1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:30,750 --> 00:00:31,625
ดี

4
00:00:32,583 --> 00:00:35,750
ตอนนี้เรามาอยู่ในกระท่อมเขียนหนังสือ

5
00:00:36,708 --> 00:00:38,916
ผมอยู่ในกระท่อมนี้มา 30 ปีแล้ว

6
00:00:38,916 --> 00:00:41,333
(เรื่องเล่าหรรษาของเฮนรี่ ชูการ์
โดยโรอัลด์ ดาห์ล)

7
00:00:41,333 --> 00:00:42,916
เรื่องสําคัญ ก่อนจะเริ่ม

8
00:00:42,916 --> 00:00:47,458
ผมต้องเตรียมสิ่งของที่จะต้องใช้ไว้รอบตัว

9
00:00:48,083 --> 00:00:52,208
แน่นอนต้องมีบุหรี่ มีกาแฟ มีช็อกโกแลต

10
00:00:53,958 --> 00:00:57,875
และต้องเหลาดินสอให้แหลมก่อนจะเริ่มเขียน

11
00:00:59,916 --> 00:01:03,458
ผมใช้ดินสอทั้งหมดหกแท่ง
แล้วก็จะทําความสะอาดกระดานรองเขียน

12
00:01:05,666 --> 00:01:07,083
ดูสิว่ามีขี้ยางลบเยอะไปหมด

13
00:01:08,833 --> 00:01:09,666
เอ้า

14
00:01:11,958 --> 00:01:13,875
เมื่อสิ้นพิธีก็เห็นจะเริ่มได้

15
00:01:17,125 --> 00:01:20,708
ปกติแล้วจะต้องแก้งานเก่าเล็กน้อย

16
00:01:23,458 --> 00:01:24,291
ใช่

17
00:01:29,541 --> 00:01:30,375
มัน...

18
00:01:34,250 --> 00:01:38,041
เฮนรี่ ชูการ์อายุ 41 ปีเต็ม โสดและรวย

19
00:01:38,666 --> 00:01:41,625
เขารวยเพราะมีคุณพ่อร่ํารวยที่ตายไปแล้ว

20
00:01:41,625 --> 00:01:45,791
โสดเพราะเขาเห็นแก่ตัว
เกินกว่าจะแบ่งทรัพย์สมบัติกับภรรยา

21
00:01:45,791 --> 00:01:47,583
เขาสูง 188 เซนติเมตร

22
00:01:47,583 --> 00:01:50,291
และไม่ได้หล่อเหลาขนาดที่ตัวเองคิด

23
00:01:50,291 --> 00:01:52,958
เขาใส่ใจลงรายละเอียด
กับเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายมาก

24
00:01:52,958 --> 00:01:55,250
ตัดสูทกับช่างตัดสูทหรูราคาแพงระยับ

25
00:01:55,250 --> 00:01:58,666
ตัดเสื้อเชิ้ตกับช่างเสื้อ
และตัดรองเท้าบูตกับช่างรองเท้า

26
00:01:58,666 --> 00:02:01,583
ช่างตัดผมจะเล็มทรงผมให้เขาทุกๆ สิบวัน

27
00:02:01,583 --> 00:02:04,458
ในช่วงเดียวกันนั้นเขาจะทําเล็บไปด้วย

28
00:02:04,458 --> 00:02:06,083
เขาขับรถยนต์เฟอร์รารี่

29
00:02:06,083 --> 00:02:08,666
ซึ่งราคาเกือบเท่ากับกระท่อมชนบทสักหลัง

30
00:02:10,291 --> 00:02:11,583
เพื่อนทุกคนของเขาร่ํารวย

31
00:02:11,583 --> 00:02:14,000
และเกิดมาทั้งชีวิต
เขาไม่เคยต้องทํางานแม้แต่วันเดียว

32
00:02:15,000 --> 00:02:19,500
เราจะพบคนอย่างเฮนรี่ ชูการ์
ใช้ชีวิตล่องลอยเป็นสาหร่ายทั่วโลก

33
00:02:19,500 --> 00:02:23,291
จะเรียกว่าเป็นคนชั่วก็คงไม่ใช่
แต่เรียกเป็นคนดีก็ไม่ได้อีก

34
00:02:24,458 --> 00:02:26,416
คนพวกนี้เป็นแค่ของประดับโลก

35
00:02:28,375 --> 00:02:30,625
แต่แน่นอน พวกคนรวยแบบเฮนรี่ทุกคน

36
00:02:30,625 --> 00:02:34,875
มีนิสัยประหลาดอย่างหนึ่งเหมือนกัน
คือปรารถนายิ่งยวดที่จะให้ตัวเองรวยขึ้น

37
00:02:35,791 --> 00:02:38,625
เงินสิบล้านไม่เคยพอ 20 ล้านก็ไม่พอ

38
00:02:38,625 --> 00:02:41,583
ทุกคนล้วนเป็นทุกข์
กับการโหยหาอยากได้เงินเพิ่มไม่รู้จักพอ

39
00:02:41,583 --> 00:02:45,250
และผวานักหากเช้าวันหนึ่งจะตื่นขึ้นมา
โดยพบว่าไม่เหลือเงินในธนาคารแล้ว

40
00:02:45,250 --> 00:02:48,583
{\an8}คนพวกนี้จะใช้วิธีมากมายหลายหลาก
ในการเพิ่มมูลค่าสมบัติที่มี

41
00:02:48,583 --> 00:02:51,333
{\an8}บ้างก็ซื้อหุ้นลงกองทุน
แล้วนั่งดูมูลค่าขึ้นลง

42
00:02:51,333 --> 00:02:56,333
{\an8}บ้างซื้อที่ดิน งานศิลป์หรือเพชรนิลจินดา
บ้างก็เล่นการพนัน รูเลตต์ แบล็คแจ็ค เล่นม้า

43
00:02:56,333 --> 00:02:58,416
{\an8}แต่ก็มีบ้างบางคนที่พนันมันเสียทุกอย่าง

44
00:02:58,416 --> 00:03:02,541
{\an8}เฮนรี่ ชูการ์เป็นหนึ่งในพวกนั้น
แถมยังไม่ยั่นหากจะต้องโกงใครเสียด้วย

45
00:03:03,458 --> 00:03:04,458
{\an8}สุดสัปดาห์ในฤดูร้อนหนึ่ง

46
00:03:04,458 --> 00:03:08,166
{\an8}เฮนรี่ขับรถจากลอนดอนไปยังบ้านชนบท
เพื่อไปอยู่กับเซอร์วิลเลียม ดับเบิ้ลยู

47
00:03:08,166 --> 00:03:10,583
บ้านหลังนั้นงามเหลือใจ
ภูมิทัศน์รอบด้านก็สวยไม่แพ้กัน

48
00:03:10,583 --> 00:03:14,166
แต่เมื่อวันเสาร์ที่เฮนรี่ไปถึงนั้น
คฤหาสน์กลับโดนฝนกระหน่ํา

49
00:03:14,166 --> 00:03:17,458
ทั้งเจ้าบ้านและแขกคนอื่นๆ
ฆ่าเวลาช่วงบ่ายนั้นด้วยการเล่นเกม

50
00:03:17,458 --> 00:03:21,708
ขณะที่เฮนรี่ได้แต่นั่งบึ้งตึง
มองเม็ดฝนสาดกระทบหน้าต่าง

51
00:03:21,708 --> 00:03:25,041
เฮนรี่เดินเตร่ออกจากห้องนั่งเล่น
เข้าไปยังโถงด้านหน้า

52
00:03:25,041 --> 00:03:29,375
เขาเดินไร้จุดหมายไปทั่วบ้าน
สุดท้ายก็ไปถึงห้องหนังสือโดยไม่รู้ตัว

53
00:03:32,250 --> 00:03:35,916
คุณพ่อเซอร์วิลเลียมคือนักสะสมหนังสือคนสําคัญ
ดังนั้นผนังทั้งสี่ของห้องมหึมานี้

54
00:03:35,916 --> 00:03:39,291
จึงเต็มไปด้วยหนังสือปกหนังโบราณงดงาม
เรียงรายตั้งแต่พื้นจรดเพดาน

55
00:03:39,291 --> 00:03:40,708
เฮนรี่ ชูการ์ไม่สนใจหรอก

56
00:03:40,708 --> 00:03:44,166
เขาอ่านแต่นิยายนักสืบหรือเรื่องสยองขวัญ
ในนี้หาอะไรแบบนั้นไม่ได้

57
00:03:44,166 --> 00:03:45,333
เขาเกือบกลับออกไปแล้ว

58
00:03:45,333 --> 00:03:48,500
เมื่อสายตาสะดุด
หยุดอยู่กับสิ่งที่โดดเด่นจากเล่มอื่นๆ

59
00:03:48,500 --> 00:03:50,458
หนังสือเล่มบางจนเขาคงไม่ทันสังเกต

60
00:03:50,458 --> 00:03:53,541
หากมันไม่ได้แหลมโผล่ออกมา
จากหนังสือที่ขนาบทั้งสองด้าน

61
00:03:53,541 --> 00:03:55,166
เขาหยิบเล่มนั้นออกมาจากชั้น

62
00:03:55,166 --> 00:03:56,291
อันที่จริงมันเป็นเพียง

63
00:03:56,291 --> 00:03:59,166
สมุดแบบฝึกหัดปกแข็ง
แบบที่เด็กๆ ใช้กันในโรงเรียน

64
00:03:59,166 --> 00:04:01,833
ปกเป็นสีน้ําเงินเข้ม แต่ไม่มีอะไรเขียนไว้บนนั้น

65
00:04:01,833 --> 00:04:05,750
ที่หน้าแรกมีลายมือเขียนด้วยหมึกสีดํา
เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ ตัวบรรจงชัดเจน

66
00:04:05,750 --> 00:04:07,083
(รายงานเรื่องอิมแดด ข่าน)

67
00:04:07,083 --> 00:04:10,166
(ชายผู้มองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้ตา
โดยคุณหมอแซต.แซต. แชตเตอร์จี)

68
00:04:10,166 --> 00:04:12,416
แปลกจริง ประหลาดจัง นี่อะไรกัน

69
00:04:13,291 --> 00:04:16,750
เขาทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้เท้าแขน
และเริ่มอ่านตั้งแต่หน้าแรก

70
00:04:16,750 --> 00:04:20,708
เรื่องต่อไปนี้คือสิ่งที่เฮนรี่
ได้อ่านจากสมุดแบบฝึกหัดสีน้ําเงินบางๆ เล่มนั้น

71
00:04:24,958 --> 00:04:28,916
ผมชื่อแซต.แซต. แชตเตอร์จี หัวหน้าศัลยแพทย์
ที่โรงพยาบาลลอร์ดส์แอนด์เลดี้ส์ กรุงกัลกัตตา

72
00:04:28,916 --> 00:04:31,083
เช้าวันที่ 2 ธันวาคม 1935

73
00:04:31,083 --> 00:04:33,291
ขณะที่ผมนั่งจิบชาในห้องพักแพทย์

74
00:04:33,291 --> 00:04:36,916
โดยมีแพทย์อีกสามท่านนั่งอยู่กับผม
นพ.มาร์แชลล์ นพ.มิตรา และนพ.แมคฟาร์เลน

75
00:04:36,916 --> 00:04:38,500
จู่ๆ มีเสียงเคาะประตู

76
00:04:38,500 --> 00:04:39,750
"เชิญเข้ามาได้" ผมตอบ

77
00:04:41,458 --> 00:04:44,750
ขออนุญาตครับ
ผมมีเรื่องอยากให้พวกท่านช่วยสักหน่อย

78
00:04:44,750 --> 00:04:46,500
"นี่เป็นห้องพักส่วนตัว" ผมตอบ

79
00:04:46,500 --> 00:04:48,750
ผมทราบ ขออภัยจริงๆ ที่บุกเข้ามาแบบนี้

80
00:04:48,750 --> 00:04:51,791
แต่ผมคิดว่าผมมีสิ่งน่าสนใจมาให้ทุกท่านได้ชม

81
00:04:51,791 --> 00:04:54,208
เราทั้งสี่รู้สึกรําคาญไม่ใช่น้อย
จึงไม่ได้ตอบว่ากระไร

82
00:04:55,208 --> 00:04:59,375
ทุกท่าน ผมเป็นคนที่สามารถมองเห็นทุกสิ่ง
โดยไม่ต้องใช้ดวงตา

83
00:05:00,166 --> 00:05:01,666
เขาเป็นชายร่างเล็ก อายุราว 60

84
00:05:01,666 --> 00:05:05,375
หนวดขาวโพลน
แต่มีขนหูสีดําหยาบๆ ประหลาดยาวออกมานอกหู

85
00:05:05,375 --> 00:05:08,291
คุณจะพันผ้าพันแผลแบบไหนก็ได้
รอบศีรษะผมสัก 50 รอบ

86
00:05:08,291 --> 00:05:10,500
แต่ผมก็จะสามารถอ่านหนังสือให้ฟังได้

87
00:05:10,500 --> 00:05:14,166
เขาพูดอย่างจริงจังที่สุด
จนกระทั่งผมรู้สึกเริ่มอยากรู้อยากเห็น

88
00:05:14,166 --> 00:05:15,250
เชิญเข้ามาครับ

89
00:05:22,166 --> 00:05:25,791
เอาละ คุณหมอมาร์แชลล์ชูกี่นิ้ว

90
00:05:25,791 --> 00:05:27,291
- เจ็ด
- "ลองใหม่" ผมตอบ

91
00:05:27,291 --> 00:05:28,750
- เก้า
- "ลองใหม่" ผมตอบ

92
00:05:28,750 --> 00:05:29,833
- สาม
- ลองใหม่...

93
00:05:29,833 --> 00:05:31,291
- สามอีกครั้ง
- ลองใหม่

94
00:05:32,250 --> 00:05:33,166
ไม่ได้ชูนิ้วเลย

95
00:05:35,458 --> 00:05:36,333
คุณเล่นกลอะไร

96
00:05:36,333 --> 00:05:40,333
ไม่ได้มีกลอะไร นี่เป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน
ที่ผมสามารถทําได้หลังจากฝึกมาหลายปี

97
00:05:40,333 --> 00:05:41,708
ฝึกแบบไหนกัน

98
00:05:41,708 --> 00:05:44,208
ขออภัยครับ แต่นั่นเป็นเรื่องส่วนตัว

99
00:05:45,125 --> 00:05:46,291
แล้วจะให้เราช่วยอะไร

100
00:05:46,291 --> 00:05:49,333
ผมทํางานในคณะละครเร่
เราเพิ่งมาถึงกัลกัตตากันวันนี้

101
00:05:49,333 --> 00:05:52,791
คืนนี้จะเปิดการแสดงรอบแรก
ที่รอยัลพาเลซฮอลล์

102
00:05:52,791 --> 00:05:54,375
ในสูจิบัตรเขียนชื่อผมไว้ว่า

103
00:05:54,375 --> 00:05:56,708
อิมแดด ข่าน
ชายผู้มองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้ตา

104
00:05:56,708 --> 00:05:58,750
ทุกครั้งที่คณะของเราไปถึงเมืองใหม่

105
00:05:58,750 --> 00:06:00,250
ผมจะไปที่โรงพยาบาลใหญ่ที่สุด

106
00:06:00,250 --> 00:06:03,791
ขอให้คุณหมอที่นั่นพันผ้าปิดตาผม
อย่างแน่นหนาแบบมืออาชีพที่สุด

107
00:06:03,791 --> 00:06:06,125
จําเป็นมากที่งานนี้ต้องเป็นหน้าที่ของหมอ

108
00:06:06,125 --> 00:06:08,208
ไม่อย่างนั้นคนอาจคิดว่าผมหลอกเขา

109
00:06:08,208 --> 00:06:11,041
จากนั้นผมจะเดินออกไป
และทําเรื่องอันตรายให้คนเห็น

110
00:06:11,041 --> 00:06:12,333
ผมมองหน้าแพทย์ทั้งสามท่าน

111
00:06:12,333 --> 00:06:15,458
นพ.มิตราและนพ.แมคฟาร์เลน
ต้องกลับไปดูแลคนไข้ เชิญเลย

112
00:06:15,458 --> 00:06:18,541
- แต่คุณหมอมาร์แชลล์กล่าวว่า...
- ลองก็ได้ มาทําให้มันถูกต้อง

113
00:06:18,541 --> 00:06:20,708
จนแน่ใจที่สุดว่าเขาจะไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

114
00:06:20,708 --> 00:06:23,208
ขอบพระคุณมากครับ
อยากทําอะไรเชิญได้เลย

115
00:06:23,208 --> 00:06:25,000
"ก่อนจะพันผ้าให้เขา" ผมบอก

116
00:06:25,000 --> 00:06:27,250
"หาอะไรนุ่มๆ แต่แน่นหนา
มาปิดเบ้าตาเสียก่อน"

117
00:06:27,250 --> 00:06:29,500
- แป้งขนมปัง
- เยี่ยม ไปที่ห้องขนมโรงพยาบาล

118
00:06:29,500 --> 00:06:31,375
ระหว่างที่ผมพาไปปิดเปลือกตาที่ห้องตรวจ

119
00:06:31,375 --> 00:06:33,916
ผมพาอิมแดด ข่านเดินตามทางเดินยาว
สู่ห้องตรวจคนไข้

120
00:06:33,916 --> 00:06:35,250
"นอนบนเตียงครับ" ผมบอก

121
00:06:35,250 --> 00:06:37,666
ผมหยิบขวดน้ํายาคอลโลเดียนเล็กๆ ออกมาจากตู้

122
00:06:37,666 --> 00:06:39,916
ผมจะใช้น้ํายานี้เป็นกาวเชื่อมเปลือกตาบนล่าง

123
00:06:39,916 --> 00:06:41,291
แล้วจะล้างออกยังไง

124
00:06:41,291 --> 00:06:44,833
แค่ค่อยๆ ใช้แอลกอฮอล์เช็ดใต้ขนตา
สารจะละลายไปเอง

125
00:06:44,833 --> 00:06:47,583
หลับตาไว้ก่อนระหว่างที่รอให้สารแข็งตัว

126
00:06:47,583 --> 00:06:48,625
ผ่านไปสองนาทีแล้ว

127
00:06:48,625 --> 00:06:51,041
"ลองลืมตา" ผมบอก แน่นอน เขาทําไม่ได้

128
00:06:51,041 --> 00:06:55,000
ผมรับแป้งขนมปังจากคุณหมอมาร์แชลล์หนึ่งก้อน
มาโบกปิดทับตาของอิมแดด ข่าน

129
00:06:55,000 --> 00:06:56,333
ผมปิดเข้าไปทั้งเบ้าตา

130
00:06:56,333 --> 00:06:59,000
และปล่อยให้แป้งทับออกมาถึงผิวรอบๆ

131
00:06:59,000 --> 00:07:00,791
ผมทําแบบเดียวกันกับตาอีกข้าง

132
00:07:00,791 --> 00:07:02,583
ก่อนจะรีดขอบแป้งอย่างแรง

133
00:07:02,583 --> 00:07:04,166
"ไม่กดเจ็บเกินไปใช่ไหม" ผมถาม

134
00:07:04,166 --> 00:07:05,416
ไม่เลยครับ ขอบคุณ

135
00:07:05,416 --> 00:07:07,291
"คุณพันผ้า" ผมบอกคุณหมอมาร์แชลล์

136
00:07:07,291 --> 00:07:09,000
นิ้วของผมเหนียวหนับไปหมด

137
00:07:09,000 --> 00:07:11,833
ยินดี เราจะวางนี่ก่อน

138
00:07:11,833 --> 00:07:15,333
คุณหมอมาร์แชลล์วางก้อนสําลีหนา
บนเบ้าตาที่มีแป้งขนมปังปิดอยู่แล้วของอิมแดด

139
00:07:15,333 --> 00:07:16,375
มันติดหนับตรงนั้น

140
00:07:16,375 --> 00:07:17,416
ลุกขึ้นนั่งครับ

141
00:07:18,125 --> 00:07:21,416
คุณหมอมาร์แชลล์พันผ้าพันแผลกว้างสามนิ้ว
รอบทั้งใบหน้าและศีรษะของเขา

142
00:07:21,416 --> 00:07:23,833
รบกวนเหลือจมูกไว้ให้ผมหายใจด้วย

143
00:07:23,833 --> 00:07:24,750
ได้สิ

144
00:07:25,750 --> 00:07:28,500
ขออภัย อาจจะแน่นสักหน่อย

145
00:07:31,166 --> 00:07:32,166
เป็นอย่างไรบ้าง

146
00:07:32,166 --> 00:07:33,250
"เยี่ยมมาก" ผมตอบ

147
00:07:33,250 --> 00:07:35,708
ดูเหมือนชายที่เพิ่งผ่านการผ่าสมองมาอย่างหนัก

148
00:07:35,708 --> 00:07:36,666
รู้สึกเป็นอย่างไร

149
00:07:36,666 --> 00:07:37,833
รู้สึกดีมากๆ

150
00:07:37,833 --> 00:07:40,916
ผมต้องชื่นชมคุณหมอทั้งสอง
ที่ทําการอย่างละเอียดถี่ถ้วนเช่นนี้

151
00:07:40,916 --> 00:07:44,166
อิมแดด ข่านลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปที่ประตู

152
00:07:51,291 --> 00:07:54,458
อุบ๊ะ! เห็นหรือเปล่า
เขาวางมือบนลูกบิดประตูแม่นแท้ๆ!

153
00:07:54,458 --> 00:07:55,958
คุณหมอมาร์แชลล์หยุดยิ้มได้แล้ว

154
00:07:56,541 --> 00:07:59,583
อิมแดดเดินไปตามทางเดินอย่างปกติที่สุด
ติดจะเดินเร็วเสียด้วยซ้ํา

155
00:07:59,583 --> 00:08:03,000
คุณหมอมาร์แชลล์กับผมเดินทิ้งระยะห้าเมตร
น่าตกใจจริงๆ ที่เห็นชายผู้นี้

156
00:08:03,000 --> 00:08:06,000
ทั้งที่ศีรษะพันผ้าไว้เป็นก้อนใหญ่
กลับเดินอย่างสบายใจ...

157
00:08:06,000 --> 00:08:07,166
"เขาเห็น!" ผมร้อง

158
00:08:07,166 --> 00:08:09,875
"เขาเห็นรถเข็น! เรื่องนี้ไม่น่าเชื่อจริงๆ!"

159
00:08:09,875 --> 00:08:11,333
คุณหมอมาร์แชลล์ไม่ได้ตอบ

160
00:08:11,333 --> 00:08:14,166
สีหน้าของเขาเคร่งเกร็งด้วยตกใจจนอึ้ง

161
00:08:14,166 --> 00:08:16,708
อิมแดด ข่านเดินลงบันไดโดยไร้ปัญหาใดๆ

162
00:08:16,708 --> 00:08:18,208
เขาไม่จับราวบันไดด้วยซ้ํา

163
00:08:18,208 --> 00:08:21,166
มีคนเดินสวนขึ้นมาหลายคน
ดูปฏิกิริยาพวกเขาสิ

164
00:08:21,875 --> 00:08:25,750
เมื่อไปถึงตีนบันได
เขาเลี้ยวมุ่งหน้าออกประตูไปสู่ถนน

165
00:08:25,750 --> 00:08:28,166
นพ.มาร์แชลล์กับผมยังตามไปติดๆ

166
00:08:28,166 --> 00:08:31,583
ที่รออยู่ลานหน้าโรงพยาบาล
ฝูงเด็กเท้าเปล่า 100 คนตะโกนโผเข้ามา

167
00:08:31,583 --> 00:08:33,166
หาคนไข้หัวขาวโพลนของเรา

168
00:08:33,166 --> 00:08:35,500
เขาทักทายเด็กๆ ด้วยการชูมือเหนือศีรษะ

169
00:08:35,500 --> 00:08:38,833
เขาเดินตรงไปยังจักรยานคันหนึ่ง
ขึ้นขี่วนเป็นเลขแปดทั่วลานนั้น

170
00:08:38,833 --> 00:08:41,708
เด็กๆ เท้าเปล่าพากันวิ่งตามอย่างเฮฮา
หัวเราะร่าไปตลอดทาง

171
00:08:41,708 --> 00:08:44,583
ก่อนที่เขาจะปั่นตรงออกไปสู่ท้องถนนแสนวุ่นวาย

172
00:08:44,583 --> 00:08:47,916
เจอรถยนต์ที่บีบแตรเซ็งแซ่
แล่นวนเวียนรอบเขาทุกทิศทาง

173
00:08:47,916 --> 00:08:49,625
เขาขี่จักรยานได้อย่างไร้ที่ติ

174
00:08:49,625 --> 00:08:51,708
เราจับตามองเขาอยู่พักหนึ่ง

175
00:08:51,708 --> 00:08:53,750
ก่อนที่เขาจะเลี้ยวลับมุมถนนไป

176
00:08:53,750 --> 00:08:57,375
- "ผมไม่อยากจะเชื่อ" คุณหมอมาร์แชลล์กล่าว
- ผมไม่อาจทําใจเชื่อได้

177
00:08:57,375 --> 00:08:58,958
"ผมก็ไม่อยากเชื่อ" ผมตอบ

178
00:08:58,958 --> 00:09:01,250
ผมว่าเราเพิ่งได้พบปาฏิหาริย์

179
00:09:01,250 --> 00:09:03,875
ตลอดช่วงต่อจากนั้นผมวุ่นอยู่กับคนไข้ทั้งวัน

180
00:09:03,875 --> 00:09:06,541
เวลาหกโมงเย็น ผมกลับไปเปลี่ยนชุดที่ห้อง

181
00:09:06,541 --> 00:09:08,000
ผมอาบน้ําเย็นอยู่นาน

182
00:09:08,000 --> 00:09:11,500
ดื่มเหล้าวิสกี้โซดาที่ระเบียง
โดยมีเพียงผ้าขนหนูพันเอวไว้

183
00:09:11,500 --> 00:09:14,500
เมื่อถึงเวลาอีกสิบนาทีหนึ่งทุ่ม
ผมจึงไปถึงรอยัลพาเลซฮอลล์

184
00:09:14,500 --> 00:09:16,000
การแสดงของเขายาวสองชั่วโมง

185
00:09:16,000 --> 00:09:19,458
ผมก็ประหลาดใจที่สนุกกับมัน
ทั้งนักโยนของ หมองู ครูเล่นไฟ

186
00:09:19,458 --> 00:09:22,583
นักกลืนดาบที่แทงดาบปลายแหลมยาวเมตรกว่า
ลงคอไปจนถึงกระเพาะ

187
00:09:22,583 --> 00:09:24,458
สุดท้าย เมื่อสิ้นเสียงประกาศจากทรัมเป็ต

188
00:09:24,458 --> 00:09:27,000
อิมแดด ข่านสหายเราก็ออกมาแสดงช่วงของตน

189
00:09:27,000 --> 00:09:30,041
เขาเรียกผู้ชมคนหนึ่งขึ้นไปบนเวที
เพื่อปิดตาเขาด้วยผ้าหนึ่งผืน

190
00:09:30,041 --> 00:09:32,250
ก่อนเขาจะปามีดปักรอบร่างเด็กชายหนึ่งคน

191
00:09:32,250 --> 00:09:34,541
และใช้ปืนลูกโม่ยิงกระป๋องจนกระเด็นจากหัวเด็ก

192
00:09:34,541 --> 00:09:38,458
จากนั้น สุดท้าย มีคนเอาถังเหล็กมา
ครอบศีรษะที่พันผ้าไว้แล้วอีกที

193
00:09:38,458 --> 00:09:42,291
เด็กผู้ช่วยหยิบเข็มส่งให้อิมแดด ข่าน
และส่งด้ายให้ถืออีกมือหนึ่ง

194
00:09:42,291 --> 00:09:44,708
เขาเอาแว่นขยายขนาดมหึมามาตั้งตรงหน้า

195
00:09:44,708 --> 00:09:46,375
และด้วยความแม่นยําไม่ผิดเพี้ยน

196
00:09:46,375 --> 00:09:49,458
เขาก็สอดด้ายเข้ารูเข็มได้สําเร็จเรียบร้อย

197
00:09:54,208 --> 00:09:55,208
ผมทั้งอึ้ง ทึ่งและเหวอ

198
00:09:57,583 --> 00:10:00,125
เมื่อเข้าไปหลังเวที
ผมพบอิมแดด ข่านนั่งสงบบนม้านั่งไม้

199
00:10:00,125 --> 00:10:01,625
ขณะล้างเครื่องสําอางออก

200
00:10:01,625 --> 00:10:03,416
คุณหมอ คุณกําลังสงสัยใช่ไหม

201
00:10:03,416 --> 00:10:04,666
"สงสัยที่สุด" ผมตอบ

202
00:10:04,666 --> 00:10:08,583
อีกครั้งที่ผมสังเกตเห็นขนหูสีดําหยาบๆ ประหลาด
ที่ยาวออกมานอกหูเขา

203
00:10:08,583 --> 00:10:10,916
ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้จากคนอื่นเลย

204
00:10:10,916 --> 00:10:13,458
ผมมีข้อเสนอ ผมไม่ใช่นักเขียนอาชีพ

205
00:10:13,458 --> 00:10:15,875
แต่ถ้าคุณยอมเล่าที่มาของพลังพิเศษ

206
00:10:15,875 --> 00:10:18,833
จนมองเห็นได้โดยไม่ใช้ดวงตา
ผมจะจดบันทึกให้ตรงเท่าที่ทําได้

207
00:10:18,833 --> 00:10:21,833
ก่อนจะพิมพ์ดีดและพยายามส่งไปตีพิมพ์
ในวารสารการแพทย์อังกฤษ

208
00:10:21,833 --> 00:10:23,125
หรือในนิตยสารชื่อดังสักแห่ง

209
00:10:23,125 --> 00:10:25,375
นั่นจะช่วยคุณได้ไหม ถ้าคุณจะเป็นที่รู้จักมากขึ้น

210
00:10:25,375 --> 00:10:27,416
- นั่นจะช่วยผมได้มาก
- ยอดเยี่ยม

211
00:10:27,416 --> 00:10:30,333
ผมมีภาษาชวเลขส่วนตัว
เอาไว้จดประวัติการแพทย์ของคนไข้

212
00:10:30,333 --> 00:10:33,500
ผมเชื่อว่าได้จดทุกอย่างที่อิมแดดพูดในคืนนั้น
แม่นยําแบบคําต่อคํา

213
00:10:33,500 --> 00:10:35,750
สิ่งที่ผมบันทึกต่อจากนี้ เป็นตามที่เขาว่าไว้แท้ๆ

214
00:10:37,041 --> 00:10:39,583
(ทุกคําที่อิมแดด ข่านบอกผมเมื่อคืนนั้น)

215
00:10:39,583 --> 00:10:40,541
((คําต่อคํา))

216
00:10:42,708 --> 00:10:45,791
ผมเกิดที่แคว้นแคชเมียร์เมื่อปี 1873

217
00:10:45,791 --> 00:10:48,916
คุณพ่อเป็นพนักงานตรวจตั๋วของการรถไฟแห่งชาติ

218
00:10:48,916 --> 00:10:52,291
วันหนึ่งมีนักมายากลมาแสดงที่โรงเรียนเรา

219
00:10:52,291 --> 00:10:53,833
ผมติดใจดั่งต้องมนตร์

220
00:10:53,833 --> 00:10:55,833
สองสัปดาห์ต่อมา ผมรวบรวมเงินเก็บทั้งหมด

221
00:10:55,833 --> 00:10:58,375
หนีออกจากบ้านไปอยู่กับคณะละครเร่

222
00:10:58,375 --> 00:11:01,708
นั่นคือปี 1886 ผมอายุ 13 ปี

223
00:11:01,708 --> 00:11:02,791
สามปีเต็มหลังจากนั้น

224
00:11:02,791 --> 00:11:05,500
ผมเดินทางกับคณะละครไปทั่วแคว้นปัญจาบ

225
00:11:05,500 --> 00:11:08,125
เมื่อจบปีที่สาม ผมกลายเป็นดาวเด่นที่สุดของคณะ

226
00:11:08,125 --> 00:11:10,666
ผมพยายามเก็บเงินตลอดเวลา

227
00:11:10,666 --> 00:11:14,541
ซึ่งสุดท้ายก็รวบรวมได้กว่า 3,000 รูปี

228
00:11:14,541 --> 00:11:17,625
ขณะเดียวกันนั้น ผมก็ได้ยิน
ตํานานของโยคีชื่อดังแสนเก่งกล้า

229
00:11:17,625 --> 00:11:19,958
ผู้ฝึกจนได้พลังลอยตนอันหาตัวจับยาก

230
00:11:19,958 --> 00:11:21,666
ว่ากันว่าเมื่อเขานั่งภาวนา

231
00:11:21,666 --> 00:11:25,208
ทั้งร่างของเขาจะลอยขึ้นจากพื้น
ลอยอยู่บนอากาศได้ถึงเกือบ 50 เซนติเมตร

232
00:11:25,208 --> 00:11:27,250
อย่างน้อยนั่นก็จะเป็นกลการแสดงที่ยอดมาก

233
00:11:28,375 --> 00:11:29,208
หนวดล่ะ

234
00:11:31,666 --> 00:11:33,000
ผมลาออกจากคณะละคร

235
00:11:33,000 --> 00:11:36,375
มุ่งหน้าไปยังเมืองเล็กๆ ที่ชายฝั่งแม่น้ําคงคา

236
00:11:36,375 --> 00:11:38,375
ซึ่งลือกันว่าจะพบโยคีผู้นั้นได้

237
00:11:38,375 --> 00:11:40,833
วันหนึ่งผมแอบได้ยินผู้พเนจรพูดถึงฤๅษีตนหนึ่ง

238
00:11:40,833 --> 00:11:44,583
ที่เขาบังเอิญพบอยู่ป่าลึกดงดิบที่สุด
ไม่ไกลจากที่นั่น ตามลําพัง

239
00:11:44,583 --> 00:11:45,958
แค่นั้นก็เพียงพอสําหรับผม

240
00:11:45,958 --> 00:11:48,166
ผมพุ่งออกไปจ้างม้าและเกวียน

241
00:11:49,083 --> 00:11:50,708
ขณะที่ต่อรองกับคนขับเกวียน

242
00:11:50,708 --> 00:11:53,291
ชายคนหนึ่งปรากฏตัว
บอกว่าเขากําลังจะไปในทางเดียวกัน

243
00:11:53,291 --> 00:11:56,291
เสนอให้เราไปด้วยกัน แบ่งค่าเกวียนคนละครึ่ง

244
00:11:56,291 --> 00:11:59,166
แหม ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้!

245
00:11:59,166 --> 00:12:00,541
ขณะที่คุยกับเพื่อนร่วมทาง

246
00:12:00,541 --> 00:12:03,625
ผมจึงได้รู้ว่า
เขาเองเป็นศิษย์ของโยคีเก่งกล้าผู้นั้น

247
00:12:03,625 --> 00:12:06,541
และขณะนี้ก็กําลังเดินทางไปเยี่ยมอาจารย์

248
00:12:06,541 --> 00:12:07,458
ผมโพล่งออกไป

249
00:12:07,458 --> 00:12:10,416
"นี่คือคนที่ผมตามหาอยู่
ขอร้อง พาผมไปหาเขาได้ไหม"

250
00:12:10,416 --> 00:12:13,291
เพื่อนร่วมทางมองหน้าผมนิ่งนาน

251
00:12:13,291 --> 00:12:15,458
"เป็นไปไม่ได้" เขาตอบ

252
00:12:15,458 --> 00:12:18,750
ตั้งแต่ตอนนั้น เขาไม่ยอมตอบคําถามผมอีกเลย

253
00:12:18,750 --> 00:12:21,416
แต่ผมก็ยังแอบรู้เกร็ดเล็กๆ จนได้

254
00:12:21,416 --> 00:12:24,625
ว่าโยคีเก่งกล้านั้นจะนั่งสมาธิช่วงไหนของวัน

255
00:12:24,625 --> 00:12:28,958
เพื่อนร่วมทางให้สัญญาณหยุดเกวียน
ลงจากเกวียนแล้วจากไป

256
00:12:28,958 --> 00:12:31,625
ผมแสร้งทําเป็นเดินหน้าต่อ แต่เมื่อหลบพ้นมุมถนน

257
00:12:31,625 --> 00:12:33,875
ผมก็โดดลงและแอบเดินย้อนกลับไปตามทาง

258
00:12:33,875 --> 00:12:36,750
ชายผู้นั้นหายตัวเข้าป่าไปแล้ว

259
00:12:36,750 --> 00:12:38,750
ผมได้ยินเสียงสวบสาบในพงหญ้า

260
00:12:38,750 --> 00:12:41,125
"ถ้านั่นไม่ใช่เขา" ผมคิด "คงจะเป็นเสือ

261
00:12:41,125 --> 00:12:43,750
และฉันก็กําลังจะถูกโผขย้ํา เหวี่ยงขยี้

262
00:12:43,750 --> 00:12:46,583
และเคี้ยวขยําจนกลายเป็นเศษเนื้อเลือดสาด"

263
00:12:47,958 --> 00:12:48,833
แต่ก็เป็นเขานั่นเอง

264
00:12:51,125 --> 00:12:54,583
ป่ารกนั้นไม่มีแม้แต่ทางสัตว์รางๆ
ให้ชายคนนั้นเดินไปได้

265
00:12:54,583 --> 00:12:56,958
เขาแทรกตัวไประหว่างต้นไผ่สูง

266
00:12:56,958 --> 00:12:58,791
และพืชพันธุ์หลากหลายในดงทึบ

267
00:12:58,791 --> 00:13:02,833
ผมย่องตามเขาไปอย่างเงียบกริบ
ทิ้งระยะห่างอย่างน้อย 90 กว่าเมตร

268
00:13:02,833 --> 00:13:05,916
เมื่อใดที่ไม่เห็นตัวเขา ซึ่งก็แทบจะตลอดเวลา

269
00:13:05,916 --> 00:13:08,458
ผมยังสามารถตามเสียงฝีเท้าของเขาไปได้

270
00:13:08,458 --> 00:13:11,750
ผมเล่นตามรอยเท้าผู้นํา
อย่างเคร่งเครียดอยู่ครึ่งชั่วโมง

271
00:13:11,750 --> 00:13:14,666
แต่แล้วจู่ๆ ผมก็ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าคนข้างหน้า

272
00:13:14,666 --> 00:13:16,625
ผมหยุดเงี่ยหูฟัง

273
00:13:16,625 --> 00:13:18,583
ทันใดนั้น เมื่อผ่านสุมทุมพุ่มไม้รกชัฏไป

274
00:13:18,583 --> 00:13:21,166
ผมก็เห็นลานโล่งๆ กับกระท่อมเล็กๆ สองหลัง

275
00:13:21,166 --> 00:13:22,458
หัวใจผมลิงโลด

276
00:13:22,458 --> 00:13:24,833
ข้างกระท่อมหลังใกล้ที่สุดมีบ่อน้ํา

277
00:13:24,833 --> 00:13:26,916
พร้อมกับพรมเจริญสติ และด้านบน

278
00:13:26,916 --> 00:13:31,208
เป็นต้นเบาบับมหึมา กิ่งก้านสาขาหนางดงาม

279
00:13:31,208 --> 00:13:33,583
ตลอดช่วงเที่ยงอันร้อนผ่าว ผมก็เฝ้ารอ

280
00:13:33,583 --> 00:13:36,500
ตลอดช่วงบ่ายอันร้อนอ้าว ผมก็เฝ้ารอ

281
00:13:36,500 --> 00:13:37,958
เมื่อใกล้เวลาห้าโมง

282
00:13:37,958 --> 00:13:41,416
ผมค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มใบ

283
00:13:41,416 --> 00:13:43,625
ในที่สุด ท่านโยคีเก่งกล้าก็ออกมาจากกระท่อม

284
00:13:43,625 --> 00:13:45,541
นั่งขัดสมาธิบนพรม

285
00:13:45,541 --> 00:13:48,208
ทุกความเคลื่อนไหวของเขาเยือกเย็นอ่อนโยน

286
00:13:48,208 --> 00:13:50,791
เขาวางมือคว่ําไว้บนเข่า

287
00:13:50,791 --> 00:13:53,041
และหายใจเข้าออกยาวๆ ทางจมูก

288
00:13:53,041 --> 00:13:56,875
แค่นั้นผมก็เห็นแล้วว่ามีแสงสว่างเรืองรองรอบตัว

289
00:13:56,875 --> 00:14:00,291
เขานิ่งงันอยู่ในท่านั้นถึง 14 นาที

290
00:14:00,291 --> 00:14:04,000
และแล้ว ขณะที่จับตามองอยู่นั่น
ผมก็เห็นอย่างชัดเจน

291
00:14:04,000 --> 00:14:06,166
ร่างของเขาค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้น

292
00:14:07,666 --> 00:14:11,333
จาก 30 ซม. 38 ซม. 45 ซม. 50 ซม.

293
00:14:12,083 --> 00:14:14,166
จนสุดที่ลอยเหนือพรมเจริญสติ 60 ซม.

294
00:14:14,166 --> 00:14:15,958
ผมพูดกับตัวเองที่ยังอยู่บนต้นไม้ว่า

295
00:14:15,958 --> 00:14:19,125
"เบื้องหน้าเจ้านี้คือชายผู้นั่งอยู่กลางอากาศ"

296
00:14:20,458 --> 00:14:24,416
ผมจับเวลาได้ 46 นาที
ที่ร่างของเขาลอยอยู่อย่างนั้น

297
00:14:24,416 --> 00:14:26,708
จากนั้นเขาจึงค่อยๆ ลดตัวลงมาสู่พื้น

298
00:14:26,708 --> 00:14:29,333
จนบั้นท้ายของเขากลับมาพักกับพรมอีกครั้ง

299
00:14:29,333 --> 00:14:31,916
ผมปีนลงมาจากต้นไม้และวิ่งตรงเข้าไป

300
00:14:31,916 --> 00:14:34,291
โยคีเก่งกล้ากําลังล้างมือเท้า

301
00:14:34,291 --> 00:14:36,583
"อยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" เขาถามเสียงแข็ง

302
00:14:36,583 --> 00:14:39,208
จู่ๆ เขาก็หยิบอิฐขึ้นมาหนึ่งก้อน ปาใส่ผมสุดแรง

303
00:14:39,208 --> 00:14:41,791
จนกระทั่งอิฐหักเป็นสองท่อนเมื่อชนขาผมใต้เข่า

304
00:14:41,791 --> 00:14:44,000
ตอนนี้ยังมีแผลเป็นอยู่เลยนะ จะเปิดให้ดู

305
00:14:46,916 --> 00:14:48,708
ที่จริงแล้วนี่เป็นเรื่องโชคดี

306
00:14:48,708 --> 00:14:51,791
เพราะโยคีเก่งกล้านั้น
ไม่ได้ตั้งใจจะหัวร้อนจนปาอิฐ

307
00:14:51,791 --> 00:14:56,250
ผู้เฒ่าคนนั้นทั้งอับอาย เสียใจ
และผิดหวังในตัวเองอย่างยิ่ง

308
00:14:56,250 --> 00:14:59,625
เขาอธิบายว่าแม้เขาจะไม่สามารถรับผมเป็นศิษย์

309
00:14:59,625 --> 00:15:02,541
แต่เขาก็ยังจะให้คําสอนอย่างไม่เป็นทางการ

310
00:15:02,541 --> 00:15:04,708
เพื่อเป็นการไถ่โทษที่เล่นงานผม

311
00:15:04,708 --> 00:15:07,125
ทั้งที่ผมก็สมควรโดนเล่นงานนะ จะว่าไป

312
00:15:07,125 --> 00:15:09,041
นี่คือปี 1890

313
00:15:09,041 --> 00:15:11,041
ขณะนั้นผมอายุเกือบ 17 ปี

314
00:15:13,000 --> 00:15:15,250
ทีนี้ คําสอนของโยคีเก่งกล้าคืออะไร

315
00:15:15,250 --> 00:15:16,875
นี่อย่างไร

316
00:15:16,875 --> 00:15:18,458
จิตของเรากระจัดกระเจิง

317
00:15:18,458 --> 00:15:21,541
จิตนําเรื่องเป็นพันๆ สิ่งมาใส่ใจพร้อมกัน

318
00:15:21,541 --> 00:15:24,250
สิ่งที่มองเห็นอยู่รอบตัว สิ่งที่ได้ยิน สิ่งที่ได้กลิ่น

319
00:15:24,250 --> 00:15:27,208
สิ่งที่เราคิดถึง สิ่งที่เราพยายามไม่คิด

320
00:15:27,208 --> 00:15:29,250
คุณต้องพยายามหัดตั้งสมาธิจนกระทั่ง

321
00:15:29,250 --> 00:15:32,916
สามารถเพ่งจิตนึกภาพสิ่งหนึ่ง
เพียงสิ่งเดียวเท่านั้นโดยไม่มีสิ่งอื่นรบกวน

322
00:15:32,916 --> 00:15:35,958
ถ้าพยายามมากพอ คุณจะตั้งสมาธิ
กําหนดจิตและสติสัมปชัญญะได้

323
00:15:35,958 --> 00:15:37,458
ไปกับวัตถุใดก็ตามที่อยากเพ่ง

324
00:15:37,458 --> 00:15:39,458
เป็นเวลาประมาณสามนาทีครึ่ง

325
00:15:39,458 --> 00:15:42,625
เรื่องนั้นจะสําเร็จได้
หากตั้งใจฝึกทุกวันอย่างหนักเป็นเวลา 20 ปี

326
00:15:42,625 --> 00:15:44,291
"ยี่สิบปี!" ผมอุทาน

327
00:15:44,291 --> 00:15:46,083
ยี่สิบปี หรืออาจจะนานกว่านั้น

328
00:15:46,083 --> 00:15:48,875
ยี่สิบปีคือระยะเวลาปกติ
ถ้ามีความสามารถจะทําได้ตั้งแต่ต้น

329
00:15:48,875 --> 00:15:50,541
กว่าจะฝึกเสร็จผมก็แก่!

330
00:15:50,541 --> 00:15:53,416
เวลาที่ใช้แตกต่างกันไป บางคนใช้แค่สิบปี
บางคนต้องฝึกสามสิบปี

331
00:15:53,416 --> 00:15:56,333
แต่ในกรณีที่พบได้ยากมากๆ
จะมีมนุษย์แสนพิเศษ

332
00:15:56,333 --> 00:15:59,250
ที่พัฒนาพลังนี้ได้ในเวลาเพียงหนึ่งหรือสองปี

333
00:15:59,250 --> 00:16:01,250
แต่นั่นคือหนึ่งในพันล้าน ไม่ใช่คุณแน่ๆ

334
00:16:01,250 --> 00:16:03,625
มันยากขนาดนั้นจริงๆ เหรอ
ที่จะกําหนดจิตทําสมาธิ...

335
00:16:03,625 --> 00:16:08,166
เกือบเป็นไปไม่ได้ ลองดูสิ
หลับตาแล้วคิดถึงอะไรสักอย่าง

336
00:16:08,166 --> 00:16:11,291
คิดถึงสิ่งเพียงสิ่งเดียว
นึกภาพนั้นไว้ นึกให้เห็นอยู่ตรงหน้า

337
00:16:11,291 --> 00:16:13,458
เพียงไม่กี่วินาที ใจเราจะลอยไปที่อื่น

338
00:16:13,458 --> 00:16:16,541
จะมีความคิดอื่นๆ ผุดขึ้นมา
สมาธิแน่วแน่ยากมากจริงๆ

339
00:16:16,541 --> 00:16:18,625
นั่นคือคําของท่านโยคีเฒ่าผู้เก่งกล้าทรงปัญญา

340
00:16:20,708 --> 00:16:23,500
เมื่อนั้นผมจึงเริ่มฝึก

341
00:16:24,083 --> 00:16:25,458
ช่วงเย็นของแต่ละวัน ผมจะนั่ง

342
00:16:25,458 --> 00:16:28,916
หลับตา นึกภาพคนหนึ่งคนที่ผมรักที่สุดในโลก

343
00:16:28,916 --> 00:16:32,333
ซึ่งเป็นภาพของพี่ชายผม
ผู้เสียไปเมื่ออายุสิบขวบจากโรคเลือด

344
00:16:32,333 --> 00:16:36,208
ผมเพ่งจิตไปที่หน้าของเขา
แต่ทันทีที่ใจของผมก็เริ่มลอยไปที่อื่น

345
00:16:36,208 --> 00:16:39,166
ผมต้องหยุดการฝึก พักไปหลายนาที

346
00:16:39,166 --> 00:16:40,458
ก่อนที่จะเริ่มใหม่

347
00:16:40,458 --> 00:16:42,291
ต้องฝึกทุกวันเป็นเวลาห้าปี

348
00:16:42,291 --> 00:16:45,208
ผมถึงสามารถตั้งจิตมั่น
เพ่งไปที่ใบหน้าของพี่ชายเพียงอย่างเดียว

349
00:16:45,208 --> 00:16:46,750
เป็นเวลาหนึ่งนาทีครึ่ง

350
00:16:46,750 --> 00:16:48,166
การฝึกของผมเริ่มก้าวหน้าแล้ว

351
00:16:51,791 --> 00:16:52,625
ระหว่างนั้น

352
00:16:52,625 --> 00:16:55,833
ผมก็เริ่มได้เงินเป็นกอบเป็นกํา
จากการแสดงมายากลเสกของจากอากาศ

353
00:16:55,833 --> 00:16:58,041
ผมเก่งเรื่องเล่นกลมือไวอยู่แล้ว

354
00:16:58,041 --> 00:17:00,708
แต่ผมก็ยังฝึกต่อไปไม่มีหยุด

355
00:17:00,708 --> 00:17:04,583
ทุกค่ํา ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน
ผมจะหาจุดเงียบๆ นั่งลง

356
00:17:04,583 --> 00:17:07,333
ตั้งสมาธิเพ่งจิตคิดถึงหน้าพี่ชาย

357
00:17:07,333 --> 00:17:10,583
บางครั้งผมจะจุดเทียน
และเริ่มจ้องเปลวเทียนตรงหน้า

358
00:17:10,583 --> 00:17:14,041
เปลวเทียน อย่างที่ทุกคนรู้ แบ่งออกเป็นสามส่วน

359
00:17:14,041 --> 00:17:16,541
ส่วนสีเหลืองด้านบนสุด สีแดงก่ําด้านในเข้ามา

360
00:17:16,541 --> 00:17:17,875
และสีดําด้านในสุด

361
00:17:17,875 --> 00:17:20,833
ผมวางเทียนห่างจากใบหน้าเป็นระยะ 40 ซม.

362
00:17:20,833 --> 00:17:22,458
กะให้สูงตรงกับสายตาพอดี

363
00:17:22,458 --> 00:17:25,708
เพื่อที่ผมจะไม่ต้องขยับกล้ามเนื้อลูกตาแม้แต่น้อย

364
00:17:25,708 --> 00:17:26,916
ในการมองขึ้นหรือลง

365
00:17:26,916 --> 00:17:31,041
ผมจ้องส่วนสีดําใจกลางเทียน
จนทุกอย่างรอบตัวค่อยๆ เลือนหายไป

366
00:17:31,041 --> 00:17:32,458
จากนั้นผมหลับตา

367
00:17:32,458 --> 00:17:35,000
และเริ่มเพ่งสมาธิคิดถึงหน้าของพี่ชาย

368
00:17:35,916 --> 00:17:40,750
จนถึงปี 1907 เมื่อผมอายุ 34 ปี
ผมสามารถเพ่งสมาธิได้สามนาที

369
00:17:40,750 --> 00:17:43,125
โดยที่ใจไม่ลอยไปที่ใดทั้งนั้น

370
00:17:43,125 --> 00:17:46,458
ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง
ที่ผมเริ่มรับรู้ถึงความสามารถพิเศษใหม่

371
00:17:46,458 --> 00:17:48,291
เป็นความรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย

372
00:17:48,291 --> 00:17:51,375
ในทุกครั้งที่หลับตาและเพ่งมองอะไร

373
00:17:51,375 --> 00:17:52,750
ด้วยความตั้งใจมั่น

374
00:17:52,750 --> 00:17:55,541
ผมจะเห็นขอบร่างของสิ่งที่มองอยู่นั้น

375
00:17:55,541 --> 00:17:57,583
ผมหวนคิดถึงสิ่งที่โยคีผู้นั้นกล่าวเอาไว้

376
00:17:57,583 --> 00:18:01,250
"รู้กันว่าคนมีฤทธิ์หลายคนที่ฝึกเพ่งสมาธิจนแก่กล้า

377
00:18:01,250 --> 00:18:04,000
จะสามารถมองเห็นโดยไม่ต้องใช้ดวงตา"

378
00:18:04,000 --> 00:18:08,416
แต่ละคืนหลังจากที่ฝึกกับเปลวเทียนแล้ว

379
00:18:08,416 --> 00:18:11,333
ผมจะดื่มกาแฟหนึ่งแก้วแล้วเอาผ้ามาปิดตาตัวเอง

380
00:18:11,333 --> 00:18:13,875
นั่งบนเก้าอี้ พยายามเพ่งให้เห็นโดยไม่ใช้ดวงตา

381
00:18:13,875 --> 00:18:16,125
ผมเริ่มโดยใช้ไพ่สํารับหนึ่ง

382
00:18:16,125 --> 00:18:18,333
ผมเพ่งหลังไพ่ เดาว่าเป็นไพ่อะไร

383
00:18:18,333 --> 00:18:20,583
และผมเดาได้ถูกถึงร้อยละ 60 ตั้งแต่ต้น

384
00:18:20,583 --> 00:18:22,833
หลังจากนั้นผมก็ซื้อแผนที่และแผนการเดินเรือ

385
00:18:22,833 --> 00:18:24,625
มาปักหมุดไว้รอบห้อง

386
00:18:24,625 --> 00:18:29,083
{\an8}ผมใช้เวลาเป็นชั่วโมงๆ จ้องมันทั้งที่ปิดตาอยู่
พยายามอ่านตัวหนังสือจิ๋วๆ ชื่อสถานที่หรือแม่น้ํา

387
00:18:29,083 --> 00:18:33,291
ทุกคืนในช่วงแปดปีต่อจากนั้น
ผมฝึกแบบนั้นต่อไปเรื่อยๆ

388
00:18:33,291 --> 00:18:36,000
เมื่อถึงปี 1915 ผมสามารถอ่านหนังสือได้ทั้งเล่ม

389
00:18:36,000 --> 00:18:37,958
ทั้งปกหน้ายันปกหลังโดยมีผ้าผูกตาเอาไว้

390
00:18:37,958 --> 00:18:39,291
ผมทําได้แล้ว!

391
00:18:39,291 --> 00:18:41,291
ในที่สุดผมก็ได้พลังนี้มา

392
00:18:42,833 --> 00:18:45,541
อย่างที่คุณทราบ
นี่กลายเป็นการแสดงกลหลักบนเวทีของผม

393
00:18:45,541 --> 00:18:48,791
ผู้ชมชอบใจกันมาก
แต่ไม่มีใครเชื่อว่าทําได้จริง ตอนนี้ก็ยังไม่เชื่อ

394
00:18:48,791 --> 00:18:52,333
แม้แต่เหล่าหมออย่างคุณ
ที่ช่วยปิดตาผมในระดับมืออาชีพที่สุด

395
00:18:52,333 --> 00:18:55,375
ยังไม่ยอมเชื่อว่า
จะมีใครมองเห็นโดยไม่ต้องใช้ดวงตา

396
00:18:55,375 --> 00:18:58,708
เขาลืมกันว่าเรามีวิธีอื่นที่จะส่งภาพไปยังสมองได้

397
00:18:58,708 --> 00:19:00,208
อิมแดด ข่านเงียบไป

398
00:19:00,208 --> 00:19:01,208
เขาเหนื่อยแล้ว

399
00:19:01,208 --> 00:19:02,666
"วิธีอะไร" ผมถาม

400
00:19:04,750 --> 00:19:06,333
ตอบตามตรง ผมก็ไม่ทราบ

401
00:19:08,083 --> 00:19:10,958
เราใช้ส่วนอื่นของร่างกายมองแทน

402
00:19:10,958 --> 00:19:11,958
ส่วนไหน

403
00:19:22,125 --> 00:19:23,666
คืนนั้นผมไม่ได้นอน

404
00:19:23,666 --> 00:19:26,833
ชายผู้นี้จะต้องทําให้นักวิทยาศาสตร์ทั้งโลก
ต้องตกตะลึงอึ้งเหวอตีลังกาคิด

405
00:19:26,833 --> 00:19:28,875
เขาต้องเป็นคนที่มีค่าที่สุดในโลก

406
00:19:28,875 --> 00:19:32,625
ผมต้องหาให้ได้ว่าเขาทําได้อย่างไร
ทั้งทางชีววิทยา เคมีวิทยา หรือมนตราวิทยา

407
00:19:32,625 --> 00:19:35,375
ถึงได้ส่งภาพไปยังสมองได้โดยไม่ใช้ดวงตา

408
00:19:35,375 --> 00:19:38,833
เมื่อนั้นคนตาบอดอาจกลับมามองเห็น
คนหูหนวกอาจได้ยิน และอื่นๆ อีกมากมาย

409
00:19:38,833 --> 00:19:41,541
"เราไม่อาจเพิกเฉยต่อชายมหัศจรรย์ผู้นี้" ผมคิด

410
00:19:41,541 --> 00:19:45,333
ผมเริ่มถอดคําที่อิมแดด ข่านเล่าให้ฟังในค่ํานั้น
อย่างละเอียดลออที่สุด

411
00:19:45,333 --> 00:19:47,416
ผมเขียนตลอดห้าชั่วโมงไม่หยุด

412
00:19:50,125 --> 00:19:53,583
แปดโมงเช้าวันต่อมา ถึงเวลาไปโรงพยาบาล
ผมเขียนส่วนสําคัญที่สุดเสร็จแล้ว

413
00:19:53,583 --> 00:19:55,041
ส่วนที่คุณเพิ่งได้อ่านผ่านตาไป

414
00:19:55,041 --> 00:19:57,958
ผมไม่ได้พบคุณหมอมาร์แชลล์
จนกระทั่งถึงเวลาที่เราพักดื่มชากัน

415
00:19:57,958 --> 00:20:00,291
ผมเล่าให้เขาฟังเท่าที่เล่าได้ในช่วงพักแค่สิบนาที

416
00:20:00,291 --> 00:20:02,916
"คืนนี้ผมจะกลับไปโรงละคร" ผมพูด
เราจะเสียเขาไปไม่ได้

417
00:20:02,916 --> 00:20:04,291
ผมจะไปกับคุณ

418
00:20:04,291 --> 00:20:06,875
เมื่ออีกสิบห้านาทีหนึ่งทุ่ม
เราขับรถไปที่รอยัลพาเลซฮอลล์

419
00:20:06,875 --> 00:20:09,458
ผมจอดรถแล้วเราสองคนเดินไปที่โรงละคร

420
00:20:09,458 --> 00:20:11,250
"มีอะไรไม่ชอบมาพากล" ผมพูด

421
00:20:11,250 --> 00:20:13,625
หน้าโรงไม่มีฝูงชน ประตูปิดตาย

422
00:20:13,625 --> 00:20:17,666
แผ่นป้ายโฆษณาการแสดงยังติดอยู่
แต่มีคนใช้หมึกดําทาทับลงไปว่า...

423
00:20:17,666 --> 00:20:19,833
"การแสดงคืนนี้ยกเลิก"

424
00:20:20,875 --> 00:20:24,208
ผมถามยามเฒ่าที่เฝ้าข้างประตูปิดตายนั้น
"เกิดอะไรขึ้น"

425
00:20:24,208 --> 00:20:25,583
มีคนตาย

426
00:20:25,583 --> 00:20:26,500
"ใครกัน"

427
00:20:26,500 --> 00:20:27,958
แต่แน่นอน ผมทราบดีแก่ใจ

428
00:20:27,958 --> 00:20:29,916
ชายผู้มองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้ตา

429
00:20:30,666 --> 00:20:32,208
"ตายอย่างไร" ผมร้อง

430
00:20:32,208 --> 00:20:34,250
เขาเข้านอนและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

431
00:20:35,208 --> 00:20:36,375
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้เสมอ

432
00:20:39,750 --> 00:20:41,416
เราสองคนเดินกลับไปที่รถช้าๆ

433
00:20:46,125 --> 00:20:48,500
ผมรู้สึกโศกเศร้าและโกรธจนแทบไม่อาจทน

434
00:20:48,500 --> 00:20:50,583
ผมไม่น่ายอมละสายตาจากชายผู้นั้น

435
00:20:50,583 --> 00:20:52,500
ควรให้เขาไปนอนที่เตียงผม ดูแลเขาให้ดี

436
00:20:52,500 --> 00:20:54,000
อิมแดด ข่านเป็นผู้สร้างปาฏิหาริย์

437
00:20:54,000 --> 00:20:58,333
เขาสามารถสื่อสารกับพลังปริศนา
เหนือที่คนธรรมดาอย่างเราจะเอื้อมถึงได้

438
00:20:58,333 --> 00:21:00,083
แต่ตอนนี้เขาตายไปแล้ว

439
00:21:00,083 --> 00:21:01,833
"ก็จบแค่นั้น" คุณหมอมาร์แชลล์กล่าว

440
00:21:02,625 --> 00:21:03,541
ก็จบแค่นั้น

441
00:21:04,500 --> 00:21:05,500
"ใช่" ผมตอบ

442
00:21:06,833 --> 00:21:07,750
"ก็จบแค่นั้น"

443
00:21:12,625 --> 00:21:15,083
นี่คือบันทึกที่เขียนอย่างถูกต้อง
ตามความจริงที่เกิดขึ้น

444
00:21:15,083 --> 00:21:17,291
เกี่ยวกับช่วงสองคราวที่ผมได้พบกับอิมแดด ข่าน

445
00:21:20,416 --> 00:21:21,625
แม่เหวย

446
00:21:22,708 --> 00:21:24,791
นั่นน่าสนใจที่สุด

447
00:21:26,166 --> 00:21:28,333
นี่เป็นข้อมูลชั้นยอดมาก

448
00:21:29,916 --> 00:21:31,333
เรื่องนี้อาจเปลี่ยนชีวิตฉันได้

449
00:21:51,125 --> 00:21:53,541
ข้อมูลที่เฮนรี่พูดถึงอยู่นั้น

450
00:21:53,541 --> 00:21:57,333
คือการที่อิมแดด ข่านฝึกตนให้อ่านค่าหน้าไพ่

451
00:21:57,333 --> 00:21:58,833
จากหลังไพ่ได้

452
00:21:58,833 --> 00:22:01,541
และอย่างที่กล่าวเอาไว้ว่า
เขาเป็นนักพนันใจคดอยู่แล้ว

453
00:22:01,541 --> 00:22:05,083
เฮนรี่จึงคิดได้ทันทีว่า
เขาอาจได้เงินเป็นกอบเป็นกํา

454
00:22:05,083 --> 00:22:07,500
เขาลงไปที่ห้องพักพ่อบ้านของคฤหาสน์

455
00:22:07,500 --> 00:22:10,125
ขอเทียนหนึ่งเล่ม เชิงเทียนและไม้บรรทัด

456
00:22:10,125 --> 00:22:12,041
นําทุกอย่างกลับไปห้องนอน ลงกลอนประตู

457
00:22:12,041 --> 00:22:14,041
ปิดม่านและปิดไฟทั้งหมด

458
00:22:14,041 --> 00:22:16,625
ตั้งเทียนบนโต๊ะเครื่องแป้ง ลากเก้าอี้มา

459
00:22:16,625 --> 00:22:20,083
เขาพอใจอย่างยิ่งที่สังเกตเห็นว่า
สายตาของเขาอยู่ระดับเดียวกับไส้เทียน

460
00:22:20,083 --> 00:22:24,000
เขาใช้ไม้บรรทัดวัดระยะให้ใบหน้า
อยู่ห่างจากเทียน 40 ซม.พอดี

461
00:22:24,000 --> 00:22:25,541
ตามที่เขียนไว้ในสมุด

462
00:22:25,541 --> 00:22:29,125
อิมแดด ข่านตั้งจิตคิดถึงหน้าคนที่เขารักที่สุด

463
00:22:29,125 --> 00:22:31,666
ซึ่งในกรณีของเขาคือพี่ชายที่เสียไป

464
00:22:31,666 --> 00:22:33,458
เฮนรี่ไม่มีพี่ชาย

465
00:22:34,041 --> 00:22:36,958
เขาจึงตัดสินใจจะนึกภาพหน้าตัวเอง

466
00:22:43,750 --> 00:22:46,875
ขณะที่เฮนรี่จ้องเข้าไป
ยังส่วนดําจิ๋วที่ใจกลางเทียน

467
00:22:46,875 --> 00:22:48,583
กลับเกิดเรื่องมหัศจรรย์ขึ้น

468
00:22:48,583 --> 00:22:51,791
จิตของเขากลับว่างโล่งอย่างที่สุด
สมองของเขาหยุดคิดพล่าน

469
00:22:51,791 --> 00:22:55,083
และพร้อมกันนั้น
เขารู้สึกราวกับร่างของเขาถูกโอบล้อมไว้

470
00:22:55,083 --> 00:22:56,000
อย่างมั่นคงอบอุ่น

471
00:22:56,000 --> 00:22:58,708
ภายในพื้นที่สีดําจิ๋วแห่งความว่างเปล่าอันลุกโชน

472
00:22:59,291 --> 00:23:01,500
ต้องยอมรับว่าความรู้สึกนั้นคงอยู่ได้แค่ 15 วินาที

473
00:23:01,500 --> 00:23:03,791
แต่ตั้งแต่นั้น ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนหรือทําสิ่งใดอยู่

474
00:23:03,791 --> 00:23:07,291
เขาตั้งใจหาเวลาฝึกกับแสงเทียนวันละห้าครั้ง

475
00:23:07,291 --> 00:23:11,041
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทุ่มเททํา
อย่างกระตือรือร้นจากใจจริง

476
00:23:11,041 --> 00:23:14,083
และความคืบหน้าที่เห็นก็ชัดเจนน่าทึ่ง

477
00:23:14,083 --> 00:23:15,166
ผ่านไปหกเดือน

478
00:23:15,166 --> 00:23:18,625
เขาสามารถเพ่งสมาธิกับภาพใบหน้าตัวเอง
ได้นานถึงสามนาทีเป็นอย่างต่ํา

479
00:23:18,625 --> 00:23:21,541
โดยไม่มีความคิดอื่นใดเล็ดลอดเข้ามาในใจ

480
00:23:21,541 --> 00:23:23,166
"ฉันเองสินะ" เฮนรี่คิด

481
00:23:23,166 --> 00:23:25,375
"ฉันคือคนเดียวในพันล้านคนที่มีพรสวรรค์

482
00:23:25,375 --> 00:23:27,791
จนฝึกได้พลังโยคีอย่างรวดเร็วไม่น่าเชื่อ"

483
00:23:28,333 --> 00:23:32,166
ก่อนจะจบช่วงปีแรก
เขาเพ่งสมาธิได้ถึงห้านาทีครึ่ง

484
00:23:32,166 --> 00:23:33,375
ถึงเวลาแล้ว

485
00:23:36,833 --> 00:23:37,833
{\an8}(16 กันยายน 1959)

486
00:23:37,833 --> 00:23:40,041
{\an8}ห้องนั่งเล่น
แฟลตกลางลอนดอนของเฮนรี่ เที่ยงคืน

487
00:23:40,041 --> 00:23:42,083
เฮนรี่ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้นด้วยนี่เป็นครั้งแรก

488
00:23:42,083 --> 00:23:44,291
ที่เขาวางสํารับไพ่คว่ําไว้ตรงหน้าเขา

489
00:23:44,291 --> 00:23:46,041
และเพ่งสมาธิกับไพ่ใบบนสุด

490
00:23:46,041 --> 00:23:49,833
ในตอนแรกนั้นเขามองเห็นเพียงแต่
ลวดลายเส้นสายสีแดงที่หลังไพ่

491
00:23:49,833 --> 00:23:52,750
นั่นอาจเป็นลายหลังไพ่ป๊อก
ซึ่งเห็นกันชินตาที่สุดในโลก

492
00:23:52,750 --> 00:23:56,375
แล้วเขาก็เบี่ยงสมาธิจากลายไปยังอีกด้านของไพ่

493
00:23:56,375 --> 00:24:00,500
เขาเพ่งจิตอย่างแรงไปยังสิ่งที่มองไม่เห็น
ซึ่งอยู่ใต้ไพ่ใบนั้น

494
00:24:00,500 --> 00:24:03,416
เวลาผ่านไป 30 วินาที จนหนึ่ง สอง สามนาที

495
00:24:03,416 --> 00:24:04,916
เฮนรี่ไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย

496
00:24:04,916 --> 00:24:07,500
สมาธิที่ฝึกขั้นสูงได้นั้นแน่วแน่อย่างที่สุด

497
00:24:07,500 --> 00:24:09,500
เขานึกภาพอีกด้านหนึ่งของไพ่

498
00:24:09,500 --> 00:24:12,000
ไม่อนุญาตให้มีความคิดอื่นใดเกิดขึ้นในใจ

499
00:24:12,000 --> 00:24:14,375
ระหว่างช่วงนาทีที่สี่จึงเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง

500
00:24:14,375 --> 00:24:16,333
เกิดช้าๆ เกิดอย่างขลัง แต่เกิดชัดเจน

501
00:24:16,333 --> 00:24:20,125
ก้อนสีดําชัดกลายเป็นโพดํา
เส้นหยึกหยึยกลายเป็นเลขห้า

502
00:24:20,125 --> 00:24:21,708
ห้าโพดํา

503
00:24:21,708 --> 00:24:25,000
มือของเขาสั่นสะท้าน
เอื้อมไปจับไพ่ใบนั้น แล้วพลิก

504
00:24:26,041 --> 00:24:27,250
"สําเร็จแล้ว" เขาพูด

505
00:24:28,333 --> 00:24:29,541
เฮนรี่หมกมุ่นขึ้นมาทันที

506
00:24:29,541 --> 00:24:32,291
เขาไม่ออกจากบ้าน
นอกจากออกไปซื้ออาหารเครื่องดื่ม

507
00:24:32,291 --> 00:24:34,250
วันทั้งวันและมักจะยาวไปจนถึงดึกดื่น

508
00:24:34,250 --> 00:24:36,583
เขาจะโน้มตัวอยู่กับไพ่พร้อมนาฬิกาจับเวลาในมือ

509
00:24:36,583 --> 00:24:38,750
พยายามลดเวลาไปทีละวินาที

510
00:24:38,750 --> 00:24:41,791
ในหนึ่งเดือน เขาอ่านไพ่ได้ในหนึ่งนาทีครึ่ง
หกเดือน เหลือ 20 วินาที

511
00:24:41,791 --> 00:24:43,708
อีกเจ็ดเดือน แค่สิบวินาทีเท่านั้น

512
00:24:43,708 --> 00:24:45,000
เป้าหมายอยู่ที่ห้าวินาที

513
00:24:45,000 --> 00:24:47,708
เพราะรู้ว่าหากอ่านไพ่ไม่ได้
ในเวลาอย่างมากห้าวินาที

514
00:24:47,708 --> 00:24:49,875
เขาจะไม่สามารถโกงกาสิโนได้สําเร็จ

515
00:24:49,875 --> 00:24:53,916
แต่ยิ่งเขาฝึกจนเข้าใกล้
เป้าหมายก็ยิ่งดูจะไปถึงได้ยากเย็นขึ้นทุกที

516
00:24:53,916 --> 00:24:56,166
ใช้เวลาสี่สัปดาห์ กว่าจะลดจากสิบเป็นเก้าวินาที

517
00:24:56,166 --> 00:24:58,083
อีกห้าสัปดาห์จากเก้าเป็นแปดวินาที

518
00:24:58,083 --> 00:24:59,791
ถึงจุดนี้เขาไม่อนาทรกับความลําบาก

519
00:24:59,791 --> 00:25:02,375
เขาฝึกได้ครั้งละ 12 ชั่วโมงรวดโดยไม่มีปัญหา

520
00:25:02,375 --> 00:25:04,791
เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าจะต้องทําให้ถึงเป้าจนได้

521
00:25:04,791 --> 00:25:07,333
แต่สองวินาทีสุดท้ายคือจุดที่ยากที่สุด
ใช้เวลาถึง 11 เดือน

522
00:25:07,333 --> 00:25:09,041
แต่แล้วบ่ายแก่ๆ ของเสาร์วันหนึ่ง...

523
00:25:16,708 --> 00:25:20,583
ห้าวินาที
เฮนรี่เปิดไพ่ทั้งสํารับ จับเวลากับไพ่ทุกใบ

524
00:25:20,583 --> 00:25:24,458
ห้าวินาที

525
00:25:25,500 --> 00:25:27,833
รวมแล้วใช้เวลาไปนานแค่ไหน
กว่าจะมาถึงจุดนี้น่ะหรือ

526
00:25:28,666 --> 00:25:31,666
พยายามไม่หยุดพัก ทั้งหมดสามปีกับอีกสามเดือน

527
00:25:33,208 --> 00:25:35,625
ในกรุงลอนดอน
มีกาสิโนถูกกฎหมายมากกว่า 100 แห่ง

528
00:25:35,625 --> 00:25:39,750
เฮนรี่เป็นสมาชิกกาสิโนอย่างต่ําสิบแห่ง
ลอร์ดสเฮาส์เป็นที่โปรดของเขา

529
00:25:39,750 --> 00:25:42,958
นี่เป็นกาสิโนหรูที่สุดในแผ่นดิน
ตั้งอยู่ในคฤหาสน์ยุคจอร์เจียนหลังงาม

530
00:25:42,958 --> 00:25:44,166
สายัณห์สวัสดิ์ครับ คุณชูการ์

531
00:25:44,166 --> 00:25:46,916
เป็นคําจากชายซึ่งมีหน้าที่จดจําใบหน้าคนไม่รู้ลืม

532
00:25:46,916 --> 00:25:50,125
เฮนรี่เดินลงบันไดหรูไปจนถึงห้องแลกเงิน

533
00:25:50,125 --> 00:25:52,250
เขาเขียนเช็คมูลค่า 10,000 ปอนด์

534
00:25:52,250 --> 00:25:56,416
เหล่าหญิงร่างอวบเดินวนรอบโต๊ะรูเลตต์
ราวกับแม่ไก่อ้วนวนรอบกรวยอาหาร

535
00:25:56,416 --> 00:25:59,458
ชายหน้าแดงก่ําปากคาบซิการ์นั่งนับชิป

536
00:25:59,458 --> 00:26:01,125
ดวงตาเป็นประกายด้วยความโลภ

537
00:26:02,541 --> 00:26:04,541
แปลก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเฮนรี่

538
00:26:04,541 --> 00:26:07,583
เขามองแล้วรู้สึกรังเกียจเหล่าคนรวยสันดานเสีย
ขออภัยที่พูดตรง

539
00:26:07,583 --> 00:26:10,500
เฮนรี่มองหาที่นั่งว่าง
ทางซ้ายของเจ้ามือเมื่อมองจากกล้อง

540
00:26:10,500 --> 00:26:12,166
ที่โต๊ะแบล็คแจ็คโต๊ะไหนก็ได้

541
00:26:12,166 --> 00:26:15,250
เจ้ามือรับแผ่นชิปของเฮนรี่
แล้วสอดเข้าไปในช่องบนโต๊ะ

542
00:26:15,250 --> 00:26:18,458
เขาเป็นหนุ่ม... น้อย ดวงตาดําขลับกับผิวสีซีด

543
00:26:18,458 --> 00:26:20,791
เขาไม่เคยยิ้ม จะพูดก็ต่อเมื่อจําเป็นเท่านั้น

544
00:26:20,791 --> 00:26:23,583
มือของเขาเรียวมาก
นิ้วทุกนิ้วเป็นดั่งเครื่องคํานวณ

545
00:26:23,583 --> 00:26:26,875
เขาหยิบชิปมูลค่า 25 ปอนด์ออกมาวางเป็นตั้ง

546
00:26:26,875 --> 00:26:29,708
เขาไม่จําเป็นต้องนับ
นิ้วของเขาไม่เคยคํานวณผิด

547
00:26:29,708 --> 00:26:31,250
เขาเลื่อนชิปตั้งนั้นมาให้เฮนรี่

548
00:26:31,250 --> 00:26:32,708
เมื่อเฮนรี่รับชิปมาเรียง

549
00:26:32,708 --> 00:26:34,875
เขาเหลือบไปมองไพ่ใบบนสุดของที่จ่ายไพ่

550
00:26:34,875 --> 00:26:38,375
เพียงห้าวินาทีเขาอ่านได้ว่านั่นคือไพ่สิบ
เขาลงชิปแปดอัน คือ 200 ปอนด์

551
00:26:38,375 --> 00:26:40,583
เดิมพันสูงสุดที่ลงได้
ในเกมแบล็คแจ็คที่ลอร์ดสเฮาส์

552
00:26:40,583 --> 00:26:43,083
เจ้าไพ่แจกไพ่สิบมาให้เขา ใบที่สองเป็นไพ่เก้า

553
00:26:43,083 --> 00:26:44,333
รวมแล้วเท่ากับ 19

554
00:26:44,333 --> 00:26:45,416
ถ้าได้ 19 เท่ากับตัน

555
00:26:45,416 --> 00:26:49,083
ได้แค่นั่งเฉยๆ และหวังว่าเจ้ามือ
จะไม่ได้ไพ่รวม 20 หรือ 21 ทําได้แค่นั้น

556
00:26:49,083 --> 00:26:51,708
- แต่เมื่อเจ้ามือวนกลับมาหาเฮนรี่ เขาว่า...
- สิบเก้า

557
00:26:51,708 --> 00:26:54,333
และผ่านไปยังนักพนันคนอื่น
"เดี๋ยวก่อน" เฮนรี่เรียกไว้

558
00:26:54,333 --> 00:26:55,958
เจ้ามือชะงัก หันกลับมาหาเฮนรี่

559
00:26:55,958 --> 00:26:58,333
เขาเลิกคิ้ว มองด้วยตาดําขลับเยือกเย็น

560
00:26:58,333 --> 00:27:00,583
- ได้ 19 แล้วยังจั่วอีกรึ
- เขาถามสั้นๆ

561
00:27:00,583 --> 00:27:04,208
มีไพ่เพียงสองค่าเท่านั้น
ที่จะไม่ทําให้มือ 19 เสีย คือไพ่เอซและสอง

562
00:27:04,208 --> 00:27:08,250
มีแต่คนโง่บัดซบถึงจะเสี่ยงจั่วเพิ่มเมื่อได้ 19
โดยเฉพาะเมื่อมีเดิมพันบนโต๊ะ 200 ปอนด์

563
00:27:08,250 --> 00:27:11,375
ไพ่ใบต่อไปที่จะจั่วออกมายังวางนิ่งให้เห็นชัด
เจ้ามือไม่ได้แตะต้อง

564
00:27:11,375 --> 00:27:14,833
"ครับ" เฮนรี่ตอบ "จั่วอีกใบ"
เจ้ามือยักไหล่และจั่วให้

565
00:27:14,833 --> 00:27:18,083
ไพ่สองดอกจิกวางลงมาตรงหน้าเฮนรี่
เคียงข้างไพ่สิบและเก้าที่มี

566
00:27:18,083 --> 00:27:19,708
- ยี่สิบเอ็ด
- เจ้ามือพูดเรียบๆ

567
00:27:19,708 --> 00:27:21,750
เขาเหลือบดวงตาดําขลับขึ้นมองหน้าเฮนรี่

568
00:27:21,750 --> 00:27:24,500
และคงสายตาไว้อย่างนั้น
เงียบงัน เฝ้าจับตา ฉงน

569
00:27:25,666 --> 00:27:29,208
เฮนรี่รบกวนจิตใจเขาอย่างหนัก
แทบไม่เคยหรืออาจไม่เคยเห็นใครจั่วเมื่อได้ 19

570
00:27:29,208 --> 00:27:31,500
แต่ชายคนนี้จั่วต่ออย่างเยือกเย็นและมั่นใจ

571
00:27:31,500 --> 00:27:33,750
จนชวนให้ฉงนสนเท่ห์ยิ่งนัก แถมยังชนะในมือนั้น

572
00:27:33,750 --> 00:27:37,166
เฮนรี่เห็นสายตาที่เจ้ามือมองเขา
จึงรู้ตัวว่าเขาพลาดเรื่องง่ายๆ เสียแล้ว

573
00:27:37,166 --> 00:27:39,500
เขาทําจนคนพากันสนใจ "ขออภัยด้วยครับ"

574
00:27:39,500 --> 00:27:41,000
เขาต้องไม่ทําแบบนั้นอีก

575
00:27:41,000 --> 00:27:44,125
เขาต้องระวังตัวให้จงหนัก
หรือถึงกับยอมเสียบ้างเป็นบางครั้ง

576
00:27:44,125 --> 00:27:45,250
เขาเล่นต่อไป

577
00:27:45,250 --> 00:27:47,041
เฮนรี่ได้เปรียบเจ้ามืออย่างมาก

578
00:27:47,041 --> 00:27:49,583
จนแค่จะเล่นให้ได้แค่พอสมเหตุสมผลยังยาก

579
00:27:49,583 --> 00:27:51,291
หนึ่งชั่วโมง เขาได้ 30,000 ปอนด์

580
00:27:51,291 --> 00:27:52,416
เขาหยุดตรงนั้น

581
00:27:52,416 --> 00:27:54,916
ถ้าเล่นต่อเขาอาจได้หนึ่งล้านได้ง่ายๆ

582
00:27:54,916 --> 00:27:56,208
ขอบคุณครับ

583
00:27:56,208 --> 00:27:58,958
ตอนนี้เฮนรี่มั่นใจมากว่าเขาสามารถปั่นเงินได้

584
00:27:58,958 --> 00:28:01,458
เร็วกว่าใครผู้ไหนในโลกใบนี้

585
00:28:03,666 --> 00:28:04,500
น่าสนใจ

586
00:28:09,041 --> 00:28:11,333
หากนี่เป็นเรื่องเล่าที่สมมติขึ้น
แทนที่จะเป็นเรื่องจริง

587
00:28:11,333 --> 00:28:12,833
มาถึงจุดนี้เราอาจจําเป็น

588
00:28:12,833 --> 00:28:15,583
ต้องคิดตอนจบที่หักมุมน่าตื่นเต้น

589
00:28:15,583 --> 00:28:17,250
เรื่องที่จะเร้าใจไม่ธรรมดา

590
00:28:17,250 --> 00:28:20,416
ตัวอย่างเช่น
อาจให้เฮนรี่กลับบ้านแล้วเริ่มนับเงิน

591
00:28:20,416 --> 00:28:23,333
ระหว่างที่นับนั้น จู่ๆ เขาอาจรู้สึกไม่สบายตัว

592
00:28:23,333 --> 00:28:24,875
เขาปวดแปลบที่กลางอก

593
00:28:25,875 --> 00:28:28,333
เขาตัดสินใจเข้านอน ถอดเสื้อผ้า

594
00:28:28,333 --> 00:28:30,250
เดินเปลือยไปหน้าตู้เพื่อจะใส่ชุดนอน

595
00:28:30,250 --> 00:28:33,458
ขณะที่ผ่านกระจกยาวเต็มตัวที่ติดผนัง เขาชะงัก

596
00:28:33,458 --> 00:28:36,541
และด้วยติดเป็นนิสัยแล้ว
เขาจึงเพ่งสมาธิโดยอัตโนมัติ

597
00:28:36,541 --> 00:28:38,833
ทันใดนั้น เขามองทะลุผิวของตนเองไปได้

598
00:28:38,833 --> 00:28:41,250
เหมือนเครื่องเอกซเรย์ แต่เยี่ยมกว่า
เพราะเห็นทุกสิ่ง

599
00:28:41,250 --> 00:28:43,666
เส้นเลือดใหญ่ เส้นเลือดน้อย
เลือดที่สูบฉีดอยู่ในตัว

600
00:28:43,666 --> 00:28:46,541
ตับ ไต ไส้พุง เขาเห็นหัวใจตัวเองเต้น

601
00:28:46,541 --> 00:28:48,708
เขามองเข้าไปในทรวงอกถึงจุดที่ปวด

602
00:28:48,708 --> 00:28:52,958
และเห็นก้อนทะมึนในเส้นเลือดใหญ่
แล่นเข้าสู่หัวใจทางด้านขวา

603
00:28:52,958 --> 00:28:55,916
เป็นก้อนเลือดคั่ง
ตอนแรก ก้อนเลือดนั้นเหมือนจะอยู่นิ่ง

604
00:28:55,916 --> 00:28:59,083
แต่แล้วมันก็ขยับ
ขยับเพียงเล็กน้อย อาจจะแค่หนึ่งมิลลิเมตร

605
00:28:59,083 --> 00:29:01,708
เลือดยังสูบฉีดผ่านจุดคั่งนั้นและดันตัวผ่านไป

606
00:29:01,708 --> 00:29:03,083
ก้อนเลือดคั่งขยับอีกครั้ง

607
00:29:03,083 --> 00:29:06,166
มันกระชากขึ้นไปประมาณครึ่งนิ้ว
เฮนรี่มองด้วยความหวาดผวา

608
00:29:06,166 --> 00:29:09,666
เขารู้แล้วว่าก้อนเลือดคั่งใหญ่ที่หลุดออกมา
กําลังเคลื่อนอยู่ในเส้นเลือดใหญ่

609
00:29:09,666 --> 00:29:11,125
สุดท้ายจะแล่นไปถึงหัวใจ

610
00:29:11,125 --> 00:29:12,500
เขากําลังจะตาย

611
00:29:12,500 --> 00:29:15,375
นั่นไม่ใช่ตอนจบที่แย่นักสําหรับเรื่องสมมติ
แต่นี่ไม่ใช่เรื่องสมมติ

612
00:29:15,375 --> 00:29:16,416
เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง

613
00:29:16,416 --> 00:29:19,333
เรื่องเดียวที่ไม่จริงคือชื่อของเฮนรี่
ซึ่งชื่อจริงไม่ใช่เฮนรี่ ชูการ์

614
00:29:19,333 --> 00:29:22,750
เราต้องเก็บชื่อของเขาไว้เป็นความลับ
แม้แต่ตอนนี้ก็ยังต้องปิดเอาไว้

615
00:29:22,750 --> 00:29:24,875
นอกจากนั้นแล้ว นี่เป็นเรื่องจริง

616
00:29:24,875 --> 00:29:28,000
และเพราะว่าเป็นเรื่องจริง
เรื่องนี้จึงต้องมีตอนจบของจริง

617
00:29:28,000 --> 00:29:29,583
เรื่องจริงที่เกิดขึ้นเป็นดังนี้

618
00:29:33,916 --> 00:29:36,875
เฮนรี่เดินเล่นอยู่หนึ่งชั่วโมง
ค่ํานั้นอากาศเย็นเป็นใจ

619
00:29:36,875 --> 00:29:38,583
เมืองยังตื่นตาใส

620
00:29:38,583 --> 00:29:42,041
เขาสัมผัสม้วนธนบัตรหนาปึก
ในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาได้

621
00:29:42,041 --> 00:29:43,500
เขาตบมันดูเบาๆ

622
00:29:43,500 --> 00:29:45,708
ได้เงินมากทีเดียวกับการทํางานแค่ชั่วโมงเดียว

623
00:29:45,708 --> 00:29:47,791
แต่เขาก็กลับฉงนฉงาย

624
00:29:47,791 --> 00:29:51,583
เขาไม่อาจเข้าใจว่าทําไม
จึงไม่ได้ตื่นเต้นดีใจอะไรกับความสําเร็จครั้งนี้

625
00:29:51,583 --> 00:29:54,333
หากเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อน
ก่อนจะเริ่มฝึกวิชาโยคี

626
00:29:54,333 --> 00:29:56,041
เขาคงตื่นเต้นเป็นบ้าไปแล้ว

627
00:29:56,041 --> 00:29:58,666
คงจะต้องพุ่งไปฉลองที่ไนท์คลับสักแห่ง

628
00:29:58,666 --> 00:30:00,750
แต่เฮนรี่ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น

629
00:30:00,750 --> 00:30:02,083
เขารู้สึกเศร้า

630
00:30:02,083 --> 00:30:04,916
ทุกครั้งที่วางเดิมพัน เขารู้แน่ว่าตนจะชนะ

631
00:30:04,916 --> 00:30:08,083
ไม่มีความเสี่ยงเร้าอารมณ์ ไม่ได้ลุ้น ไม่อันตราย

632
00:30:08,083 --> 00:30:11,083
เขารู้ว่าสามารถเดินทาง
ไปหาเงินเป็นล้านๆ ได้ทั่วโลก

633
00:30:11,083 --> 00:30:12,750
แต่มันจะสนุกตรงไหน

634
00:30:12,750 --> 00:30:15,000
อีกประเด็นหนึ่งคือ จะเป็นไปได้หรือไม่

635
00:30:15,000 --> 00:30:17,166
ที่กระบวนการฝึกพลังโยคีที่ผ่านมาทั้งหมด

636
00:30:17,166 --> 00:30:20,833
ได้เปลี่ยนมุมมองชีวิตของเขาไปโดยสิ้นเชิง

637
00:30:20,833 --> 00:30:22,041
นั่นก็เป็นไปได้ทีเดียว

638
00:30:22,750 --> 00:30:25,458
เช้าวันต่อมา เฮนรี่ตื่นสาย ลุกจากเตียง

639
00:30:25,458 --> 00:30:28,166
เห็นเงินฟ่อนใหญ่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง

640
00:30:28,166 --> 00:30:30,208
{\an8}แต่เขากลับไม่ต้องการเงินนั้น

641
00:30:54,500 --> 00:30:55,333
เอ๊ะ

642
00:30:55,333 --> 00:30:58,875
อรุณสวัสดิ์ครับ ให้คุณ! เป็นของขวัญ

643
00:30:58,875 --> 00:30:59,791
นี่...

644
00:31:01,000 --> 00:31:01,833
อะไรนะ

645
00:31:02,625 --> 00:31:03,958
เก็บใส่กระเป๋าไปเลย

646
00:31:05,458 --> 00:31:06,291
ก็ได้

647
00:31:15,208 --> 00:31:16,250
อะไรกัน

648
00:31:16,250 --> 00:31:17,166
เงินไงคุณ

649
00:31:17,166 --> 00:31:18,083
เก็บไว้เลย

650
00:31:24,583 --> 00:31:25,416
นี่!

651
00:31:28,875 --> 00:31:29,708
เก็บเร็ว...

652
00:32:04,541 --> 00:32:05,708
กริ่งประตูดัง

653
00:32:05,708 --> 00:32:07,541
คิดว่าทําอะไรอยู่กันแน่

654
00:32:07,541 --> 00:32:10,208
ขออภัยที่คนมามุงเยอะ ผมแค่คิดจะแจกเงิน

655
00:32:10,208 --> 00:32:12,750
- คุณกําลังก่อจลาจล!
- แค่แจกเงินนิดๆ หน่อยๆ

656
00:32:12,750 --> 00:32:15,000
ขออภัย ผมจะไม่ทําแล้ว เดี๋ยวคนก็พากันกลับเอง

657
00:32:15,000 --> 00:32:18,000
ตํารวจนายนั้นยกมือที่เท้าเอวขึ้นมาให้เห็น
ธนบัตร 50 ปอนด์

658
00:32:18,000 --> 00:32:21,333
- คุณก็ได้ไปเหมือนกัน
- นี่คือหลักฐาน ไปได้เงินมาจากไหน

659
00:32:21,333 --> 00:32:24,166
เล่นพนันได้จากโต๊ะแบล็คแจ็ค
เมื่อคืนผมโชคดีเอามากๆ

660
00:32:24,166 --> 00:32:26,875
เฮนรี่บอกชื่อกาสิโน ตํารวจจดลงไป

661
00:32:26,875 --> 00:32:28,333
ไปถามดูได้ เขาจะยืนยันให้

662
00:32:28,333 --> 00:32:30,250
ตํารวจลดสมุดในมือ ผมไม่สน

663
00:32:30,250 --> 00:32:31,958
- ไม่สนรึ
- ไม่สนแม้แต่น้อย

664
00:32:31,958 --> 00:32:33,583
อันที่จริง ผมเชื่อเรื่องของคุณ

665
00:32:33,583 --> 00:32:36,541
แต่นั่นก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่คุณจะทําแบบนั้นได้

666
00:32:36,541 --> 00:32:38,958
ผมไม่ได้ทําเรื่องผิดกฎหมายไม่ใช่รึ

667
00:32:39,791 --> 00:32:40,708
ผิดกฎหมายรึ

668
00:32:41,458 --> 00:32:42,583
โง่บัดซบ!

669
00:32:43,333 --> 00:32:46,708
ถ้าดวงดีพอที่จะเล่นพนัน
ได้เงินเป็นกอบเป็นกําแบบนั้น

670
00:32:46,708 --> 00:32:49,750
และอยากจะแจกจ่ายให้คน
อย่าเที่ยวโปรยจากหน้าต่างห้อง

671
00:32:49,750 --> 00:32:53,958
ต้องเอาไปให้ในที่ซึ่งจะสร้างประโยชน์
เช่นโรงพยาบาลหรือสถานเลี้ยงเด็กกําพร้า

672
00:32:53,958 --> 00:32:56,125
มีโรงพยาบาลหรือสถานเด็กกําพร้าทั่วประเทศ

673
00:32:56,125 --> 00:32:59,250
ซึ่งมีเงินแทบจะไม่พอ
จะซื้อของขวัญคริสต์มาสให้เด็กๆ ด้วยซ้ํา

674
00:32:59,250 --> 00:33:01,208
แต่กลับมีคนรวยเอาแต่ใจไร้สมองอย่างคุณ

675
00:33:01,208 --> 00:33:03,666
ที่ชีวิตนี้ไม่เคยต้องลําบากแม้แต่น้อย

676
00:33:03,666 --> 00:33:06,666
เที่ยวโปรยเงินไปกลางถนน!

677
00:33:06,666 --> 00:33:09,666
เมื่อสิ้นคํา ตํารวจผู้นั้นก็เดินปึงปังลงบันได
ปิดกระแทกประตูหน้าตึก

678
00:33:09,666 --> 00:33:10,666
เฮนรี่ไม่ขยับ

679
00:33:10,666 --> 00:33:13,416
ทั้งคําร้อนและอารมณ์โมโหร้ายที่เขาพูด

680
00:33:13,416 --> 00:33:14,750
แทงใจเขาอย่างลึกล้ํา

681
00:33:14,750 --> 00:33:16,375
เขาอายตัวเองอย่างที่สุด

682
00:33:16,375 --> 00:33:17,708
เป็นความรู้สึกเลวร้ายมาก

683
00:33:23,916 --> 00:33:25,000
แต่แล้ว ในขณะเดียวกัน

684
00:33:25,000 --> 00:33:28,500
เฮนรี่ก็รู้สึกวูบวาบดั่งมีกระแสไฟแรง
แล่นเร้าผ่านไปทั่วร่าง

685
00:33:28,500 --> 00:33:32,208
แล้วเขาก็เริ่มได้แนวคิดยอดเยี่ยมแสนบรรเจิด
ที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง

686
00:33:32,208 --> 00:33:33,791
เขาเดินกลับไปกลับมา

687
00:33:33,791 --> 00:33:36,916
คิดทบทวนถึงรายละเอียดจุดต่างๆ
ที่จะทําให้แนวคิดบรรเจิดนี้เป็นจริงได้

688
00:33:36,916 --> 00:33:39,333
หนึ่ง ฉันจะเล่นพนันให้ได้เงินก้อนใหญ่

689
00:33:39,333 --> 00:33:42,416
ในทุกวันของชีวิตตั้งแต่นี้ต่อไป

690
00:33:42,416 --> 00:33:46,250
สอง ฉันจะไม่เข้ากาสิโนเดิมซ้ํา
เกินหนึ่งครั้งในรอบหกเดือน

691
00:33:46,250 --> 00:33:49,000
สาม เล่นแต่ละครั้งฉันห้ามได้เงินมากเกินไป

692
00:33:49,000 --> 00:33:51,333
คืนละ 50,000 ปอนด์ จํากัดไว้แค่นั้น

693
00:33:51,333 --> 00:33:55,166
สี่ ได้ 50,000 ปอนด์ต่อคืน ปีละ 365 วัน

694
00:33:55,166 --> 00:33:57,916
นั่นเท่ากับ 18.25 ล้าน

695
00:33:57,916 --> 00:33:59,166
ห้า ฉันจะย้ายไปเรื่อยๆ

696
00:33:59,166 --> 00:34:01,791
จะไม่อยู่ในเมืองไหนนานกว่าสามคืน

697
00:34:01,791 --> 00:34:03,958
ลอนดอน มอนเตคาร์โล คานส์ บียาริตส์

698
00:34:03,958 --> 00:34:07,083
โดวิลล์ ลาสเวกัส
เม็กซิโกซิตี บัวโนสไอเรส นาสเซา

699
00:34:07,083 --> 00:34:11,416
หก ฉันจะนําเงินที่ได้ไปตั้งโรงพยาบาล
และสถานเด็กกําพร้าทั่วโลก

700
00:34:11,416 --> 00:34:13,791
ฉันเข้าใจ ถ้าเป็นฝัน
ก็เป็นละครน้ําเน่าเคล้าน้ําตา

701
00:34:13,791 --> 00:34:16,083
แต่ถ้าเป็นความจริง ฉันคิดว่าทําให้เกิดขึ้นได้

702
00:34:16,083 --> 00:34:20,208
ฉันไม่คิดว่ามันน้ําเน่าเลยนะ
มันจะเป็นเรื่องอัศจรรย์ลึกล้ําเกินบรรยาย

703
00:34:20,208 --> 00:34:23,875
เจ็ด ฉันต้องมีคู่คิด
คนที่จะทํางานนั่งโต๊ะคอยรับเงิน

704
00:34:23,875 --> 00:34:25,541
ก่อนจะส่งต่อไปให้จุดที่จําเป็น

705
00:34:25,541 --> 00:34:28,791
คนที่ฉันสามารถไว้ใจเชื่อมั่นได้ตลอดกาล
โดยไม่ต้องมีข้อกังขาใดๆ ทั้งสิ้น

706
00:34:28,791 --> 00:34:32,041
จอห์น วินสตันทําบัญชีให้เฮนรี่
และก่อนหน้านี้ก็ทําให้คุณพ่อของเขา

707
00:34:32,041 --> 00:34:34,708
คุณพ่อของจอห์นก็เป็นนักบัญชีของคุณปู่เฮนรี่

708
00:34:34,708 --> 00:34:36,708
คุณอาจกลายเป็นชายที่ร่ํารวยที่สุดในโลก

709
00:34:38,833 --> 00:34:41,000
ผมไม่อยากเป็นชายที่ร่ํารวยที่สุดในโลก

710
00:34:43,583 --> 00:34:46,250
ผมทํางานจากอังกฤษไม่ได้
สรรพากรจะรีดภาษีหมด

711
00:34:46,250 --> 00:34:48,416
ผมต้องย้ายไปสวิตเซอร์แลนด์ แต่ย้ายพรุ่งนี้ไม่ได้

712
00:34:48,416 --> 00:34:51,125
ผมไม่ใช่คนตัวเปล่า
ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรอย่างคุณ

713
00:34:51,125 --> 00:34:54,000
ผมต้องไปคุยกับภรรยาและลูก ลาออกกับหุ้นส่วน

714
00:34:54,000 --> 00:34:56,541
ต้องขายบ้าน หาบ้านใหม่ที่สวิตเซอร์แลนด์

715
00:34:56,541 --> 00:34:58,916
พาลูกๆ ไปลาออกจากโรงเรียน
ทุกเรื่องใช้เวลา

716
00:34:58,916 --> 00:35:02,125
หนึ่งปีต่อมา เฮนรี่ส่งเงินมามากกว่า 120 ล้าน

717
00:35:02,125 --> 00:35:04,000
ให้จอห์น วินสตันที่โลซานน์

718
00:35:04,000 --> 00:35:05,708
เงินจะถูกส่งมาสัปดาห์ละห้าวัน

719
00:35:05,708 --> 00:35:08,250
ส่งมายังบริษัทสวิสชื่อวินสตัน ชูการ์จํากัด

720
00:35:08,250 --> 00:35:11,250
นอกจากจอห์นกับเฮนรี่แล้ว
ไม่มีใครรู้ว่าเงินมาจากไหน

721
00:35:11,250 --> 00:35:12,708
หรือจะเอาเงินไปทําอะไร

722
00:35:12,708 --> 00:35:14,458
เงินที่เข้าในวันจันทร์เป็นก้อนใหญ่ที่สุด

723
00:35:14,458 --> 00:35:17,125
เพราะนั่นรวมเงินที่เล่นได้
ของทั้งวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์

724
00:35:17,125 --> 00:35:18,333
เมื่อธนาคารไม่เปิดทําการ

725
00:35:18,333 --> 00:35:20,041
เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วไม่น่าเชื่อ

726
00:35:20,041 --> 00:35:22,750
เปลี่ยนชื่อแปลงตัวตนหลายครั้งในสัปดาห์เดียว

727
00:35:22,750 --> 00:35:25,416
บ่อยครั้ง เบาะแสเดียวที่จอห์นจะรู้
ว่าเฮนรี่ไปอยู่ที่ไหน

728
00:35:25,416 --> 00:35:29,250
คือที่อยู่ของธนาคารต้นทางที่โอนเงินเข้ามา
ช่างอัศจรรย์ลึกล้ําเกินบรรยาย

729
00:35:49,541 --> 00:35:52,958
เฮนรี่ตายเมื่อปีที่แล้ว เมื่ออายุรวม 63 ปี
จากโรคลิ่มเลือดอุดตันในปอด

730
00:35:52,958 --> 00:35:56,166
เขาเห็นลางล่วงหน้า แทบจะเห็นได้จริง
แต่เขาก็ไปอย่างสบายใจ

731
00:35:56,166 --> 00:35:58,833
เขาทําตามแผนที่วางไว้ได้กว่า 20 ปี

732
00:35:58,833 --> 00:36:01,458
ทําเงินได้ทั้งหมด 644 ล้านปอนด์

733
00:36:01,458 --> 00:36:03,041
เขาสร้างโรงพยาบาลเด็ก

734
00:36:03,041 --> 00:36:06,208
และสถานเด็กกําพร้าที่มั่นคงไว้
ทั้งหมด 21 แห่งทั่วโลก

735
00:36:06,208 --> 00:36:10,333
บริหารและลงทุนจากโลซานน์
โดยจอห์น วินสตันและลูกน้องทั้งหลาย

736
00:36:10,333 --> 00:36:11,666
งานของเขาเสร็จเรียบร้อย

737
00:36:16,125 --> 00:36:20,208
ทีนี้ ผมรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร
เป็นคําถามที่ดี ผมจะบอกให้

738
00:36:20,208 --> 00:36:23,791
ไม่นานหลังจากเฮนรี่ตาย
จอห์น วินสตันโทรศัพท์มาหาจากสวิตเซอร์แลนด์

739
00:36:23,791 --> 00:36:25,291
เขาแนะนําตัวเองเพียงแค่ว่า

740
00:36:25,291 --> 00:36:28,750
เป็นผู้บริหารบริษัทที่เรียกตัวเองว่า
วินสตัน ชูการ์จํากัด

741
00:36:28,750 --> 00:36:31,000
และขอให้ผมไปหาเขาที่โลซานน์

742
00:36:31,000 --> 00:36:34,000
เพราะอยากให้ช่วยเขียน
ประวัติอย่างย่อขององค์กร

743
00:36:34,625 --> 00:36:36,250
ผมไม่รู้ว่าทําไมเขาถึงเลือกผม

744
00:36:36,250 --> 00:36:39,125
อาจมีรายชื่อนักเขียนยาวเป็นหางว่าว
แล้วปาเป้าเลือกเอาก็ได้

745
00:36:39,125 --> 00:36:41,375
เขาพร้อมจ่ายอย่างงาม เขาบอก และเสริมว่า

746
00:36:41,375 --> 00:36:43,583
"ชายคนสําคัญเพิ่งจากเราไปไม่นาน

747
00:36:43,583 --> 00:36:45,291
เขาชื่อเฮนรี่ ชูการ์

748
00:36:45,291 --> 00:36:49,125
ผมคิดว่าคนควรจะได้รู้บ้างว่า
เขาสร้างอะไรไว้ให้โลกนี้"

749
00:36:49,125 --> 00:36:50,208
ด้วยความเขลาของผม

750
00:36:50,208 --> 00:36:53,000
ผมถามเขาว่าเรื่องราวนี้น่าสนใจพอ

751
00:36:53,000 --> 00:36:54,541
ที่จะมาเขียนลงหนังสือพิมพ์ได้หรือ

752
00:36:54,541 --> 00:36:58,041
นั่นกวนใจจอห์น วินสตันอย่างหนัก
จนแทบเรียกได้ว่าทําให้เขาขุ่นเคืองใจ

753
00:36:58,625 --> 00:37:00,083
ในเวลาห้านาทีที่คุยโทรศัพท์กัน

754
00:37:00,083 --> 00:37:03,041
เขาเล่าถึงอาชีพลับของเฮนรี่ ชูการ์

755
00:37:03,041 --> 00:37:04,541
ซึ่งไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไป

756
00:37:04,541 --> 00:37:08,083
เฮนรี่ตายไปแล้ว
เขาจะไม่ได้ก้าวเท้าเข้ากาสิโนไหนอีก

757
00:37:08,083 --> 00:37:10,083
"ผมจะไป" ผมตอบ

758
00:37:10,083 --> 00:37:13,000
ที่โลซานน์ ผมพบจอห์น วินสตันในวัย 70 กว่าปี

759
00:37:13,000 --> 00:37:14,291
พร้อมกับแม็กซ์ เองเกลแมน

760
00:37:14,291 --> 00:37:17,291
{\an8}ช่างแต่งหน้าชื่อก้องที่เดินทางไปทั่วโลกกับเฮนรี่

761
00:37:17,291 --> 00:37:20,166
{\an8}เพื่อแต่งหน้าตบตาคนอย่างอลังการ
ปกปิดตัวตนแท้จริงของเขา

762
00:37:20,166 --> 00:37:24,333
{\an8}ทั้งคู่ใจสลายจากการตายของเฮนรี่
แม็กซ์เสียใจยิ่งกว่าจอห์น วินสตันเสียอีก

763
00:37:24,333 --> 00:37:26,625
{\an8}ผมรักเขา เขาเป็นคนที่ยิ่งใหญ่มาก

764
00:37:26,625 --> 00:37:29,666
{\an8}จอห์น วินสตันอวดสมุดแบบฝึกหัดสีน้ําเงินต้นฉบับ

765
00:37:29,666 --> 00:37:32,666
{\an8}ของแซต.แซต. แชตเตอร์จี
ที่กรุงกัลกัตตาเมื่อปี 1935

766
00:37:32,666 --> 00:37:34,833
{\an8}และผมได้ลอกเนื้อหามาคําต่อคํา

767
00:37:34,833 --> 00:37:36,375
{\an8}"คําถามสุดท้าย" ผมพูด

768
00:37:36,375 --> 00:37:40,083
{\an8}"คุณเรียกเขาว่าเฮนรี่ ชูการ์
แต่คุณก็บอกว่านั่นไม่ใช่ชื่อจริงของเขา

769
00:37:40,083 --> 00:37:43,375
{\an8}ไม่อยากให้ผมเขียนหรือว่า
ที่จริงแล้วเขาเป็นใครกันแน่"

770
00:37:43,375 --> 00:37:44,750
{\an8}- ไม่
- จอห์น วินสตันตอบ

771
00:37:44,750 --> 00:37:47,208
{\an8}แม็กซ์กับผมสัญญาไว้ว่า
จะไม่เผยตัวตนเขาให้ใครรู้ทั้งสิ้น

772
00:37:47,208 --> 00:37:49,750
{\an8}แต่ผมว่าไม่ช้าก็เร็วข่าวก็คงรั่ว

773
00:37:49,750 --> 00:37:51,833
{\an8}เพราะที่จริงเขามาจากตระกูลดังของอังกฤษ

774
00:37:51,833 --> 00:37:54,500
{\an8}แต่ผมจะขอบคุณมาก
หากคุณไม่คิดจะไปตามหา

775
00:37:54,500 --> 00:37:56,791
{\an8}เพียงเขียนถึงเขาว่าเป็นคุณเฮนรี่ ชูการ์ก็พอ

776
00:37:58,833 --> 00:38:00,291
{\an8}และผมก็ได้ทําไปตามนั้น

777
00:38:07,791 --> 00:38:11,583
(โรอัลด์ ดาห์ลเขียน
"เรื่องเล่าหรรษาของเฮนรี่ ชูการ์")

778
00:38:11,583 --> 00:38:15,916
(ในกระท่อมเขียนงานที่บ้านยิปซี
เมืองเกรทมิสเซนเดน บักกิงแฮมเชอร์)

779
00:38:15,916 --> 00:38:18,416
(ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงธันวาคม ปี 1976)

780
00:39:20,416 --> 00:39:25,416
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์