Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dziś studenci zagraniczni mogą wreszcie wyruszyć do swoich domów,
co wcześniej przez ponad dwa lata było niemożliwe z powodu pandemii.
Amerykańskie rodziny...
Sama w to nie wierzę.
O mój Boże.
- Dobra. - Gotowa?
O tak!
Proszę bardzo.
CENTRUM CHORÓB ONKOLOGICZNYCH WARKOCZYKI MIŁOŚCI
BASMA
Bassoum!
Cześć.
Nie poznałam cię z brodą.
- Tęskniłam za tobą. - Ja też. Podoba ci się?
Wyglądasz na mądrzejszego.
- Nieprawda. - Jak tatuś.
- Od urodzenia. - Sztywniak.
- Zostaw. - Nie.
Tam mogłaś być sobie niezależna. Tu jesteś moją małą siostrą.
- Kto to? - Przyjaźnimy się.
„Mniam! Uwielbiam ciastka”.
Daruj sobie. To Kaabur, a nie Ciasteczkowy Potwór.
- Kaabur? - Tak, Kaabur.
Solaiman nalegał, by Kaabur powitał cię osobiście.
No dobrze.
Wiele o tobie słyszałem. Jesteś Bassouma?
Jestem Bassouma. Dzięki za powitanie, Kaabur.
Witamy w Dżeddzie.
Fajnie, że wciąż się tym zajmujesz.
Ja? Że niby czym?
Waleed.
Twoje życie to chaos
Jakbym bez ciebie Problemów miał za mało
W głowie mnóstwo mam informacji
Ale co do ciebie nigdy nie mam racji
Co zrobić, moja piękna Za tobą droga do piekła
Zwałem cię aniołem Aleś do łamania kołem
W życiu mi nie było lekko Ty mi zgotowałaś piekło
Wiecznie ci za mało...
Moja Bassoum!
- Tęskniłam! - Ja za tobą też, Samira!
- Nowa fryzura? - Ścięłam. Może być?
- Cudo. - Poszły do fundacji, nie mów mamie.
- Weź to. - Proszę pani, Bassouma przyjechała!
- Mamo, wróciłam! - Gdzie to położyć?
- Hind! - Cześć.
- Witaj w domu. - Dobrze cię widzieć.
- Gdzie moja córeczka? Pokaż się. - Mama.
- Tęskniłam. - Ja też.
- To już dwa lata. - Nie moja wina.
O Boże!
Hej, Hamza.
Wreszcie się spotykamy.
Cześć.
To na razie mały bobas. Jeszcze się nie bawi i nie mówi.
Wydoroślałeś.
A ty nie.
Wyjechałaś i wróciłaś dorosła.
To prezenty z Id al-Adhy.
DLA SOLAIMANA
To twoje?
Tak, ale obiecałem mamie, że nie otworzę bez ciebie.
WALEED, MAMA, HIND, HAMZA
- Gdzie prezent dla taty? - Mojego taty?
Dla twojego tu jest. Mówię o moim.
O dziadku? Dziadek jest chory.
Ale udaje, że jest zdrowy.
Solaiman, chodź tu, skarbie.
Tato!
Co się stało? Przeniósł się do twojego pokoju?
Nie, kochanie.
Byłoby miło zobaczyć was znowu razem.
To nie tak, Basma.
To o co chodzi?
Gdzie tata?
Posłuchaj spokojnie.
Jestem spokojna i słucham, ale nic nie mówicie.
Tata nas opuścił.
Rozstaliśmy się dwa miesiące temu.
Byłaś zajęta studiami i przygotowaniami do doktoratu,
więc nie chciałam cię rozpraszać.
Latami starałam się tego uniknąć.
Już wystarczy. Rozwód był najlepszym wyjściem.
Okłamywałaś mnie?
I tak źle się czuliśmy, nie mogąc być na twojej graduacji.
Nie chcieliśmy obarczać cię problemami.
Atmosfera była fatalna. Ciesz się, że cię tu nie było.
- Co możesz o tym wiedzieć? - Nie mieszkasz tu.
Byłeś zbyt zajęty narodzinami Hamzy?
Zbyt zajęty, by mi coś powiedzieć?
Mamo, poprosiłaś mnie o zioła dla Hind,
witaminę C dla cioci Najat i ziołowe herbatki dla sąsiadów.
Naprawdę nie mogłaś mi powiedzieć?
Mamo, nic nie mów.
Nie chodzi o dzielenie się wiadomościami.
Powinnaś to ze mną obgadać.
Jestem twoją jedyną córką.
Pomyślałaś o tym?
Jasne. To by mnie rozproszyło.
Tata mieszka w naszym starym domu.
Zabierz stamtąd siostrę, jeśli tata będzie miał kolejny atak.
- Uważaj na nią. - Dobrze.
Tato!
Wróciłam.
Otworzyłby, gdyby chciał.
Pandemia go dobiła.
Sytuacja stała się niebezpieczna, zwłaszcza dla mamy.
Chcesz powiedzieć, że tata to potwór?
Serio?
Spadam, nie zniosę tego.
Witam serdecznie.
Zapraszam do środka.
Wesołego Id al-Adha.
- Wesołego Id, kochanie. - Wesołego Id.
Mów, co dostałeś, Hamza.
Tu jesteś, Bassouma.
Te prezenty... Od kiedy mama świętuje Id w ten sposób?
Chce stworzyć nową tradycję.
Czy tradycją nie powinno być trzymanie się razem?
Nic się nie zmieniłaś. Rumienisz się w złości.
Niektórzy mają alergię na orzeszki ziemne,
a ja na rodzinę.
- Wesołego Id. - Wzajemnie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Wesołego Id. - Obyście wzięli ślub do kolejnego.
- Dostaniemy prezenty? - Raczej to wy powinniście nam je dać.
No i mnie zniechęciłaś.
- Basmie chyba nie zależy na prezencie. - Szkoda, że nie poznałam babci Roqayi.
Polubiłybyście się. Gdzie twój tata?
Może Waleed wie.
Gdzie twój brat?
Powiedz mu, gdzie twój ukochany.
Pewnie już tu jedzie.
- Wesołego Id, dziecko. - Dziękuję.
Wesołego Id, kochanie.
Dziękuję.
- Witaj w domu. - Cześć, dziadku. Tęskniłam.
Nie przywiozłaś mi jakiejś Amerykanki?
Dziadku.
Cześć.
Tęskniłam za tobą.
Zróbmy sobie selfie.
Uśmiech!
Możemy przestać gadać o pracy? Świętujmy.
Witam, pani doktor.
Jeszcze nie mam doktoratu.
Ale wkrótce go zdobędziesz.
Cieszysz się, że wciąż studiuje?
Przynosi nam dumę.
Na uczelniach pracują inteligentni ludzie.
A idioci prowadzą rodzinne interesy, co?
Jedyny doktor w rodzinie i już wywołuje zamieszanie.
Jak to jedyny? A twój brat Adly?
Co on zrobił ze swoim dyplomem?
Ona przynajmniej studiuje inżynierię, a nie brud i mikroskopijne bakterie.
Robię doktorat z inżynierii środowiska.
Jaki ojciec, taka córka.
Środowisko i tak dalej.
Czemu tak mówisz? Tata ma bardzo wąską specjalizację.
Tak samo oryginalną jak on sam.
Po kolacji możemy w coś zagrać.
Mamo, znamy już odpowiedzi na pamięć.
Bitwa pod Badrem, drugi ramadan hidżry...
bitwa pod Medyną, piątego szawwala.
Nie cwaniakuj. Pewnie nie pościłeś w ramadanie ani dnia.
Właśnie, nie cwaniakuj.
- Kto cię pytał? - Jak zwą twoje pokolenie?
- Zapamiętywacze. - To twoje pokolenie.
Luai, jesteś z pokolenia Z?
My jesteśmy z pokolenia piątka z plusem.
Ibrahim.
A co dziadek chciałby na Id?
- Mięso mi wystarczy. - Poważnie?
Dokończę to, co twoja mama mi nałożyła.
Nie zamęczajcie mnie, mam tylko jedną gębę!
Czego bym chciał?
Chcę, żebyście byli szczęśliwi.
Chcę patrzeć, jak układacie sobie życie.
To pozagrobowe też.
Niech najpierw przeżyją to życie. Życie pozagrobowe zostaw mnie.
To Solaiman.
Tak.
- Allah jest wielki. - Witaj.
Pokaż dziadkowi!
Tato.
Pokaż mi, co zrobiłeś.
- Pokaż. - Co jest?
Pokaż, co się stało.
Do wesela się zagoi.
To tylko zadrapanie.
Nie martwcie się i szczęśliwego Id.
- Co słychać? - Tato.
Witaj, moja słodka córeczko. Jak się masz?
- Tęskniłam za tobą. - A ja za tobą.
Więc anioł z Miasta Aniołów już tu jest?
Co to ma być?
Na studiach każą obcinać sobie włosy?
Dla odmiany. Co myślisz?
Sam nie wiem.
- Tęskniłam. - Ja za wami też.
- Jak się czujesz, tato? - A ty, synu?
- Pokój z tobą. - Witaj.
- Cieszę się, że przyjechałeś. - Dziękuję. Wesołego Id.
- Allah z wami. - Witaj. Usiądź.
Wesołego Id.
Ojcze, nie musisz wstawać.
- Mój drogi chłopcze. - Jestem.
- Chodź tu. - Niech Allah cię błogosławi.
- Wesołego Id. - Jak się czujesz, synu?
- Jak się miewasz? - Nie za dobrze, ale nie martw się.
- Chwalmy Pana. - Allah z tobą.
Twoja żona jest szczęśliwa i świętuje Id.
Prawda?
Siadaj. Mój brat wszystko ci o mnie opowie.
O moim zdrowiu, pracy i codzienności.
Niech cię Allah strzeże.
Twoja woda, tato.
Napij się.
Usiądź tu, tato.
- Widzisz? - Śmiało.
Widzisz? Leki nie są takie złe.
Przyjrzyj się uważnie.
Świętujcie wspólnie Id. Przyjdę kiedy indziej.
O ile wasz wuj pozwoli.
- Tato... - Do widzenia.
- Dokąd idziesz? - Chwileczkę.
- Gdzie uciekasz? - Tato, nie odchodź. Pojadę z tobą.
Samira, przynieś moją abę i torbę.
Dam ci coś na drogę.
Przyjechałem dla ciebie do domu dziadka, bo u mnie jest straszny bałagan.
Nie jesteś obca, ale chciałem,
by dom był godny twojej pierwszej wizyty.
Mieszkam tu od dwóch miesięcy.
Nie jest łatwo.
Laboratorium zastąpiłeś dziełami sztuki.
I sztuką konceptualną.
Świat oszalał na punkcie sztuki konceptualnej.
Poważnie.
- Zgadnij, co dla ciebie mam. - Co?
Trochę już zjadłam.
To kandyzowane migdały z LA.
Doskonały wybór. Dziękuję.
Kiedyś był na nich górski krajobraz, jeśli dobrze pamiętam.
Zjadłaś trochę?
Na zdrowie.
To dzieło sztuki pokazywane na wielkiej wystawie.
Sprzedano je za 150 tysięcy. Mówię poważnie.
Kto jest na tyle głupi, by kupić banana w galerii i go zjeść?
Kupiec jest naprawdę głupi.
Ale ten, kto twierdzi, że stworzył banana, jest obrzydliwy.
Nie przeszkadza mi, że jest więcej głupich kupców niż handlarzy.
Mama ci je dała? Uwielbiała je.
Dwie już rozbiłem, tak jak złamałem serce twojej mamie.
Chodź.
Złośliwy narcyz
Przebiegły wąż
Okrutny tyran
Adel gra fair
Nie, wcale nie
Adel żądli
Adel...
Nie fair
Och, Adel!
Siadaj, skarbie.
- Proszę. - Dziękuję.
Smakują tak samo?
Trochę inaczej,
ale dość znajomo.
Wtedy w Montanie
byłem z twoją mamą najszczęśliwszy.
Powiedziała ci, prawda?
Tak.
Wszystko będzie dobrze, tato.
Podobno byłaś w domu taty.
Nazywasz tę norę domem?
Chyba masz mi coś do powiedzenia.
Wybacz, kochanie.
Muszę się przespać.
Naprawdę mi przykro.
Mogłam powiedzieć ci wcześniej.
Nie zepsułabym ci wtedy Id.
Kiedy zasnę, Id będzie cudne.
Dobranoc, Basmati.
ZARZĄDZANIE ŚRODOWISKIEM
Twój tata to zostawił.
Ostatni lek, który został.
Resztę spłukał w toalecie.
Uparcie odmawiał przyjmowania leków.
Próbowałaś go ratować lekami i rozwiodłaś się z nim, gdy odmówił?
Przeprowadzam się do taty.
Nie bądź głupia.
Musisz odpocząć. Dopiero wróciłaś.
Za niecały miesiąc rozmowa w sprawie doktoratu.
Pamiętasz, z jakim trudem zgodził się na twoje podróże?
A upokorzenie związane z magisterką?
Nie wracajmy do tego.
Ale podróżowałam.
A tata od dwóch lat nie narzekał.
Wczorajszą noc spędziłam,
myśląc o miłości taty do ciebie.
Widziałaś, jacy byliśmy nieszczęśliwi.
Właśnie, mamo. Właśnie.
Oboje cierpieliście.
Szukałaś partnera na dobre i na złe i go znalazłaś.
Może tak naprawdę stałaś się nieszczęśliwa
przez lekarstwo, które miało rozwiązać twoje problemy
i przywrócić dobre czasy?
Kiedy dotrze do ciebie, że leki nie uratują naszych bliskich?
Nie uratują ani mrówki.
To my ratujemy ludzi, mamo.
Leki nie poradzą sobie same. To prawda.
Ale kim byłam? Duchem?
Byłam przy nim przez cały czas.
Bassoumati...
Chcę, byś odniosła sukces mimo tego.
Jesteś najważniejsza.
Problemy zostaw nam.
Wasze problemy są moimi.
Nie wiem, skąd masz siłę, by świętować Id.
- Czemu miałabym cię karać? - Karzesz mnie, świętując.
Karzesz mnie jeszcze bardziej, przynosząc tu ten lek.
Możesz go zostawić. Wychodzę.
Cześć.
- Cześć, kochana. - Cześć.
Odwiedzimy ciocię, a potem zjemy lunch u wujka.
- Skoczymy też do kuzynki. - Tak.
Wypijemy u niej herbatę i może zjemy drugi lunch.
Jest drugi dzień Id al-Adhy i odwiedziliśmy połowę rodziny.
Cicho. Od wszystkich zebrałeś prezenty. Wiesz, jaki jest wybredny.
Co zrobiłaś z włosami, wariatko?
Ścięłam.
Uroczo.
Masz jeszcze dwa dni dla rodziny i czekamy na ciebie.
Gdzie jesteś? U taty?
Chyba właśnie wrócił.
- Pogadamy później. Pa. - Na razie.
Pa.
Mój dom nie jest przyjazny dla gości.
Nie jestem gościem.
Nie wińcie mnie
Że znać mnie nie chce
Że dom mój pusty
Nie wińcie mnie
Byłem Travoltą Zmienili mnie w Jima Carreya
Podjęli decyzję Muszę być posłuszny
Nie wińcie mnie
Mówili ci, że twój tata jest chory?
Tak.
Nie wiedzą, że w klimatyzatorze są 40-letnie bakterie?
To bardzo szkodliwe.
Tyle tu wspomnień, pani doktor.
Pamiętasz, jak byłaś mała, Bassouma?
Chowałaś się pod stołem.
Przebierałaś się w ubrania mamy, malowałaś usta szminką
i zakładałaś obcasy.
Dorosłaś, Bassouma!
Tak, ale bez makijażu. Spójrz na mnie!
Kazali jej też obciąć włosy.
Ma ładne włosy. Zawsze jest piękna.
Oczywiście, że jest ładna. Wszyscy to wiemy.
Ale ci, którzy mieszają w jej głowie i myślach...
Kto ich tam wie?
Wiem, jacy to ludzie.
Co się stało, skarbie?
Nie umiem tego złożyć.
Nie wiesz, gdzie jest serce? Zawsze wchodzi tutaj.
Widzisz? Udało się.
Jaki ojciec, taka córka.
- Dzień dobry. - Halo.
Dzwonię z kliniki gastroenterologicznej.
Chcę przełożyć wizytę pana Adly’ego Seifa Ed-Deena
na poniedziałek o 11.
Jestem córką pacjenta.
Przepraszam.
Czy doktor Hassan może go przyjąć?
Jego zwykły lekarz jest na urlopie.
Dr Hassan jest nowy u nas, ale to specjalista.
W porządku. Dziękuję.
- Wesołego Id. - Wzajemnie. Dziękuję.
Do widzenia.
Nowy lekarz nie musi być dobry.
To będzie nasze pierwsze wyjście.
Do szpitala?
Będę twoją sekretarką.
Twój brat znów coś przysłał.
- Dzień dobry. - To od pana Waleeda.
Dziękuję.
To jedzenie.
Powiedz mu, że nie potrzebuję jałmużny.
Przysłał molokhię!
Żadnej molokhii ani ryżu z vermicelli.
Mówiłem o dwóch dniach, ale to wieczność.
Ta kawa pomoże ci w nauce.
W nauce?
Mama cię przysłała? Nie schodzę.
- Skąd wiedziałaś, że tu będę? - Jestem bystry.
Bystry? Masz szczęście, że tata cię nie zauważył.
Cześć, wujku.
Szczęśliwego Id. Chciałem ci tylko złożyć życzenia.
Będziemy się dobrze bawić.
Zabiję cię.
Dość żartów. Myślisz, że mam sześć lat?
- Chciałbym. - Czemu?
Wtedy oglądalibyśmy Timona i Pumbę.
Kiedy byłem małym guźcem
- Hakuna matata! - Hakuna matata!
- Wiesz co? - Wal.
Wiem, gdzie znów możemy być dziećmi.
Gdzie?
- W domkach na plaży. - Chodźmy tam.
Ja idę spać.
Dobranoc.
Dobra.
Do zobaczenia.
Idiota.
Dr Adly Seif Ed-Deen.
Pan Adly, tak?
Doktor Adly, jeśli można.
Pracowałem w tym laboratorium przez 20 lat.
- Witamy, doktorze Adly. - Dziękuję.
Klinika jest na drugim piętrze.
- Dobrze. - Proszę założyć maskę.
Dobrze. Dziękuję.
Żółte oczy mogą być spowodowane żółtaczką.
- Żółtaczka to... - Podwyższone stężenie bilirubiny we krwi.
Zgadza się.
Żółte oczy mogą mieć kilka przyczyn.
To może być odwodnienie. Za mało pan pije.
Albo coś zupełnie innego.
Stany lękowe albo ciągły stres.
Ciągły stres.
Waleed, jego lodówka jest naprawdę pusta, ale nie szkodzi. Co ty sobie myślisz?
Nie wysyłaj jedzenia, nazywa to jałmużną.
Czy w ciągu ostatniego miesiąca zażywał pan narkotyki lub pił alkohol?
Mógłby pan na mnie patrzeć, zadając rutynowe pytania?
Oczywiście.
Doktorze, muszę wiedzieć,
czy ostatnio uprawiał pan nietypowy seks?
Może nowa partnerka?
Co się stało?
Jakiekolwiek nietypowe relacje seksualne?
Wiedziałeś o jego problemach z wątrobą i żółtych oczach?
Wydarzyło się coś niezwykłego?
Coś niekonwencjonalnego? Coś nowego?
Musi mi pan powiedzieć.
Chcę tylko powiedzieć, że też wiem to i owo.
Pa, oddzwonię.
Tato!
Przepraszam.
Proszę o mocniejszą dawkę, ale z kawy i papierosów nie zrezygnuję.
Tato?
Wetknął ci patyczek w gardło?
Nie. Wtykał nos w nie swoje sprawy.
Przepraszam. Nie zobaczysz go więcej.
Nie przepraszaj za winy innych.
Wcale nie przepraszam.
Covid już minął, proszę pana.
Doktorze. Jestem doktorem.
Co za różnica? Proszę się nie irytować.
- Chodź, tato. - Chodźmy.
Upodobali sobie tutaj pozbawianie mnie tytułu naukowego.
Spójrz tylko na to!
Dość was dzisiaj rozbawiliśmy?
Czy dr Hassan to wasze najnowsze dzieło?
Próbujecie mnie oszukać, wy narcystyczne węże?
Daj spokój, tato.
Umieram z głodu. Proszę.
Pa, wujku.
Pa.
Szukałam cię od pół godziny.
Jedziesz za wolno.
Tato, błagam cię.
Przepraszamy.
Mógłbyś przyspieszyć?
Zjeżdżaj z pasa, dziadku!
Ludzie są dziwni.
Nie przeszkadza im jazda z prędkością 140 km/h,
ale nie tolerują bezpiecznej jazdy.
To ma być bezpieczna jazda?
- Tato! - Czy ja jeżdżę jak ci wariaci?
Prowadź rozsądnie.
Smacznego.
Przecież ona też zamówiła.
Przepraszam. Za chwilę doniosę.
Wiesz, że leciała przez 22 godziny, żeby mnie zobaczyć?
Witamy z powrotem.
Dziękuję.
Chcesz, by kochający ojciec zaczął jeść bez córki,
która leciała tyle czasu dla niego?
Nie chce tego.
Przepraszam pana. Zaraz doniosę.
Nazwij mnie jeszcze raz panem, a rozwalę ci talerz na głowie.
Ale pyszny burger.
Niebo w gębie.
Przecież nie jesz mięsa.
Zjadłabym nawet burgera ze słonia.
Miło, że poczekał na ciebie z jedzeniem.
Tak. Jest miły, uprzejmy i w ogóle.
Musiałam go ostro hamować. Biedny kelner.
Taki wiek. Mój tata nie jest lepszy.
Racja.
Pozostałość po szkole pływania dziadka.
Tata naprawdę uczył się tu pływać.
Na zdjęciach tata siedzi na plaży, wątpię, żeby kiedykolwiek pływał.
- Nauczyć cię pływać? - Zwariowaliście?
Podest mógł się zarwać.
Nie musicie mnie topić, żebym się nauczyła.
To dziwne, znam dziewczynę, która podtapiała mojego brata
i dała mu nauczkę, której nigdy nie zapomni.
- Że niby ja? - Nigdy nie zapomnę.
Byliśmy dziećmi.
- Trzy lata temu? - Tak.
Gdybym znał swój koniec
Nawet bym nie zaczynał
Niebieskie fale oczu twych
W otchłań wciągają mnie
Miłość to dla mnie czarna magia
I łodzi nie mam też
Pod wodą oddycham
I topię się
Topię się
Przyjechałaś studiować czy na urlop?
Chce spędzić wakacje z książkami.
Na moich urodzinach zapomni o studiach i Ameryce.
Myślałem, że cioci wystarczy, że masz magistra.
A może w Stanach czeka twój ukochany?
Malik i ja dobrze cię znamy.
Laila!
No co? Mieszkała w Los Angeles, nie w klasztorze.
Macie rację, nie jestem zbyt religijna,
ale na studiach magisterskich odkryłam,
że przyjaciół można znaleźć w książkach i roślinach.
W roślinach?
- Tak. - Serio?
- Inżynieria środowiska, pamiętacie? - Tak.
Słyszycie?
Kto to?
Schowajmy się.
To wędkarze.
- Kto to? - Wstańmy.
Dobrze.
Spadamy, skoro oni się tu pojawili?
A chcecie?
Ja zostanę. Muszę się wyciszyć. Za dużo gadacie.
Że co?
Ile słów możesz usłyszeć? Zaczniemy je liczyć.
Zadajesz za dużo pytań.
Sekret tkwi w uszach?
Wiesz, co widzisz. To makijaż i keczup.
Ale to słuch wywołuje emocje.
Dawno nie spędzaliśmy czasu razem.
Może kolacja?
Nazywasz to kolacją?
Nie mamy wyboru.
Ktoś wyrzucił jedzenie Waleeda. Może ja, a może ty.
Sama mu powiedziałaś, że nie potrzebujemy jałmużny.
Problemem jest Waleed czy jego podarunki?
Ty i twój brat doprowadzacie mnie do szału.
To nie mój brat.
Już idę!
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Proszę. - Dziękuję.
- To na koszt firmy. - Dziękuję.
Do widzenia.
Tato, potrzebuję pomocy.
Momencik.
Dobra.
Bugenwilla.
Roślina wiecznie zielona.
Epipremnum złociste.
Nazwy tej rośliny ciągle zapominam. Nawilża powietrze i wchłania toksyny.
To żywe stworzenia.
Możemy pożegnać się z mamą, Waleedem, Hind i Samirą
i powitać epipremnum w naszym domu.
Nie gryzą.
Moja piękna bańko
Chroń mnie od wszelkiego zła
Pomóż mi zapomnieć
Moja piękna bańko
Chroń mnie od wszelkiego zła
Pomóż mi zapomnieć
Moja piękna bańko
Chroń mnie od wszelkiego zła
Pozwól mi się wznieść Pomóż mi zapomnieć
Moja piękna bańko
Chroń mnie od wszelkiego zła
Pozwól mi się wznieść Pomóż mi zapomnieć
Zabierz mnie wysoko Przez góry i morza
Niech prowadzą cię przestworza
Zabierz mnie wysoko Przez góry i morza
Niech prowadzą cię przestworza
Jak was nazywają?
Wegetarianami?
- Może przyjaciółmi środowiska? - Tak.
Rośliny w domu pomagają oddychać, ale zbyt wiele może cię udusić.
Kto ci podsunął pomysł z roślinami?
Ten niesprawiedliwy narcystyczny wąż?
Nic mi nie jest.
Adel? Ten narcystyczny wąż?
- Mogę sama... - Pozwól ojcu cię opatrzyć!
Twoja fryzura przypomniała mi o mojej amerykańskiej znajomej.
Obcięłaś włosy, żeby odstraszyć zalotników?
Myślę, że faceci lubią krótkie włosy.
Nie martw się.
Dobranoc.
Dobranoc, tato.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Chodź. Chcę ci coś pokazać. - Co takiego?
Te są z pilota do telewizora.
A te z klamki.
Przez dwa tygodnie sprzątaliśmy dom.
- A te z noża w restauracji. - Jakiej restauracji?
- Tej, w której byliśmy? - Nie zostawiam odcisków na broni.
Broń Boże!
Chwileczkę. Ktoś tu chyba pił wodę.
Nie zabieraj mnie do tego perwersa.
Słuchaj, jestem zajęty.
Tato, chodźmy na targ rybny.
A może zapomniałeś o nim?
Tylko ty i ja.
Może w piątek?
Mam już plany.
Jesteśmy umówieni.
Pa.
Przepraszamy.
- Nic ci nie jest? - Chodź, Noora.
- Gotowa na dzisiejszą rozmowę? - To nie dziś.
Prosiłaś mnie o pomoc.
- Uważaj. Jestem bezwzględnym profesorem. - Serio?
Co robisz?
Rozmowę przeprowadzi komisja złożona z najwybitniejszych uczonych.
- Do dzieła. - No dobrze.
Cześć, jestem Basma.
Właśnie tak.
Dobra.
Los Angeles to miasto, które nawiedzały trzęsienia ziemi.
Odbudowało się od zera, dosłownie powstało z ruin.
Z drugiej strony Arabia Saudyjska, jak dobrze wiecie, była głównie pustynią.
Ale dziś wygląda zupełnie inaczej.
Nikt nie wpadłby na to, że była pustynią.
Moje badania są ważne,
bo wskazują na podobieństwa między tymi miejscami.
Prawie nikt ich nie zauważa.
Na przykład Los Angeles w 1994 roku nawiedziło koszmarne trzęsienie ziemi.
To był koszmar, Malik.
Krajobraz przypominał Arabię Saudyjską, gdy była pustynią.
Spójrz dziś.
Malik, spójrz dzisiaj na LA.
- Chciałabym... - Czemu ma to znaczenie dzisiaj?
Bo to ważne.
Tak, ale za pięć lat to będzie bez znaczenia.
Przechodzimy wiele zmian. Zgadzasz się?
Oczywiście.
Zawsze, kiedy widzisz, że dobrze mi idzie, próbujesz mnie powstrzymać. Czemu?
Mówiłaś, że chcesz zmiany.
A może tak ci zależy na doktoracie, by wrócić do ukochanego?
No dobrze.
Wiele się zmieniło, odkąd mi się oświadczyłeś.
Ale jeśli pamiętam, zgodziliśmy się zostać przyjaciółmi.
Przyjaźń?
Jeśli nie masz nic przeciwko.
W każdym razie musisz przestać być jak detektyw Conan.
Ale oldskul! Detektyw Conan?
Nie zniechęcaj mnie. Lepiej?
Cześć, Basma.
Cześć.
- Sprawdzisz arbuza? - Pokaż.
- Suchy i blady? - Czerwony i chrupiący.
Super. Jak się masz?
Wrócił słuch twojego brata. Był niemową.
Chodzi ci o głuchego.
Twój brat był przed chwilą głuchy.
UROJENIA PARANOICZNE
- Cześć. - Cześć.
- Uczysz się? - Tak.
Wiesz, że Los Angeles i San Francisco połączą się z powodu trzęsienia ziemi?
Cały świat połączy się w jedno w Dzień Sądu.
Tato!
Jeśli chodzi o targ rybny,
to chodziliśmy tam całą rodziną, z mamą i wszystkimi.
Ale twoja mama nie pojedzie teraz z nami.
Może chciałabyś, żeby Waleed z nami pojechał?
No jasne.
Brzmi nieźle.
Wiem, że jest późno, ale chciałem sprawdzić, co u ciebie.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Zamknąć drzwi? - Proszę.
Dobrze.
Nie mogliście ubrać się bardziej elegancko?
Waleed bardziej stroi się na targ niż na Id.
Jeśli nie zauważyliście, dziś jest wyjątkowy dzień.
- Jak to? - To pierwsza wizyta Solaimana na targu.
Racja.
Przyprowadziłem tu twoją ciocię i twojego tatę, gdy byli w twoim wieku.
- Nie jestem dzieckiem. Jestem młody! - Jasne.
- Jesteś młodym filozofem. - O tak.
- Tato, spójrz! - Rety.
- Wybrałeś dużą rybę. - Ogromną.
Największą.
Chcesz z nią zdjęcie?
Zróbmy to.
Co się mówi?
- Granik! - Granik!
Świetnie.
- Cześć. - Ale szpony.
- Cześć, Yacoub. - Dzień dobry, doktorze.
- Co słychać? - Po staremu.
Dawno pana nie było.
- Podróżuje pan po świecie? - Jak, skoro tu jestem?
- Co masz dzisiaj? - Graniki, krewetki, papugoryby.
- Dzisiejszy połów? - Oczywiście.
Daj nam granika dla Waleeda.
Duży czy mały?
Dwa średnie.
- Średnie? - Tak.
- To wszystko? - Tak.
Basma przyrządzi sayadieh, nie utrudniajmy jej życia.
- Lepiej ugrillować. - Doskonale.
Jak ci się tu podoba?
Zadowolony?
Czy to nie Ibrahim?
- Ibrahim! - Cześć, Solaiman.
I wujek Adly!
- Jak tam, Basma? - Cześć. Nie jest źle.
- Nie masz nóg? - Mam.
- Złaź. - Dawaj, mistrzu.
To twój tata.
Bez Basmy was tu nie widuję.
- Już tu zostanie. - Serio?
- Jest tu twój tata? - Jest za leniwy.
- Miło było was spotkać. - Wzajemnie.
Do widzenia.
- Pa. - Pa.
- Wdał się w ojca. - Kocham ryby.
Zrobimy z nich pyszne danie.
Tato?
Wszystko gra, moja droga.
- Cześć, Hind. Jak się masz? - A ty, wujku? Tęskniłam.
- Jak dzieci? - Dobrze.
Hamza! Ale urosłeś!
Mała księżniczka.
Mówiłaś, że dobrze z nim.
Też tak mówiłeś.
A serwetki na klimatyzatorach?
Te klimatyzatory to złom. Mają nas udusić?
Bronisz go?
Nie widzisz, że jest fajnie?
- Fajnie? - Tak, fajnie.
- To ci się podoba? - Tak.
Jeśli spalisz jedzenie, w ogóle nie będzie fajnie.
No cześć.
Mój mały książę śpi.
Cześć.
Rozpieszczasz nas.
- Nie budź go. - Dziś urodziny Laili?
Tak. Zaraz do was dołączę.
- Nocujecie? - Nie tym razem.
Dobra.
- Przygotuj tahini. - Dobrze.
Cześć, co słychać?
Solaiman, zjedz z nami. Zagrasz później.
Nie gram. Pracuję jak tata.
Dziwne. Mówiłeś synowi, że jesteś inżynierem?
Nie.
Dlaczego?
Bo nie jestem.
- Dokończ. Sprawdzę, co z nim. - Nie, chyba jest głodny.
- No dobrze. - Z tym sobie nie poradzisz.
- Tato! - No co?
Tato, pamiętasz, że w dzieciństwie miałem ulubioną pacynkę?
Ja pamiętam.
- Naprawdę? - Przysięgam. Ty nie?
Dzięki niej trafiłem do tej branży.
Znam tylko Karbouja.
Kaabura.
Nawet Solaiman cię poprawia. To Kaabur.
Kaabur był grubaskiem.
Ten jest wysoki i szczupły.
Zachorował i stracił dużo krwi, dlatego jest chudy.
- Uroczo. - Dziwne, schudł aż tak bardzo?
Tak, tato.
To dobrze.
Słuchajcie, dzieci.
Przyjmijcie moje szczere przeprosiny.
Hind, jesteś dla mnie jak córka.
Chociaż nie przywitałem cię, gdy dołączyłaś do rodziny.
Przechodziłem ciężkie chwile z powodu pewnych narcyzów,
którzy odebrali mi szansę cieszenia się wami.
Przepraszam.
Ale bądźmy szczerzy,
sytuacja jest dla nas nowa i może być bolesna.
Rozwiedliśmy się z mamą z powodów, które zrozumiecie, gdy będziecie starsi.
Ale najważniejsze, byście wiedzieli, że życzę Manal jak najlepiej.
W moim domu brak wygód, jest ciasno i panuje bałagan,
ale moje serce jest dla was otwarte i pełne ciepła.
Czeka na was z radością.
Tato!
- Pa, synu. - Masz.
Pa, bobasie.
Trzymaj go dobrze.
Pa.
Adam jest już dorosły.
- On ma 18 lat, a ja się starzeję. - Niech wybierze się na umrę.
Jak Bóg da.
- Samiro, kierowca czeka. - Dobrze.
Włóż jedzenie do lodówki albo zmieni się w bakterie, jak twój tata.
Pa, Bassouma!
- Pa. - Pa, doktorze.
Do widzenia.
Robiłem to dla przyjaciół ze studiów w Stanach.
Zjedliby w dwie minuty.
Nawet Julii smakowało.
Chciała odwiedzić Dżeddę,
zjeść mugalgal, wątróbkę i ziemniaki z kuminem na ulicy Gabil.
Miałeś jakąś Julię w Stanach?
Co ja sobie myślałam? Kogo jeszcze? Margaret? Christinę?
Nie. Była tylko Julia.
Wspomniałem o niej, gdy mówiłem o twojej fryzurze.
Potem wiara wygrała.
Ale taka, która nie niesie miłości, a nienawiść do całego życia.
Tata wysłał mnie na studia, gdy byłem bardzo młody.
To był pomysł twojego wujka Adela.
Gdy mama zmarła, tata był smutny i wycofał się ze świata.
Adel zaczął wszystkim rządzić.
A właśnie.
Nie ruszaj się.
Zaczekaj tu.
ODBIERZEMY CIĘ Z KHALEDEM
O, tu jesteś.
- Hej. - Patrz, co mam.
Solaiman zapomniał pacynki.
- Zobacz. - Co to za skarby?
Skąd je masz?
Mama mi je dała.
Mamo, spoczywaj w pokoju.
Nie spuszczała mnie z oka.
Pamiętasz Khaleda Al-Rawiego?
- Dziadka naszych sąsiadów. - Malika i Laili.
Miałaś u niego przechlapane.
Ale ja nie.
Śmiertelnie bał się mojej matki.
Naprawdę?
Montana.
Pocztówki z Montany.
Ale miałeś charakter pisma!
O Boże!
„Drogi tato,
piszę to z Montany, stanu słynącego z zielonych górskich dróg.
Nigdy nie widziałem tyle zieleni.
Moi koledzy z roku są różni,
ale studia są lepsze niż spędzanie wakacji sam na sam z bakteriami.
Tęsknię za Najat.
Chciałbym być na jej ślubie z Saudem.
Poproś mojego brata, żeby to załatwił.
Twój kochający syn, Adly”.
Byłeś na tym ślubie?
Niestety nie.
Ale przylecieli do mnie na miesiąc miodowy.
Tak poznałem twoją mamę.
Racja. Mama i dziadkowie polecieli z nimi.
Tata był pewien, że zakocham się w niej od razu.
- Kto by się nie zakochał? - Miłość od pierwszego wejrzenia?
Można tak powiedzieć.
Ale to była też miłość, która wypełniła pustkę.
Powiesz, komu podobają się twoje krótkie włosy?
Powiem, kiedy go znajdę.
To nie Malik?
Tato, Malik i ja zawsze byliśmy jak rodzeństwo.
- Rodzeństwo? - Tak.
Żartujesz sobie? To nieprawda.
Naprawdę? A kto stał tu i krzyczał:
„Malik i Laila, Waleed i Basma, umyjcie w czwórkę podłogę!”?
No kto tak robił?
Tato, wychodzę.
Przepraszam.
- Spóźniłaś się. - Mogłaś przylecieć szybciej z LA.
Cześć.
Wiesz, kto dostał twoje włosy?
Nie. To poufne informacje.
Nie mogłaś wysłać im końskiego ogona?
- Nie podobają ci się takie? - Do twarzy ci z nimi.
Jesteś piękna dzięki fryzurze i swojej szlachetnej postawie.
A kobieta, która ma twoje włosy,
z pewnością jest dzięki nim piękniejsza.
Rumienię się.
- Serio? - Tak.
Nigdy cię nie zawstydzałem.
Daj to.
Cześć.
- Zatrzymaj się. Tu mieszkam. - Dobra. Chwileczkę.
- Do widzenia. - Pa.
Pa.
Możesz przestać?
Pokazałeś mi, że możesz żyć normalnie.
A może wcale tego nie chcesz?
Widzisz to drzewo?
To, które patrzy, jak ze sobą walczymy?
Chce mnie zdemaskować w najgorszym momencie.
Twój wujek to zaraźliwy wirus.
Wszędzie roznosi infekcję.
I jego syn, ten dupek, który próbuje ukraść mi wnuka,
grożąc swoimi mięśniami.
To miejsce było dołujące.
Wszystko tu było straszne.
Jeśli jest jakiś wirus, to właśnie tutaj.
Właśnie to próbuję ci wyjaśnić. Wirusy są tutaj.
Poruszasz nimi jak pacynkami,
by zadowolić swoje ego
i pokazać, jak opiekujesz się chorym ojcem.
Jeśli ktoś jest chory, to ty.
Jesteście narcystycznymi wężami.
Jestem narcystycznym wężem?
Ja?
Ja, tato?
Chwalę cię przed wszystkimi.
Nie znasz mnie? A teraz jestem wężem?
Ciągle powtarzam, że nie jesteś słaby i chory.
Wciąż wszystkim to mówię. Nie jesteś słaby ani chory.
Nie mogłabym wymarzyć sobie lepszego ojca.
Oczywiście, że nie. Nie narzekałem na twoją nieobecność,
bo miłość do ciebie mnie osłabia.
Dwa lata!
Przez dwa lata o mnie nie pytałaś, ani mnie nie odwiedzałaś.
Gdy o ciebie pytałem, zarzucano mi, że nie dbam o twoją przyszłość.
Niszczyli moją reputację i tęsknotę za tobą.
Myślisz, że ja nie tęskniłam?
Tak myślisz?
Że nie tęskniłam za tobą i rodziną?
Myślisz, że podczas lockdownu nie płakałam do poduszki?
Przepraszam.
Za to, że miałam obowiązki.
Za to, że byłam zajęta studiowaniem.
I za to, że byłam samotna.
Że się starałam.
Przepraszam, że...
Tylko nieczuła matka wysyła córkę w świat na dwa lata!
Nie wystarczy?
Wróciłam do rozbitego domu, więc postanowiłam zamieszkać z tobą.
Myślałeś, że co zrobię?
Wszyscy jesteście narcystycznymi wężami.
- Tato. - Narcystyczne węże. Dwa lata!
Spojrzysz na mnie?
Jeśli na mnie spojrzysz, zobaczysz, że jesteś najlepszym ojcem.
Lepszego nie mogłabym mieć.
Nie rozumiem, co się stało.
Nie było mnie kilka godzin.
Cieszyłam się, że porozmawialiśmy
o rozwodzie i o tym, że wciąż możemy być rodziną.
Spójrz na mnie.
Odesłali cię, żebym cię nie widywał i obcięli ci włosy, byś nie wyszła za mąż.
A teraz przysłali cię, byś faszerowała mnie lekami i wirusami.
Bym poczuł się gorszym ojcem.
Bym poczuł, że nie jestem mężczyzną.
Manal odeszła, Waleed odszedł.
A teraz ty.
Ty też!
Dość tego!
Boże. Wystarczy już.
Słyszysz?
Mówiłem, że kamery nagrywają wszystko w tym domu.
Słyszysz?
Tato, możesz ściszyć telewizor?
- Słucham? - Czy mieszka tu pan Ed-Deen?
- Tak. - Tu policja.
Zgłoszono hałasy dobiegające z tego budynku.
Jestem tu sama z tatą.
Słychać było głośne krzyki.
Może telewizor był za głośny.
Dzięki Bogu. Czyli wszystko gra?
- To rutynowa kontrola. - Wszystko gra.
Ten dom jest niebezpieczny.
Pełno tu węży.
Nie wińcie mnie
Byłem Travoltą
Zmienili mnie w Jima Carreya
Podjęli decyzję Muszę być posłuszny
Dalej. Pokaż nam.
Ciociu Basmo.
To mój pokój. Mieszkam z moim przyjacielem Solaimanem.
Czy to mój mądry bratanek?
Jesteś martwa?
Nie.
- Masz tu krew. - Gdzie?
Obudziłeś ciocię?
Jak się masz? Lepiej ci?
Lepiej, żeby mama to zrobiła. Jest farmacją.
Co ty nie powiesz?
Pomóż jej w kuchni.
Farmacją, co? Jeśli już, to farmaceutką.
Doprowadzi mnie do szału.
Pokaż się. Może trochę zaboleć.
Przepraszam.
Dobrze.
- Zdjęłam gazety, których nie znosiłeś. - Wiem.
Tata cię tu podrzucił.
Możesz zostać z nami na kilka dni.
Jesteśmy spokojną rodziną. Nasz największy problem to...
kiedy Hamza obudzi nas na mleko lub pogawędkę.
Co ty na to?
Kusząca propozycja.
Naprawdę.
Ale czeka mnie rozmowa.
Za dziewięć dni.
A ja wyglądam jak bezdomna.
Tu będziesz się mogła skupić.
Albo wróć do mamy, zamartwia się.
Dlaczego unikasz taty?
Nie dokonałam cudu. Poświęciłam mu tylko czas i uwagę.
Zrozumiałam, że tata najbardziej potrzebuje ciebie.
Poważnie.
Waleed.
Boisz się zarazić?
Ależ skąd.
Boję się przebywania z nim, nie jego choroby.
Pewnego dnia
tata rozerwał Kaabura na strzępy i wyrzucił przez okno.
Powiedziałem Solaimanowi, że zachorował i schudł.
Tak, Kaabura.
Musimy wymyślić historyjkę dla Baskoty.
Powiedz mu, że zgłodniałam i odgryzłam trochę.
Dawno nie widziałem go szczęśliwszego.
Nawet Hind mówi, że dokonałaś cudu.
Wszystko było dobrze. Widziałeś.
Tak.
Ale bałem się, że lada chwila znów mu odbije.
KAWY?
NIE, DZIĘKUJĘ.
JUTRO O SIÓDMEJ BĘDĘ NAD WODĄ
UCIESZYŁBYM SIĘ, GDYBYŚ PRZYSZŁA
WARKOCZYKI MIŁOŚCI
Droga Basmo, dziękujemy, że przekazałaś nam swoje włosy.
Z pozdrowieniami, Warkoczyki Miłości.
Chcesz się przejechać?
Oby właściciel nas nie zobaczył.
Co ci się stało?
Dzieci Waleeda.
Śniłeś mi się.
Serio? Opowiadaj.
- Byliśmy na chodniku. - Szedłem z tobą?
Nie pamiętam. Ale wszystko było takie przytłaczające.
A może...
to ten czas w miesiącu?
Co?
Ten czas w miesiącu nie zawsze jest powodem do smutku.
Czasem jesteśmy trochę zdenerwowane, ale nie tylko o to chodzi.
Wydajesz się smutna.
- Czasem czujemy się mali. - Wiem, jestem Malik.
Niezły suchar.
- Mogę o coś zapytać? - Jasne.
Dlaczego pomagasz mi z doktoratem
i chodzisz za mną, nie odstępując mnie na krok?
Dlaczego?
To proste.
Pomagam ci, bo wkrótce masz rozmowę.
Moja przyjaciółka chce zdobyć doktorat.
Co do chodzenia za tobą,
to pewnie przez to, że ciągle gdzieś znikasz.
Chcę cię wspierać.
Wiem.
Nasze rodziny gadają.
Więc wiesz.
Byłoby mi miło, gdybyś poprosiła mnie o wsparcie.
Marzę o doktoracie.
Ja mam inne marzenia.
Ale szanuję to.
Mogę jeszcze o coś spytać?
A podobno to ja za dużo pytam.
Czemu faceci są jak dzieci?
Płaczą i krzyczą, a tak naprawdę chodzi im tylko o tort.
Może dlatego, że trzy lata temu nie przyjęłaś moich oświadczyn.
Pamiętam, jak to wyglądało.
Powiedziałeś: „Słuchaj, Basma. Weźmy ślub, zanim będziemy starzy, co ty na to?”.
- W czym problem? - Co?
Nie wyjdę za przyjaciela, by nie być starą panną.
Wyszłabym za niego, żeby się z nim zestarzeć.
Żartowałem.
Skąd miałam wiedzieć?
Dlaczego musimy wyrażać uczucia tym, których kochamy?
Czemu nie mogę powiedzieć „prąd”, „łyżka” albo „ryba”?
Jak byś powiedział komuś, że go kochasz?
Łyżka? Prąd?
W końcu to powiem.
Chciałem cię spotkać tu jeszcze raz.
Jak w dzieciństwie.
Tato?
Tato!
Tato, błagam cię.
Obudź się, tato. Co robisz?
Tato!
Wstawaj, tato. Proszę.
Spokojnie.
Niektóre rzeczy można naprawić, ale nie wszystkie.
Sprawa jest beznadziejna?
Jestem Amal – nadzieja. Wyglądam na to?
Jestem Basma, czyli uśmiech, a się nie uśmiecham.
Obie potrzebujemy supermocy.
Jesteś tu z kimś z rodziny?
Moja przyjaciółka ma depresję.
Przykro mi.
Ja jestem z ojcem, też depresja.
To najbezpieczniejsze miejsce w szpitalu. Gdzie indziej obowiązują zasady.
Nie wolno jeść cukru, bo amputują ci nogę.
Przetaczają losowo każdą dostępną krew, bez względu na grupę.
Dlaczego ludzie mieliby obcinać sobie włosy?
Obcięłam je dla taty.
Nie, kochanie. Zrobiłaś to dla siebie.
To prawda.
Moja rodzina.
Dobrze wyglądasz w tej fryzurze.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Do widzenia.
Prosiłeś Ibrahima o przeniesienie go do jedynki?
Prosiłem, wujku.
Wszystko gra.
Nic mu nie jest, ale będziemy go obserwować.
Życzcie mu szybkiego powrotu do zdrowia.
Dzięki Bogu.
Dziękujemy.
Muszę wracać do obowiązków.
Mam dla niego wodę z Zamzamu.
Niech pielęgniarka mu ją da.
Doktorze, to najlepsza szansa na skuteczną terapię.
O ile tylko wszyscy się zgodzą.
Oczywiście, że się zgadzamy. Nie wróci tu już, jeśli go wypuścicie.
Lepiej będzie mu tutaj. Potrzebuje leczenia.
Już próbowaliśmy.
Chciałabym coś powiedzieć.
Jestem z tatą od miesiąca. Nikt z was się nie pokazał.
Ale nagle wszystkim śpieszno w nagłych wypadkach.
Chcę wiedzieć, co jest z tatą nie tak. Tu nie chodzi o was.
Jesteście z siebie dumni?
Wiem, że kochacie tatę.
Tata kocha was również. Pomodlimy się za niego w domu.
Ciociu, pielęgniarka wleje świętą wodę do kroplówki.
Do jakiej kroplówki?
Tata jest nieprzytomny.
Też bym chciała, by mógł ją wypić.
- Basma. - O Boże.
- Widzieliście go? Czego chcecie? - Jesteśmy tu dla niego.
Usiądź tu, Basmo.
Ty też, wujku.
- Kochanie. - Basma.
Basma.
Usiądź obok mnie.
Zrób, co każe.
Spokojnie.
Gdyby tylko wiedział, że z tobą rozmawiam...
Z kim?
Jesteśmy braćmi.
Jestem jego bratem i twoim wujkiem, Basmo.
Wiem, że jesteś zdezorientowana, ale choroba twojego taty
dotyka tylko mądrych ludzi, wiedziałaś o tym?
Twój tata jest więźniem myśli, których nie może zmienić.
Myśli, które trzymały go z dala od pracy, przyjaciół,
a nawet rodziny.
Wkrótce wszyscy go opuszczą.
Nie wyjechałabym.
Gdybyś nie wysłał mnie za granicę, tak jak jego.
Widziałam zdjęcia i czytałam listy.
Myślę, że nasza rodzina tak radzi sobie z odmieńcami
albo z kimś mądrym.
Jeśli jesteś mądra,
zrozumiesz mnie doskonale.
- Słucham. - Twoja matka
chciała wystąpić o rozwód zaraz po ślubie Waleeda.
Ale myślała o tobie.
I o tym, jak to na ciebie wpłynie.
Byłaś na to za młoda.
Czekała więc, aż skończysz szkołę. Zachęcała cię do zrobienia kariery.
Udało jej się. Tak postępuje mądra osoba.
Ale twój tata...
nie mógł towarzyszyć nam w tych wszystkich chwilach.
Z powodu choroby.
Dlatego czuje się zepchnięty na margines. Zgrywa ofiarę.
Myślisz, że twój tata wie coś o twoim życiu za granicą? Nie.
Żyje przeszłością.
Twoja mama popełniła błąd, że powiedziała ci o swojej decyzji,
ale to wspaniała kobieta.
Nikt inny by tego nie udźwignął.
Kiedy pracowałam w GEW,
nauczyłam się pracy zespołowej i odporności na stres.
To czynniki, które pomogą mi w doktoracie.
Wiemy o tym wszystkim.
Ten program jest bardzo wymagający.
Na tym etapie chcielibyśmy dowiedzieć się więcej o tobie, Basmo.
Zdaję sobie sprawę.
Czasem nienawidzimy osoby, którą kochamy.
Myślimy, że uda nam się ją zmienić
i ciągle próbujemy to zrobić.
Ale to niczego nie poprawia.
Jedynym sposobem jest zmiana sytuacji.
Miejsca, atmosfery,
ekosystemu.
Całego porządku.
Ale przede wszystkim trzeba zmienić siebie.
Myślałam, że inżynieria środowiska pomoże mi zmienić cały świat wokół,
ale pomogła mi zmienić siebie.
Co to?
Bób to symbol Stanów.
Nazywacie to bobem?
Przestań, dobrze?
Tyle?
To prawda, kłóciliśmy się z tatą o twoje podróże.
Przekonywałam go jednak dniami i nocami,
bo widziałam iskrę w twoich oczach, gdy mówiłaś o studiach.
Nie myśl jednak,
że skoro podjęłaś decyzję o podążaniu tą ścieżką,
to nie możesz się rozmyślić.
Może znajdziesz nowe zainteresowania.
Lepiej robić coś, co się kocha,
niż to, do czego nas zmuszają.
Musisz to poczuć.
A gdybym zmieniła decyzję dla kogoś?
Musi być godny twojego serca.
Sama mam się za inteligentną osobę,
ale nikt nie dorówna twojej mądrości, mamo.
Skąd masz odpowiedzi na wszystko?
Skąd?
Nie wińcie mnie
Byłem Travoltą Zmienili mnie w Jima Carreya
Podjęli decyzję Musiałem być posłuszny
Jesteśmy do siebie podobni. Wszyscy tak twierdzą.
Podobno nazwałaś mnie Basma, bo się uśmiechnęłam po porodzie.
Pamiętasz, jak wróciłaś?
Mówiłem, że uciekniesz.
Pamiętam.
Bałem się, że to zrobisz.
Pamiętasz, jak dałeś mi odłączonego pada,
żebym myślała, że gramy razem?
Oczywiście.
Myślę, że od jakiegoś czasu ty i mama bawicie się ze mną,
pozwalając mi wierzyć, że wygram.
Gdybym mógł, kazałbym ci zostać, bo nie znoszę pożegnań.
To po co przyszedłeś?
Bo wiem, że to nie pożegnanie.
- Wiesz to na pewno? - Tak.
Tata pytał mnie o dziwaka, któremu podoba się moja fryzura.
A więc wie?
Chyba tak.
Mam dla ciebie coś podwodnego.
Płytę Tonę.
Tonę. Dziękuję.
Drobiazg.
Niedobrze mi.
Ale i tak muszę iść.
Będę tęsknił.
Ja też. Będę tęskniła za tobą.
- Pa. - Pa.
Trzymaj się.
Słychać mnie?
A może mam zacząć od nowa?
To dla mnie żaden kłopot.
NORMALNOŚĆ MA SIEDEM MILIARDÓW WERSJI — MATT HAIG
WYNIKI ROZMOWY NA TEMAT DOKTORATU
Napisy: Tomasz Suchoń