Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
KALIFORNIA
WSZYSTKIE RĘCE NA POKŁAD
Zasiądźcie.
Niektórzy komicy zaczynają swoje występy
w następujący sposób:
„Najpierw powiem wam coś o sobie”.
I ja teraz zrobię to samo.
Mama urodziła mnie w wieku 42 lat.
Bo gdy była młodsza, nie miała...
czasu.
To mama zarabiała na naszą rodzinę.
Była 12 lat starsza od ojca
i twierdziła...
że ślub z nim to przestępstwo.
Co dla mnie oznacza bycie kobietą?
Oznacza bycie facetem.
Przed snem mama całowała nas dwukrotnie.
Raz za dany wieczór...
i raz, żeby wynagrodzić nieobecność następnego dnia.
Ale spokojnie, Los Angeles.
Wychowała mnie prawdziwa mama,
mi madre real,
Gloria Lopez Cabrera.
To ona mnie wszystkiego nauczyła.
To przez nią, kiedy poparzyłam rękę, zamiast mówić: „Ał!”,
mówiłam: „Aj!”.
Ale cofnijmy się jeszcze bardziej.
Był rok 1995 i rodzice marzyli o synku.
Więc inżynierowie genetycy trochę pogrzebali...
w materiale genetycznym ojca
i usunęli wszystkie plemniki z chromosomami XX, czyli „żeńskimi”.
Ale pominęli jedną parę.
Dziewięć miesięcy później rodzice powitali dziewczynkę.
Przekonali się, że skoro bawili się w Boga,
to teraz diablica zabawi się z nimi.
To dlatego, gdy ludzie pytają, czy trudno jest być komiczką
w tak męskiej branży,
mówię: „Stary, od dawna tak zapierdalam”.
No to jedziemy.
Ktoś kiedyś brał DMT?
Rozumiem.
Dla niewtajemniczonych,
DMT to psychodeliczna substancja,
którą wytwarza nasz mózg...
w chwili śmierci.
Możecie nie lubić Boga,
ale miło, że zrobił nam taki prezent.
Pewnie stwierdził: „Słuchajcie, ludziska,
kiedyś niestety...
będziecie musieli umrzeć.
Ale...
zanim wykitujecie...
pożyjecie sobie na pełnej petardzie!”
Ja nie biorę narkotyków, już nie,
bo podczas okresu kluczowego dla rozwoju mojego mózgu
paliłam wysokiej jakości zioło nawet pięć razy dziennie.
Więc naukowcy i lekarze
w artykułach i czasopismach naukowych określiliby mój przypadek jako...
„beznadziejny”.
Znajomi namawiają mnie czasem na grzybki i LSD.
Mówią,
że dzięki nim mój umysł się otworzy.
Kiedyś zobaczyłam pajęczynę
ozdobioną kroplami deszczu i wpatrywałam się w nią tak długo,
że spóźniłam się do pracy godzinę i 45 minut.
A szefowa na to: „Hannah, tak nie wolno,
ja liczę na ciebie”.
A ja na to: „Pani Valdez,
kto kazał pani tu pracować?
To kawiarnia
w samym centrum hollywoodzkiej dzielnicy dla kretynów z klasy wyższej.
W tym zakładzie mam tylko jedną rolę:
podnoszę morale pozostałych baristów.
Jestem waszym błaznem.
I niczym więcej.
Więc oczekuje pani, że nie będę się spóźniać?
Czy, że powstrzymam Victorię
przed zabiciem trzeciego głównego bohatera serialu?”.
I druga,
najważniejsza kwestia...
Pajęczyna to nie tylko siedlisko pająka,
to stworzone przez naturę narzędzie do zabijania,
śmiercionośna pułapka.
A co często wpada w ową pajęczynę?
Woda, esencja życia.
Spojrzałam w górę i nad pajęczyną słońce świeciło przez zwiędły liść,
który zaraz opadł martwy na ziemię,
gdzie żadne drzewo nie mogłoby urosnąć
bez słońca, które właśnie zabiło tamten liść.
Nigdy więcej nie wezmę kwasu.
Kiedy umrę, a mam taki zamiar, chcę przekazać
ciało naukowcom, żeby zbadali,
jak narkotyki wpłynęły na mój mózg.
Ale tak szczerze mówiąc,
to te lamusy zasługują, żeby choć raz
na żywo zobaczyć gołą laskę.
Paliłam tyle trawki, żeby zminimalizować skutki
40 miligramów Adderallu, który brałam codziennie przez sześć lat.
I jaram się,
że neuroróżnorodność jest znów na topie!
Dzisiaj ADHD jest cool!
Ludzie z ADHD do boju!
Ale marna z nich armia.
Ustawiają budzik na wieczór zamiast na rano
i przesypiają bitwę!
Sierżant wrzeszczy: „Palanci!
O czym to ja mówiłem?”.
Powiem wam tak.
Moim zdaniem przez to, że przepisuje się tyle środków na bazie amfetaminy,
żeby zwiększyć produktywność w dobie kapitalizmu, wszystkim wydaje się,
że mają ADHD.
A tak naprawdę większość z nas nie znosi swojej roboty
i ćpa, żeby przetrwać.
A... kiedy...
A kiedy ktoś ma ADD lub ADHD, wiecznie słyszy,
że powinien...
medytować.
W ten sposób przejmie kontrolę nad swoim umysłem.
Ale ja mam ADHD
i za każdym razem, gdy próbuję medytować,
w mózgu słyszę coś takiego.
Więc nie medytuję.
W zeszłym tygodniu, po 15 latach chodzenia na sesje,
moja terapeutka zasugerowała, żebym spróbowała hipnozy.
Czyli to was nie śmieszy.
Żaden problem.
Nic nie szkodzi.
W takim razie...
pozwólcie, że sparafrazuję.
Bo wolno mi to zrobić.
To zaczynam.
W zeszłym tygodniu...
po 15 latach
spotkań z psychoterapeutką,
usłyszałam, żebym poszła...
do wróżki!
Żeby rzuciła na mnie urok.
I żeby było jasne,
za hipnozę nie powinno się płacić w dolarach,
ale w ekscentrycznych przysługach.
Powinnam tam pójść i usłyszeć:
„Moje dziecko, nie chcę twych pieniędzy.
Wystarczy, że wniesiesz świnię na szczyt góry i dasz jej tam
pić ze strumienia, codziennie o zachodzie słońca,
aż do pełni księżyca.
Albo zrób przelew, miałam ciężki rok”.
Mówię: „Na jakie dane?”,
ona, że na jej imię,
pytam jakie, a ona: „Jestem...”
Ale dość tego.
Pomówmy o was.
Zaklaszczcie, jeśli uważacie,
że jesteście dobrymi osobami.
Coś za dużo.
Nieklaszczący, jestem z wami.
Ja wiem, że nie jestem dobrą osobą.
Jestem, ale tylko w teorii.
Na przykład...
Jestem weganką, mam auto hybrydowe, głosowałam na Berniego Sandersa...
trzykrotnie.
Ale nie zrobiłam tego wszystkiego z dobroci serca.
Myślicie, że jestem weganką, bo przejmuję się losem
niewinnych, bezbronnych zwierząt, które co dzień trafiają na rzeź?
Skąd.
Nie, zostałam weganką, bo chciałam zmniejszyć
moje szanse zachorowania na raka,
ale i tak nadal wącham farbę.
Myślicie, że jeżdżę hybrydą, bo dbam o środowisko?
Za czterdzieści pięć dolców mam pełny bak!
Tu chodzi o kasę!
Myślicie, że głosowałam na Berniego, bo uważam,
że od zawsze był prawym politykiem,
a jego prezydentura pomogłaby pomóc
najbiedniejszym Amerykanom,
zabierając jeden procent złym korporacjom? Skąd!
Głosowałam na niego, bo ma boskie ciało.
Bernie Sanders, uwielbiam tego wariata.
Pisze do mnie maile. Nie tylko do mnie.
Ich tematy są totalnie od czapy.
W zeszłym tygodniu wysłał mi maila z tematem:
„Hannah, nie jest dobrze”.
Ja mu na to:
„Tak, wiemy”.
W 1949 roku niejaki Alfred Steferud
napisał artykuł w czasopiśmie rolniczym.
Stwierdził w nim, że miasto i urbaniści powinni sadzić drzewa
tylko płci męskiej,
ponieważ drzewa płci żeńskiej
zrzucają nasiona i owoce, które zaśmiecają ulice.
Więc oczywiście cała ówczesna Ameryka stwierdziła:
„Nie chcemy, żeby te liściaste baby
roznosiły swój okres po ulicy!
Ohyda!”.
To wystarczyło.
W 1949 roku we wszystkich miastach w kraju
niemal wszystkie nowe drzewa były płci męskiej.
Alergię sezonową
miało wtedy 15 milionów osób,
dziś ta liczba wzrosła do 230 milionów
i nikt nie cierpi z jej powodu bardziej...
niż ja.
Mam uczulenie na pyłki, kurz, gluten, nabiał, sierść,
pierze, trawy, pestkowce, kontrast, amoksycylinę,
czerwony barwnik
i, jak sądzi mój były, na dotyk faceta.
Teraz tak...
Wszyscy wiemy, że drzewa pochłaniają toksyczne substancje
i w zamian wytwarzają czysty tlen.
Ale dziś chciałabym porozmawiać o tym...
gdzie znajdują się nagromadzone przez nie substancje.
No cóż...
gdybyśmy posadzili drzewa-dziewczynki,
które w ogóle nie wytwarzają
pyłków...
I zapadła głucha cisza.
Właśnie!
...toksyczne substancje zostałyby na nasionach,
które spadłyby na ziemię i trafiły do ścieków,
ale nie, my posadziliśmy
pierdolonych liściastych chłopów.
A gdzie oni gromadzą
toksyczne substancje?
W pyłkach.
Chcecie pogadać o toksycznej męskości?
Wdychacie kapsułkę do prania za każdym razem, gdy wychodzicie z domu.
Ale ja nie przedstawiam problemu, nie mówiąc, jak go rozwiązać.
W tym przypadku to chyba oczywiste.
Dobranoc! Nie no, żartuję.
Trzeba zabić wszystkie drzewa.
I nie mówię o tych dziko rosnących. Ależ skąd!
Nie o nich mowa.
One żyją w systemie tak zawiłym, że długo by opowiadać.
„Nie, Hannah, opowiedz”. Dobra!
Dzikie drzewa funkcjonują w botanicznym komunizmie,
rozdzielają substancje odżywcze przez korzenie,
na podstawie indywidualnych potrzeb.
Drzewa ostrzegają inne, daleko rosnące drzewa
przed drapieżnikami, żeby tamte wydzieliły
substancję, która zmieni smak ich kory.
Tak, komunikują się.
Pod ziemią.
Drzewa mają własny język,
a wy sobie spokojnie śpicie?!
Ja nie!
Dzikie drzewa tworzą złożone społeczności pod dowództwem
silnych drzew-matek i naszym zadaniem jest je chronić.
A te miejskie chłopczyki?
O czym oni mogą ze sobą gadać?
To sami faceci.
Pewnie przypomina to odcinek podcastu Joe Rogana.
Zabić je!
No i pszczoły pracują po godzinach!
Raz widziałam pszczołę, która zapylała kwiat o 23.45,
i mówię do niej: „Kończ panna tę robotę!”.
Boże. Pszczoły są żałosne.
Nic, tylko pracują dla królowej,
a ona ma na nie wywalone!
Ratujmy pszczoły?
Jasne, przed poliamoryczną królową-tyranką.
Jeszcze 15 minut?
Ale serio, musimy ratować pszczoły.
Bez pszczół...
nie ma plonów.
Bez plonów...
nie ma jedzenia.
Bez jedzenia...
Szczupłe ciałko!
Nie!
Musimy je ratować.
Pszczoły umierają.
I zabija je głównie zmiana klimatu.
Taka smutna prawda.
Zmiana klimatu to fakt.
Nie wydarzy się kiedyś.
Ona już się dzieje.
W tej chwili.
Wszystkie ręce na pokład.
A ludzkość...
Oprócz was tu obecnych.
Ludzkość to toksyczny,
przemocowy
mąż.
A zmiana klimatu to planeta Ziemia...
która w końcu stawia na siebie...
i składa pozew o rozwód.
I wiecie, co myślę? Jako jej przyjaciółka.
Kibicuję jej.
Widzę, jak Ziemia
stoi w oknie swojego nowojorskiego mieszkania na jedenastym piętrze
i wyrzuca rzeczy całej ludzkości
prosto na chodnik, jak Marisa Tomei w filmie Mój kuzyn Vinny.
„Spędziłam z tobą cztery miliardy lat,
a teraz myślisz, że możesz zanieczyszczać mnie
bez zabezpieczenia, a potem lecieć na inną planetę?
Proszę bardzo!
Masz ochotę na Marsa?
Droga wolna!
Przeleć tę szmatę, jeśli jest tego warta!
A moim zdaniem jest gówno warta!
Nie da ci nawet połowy tego, co ja ci dałam!
Nawet nie ma wody!
A ja mam jej 71% i jej poziom nadal rośnie, dzięki tobie, pojebie!
Gotuję dla ciebie.
Sprzątam.
Dałam ci dach na głową.
A ty co dałeś mnie?
Kilku byłych więźniów sprzątających plażę
w soboty od 11.00 do 15.00?
Pierdol się!”.
Spokojnie, to tylko ja.
To...
To była Ziemia.
A to...
jest Słońce.
To była Ziemia,
a to jest Słońce. Zaczynamy.
„Nie patrz na mnie!”
To było Słońce.
A to...
to jest...
Księżyc.
„No, witam.
Dopiero teraz mnie zauważyliście?
Obserwuję was.
Jestem tu od piętnastej.
Powiedzcie,
jak to jest ogrzewać się w blasku Słońca?
Jestem taki zziębnięty.
A teraz krwaw, krwaw!”
Tak go sobie wyobrażam.
Przypomniało mi się coś totalnie z innej beczki.
Podzielę się z wami wypartym wspomnieniem, które niedawno do mnie wróciło.
Rok 2009, to był zwyczajny dzień.
Miałam 15 lat.
Obudziłam się z migreną,
wzięłam Adderall, popiłam kawą,
pojechałam do szkoły, na parkingu paliłam trawkę z chłopakiem,
który podobno nazywał się Legend Waters.
I świadomość wróciła mi podczas lekcji angielskiego.
Nagle...
poczułam, jak wgłębienie
mojego krzesła zapełnia się
tajemniczym płynem.
Zaczęłam zgadywać, co to takiego.
Opcja numer jeden...
numer jeden.
Nie, niemożliwe.
Tego bym się spodziewała.
Jedynym innym płynem, jaki do tamtej pory
wytwarzało moje ciało były...
łzy.
Ale byłam tak naćpana Adderallem,
że tego typu reakcja emocjonalna nie była możliwa
w tamtym momencie.
W końcu spojrzałam w dół i ujrzałam...
krew.
Pomyślałam: „Dobry Boże...
to oznacza tylko jedno.
Wątroba mi wysiada”.
Tak przypuszczałam,
bo wtedy oglądałam za dużo Dr House’a,
a tam krew oznaczała tylko jedno.
Ale nie, to był on.
W sali pełnej ludzi byłam całkiem sama.
Nie mogłam napisać SMS-a
do przyjaciółki, bo nie miałam telefonu
i nie miałam przyjaciół.
Więc siedziałam
w kałuży własnej krwi,
bez ruchu, bez słowa,
przez godzinę i 45 minut, aż poczułam, że jestem bezpieczna.
Rozległ się dzwonek.
A pani Deaver na to: „Lekcja nie kończy się z dźwiękiem dzwonka,
ale wtedy, kiedy ja ją zakończę”.
Co za pizda.
Że co?
Słyszeliśmy dzwonek.
W końcu nas wypuściła.
Wybiegła cała klasa, oprócz jednej osoby,
która miała pytanie do pani Deaver.
Kiedy do niej podchodziła, na chwilę mnie zakryła.
Miałam swoją szansę.
Wyślizgnęłam się z ławki jak mydło z rąk.
Ja, pięćdziesięciokilogramowa nastolatka
pokryta własną krwią.
Ale pojawił się nowy problem.
Byłam jak wystraszony, świeżo wykluty legwan
na plaży pełnej drapieżnych węży stojących mi na drodze do oceanu,
do mojej wolności. Byłam bezbronna i, powtarzam, sama.
Aż...
zjawił się Rod Shayan.
Mówi: „Co tam, stara?”,
ja mówię: „Nic, a u ciebie?”,
on: „Co tam ukrywasz?”,
a ja do niego: „A ty?”.
Odwrócił mnie i wszystko zobaczył.
Zaczął się śmiać.
Ja zaczęłam się śmiać łamane na płakać.
Mówię do niego: „Rod, musisz mi pomóc!”.
Więc przestał się śmiać,
zdjął bluzę,
zawiązał mi ją w talii
i zaprowadził do biura dyrektora. Zadzwoniliśmy po moją mamę
i gdy przyjechała, pomógł mi wejść do auta.
Miałyśmy ruszać,
kiedy zapukał w okno od strony pasażera
i zrobił tak.
Otworzyłam okno.
Żartuję.
I rzucił: „Spoko, mam cztery siostry,
kup se dużo czekolady.
No, to pa!”.
A potem poklepał auto!
Jakbyśmy jechały jakimś kontenerem!
Raz w miesiącu...
zawsze niespodziewanie...
nigdy tego samego dnia miesiąca...
zaczyna mnie boleć macica,
patrzę wtedy na księżyc,
zrzucam ludzką skórę
i zamieniam się w bestię.
Dobrze mówię, laski?
W dzisiejszych filmach,
kiedy kobiecie odbija,
facet pyta ją: „Masz okres?”,
a ona wykopuje go przez okno.
I ma do tego prawo.
Ale jeśli o mnie chodzi...
miesiąc...
w miesiąc...
mam ochotę
zamordować jakiegoś polityka,
a potem samej się zabić.
A potem ktoś mi bliski
przychodzi do mnie i z dobroci serca pyta:
„Hej, Hannah...
jak się czujesz?
No jasne.
Wiesz, martwiliśmy się o ciebie.
Tak sobie o tobie gadamy.
Chcemy tylko sprawdzić, jak tam u ciebie.
Bo słyszeliśmy jakieś takie...
Nie, to żaden problem, ale twoje zachowanie
i to, co mówisz jest przerażające.
Więc chcieliśmy... ale prowadzimy dialog, prawda?
Chcemy usłyszeć twoje zdanie, ale...
czy istnieje szansa, że... bo słyszałem
o takim cyklu,
że jest ileś faz...
Uwierz mi, chciałbym się mylić, naprawdę.
Czaisz?
Naprawdę.
Mam nadzieję...
Chciałem tylko doprecyzować,
czy masz...
czy masz okres?”.
I wyobraźcie sobie, on do mnie mówi, a ja czuję się jak dzikuska,
jestem jak...
Benedict Cumberbatch robiący za Smauga.
Ktoś pyta: „Masz okres?”, a ja na to:
„A wiesz, możliwe. Dziękuję.
Wow. To było bardzo pomocne.
Naprawdę...
Sama bym się tego nigdy nie domyśliła.
Prawie zrobiłam coś złego.
Więc dzięki za pomoc.
I jak już zadajemy pytania,
bo prowadzimy dialog:
„Czy paczkę, która jest już w drodze można zatrzymać?
Co? Do Waszyngtonu. Daj znać”.
Ludzie przychodzą do mnie po występach, nie żebym się chwaliła,
i zawsze mówią to samo.
Mówią: „Hannah...
co ty tak ciągle zasuwasz?
Przecież ty nie umiesz nie harować”.
Ja im na to,
że powód jest prosty.
Już wam mówię.
W wieku od 9 do 14 lat byłam profesjonalną cheerleaderką.
Oklaski.
Mam nadzieję, że wiecie,
że szanuję każdą osobę na tej widowni.
Szanuję widzów teatru El Rey,
szanuję obywateli najlepszego miasta na świecie,
Los Angeles w stanie Kalifornia.
Ale uważajcie...
nikt z was, skurczybyki,
nie wytrzymałby pół dnia na treningu cheerleaderek.
Rozumiemy się?
Jeśli dalibyście radę fizycznie,
złamałaby was wojna psychologiczna.
Nie wiem, czy rozumiecie.
Kiedyś koleżanka z drużyny, Suzanne,
spadła z piramidy podczas zawodów
i kiedy zeszła ze sceny,
była tak zła, że podeszła do betonowej ściany,
kopnęła w nią i złamała nogę.
Wiecie, gdzie teraz pracuje?
W Pentagonie.
A kto płaci za odjęcie nam sześciu punktów na zawodach?
Pewnie Libia.
Na tych samych zawodach inna dziewczyna zachwiała się podczas podnoszenia
i odjęto nam punkt.
Spojrzała na naszego trenera
i zaczęła sikać,
nadal będąc na górze,
posikała się ze strachu.
Waszym zdaniem cheerleading to nie sport?
Macie rację.
To nie sport.
To podsekta armii amerykańskiej.
Myślicie, że chcę to robić?
Myślicie, że chcę być stand-uperką?
Przecież to żałosne.
Kiedyś byłam mistrzynią.
Poznałam smak chwały.
Cheerleading zniszczył moje ciało.
Kiedy się schylam, moje kolana chrzęszczą, jak kostki w rękach hazardzisty.
Zabolało?
Mam 28 lat!
Jestem biseksualna.
To dla mnie nowa reakcja.
Moim zdaniem ponad 90%
stand-uperów w swoich występach opowiada prawie wyłącznie
o różnicach między facetami a kobietami.
Ale ilu z nich
zna je naprawdę?
Ja jestem na froncie.
Przeprowadzam badania
i zbieram dane.
Robię to z narażeniem życia.
I dziś podzielę się z wami wynikami.
Faceci to idioci, a kobiety są irytujące.
W wojnie płci mamy remis.
Pierdol się, ty też się pierdol.
Wszyscy mnie wkurwiacie.
My, biseksualni,
każdy nas chce,
ale tak naprawdę to nikt.
Hetero się do nas nie przyznają.
Geje też nie.
Hej, lesby, co myśmy wam zrobili,
poza podrywaniem i porzuceniem?
Za co nas nie lubicie?
Jakby to powiedzieć?
Biseksualni to Żydzi społeczności LGBTQIA+.
Czaicie?
Wszyscy gadają: „Biseksualni to jakieś zmiennokształtne poczwary,
nie są tacy jak my!”.
Żydzi, coś wam to mówi?
Dziś trudno zachować prywatność, prawda?
Prawda?
Nawet nie można spokojnie usiąść przed fontanną,
chowając twarz w dłoniach, kołysząc się w przód i w tył
i płacząc, żeby ktoś nie podszedł,
i nie zrobił wam zdjęcia i nie podpisał go:
„Tak się czuję”.
Nie można mieć chwili dla siebie.
I to wina social mediów.
Kiedyś słyszałam, jak jedna kobieta
rozmawiała przez telefon i mówiła tak:
„Mila cofnęła zaproszenie na swój urodzinowy brunch.
Wiem, zwariowała.
W wieczór przed imprezą dzwoni do mnie:
»Sorki, jednak zaproszę tylko rodziców«.
Wkurzyła mnie, ale nic nie powiedziałam.
I zgadnij, kogo zobaczyłam w tle
na snapie Kate z 1.27 zrobionym w Catch w West Hollywood.
Tę zdzirę. To nie wszystko.
O drugiej na Insta
Kate wstawiła zdjęcie jej i Mili z podpisem:
»Sto lat, psiapsi, emotki serce, gwiazdka, szampan«.
Myślała, że tego nie zobaczę?”.
Przypuszczam, że gdyby taka sytuacja miała miejsce
na przykład w roku...
1931...
wyglądałaby mniej więcej tak:
- „Cześć, Maude”. - „Hej, Blanche.
Jakie masz dla mnie wieści?”
„Pamiętasz wieczorek,
który planowałyśmy?”
„Jasne, włożysz tę czerwoną kieckę!”
„Jednak rodzice nie chcą gości.
Spędzimy wieczór w trójkę”.
„Ależ nic nie szkodzi”.
- „No to cześć”. - „Cześć”.
I to tyle.
Każda idzie w swoją stronę i zastanawia się, co zrobić
z nowo nabytym prawem wyborczym.
Są zajęte.
Nie wiem, jak żyło się kobietom w latach trzydziestych,
nie twierdzę, że wiem,
ale płakałam kiedyś przy zmywaniu naczyń,
więc coś nie coś wiem.
Chcę powiedzieć wam coś, co mówimy w mojej kulturze.
To słowo oznacza „witaj”,
to słowo oznacza „pokój”,
to słowo oznacza „do widzenia”.
To słowo to oczywiście
szalom.
Szalom z przodu.
Szalom.
Szalom po bokach.
Szalom.
Szalom na górze.
Szalom.
Powiedzcie to razem ze mną.
Szalom.
To jedyne, co umiem po hebrajsku.
Jestem złą Żydówką
i uświadomiłam to sobie w bardzo trudnym momencie.
Byłam na pogrzebie babci,
żydowskim pogrzebie,
i pod koniec nabożeństwa rabinka dała znak,
żebyśmy zmówili z nią ostatnią modlitwę.
Wszyscy zaczęli śpiewać,
a ja spanikowałam, bo nie znałam owej modlitwy.
Ale wtedy...
wtedy...
chmury się rozstąpiły.
I jakby sam Bóg
oświecił mnie swoim światłem wiedzy,
i zaczęłam...
śpiewać.
Ale jak mogłam znać tę modlitwę?
Jej melodię.
I cały tekst.
Ponownie spojrzałam w niebo
i uroniłam jedną łzę.
A potem zrozumiałam:
ona leciała na końcu Listy Schindlera.
I to nie była najdziwniejsza rzecz,
jaka się wydarzyła tamtego dnia na cmentarzu.
Przez nabożeństwem kierowca karawanu, który zajmował się trumną,
narobił kłopotów mnie i starszej siostrze,
gdy zgłosiłyśmy się nie tylko do noszenia trumny,
ale do noszenia jej najcięższej części, czyli tej przedniej.
Wyjaśnił nam, że to zadanie mężczyzn
i że nie damy rady jej podnieść.
Nie chcę go zawstydzać,
ale to był blady, chudy ponury facet
bez włosów, nie licząc bokobrodów,
o pomarszczonych, trzęsących się rękach.
Wyglądał jak Wolverine bez umiejętności regeneracji.
I powiem wam coś o mojej rodzinie,
co pomoże wam zrozumieć tę historię.
Pochodzę z bardzo queerowej rodziny.
Jestem biseksualna,
mam dwójkę transpłciowego rodzeństwa,
babcia, którą tamtego dnia chowaliśmy,
była dumną lesbijką.
A mój ojciec, choć jest hetero,
płacze, kiedy Julie Andrews wyciąga tę najwyższą nutę w Dźwiękach muzyki.
Więc co to oznacza?
Że to godny zaufania facet.
Babcia wyszła z szafy w 1962 roku.
Przeprowadziła się z Filadelfii do Kalifornii z dwoma synkami,
jeden miał pięć, drugi sześć miesięcy.
Zrobiła to zupełnie sama i dała sobie radę,
bo stawiała na siebie,
na każdym kroku.
Jej krew płynie w moich żyłach.
Więc nie pozwolę, żeby jakiś demoniczny golibroda...
mówił mi,
że jestem za słaba.
Powiedziałam mu: „Żaden problem,
damy sobie radę,
udźwigniemy trumnę.
Jesteśmy silne.
Spoko”.
Wtedy zrobił to,
co robią nieszanujący nas faceci:
unikał kontaktu wzrokowego i zwrócił się do najbliższego faceta.
Powiedział mojemu tacie,
że to robota dla mężczyzn, i że nie damy rady.
Było wcześnie rano,
więc nie jestem z siebie dumna, ale powiedziałam: „Duchu Przeszłych Świąt,
w liceum byłam kapitanką drużyny cheerleaderek,
nie pierwszy raz będę nieść bezwładną lesbijkę”.
W końcu się zgodził.
I szliśmy,
niosąc babcię na jej miejsce spoczynku.
Po drodze myślałam o tym, co nam pozostawiła
i zastanawiałam się, czy byłaby ze mnie dumna.
Modliłam się o znak.
I tak szliśmy na miejsce jej pochówku, za kierowcą karawanu.
I gdy doszliśmy na miejsce...
facet wpadł do grobu.
Dziękuję, Los Angeles.
Jestem Hannah Einbinder.
Dobranoc!
PROGRAM NAKRĘCONO W TEATRZE EL REY W LOS ANGELES 20 KWIETNIA 2024 ROKU
DLA MOICH RODZICÓW
Klara Wojtkowiak