.
Ciężko jest nam w górach
Chcę stąd uciec niczym puma
Ale wpierw posłucham Co zaprezentuje Numa
Mróz wśród gór się błąka
Nie znajdziesz żywego pająka
W takiej lodówce
Na zimnych zboczach I górskich skałach
Na skałach…
Aplauz dla Numy!
Brawo!
Na pomoc!
Roy!
- Są pod śniegiem! - Jestem.
Kopiemy! Dalej!
Fito!
Tintín!
Wytrzymajcie!
Wyciągną was!
- Coche, pomóż. - Ratujcie ich!
Kopiemy!
Wytrzymajcie!
Idziemy po was!
Kopać!
Pomocy!
Trzymaj się, Numa!
Wyciągnę cię!
Pancho!
Coco!
Liliana jest pod spodem!
Nie chodźcie tam!
Na litość boską!
Liliana, trzymaj się!
Wyciągnę cię, kochana!
Tutaj!
Coco, dawaj!
Coco!
Oddychaj!
Oddychaj.
Oddychaj, kochana.
Nie oddycha.
- Oddychaj. - Nie oddycha!
- Skarbie. - Trzymaj się!
Oddychaj.
Kochana, oddychaj.
Co to za hałas?
Co się dzieje?
Co to?
Dawaj.
Powietrze dochodzi.
Jest tlen.
Wszyscy cali?
- Arturo? - Żyję.
Javier też. Liliany tu nie ma.
- Vasco? - Tutaj. Żyję.
To ja, Roberto. Żyję.
Ja też. Moncho.
Tu Pedro Algorta.
Diego?
Nie żyje, Fito.
- Roque tak samo. - Maspons nie przeżył.
- Tu Nando. Żyję. - Enrique i Juan Carlos nie żyją.
- Tintín? - Jestem cały.
Coco?
- Coco? - Coco nie żyje. Tu Roy.
A Marcelo?
- Marcelo? - Marcelo!
Kapitanie!
Marcelo!
Marcelo był uwięziony.
Nie czuł zimna, bo nic już nie czuł.
A brak czucia przynosi ulgę.
Czekaliśmy na to 17 dni.
Moment ukojenia.
Chwilę ciszy.
- Ile śniegu jest nad nami? - Być może cała góra.
Módlmy się!
I błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Dziś jest 30 października.
Moje urodziny.
Kończę 25 lat.
Dzisiaj trudno nie myśleć o domu.
Jeśli widać światło, to nie jesteśmy głęboko.
Ile tu będziemy?
Dopóki burza nie minie.
DZIEŃ 18 DWIE DOBY POD ZWAŁAMI
Głód jest nie do zniesienia.
Do tej pory kuzyni Strauchowie po prostu przynosili mięso.
Bez imienia.
Bez twarzy.
Ale tutaj to niemożliwe.
Chłopaki?
Nic nie zrobicie?
Roberto.
Musimy jeść, by przeżyć.
Chcecie się poddać?
Po tym wszystkim?
Musimy się wydostać. Ja tu nie zostanę!
Chcę wyjść!
Czego ode mnie chcesz?
Dość, Numa!
No dalej!
Przestań!
Numa!
DZIEŃ 20 CZTERY DOBY POD ZWAŁAMI
Niebo.
Widzę niebo!
Moncho, ty pierwszy. Jesteś mniejszy. Dawaj!
Słońce!
Chodźcie!
Daliśmy radę.
Chłopaki! Co widzicie?
- Álvaro, przyjechała twoja dziewczyna. - W bikini!
Powiedz jej, że idę!
Żyjemy!
Wciąż tu jesteśmy!
Przestań!
Butelka.
Jak noga?
To nic takiego.
Zwykłe rozcięcie.
Oszczędzaj siły, Numa.
Ledwo się trzymam.
Nie mów tak, Arturo.
Nie trać wiary.
Mam więcej wiary niż kiedykolwiek.
Jesteś jakimś ministrantem?
Nie nabijaj się.
Ale nie wierzę,
wybacz, Numa,
w twojego Boga.
Bo ten Bóg
mówi, co robić w domu,
ale nie mówi, co robić w górach.
Na to, co się tu dzieje,
trzeba patrzeć przez nowy pryzmat.
Numa.
Tu jest moje niebo.
Wierzę w innego boga.
Wierzę
w boga, którego Roberto ma w głowie,
gdy leczy moje rany.
W boga, którego Nando ma w nogach,
gdy maszeruje bez względu na wszystko.
Wierzę w ręce Daniela,
gdy rozcina mięso.
W Fita, gdy nam je przynosi,
nie zdradzając, do kogo należało.
Dzięki temu możemy je zjeść…
nie przypominając sobie ich spojrzeń.
W tego boga wierzę.
Wierzę w Roberta.
W Nanda.
W Daniela.
W Fita.
I w zmarłych przyjaciół.
Filozof z ciebie.
Ministrant i filozof.
Dawaj, stary.
Musimy wyruszać.
Spójrz na słońce.
Trzeba czekać.
- Na co? - Musimy się przygotować.
A jak nadejdzie burza?
Poczekajmy, aż się ociepli.
Już jedna noc na zewnątrz to wyzwanie.
Powiedz mu, Numa.
Odwilż nadejdzie 15 listopada.
Robi się cieplej. Będzie mniej burz.
- Dwa tygodnie czekania. - Przygotowywania się.
Wyprawa bez planu nigdzie nas nie zaprowadziła.
Nawet nie wiemy, jak daleko trzeba iść.
Halo!
Potrzebujemy pomocy.
- Wygodnie wam na leżakach? - Chodźcie.
- Chodź, stary. - Pomóżcie.
Co tam?
Weźcie po blaszce.
Chodźcie.
Potrzebujecie pomocy?
DZIEŃ 34 POCZĄTEK ODWILŻY
Pomóż mi, Roberto.
Podpieraj mu głowę. Bardzo powoli.
Podnieśmy go.
Powoli.
Spokojnie, Arturo.
Powoli podciągnij mu koszulę.
Arturo jest słaby.
Daję mu trzy dni. Vasco da radę trochę dłużej.
Co myślisz?
O czym?
- Ile im zostało? - Czego chcesz?
Powiedz.
O co ci chodzi?
Jako lekarze zrobiliśmy, co w naszej mocy.
Teraz zostaniemy grabarzami.
Wiem, że to trudne.
Ale masz najsilniejsze nogi w drużynie.
Musisz pójść dla nas.
Podanie!
Roberto, podaj!
Połóżmy go.
Jestem tu. Oddychaj ze mną, Arturo.
Arturo Nogueira ma wodę w płucach.
Nie przetrwa.
Tak jest.
Dobrze.
Gustavo próbuje mu pomóc.
Tak.
Ale nie może oddychać za niego.
Dobrze.
Próbujemy wszystkiego.
Jest nas czterech ochotników.
Idziemy w stronę Argentyny.
Mamy po kilka warstw ubrań, żeby przetrwać noce.
DZIEŃ 36 WYPRAWA NA WSCHÓD, ARGENTYNA
Numa!
Numa, jesteś cały?
Infekcja.
Musimy wracać.
Nie możemy go nieść.
- Roberto. - Sam wrócę.
Samolot jest blisko.
Przepraszam.
Co się wydarzyło? Numa!
- Co się stało? - Gdzie pozostali?
Odpowiedz. Wyduś coś z siebie.
Jesteś już z nami. Co się stało?
Tato!
- Vasco, jesteśmy. - Tato!
- Spokojnie. Spójrz. - Gdzie mama?
Patrz na mnie. Twój tata tu jest.
Spójrz. Jesteśmy tutaj.
- Tato, chodź tu! - Wystarczy.
Spokojnie.
Jesteśmy.
Vasco.
- Spójrz na mnie. - Tato!
- Dziękuję. - Rafael Echevarren.
Echavarren.
Nie rozumiem, Javier.
Od chwili katastrofy starałem się pomóc, jak tylko mogłem.
Zawsze się starałem
postępować słusznie.
A teraz z taką nogą…
jestem bezużyteczny.
Gdzie w tym sens?
W śmierci Artura, Vasca i pozostałych?
Liliana dała z siebie wszystko. Jak zwykle.
Podczas lawiny, pod śniegiem, czułem pod sobą jej ciało.
Byłem tuż pod powierzchnią,
więc wydobyłem głowę
i krzyknąłem: „Liliana, trzymaj się!
Wyciągnę cię. Żyję”.
Widziałem, jak po niej przechodzili.
Krzyczałem, żeby tam nie chodzić.
„Nie chodźcie tam! Liliana jest pod spodem!”
Żeby mogła się wydostać, to ja musiałem wyjść pierwszy.
Ale nie mogłem się ruszyć, bo stopy miałem na jej klatce piersiowej.
Gdybym próbował wyjść, wepchnąłbym ją głębiej.
Gdzie w tym sens, Numa?
Zanim dotarliśmy do Liliany, była już martwa.
Gdy odkopywali resztę naszych przyjaciół,
jednych martwych, innych żywych,
obejmowałem Lilianę tak mocno, jak tylko potrafiłem.
Nigdy nie czułem tyle miłości.
Zrozumiałem, że mam swoją misję.
By zabrać miłość, którą tak mocno trzymałem przy piersi,
i przekazać ją moim dzieciom.
Nie zginęła na marne.
Rana nie czyni cię bezużytecznym.
Nando?
Podobno się rozleniwiłeś.
Śpisz całymi dniami. Dlaczego?
- Musisz trenować. - Co tu robisz?
Nie uwierzysz.
Szliśmy dwie, trzy godziny na wschód…
i nagle za wzgórzem ujrzeliśmy ogon samolotu.
Nigdy byśmy go nie znaleźli.
Wyrzuciło go do przodu.
W przeciwną stronę.
Niewiarygodne.
Było tam pełno walizek i czystych płaszczy.
Butelki rumu.
Papierosy.
I czekolada.
Czekaj. Nie jedz opakowania.
Nie mów mi, co mam jeść.
Proszę.
Miałeś rację.
Spędziliśmy noc na zewnątrz.
Cudem przeżyliśmy.
Ale znaleźliśmy akumulator.
Był w ogonie.
Łatwiej będzie przynieść radiostację.
Roy naprawił przenośne radio.
Roberto liczy, że uda się uruchomić radiostację.
Wracamy tam.
Musimy spróbować.
Nando, Roberto i Tintín idą z Royem do ogona samolotu.
Chciałbym pójść z nimi.
Roy jest słaby i nie wierzy, że to się uda.
Chodź, Roy. Mamy mało czasu.
Jest przerażony.
Ale robi to dla grupy.
- Nie wierzę. - Brawo, Roy.
1-C-6-0-1.
B… Nie ten. Co to było?
- Jeden, siedem. To ten. - Siedem.
A jeśli nie zadziała?
Co wtedy?
Znowu wyruszymy.
Prawda, Roberto?
Na zachód, do Chile.
Halo!
Halo?
Jesteśmy z Urugwaju, rozbiliśmy się w Andach. Słychać mnie?
Żyjemy!
Halo?
Z każdym dniem tracimy więcej pozostałego nam życia.
Spokojnie.
Porcje jedzenia są niewielkie, więc obdzieramy mięso z kości.
To, co było nie do pomyślenia,
stało się rutyną.
Przestaliśmy się przejmować.
No dalej.
Proszę. Zjedz.
Musisz jeść, Numa.
Zjedz połowę.
Nie poddawaj się.
Nie poddaję się.
Ja umieram.
Boli mnie to,
że nie mogę nic dla was zrobić.
Daj spokój.
Martw się o siebie.
O siebie?
Spójrz na mnie.
Mam 25 lat.
Miałem przed sobą całe życie. Tyle do zrobienia.
Chcę znów zobaczyć moje rodzeństwo.
Moją mamę i tatę.
Chcę zatańczyć.
- Nigdy nie tańczysz. - Wiem.
Ale teraz chcę.
Chcę robić to wszystko.
Chcę się śmiać.
- Chcę płakać. - To płacz.
- Nie mogę. - Płacz.
No dalej.
Płacz ze mną.
Z czego się śmiejesz?
Płaczmy.
Wyrzuć to.
Ty głupolu.
Dawaj.
Nando! Zobacz.
- Co to? - Nie przemaka.
Możemy tego użyć.
Zakrywało rury.
- Jest tego więcej? - Całe mnóstwo.
1-C.
Nie!
NA DZIEŃ 29 LISTOPADA 1972 ROKU 17 OCALAŁYCH WCIĄŻ ŻYJE
W URUGWAJSKIM SAMOLOCIE, KTÓRY ROZBIŁ SIĘ W GÓRACH
Co się stało?
Radiostacja nie zadziałała.
Znaleźliśmy taki materiał.
- Co to? - Jest wodoodporny.
- Zrobimy kamizelkę. - Nie, Tintín.
- Śpiwór. - Pozwoli przetrwać noc na zewnątrz.
Mamy dość materiału.
Możemy zrobić jeden duży.
Kiedy ruszamy, Roberto?
Roberto.
Kiedy?
Gdy śpiwór będzie gotowy.
Po 58 dniach od zaginięcia
samolotu Fairchild 571 Urugwajskich Sił Powietrznych
z 40 pasażerami i pięcioma członkami załogi,
który wyczarterowano na podróż drużyny rugby Old Christians
i ich towarzyszy do Chile,
siły powietrzne przygotowały samolot C-47,
który wznowi poszukiwania w Andach.
Roberto, nie ma sensu wracać do punktu wyjścia.
Mają nas szukać.
Idioci przelecieli nad nami i nawet nas nie zauważyli.
Szukają ciał.
- Jesteśmy tu od dwóch miesięcy. - Dwa miesiące!
Wierzysz, że mają nas za żywych?
- Ale żyjemy. - Żyjemy?
Spójrz na nas.
Patrz.
To ma być życie?
Modlitwa nas stąd nie wyciągnie.
Będziecie w tym spać w górach?
Co ty robisz?
- Przestań! - Roberto.
Nie spodobał ci się?
Chłopaki.
Czas na zdjęcie.
Tintín nalega na robienie zdjęć.
Jakby upamiętniał podróż, z której zaraz powróci.
Ciekawe, dla kogo są te zdjęcia.
Dla nas?
Uśmiech, do cholery.
Nie dożyję, by je zobaczyć.
Wciąż możemy się uśmiechać.
Może dla naszych rodzin.
Albo dla innych, którzy o nas pomyślą,
oglądając nasze zdjęcia z przeszłości.
Carlos, spójrz w aparat.
Dzięki fotografiom ożyjemy w ich wyobraźni.
Zadadzą sobie te same pytania,
które my zadajemy teraz.
„Co się z nimi stało?”
Co się z nami stało?
Kim byliśmy w górach?
Nando.
Masz zgodę na wykorzystanie mojego ciała.
Nie opowiadaj głupot.
Wiem, że tego nie przetrwam.
Nie mów tak.
Taka prawda.
Ale to nic.
Pogodziłem się z tym.
Jestem gotowy na wszystko.
Oboje jesteśmy.
Bardzo się cieszę,
bo wiem, że wam się uda.
To mnie raduje, Nando.
Dziękuję.
Mam na imię Numa.
Zmarłem 11 grudnia 1972 roku.
We śnie.
NIE MA WIĘKSZEJ MIŁOŚCI OD TEJ, GDY KTOŚ ŻYCIE ODDAJE ZA PRZYJACIÓŁ SWOICH
Jutro wyruszamy.
Dacie radę.
Powodzenia, Roberto.
- Dziękuję. - Trzymaj się.
Jeszcze raz.
Carlitos.
Słuchaj.
Możesz wykorzystać ciała mojej mamy i Susy.
Naprzód!
- Ruszać! - Uda się!
- Najlepszego! - Powodzenia!
Uważajcie na pasach!
I nie zapomnijcie o nas!
- Będziemy tu czekać! - Krok po kroku!
Naprzód!
DZIEŃ 61 WYPRAWA NA ZACHÓD, CHILE
Nando!
Znajdźmy miejsce na śpiwór!
Musimy wejść wyżej!
Nie dotrzemy na szczyt!
Ja w środku.
Jak tu pięknie.
Szkoda, że jesteśmy martwi.
Ja nie wracam.
Andy nie mogą się ciągnąć wiecznie. Śnieg musi się kiedyś skończyć.
Ocean jest blisko.
- Powtarzasz się. - Patrz, gdzie jesteśmy.
Po tej całej wspinaczce.
Wszystko u naszych stóp.
Musimy przejść przez dolinę. Ile dni to może zająć?
Dziesięć, dwanaście?
Jedzenia wystarczy na tydzień.
Co chcesz zrobić?
Idziesz ze mną…
czy czekasz we wraku?
Prosisz o wspólną śmierć.
Proszę, byś mi towarzyszył.
Spójrz tam. Widzisz te dwa szczyty?
W kształcie piersi.
Nie ma tam śniegu.
Widzisz? To Chile.
Widzisz to?
Widzę.
Dzięki.
Uważajcie na siebie.
Nando i Roberto idą dalej na zachód.
Postanowiliśmy, że zawrócę, żeby starczyło im jedzenia.
Z góry widać niższe szczyty.
Są brązowe.
Nie ma tam śniegu.
Chłopaki mają się dobrze. Starczy im jedzenia na dziesięć dni.
Nic ich nie powstrzyma.
Dolina.
Roberto!
Nando!
Hej!
Pomóż nam!
Nasz samolot rozbił się w górach!
- Hej! - Umieramy z głodu!
SŁUŻBA RATOWNICTWA LOTNICZEGO
„Nasz samolot rozbił się w górach. Jesteśmy Urugwajczykami.
Wędrujemy od dziesięciu dni.
W samolocie jest 14 rannych.
Musimy się stąd wydostać, ale nie potrafimy”.
Telefon z San Fernando.
„Nie mamy jedzenia.
Jesteśmy słabi.
Kiedy nas uratujecie?”
„Kiedy nas uratujecie?”
„Słaniamy się na nogach. Gdzie my jesteśmy?”
Przerywamy tę transmisję, aby przekazać więcej informacji
na temat sprzed kilku minut.
Mamy nazwiska dwóch młodzieńców
ocalałych z urugwajskiego samolotu, który rozbił się 71 dni temu w Andach.
To Roberto Canessa i Fernando Parrado.
CHILIJSKIE SIŁY POWIETRZNE
DZIEŃ 71 22 GRUDNIA 1972 R.
Dawaj.
Dobrze wyglądasz.
Co z tym zrobimy?
Podam ci nazwiska tych chłopaków.
Słychać mnie?
Każde nazwisko powtórz dwukrotnie.
Powtarzaj dwukrotnie.
Roberto Canessa.
Gustavo Zerbino.
Eduardo Strauch.
Álvaro Mangino.
Fernando Parrado.
Antonio Vizintín.
Pedro Algorta.
Alfredo Delgado.
Roy Harley.
José Luis Inciarte.
Ramón Sabella.
Javier Methol.
Carlitos Miguel Páez, mój syn.
Roberto François.
Daniel Fernández.
Adolfo Strauch.
Tam są!
Są wszyscy!
Wracamy do domu!
Javier, chodźmy!
Roy, wstawaj!
Dalej, Gustavo!
Zostaw to! Odsuń się!
- Jak to? - Nie udźwigniemy więcej.
Wskakuj!
- Gustavo, chodź! - Bez walizki nie lecę.
Wsiadaj! A ty dokąd?
Dobra, dawaj go.
Wsiadać!
Lecimy. Wsiadajcie!
Wskakuj.
W dniu 22 grudnia 16 ocalałych powróciło z Andów.
Dziś mój głos niesie ich słowa.
Mówi o tym, że każdy odegrał swoją rolę.
To nasza historia.
Mamo.
Stał się cud.
- Jaki cud, mamo? - Cud.
Jaki cud?
SZPITAL ŚW. JANA BOŻEGO
Powrót do domu chwyta za serce.
Co tu robi ten tłum?
Chcą być obok moich przyjaciół, dotknąć ich, usłyszeć szczegóły.
„Co się wydarzyło w górach?”
Żyjemy!
Dziennikarze dociekają za pomocą aparatów i mikrofonów.
Lekarze dociekają za pomocą badań i przyrządów.
Co dostrzegają?
Przerażają ich brudne ubrania.
Wychudzone, spalone słońcem ciała.
Brud na skórze.
Nando!
Gazety rozpisują się o bohaterach z Andów.
O tym, że uciekli śmierci, by znów spotkać swoich ojców…
matki…
Wyglądasz jak staruszek.
…dziewczyny…
i dzieci.
Ale oni nie czują się bohaterami.
Byli martwi jak my.
Tyle że wrócili do domu.
Gdy nas wspominają,
zastanawiają się, czemu nie wróciliśmy razem.
„Gdzie w tym sens?”
Tylko wy możecie go nadać.
Jesteście odpowiedzią.
Dalej dbajcie o siebie nawzajem.
I opowiedzcie wszystkim, co robiliśmy w górach.
ŚNIEŻNE BRACTWO
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI PABLO VIERCIEGO
Napisy: Maciej Dworzyński