Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
วันที่ 13 ตุลาคม 1972
เครื่องบินอุรุกวัยตกในเทือกเขาแอนดีส
มีพวกเราซึ่งเป็นผู้โดยสาร 40 คน และลูกเรือห้าคนบนเครื่องบิน
บางคนเรียกมันว่าโศกนาฏกรรม
บางคนก็เรียกมันว่าปาฏิหาริย์
จริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เกิดอะไรขึ้นเมื่อโลกทอดทิ้งคุณ
ตอนคุณไม่มีเสื้อผ้าและสุดแสนจะหนาวเหน็บ
ตอนคุณไม่มีอาหารและกำลังจะตาย
คำตอบอยู่ในเทือกเขา
เราต้องย้อนกลับไปสู่อดีต
เพราะรู้ว่าอดีตคือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงมากที่สุด
(มอนเตวิเดโอ อุรุกวัย ตุลาคม 1972)
เร็วเข้า เข้าไป!
สู้ๆ โอลด์ คริสเตียนส์
ลุยเลย เราทำได้
- เอาบอลมา เร็วเข้า - ไปเร็ว!
เร็วเข้า
ลุยเลย โอลด์ คริสเตียนส์
- สู้ๆ คริสเตียนส์ - เร็วเข้า
เข้าไปลุยเลย
ลุยเลย!
สู้ๆ ลุยเลย
ไปเร็ว โรเบอร์โต
ส่งบอลให้นันโด
โรเบอร์โต ขว้างเลย
- ส่งให้นันโด - เร็วเข้า โรเบอร์โต
ส่งมา โรเบอร์โต ส่งบอลมา!
ส่งมา!
ส่งบอลสิวะ
มีตัวประกบนายอยู่สี่คน ฉันส่งไม่ได้
- นายส่งได้ แต่นายไม่ส่ง - คิดน้อยๆ ทำเยอะๆ
- นายทำได้ไม่ดีกว่าฉันหรอก - ทำไมจะทำไม่ได้
โอเค แต่เราได้แชมป์ครั้งที่แล้วก็เพราะฉัน
เพราะนายเหรอ
และตอนนี้ทีมเราเป็นรองอยู่…
เอาละ มีอะไรตลกนักหนา การเล่นของเราวันนี้มั้ง
โรเบอร์โต นายเชื่อใจฉันใช่ไหม
ตอนฉันพูดว่า "ส่งบอล" ฉันพูดจริงๆ เข้าใจไหม
และตอนฉันพูดว่าจะได้เงินค่าเดินทางวันนี้ ฉันคาดหวังว่าจะได้วันนี้
เครื่องบินยังมีที่ว่างอีกครึ่งลำ แดเนียล ลูกพี่ลูกน้องนายจะไปด้วยไหม
- ไป เราไปกันสี่คน - นี่สำหรับกลุ่มฉัน
- หาซองไม่เจอหรือไง โคโค่ - ไม่เจอ
มีใครอีกไหม
กัสตอน เพื่อนๆ นายล่ะ
- ไป ฉันกล่อมพวกเขาให้ไปด้วย - ทุกคนเลยไหม
ใช่ แต่กำลังกล่อมอีกคนนึง
'"เจ้าเป็นลูกชายสุดที่รักของข้า' เสียงนั้นกล่าว"
"ในทันใดนั้นพระวิญญาณจึงเร่งเร้าพระองค์ ให้เสด็จเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร"
"พระองค์ทรงอยู่ที่นั่น 40 วัน 40 คืน ถูกซาตานล่อลวง"
"หากท่านเป็นบุตรของพระเจ้า จงสั่งให้ก้อนหินเหล่านี้กลายเป็นขนมปังสิ"
"แต่พระเยซูทรงตอบว่า 'คนเรามิได้อยู่ด้วยขนมปังเพียงอย่างเดียว
แต่อยู่ด้วยทุกคำพูด…'"
ปันโช
"จงรับนี่ไป ทุกท่าน แล้วกินมัน นี่คือร่างกายของข้า…"
ปันโช เอานี่ให้นูมาหน่อย นูมา
"เราประกาศความตายของพระองค์ และยอมรับการคืนชีพของพระองค์
จนกว่าพระองค์จะมาอีกครั้ง พระเยซูเจ้า
รับนี่ไป อัลเฟรโด
เฮ่ ทางนี้
เอานี่ไปให้ปันโช ตรงนั้น
ขอบคุณมาก
นูมา
ขอโทษนะ ส่งนี่ให้เขาหน่อยได้ไหม
กัสตอน
(ไปชิลีด้วยกัน เพื่อน!)
คนงานกับนักศึกษาจับมือกัน เรายืนหยัด
สอบปลายภาคกฎหมายพาณิชย์วันที่ 20
- ฉันไม่มีเวลา - มันจะถูกเลื่อนออกไปอย่างน้อยสองสัปดาห์
- ดูสิประท้วงกันวุ่นวายไปหมด - มันไม่ใช่แค่มหาวิทยาลัย
- ฉันไม่ชอบรักบี้ด้วยซ้ำ - มันไม่เกี่ยวกับรักบี้
ซันติอาโก ชิลี แค่ 45 ดอลลาร์ เมื่อไหร่นายจะได้ตั๋วราคาถูกกว่านี้
- ไม่มีวัน - อีกล้านปีก็ไม่ได้
ดูนี่สิ
เบอร์โทรของสาวๆ ทุกคนที่เราเจอที่นั่น
- กราเซียลา… - สวยสุดๆ
- ซิลเวีย… - งามสง่า
- เบียตริซ… - เซ็กซี่สุดๆ
- เนลิดา… - ไม่ใช่เธอ
ล้อเล่นหรือเปล่า เธอสวยมากนะ
เธอทิ้งให้นายร้องไห้บนถนนในมอนเตวิเดโอ
- พอเถอะ เพื่อน - ไปเร็ว
เก็บนี่ไว้ให้ดี อย่าให้กัสตอนเอามันไปนะ
เข้าใจไหม เร็วเข้า ไปเอาเหล้ามาดื่มกันอีกรอบ
เลิกพูดเรื่องเนลิดาได้แล้ว ไม่ใช่เรื่องของนาย
อย่าให้ฉันเดินทางไป กับไอ้งั่งสองคนนี้คนเดียวนะ ขอร้อง
ไอ้นี่โน้มน้าวฉันไม่ได้หรอก ปันโช
อยากฟังเหตุผลดีๆ ที่จะทำให้นายไปไหม
- โอเค - ฉันอยากให้เราไปด้วยกัน
อีกไม่กี่เดือนก็เรียนจบแล้ว แล้วก็จะไม่มีอะไรนอกจากงาน
นายจะเป็นทนายที่เก่งที่สุดในมอนเตวิเดโอ และเราทุกคนก็จะภูมิใจในตัวนาย
แต่เราทั้งคู่จะใช้ชีวิตของตัวเอง
ไม่เข้าใจเหรอ เราอาจเดินทางด้วยกันครั้งสุดท้ายก็ได้
นายไม่ได้พยายามทำให้ฉันร้องไห้ใช่ไหม
คนงานและนักศึกษาจับมือกัน เรายืนหยัด
สวัสดี
มานี่มา เด็กดี
(ซันติอาโก)
แชมป์
แกคิดว่าไง
เราควรไปไหม
(คาร์ราสโก)
ตอนนี้แปดโมงวันพฤหัสที่นี่ในมอนเตวิเดโอ
ไอ้งั่งเอ๊ย
นี่เบิร์ช รูเปเนียนกับอิมแพคโตส ทางคลื่นวิทยุอินดิเพนเดนเซีย
เราเริ่มวันหยุดยาวสี่วันสุดสัปดาห์นี้ อากาศแจ่มใสกับอุณหภูมิสบายๆ
คุณจะได้สนุกกับมันเต็มที่
ไม่เอาน่า ปันชิโต
โชคดีครับ
(ผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศ)
ขอบคุณครับ
นูมา
เป็นไงบ้าง
หวัดดี
คาเนสซ่า โรเบอร์โต คาเนสซ่า
อเล็กซิส อเล็กซิส ฮูนี
เอนริเก ปลาเตโร่
เฟลิเป มากีร์เรียน
ฟรานซิสโก อะบาล ปันโช
บาย
เป็นเด็กดีนะ
บอกลาแม่สิ
ขอให้สนุกนะ
บ๊ายบาย รักนะ
หนึ่ง สอง
- ฮาเวียร์ ยิ้มหน่อย - สาม
- เรียบร้อย - เยี่ยมเลย
เยี่ยม
ไปกันเถอะ ทุกคน
ได้ยินเสียงคลิกไหม
- ได้ยิน - เพอร์เฟกต์
ผมชื่อนูมา ตูร์คัตติ
อายุ 24 ปี
ผมมองไปรอบๆ และแทบไม่รู้จักใครที่นี่เลย
แต่ทุกอย่างยังคงรู้สึกคุ้นๆ
พวกเขาส่วนใหญ่อายุยังน้อยเหมือนผม
ถูกเลี้ยงมาด้วยความรัก
ในบ้านใกล้ทะเล
สำหรับพวกเขาบางคน
นี่เป็นการเดินทางไกลจากบ้านครั้งแรก
ขอร้อง คาร์ลิโตส นั่งลง เร็วสิ
(เรือล่มที่ชายฝั่งมอนเตวิเดโอ)
โคโค่ มองทางนี้
สวยงาม
เราจะส่งไปให้ลูกพี่ลูกน้องของดิเอโก้
- เอาไปใส่กรอบให้เธอ ดิเอโก้ - ขอบคุณ
ดิเอกีโต
เร็วเข้า ปันชิโต ฉันอยากชนะ
ไพ่นายดีว่ะ
ลูกพี่ลูกน้องนาย…
เฮ้ย!
วันนี้ฉลามหิวน่ะ
เทือกเขา ใช่ไหม
จริงหรือเปล่าที่มันพยายามดูดทุกอย่างที่บินผ่าน
ใช่
มันเป็นเรื่องจริง
ลมอุ่นจากอาร์เจนตินา
ปะทะกับอากาศเย็นบนภูเขาทำให้เกิดแรงดูด
พูดเป็นเล่น
ฉันไม่ได้พูดเล่น ถึงได้มีหลุมอากาศไง
แต่เราฉลาดกว่ามัน
ดูนี่
นี่คือเทือกเขา
เราต้องไปจากตรงนี้ถึงตรงนี้
แต่เส้นทางไม่ได้เป็นเส้นตรง
ถ้ามันง่ายอย่างนั้นก็คงดี เทือกเขาใหญ่มหึมามาก
นั่นคือเหตุผลที่เราบินลงใต้
ที่มีเส้นทางบินที่ต่ำกว่า
เราจะบินข้ามที่นั่น และในชิลี เราจะเลี้ยวขึ้นเหนือเมื่อเราถึงกูรีโก
สิบนาทีหลังจากนั้น เราก็จะลงจอดที่ซันติอาโก
ผู้โดยสารทุกท่าน กรุณาคาดเข็มขัดนิรภัย
เราจะลงจอดที่ซันติอาโกเร็วๆ นี้
แจกไพ่นะ เดี๋ยวฉันมา
สวัสดีครับ ทุกท่าน นี่กัปตันของคุณ พลเอกการ์โลส ปาเอซ
กรุณาคาดเข็มขัดด้วย ร่างคุณจะได้ ไม่กระจัดกระจายไปทั่วเทือกเขาแอนดีส
- บอกเพื่อนคุณเรื่องสายการบินของเราด้วย - ขอโทษนะครับ
ไปนั่งที่ของคุณนะครับ
ไปนั่งเลยครับ
คาร์ลิโตส!
พอได้แล้ว คาดเข็มขัดนิรภัยด้วย
ย้ายไปด้านหน้า ฉันขอพื้นที่ตรงนี้หน่อย ไปสิ
เป็นอะไร กลัวเหรอ
ระวังนะ ฮาเวียร์
นันโด เข็มขัดนิรภัย
นั่งลง
นันโด!
- ซูซี่ - อย่าขยับ
เพิ่มกำลังอีก
ข้าแต่พระบิดา พระองค์สถิตในสวรรค์ …
วันทามารีอา เปี่ยมด้วยพระหรรษทาน…
กัสตอน!
ส่งมือมา
โรเบอร์โต
ฉันอยู่ข้างล่างนี่
เอดัวร์โด
มาร์เซโล
ใช่ เพื่อน ฉันอยู่นี่
ไม่ อย่ามีใครตายอีกนะ
อย่ามีใครตายอีก ฉันไม่อยากให้มีใครตายอีก
จับเขาพิงผนังไว้
ไม่ใช่แบบนั้น ยกเขาขึ้น
นายต้องสงบใจไว้ ใจเย็นๆ หายใจไว้
มองฉันสิ ฉันเป็นนักศึกษาแพทย์
ฉันชื่อโรเบอร์โต นายชื่ออะไร
- อัลวาโร่ - อัลวาโร่อะไร
อัลวาโร่ มันจิโน่
นักบินยังไม่ตาย
เอานี่ไป ช่วยหน่อย
นักบินยังไม่ตาย!
เร็วเข้า กุสตาโว นับถึงสาม หนึ่ง สอง สาม
ทางนี้
(วันที่หนึ่ง 13 ตุลาคม 1972)
นักบินยังไม่ตาย เปิดนี่เร็ว
ใช้ไม่ได้สักอย่าง ไม่มีไฟ ไม่มีอะไรเลย
บอกผมสิว่าวิทยุทำงานยังไง
ผมต้องกดอะไร
ฮัลโหล เครื่องบินเราตกในเทือกเขา เรามาจากอุรุกวัย
เราตกในเทือกเขา มีใครได้ยินผมบ้าง
มันใช้ได้ไหมเนี่ย
เราผ่านกูรีโก
อะไรนะ
เราผ่านกูรีโก
กูรีโกคืออะไร
พูดอีกที ผมไม่เข้าใจ
- ช่วยด้วย! - ไปกันเถอะ
ตรงนี้!
ขอให้พระเจ้าคุ้มครองพวกคุณ
ค่ำคืนมาเยือนเหมือนซุ่มโจมตีเรา
ในช่วงเวลาไม่กี่นาที อุณหภูมิลดลง 30 องศา
ถ้าเราไม่ตายเพราะเครื่องบินตก เราก็จะตายเพราะความหนาว
เราเบียดกอดกันไว้ให้แน่นที่สุด
ทั้งคนที่รอดชีวิตและคนตาย อยู่ด้วยกัน
ฉันจะกลับบ้าน
พาสปอร์ตของนาย เอาพาสปอร์ตมา
จับมือฉันไว้แน่นๆ
เราใช้เวลาทั้งคืนแบบนั้น
ตื่นไว้นะ ไม่งั้นแข็งตายแน่
ผู้บาดเจ็บส่งเสียงร้อง
เร็วเข้า
คนที่เหลือก็เช่นกัน
ปล่อยฉัน! แม่!
แม่!
กอดฉันไว้
กอดฉันแน่นๆ ปันโช
ช่วยด้วย
เรายังไม่ตาย ปันโช
ขอมวนนึงได้ไหม
รู้ไหมว่าเราอยู่ที่ไหน
ยังไม่รู้
มาร์เซโล
ปันโช อะบาลกับมาร์ติเนซ ลามัสตายแล้ว
ผู้หญิงที่กรีดร้องเมื่อวานนี้ด้วย
กัสตอนกระเด็นออกไปตอนหางเครื่องบินขาด
แดเนียลลูกพี่ลูกน้องฉันด้วย
กุยโดกับอเล็กซิสก็เหมือนกัน
นันโดกำลังจะตาย
น้องสาวเขาก็สาหัสเหมือนกัน
เราไม่มีพื้นที่รักษาผู้บาดเจ็บ
เราจะจัดพื้นที่ในเครื่องบิน
เอาที่นั่งออกกันเถอะ เราจะได้อยู่ข้างในกันได้ทุกคน
เร็วเข้า ทุกคน
เราต้องช่วยผู้บาดเจ็บก่อน
เตรียมพื้นที่ด้านนี้ของเครื่องบินกันเถอะ ตรงที่มีแสงอาทิตย์
เราจะทำเท่าที่ทำได้เพื่อพวกเขา
- ปลาเตโร่ - ว่าไง
อะไรก็ตามที่นายเห็นว่ามีประโยชน์ เอาใส่ไว้ในกระเป๋าเดินทาง
ค้นหาอาหารในกระเป๋าเดินทาง
ถ้าเจออะไร เอาทุกอย่างใส่ไว้ในกระเป๋าใบเดียว
เอ้านี่ บ๊อบบี้
เราจะทำยังไงกับคนตาย
วางพวกเขาไว้ตรงนั้น
ที่ด้านข้างเครื่องบิน
จนกว่าจะมีใครมาช่วย
(ยูจีเนีย โดล์เกย์ เด ปาร์ราโด อายุ 50 ปี กราซีลา กูมิลา เด มาเรียนี อายุ 43 ปี)
(ดันเต้ ลากูราร่า อายุ 41 ปี)
(เอสเธอร์ ฮอร์ตา เด นิโคลา อายุ 40 ปี ฟรานซิสโก นิโคลา อายุ 40 ปี)
(ฮูลิโอ เฟร์ราดาส อายุ 39 ปี ฮูลิโอ มาร์ติเนซ ลามัส อายุ 24 ปี)
(เฟลิเป มากีร์เรียน อายุ 22 ปี ฟรานซิสโก "ปันโช" อะบาล อายุ 21 ปี)
(เฟอร์นันโด วาซเกซ อายุ 20 คาร์โลส วาเลต้า อายุ 18 ปี)
เอาอีกไหม
เราต้องประหยัดไว้กินนานๆ
ช่วยด้วย!
(วันที่สอง 14 ตุลาคม 1972)
ไม่ใช่พวกนั้น
ไม่ เรามีอะไรที่ใหญ่กว่านี้ไหม อันนั้น
- ไม่ อย่าแตะต้องมัน - รอย!
หาเศษผ้า เสื้อผ้า หรือเสื้อโค้ตหน่อย
โอเค นี่
เอานี่ไป
หาผ้า เสื้อผ้า อะไรก็ได้
โคโค่ เอานี่ไป
- มันใหญ่กว่า - คืนนี้จะมีคนตายกี่คน
จะไม่มีใครตายหรอก คาร์ลิโตส
ฉันสัญญา
นี่ อุดช่องโหว่ไว้กันลมเย็นพัดเข้ามา
มาร์เซโล
พวกเขาจะมาช่วยเรา
พรุ่งนี้
ฟิโต เอสตราอุช ไม่ได้มองโลกในแง่ดีอย่างมาร์เซโล
เขาเป็นคนมีเหตุผล และคงไม่เห็นด้วยกับกัปตันทีม
แต่เขาไม่ชอบสิ่งที่เขาเห็น
มันเป็นที่ที่การมีชีวิตอยู่เป็นไปไม่ได้
เราคือสิ่งที่ไม่เหมาะกับที่นี่
(วันที่สาม 15 ตุลาคม 1972)
นันโด
ไม่ นันโด อย่า…
ฉันไม่ได้ยินนาย
เกิดอะไรขึ้น
เราชนภูเขา
น้องสาวฉัน
ซูซี่
เธอพักผ่อนอยู่ตรงโน้น
แม่ฉันอยู่ไหน
เธอตายแล้ว นันโด
- บายครับ พ่อ - เจอกันวันจันทร์ ดูแลพวกเธอด้วยนะ
ได้ครับ
วางใจได้
- เราอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว - สามวัน
มีใครเห็นเราไหม
ส่งนั่นมาให้ฉัน โอเค ขอบคุณ
เฮ่! ปีกมันโยก พวกเขาเห็นเราแล้ว
- พวกเขาเห็นเราแล้ว - ปีกมันโยก
ขอบคุณ!
รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันคงจะกินอะไร
แซนด์วิชชิวิโตจากบาร์อาโรเซนา
แคนาเดียนชิวิโต
ฉันคงจะกินสเต๊กมิลาเนซ่าจากลา มัสโกตา
ใช่
- โปะไข่ดาวด้วย - และก็มันฝรั่งทอด
- พวกเขาทำมิลาเนซ่าอร่อยมาก - อร่อยที่สุด
มิลาเนซ่าสุดยอดมาก และก็ชิ้นใหญ่…
กับมันฝรั่งทอดและก็แฮม
- เบคอน - เฮ่
ทำไมพวกเขาไม่โยนอาหาร ลงมาจากเครื่องบินนะ
ทำแบบนั้นคงไม่เข้าท่าน่ะ
มันอาจจมลงไปในหิมะก็ได้
เราคงไม่มีวันได้เห็นมันอีก
พาคนเจ็บมาที่นี่
ค่อยๆ
ระวังขาเขาด้วย
นายอยู่ที่นี่ดีกว่านะ อาร์ตูโร
แอนดีสมันใหญ่มาก
พวกเขาต้องทำการค้นหาด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง แบบแบ่งเขต
เมื่อวานพวกเขามาที่นี่
เราเห็นพวกเขาบินอยู่เหนือหัว
วันนี้เราได้ยินพวกเขา แต่ไม่เห็นพวกเขา
พนันได้เลยว่าพวกเขาคงกำลังหาที่อื่นอยู่
นั่นหมายความว่าพวกเขาไม่เห็นเรา
พวกเขาจะมา
- เราแค่ต้องมีศรัทธา - ศรัทธาเหรอ ถามจริง
อย่าบอกพวกที่อายุน้อยกว่าเรานะ
มันจะทำให้พวกเขาหมดกำลังใจ
พวกนายแก่สุดและมีความรับผิดชอบ
พวกเขาจะหาเราเจอ
- เราอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้ - เรามีเวลามากแค่ไหน
- เคยได้ยินเรื่องกฎของเลขสามไหม - ไม่เคย
ขาดอากาศสามนาทีตาย ขาดน้ำสามวันตาย
ขาดอาหารสามสัปดาห์ตาย
ขาดอาหารสามสัปดาห์
นี่แค่สามวันเอง ฉันหิวจะตายแล้ว
ที่นี่มันแย่กว่าด้วยซ้ำ อากาศหนาวและเราก็อยู่บนที่สูง
เราเผาผลาญแคลอรีมากขึ้นสามถึงสี่เท่า
โรเก้บอกเราเรื่องแบตเตอรี่
มันอยู่ในหางเครื่องบิน
ฉันว่าเราต้องขึ้นไปตรงจุดที่เครื่องบินชนเขา แล้วหามันมาทำให้วิทยุใช้การได้
เราต้องไปต่อ
- หิมะยังแข็งอยู่ - นูมา
เก็บแรงของนายไว้
ฉันไม่อยากแบกนายกลับ
ฟิโต
อะไรน่ะ
มองจากตรงนี้เราไม่เห็นเครื่องบิน
ต่อให้พวกเขาบินอยู่เหนือเราก็มองไม่เห็นเรา
กลับกันเถอะ
เราไม่ได้กินอะไรมาหกวันแล้ว
เมื่อคืนเราแบ่งอาหารมื้อสุดท้ายกัน
แครกเกอร์รสเค็ม
ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
คาร์ลิโตสบอกอะไรฉันบางอย่าง
เขาบอกว่านันโดกำลังเสียสติ
เมื่อคืนเขาบอกว่าเขาจะไม่ยอมอดตาย
ฉันจะไม่ยอมอดตาย
- เขาจะกินศพถ้าจำเป็นต้องกิน - ฉันจะกินศพถ้าจำเป็นต้องกิน
ฉันบอกเขาว่าเราไม่มีทางเลือก
ถ้าเราอยากไปต่อ เราต้องมีชีวิตอยู่
ถ้าจะมีชีวิตอยู่ เราต้องกิน
มาร์เซโล
ไม่มีใครมาหรอก
เราจะอดตายกันหมด
- กำลังอ่อนแอลง - เจ็ดวันเจ็ดคืนโดยที่ไม่มีอาหาร
ไม่มีอะไรเลย ถ้าเราไม่กินอะไรสักอย่าง เราตายแน่
กินอะไรล่ะ
นายบ้าไปแล้ว โรเบอร์โต
นายจะทำให้คนอื่นบ้ากันไปหมดด้วย
มีอาหารอยู่ข้างนอกนั่น
มีโปรตีนอยู่ข้างนอก พลังงานที่เราต้องการ
- ทำแบบนี้ต่อไปต่างหากที่บ้า - โรเบอร์โต
โรเบอร์โตพูดถูก นี่เป็นเรื่องความเป็นความตาย
ถ้ามีคนมาช่วยเราในสองวันล่ะ เรารอไม่ได้เหรอ
รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้านายไม่กิน
โรเบอร์โต!
ร่างกายนายแห้งเหี่ยวเหมือนต้นไม้
สมองนายก็เหมือนกัน นายคิดอะไรไม่ออก มาร์เซโล
- ฉี่ฉันเป็นสีดำ - ฉี่ฉันด้วย
ถ้าเราทำแบบนั้น…
จะเกิดอะไรขึ้นกับเรา พระเจ้าจะให้อภัยเราไหม
พระองค์จะเข้าใจว่า เราทำทุกวิถีทางเพื่อเอาตัวรอด
พระเจ้าไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้
ขอโทษนะ มาร์เซโล
โชคชะตาพาเรามาที่นี่
- โชคร้ายน่ะสิ - มันก็แค่เนื้อ
- พวกนั้นเป็นคนที่เรารัก - นายจะหั่นศพเป็นชิ้นๆ ได้ยังไง
ใครจะทำแบบนั้นได้
ฉันไง
ฉันจะทำเอง
ฉันด้วย
ฉันไม่กินหรอก
เรากินไม่ลงหรอกนะ
มันถูกกฎหมายเหรอ
เราจะไม่ติดคุกเหรอ
- มันคงเหมือนการบริจาคอวัยวะ - อะไรนะ
ถ้าจะบริจาคอวัยวะ ก็ต้องให้คนที่บริจาคอนุญาตก่อน
มาร์เซโล มันเป็นความผิดอาญา
เราจะใช้ร่างกายโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้
- เราต้องกิน - เราไม่มีสิทธิ์นั้น
ฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะรักษาชีวิตตัวเองไว้งั้นเหรอ
ใครจะเอาสิทธิ์นั้นไปจากฉัน
ซูซี่
ซูซี่ หายใจสิ
ซูซาน่า
ซูซาน่า หายใจสิ ไม่นะ
กุสตาโว
กุสตาโว มาช่วยฉันหน่อย
ซูซาน่า
- ช่วยฉันหน่อย - มีอะไรเหรอ
- เธอไม่หายใจ ไม่รู้สิ - เอาขาเธอไว้ตรงนั้น ฉันจะจับหัวเธอไว้
โรเบอร์โต เธอไม่หายใจ โรเบอร์โต
- โรเบอร์โต ช่วยเธอด้วย - อุ้มเธอมาตรงนี้
ช่วยฉันหน่อย กัส เร็วเข้า
- เธอไม่หายใจ - ซูซี่
โคโค่ นิโคลิชเขียนจดหมายถึงพ่อแม่
"พ่อกับแม่ที่รัก
ผมเขียนจดหมายถึงพ่อแม่ หลังจากเครื่องบินตกได้แปดวัน"
(ซูซาน่า "ซูซี่" ปาร์ราโด อายุ 20 ปี)
"เราอยู่ในที่ที่สวยงาม
ล้อมรอบด้วยภูเขา มีทะเลสาบน้ำแข็งอยู่ไกลๆ
ซึ่งจะเริ่มละลายทันทีที่อากาศอุ่นพัดมา"
"เราทุกคนสบายดี"
"ตอนนี้มีผู้รอดชีวิต 27 คน"
"น้องสาวของนันโด ปาร์ราโดเสียชีวิตวันนี้"
"ผมคิดถึงพ่อกับแม่มากเลย"
"และผมก็สวดภาวนาอยู่ตลอดเวลา
ขอพระองค์ช่วยให้ผม อย่างน้อยก็ได้เจอพ่อแม่อีกสักวัน"
นี่คือสุสาน
ฉันจะไม่อยู่ที่นี่
ผมปวดท้อง
ฉันรู้ มอนโช แต่สงบใจไว้
ผมหายใจไม่ออก
มองฉันสิ มอนโช หายใจไว้
- ผมไม่อยาก… - หายใจไว้
- ผมหายใจไม่ออก - ออกสิ หายใจไว้
ผมต้องออกไปจากที่นี่ ผมหายใจไม่ออก
คุณไปตอนนี้ไม่ได้ มอนโช มองฉันสิ สงบใจไว้
- ผมไม่อยากตาย - คุณจะไม่ตายหรอก
- ผมไม่อยากตายที่นี่ - คุณจะไม่ตายหรอก มอนโช
(วันที่เก้า 21 ตุลาคม 1972)
ถ้าฉันตาย ฉันอนุญาตให้พวกนายกินศพฉัน
พวกนายจะได้มีชีวิตอยู่ต่อไป
ฉันก็อนุญาต
ฉันด้วย
ฉันก็อนุญาต
ข้าแต่พระบิดา พระองค์สถิตในสวรรค์ พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ
พระอาณาจักรจงมาถึง ขอให้ทุกสิ่งเป็นไป…
ขอโทษนะ
ขอโทษนะ มาร์เซโล
ยกโทษให้ฉันนะ มาร์เซโล
ขอโทษนะ ทุกคน
เราไม่มีทางเลือก
ขอโทษนะ มาร์เซโล
อย่ามองฉันแบบนั้น โคเช่
ฉันมองนายแบบนี้ตลอด แดเนียล
ลูกพี่ลูกน้องของเอสตราอุช มีงานที่แสนปวดร้าวใจที่สุด
งานที่ไม่มีใครอยากทำ
ฟิโตเลือกศพ
ที่ทั้งสามคนหั่นเป็นชิ้น แล้วซ่อนไว้
ในที่ที่เรามองไม่เห็น
พวกเขากันไม่ให้คนที่กินเสียสติ
เฮ่!
- อะไร - ฉันเจออะไรบางอย่าง
วิทยุ
มันเปียกโชกเลย
เร็วเข้า รอย ซ่อมมัน
พวกเราที่ไม่กินเฝ้ามองแต่ท้องฟ้า
รอคอยสัญญาณ
ซ้ายหรือขวา
สูงๆ อีก โคโค่
ถ้านายอยากให้มันสูงกว่านี้ เราต้องหาสายไฟมา
แล้วมัดมันไว้กับเสาหรืออะไรสักอย่าง
ถือไว้ตรงนั้นแหละ
ไปทางซ้ายอีกหน่อย
อีกหน่อย
ไม่ต้องมากขนาดนั้น ไปทางขวาอีกนิด
นั่นแหละ
ไปทางซ้ายหน่อย
สูงๆ อีก โคโค่
ระวังสายไฟด้วย
นี่
นั่นอะไร
เถอะน่า กินกับหิมะมันง่ายกว่า
ไม่เอา ขอบคุณนะ
ฉันทนได้
นายต้องกินนะ นูมา
มันไม่ถูกต้อง ปันโช
ไม่!
เอล เอสเปกตาดอร์ เรามีข้อมูลใหม่มารายงานให้คุณทราบ
การค้นหาเครื่องบินอุรุกวัยที่ตก
ในเทือกเขาแอนดีสซึ่งมีทีมรักบี้โอลด์ คริสเตียนส์ อยู่บนเครื่องได้สิ้นสุดลงแล้ว
ในช่วงเวลาสิบวัน
มีภารกิจค้นหาและกู้ภัย 66 ครั้ง
ใช้เครื่องบิน 17 ลำจากกองทัพอากาศชิลี
รวมถึงเครื่องบินจาก กองทัพอากาศอุรุกวัยและอาร์เจนตินา
แต่ก็ไร้ประโยชน์
การพยายามค้นหาจะเริ่มอีกครั้งในต้นปีหน้า
เมื่ออากาศอุ่นทำให้ทัศวิสัยดีขึ้น เพื่อค้นหาซากเครื่องบิน
หน่วยกู้ภัยของกองทัพอากาศชิลี
รายงานว่าจากอุบัติเหตุทางอากาศ 34 ครั้ง ที่เกิดขึ้นในเทือกเขาแอนดีส
ไม่เคยพบผู้รอดชีวิตเลย
เราจะกลับมาหลังพักโฆษณาครับ
เพราะมันทำจากชิ้นส่วนคุณภาพ
ด้วยสีสันและการออกแบบที่สวยงาม
ปรับแต่งได้ มีสามรุ่นในแบบต่างๆ กัน
บิซิเคลต้าส์ วิคตอเรีย จักรยานที่คว้าชัยชนะมากที่สุด
ฉันคิดผิด
ฉันขอให้พวกรอโดยเปล่าประโยชน์
แต่ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่ฉันขอได้…
ฉันขอให้พวกนายกิน
สิ่งเดียวที่เราเหลืออยู่ที่นี่คือชีวิตของเรา
เราต้องปกป้องมันเหนือสิ่งอื่นใด
เราไปค้นหาหางเครื่องบิน
โดยไม่บอกใคร ไม่วางแผนล่วงหน้า
เราต้องหาแบตเตอรี่เพื่อทำให้วิทยุใช้งานได้
มีอยู่ตรงนั้นอีก
(กัสตอน คอสเตมาเย อายุ 23 ปี)
ฉันอยู่นี่แล้ว กัสตอน
(รามอน มาร์ติเนซ อายุ 30 ปี)
(โอวิดิโอ รามิเรซ อายุ 26 ปี)
(อเล็กซิส ฮูนี อายุ 20 ปี)
(กุยโด มากรี อายุ 23 ปี)
นั่นแดเนียล ชอว์ ลูกพี่ลูกน้องของฟิโต
เขานั่งข้างหลังฉันบนเครื่องบิน เขากระเด็นออกจากเครื่อง
พระอาทิตย์จะตกแล้ว
- เราต้องกลับกันแล้ว - ไม่
ไปหากันต่ออีกหน่อย
ถ้าเราเจอทุกอย่างนี้อยู่ที่นี่ หางเครื่องบินอยู่ไม่ไกลแน่
(แดเนียล ชอว์ อายุ 24 ปี)
ใครอยู่บนนั้น
นูมา กุสตาโว และก็มาสปอนส์
พวกเขาไม่ได้เอาอะไรไปเลย
อุณหภูมิบนนั้นต้องลดลง 20 หรือ 30 องศาแน่ๆ
พอตกค่ำ พวกเขาแข็งตายแน่
ดวงอาทิตย์ทำให้หิมะละลาย และเราก็จมลึกถึงหัวเข่า
ไม่ ทางนั้น!
เราแทบก้าวต่อไปไม่ได้ และค่ำคืนทำให้เราติดอยู่ที่นั่น
เราแข็งตายแน่
ตบฉันสิ
ยิ่งพยายามหนีเท่าไหร่
ภูเขาก็เล่นงานหนักเท่านั้น
กุส กินสิ
นูมา
พวกนายเห็นอะไรบนนั้น
นูมา
บอกฉันสิ
มีแต่ภูเขากับหิมะ
ทุกทิศทุกทางเลยเหรอ
เท่าที่ฉันเห็น มันมีแค่นั้น
แล้วทางตะวันตกล่ะ
นายเห็นสิ่งที่อยู่หลังกำแพงน้ำแข็งไหม
ไม่เห็น
ไม่มีทางเห็นได้เลย
ชิลีอยู่ข้างหลังมัน
เราต้องไปที่นั่น
แต่นายต้องกิน นูมา
ไม่งั้นนายไปไม่ถึงชิลีแน่
กินสิ
ผมเคี้ยวมันไม่เกินสองสามครั้ง
แล้วก็ฝืนตัวเองกลืนเข้าไป
เป็นครั้งแรกที่ผมคิดว่า มีความเป็นไปได้มากขึ้นเรื่อยๆ
ที่ผมจะไม่มีวันได้กลับบ้าน
แต่พอผมมองดูนันโด ผมก็รู้สึกมีความหวัง
เขาฝึกทุกวัน หมกมุ่นกับความคิดเดียว
ว่าหุบเขาเขียวขจีของชิลีอยู่เลยภูเขาลูกนั้นไป
การปีนมันคือการฆ่าตัวตาย
แต่ผมจะไปกับเขา
(วันที่สิบเจ็ด วันที่ห้าของพายุ)
ฟังนะ วาสโค ฉันจะตอบนาย
เห็นชัดว่านายซื้อบทกวีนี้มาเล่า
จงลุกขึ้นแล้วออกไปเดินเศร้าในความหนาว
แรงนะ บ๊อบบี้
- พร้อมไหม คาร์ลิโตส เอาเลย - เฮ่!
เรา 27 คนแทบมีที่ไม่พออยู่ นั่นอาจดูเป็นสัญญาณ
ขณะที่เราเบียดเสียดกัน ในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทนั้น พวกเขาสบายดี
ขณะที่โศกนาฏกรรมนี้เผยออกมา
มองจากเปลญวนของฉัน ฉันเห็นวีรบุรุษไร้ผ้าคลุม ผู้หาญกล้า
บางครั้งแม้ว่า ฉันเดือดดาลหนักหนา
การอยู่กับนาย คือของขวัญจากชีวิตที่ได้มา ผู้มีปัญญา
แม้ว่าเราอยู่บนเครื่องบินลำนี้ ความหนาวจะทำเราสิ้นชีวี
โคโค่โชคดีที่ฉันกุมเท้าของเขาไว้
แต่โคโค่ ไม่ต้องชินกับมันก็ได้
เราจะกลับไปอุรุกวัยบ้านเรา ที่ที่ครอบครัวเฝ้ารอ
- เยี่ยมเลย - ตานายแล้ว โคกิโต
ของฉันมันจะกินใจนิดหน่อย
13 ตุลาคมเป็นวันเกิดแม่ฉัน
ฉันขอพรพระเจ้าเพียงอย่างเดียว
ให้ส่งฉันกลับบ้านอย่างปลอดภัย
- ปาร์ตี้ปีหน้า จะได้มีฉันต่อไป - เยี่ยมเลย
ดีมาก โคโค่
- เยี่ยม - เรามีคนที่เพอร์เฟกต์อยู่ที่นี่
แต่ก็มีคนที่ไร้ทิศทาง
ไม่รู้ว่าใครชนะเลือกตั้งประธานาธิบดี
โคตรห่วยเลยว่ะ
- ก็ได้ - ห่วยจริงๆ
อย่างน้อยฉันก็ทำงาน ไม่เหมือนใครบางคน
ที่นี่บนภูเขาลูกนี้ ช่างเครียดหนักหนา
ฉันอยากหนีมันไปเหมือนเสือพูมา
แต่ก่อนอื่น ฉันต้องฟังบทกวี จากเพื่อนผู้แสนดีที่ชื่อนูมา
บนภูเขาน้ำแข็งที่เย็นยะเยือกแห่งนี้
ไม่มีสิ่งใด แม้แต่แมงมุมก็ตาย
อยู่ในตู้เย็นใบนี้
บนเนินลาดเย็นยะเยือก และโขดหินของภูเขา
ของภูเขา…
เอาละ ปรบมือให้นูมาหน่อย
เก่งมาก
ช่วยด้วย!
รอย!
- พวกเขาอยู่ข้างล่างนั่น - ฉันอยู่นี่
เร็วเข้า ขุดเร็ว!
ฟิโต!
ตินติน!
แข็งใจไว้!
แข็งใจไว้ พวกเขาจะช่วยนายออกมา
- โคเช่ ช่วยด้วย - ช่วยพวกเขาออกมา
ขุด เร็วเข้า!
แข็งใจไว้!
ขุด!
ช่วยด้วย ขอร้อง!
อดทนไว้ นูมา
นูมา ฉันจะช่วยนายออกมา
ปันโช!
โคโค่!
ลิเลียนาอยู่ข้างใต้ อย่าเหยียบตรงนั้น
อย่าเหยียบตรงนั้น ลิเลียนาอยู่ข้างใต้ ให้ตายสิ
ให้ตายสิ อย่าเหยียบตรงนั้นนะ ลิเลียนาอยู่ตรงนั้น
ลิเลียนา แข็งใจไว้ อย่าเหยียบตรงนั้น ลิเลียนาอยู่ข้างล่างนั่น
อย่าเหยียบตรงนั้น ผมจะช่วยคุณออกมา ที่รัก
นี่ไง
โคโค่ เร็วเข้า!
โคโค่!
หายใจสิ
หายใจ
หายใจสิ ที่รัก
เธอไม่หายใจ
- หายใจสิ - เขาไม่หายใจ
- ที่รัก หายใจสิ - แข็งใจไว้
หายใจสิ
หายใจสิ ที่รัก หายใจสิ
นั่นเสียงอะไร
เกิดอะไรขึ้น
เร็วเข้า
อากาศกำลังเข้ามา
- มีออกซิเจน - ใช่
ทุกคนปลอดภัยไหม
- อาร์ตูโร - ฉันยังไม่ตาย
ฮาเวียร์ด้วย ลิเลียนาไม่รอด
- วาสโค - ทางนี้ ฉันยังไม่ตาย
นี่ฉันเอง โรเบอร์โต ฉันก็ยังไม่ตาย
ฉันก็ยังไม่ตาย มอนโช
เปโดร อัลกอร์ต้าอยู่นี่
ดิเอโก้
เขาตายแล้ว ฟิโต
โรเก้ก็ตายแล้ว
- มาสปอนส์ไม่รอด - นี่นันโด ฉันยังไม่ตาย
เอนริเกกับฮวน คาร์โลสตายแล้ว
- ตินติน เป็นอะไรไหม - ฉันอยู่นี่
โคโค่
- โคโค่ - โคโค่ตายแล้ว นี่รอย
แล้วมาร์เซโลล่ะ
- มาร์เซโล - มาร์เซโล!
- มาร์เซโล!
- มาร์เซโล - กัปตัน!
มาร์เซโล!
มาร์เซโลติดอยู่ใต้หิมะ
เขาหยุดรู้สึกหนาวเพราะเขาไม่รู้สึกตัวเลย
และการไม่รู้สึกอะไรอีกแล้วก็เป็นความโล่งใจ
เรารอสิ่งนี้มา 17 วันแล้ว
ช่วงเวลาแห่งความสงบ
วินาทีแห่งความเงียบสงบ
- มีหิมะทับเราอยู่เยอะแค่ไหน - อาจจะทั้งภูเขาเลยก็ได้
ทุกคนสวดภาวนา ขอร้องละ
และพระเยซูโอรสของท่าน ทรงบุญนักหนา
วันนี้วันที่ 30 ตุลาคม
เป็นวันเกิดของผม
ผมจะอายุ 25 แล้ว
วันนี้มันยากมากที่จะไม่คิดถึงบ้าน
ถ้ามีแสง แปลว่าเราอยู่ไม่ลึกเกินไป
(ลิเลียนา นาวาร์โร เด เมโธล อายุ 34 ปี)
(มาร์เซโล เปเรซ เดล กัสติโย อายุ 25 ปี)
(คาร์โลส โรเก้ อายุ 24 ปี)
(ฮวน คาร์โลส เมเนนเดซ อายุ 22 ปี)
(เอนริเก ปลาเตโร่ อายุ 22 ปี)
(ดิเอโก้ สตอร์ม อายุ 20 ปี)
(กุสตาโว "โคโค่" นิโคลิช อายุ 20 ปี)
(แดเนียล มาสปอนส์ อายุ 20 ปี)
เราจะติดอยู่ที่นี่นานแค่ไหน
จนกว่าพายุจะผ่านไป
(วันที่สิบแปด ถูกฝังอยู่ใต้หิมะสองวัน)
ความหิวโหยของเราสุดที่จะทนได้
จนถึงตอนนี้ ลูกพี่ลูกน้องของเอสตราอุช กินเนื้อคนได้เหมือนเนื้อสัตว์
เนื้อที่ไม่มีชื่อ
ไม่มีใบหน้า
แต่ที่นี่ มันเป็นไปไม่ได้
ทุกคน พวกนายจะไม่ทำอะไรเลยเหรอ
โรเบอร์โต
เราต้องกินเพื่ออยู่รอดใช่ไหม
นายจะยอมแพ้ตอนนี้เหรอ
หลังจากทุกอย่างที่เราเจอมา
เราต้องออกไปจากที่นี่ ฉันไม่อยู่ในนี้หรอก
ฉันอยากออกไป
แกต้องการอะไรจากฉัน
พอเถอะ นูมา
เร็วสิ
หยุดได้แล้ว นูมา!
นูมา!
(วันที่ยี่สิบ ถูกฝังอยู่ใต้หิมะสี่วัน)
ท้องฟ้า
ฉันเห็นท้องฟ้า
มอนโช นายออกไปก่อน นายตัวเล็กกว่า ไปสิ
ดวงอาทิตย์
มาเร็ว
เราทำสำเร็จ
เฮ่! นายเห็นอะไร
- มาร์การิต้าแฟนนายอยู่ที่นี่ อัลวาโร่ - ใส่บิกินี
บอกเธอว่าฉันมาแล้ว
เรายังไม่ตาย!
เรายังอยู่ที่นี่!
หยุดได้แล้ว พวก!
ขวด
ขานั่นเป็นไงบ้าง
ไม่เป็นไร
โดนบาดนิดเดียว
เก็บแรงไว้ นูมา
ฉันแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
อย่าพูดอย่างนั้นสิ อาร์ตูโร
อย่าหมดศรัทธา
ตอนนี้ฉันมีศรัทธามากกว่าที่เคยมีซะอีก
นายเป็นผู้ช่วยบาทหลวงทำพิธีแล้วเหรอ
อย่าหัวเราะ
แต่ศรัทธาของฉัน…
ขอโทษนะ นูมา
ไม่ใช่ศรัทธาในพระเจ้าของนาย
เพราะพระเจ้าองค์นั้น
บอกฉันว่าต้องทำอะไรที่บ้าน
แต่ไม่ได้บอกว่าต้องทำอะไรในเทือกเขา
สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่
ไม่อาจมองผ่านสายตาที่ฉันเคยเห็นได้
นูมา
นี่คือสวรรค์ของฉัน
และฉันศรัทธาในพระเจ้าอีกองค์
ฉันศรัทธา
ในพระเจ้าที่โรเบอร์โตมีในหัวของเขา
ตอนที่เขารักษาแผลของฉัน
ศรัทธาในพระเจ้าที่นันโดมีในขาของเขา
ตอนที่เขาเดินต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ฉันศรัทธาในมือของแดเนียล
ตอนที่เขาหั่นเนื้อ
และฟิโต ตอนที่เขาเอามันมาให้เรา
โดยไม่บอกว่ามันเป็นเนื้อของเพื่อนเราคนไหน
เราจะได้กินมัน
โดยไม่ต้องนึกถึงนัยน์ตาของพวกเขา
ฉันศรัทธาในพระเจ้าองค์นั้น
ฉันศรัทธาโรเบอร์โต
ศรัทธานันโด
ศรัทธาแดเนียล
ศรัทธาฟิโต
และเพื่อนๆ ของเราที่ตาย
นายเป็นนักปรัชญา อาร์ตูโร
เป็นผู้ช่วยบาทหลวงและนักปรัชญา
(อิเนซ)
เร็วเข้า เพื่อน
- เร็วเข้า - เราต้องไปแล้ว
ดูดวงอาทิตย์สิ
เราต้องรอ
- เพื่ออะไร - เพื่อเตรียมตัว
ถ้ามีพายุล่ะ
เราต้องรอจนกว่ามันจะอุ่นกว่านี้
เราอยู่ข้างนอกไม่ได้สักคืน
บอกเขาสิ นูมา
อากาศอุ่นจะเริ่มพัดมาวันที่ 15 พฤศจิกายน
อุณหภูมิสูงขึ้น ความเสี่ยงจากพายุจะน้อยลง
- สองอาทิตย์ แค่รออยู่เฉยๆ - ไม่ใช่ เตรียมตัวด้วย
การออกไปเสี่ยงกับอากาศโดยไม่มีแผน ไม่ช่วยให้เราไปถึงไหนได้
เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราต้องไปไกลแค่ไหน
เฮ่!
มาช่วยเราตรงนี้หน่อย
- นั่งเก้าอี้พวกนั้นสบายดีไหม - มาเร็ว
- มาเร็ว เพื่อน - ไปช่วยหน่อย
เรียบร้อยไหม
หยิบแผ่นพวกนั้นมา
เอ้านี่ ลุยเลย
ให้ช่วยไหม
(วันที่ 34 อากาศอุ่นเริ่มพัดมา)
ช่วยฉันหน่อย โรเบอร์โต นูมา ช่วยฉันหน่อย
ประคองหัวเขาไว้ ช้าๆ นะ
ยกเขาขึ้น เร็วเข้า
ช้าๆ
ไม่เป็นไร อาร์ตูโร เรียบร้อย
ค่อยๆ ดึงเสื้อเขาขึ้น แบบนี้
อาร์ตูโรป่วยหนัก
ฉันว่าเขาอยู่ได้อีกสามวัน วาสโค อาจนานกว่านั้นสองสามวัน
นายคิดว่าไง
เรื่องอะไร
- พวกเขาจะอยู่ได้นานแค่ไหน - นายต้องการอะไร
บอกมาสิ
นายต้องการอะไร
เราทำทุกอย่างที่ทำได้ในฐานะหมอ โรเบอร์โต
สุดท้ายเราจะกลายเป็นคนขุดหลุมฝังศพ
ฉันรู้ว่ามันยาก
แต่ขานายแข็งแกร่งที่สุดในทีม
นายต้องเดินเพื่อพวกเราที่เหลือ
ส่งบอลมา!
โรเบอร์โต ส่งบอลมา!
ใจเย็นๆ
ตรงนั้น ย้ายเขาไปกันเถอะ
โอเค
วางเขาไว้ตรงนี้
ฉันอยู่นี่ หายใจไว้ อาร์ตูโร เร็วเข้า
ปอดของอาร์ตูโร โนเกอีราเต็มไปด้วยของเหลว
พ่อทนต่อไปไม่ไหว
นั่นแหละ
อย่างนั้นแหละ
กุสตาโวพยายามช่วยเขา
นั่นแหละ
แต่ไม่มีใครหายใจแทนเขาได้
นั่นแหละ
(อาร์ตูโร โนเกอีรา อายุ 21 ปี)
(อาร์ตูโร)
เราต้องพยายามทำทุกอย่างที่ทำได้
พวกเราสี่คนอาสา
เรามุ่งหน้าไปอาร์เจนตินา
เราใส่เสื้อผ้าหลายชั้นมากขึ้น หวังที่จะรอดจากการอยู่ข้างนอกตอนกลางคืน
นูมา!
นุมา เป็นอะไรหรือเปล่า
มันติดเชื้อ
เราต้องกลับไป
เราแบกนูมาไม่ไหวหรอก
- โรเบอร์โต - ฉันจะกลับไปคนเดียว
เครื่องบินอยู่ไม่ไกล
ขอโทษนะ
เกิดอะไรขึ้น นูมา นูมา!
- เกิดอะไรขึ้น - คนอื่นๆ อยู่ไหน
นูมา ตอบฉันสิ พูดอะไรหน่อย นูมา
นายอยู่ที่นี่แล้ว อยู่กับเรา เกิดอะไรขึ้น
พ่อฉัน
- วาสโค เราอยู่นี่ - พ่อ!
- ใจเย็นๆ เราอยู่นี่ มองฉันสิ - แม่ฉันอยู่ไหน
มองฉันสิ พ่อนายอยู่นี่
มองฉันสิ เราอยู่นี่
- พ่อ พ่อ มานี่ - หยุดเถอะ
ใจเย็นๆ
เราอยู่นี่แล้ว
วาสโค
- วาสโค มองฉันสิ - พ่อ!
- ขอบคุณ - ราฟาเอล… ราฟาเอล อีเชวาร์เรน
อีชาวาร์เรน
(ราฟาเอล "วาสโค" อีชาวาร์เรน อายุ 22 ปี)
ผมไม่เข้าใจเลย ฮาเวียร์
ตั้งแต่วินาทีที่เครื่องบินเราตก ผมพยายามช่วยทุกอย่างที่ช่วยได้
ผมพยายาม…
ทำสิ่งที่ถูกต้องมาตลอด
แต่ตอนนี้ขาผมเป็นแบบนี้…
ผมไร้ประโยชน์จริงๆ
ทั้งหมดนี้มันหมายความว่ายังไง
อาร์ตูโร วาสโค และคนอื่นๆ ทุกคนที่ตาย
ลิเลียนาก็พยายามเต็มที่ ตลอดเวลาเลย
ในช่วงที่หิมะถล่ม ตอนอยู่ใต้หิมะ ผมรู้สึกว่าร่างของเธออยู่ข้างใต้ผม
ผมอยู่ลึกลงไปแค่ไม่กี่เซนติเมตร
ผมเลยโผล่หัวออกมาได้
แล้วก็ตะโกนสุดเสียง "ลิเลียนา แข็งใจไว้"
"ผมจะช่วยคุณออกมา ผมยังไม่ตาย"
ผมเห็นพวกเขาเดินเหยียบย่ำเธอ
ผมเลยตะโกนว่า "อย่าเหยียบตรงนั้น"
อย่าเหยียบตรงนั้น ลิเลียน่าอยู่ข้างใต้
เธอออกมาไม่ได้ ถ้าผมไม่ออกมาก่อน
แต่ผมขยับไม่ได้เพราะเท้าผมยันหน้าอกเธออยู่
ถ้าผมพยายามออกมา ผมจะยันเธอจมลึกลงไปอีก
มันมีความหมายตรงไหน นูมา
ตอนเราขุดไปถึงลิเลียนา เธอตายแล้ว
และขณะที่พวกเขาขุดช่วยเพื่อนๆ เราออกมา
คนหนึ่งตาย คนหนึ่งรอด
ผมกอดลิเลียนาแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้
และผมก็รู้สึกถึงความรักที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ผมรู้ว่าผมมีจุดมุ่งหมาย
เอาความรักที่ผมกอดแนบแน่นไว้กับอกผมนั้น
กลับไปให้ลูกๆ ของผม
การตายของเธอไม่ได้สูญเปล่า
แผลนั่นไม่ได้ทำให้คุณไร้ประโยชน์
ไม่มีทางเลย เร็วสิ รอย นายจะช่วยฉันไหมเนี่ย
นันโด
ได้ข่าวว่าตอนนี้นายขี้เกียจ
นายเอาแต่นอนทั้งวัน ทำไมล่ะ
- นายต้องฝึกนะ - นายมาทำอะไรที่นี่
นายต้องไม่เชื่อแน่ๆ
เราเดินไปทางตะวันออกสองสามชั่วโมง
แล้วจู่ๆ เราก็เห็นหางเครื่องบินอยู่ที่หลังเนินเขา
เราคงไม่มีทางหามันเจอแน่
มันพุ่งไปข้างหน้า
ไปที่อีกฝั่ง
เหลือเชื่อจริงๆ
มีกระเป๋าเดินทาง กับเสื้อโค้ตสะอาดๆ เต็มไปหมด
เหล้ารัมหลายขวด
บุหรี่
และช็อกโกแลต
เดี๋ยว อย่ากินกระดาษห่อ
นายจะมาบอกฉันไม่ได้ว่า ฉันกินอะไรได้และกินอะไรไม่ได้
เอ้านี่
นายพูดถูก นูมา
เราอยู่ในสภาพแวดล้อมธรรมชาติทั้งคืน
ปาฏิหาริย์มากที่เรารอดมาได้
แต่เราเจอแบตเตอรี่ของเครื่องบิน
มันอยู่ในหางเครื่องบิน
เอาวิทยุมาที่นี่ง่ายกว่า
นายเห็นรอยซ่อมวิทยุพกพานั่นไหม
โรเบอร์โตคิดว่าเขาซ่อมวิทยุจากเครื่องบินได้
เราจะกลับไปที่นั่น
เราต้องลองดู
นันโด โรเบอร์โต ตินติน และรอย ไปที่หางเครื่องบิน
ผมอยากไปกับพวกเขาได้จริงๆ
รอยอ่อนแอมากและไม่คิดว่าวิทยุจะใช้งานได้
เร็วเข้า รอย เรามีเวลาไม่มาก
เขากลัวมาก
แต่เขาทำมันเพื่อคนทั้งกลุ่ม
- ไม่อยากเชื่อเลย - เก่งมาก รอย
หนึ่ง ซี หก ศูนย์ หนึ่ง
บี ไม่ใช่เส้นนั้น เส้นไหนเนี่ย
- หนึ่ง เจ็ด เส้นนี้ - เจ็ด
ถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ
แล้วจะทำไง
เราก็จะเดินทางกันต่อ
ใช่ไหม โรเบอร์โต
ไปทางตะวันตก ไปชิลี
ฮัลโหล
เราคือชาวอุรุกวัยที่เครื่องบินตก ในเทือกเขาแอนดีส ได้ยินไหม
เราอยู่ที่นี่
ฮัลโหล
ทุกวันที่ผ่านไป เราสูญเสียชีวิตที่เราเหลืออยู่มากขึ้น
ค่อยๆ นะ
อาหารไม่เพียงพอ เราเลยต้องฉีกเนื้อติดกระดูกกิน
สิ่งที่ไม่เคยอยู่ในความคิด
ตอนนี้กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
และเราก็เลิกใส่ใจ
เถอะน่า
เอ้านี่ กินหน่อยสิ
นายต้องกินนะ นูมา
กินครึ่งนึง
อย่ายอมแพ้ตอนนี้
ฉันไม่ได้ยอมแพ้ ปันโช
ฉันกำลังจะตาย
และมันก็เจ็บปวด
ที่ช่วยพวกนายไม่ได้อีกแล้ว
เหลวไหลน่า
ห่วงตัวเองเถอะ
ห่วงตัวเองเหรอ
ดูฉันสิ
ฉันอายุ 25 ปีนะ ปันโช
ฉันมีอนาคตทั้งชีวิตรออยู่ ฉันมีอะไรต้องทำอีกเยอะ
ฉันอยากเจอพี่น้องของฉันอีกครั้ง
ฉันอยากเจอพ่อแม่ฉัน
ฉันอยากเต้นรำ
- นายไม่เคยเต้นรำ - ฉันรู้
แต่ตอนนี้ฉันอยากเต้น
ฉันอยากทำทุกอย่าง ปันโช
ฉันอยากหัวเราะ
- ฉันอยากร้องไห้ - งั้นก็ร้องไห้สิ
- ฉันร้องไม่ออก - ร้องสิ
เร็วสิ ร้องไห้เลย
ร้องไห้กับฉัน
นายหัวเราะทำไม
ร้องไห้กับฉันสิ เร็วเข้า
ระบายมันออกมา
ร้องไห้สิ เด็กโง่
ร้องเลย
นันโด มาดูสิ
- อะไรน่ะ - มันกันน้ำ
เราใช้มันได้ใช่ไหม
มันหุ้มท่อไว้
- มีอีกไหม - มี เพียบเลย
หนึ่งซี
ไม่!
(วันนี้ 29 พฤศจิกายน 1972)
(มีผู้รอดชีวิตอีก 17 คนอยู่ข้างบน)
(ในเครื่องบินอุรุกวัยที่ตกในเทือกเขา)
เกิดอะไรขึ้น
วิทยุใช้งานไม่ได้
เราเจอผ้าผืนนี้
- มันคืออะไร - ผ้ากันน้ำ
- เราทำเสื้อกั๊กได้ - ไม่ใช่เสื้อกั๊ก ตินติน
- ถุงนอน - ถ้าใช้มัน เรารอดอยู่ข้างนอกตอนกลางคืนได้
เรามีผ้ามากพอ
เราทำถุงนอนใบใหญ่ได้
เราจะไปเมื่อไหร่ โรเบอร์โต
โรเบอร์โต
เมื่อไหร่
ถุงนอนเสร็จเมื่อไหร่ก็ไปเลย
ห้าสิบแปดวันหลังการหายไป
ของเครื่องบินแฟร์ไชลด์ 571 ของกองทัพอากาศอุรุกวัย
กับผู้โดยสาร 40 คนและลูกเรือห้าคน
ที่เช่าเหมาลำไปส่งทีมรักบี้โอลด์ คริสเตียนส์
และเพื่อนๆ ของพวกเขาที่ชิลี
กองทัพอากาศได้เตรียมเครื่องบินซี 47
ที่จะเริ่มการค้นหาอีกครั้งในเทือกเขาแอนดีส
โรเบอร์โต กลับไปเริ่มใหม่ก็ไม่มีประโยชน์
พวกเขาบอกว่าจะค้นหาเรา
ใช่ ไอ้พวกงั่งบางคน บินอยู่เหนือหัวเราแต่กลับไม่เห็นเรา
พวกเขาจะมาค้นหาศพ
- เราอยู่ที่นี่มาสองเดือนแล้ว - สองเดือน โรเบอร์โต
นายยังคิดว่า พวกเขาเชื่อว่าเรายังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ
- เรายังมีชีวิตอยู่ - มีชีวิตอยู่เหรอ
ดูสภาพเราสิ
ดูเขาสิ
แบบนี้เรียกว่ามีชีวิตอยู่เหรอ
การสวดภาวนาไม่ช่วยให้เราออกไปจากที่นี่ได้
นายจะนอนบนภูเขาในถุงนอนนี่เหรอ
ทำอะไรน่ะ โรเบอร์โต
- หยุดนะ - โรเบอร์โต
นึกว่านายชอบซะอีก
ทุกคน
มองทางนี้ ได้เวลาถ่ายรูปแล้ว
ตินตินรบเร้าที่จะถ่ายรูป
ราวกับว่าเขากำลัง จับภาพการเดินทางที่เขาจะกลับจากมัน
อยากรู้จังว่าถ่ายรูปพวกนั้นไปให้ใคร
ให้เราเหรอ
ยิ้มสิ บ้าจริง
ผมจะไม่ได้มีชีวิตอยู่เห็นมัน
เร็วสิ ยังไงเราก็ยังยิ้มได้
อาจถ่ายมันไปให้ครอบครัวของเรา
หรือให้คนอื่นที่คิดถึงเรา
ดูรูปที่เราถ่ายไว้ในอดีต
คาร์โลส มองกล้องสิ
เมื่อได้เห็นเรา เราจะมีชีวิตอีกครั้งในความทรงจำของพวกเขา
เพราะพวกเขาจะถามตัวเอง
เหมือนที่เราถามตัวเองตอนนี้
"เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา"
เกิดอะไรขึ้นกับเรา
เราเป็นใครในเทือกเขานี้
นันโด
ฉันอยากบอกนายว่า นายได้รับอนุญาตให้ใช้ร่างของฉัน
นูมา อย่าพูดอย่างนั้นสิ
ฉันรู้ว่าฉันไม่รอดกลับไปแน่
อย่าพูดอย่างนั้น
มันเป็นเรื่องจริง
แต่ไม่เป็นไร
ฉันทำใจยอมรับมันได้แล้ว
ฉันพร้อมสำหรับอะไรก็ตามที่จะเกิดขึ้น
เราทั้งคู่พร้อมแล้ว
และฉันก็ดีใจมาก
ที่รู้ว่าพวกนายทุกคนจะรอด
นั่นทำให้ฉันมีความสุข นันโด
ขอบคุณนะ
(นูมา ตูร์คัตติ อายุ 25 ปี)
ผมชื่อนูมา
ผมตายวันที่ 11 ธันวาคม 1972
ตอนที่ผมหลับ
(ไม่มีความรักใดที่ยิ่งใหญ่ไปกว่า การสละชีวิตเพื่อเพื่อน)
เราจะไปกันพรุ่งนี้เลย
นายทำได้
โชคดีนะ โรเบอร์โต
- ขอบคุณ - เช่นกัน
ขอกอดอีกที
คาร์ลิโตส
ว่าไง เพื่อน
นายใช้ร่างแม่ฉันกับซูซี่ได้นะ
เยี่ยมเลย!
- เร็วเข้า ทุกคน - ลุยเลย เพื่อน
- โชคดีนะ - โชคดี
มองซ้ายมองขวานะก่อนจะข้ามถนน
และก็อย่าลืมเราล่ะ
- เราจะรออยู่ที่นี่ - ค่อยๆ เดินไปทีละก้าว
ลุยเลย ทุกคน!
(วันที่ 61 เดินทางสู่ตะวันตก ชิลี)
นันโด
หาที่สำหรับถุงนอนกันเถอะ
เราต้องปีนให้สูงขึ้นไปอีกหน่อย
เราขึ้นไม่ถึงยอดเขาหรอก
ฉันจะอยู่ตรงกลาง
มันสวยมากเลย
น่าเสียดายที่เราตายกันหมด
ฉันจะไม่กลับไป
แอนดีสยาวไกลไม่รู้จบไม่ได้หรอก หิมะต้องสิ้นสุดตรงไหนสักที่แน่
ทะเลอยู่ตรงนั้นแหละ
- นายพูดแบบนั้นตลอด - ดูสิว่าเราอยู่ที่ไหน
หลังจากเราปีนมาถึงที่นี่
ทุกอย่างอยู่ที่เท้าเรา
เราแค่ต้องข้ามหุบเขาไป มันจะใช้เวลานานสักแค่ไหนกัน
สิบวันเหรอ สิบสองวันเหรอ
เรามีอาหารแค่สัปดาห์เดียว
นายอยากทำอะไรล่ะ
เดินไปกับฉัน…
หรือรอในเครื่องบิน
นายกำลังขอให้ฉันตายกับนาย
ฉันกำลังขอให้นายไปกับฉัน
ดูตรงนั้นสิ เห็นยอดเขาสองยอดนั่นไหม
ตรงกลางมันเหมือนหน้าอกคู่หนึ่ง
ที่นั่นไม่มีหิมะ
เห็นไหม นั่นแหละชิลี
นายเห็นไหม
ฉันเห็นแล้ว
ขอบคุณนะ
ระวังตัวด้วยนะ
นันโดกับโรเบอร์โตมุ่งหน้าต่อไปทางตะวันตก
เราตัดสินใจว่าผมควรเดินทางกลับ พวกเขาจะได้มีอาหารกินนานขึ้น
มองจากบนนั้น เราเห็นยอดเขาที่ต่ำกว่า
มันเป็นสีน้ำตาล
ที่นั่นไม่มีหิมะ
พวกเขาไม่เป็นไรแน่ มีอาหารมากพอสำหรับสิบวัน
ไม่มีอะไรหยุดพวกเขาได้
หุบเขา
โรเบอร์โต!
นันโด
เฮ่!
เฮ่! ช่วยเราด้วย ได้โปรด
เรามาจากเครื่องบินที่ตกในเทือกเขา
- เฮ่! - เราหิวมากเลย
(หน่วยกู้ภัยทางอากาศ)
(ผมมาจากเครื่องบิน)
"ผมมาจากเครื่องบินที่ตกในเทือกเขา"
"ผมเป็นชาวอุรุกวัย"
"เราเดินมาสิบวันแล้ว"
"มีผู้บาดเจ็บ 14 คนถูกทิ้งไว้ในเครื่องบิน"
"เราต้องออกไปจากที่นี่โดยเร็ว แต่ไม่รู้จะทำยังไง"
โทรแจ้งจากซันเฟอร์นันโด
"เราไม่มีอาหารเลย"
"เราอ่อนแอ"
- "เมื่อไหร่คุณจะมาช่วยเรา" - "เมื่อไหร่คุณจะมาช่วยเรา"
"ได้โปรดเถอะ เราเดินไม่ไหวด้วยซ้ำ เราอยู่ที่ไหน"
เราขอขัดจังหวะการออกอากาศนี้ เพื่อรายงานข้อมูลเพิ่มเติม
เกี่ยวกับเรื่องที่เราพูดถึงเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
เราทราบชื่อชายหนุ่มผู้รอดชีวิตสองคน
จากเครื่องบินอุรุกวัย ที่ตกในเทือกเขาแอนดีสเมื่อ 71 วันก่อนแล้ว
พวกเขาคือโรเบอร์โต คาเนสซ่า และเฟอร์นันโด ปาร์ราโด
(กองทัพอากาศชิลี)
(วันที่ 71 22 ธันวาคม 1972)
เอามานี่
ดูดีนี่
(อัลวาโร่)
เราจะทำยังไงกับกระดูกพวกนี้ดี
(วาสโค)
(อาร์ตูโร)
(แดเนียล ชอว์ อูริโอสเต้)
(มาร์เซโล)
ผมจะบอกชื่อคนที่อยู่ที่นั่น
ได้ยินผมไหม
พูดแต่ละชื่อสองรอบนะ
พูดชื่อละสองครั้ง
โรเบอร์โต คาเนสซ่า
กุสตาโว เซอร์บิโน
เอดัวร์โด เอสตราอุช
อัลวาโร่ มันจิโน่
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด
อันโตนิโอ วิซินติน
เปโดร อัลกอร์ต้า
อัลเฟรโด เดลกาโด
รอย ฮาร์ลีย์
โฮเซ่ ลูอิส อินเซียร์เต้
รามอน ซาเบยา
ฮาเวียร์ เมโธล
คาร์ลิโตส มิเกล ปาเอซ ลูกชายผม
โรเบอร์โต ฟรองซัวส์
แดเนียล เฟอร์นันเดซ
อโดลโฟ เอสตราอุช
พวกเขาอยู่นั่น
พวกเขาทุกคนอยู่ตรงนั้น
ทุกคนเลย
เราจะกลับบ้านกันแล้ว
เร็วเข้า ฮาเวียร์ ไปกันเถอะ
เร็วเข้า รอย ลุกขึ้น
เร็วเข้า กุสตาโว
ทิ้งมันไว้ ถอยไป!
- หมายความว่าไง - เรารับน้ำหนักมากกว่านี้ไม่ได้
เร็วเข้า!
- กุสตาโว ไปกันเถอะ - ไม่ ฉันไม่ไปถ้าไม่มีกระเป๋านี่ไปด้วย
ขึ้นมา จะไปไหน
ก็ได้ เอาขึ้นมาเลย
ขึ้นมา
เร็วเข้า ขึ้นมา
ขึ้นมา
วันที่ 22 ธันวาคม ผู้รอดชีวิต 16 คนกลับจากเทือกเขาแอนดีส
วันนี้เสียงของผมออกมาด้วยคำพูดของพวกเขา
มันบอกว่าเราทุกคนเล่นบทของเรายังไง
นี่คือเรื่องราวของเรา
แม่
ปาฏิหาริย์จริงๆ
- หมายความว่าไงปาฏิหาริย์ แม่ครับ - ปาฏิหาริย์จริงๆ
ปาฏิหาริย์อะไร
(โรงพยาบาลซันฮวนเดดิโอส)
การกลับบ้านทำให้รู้สึกดีใจอย่างท่วมท้น
ฝูงชนมาทำอะไรกันที่นี่
ทุกคนอยากใกล้ชิดกับเพื่อนๆ ผม สัมผัสพวกเขา ฟังรายละเอียด
"เกิดอะไรขึ้นในเทือกเขา"
เย่!
นักข่าวถาม มีกล้องและไมโครโฟนเต็มไปหมด
หมอก็ถาม มีการตรวจร่างกายและเครื่องมือแพทย์
พวกเขาเห็นอะไร
พวกเขากลัวเสื้อผ้าสกปรก
โครงกระดูกของพวกเขาที่ถูกแดดเผา
คราบสกปรกบนผิวหนัง
นันโด!
หนังสือพิมพ์เขียนถึงวีรบุรุษแห่งเทือกเขาแอนดีส
ผู้ที่กลับจากความตายสู่อ้อมกอดของพ่อ
แม่ของพวกเขา…
ลูกดูเหมือนคนแก่เลย
แฟนของพวกเขา
และลูกๆ ของพวกเขา
แต่พวกเขาไม่ได้รู้สึกว่าเป็นวีรบุรุษ
พวกเขาตายแล้วเหมือนพวกเรา
แค่พวกเขาได้กลับบ้านเท่านั้น
และเมื่อพวกเขานึกถึงเรา
พวกเขาถามตัวเองว่า "ทำไมเราไม่กลับมาด้วยกัน"
"ทั้งหมดนี้มันหมายความว่ายังไง"
มีแต่คุณเท่านั้นที่บอกได้
คุณทุกคนคือคำตอบ
ดูแลกันและกันต่อไป
และบอกทุกคนว่าเราทำอะไรในเทือกเขา
(หิมะโหด คนทรหด)
(สร้างจากหนังสือหิมะโหด คนทรหด ของปาโบล เบียร์ซี)
คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง