Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bu gerçek bir soygun. Kafeslerinizden uzaklaşın.
Kuzeybatı Pasifik'in en verimli çalışan banka soyguncusuydu.
Sürekli kılık değiştiriyor,
tıpkı filmlerdeki gibi banka üstüne banka soyuyordu.
Bir gecede art arda
üç dört banka birden soyardı.
FBI'da banka soyguncularına lakap takmayı severiz.
Onunkisi Hollywood'du.
Özellikle de Kırılma Noktası'ndaki Bodhi'den esinlendiğini öğrenince
cuk oturmuş gibi geldi.
Kanunun efendisi olabilirken niye hizmetkârı olasın?
Kasayı açacak mısın, yoksa ben mi açayım?
Dört yılda başaramadığı iş olmamıştı. O yüzden bir numaralı önceliğimizdi.
Aptal bir soyguncu değildi.
Hollywood muhtemelen uğraştığım en tehlikeli insanlardan biriydi
çünkü çok profesyoneldi.
Seattle şehrini yok etmek istiyordu.
Mümkün olmasının yanı sıra kazanılabilirdi de.
Yıllar içinde milyonlar kazandığının, onları küçük düşürdüğünün farkındalardı.
Bizi soymak için Lake City şubesine girerken
"Aranıyor" afişinin yanından geçti.
Panik yapmayın. Bu bir soygun. Bankonuzdan uzaklaşın.
Burada olanlar sanki bir film senaryosu gibi.
Ağır makyajı, peruğu var.
Rol arkadaşı dokuz milimetrelik tabanca.
Ülkenin en verimli banka soyguncusu.
FBI'ın Arananlar Listesi'nde bir numarada.
Adamın kim olduğunu ve bir sonraki hedefini
bir türlü çözemiyorlardı.
Bir tür hayalet miydi?
Nasıl öylece sıvışabiliyordu?
BİR BANKA NASIL SOYULUR?
SEATTLE 1990'LARIN BAŞI
Hollywood, Seattle'da eşsiz bir vakaydı.
DENETLEYİCİ AJAN, FBI
Güvenlik uygulamalarına âşina olduğu elimizdeki kanıtlardan belliydi.
Çıkmadan önce içeride ne kadar vakti olduğunu bilirdi.
Akıllı bir banka soyguncusuydu.
Ben görev gücüne amir olarak atanınca o da birinci önceliğimiz oldu.
GÖREV GÜCÜ EKİBİ
Shawn Johnson dosyanın başındaki FBI ajanıydı.
Hollywood ansiklopedisi gibiydi.
Çaldığı para açısından bakarsak en başta o geliyor.
Profesyonel bir soyguncuydu. Çok çalıştı, ustalaştı.
ÖZEL AJAN, FBI
Sanırım yaptığı işten zevk alıyordu.
Para da etkendi ama galiba o noktada
önemli olan o adrenalin, o meydan okuma hissiydi.
Konuyla ilgili olarak
Seattle Polisi'nin başına Mike'ı atadığımda
aramızda gerginlik olacağını biliyordum.
Shawn ve ben geceyle gündüz, yağ ve su kadar farklı tarzlara sahiptik.
O zamanki ortağım durumu özetlemişti.
"Shawn Johnson ateşti, Mike Magan ise benzin bidonu."
Doğru mu, bilemedim ama benim beyin, onun da kas gücü olduğu lafını duymuştum.
Yüzde yüz katılmasam da beyinle ilgili kısmı bence doğru.
Ellen Glasser çok yetenekli bir amirdi.
İşi basit tutmayı esas alan "KISS" metoduna inanırdı.
FBI'ın ilk kadın ajanlarından biri olarak
bu şiddet suçları ekibini,
bu görev gücünü denetlemek
muhteşem bir şeydi.
Bu belalı işte çok iyi olmamın yanı sıra
dört küçük çocuğum vardı
ve bazen kendimi iki farklı kişilik gibi hissediyordum.
Birçok erkek bana Ajan Anne derdi.
HALK PAZARI
90'larda Seattle büyük bir dönüşüm geçiriyordu.
Weyerhaeuser ve Boeing gibi iki şirketin olduğu bir şehre
Microsoft ve onunla gelen diğer şirketler eklenmişti.
BAŞ SPİKER VE MUHABİR
Amazon'dan Bezos ve Starbucks hızla büyüyordu.
Seattle'a büyük bir para akışı vardı.
İnanılmazdı, mantar gibi banka bitiyordu.
Teknoloji patlamasıyla akan nakdin bu durumu körüklediğini
zamanında akıl edememiştim ama bakkalda bile banka bulunabiliyordu.
Neredeyse her köşe başında vardı.
Washington eyaletinde banka soygunlarında patlama yaşanıyor.
Eşime Seattle'da bankaya gitme, derdim. Soyulma ihtimali vardı.
Woodinville'de üç adam silahla US Branch Bank'e daldı...
Genelde biri bankaya girer, kasadaki memura not uzatıp para ister.
Seattle'da çok banka soyuldu.
Her gece olur muydu, emin değilim ama çok olurdu.
Olay yerine, Deborah Horne'a bağlanalım.
Evet David. Birkaç dakika önce...
Seattle heyecan verici bir yerdi.
Şehir olarak, özellikle de ülke çapında tanınırlık kazanıyorduk.
HABER MUHABİRİ
Nirvana'mız, dolayısıyla grunge'ımız vardı.
Bana göre grunge bir dereceye kadar
toplumda yaşanan değişim karşısında
birçok insanın beslediği öfkeyi temsil ediyordu.
Tüm bu grunge olayı büyük şirketlere,
markalara, büyük isimlere ve şöhrete karşıtıydı.
SEATTLE SAKİNİ
Bunları istemiyor, umursamıyorlardı.
İnsanlar haklı olarak düzen karşıtı olmuştu.
Baskılardan, sömürgecilikten,
insan haklarına ve çevreye olan saldırılardan nefret ediyorlardı.
Banka soymaya ve yakayı sıyırmaya ise bayılıyorlardı.
Haziran 1992'den beri Seattle'da 14 banka soydu.
Vay be!
Oldukça zeki.
Aşırı zeki.
Tam bir "siktir olun" çıkışı.
- Bay Hollywood. - Hollywood, doğru.
Kılık değiştiren, banka soyan ama kimseyi incitmeyen
bir adam olduğunu biliyorduk.
Hiç ateş etmezdi.
Çok cesurca geliyor.
Bir miktar destek çıkan olmuş olabilir. Robin Hood'dan bahsedenler vardı.
HIRSIZLAR PRENSİ
Banka soygunculuğunun gizemi Robin Hood'a dayanıyor.
Zenginden çalıp fakire veriyorsun.
Eh, yani. Çok asil, değil mi?
Banka soyguncuları açısından o bir efsaneydi.
Oysa kişiliği açısından ancak bu kadar yanılabilirdik.
Hey Bubba!
Vay, üstünü çıkarmış bir adam.
Arkaya gelin!
Gidelim çocuklar. Hadi.
- Hâlâ çekiyor musun? - Tüm geziyi çekiyoruz.
- Kamerayı sabit tutmalısın. - Söylemesi kolay dostum.
Gördüğünüz gibi ormanın derinliklerindeyiz.
Pek fazla ışık yok.
- Evet Tarzan, ne istersin? - Yukarı çıkmak.
- Yukarı mı? - Evet.
Scurlock'un alanına giriyoruz.
Burada yükseklik nedir?
Yirmi üç metre.
- Nereden 23 metre? - Sedirlerin dibinden.
Şuradan.
Hikâyeyi anlatsana. Ne kadar sürdü? Burada olay ne?
İnşası iki hafta sürdü.
- İki haftada inşa edildi. Tanrım. - Altı katlı.
Elli sekiz ton odun gitti.
Biraz çalıştım. Önce kahvaltı ettim.
- Tamam. - Hayır, aslında... Bilemiyorum.
- Üç, dört ay sürdü. - Üç, dört ay.
Ağaç Ev gerçekten harika bir yerdi.
Toplumun normlarından uzaklaştığınız bir yerdi.
SCOTT'IN ARKADAŞI
Ağaç Ev'e ilk gittiğimde kapıyı Scott açmıştı.
Alet kemeri hariç çırılçıplaktı.
Kapıyı böyle açanı hiç görmemiştim ama sıradan bir şey gibi davrandım.
SCOTT'IN ARKADAŞI
Normal bir evdeki gibi mobilyalar vardı.
Bir platformdan geçerek tuvalet ve duşa varıyordunuz.
Gerçek bir banyo gibiydi ama açık havada olmanın hoşluğu vardı.
Yedi ağacın üzerine inşa edilmişti. ve gerçekten sağlam yapılmıştı.
Sedirden döşemeleri, büyük pencereleri vardı.
Muazzam bir ağaç evdi.
Dev bir fırınla ocak vardı
ve onu 21 metre yukarıdaki
birinci kata taşımıştık.
Kardeşim Scott'la iyi arkadaştı ve evi bana yaptıracağını söyledi.
SCOTT'IN ARKADAŞI
Ben de "Niye olmasın?" dedim.
Çok çılgınca bir inşaat yaptık.
Çivileri ve vidaları takmak için
bileklerimize bağlı iplerle sarkardık.
Aşırı tehlikeliydi.
Tümüyle tehlikeliydi ama umursamıyorduk.
Ağaç Ev, Scott'ın kişiliğinin hayat bulmuş hâliydi.
Orada güvendeydi. Onun limanıydı, çapasıydı.
Orada her şeyden azadeydi.
Masamda oturuyorum, ağaçların tepesinde.
SCOTT'IN GÜNLÜĞÜ
Platform, bir balerinin tütüsü gibi dışa doğru kıvrılıyor.
Bazı kısımları öyle geniş ki güneşlenebilir
veya düşme korkunuz yoksa uyuklayabilirsiniz.
Ne haber dostum?
Kenara oturup Rainier Dağı'na, ağaçlara bakmayı seviyorum.
- Konuş bizimle. - Hafif bir coşku hissediyorum.
Hayattan çok şey istiyorum.
Tanrı'nın olmamı istediği yeri bulmam uzun sürecek bence.
Zihnim kontrolden çıkmış disiplinsiz bir çocuk gibi.
Sadece yakalamam gerek.
Scott çok sevilirdi.
SCOTT'IN ARKADAŞI
Ağaç Ev de öyle. İkisi birbirine bağlıydı.
Okulda tanışır tanışmaz hemen uyum sağlamıştık.
İkimiz de son derece enerjik, vahşi ve özgürdük.
Bira içmeyi severdik.
Mark Biggins ilginç bir karakter. Scott'la Evergreen Koleji'ne gitmişler.
Evergreen'e gelenler bir şekilde uyum sağlayamayanlardı.
Ben dâhil.
Oldukça ilerici tiplerdi.
Öyle çılgın uyuşturucular falan almıyor, içip içip tozutmuyorlardı.
Çok dünyeviydi.
Davul çalıyor, mantar kullanıyor, ateş etrafında oturuyorlardı.
Ayrıca çok da sıkı bir topluluktu.
Kader bizi bir araya getirmişti. Scott vahşi ve özgür bir adamdı.
Vahşi ve özgür olduğu düşünülen diğer Evergreen öğrencilerinden bile çok.
Mark çok hassas, nazik bir ruhtur.
Gitar çalıp şiir yazardı
ama zor zamanlardan geçiyor, çok zorlanıyordu.
Bence Scotty ona gerçekten yardım etti.
Onu telefonla aradım.
"Evliliğim bitti" dedim. "Ne yaparım, nereye giderim, bilmiyorum."
"O zaman buraya gel. Yanıma taşın" dedi.
Mark Biggins iri, huysuz bir adamdı.
Normal Chesterfield içerdi.
Galiba günde bir ya da iki paket.
Burbonları lıkır lıkır götürürdü.
Scott'la arasındaki bağ buydu. Biggins, Scott'tan daha çok içebiliyordu.
Uzun yıllar Ağaç Ev'de yaşadım.
Kızım da öyle.
Hiç tanımadığımız insanlar kapıyı çalar
ve "Buralarda
çok havalı bir ağaç ev varmış"
veya "Görebilir miyiz?" derdi ve mecburen reddederdik.
Öyle kötü bir hâl aldı ki araba yoluna bir kapı yaptık.
Birçok yerde öyle geçse de Ağaç Ev'i sadece Scott inşa etmedi.
Düzinelerce insan çalıştı.
Kardeşim Scott asla kontrol edilemezdi,
özgür olmak istiyordu.
Adrenalin bağımlısıydı. Riskli şeyler yapardı.
SCOTT'IN ABLASI
Yirmi metrede, altıncı kata denk gelen yerdeyiz
ve bunu ilk kez yapıyorum.
Yaklaşık 30 metre boyunca ters durarak tırmanacak.
Ne zaman istersen Rambo, Tarzan.
Hep daha da yükseğe çıkmak istiyordu.
Hep daha da fazlasına ihtiyaç duyuyordu.
Şu an ayağı bir kaysa...
...20 metreden düşer.
Çok zormuş!
Demiştim, ölüm fermanı gibi bir şey.
Maceracıydı.
Hayatın heyecanını severdi, yeni şeyler ve yeni deneyimler isterdi
ama bunlar onu geri dönüp cayamayacağı
yönlere iten kararlar vermesine sebep oldu.
Çalışmalarım sırasında yanlış yola sapıp
ruhsal gelişimime iyi gelmeyen yerlere daldım.
Gür ve net bir ses diyor ki,
"Neden burada olduğunu unutma."
Anlıyorum ama rotayı değiştirmiyorum.
Hep kendi dünyasında bir şeylerin peşindeydi.
Onunla ilk tanıştığımda tıp diploması almayı amaçlıyordu
ama kimya laboratuvarında çalışıp ve orada çok para kazanma fırsatı görünce
bu hayalinden vazgeçti.
EVERGREEN DEVLET KOLEJİ
Hayatımda tanıdığım, metamfetamin üreten ilk kişi Scott'tı.
Geceleri gider,
çatıdan girer, laboratuvara sızardı.
Profesörleri bunu öğrenince
onu kampüsten attılar.
"Bir daha buraya adımını dahi atma" dediler.
Doktor olacak kadar zekiydi.
Kimya ve biyolojiden mezun olmasına bir ders kalmıştı.
Tıp fakültesine girebilirdi ama istemedi.
O öyle biri değildi, bunu biliyordu.
Neticede o yolda ilerlemeye devam etti.
Zamanla öyle ilerledi ki çok verim almaya başladı
ve ürünü son derece saftı.
Malını bir deneyecek olsanız
inanılmaz olduğunu görürdünüz.
En iyi mallardan birini üretmekle nam salmıştı.
SCOTT'IN ARKADAŞI
Bir başkasınınkine daha iyi diyeni hiç duymadım.
Scott metamfetamini çok ölçülü ve kontrollü kullanırdı.
Sadece keyif alırdı ve yaratıcılığına da ilham oluyordu.
Bir süre sonra
ahırı olan bir mülk satın aldı.
Ben de ahırı yenilemeye gittim.
Ahırın asma katında tam bir laboratuvar kurdu.
Paravan kişi Kaptan Pat'ti. Finansla o ilgileniyordu.
Sadece ormanda ürün ve para alışverişi sırasında görüşürlerdi.
Scott, Kaptan Pat'e 80 kilo mal getirir, o da ona iki milyon dolar verirdi.
Scott'ı metamfetamin dünyasına sokan kişi Pat'ti.
Kaptan, Pat'in lakabıydı
ve malı Barstow'a götürür, Hells Angels'a satardı.
Sonrasında Scott, 20 dolarlık banknotlarla dolu kutularla
Ağaç Ev'e dönerdi.
Scott'la oturur, sayardık.
Geceyi para sayarak geçirirdik
ama işler tehlikeli, çok tehlikeli bir hâl aldı.
Kaptan Pat onu soymaya çalışan biri tarafından
uykusunda öldürüldü.
Scott bunu duyunca yıkıldı
ama bu dünyada insanlar böyleydi ve bunun parçası olmak istemedi.
İşte o noktada bıraktı.
Metamfetamin onun tek geliriydi.
Dağıtım işini bırakınca para kazanmak için başka bir yola ihtiyaç duydu.
KIRILMA NOKTASI (1991)
1990'lardaki Kırılma Noktası ilk banka soygunu filmlerinden biriydi.
Akrep diyor ki rock and roll zamanı.
Scott filmleri seyredip çeşitli şeylerden fikirler ediniyordu.
Bankalara ve sigorta şirketlerine gıcıktı. O zamanlar sanki herkes böyleydi.
Yere yat göt herif.
Para sigortalı, uğruna ölmeye değmez.
Hep sistemi yenmenin bir yolunu bulmak istiyordu.
- Gerçek bir arayışçı. - Neyi arıyor?
En büyük dalgayı.
Kırılma Noktası'nda en sevdiği şey Bodhi'nin bireyselciliği,
banka soyarken veya vahşi dalgalarla sörf yaparken
hayata karşı olan korkusuz tavrıydı.
Uyuşturucu işinden çıkınca
banka soyguncusu olacağını söyledi.
Teşekkürler hanımlar, beyler. Lütfen oy vermeyi unutmayın!
25 HAZİRAN 1992 SEAFIRST, MADISON PARK ŞUBESİ
İlk banka soygunumuzda
öylesine konuşup fikri tartışıyorduk.
Nasıl yapacağız? Bunu yapıp paçayı sıyırmak mümkün mü?
Scott, Mark'a soygundan önce
"Bir şey deme. Gel ve düzeni sağla" dedi. Ona "Patron" derdi. "Peki Patron" dedi.
Bir arkadaşım bizi bankadan bir blok ötede bıraktı
ve bizimle belirlenen noktada buluşacaktı.
BULUŞMA NOKTASI YEDEK
Plana göre, bankaya müşteri gelmesini bekleyecek
ve kaçış için arabasını alacaktık.
KAÇIŞ ARABASI
Biggins, Ronald Reagan maskesini indirdi.
Rock and roll!
İlk Scott girdi.
"Bu bir soygun" diyecekti,
sonra ben girecek ve kimseyi çıkarmayacaktım.
Çok korkuyordum.
"Bunun olduğuna, bunu gerçekten yaptığıma
inanamıyorum" diyordum.
Biggins silahla girip "Şerefsizler, hepiniz yere yatın!" dedi.
Sonra Scott da döndü ve "Herkes kalksın!" dedi.
Gelip geçenlerin insanları yerde görmesini istemiyordu.
Galiba "Yere yatın" diyen Scott'tı.
Bankaya girdiğimde herkes yere yatmıştı.
Hani arabadayken kontrolü yitirirseniz
her şey yavaşlar ya, öyleydi.
Bankada bana olan da buydu.
Her şey ağır çekimdeydi.
Nihayet gitme vakti geldi. Scott "Mark, anahtarları aldın mı?" dedi.
Adımla seslenmişti.
Eğildim ve dedim ki "Efendim, araba anahtarınızı alabilir miyim?"
Zavallı adam çok korkmuştu.
Araba daha yepyeniydi ama çalıştıramıyordum.
Ben bununla uğraşırken başka bir araba yanaştı.
Nihayet Scott "Galiba araba çalıştı" dedi. "Geri vitese al. Gidelim buradan."
Suburbia boyunca sürmeye başladık.
Belirlediğimiz noktada indik ama minibüs ortalıkta yoktu.
Arkadaşım panikle B noktasına gitmişti. Yedek plan vardı.
Sonunda golf sahasını koşarak geçtik.
Polis arabalarının sirenlerini duyuyorduk.
Arkadaşım gelmiş, olması gereken yere park etmişti.
İşte böyle, hatalar komedisi.
Nasıl yakalanmadılar, anlamıyorum.
Sonra geride bırakmış olabileceğimiz olası ipuçlarını düşünmeye başladım.
Minibüs Scott'ındı.
Plakayı not eden olduysa
her an gelebilirlerdi.
Bir ara oturdum ve dedim ki,
"Bunu bir daha asla yapmayacağım."
Scott "Emin misin? Hadi bir kez daha yapalım! Hemen!" dedi.
Soygundan sonra Biggins tırstı ve Montana'ya gitti.
SOYGUN #1 VURGUN $19.971
Tüm bu başarısızlıklar Scott'ı bu işe daha da girmeye itmişti.
Dışarıda her şey kontrol altında olduğu sürece
tek başına soyabileceğini fark etmişti.
Bana da bu yüzden geldi.
Son derece bilimsel ve analitikti.
Ben daha doğaçlamadan yana, daha sanatsaldım.
Avrupa, Almanya ve Norveç'te heykel çalışmıştım.
Bankalar umurumda değildi. Önemsizdi.
"Harika. Göçert onları. Paraları kuruşuna kadar al.
Bana uyar" diyordum.
Ama bizzat yapmayı hayal bile edemezdim. Delilik olduğunu düşündüm.
Ama karşınızda Scott var. Çok ikna edici biri.
"Dostum, çok kolay. Çocuk oyuncağı gibi" dedi.
İşin ucunda milyonlar vardı.
Ama hep dediğimiz gibi,
banka soygunculuğunu öğreten bir okul yok.
Scott ile yaptığımız şey,
hayatımda yaptığım en yaratıcı şeydi.
Sanattan daha yaratıcıydı.
Mükemmel bankayı bulmak tam bir coşku anıydı.
Yontmak istediğim heykel için kusursuz bir mermer bulmak gibiydi.
SCOTT'IN SUÇ ORTAĞI
Sokakta, gözetleyebileceğim bir noktada otururdum.
Zırhlı araçların varış saatini not ederdim.
Günün en önemli vakti teslimatlardı çünkü en çok o zaman para olurdu.
Yazları camlarımı indirir
Bach ya da caz çalardım.
Tüm gün radar anteniyle polis telsizi dinlerdim.
Banka bölgesindeki devriyeleri takip eder,
ne zaman geldiklerini kaydederdim.
Soyduğumuz bir dizi bankada çok tutarlı bir devriye rotası vardı.
Polisler belli saatlerde geliyordu.
Bu rotaları öğrendik
çünkü polisler gittikten beş dakika sonra girmemiz gerekiyordu.
Aylarca sokaklarda dolaşıp gözetleme yaptım.
Saçma sapan bir maske geçirip öylece bankaya dalamazsınız.
Çok saçma olur.
Ben de Hollywood'daki gibi protezler hazırladım.
İstediğimiz sadece burun, çene, yanaklar gibi bileşenlerdi.
D.A.R.E şapkası iki amaçlaydı.
Hem insanlar D.A.R.E şapkası takan bir polis olduğunu sanıyordu
hem de polisi sinir etmek istiyordu.
Çünkü "İşte buradayım. Yiyorsa gelin" der gibiydi.
Onu ilk gördüğümde ormandan dönmüştü
ve orada donup kalmıştım.
"Yüce Tanrım. Bu da ne böyle?" demiştim.
Ona bakınca kimse Scott Scurlock olduğunu düşünmezdi.
Ürkütücü, büyülü bir şekilde değişmiş hissediyorum.
Bu aralar hızla değişiyorum.
Başka biri gibi hissediyorum.
14 AĞUSTOS 1992 SEAFIRST, MADISON PARK ŞUBESİ
Katıldığım ilk banka soygunu
altı hafta önce Mark ile soydukları bankadaydı.
Bir bankayı soyarken en önemli şey,
kimsenin bir şey olduğunu fark etmediği o ilk 15 saniyedir.
Sanki deri hastalığı varmış gibiydi.
İnsanlar ona bakmaktan kaçınıyordu.
- Merhaba, buyurun. - Bu bir soygun. Kimse kıpırdamasın.
Silahı gelişigüzel çekiverirdi.
Aklı olan kimse bu adama hayır diyemezdi.
Siz ikiniz! Paralar çantaya. Sakin olun.
Tarayıcı ve telsizle oturuyordum.
Hepsi bu kadardı.
Benim açımdan bir risk yoktu çünkü kendimce bir mazeretim vardı.
Orada olmak için bir sebebim vardı
ve onu bankadan dışarı çağırmadıkça yakalanma ihtimalim yoktu.
Bütün bu işin en güzel kısmı planın kusursuzca, güvenle işleyeceği
ve istediğimiz sonucu, yani parayı alacağımız
bir soygun tasarlamak ve geliştirmekti.
Yol boyunca konuşmadık.
Ağaç Ev'e dönüp parayı sayınca gördük ki
anca 5.000, 10.000 dolar vardı.
SOYGUN #2 VURGUN $8.124
"Dostum. Çok saçma" dedim.
"Böyle kıytırık bir miktar için kim hapse girmek ister?"
İlk banka soyguncumu 1990'ların başında tutukladım.
"Vay be, çantada keklik" demiştim.
Böbürleniyormuş gibi olmak istemem
ama beş, altı ay içinde
yaklaşık 80 dava çözdüm ve bağımlılık hâline geldi.
BANKA SOYGUNU ŞÜPHELİSİ YAKALANDI
Sonradan FBI'da şiddet suçları ekibine atandım.
İlk birkaç soygunda çok para çalınmadığı için
Hollywood gözden kaçmıştı.
Şüphelinin bankoya çıkıp dans etmesi, hâkimiyet kurmaya çalışması
veya Cadillac'ı için bir ihtiyarı gasp etmesi
aptal olduklarını gösteriyordu.
Muhtemelen kendilerine "Nerede yanlış yapıyoruz?" diye
sormaya başlamışlardı.
SOYGUN #3 VURGUN $9.613
"Scott, bu işi 15.000, 20.000 dolar için yapmam" dedim.
TOPLAM $43.447
"Aptalca. Ya bu işi düzgün yapıp kasaya gideriz ya da ben yokum.
Bu saçmalığa bulaşmam" dedim.
O da "Yapamayız çünkü yeterli bilgim yok" dedi.
Sonra Mustang'i işe aldı.
Mustang özel bir genç kadındı. Onun gibisine hiç rastlamamıştım.
Seafirst Bank'te veznedar olarak işe alınmıştı.
Veznedar bölmeleri, kasalar, silahlı araba teslimatlarıyla ilgili
kılavuzlar ve banka protokolü elindeydi.
"SAKİNCE TALİMATLARA UYUN"
Mustang sayesinde içeriden bilgi alınca gerekeni yapabileceğimizi anlamıştık.
19 KASIM 1992
Protokolden ne diyeceğimizi öğrendik.
Bu gerçek bir soygun.
Bankacılara ait belirli bir terminoloji var
ve bu terminolojiyi duyduklarında işi bildiğinizi anlarlar.
Kasa veznedarı kim?
Benim.
Scott'ın olayı buydu.
Hem lobiyi kontrol edebiliyor
hem de aynı anda kasayla ilgilenebiliyordu.
Çabuk.
Sakin olmalarını istiyordu.
"Oraya git. Kasayı aç.
Sorun yok. Merak etme. Her şey yoluna girecek.
Bırak, girip çıkayım."
Fantastik bir yeraltı mezarına giriyor gibiydi.
Çanta var mı?
Herkes yere.
Gidelim!
Eve döndüğümüzde stüdyonun arka tarafına gittik.
"Nasıl?" diye sordum. "İyi değil" dedi.
"Yine kötü" dedi. "Siktir ya, ciddi misin?" dedim.
İçeri girdik, koca bir çanta çıkardı. Bakıp "Vay canına" dedim.
SOYGUN #6 VURGUN $252.000
En büyük vurgunumuzdu. Oyunu değiştirdi.
TOPLAM $322.870
Sırf bizim için değil, FBI için de.
1987'de FBI'da işe başladım.
Hollywood soruşturması yürütülürken
Seattle bölümünde en deneyimli ajandım ve banka soygunlarını araştırıyordum.
Veznedar çekmeceleri, silahlı soygun, kasayı boşaltma açısından
Hollywood'a benzeyen var mı diye
çalıştığım vakaları düşünüyorum.
Bu yolu seçen başka biri aklıma gelmiyor.
"DARE" YAZILI SİYAH ŞAPKA
Hollywood soruşturması bir yapboza benziyordu.
Minik ipuçları vardı. Büyük resmi görmeye çalışıyorduk.
Bence Hollywood yaptığı şeyden zevk alıyordu.
İlk dört soygunda ortalama bir soyguncuyu biraz geçiyordu.
Sonra kasalara girmeye başladı.
Tek başına kasa soymak çok tehlikelidir
çünkü bankanın kalanında olup bitenden
haberiniz olmaz.
Riske daha açık olursunuz, alarmların çalma ihtimali fazladır.
O noktada daha da uzmanlaşmıştı.
Tehdit artmıştı.
Hem kendine hem bize meydan okuyordu.
Ama buradaki büyük resim "Hollywood kim?" sorusuydu.
Evet. Hazır mısın?
Ağaç Ev'e hoş geldiniz. İçeri gelin.
Ailem Ağaç Ev'e hayrandı
çünkü babam bir şeyler inşa etmeyi severdi.
- Burası yemek odası olacak. - Evet.
En görkemli yapılardan biriydi.
Scotty'nin kimliğine, o alanda yaptıklarına hayranlardı.
Sevgi dolu bir evde büyüdük.
Babam çok sevilen bir papazdı.
Annem öğretmendi, öğrenme güçlüğü olan çocukları eğitirdi.
Papaz çocuklarıydık ve lanet olsun,
çocukluktan itibaren ana kuzusu olmadığımızı
herkese kanıtlamak istiyorduk.
İkimiz de çok maceracıydık. Bizi arkadaş yapan da buydu.
Farklı bir yanı vardı, korkusuzdu.
ÇOCUKLUK ARKADAŞI
Reston, Virginia'nın her yerinde örnek evler vardı.
Hepsine de nasıl gireceğimizi bilirdik.
Scotty ve ben kilit açmayı öğrenmiştik.
Hırsızlık yapmak amacıyla öğrenmemiştik.
Kilit açmayı öğrenmekteki amacımız
kapının diğer tarafına geçebilmekti.
Ergenlik çağında
giderek daha da ketumlaştı.
Ona dezenformasyon ustası derdik
çünkü doğrudan yalan söylemezdi
ama tam doğru olmadığını bildiğin bir şey söyler
ya da bazı şeyleri anlatmazdı.
Çılgınca şeyler yapmaya başladığında,
sanırım 15 ya da 16 yaşlarındayken
arkadaşıyla bir araba çalmışlardı.
Sanırım yerel bir kreşin minibüsüydü
ve sahile sürmüşlerdi.
Yakalanmışlardı.
Bu, babam için bir kırılma noktasıydı
çünkü o olayla fark etti ki
Scotty'de büyük bir sorun vardı.
Büyümüş ama çocukça ve ergence davranışlarını bırakmamıştı.
Giderek ustalaşmış ama devam etmişti.
Scott için her şey sıçrama tahtası oluyordu.
Hawthorne Hills Bankası bizim için yeni bir dünyanın açılışıydı.
Kasalara girdiğiniz an seviye değişiyor.
Artık polisler için kasten bir araç bırakıyor,
mutlaka bizden tamamen farklı görünen bir kadın ya da erkek tutuyorduk.
1.80 boyunda, uzun, dağınık saçlı biri filan bulup
ona 1.000 dolar verirdik.
Arabayı satın alır, bana getirirdi. Ben de alırdım.
Arabaları tinerle dezenfekte ederdik.
Kadın saçı alıp arka koltuğa koyardık. Kafalarını olabildiğince karıştırırdık.
Bazen bankaya giden, polisin de kullanacağı birkaç yol olurdu.
Gözcü olarak birini tutardık.
Benim rolüm, ki sadece iki kez yaptım, gözcü olmaktı.
Elime bir telsiz verip bir yere park etmemi söylerdi.
Polis gelince "Annen geliyor" dememi isterdi.
Tek işim buydu.
Scott'a yardımcı olmakta tereddüt etmedim.
Arkadaşlar arasında bir şeydi.
Scott'ın ana yöntemlerinden biri aynı bankayı tekrar soymaktı.
Birkaç gün içinde geri dönüp
aynı şeyi yapacağına kimse inanmazdı.
TOPLAM 551.244 DOLAR
İlk işimiz tüm parayı boşaltıp
ultraviyole ışığa tutmak olurdu.
İşaretlenmiş para arardık.
Yeni para en tehlikelisiydi
çünkü seri numaraları sıralı olurdu.
Biz de onları dağıtırdık.
Tüm ekipmanı, toprağa gömeceğimiz askerî kutulara kilitlerdik.
Sonra kıyafetleri ormana götürürdük. Her şeyi yaktığımız bir çukur vardı.
Sonra da parayı aklamam gerekirdi.
DÜNYANIN EN BÜYÜK KÜÇÜK ŞEHRİ
Scott bir sürü spor bahsi oynardı
ve para aklardı.
Bunu o düşünmüştü, onun icadıydı. Ustaca bir icattı.
Oynayan her iki takıma
farklı kumarhanelerde eşit miktarda para koyuyordunuz
ve takımlardan biri kazanıyordu.
Sonuçta kumarhanenin kaybeden takımdan aldığı yüzde beş hariç
tüm paranızı geri alıyordunuz.
Pek bir kaybımız olmuyordu.
Scott parasıyla çok şey yaptı
ve tam istediği gibi bir hayat yaşadı.
Dünyayı gezdi, farklı insanlar tanıdı. Sevdiği şey buydu.
Yalnız seyahatin avantajlarını
fark etmeye başladım.
Tüm çılgın deneyimlerimi yalnızken yaşadım.
Scott kesinlikle gizemli bir adamdı.
Bir süre ortadan kaybolurdu.
Bir ara CIA'den olduğunu düşünmüştüm. Belki de esrar yetiştiriyordu.
Nasıl para kazandığını hiç sormadım.
Belki müteahhitti ve inşaat işinde o yüzden marifetliydi.
Ağaç kesiminin durdurulmasıyla çok ilgilendiğini öğrendim.
Earth First ile çalıştı.
Bu tip çevreci örgütlere para bağışladı.
"Niye yapıyorsun? Niye hippilere para harcıyorsun?" derdim.
Scott kendini Robin Hood gibi görüyordu.
Sanırım parayı kazanıp sonra dağıtma şekli bunu kanıtlıyor.
Robin Hood figürü olmasına gelince bence doğru.
Bana, başkalarına, başka şeylere paralar verirdi.
Parasını dağıttığını gördüm.
İnsanlara yardım eder, bir ihtiyaçları varsa çıkarıp
birkaç bin dolar sayardı.
Parayı etrafa saçıyordu.
Parayla komik bir ilişkisi vardı.
Kazanmamış, çalmış, başkasından almıştı.
Harcayıp sonra yine alıyordu.
Robin Hood falan değildi.
Robin Hood idealistti.
Zenginden çalıp fakire filan verirdi. Scott öyle değildi.
Yardım ettiği kişiler,
gelecekte bir iş yaptırmaya ihtiyaç duyarsa
çağırıp yaptırabileceği kişilerdi.
Ne kadar başarılı giderse gitsin,
illa bir noktada şansınızı zorlarsınız
ve sonuç her zaman istediğiniz gibi olmaz.
Bir soygunu mecburen iptal etmiştik
çünkü girerken bir müşteri onu tanımıştı.
Telsiz anonsunu duyunca onu çağırmam gerekmişti.
Çıkıyoruz. Gidelim.
Bir sonrakinde ise kaçış arabasına biner binmez
boya paketi patladı ve hepsini dışarı attı.
Aracı bankadan birkaç blok ötede bulduk.
Bir iki dakika olay yerinde o steyşın arabada oturdum.
Özümsemek için.
O dönemde ona en çok yaklaştığım an
o arabada oturup bir sonraki soygunu beklediğim andı.
Önceki sahiplerine ulaştık.
OLASI ŞÜPHELİ
Bu sayede arabaları satın alan kişilere ait
taslak çizimler çıkardık.
Profil uzmanı bir polis çağırdık ve dosyada çalışanları bilgilendirdi.
Polis olabileceğini söylüyordu.
Bize bunu düşündüren şey banka soygunlarındaki becerisiydi.
Dedektif Magan, Hollywood'un polis memuru olabileceğinden
şüphe ediyordu.
Shawn Johnson'a göre Hollywood bir polis memuru olabilirdi.
Polis olduğuna inandım mı? Hayır.
Bu teoriye hiç inanmadım.
Elbette hesaba kattık
ve daha tehlikeli olduğunu düşündük.
Davayı çözebilmek için bildiklerimizi yaymak istedik
ve medyayı kullandık.
Bu, özenle hazırlanmış planımızın bir parçasıydı.
Hollywood lakaplı bir soyguncuya değindik.
FBI'ın Arananlar Listesi'nde en üst sırada.
Kılık değiştirdiği için FBI ona Hollywood dedi.
Dört yıl içinde başarıyla bir düzineden fazla banka soydu.
FBI'ın Hollywood lakabını bulmasıyla
hikâye dramatik bir şekilde değişti
çünkü izini sürmekte zorlandıklarını anlamıştık.
Ayrıca bir döngü vardı.
Altı ayda bir banka soyuluyordu ve "Yine mi Hollywood?" denir olmuştu.
FBI ajanı Shawn Johnson'ın görevi
Hollywood hakkında bilgisi olan birini bulmak.
İlk başta kapı kapı dolaşırız. Yarımız bu tarafa, yarımız diğer tarafa.
Genelde FBI mahallede dolaşıp
"Soygun hakkında bilgin var mı?" demezdi.
Bir ajanın bu derece açık olduğunu görmek çok acayip bir durumdu.
Ayrıca bir ipuçlarının olmadığını gösteriyordu.
Belki de orada olduğumu bilmesini istiyordum.
Ben de oradaydım. Ben de televizyondayım.
Çoğu şüpheli medyayı takip ederdi.
Hatta bence bundan zevk alıyorlardı.
Hollywood'u ilk kez
Shawn Johnson'ın İki sayfalık makalesinde duyduk.
"Elbet adamı tanıyan biri var ve bize yardım etmeli" diyordu.
- Lakabı Hollywood. - Ona Hollywood diyorlar.
Ağır makyaj yapıyor...
Bu isim onu derinden etkilemişti. Bence onu daha da perçinledi.
Söylemese ve kabul etmese de bence onu heyecanlandırdı.
Ama kişiliğini biliyorum, içten içe gurur duyuyordu.
Bu kadar ilgi çekerse tekrar soygun yapar diye düşünüyorduk.
27 OCAK 1995 SEAFIRST, MADISON PARK ŞUBESİ
Her soygun yeni bir şey denemek için bir fırsattı.
Kaçış konusunda FBI'ın bizden ne bekleyeceğini
anlamaya çalışıyor,
sonra tam aksini yapıyorduk.
Soyacağımız bankadan kaçarken
ya Madison'a doğru polisin geldiği yöne gidecektik
ya da gölün etrafından dolanacaktık.
"Niye minibüse binip orada kalmıyorsun?" dedim.
"Ben de bir restorana gidip etrafın durulmasını beklerim.
Polis gittiğinde de arabama giderim
ve etraf çıkmana uygunsa telsizden haber veririm."
Minibüsü vardı. Döşeme altına girsin diye yenilemiştik.
Böylece ışık tutsalar da onu göremezlerdi.
Scott'a "Büyük olay olacak" dedim.
"Dün gece rüya gördüm.
Çeyrek milyon dolardan fazla alacağız ve sağ salim çıkacaksın.
Hiç sorun olmayacak."
Kırk beş dakika geçmişti. Restorandaydım.
Dört beş polis arabası vardı.
Camdan dışarı bakıp
ne zaman dağıldıklarını görebiliyordum.
Olay yerine vardım ve aklımdan
"Herif hayalet mi ne? Nasıl böyle duman oluyor?" dedim.
Minibüsteyken nefesinin
buharlaştığını keşfetti.
Polis fark etse durumu anlar, orada birinin olduğunu düşünürdü.
Karşıdaki şarap dükkânına gittim
ve dükkândan çıktığımda hepsi gitmişti.
Arabaya gittim,
telsizimi çıkarıp Scott'la konuştum.
"Patron, gidelim" dedim.
SOYGUN #14 VURGUN $252.466
TOPLAM $938.077
Resmen kedi fare oyunuydu.
Polis ve kolluk kuvvetlerinin hüsrana uğradığı belliydi.
Kim olduğunu çözemiyorlardı.
Herkesin hatırladığı şey,
etrafa emir yağdırıp vurmakla tehdit etmesi.
Hollywood'un bu kadar uzun süre kaçabilmesi
FBI ajanlarını sinir ediyor.
Yakalanmadan önce şiddet uygular diye korkuyorlar.
Hollywood'un hikâyesini değiştiren,
ta ki veznedarların anlattığı korkunç hikâyeleri duyana dek,
kimseye zarar vermemiş olmasıydı.
Bazen daha çaresizleşiyordu.
Bir kere kasaya girmek istemiş. Onu sokacak kişi yok diye canı sıkılmış.
"Noel vakti öldürmek istemem" demiş.
Bir elemana karşı şok tabancası kullanmış. Yani silah kullanmaya istekliydi.
İnsanların ağladığını gördüm.
Çok duygusaldı ve olanlar hakkında konuşmak için
sakinleştirmek durumunda kalıyordunuz.
Daha önce karşılaştıkları
hiçbir soyguna benzemiyordu.
Bir saniye sonra ne yapacağını tahmin edemiyorduk.
"ANNE" VEZNEDAR
Son derece tehditkârdı.
Banka soygunu kurbansız olmaz.
Bankadaki insanlar travma geçirir,
veznedarlar travma geçirir.
Yüzünüze silah doğrultulması, ölüm tehdidiyle yüzleşmek
insana zarar verir.
On dört kez soyuldum. Biri soyguncu Hollywood'un işiydi.
BANKA MÜDÜRÜ, FIRST INTERSTATE
Etkili bir duruşu vardı
ve "Kıpırdamayın" dediğinde herkes donup kalmıştı.
Bir soyguncunun bu denli hâkimiyet kurması sıra dışı.
İnsanın aklından çıkmıyor.
Hayatınıza devam etseniz de aklınızdan hiç çıkmıyor. Hiç.
Bu insanları durdurmak için daha çok şey yapılmalı.
Biri zarar görecek.
En güzel zamanlarını yaşadığını, hayatının harika olduğunu düşünüyordu.
Bundan paçayı sıyırabileceğini düşünmesi
yanlış bir varsayımdı.
Bizim dünyamıza adım attığınızda
ne bedel ödeyeceğinizi bilemezsiniz.
Mümkün değil.
Yıllarca banka soyduktan sonra
artık ilk başladığındaki kişi değilsinizdir.
Scott strese girmeye başlamıştı.
Artık o rahat, gamsız adam değildi.
O adam artık yoktu.
Ağaç Ev'deki hava değişmişti.
Daha içine kapalı, daha izole ve daha asosyaldi.
Scott insanları uzak tutmam için öndeki evde oturmamı istiyordu.
Hayatı gitgide daha kapalı bir hâl alıyor, insanları uzak tutma ihtiyacı duyuyordu.
Yaptıkları görülmesin istiyordu.
Bir kere eşiği geçip o hayatı yaşamaya başladınız mı,
herkese her konuda yalan söylemeniz gerekir.
Değer verdiğiniz herkese. Tanıştığınız herkese.
Yanlış yönde gidip duruyorum.
Bir şeye başlayıp faydasını görmeden bırakıyordum.
Birçok kadın bu kararsızlığımı hissetti.
Tek istediğim istemek mi? O yüzden mi tatmin olmuyorum?
Bir kere onu kadınlarla gözlemlemiş ve ona takılmıştım.
"Kadınlara çeşni muamelesi mi yapıyorsun?" demiştim.
Yalnız mı? Yatağında kadın var mı?
İşler eskisi gibi olmuyor.
Hayat planımda özgür ve güvenli hissederdim
ama artık kapana kısılıyor gibiyim.
Şerefe!
Kapıda belirdi. "Seninle konuşmalıyım" dedi.
Karşımda oturuyordu ve birden ağlamaya başladı.
Gözünden yaşlar boşalıyordu.
" Suze, neler olduğunu bilmiyorum
ama aynaya baktığımda bana bakan yüz benim yüzüm değil" dedi.
"Bu ne böyle?" dedi.
O an ciddi sorunları olduğunu anladım.
İçindeki aydınlıkla karanlığın savaşında savaşı kaybediyordu.
Kaygılarını bastırmak için gitgide daha çok içmeye başladı.
Ama Scott son bir şey yapmak,
aynı akşam peş peşe
üç veya dört banka soymak istiyordu.
On, 15 milyon dolar kaldırıp işi bitirecektik.
Sonra da kendi yolumuza gidecektik.
Üç banka belirlemiştik.
Önce küçük bir banka olacaktı, gir ve çık şeklinde.
Para önemli değildi.
Tek amaç polisi küçük bankaya çekmekti.
Sonra gidip daha büyüğünü soyacaktık.
Oraya geldiklerinde de üçüncüsünü.
Ne yapacaklardı ki?
Seattle şehrini yok etmek istiyorduk.
Mümkün olmasının yanı sıra kazanılabilirdi de.
Bu soruşturma sinirlerimi bozmaya başlamıştı.
Bir iki kaçış aracını bulmuştuk
ve yaklaşıyorduk da ama yeterli değildi.
Beklemekten, sırf soygunlarına tepki vermekten bıkmıştım.
Eski dosyaları karıştırmaya başladım,
yöntemlerini gözden geçirdim,
saatlere, günlere, bankaların yerlerine ve ne kadar para aldığına baktım.
Biliyordum, egosu vardı
ve o yüzden bir noktada dönecekti.
Oturup hesapladım.
Aylık $21.000 civarı
aldığını gördüm.
Bunu baz alarak
ertesi yıl ocak ayında üç günden birinde soygun yapacağını öngördüm.
Olası hedef olarak belirlediğim belli konumlara döneceğini biliyordum.
Artık oyun, dönmelerini beklemek ve doğru zamanda doğru yerde olmaktı.
Son büyük soygun sonrası bir yıl ara verdik.
Nihayetinde üç banka soymayı planlıyorduk ama lojistik nedenlerle
bir kişiye daha ihtiyacımız vardı.
İlk soygundan sonra
direkt Montana'ya gitmiştim ve orada saklanıyordum.
Sonra Scott gelip beni yine içine çekti.
Scott bankalara tek başına giriyordu
ve kalabalığı kontrol etmekte zorlanıyordu.
"Tek yapman gereken lobide durmak" dedi.
"Kimse çıkmasın yeter. Tek yapman gereken bu."
Ocakta soygun yapabileceği üç günü tahmin edeli bir yıl olmuştu.
Ben ve görev gücünden biri daha,
Hollywood'un hedef alabileceği bazı bankaları gözetliyorduk.
İlk gün hiçbir şey olmadı.
İkinci gün hiçbir şey olmadı.
Üçüncü gün orada tek başıma bekliyordum.
Mark dönünce o üç bankadan önce
havaya girmek için başka birini soyalım dedik.
İkinci soygunum ilkinden çok farklıydı.
Daha kontrollü ve çok daha sorunsuzdu.
Maceradan çok iş gibiydi.
Tarife bakınca hemen anlamış, "Sıçayım, Hollywood" demiştim.
Bir buçuk kilometre ötede, başka bankadaydı.
Dediğim gibi, üçüncü günde dönmüştü.
Yaklaşıyordum ve "Birkaç dakika gerisindeyim" dedim.
"Aylar, haftalar değil, birkaç dakika sadece."
Bankaya doğru gittim. Olay yerini emniyete almıştık.
Olay yerine ilk varan soruşturmacı bendim.
Bankaya gittim, Shawn Johnson'a bakıp
"Nasıl böyle hızlı geldin?" dedim.
Meğer sadece o ve FBI ajanları
Hollywood'un peşinde kendi gözetlemelerini yapıyorlarmış.
Görev gücündeki herkesi işin dışında bırakmış.
Görev gücündeki diğer memurlar yaptığımın delilik olduğu düşünmüştü.
"Dönmez, gelmez" diyorlardı.
Bu olayın herkesin enerjisini nasıl yükselttiğini hatırlıyorum
çünkü son soygununun ardından epey geçmişti.
O noktada görev gücündeki herkes
kötü bir şey olacağından emindi.
Ellen'ın hakkını vereyim,
bu vakanın biraz kontrolden çıkmaya başladığını görmüştü
ve artık son vermemiz gerekiyordu.
Saat kaçta, hangi banka olacağı konusunda
Hollywood bir parça öngörülebilirdi.
Gözetleme için bir plan hazırladık.
Umudumuz, soygun sırasında adamlarımızdan birinin sokakta olmasıydı.
Seattle Emniyeti'ne ihtiyacımız vardı. Özel devriye birimi gerekiyordu.
Hava kaynaklarına ihtiyaç vardı.
Fazladan FBI kaynakları ekledik.
Bunların hepsini düzene koymak Herkül gibi çabalamayı gerektirir.
Bütün bu kaynakları belirsiz bir süre boyunca
bir araya getirmeyi kafaya koymuştuk.
O zamanlar kullanılan yeni tekniklerden biri de Pro-Net'ti.
Paraya iliştirilen elektronik takip cihazları kullanılıyordu.
Kulelere sinyal gönderiyorlardı.
Yani, bu cihazları takip edecek bir mekanizmanız olmalıydı.
Mecburen birçok polis aracına koyduk.
Cihazları bankalara yerleştirmek üzere
mantıklı hedefler belirlemek için bugüne kadarki soygunlara bakmam gerekti.
Mümkün olduğunca çok bankaya ikişer tane takip cihazı yerleştirdik.
Her şey zamana bağlıydı.
Kasada ne kadar çok takip cihazı olursa vaktim o kadar çok olacaktı.
BÜYÜK HESAPLAŞMA (1995)
Mesele seninle karısını dul bırakacağın bir zavallının arasındaysa
yandın demektir dostum.
Scott'la Büyük Hesaplaşma'yı izlemiştik. Çok yoğun bir filmdi.
Sakın kıpırdama!
Banka soygunu sahneleri çok iyi anlatılmıştı.
Çatışma sahnesi ise ödümüzü kopardı.
Hatırlıyorum da Scott'la birbirimize bakıp "Tanrım, ya olursa?" demiştik.
Oynadığımız oyunun parçasıydı.
Bu ihtimal vardı
ve içimizdeki Tanrı korkusunu ve ölüm korkusunu uyandırıyordu.
Bu dosyada çalıştığım süre boyunca
hep birilerinin incinme ihtimalinin çok yüksek olduğunu düşündüm.
Daha önce FBI'da banka soygunlarıyla ilgilenmiştim
ve 1986'da Miami'deki büyük bir çatışmada meslektaşlarım can vermişti
Dört dakikadan uzun süren çatışmada
iki FBI ajanı hayatını kaybederken beş ajan da yaralandı.
Hollywood kim, bilmiyorduk belki
ama şunu biliyorduk ki onunla karşı karşıya gelirsek
savaşmadan bırakmazdı.
Her şeyin ortasında, bir noktada
çok gerçekçi bir rüya gördüm.
Sudan çıkıp kumsala doğru sürünüyordum
ve bir köpek balığı iki bacağımı da koparmıştı.
Bu rüyayı bir nasihat olarak aldım.
Nasihat, bu işten çıkmaktı.
Scott'ın bir şeylerin yolda olduğunu hissettiğini biliyordum.
Olympic Dağları'nda yürüyüşe çıkardık. Orası Scott için özeldi.
Orada huzur buluyorduk.
Zihnimizi şehirden, kaostan arındırırdık.
Oraya, doğaya çıkar, kendimize meydan okurduk.
Washington Dağı'nın tepesinde
Scott bana, "Dinle, ne olursa olsun, kaderini kendin belirle,
düşmanının belirlemesine izin verme" dedi.
"Hayatının kontrolü mutlaka kendi elinde olsun."
Bir banka Scott'a yetmemişti.
Üç banka soymak istiyordu.
"Sen delirmişsin" dedim.
Steve'le konuştum ve ona "Dinle dostum. Bence bu adam kontrolden çıkıyor.
Ben Kaliforniya'ya gidiyorum. Bence sen de gel" dedim.
Aslında aklına yattı ama Scott'ı yarı yolda bırakmak istemedi.
Son soyguna katılmam gerektiğini biliyordum
çünkü bir şeyler doruğa ulaşmalı, sonuna varmalıydı.
Scott'ı son gördüğümde
çok kötü bir rüya gördüm.
Silahlar ve çatışma falan vardı.
Seattle'daydı. İnsanlar koşuşuyordu.
Ona bu rüyamı anlattığımda bembeyaz kesildi.
Derin bir nefes alıp "Galiba beni son görüşün" dedi.
"Muhtemelen Seyşeller'e giderim."
"Cidden mi? Döneceksin, değil mi?" dedim. "Beni bir daha göreceğini sanmam" dedi.
Gece yürüyüp bana bir mesaj versin diye Tanrı'ya haykırıyorum.
Tanrı'dan cevap yok. Galiba reddedildim.
Acı, öfke ve dargınlık zamanı.
Buradan nereye gideceğim ey aklımdaki koca kanatlı beyaz süvari?
Uzunca bir süre yazmayacağım.
Bu bankaları soymak için yıllarca hazırlandık.
Şükran Günü'nden iki hafta önce Scott "Bir iyi, bir de kötü haber var" dedi.
Kötü haber, kasadaki parada Pro-Net takip cihazları olmasıydı.
Orijinal plan için cihazları vaktinde atlatmamız imkânsızdı.
Çoklu banka senaryosu iptal olmuştu.
İyi haber de 125. Cadde'deki bankayı soyacağımızdı.
(TAKİP CİHAZI)
Mustang bankada beş ila yedi milyon dolar olması gerektiğini söylemişti.
Böylece tüm plan değişti.
(TAKİP CİHAZI)
Ama takip cihazlarını hızlıca çözmemiz gerekiyordu.
Nasıl halledeceğimizi görmek için bir bankayı denedik.
Scott'a kar maskesi giydirdik.
Cihazları Hollywood'un aldığını düşünmesinler diye.
"Dinle, içeri gir. Veznedarlarla vakit bile harcama" dedim.
"Kasaya git, parayı al.
Çıktığında cihazlar bizde olur,
nereye konduklarını öğreniriz" dedim.
Takip cihazları 20 dolarlık banknotların arasındaydı.
Yelpaze gibi açınca hissediliyordu.
Kısa süre içinde iki tane bulduk ve camdan attık.
Ondan sonra
başarabileceğimize inandık ve rahatladık.
27 KASIM 1996 ŞÜKRAN GÜNÜ ARİFESİ
1996'daki Şükran Günü arifesinde sabah uyandım.
O gün işe giderken eşim "O gün bugün" dedi.
"Hollywood'u yakalayacaksın."
İçimden "Hiç emin değilim" dedim.
Şükran Günü haftası tatil günleri olurdu ve çoğu insan işe gelmezdi.
Şükran Günü arifesinde uyandık.
Pencereden baktık. Yağmur yağıyordu.
Gri ve karanlıktı. Çok hoştu. Müthişti. Mükemmel bir gündü.
Temizlik ve hazırlık yapıyor, eksiksiz olmasına çalışıyordum.
Makyaj odasına gidip protez parçaları ve perukları taktık.
Pek konuşmadık.
Stüdyoya girdim. Scott gitar kutusunu çıkarmıştı.
Tüfeğini, çiftesini çıkarmıştı.
Bir polis aracı yaklaşacak olursa
çifteyi kapıp atlayacak, motora ateş edip aracı etkisiz hâle getirecektik.
Her şey tamamdı.
Minibüse atlayıp Seattle'a gitmeye hazırdık.
Tepede gözcü olarak Mustang vardı.
Vakit gelmişti.
SEAFIRST BANKASI LAKE CITY ŞUBESİ
Hollywood adlı haydut için özel olarak eğitilmiştik.
BANKA MÜDÜRÜ, SEAFIRST, LAKE CITY ŞUBESİ
$50.000 ÖDÜL!
Bizi soymak üzere Lake City şubesine girerken
"aranıyor" afişinin oradan geçti.
Panik yapmayın. Bu bir soygun.
Önce Scott girdi,
herkesi yerine geçirdi
ve sonra Mark girip
müşterileri yönlendirmeye başladı.
İnsan korkmuyor bile.
Kafamda prova etmiş ve daha önce yapmıştım.
Öylece yapıverdim.
En kötü kâbusum.
Kapıdan bir değil, iki Hollywood girdi.
Sonra olanlar oldu.
Alarmı tetikleyen banknot tuzağını uygulamaya başladım.
Kasa veznedarı kim?
"Benim" dedim.
Birlikte arkaya geçtik
ve kasada tehdit altındayken girilen, kasayı açarken başka bir alarmı çaldıran
özel bir şifre var.
Seattle'daki her bir kolluk kuvvetinin
bir an önce gelmesini istiyordum.
Ofis hayalet şehir gibiydi. Kimse yoktu. Işıklar sönüktü.
Masamda oturmuş, kalan işleri bitirmeye çalışıyordum.
Seattle polis telsizinden gelen çağrıları dinliyorduk.
"Bip, bip, bip" sesi geldi.
İki, üç, beş dakikadır içerideydiler.
Mustang'den haber yoktu. Her şey yolundaydı.
Nihayet telsizi duydum.
Bankaya şapkayla giren iki şüpheli var.
Uzun yeşil paltolular ve suratlarında kalıp gibi bir beyaz makyaj var.
Telsizden biri "Görülmüşsünüz" diye bağırıyordu.
Sakin değildi.
Kızgındı. Girip çıkmak istiyordu.
Çok ciddiydi.
Gidelim.
Pro-Net'i çantaya attım.
Silahı bana doğrulttuğu için
"Dönüp beni vuracak mı?" diye düşündüm.
Mike koşarak yanıma gelip "Bir soygun var. Galiba Hollywood" dedi.
Arabaya koştuk, ışıkları açtık,
sireni çalıştırdık ve İkinci Cadde'den aşağı sürdük.
Günün bittiğini düşünüp saat beşte işten çıkmıştım.
Mutfağa girdim.
Çağrı cihazım çaldı. Baktım. Hollywood'du.
Scott kasada biraz fazla kalmıştı
ama sonra oradan koşarak geldi.
Elinde koca bir spor çantası vardı ve onu hemen aldım.
Kaptığım çantada bir milyon seksen bin dolar vardı.
O noktada sirenleri duyabiliyorduk.
O an her yerde polis olduğunu fark ettik. Sinek gibi üşüşmüşlerdi.
Scott, "Steve, vazgeçsek iyi olur" dedi.
"Bırakalım" dedi.
"Ne diyorsun ya?" dedim.
"Hadi, bitirelim. Cihazları çıkar" dedim.
Arabayı çalıntıymış gibi sürüyordum.
Baş telsizciden sürekli güncelleme alıyorduk.
Silahlı iki şüpheli vardı
ama ben bankadan çıkan takip cihazlarına bakıyordum.
Sinyal var mı şu anda?
Hem Wedgwood hem de Lake City'de var.
Takip cihazını izliyordum.
Şehrin farklı bölgelerinden, farklı antenlerden sinyaller geliyordu.
Onları izlemeye çalışıyorum.
Sonunda Scott "Burada!" dedi.
Pro-Net etiketiyle yapıştırılmış iki 20'lik banknot verdi.
Camdan dışarı atıp sürmeye devam ettim.
Polis telsizinden bir memur
"Çok güçlü bir sinyal alıyorum" dedi.
Olay yerine geçtim
ve yola atılmış takip cihazını buldum.
"Sıçayım ya" dedim.
Ama biliyordum, bir takip cihazı daha vardı.
Arkada aramayı sürdürüyorlardı ve "Biggins, kafanı topla" dedim.
"Bu işi hallet. Korkma, sadece yap."
Polislerin etrafımızda dolaşması büyük panik yaratmıştı.
Peşimizdelerdi, biliyorduk.
Bankadan tamı tamına bir milyon seksen bin dolar almıştık.
Takip cihazlarını bulmak da çok zordu.
Birdenbire "Puf!" diye ekranımda belirdi. Oyun başlamıştı. Gösteri zamanıydı.
Scott "Sağa çek. Ben süreyim. Yolu biliyorum..." dedi.
"Nereye gideceğimi biliyorum. İşine bak" dedim.
Çok inatçıydı.
Sonunda kabul ettim. Şoför koltuğunun arkasına baktım.
Bir yığın para vardı.
Karmakarışık çalışıyorlardı.
"Aman tanrım, eyvahlar olsun" dedim.
Sadece sür! Ne yapıyorsun? Gidelim!
Gerideydim. Ulaşmalıydım. Benim dosyamdı. Orada olmalıydım.
Telsizi dinliyordum, şöyleydi...
Gözüm ekrandaydı ve beyaz minibüse doğru yönlendiriyordu.
Tüm ışıklarımı kapattım
ve sadece ekranı takip ederek Chevy minibüsün arkasına geldim.
Arka camlar buharlıydı, görüyordum.
Arka camdan ışıkları görebiliyorduk.
Tuhaf görünüyordu.
Paralara baktıklarını anladık.
"Suçlunun aracını durduracağız" dedim.
Suçlu aracını durdurmalıyız. Daha fazla birim istiyorum.
Scott yavaşladı. Küçük bir tepedeydik. Sola dönmek için sokağa yaklaştı.
Sola dönerken polis arabalarını gördüm. Arkamızda üç araba vardı.
Minibüs kaldırıma karşı yanaşıp durdu.
Arabadan inip, silahımı çekip hedefe doğrulturken
şüphelinin çoktan inmiş oluğunu gördüm.
Polise göre önce biz ateş etmişiz ama öyle olmadı.
Bizi pusuya düşürüp ateş eden onlardı.
Meyers'ın ağzı oynuyorsa belli ki yalan söylüyordur.
Şöyle anlatayım.
Sürücü tarafındaki kapıda bir silüet görebiliyordum.
Karanlıktı ama tüfekleri oluğunu gördüm.
Tüfeğin üzerime doğru indiğini de gördüm.
Ben görmedim.
Sadece ön camdan görebiliyordum.
Kimsenin minibüsten çıktığını görmedim.
O silahların amacı polisle çatışmaya girmek değildi.
Aracı etkisiz hâle getirmekti.
Hayır. O tüfek bana doğrultulmuştu.
Öğrendiğim her şey aklıma geliyordu.
Bana nişan almak için tüfeği indirdi
ve "Siktir" diye düşündüm.
Bir sebepten tüfek ateş almadı.
Sonra üç klik sesi duydum.
"Aman tanrım" dedim.
Polisler aniden minibüsün arkasına ateş etmeye başladı.
Mermilerim arka kapıdan giriyordu.
Tek hatırladığım, bir merminin isabet ettiği ve yere yığıldığım.
Birden sol kolum gözümün önünden uçarak geçti.
"Kolumu kopardılar!" diye çığlık atıyordum.
Biraz daha ileride Scott yine durdu ve bir av tüfeği aldı.
İkinci yere vardığımızda gerçek bir çatışma başladı.
Arabadan inip yine minibüse nişan almaya hazırlanırken
üç büyük patlama sesi duydum.
Kafamın etrafında mermiler vızıldıyordu.
Sadece camların kırıldığını görebildim.
Zırhım yoktu ve bir kaosun ortasındayım.
FBI ofisiyle iletişim kurmaya çalışıyordum.
"Ateş açıldı" diyordum.
Minibüs tekrar hareket etti.
Sol kolum havada süzülüyordu.
Biggins karnından vurulmuştu.
Her yer kan içindeydi.
Sonra birden minibüs bir şeye çarpıp durdu.
Ben arkada yatarken Scott kaçtı.
"Hep bunu konuşurduk" diye düşündüm.
Hepimiz kendi başımızaydık.
Araca doğru koşarken
güneye doğru ara sokağa kaçan bir insan silüeti gördüm.
Silecekler çalışıyordu, araç vitesteydi
ve Biggins tek kelime etmediği için hayatta mı, öldü mü, bilmiyordum.
Scott gitmişti ve polislerin bağırtılarını duyuyordum.
"Gitti. Şuraya koşuyor. Vur şu şerefsizi! Öldür!"
Ara sokağa gittim ve durdum.
"Sokağa girme. Burası 'Ecel Tüneli' dediğimiz yer" dedim.
O noktada geri çekilip
memurların iki şüpheliyi yakaladığı minibüse dönmem gerektiğini anladım.
Yerde kelepçeli yatan beyaz erkeği gördüm.
"Sen Hollywood musun?" dedim.
"Hayır. O sokağın aşağısına kaçtı" dedi.
"Vursana pislik. Az önce vuruyordun" dedim.
"Vur hadi. Öldür de bitsin."
"Merak etme. Hesabın mahkemede görülecek" dedi.
Onu vurmamı söylediğinde "Bundan yırtamayacaksın" dedim.
"Sizi yendik."
Hapse girmek istemiyordum.
O noktada hiçbir şeyin önemi yoktu. Bana kalırsa hayat bitmişti.
Aniden korku, acı, hepsi kayboldu.
Minibüse baktım ve para yığınını gördüm.
Polislerin açığı mermi delikleri
lazer ışınları gibiydi.
Aniden aklımda güzel bir ilahi müzik belirdi.
Öyle dünyevi bir müzik duymamıştım.
Para neredeyse bir tılsıma dönüştü
ve "Para ne ki? Bir tomar kâğıt işte. Kim takar?
Hiç anlamı olmayan bu aptal şey için niye bu kadar uğraşıyoruz?" dedim.
İtfaiye Biggins'e müdahale ediyordu.
Hareketsizdi, yerde ölmüş gibi yatıyordu.
Ona baktığımda
itfaiyeci bana dönüp şöyle yaptı...
Başparmağını aşağı indirdi. "Kahretsin, birini öldürdüm" dedim.
Derin bir nefes alıp kendi kendime
"Bu hiç aklıma gelmemişti" dedim.
Daha önce bir silahlı saldırıda bulunmuştum ama böyle değildi.
Bu tam bir çatışmaydı.
Minibüsün dışında bilincim gidip geliyordu.
Mike Magan göz kapaklarımdan birini kaldırıp
hayatta mıyım diye bakmıştı.
Nihayet bittiği için bir rahatlama hissettiğimi hatırlıyorum.
Artık bırakabilirdim. Artık böyle yaşamak zorunda değildim.
Vurulan iki adam gözaltına alındı
ve hastaneye götürüldü.
Biri hâlâ serbest.
Kaçağı aramak için düzinelerce memur,
FBI ajanı, K9 birimi, hatta SWAT ekibi çağrıldı.
Biri hâlâ serbestse bu korkutucu bir şey.
Her yerde olabilir.
Harborview Hastanesi'ne doğru ambulansı takip ettim.
Olay yerini bıraktım. Steve'le konuşup başka kimi aradığımızı öğrenmeliydim.
Yeter. Artık dayanamazdım. Bu iş burada bitmeliydi.
Hastanenin bekleme odasında
Shawn Johnson bana sorular sordu.
Vurulmuş hâlde olduğumu hayal edin. Zor durumdaydım.
Scott kaçmıştı. Öldü mü, bilmiyordum.
Biggins ölebilirdi.
İnsanın kafası karışıyor.
O yüzden kendimi korumaya çalışıyordum.
İki saat sonra, Steve Meyers sonunda
aradığım kişinin Scott Scurlock olduğunu söyledi.
" Hollywood, Scott Scurlock."
- Seattle Polisi ve 19. İtfaiyesi. - Evet, mahallemizdeki aramayı biliyorum.
- Evet. - Biri şimdi kapımızı çaldı.
Üstünde muşamba olan bir kano var.
Bilemiyorum, belki biri kontrol etmeli.
Kimseyi görmedim
ama verandamın altı iyi bir saklanma yeri olur.
Memurların gece ve gündüz boyu
kapı kapı dolaşarak
ipucu aradıklarını duydum.
Bir şey çıkmadı.
Merak ettim de... Yaşadığım bölgede polis ve helikopterler var...
Evet, içeride kalmalısınız
ve acil hatlarını meşgul etmeyiniz.
Hollywood'un kaçtığını öğrenince
çok kızdım çünkü onu yakalamak için çok uğraş verilmişti.
Aklımdan sürekli "Siktir, gerçekten mi?" diye geçirdim.
Hollywood oradaydı. Peki, nasıl kaçmıştı?
HOLLYWOOD ARANIYOR
Sonraki saatlerde
gergin bir şekilde ortalıkta dolaşırken çağrı cihazım öttü.
Banka soyguncusu arka bahçede, karavanımda saklanıyor olabilir.
Neden böyle düşünüyorsunuz?
İçeride birini gördüm ama kapısı kilitli. Kimse olmamalıydı.
Eski ortağım aradı,
"Senin şüpheli, olay yeri civarında köşeye sıkıştırılmış" dedi.
- Erkek mi, kadın mı, gördünüz mü? - Hayır, sadece koyu saçlı.
- Peki. Ne kadar oldu? - Şimdi geldim, az önce.
Memurlar karavana yönlendirildi.
Kapıya vurup içeriyi görmeye çalışmışlar. Sonra camı kırıp biber gazı sıkmışlar.
Hemen sonra da tek bir silah sesi duyulmuş.
Memurlar da karavana ateş açmış.
Olay yerindeki memurlar tarafından karavana 76 mermi atıldığı söylendi.
İyi akşamlar. Birçok aile için Şükran Günü yarıda kaldı.
Polis çatışmasındaki şüpheli Hollywood adlı banka soyguncusu olabilir.
Şu anda ülkenin en şanslı,
en çok para çalan banka soyguncusu Hollywood'un şansı
sona ermiş gibi görünüyor.
Ben vardığımda
Seattle polisi de zırhlı araçlarla intikal ediyordu.
Komuta merkezi kuruyorlardı.
Helikopterlerimiz, zırhlı araçlarımız vardı.
O gün orada muhtemelen birkaç yüz emniyet memuru bulunuyordu.
Böyle bir müdahale görmemiştim.
Şükran Günü'ydü.
Tüm şehir aileleriyle evdeydi
ve olanları televizyondan seyredebiliyordu.
Tüm mahalle sokağa dökülmekle kalmaz,
yakında yaşayanlar da gelir.
Herkes olan biteni görmeye gelir.
Hele ki evlerinin dibinde filmleri aratmayan bir olay yaşanıyorsa.
Düşünsenize, Kuzey Seattle'da sakin bir mahalledesiniz
ve yüzlerce polis, SWAT ekibi falan geliyor.
Üstelik Şükran Günü'nde.
Unutulmayacak bir Şükran Günü.
Tam son misafirimiz de giderken
Seattle'daki Helen teyzem aradı.
Histerik bir hâldeydi.
Ana haberimiz...
Tüm Seattle haberlerinde
Scott Scurlock adlı haydut ile polis arasındaki çatışma vardı
ve bir kadının arka bahçesindeki küçük karavanın etrafında
bir SWAT ekibi duruyordu.
O noktada oturdum
ve "Vay canına" dedim.
Beş yıldır
banka soyduğunu öğrenmek akıl alır şey değildi.
HAVADAN SEATTLE
İnsanlar hâlâ dışarıdalar.
Mahallede 24 saatten uzun süredir devam eden
arama çalışmaları yüzünden Şükran Günü bölünmüş durumda.
Polis ve FBI ajanları çatışma modunda,
silahlar çekildi, müzakereciler geldi.
Açmaz devam ediyordu.
Ateş edildiğini biliyorduk.
Kapıya vurup ona ulaşmaya çalışmış, ulaşamamışlardı.
Diledikleri gibi bitmesini istiyorlardı ve şansa bırakmayacaklardı.
İki saat cevap alamayınca karavana girmeye karar verdik.
Taktik Timi'yle içeri gidim.
Masanın altında bir ceset bulduk.
Yanımda bir fotoğraf vardı. Aşağı baktım.
Scott'tı.
O an onu ele geçirdiğimizi anladım.
Meğer kendini öldürmüş.
Memurların duyduğu ilk silah sesinde kendini vurmuş.
İyi akşamlar.
Dün polisle çatışmada ölen şüphelinin
intihar ettiği anlaşıldı.
Polisin "Hollywood" dediği Scott Scurlock dün karavanda ölü bulundu...
Ertesi sabah hastanede uyandım, televizyon açıktı
ve bütün haberlerde biz vardık.
Benden ve Washington, Olympia'lı
Scott Scurlock'un öldüğünden bahsediyorlardı.
Kendini öldürmüştü.
Şöyle bir baktım ve...
"Tanrıya şükür" dedim.
Çatışma bir sondu.
Sadece çabalarımızın değil, sürdürdüğüm o hayatın da sonuydu.
Birleşen iki kuyruklu yıldız gibiydik.
Buluştuk ve kahrolası evrende uçmaya başladık.
Sonra birden bum! Bir saniyede tuz buz oldu.
Gitti.
Bu olay ile her açıdan sınandığımı hissediyorum.
Çatışma başladığında aklımda çocuklarım vardı
ve FBI'da yapabileceğim onca işin arasında bunu seçerek
doğru şeyi mi yapıyorum diye merak ediyordum.
Bunu düşünmediğiniz bir gün bile geçmiyor.
Ona tek sorum muhtemelen "Neden canına kıydın?" olurdu.
Mark Twain'den alıntı yaparsak, "Kimsenin ölümünü dilemem
ama bazı ölüm ilanlarını büyük zevkle okurum."
Bu soruşturmadaki en büyük pişmanlığım
hiç Scott'la oturup yüz yüze,
erkek erkeğe konuşamamış olmam.
O gece takip hattının önündeki araçta olsaydım
Mike gibi minibüse ateş eder miydim? Hayır.
Başka gün yakalardık.
Ciddiyim, başka şans illa bulunur.
Tüm aile için yürek parçalayıcıydı.
Resmen çifte darbe olmuştu.
"Ne? Ne yapıyormuş? Sonu da böyle mi oldu?" dedik.
Babam Scott'a hayrandı, kalbi kırılmıştı.
Hem onu hem de zihnimizdeki imajını kaybetmiştik.
Onu sevebilmeyi özlüyorum.
Onun tarafından sevilmeyi özlüyorum.
Beni gerçekten seviyordu.
Bu konuda bir şüphem yok.
Ben de onu çok seviyordum. Nasıl biri olursa olsun.
Hayatı hakkında öyle çok sır saklıyordu ki
o karavandan çıkıp ellerini kaldırarak teslim olsaydı
tüm dünyasıyla yüzleşmesi gerekecekti.
Şuna gerçekten inanıyorum ki hayatının son on yılında
onu çıkmaz sokaklara sokacağını bildiği bazı seçimler yapmış.
Biri aradı.
"Scotty bir banka soygununda öldü" dedi.
Hemen soygunu önlemeye çalıştığını,
kahramanlık yaptığını zannettim.
O yüzden sordum.
"Banka soygununda nasıl ölmüş?"
Öğrendim ki banka soyguncusuymuş.
Kalbim ve beynim alev aldı resmen.
Hapisteyken Mustang dört, beş kez ziyarete geldi.
Yıl dönümlerinde, Şükran Günü öncesinde hep geldi.
Scott'ı düşünüyordu.
Sonra kız kardeşinden mektup aldım. İntihar ettiği yazıyordu.
Yıllar boyu benimle ve Scott'la birlikte yaptığı işlerden sonra
Scott'ın ani ölümü, benim yıllarca hapis yatmam,
onunsa özgür oluşu ağır gelmişti.
Kendi ruhunda özgür değildi sanki.
Özgür olduğuna inanmıyordu bence.
Steve Meyers eşimle ve benimle Shakespeare oyunlarına gelirdi.
Şimdiyse hapse giriyordu. Bir de Mark Biggins var.
Hassas bir adam. Şair, gitarist.
Hapse giriyordu. Aklım almıyor.
İnsanlar "Ağaç Ev'deki adamı, Hollywood'u tanıyor muydun?" dediğinde
"Yok, tanımıyordum. "Scott Scurlock'u tanıyordum" derdim.
Scott'la birçok kez yakalanırsak ne yaparız diye konuşmuştuk.
Bana hep
"Hapse girmem. Işığa yürürüm" derdi.
Mağdurların beyanlarını okudum
ve bazı veznedarlarla müşteriler bu deneyim yüzünden
ciddi travma yaşamışlar.
Buna gerçekten pişmanım.
"Özgür Ol veya Öl" yazan tişörtü vardı.
Sanırım yıllarca nasıl özgür yaşayacağını düşünmüştü
ama sonunda
öldü ve özgür de değildi.
Ölümünün ardından
bir buçuk yıl kadar sonra Ağaç Ev yok oldu.
Parçalanıp yıkıldı.
Ağaç Ev ile Scott tek bir ruhtu, birbirinden ayrılamazlardı.
Scott'ın ölümü onun da ölümüydü.
Böyle olması gerekiyordu.
Hapisten çıktıktan sonra Ağaç Ev'e geri döndüm.
Gemi enkazı gibiydi.
Kereste yığınından ibaretti.
Scott'ın küllerinden biraz aldım ve etrafa saçarak nihayet vedamı ettim.
Günlüğümü okumayı yeni bitirdim. Her şey geçmişte kalmış gibi.
Bambaşka biri gibi hissediyorum.
Başıma öyle çok şey geldi ki hepsini yazabilmem mümkün değil.
Zihnim, altımdaki toprağa bedenimden daha uzak gibi.
Heyecanlıyım ama korkuyorum.
Yeni başlangıçların vakti geldi.
1992 VE 1996 ARASINDA
HOLLYWOOD HAYDUTLARI 19 BANKAYI SOYDU.
2,3 MİLYON DOLARDAN FAZLA ÇALDILAR.
1997'DE STEVE MEYER VE MARK BIGGINS
21 YIL, ÜÇ AY HAPSE MAHKÛM OLDU.
DAVA AÇILAN BAŞKA BİR SUÇ ORTAĞI OLMADI.
Alt yazı çevirmeni: Elif Günay