Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie Killion…
…chciałbym wyrazić swoje zdanie na temat tablicy
upamiętniającej osoby, które pomogły w poczęciu Louise Brown.
- Uwaga! - Zwłaszcza jeśli chodzi o Jane Purdy,
która przez dziesięć lat jeździła ze mną do Oldham
i wniosła do projektu tyle samo, co reszta z nas.
Ja byłem biologiem,
Patrick położnikiem,
a Jean…
Bez niej to wszystko nie byłoby możliwe.
OPARTE NA PRAWDZIWYCH ZDARZENIACH
A niech to.
MAJ 1968 R.
Przyszłam na rozmowę kwalifikacyjną.
Doktor Edwards przeprowadza eksperyment. Proszę zaczekać tutaj.
Dziękuję bardzo.
Proszę…
Mam to zabrać?
Mogę wysuszyć mój but na kaloryferze?
Czytała pani o doktorze Edwardsie.
Jego praca na temat rozwoju ssaków…
Jest pierwszej próby, wiem.
Nie lubi pan bosych stóp? Proszę nie patrzeć.
O nie, mam dziurę w rajstopach. Widać mi palec.
O. Dwa palce.
Dam mu znać, że pani czeka.
Rozumiem. Tak.
Kolejna kandydatka, Bob.
Cholera. Zaczekajcie.
Sylvia uciekła. Właśnie ją zapłodniłem.
Jezu, Bob.
Nie nadepnijcie jej. Jest warta więcej niż wasze buty.
Sylvia!
- Sylvia! - Tam jest!
- Nie widzę jej! - Pod stołem!
Sylvia. Wiem, że jesteś zazdrosna o dzieci Patty.
Ty też niedługo będziesz mieć dzieci.
Muszę tylko wprowadzić kilka poprawek.
Nie umiem trzymać się z daleka od zamieszania.
Kim pani jest?
Jean Purdy. Przyszłam ubiegać się o posadę.
- Ma pani tylko jeden but. - Drugi suszy się w pańskim gabinecie.
Hmm.
Jakim cudem tak dobrze pani łapie myszy?
Czyste ręce i cierpliwość.
Właśnie otrzymała pani posadę.
Ale jeszcze nic pan nie wie o moich umiejętnościach.
Moi doktoranci wybierają świetnych kandydatów. Prowadzi pani?
Szkoliłam się w szpitalu Addenbrooke’a.
Pracowałam w Southampton i w Papworth, badając odrzucanie przeszczepów.
Świetnie. Widzimy się rano. Musimy upolować położnika.
Arun, włóż Sylvię z powrotem do klatki.
Patrick Steptoe opublikował właśnie podręcznik laparoskopii.
Rada Badań Medycznych go nienawidzi, ale myślę, że dzięki swoim umiejętnościom
idealnie nadaje się do naszego zespołu.
Zespołu, o którym wciąż nic nie wiem.
Będziemy leczyć bezdzietność. Pomożemy ludziom mieć dzieci.
Jesteś w szoku.
Wiem, że interesujesz się rozmnażaniem…
To będzie niesamowite!
Gdybyśmy mogli obejrzeć jajniki…
Dziękuję.
…moglibyśmy wcześnie wykryć endometriozę i zobaczyć, ile mamy komórek jajowych.
Brakuje nam jednak skutecznej metody.
Laparoskopia.
Dlatego uważam, że powinniśmy
opracować nową metodę laparotomii…
Laparoskopia jest lepsza.
Jedyny sposób na to,
aby dotrzeć do źródeł endometriozy, to laparotomia.
Otwarcie jamy brzusznej przy pomocy nacięcia tutaj lub tutaj.
To nonsens.
To wykład, a nie dyskusja.
Marnuje czas na niedorzeczności.
To Królewskie Towarzystwo Medyczne.
Moje niedorzeczności zasługują na szacunek.
Dzięki laparoskopii mogę zobaczyć jajniki, jajowody i drogi rodne,
wykonując jedynie niewielkie nacięcia.
Laparoskopia jest bardzo niebezpieczna.
Ta tak zwana operacja polega na grzebaniu na ślepo
bez względu na dobro pacjentki.
Poza tym to nie pański wykład.
Przepraszam. Proszę mi wybaczyć.
Czy pozwoli mi pan wyjaśnić moją koncepcję przy pomocy kilku slajdów…
…które akurat mam przy sobie?
Panie Steptoe. Nazywam się Bob Edwards.
- Dzwoniłem do pana parę miesięcy temu. - Nie pamiętam każdego telefonu.
To zajmie tylko chwilę.
- Interesuje mnie pańska technika. - Przykro mi, jestem zajęty.
Rozmawianiem z ludźmi, którzy zesłali pana do Oldham?
To Jean Purdy. Będzie kierować laboratorium.
Czyżby? Powodzenia.
Pańska technika pozwoli nam na dostęp do jajników.
Oldham to świetny szpital, a w Londynie nie było miejsc.
- Ciekawe, że dla innych się znalazły. - Sprawdzała mnie pani?
Nie, ale ja tak. Ona stara się zmusić pana, żeby mnie pan posłuchał.
Ciekawa strategia, Jean.
Jak pan rozwiązał problem temperatury?
Temperatury?
Muszę wracać do Oldham. Mam pociąg o 15.25. Proszę napisać.
Mamy jakieś pół godziny. Odprowadzimy pana.
Do laparoskopii potrzeba światła.
Inaczej naprawdę grzebie się po ciemku.
Żarówki są gorące. Jakim cudem nie gotuje pan wnętrzności?
Niemcy wynaleźli laparoskop, który odbija światło przy pomocy lustra.
- Żadnych żarówek. - Jest genialny, prawda?
Niemcy są genialni.
Mamy ten sam cel. Walkę z bezpłodnością.
Pańska nauka ma granice. Nasza też.
- Proszę mi pokazać moje granice. - Umie pan wprowadzić plemnik do jajowodu.
- Skąd pan wie? - To nic nie da.
Plemniki nie wiedzą, co robić.
Proszę sobie wyobrazić, że wprowadzimy tam zapłodnione jajo.
Pan wyjmie jajo przy pomocy swojego sprzętu.
My zapłodnimy je poza organizmem
przy pomocy naszego sprzętu,
a pan włoży je z powrotem.
Szanse na ciążę drastycznie wzrosną.
Zapłodnienie poza organizmem? Wierzy pan, że to możliwe?
Nie mam slajdów, ale jestem blisko.
Dziękuję.
Pociąg o 17.35…
Wykłada pan w Cambridge, prawda?
- Tak. - Mój materiał jest w Oldham.
Cambridge jest 300 kilometrów stąd.
Zaczniemy pracować u pana. To tylko cztery godziny jazdy.
Jak dostaniemy fundusze od Rady Badań Medycznych,
przeniesiemy pana na południe, jeśli się pan zgodzi.
Może dam się przekonać.
Potrzebujemy dawczyń jajników.
Mam pacjentki po histerektomii,
które być może byłyby skłonne nam pomóc.
Ma nie tylko umiejętności, ale też znajomości.
Wiecie, że będą obrzucać nas błotem? Kościół, kraj, świat.
Zjednoczą się przeciw nam.
Ale matki będą nas popierać.
Muszę iść albo przegapię ostatni pociąg i nigdy nie wrócę do domu.
Bob. Jean.
Jest pan z nami?
Tak?
Porozmawiamy niedługo.
Bardzo dobrze, Jean.
Dobrze, że mu dogadałaś z tym Oldham.
Jesteś niemożliwy, wiesz?
Dzięki nam niemożliwe stanie się możliwe. Naprawdę. Zobaczysz.
Chodź, mamo. Wielebny Paulson lubi, jak jesteśmy pół godziny wcześniej.
To chodźmy.
Pospiesz się.
- Wyprostuj się. - Nie garbię się.
Garbisz się. Musisz się bardziej starać.
Ma pan ochotę na kawałek ciasta albo bułeczkę?
A może ma pan ochotę na mnie? Też jestem smaczna, zwłaszcza z masłem.
Wstydziłabyś się!
Zachowujesz się tak samo po kilku szklaneczkach.
Wiesz, że tak jest.
Chwila. Mam porcelanę.
- Świetnie się o mnie troszczycie. - Ktoś musi. Wielebny taki chudy.
To moje ciasto.
Z dodatkowymi wisienkami.
Bardzo podobało mi się kazanie.
- Dziękuję, Jean. - Wielebny.
Po kilku szklaneczkach.
Dobrze mi idzie, mamo.
Kościół jest dla mnie ważny,
ale czuję, że moje życie się zmienia
i cieszy mnie to.
Mimo to nie powinnaś się garbić.
Zaczęliśmy od myszy. Potem były króliki, a nawet zając.
Są temperamentne z natury,
ale w klatce za żadne skarby nie da się ich pobudzić.
Wierzę, że próbowałeś.
Z myszami się udało. Z królikami też.
Ostatnio Barry Bavister…
Barry Bavister? Dziwne nazwisko.
Jest doktorem w moim laboratorium.
Cały rok spędził, pozyskując jaja chomika.
Potem zalał je w probówce nowym, bardzo zasadowym płynem.
Osiągnął świetne wyniki.
Zalewa jaja tym płynem i chomiczą spermą?
A potem wszczepia je matce
i po jakimś czasie mamy całą masę chomiczątek.
Czyli cała nadzieja w tym, że kobiety niezbyt się różnią od chomików
i serum Barry’ego na nie zadziała?
Podążaj za chomikiem.
Zostało nam 80 kilometrów do Manchesteru
i kolejne 13 do Oldham. Jesteśmy prawie na miejscu.
Jesteś podekscytowany jak pierwszego dnia szkoły.
To jest mój pierwszy dzień szkoły.
SZPITAL OGÓLNY W OLDHAM
Musimy podjechać od tyłu.
SZPITAL KERSHAWA
Salowy proszony do głównego wejścia.
Czujesz wilgoć?
To nie wilgoć. Dopiero co padało. Z kim mam przyjemność?
- To doktor Edwards. Jestem Jean Purdy. - Racja, słyszałam od pana Steptoe’a.
Jestem siostrą przełożoną. Podobno potrzebujecie laboratorium.
Chodźcie.
To powinno się nadać.
Wygląda świetnie.
Cudownie. Jeśli państwo pozwolą…
STYCZEŃ 1969 R.
Wprowadzam igłę do jajnika.
Proszę o wdech.
Mamy pęcherzyk, a w nim, mam nadzieję, komórkę jajową.
Są w pogotowiu?
Zaraz za drzwiami, panie Steptoe.
Hmm.
- Mamy pęcherzyk. - Dobrze.
Zaraz zanurzymy jajo w magicznym płynie Barry’ego
i połączymy je z plemnikiem.
Poczekaj.
Dlaczego?
To pierwszy raz.
Pierwszy z wielu.
Mamy jajo.
To dobrze.
Nie wiem, czemu myślicie, że macie się czym chwalić.
Nie mamy czym się chwalić.
Po co więc wam artykuł w czasopiśmie takiej rangi jak Nature?
Bo jesteśmy coraz bliżej.
Niedługo zaczniemy pracować z kobietami.
- Słuchajcie, jak mówi „kobiety”! - Mówię coś nie tak?
Też tak myślę.
Mówisz o nich tak, jak o myszach.
- Lubię myszy. - Bardziej od kobiet.
Prawie tak, jak kobiety.
Pamiętasz, ile masz córek?
Z pewnością mam więcej myszy niż córek.
Odbiorę.
Dzięki, kochanie.
Tylko dwie mają przedjądrza.
Dwie z 56. To mniej niż 4%. Tak jest napisane w twoim artykule.
Osiemnaście wykazało oznaki zapłodnienia. Na razie pracujemy z komórkami od dawczyń.
Kiedy zaczniemy pracować z kobietami…
Ona też tak mówi o kobietach.
Spodziewamy się niesamowitych wyników.
Nie gniewaj się, Jean.
Maggie uwielbia wbijać mi szpile.
Zwracam tylko uwagę, że wolisz brylować na łamach pism
niż zajmować się nauką.
To ktoś od okien.
Chce z tobą rozmawiać, tato.
Okien?
Daj mi trochę.
Maggie, wiesz, jak to się robi.
Piszesz artykuł, obiecujesz więcej
i możesz zacząć rozmawiać z Radą Badań Medycznych.
Dzięki temu będą mogli w końcu wynieść się z Oldham.
Skoro jest tam tak źle, może powinni po prostu zwinąć manatki.
Co za idioci.
Kto to był?
Dziennikarz z The Mirror.
Chciał porozmawiać z doktorem Frankensteinem.
Mówił, że chodzi o okna.
Bob, usiądź, dam ci dokładkę budyniu.
Nie strasz dzieci.
Przyzwyczaił się do tego, że obrzucają go obelgami.
- Myślę, że to lubi. - Lubi być znieważany?
Uważa to za część swojej pracy.
Element walki o przyszłość medycyny,
o los matek i kobiet.
Jesteśmy.
Mam wejść na górę?
Na górę?
Podobasz mi się, więc jeśli ja też się tobie podobam…
Mam nadzieję. Trudno mi stwierdzić.
Wybacz.
Nie ma sprawy.
Nie szkodzi zapytać, prawda?
Potraktuję to jako komplement.
Świetnie. Do zobaczenia.
Prześpię się z tobą, ale masz się nie zakochać.
Jasne. Oczywiście.
- Obiecuję. - Dobrze.
KOHORTA PACJENTÓW
KOHORTA PACJENTÓW A
7 MAJA 1969 R.
Wierzę, że to całkowicie bezpieczne, jednak raczej nie skończy się ciążą.
Słucham?
Sądzę, że szanse powodzenia są niewielkie. Powinniście o tym wiedzieć.
Nie rozumiem. Po co więc to robimy?
Ponieważ dzięki temu inni będą mogli mieć dzieci.
Ale mogę mieć nadzieję, prawda? Mogę wierzyć, że mi się uda?
To mało prawdopodobne, ale…
Chcę mieć dziecko.
Miałaś być pielęgniarką.
Zajmuję się badaniami. Już od jakiegoś czasu.
- Powinnaś pomagać chorym. - Bob mówi, że niepłodność to choroba.
- Będziecie robić dzieci w probówkach? - Pomożemy matkom, które tego potrzebują.
„Izaak modlił się do Pana za swą żonę, gdyż była ona niepłodna.
Pan wysłuchał go, i Rebeka stała się brzemienna”.
Księga Rodzaju, rozdział 25, werset 21.
- Wystarczy się modlić? - Cii.
Niech naciągnie.
Jean, jesteś młoda. Nie rozumiesz, że nie wolno bawić się w Boga.
A co z okularami i protezami?
Wolałabyś, żeby ludzie nic nie widzieli i siorbali zupę?
Tego chce Bóg, prawda?
- Bob mówi… - Daj spokój.
Ciągle ten Bob!
- Umie się wyrażać. - Do tego ten drugi.
Przeprowadza aborcje.
Twój chirurg. Steptoe. Czytałam w gazecie.
Nie wiedziałaś o tym, prawda?
Bawi się w Boga i szatana jednocześnie.
PIEKŁO W PROBÓWCE!
- To teraz legalne. - Ale wciąż niewłaściwe.
Nie przeprowadzam aborcji i jestem dumna z tego, co robię.
Dzięki Bogu.
Oby wystarczyło ci dumy dla nas obu,
bo mnie została już tylko rozpacz.
Gdybyś wiedziała, jak się tobą chwaliłam.
Wszystkie twoje dyplomy. I co z nimi robisz?
Grzeszysz?
Pomagam ludziom.
Wielebny Paulson nie chce, żebyś przychodziła do kościoła.
To nie on decyduje.
Nasz pastor mówi
w imieniu wielu osób.
Poza tym…
Nie przychodź tu więcej.
Mamo, mówisz poważnie?
Jeśli cenisz to wyżej niż mnie…
Wtedy owszem, mówię poważnie.
Moja praca nie stawia mi ultimatum. To ty każesz mi wybrać.
Badania na szczurach i myszach sugerują
zwiększone ryzyko deformacji na skutek zapłodnienia poza organizmem.
Edwards i Steptoe mimo to twierdzą,
że brakuje na to niepodważalnych dowodów.
Dziękuję.
-
Kiełbasa.
Ma ponad 5000 lat.
Jej pozostałości odnaleziono w egipskich grobowcach.
Wpychali resztki mięsa w jelita krów.
Wiesz, że źle znoszę milczenie?
Naucz się je znosić.
Dobrze. To chyba wszyscy.
Musicie zgłaszać się codziennie na zastrzyki hormonalne.
To stymuluje produkcję jaj.
Potem będziemy mogli je pobrać i dodać plemniki waszych mężów.
Jeśli dojdzie do zapłodnienia, wszczepimy wam zarodki.
W razie wątpliwości pytajcie.
„Kathy Gibson”.
Zaczniemy od pani.
Będziemy robić zastrzyk w pośladek.
Proszę opuścić spódnicę i oprzeć się o łóżko.
Dobrze.
Jesteś z nami albo nie.
Nie dzisiaj, Muriel.
Problemów osobistych do pracy nie przynoś. Z finansowymi możemy pomóc.
Z czymś poważniejszym też.
- Nie potrzebuję wykładu, Muriel. - Siostro przełożona.
To mój tytuł.
Nie musisz go szanować, ale dla mnie znaczy on wszystko.
Nie wiedziałam o aborcjach, siostro przełożona.
Jestem chrześcijanką. Moja matka…
Inni lekarze odmawiają. Pan Steptoe musi robić wszystko za nich.
Wcale nie musi.
Wiesz, ile dziewczyn przychodzi z obrażeniami po nielegalnych operacjach?
Tak myślałam.
Mamy pomagać kobietom mieć dzieci.
Mylisz się.
Mamy zapewnić im wybór.
Dowolny wybór.
Tylko na tym mi zależy i tobie też powinno.
Weź się w garść.
Powitajcie kontrowersyjnego biologa, doktora Roberta Edwardsa.
Co pan sądzi o twierdzeniu profesora Watsona,
jakoby pańskie badania były niezwykle niebezpieczne?
Że w przyszłości ludzie mogą stać się produktem?
Mówi pan, jakbyśmy produkowali kiełbasę.
Profesor Watson jest autorem
jednego z najważniejszych odkryć naszej epoki,
a pan, z całym szacunkiem,
jeszcze nie zrealizował swoich wielkich obietnic.
Nie podważam doniosłości odkryć prof. Watsona.
Chodzi o wzbudzenie kontrowersji? Tak zależy panu na uwadze?
Nie. Proszę pomyśleć o okularach i protezach.
Cholerne okulary.
Mamo, to ja.
Przyniosłam twoje ulubione pikle.
Zostawię je przed drzwiami.
Są granice tego, w jakim stopniu powinnaś się poświęcać.
Bob też nie ma lekko.
Bob jest wyjątkowo odporny.
Niewrażliwy na…
Wiele rzeczy.
Do tego ma wsparcie.
Ruth jest znakomitym naukowcem, poza tym…
Prowadzę badania.
Badam z Bobem krew. Hematologia może przynieść mu sukces.
In vitro może nie wypalić. Jak byś się wtedy czuła…
Z tym, ile poświęciłaś?
- Jestem zdecydowana. - To świetnie.
Ale jesteś też córką, do tego…
Jestem jeszcze ja.
Możemy grać i pomówić o tym kiedy indziej?
Przynajmniej próbowałem.
Zawsze to doceniam, Arun.
- Chyba wygrałem. - Tak, widzę.
Przyłapałaś mnie.
Mogę coś dla ciebie zrobić?
Nie.
Na chwilę przymknąłem oczy.
Patrick.
Czy ty się…
Nie przepracowujesz?
Nie jestem…
…przepracowany.
Jak śmiesz?
Obiecałeś mi emeryturę.
Pełną dobrego wina i wakacji.
Musisz zachować na to trochę energii.
Usiądź przy mnie.
Chodź.
Nie mogę się tego doczekać.
Ale to,
co robimy…
Jest ważne.
Głuptas.
Próbowałeś podnieść poziom dwutlenku węgla?
Podczas dojrzewania oocytów?
Teraz masz 5%. Może warto podnieść poziom do 8%?
Dobry pomysł. Spróbujemy tego.
Wciąż wierzysz w magiczny roztwór Barry’ego?
- Wierzę we wszystkich oprócz siebie. - Poszło ci dobrze.
Kiełbasa.
Mogłem wymyślić coś lepszego.
Nie było źle.
To tylko…
To jest…
Mam być liderem. Po prostu…
Muszę nim być.
SIERPIEŃ 1970 R.
DOM FRANKENSTEINA
Neil Robinson.
John Graham.
Peter Walker.
Dziękuję.
Draństwo.
Czuję się jak bydło.
Słucham?
Nie chodzi o pana Steptoe’a.
Jest zajęty. Kiedy ma czas, jest uprzejmy.
Ale kiedy przychodzimy tutaj,
pani nigdy nie wygląda na zadowoloną.
Naprawdę?
Kiedy patrzy pani na mój tyłek,
robi pani nieszczęśliwą minę.
Jean, jesteś tu?
Jean?
Bob, to damska toaleta.
Wiem. Przepraszam. Po prostu…
Chcę, żebyś rzuciła na coś okiem.
Jest piękny.
- Czymkolwiek się martwisz… - Niczym się nie martwię.
Ile mamy tu komórek?
Siedemdziesiąt komórek w rosnącym poza macicą zarodku.
Etap pierwszy zakończony.
To jest to. Zdobędziemy fundusze i wyniesiemy się z Oldham.
Koniec rozłąki z Ruth i dziećmi. Koniec walki o przetrwanie.
Wszystko…
Wszystko będzie teraz inaczej.
Rada Badań Medycznych decyduje, czy wynik jest możliwy…
LUTY 1971 R.
…i czy leży on w interesie nauki.
Czy rozważyliście państwo
obawy o prawidłowość rozwoju urodzonych dzieci,
jeśli procedura się uda?
Każdy postęp naukowy budzi obawy.
Pozostaje kwestia społeczna.
Rada Badań Medycznych poświęciła istotne środki
na badanie problemu przeludnienia.
To całkiem osobne zagadnienie.
Według pana przeludnienie nie jest problemem?
Nie. Ale osoby niepłodne nie powinny być karane
za cudzy brak umiaru.
Niepłodność to problem nauki.
Przeludnienie też. Jednak jedno nie jest odpowiedzią na drugie.
Ma pan talent do przemawiania.
Lubię pana radiowe występy.
Co prowadzi nas do pytania o to, jak wiele osób z tego skorzysta.
To specyficzny problem, który dotyczy niewielkiej liczby kobiet.
Niewielkiej liczby?
Być może nie rozumie pani tego,
że służymy całej społeczności naukowej.
Czy byłby pan zainteresowany, gdyby problem dotyczył mężczyzn?
Proszę, bez uproszczeń.
Te badania mogą wydawać się interesujące dla państwa
i dla dziennikarzy,
jednak czy są interesujące dla nauki?
Tak.
Rada wciąż musi zadawać sobie pytanie,
czy pomoże nam to zrozumieć, jak żyjemy w tym świecie?
Tak będzie.
Doktorze Edwards, proszę.
Jest na tym świecie wiele kobiet,
które myślą, że bezdzietność
oznacza, że zawiodły w małżeństwie i w życiu.
Nie rozumieją, czym jest życie bez dzieci.
Niepłodność to choroba, która niszczy małżeństwa i życia.
Jeśli pan tego nie widzi, powinien się pan wstydzić.
„Powinien się pan wstydzić”. To nie było najlepsze.
To było słuszne, poza tym byliśmy na straconej pozycji.
Gdybym tylko mógł ich przekonać. Potrzebujemy funduszy.
Chcemy, nie potrzebujemy.
Pracujemy w przybudówce.
Powinniśmy się cieszyć, że w ogóle mamy ogrzewanie.
Spędzam pół życia na dojazdach.
- Nie widuję żony ani dzieci. - Bob.
Nie przerywaj mi. Ty też tego nie znosisz.
Jesteś wykończona. Ciągle jesteś nieszczęśliwa.
Myślisz, że jestem nieszczęśliwa przez dojazdy?
To dlaczego?
Bo nie wiem, czy to jest tego warte.
Rozumiem teorię, ale ten ogromny wysiłek…
Jest mi bardzo ciężko.
Ty nie widujesz rodziny. Ja straciłam kościół i mamę.
Kiedy zobaczyłam tę radę tak zwanych naukowców, zrozumiałam,
że nikt oprócz nas tego nie zrobi. To nasza walka. Nie mamy wyboru.
- To tylko tego dowiodło. - Daj spokój, Bob.
Nasz szpital nie jest taki zły.
Wystrój jest okropny.
Ale współpracownicy bywają znośni.
Nie zbliżajcie się do siebie zanadto. To moja przyjaciółka.
Trisha Johnson?
Nie widuję twojego męża.
- Słucham? - Twój mąż. Przychodzisz bez niego.
Mówi, że ma dość czekania na cud.
To dobry człowiek?
Chciał chłopca.
Podczas wesela powiedział: „Opowiem Stu, jak pięknie wyglądałaś”.
Stuart?
- Możemy… - Przepraszam.
Jest miły od poniedziałku do czwartku.
W piątek zaczyna pić.
Nie sposób nie zauważyć tych siniaków.
Nie byłam pewna, czy chcesz, żeby o nie pytać.
Nie jestem…
To nie dla niego.
Chcę mieć kogoś dla siebie.
Przepraszam.
Nie powinnam przychodzić tu się wypłakać.
Powinnam słuchać uważniej. Przepraszam.
Wiem, przez co przechodzicie…
Nazwałyśmy się „Klubem Jajeczka”.
Z dziewczynami.
Klub Jajeczka?
Mhm.
Podoba mi się to.
Zawołam Rachel.
Dzień dobry.
- Jak się masz, Rachel? - Świetnie.
Mamy wyniki?
Niepowodzenie w przypadku 136.
Kathy.
To nie działa.
Gonadotropina zaburza poziom pozostałych hormonów.
Estrogen i progesteron szaleją.
Nie ma szans na implantację.
Moglibyśmy spróbować podnieść
poziom estrogenu i progesteronu.
Moglibyśmy.
Powinniśmy przygotować roztwór.
Porozmawiam z Kathy. Będzie załamana.
- Kathy. - Cześć, Jean.
- Jak się masz? - W porządku.
Sprawdziliśmy wyniki.
Bardzo mi przykro.
Nie udało się nam.
Masz jakieś wieści?
Jeśli szukasz sukcesu, nic tu nie znajdziesz.
Potrzebujesz pomocy?
Dlaczego pytasz?
Nie chcę niczego zakładać ani się wtrącać.
Wiem, że cenisz prywatność, ale…
Nigdy nie rozmawialiśmy o twojej sytuacji ani o dzieciach.
Odnoszę wrażenie,
że ty również masz powody, żeby myśleć, że możesz mieć trudności.
Endometrioza.
Poważna.
- Rozmawiałaś z kimś? - Raz. Nie pomogło.
- Pozwolisz mi się zbadać? - Nie.
- Jestem w tym niezły. Może mógłbym pomóc. - Wiem, że jesteś najlepszym chirurgiem.
Nauka jest w stanie zdziałać wiele.
Pracujmy dalej nad tą nauką.
NOWY ROK 1973 R.
Przepraszam!
- Uwaga. - Ups.
Lubię, kiedy wracasz.
- Myślę, że przerwy nam służą. - Skoro to konieczne.
- Mam do ciebie pytanie. - Hmm?
Jest mokro, więc nie uklęknę.
Po co?
Nosiłem to cały wieczór.
Nie chcę psuć niespodzianki, ale domyślasz się, co to?
Tak.
Nie chcesz zobaczyć?
Nie chciałabyś tego?
Dwójka dzieci, dom, interesujące rozmowy prawie co wieczór?
Będę nudny tylko w czwartki, obiecuję.
Mama byłaby szczęśliwa.
Ojciec rodziny z obiecującą karierą.
Ale ja nie nadaję się do życia rodzinnego, Arun.
Nie mogę.
Niech zostanie tak, jak jest.
Zmienisz zdanie.
Przykro mi.
GRZESZNICA
STYCZEŃ 1973 R.
Landrum Shettles przysłał wczoraj telegram.
Amerykanie nas przegonili?
Kierownik szpitala na Manhattanie
odkrył, nad czym pracuje, i wystawił zarodek na powietrze.
- Zabił go? - Shettles stracił posadę.
- Na miłość boską. - Co za brak szacunku.
Zniszczyć taką możliwość.
Zaproszono mnie znowu do telewizji.
- Nie mamy czasu. - James Watson też tam będzie.
Dziennikarstwo nam nie pomoże. Nauka za to tak.
Nie przekonamy Rady bez poparcia ludzi.
Nie otrzymamy poparcia bez wyników.
Wiem, że poprzednio zawaliłem, ale…
Jesteś świetnym naukowcem…
Ale niezbyt dobrze wypadam w telewizji i kiepsko toleruję głupotę.
Tym razem będzie lepiej, obiecuję.
Powinniśmy wprowadzić możliwość weta.
- Nie powinieneś tam iść. - Jean?
- Mam się zgodzić? - Nie.
Trudno o bardziej zażartą debatę niż ta dzisiejsza.
Żyjemy w czasach, w których nauka może sprawić…
Bob.
James.
Paskudna sprawa.
Nie powiedziałbym.
Mam na myśli telewizję.
O telewizji też bym tak nie powiedział.
Noblista, profesor James Watson, oraz…
- Proszę. - …doktor Robert Edwards.
Profesorze Watson, zacznijmy od pana.
Sprzeciwia się pan tym badaniom.
Nigdy nie sprzeciwiam się postępowi w nauce,
jednak mam obawy.
Martwi mnie kwestia anomalii.
Proszę wyobrazić sobie życie dziecka z deformacjami,
utrzymywanego przy życiu i stworzonego dzięki medycynie.
Pojawia się pytanie, co zrobić z tym dzieckiem.
Pozwolić mu żyć w cierpieniu
czy rozważyć możliwość dzieciobójstwa?
Nie chcemy zabijać dzieci. Chcemy pomóc im się rodzić.
Proszę dać profesorowi Watsonowi skończyć.
Moje pokolenie dorastało w cieniu doktora Mengelego.
Martwię się, że ta sytuacja
może doprowadzić do podobnego koszmaru.
Jestem nazistowskim lekarzem?
Jest pan lekarzem, którego nie obchodzą konsekwencje.
Ma rację!
Prosimy o odpowiedź.
Nauka wiąże się z ryzykiem.
Jego odkrycie DNA niesie ze sobą ryzyko.
- Inżynieria genetyczna… - Nie rozmawiamy o DNA.
Inżynieria genetyczna to możliwość zrodzona z odkrycia DNA.
Odkrycia, za które otrzymał Nobla.
Ryzyko istnieje. Oczywiście.
Jednak pewne ryzyko jest konieczne w naszej dziedzinie.
- Zależy nam na dobru pacjentów i… - Wstyd!
- To niewłaściwe! - Ohyda!
Proszę pozwolić mu mówić.
Rodzicielstwo to nie wszystko. Wiem.
Niektórzy ludzie są szczęśliwi bez dzieci.
Ale to powinien być wybór.
To wybór natury!
Większość ludzi na tej sali
zna kogoś, kto pragnie dziecka i nie może go mieć.
- Siostrę, kuzynkę, ciotkę, przyjaciółkę. - Nie!
Gdybyście znali ból, który czują te kobiety,
zrozumielibyście, że korzyści z naszych badań
przewyższają ryzyko…
Może tak to zostawmy.
- Philip Hayton w studiu… - Wierzę…
Wierzę, że każdy, kto chce mieć dziecko,
zasługuje na prawo, żeby je mieć.
Przekazuję głos Philipowi.
- Proszę. - Dzięki.
Ewakuowali mnie tutaj. Razem z młodszym bratem.
Byliśmy przerażeni,
ale kiedy tu dotarliśmy…
To miejsce było cudowne.
Spokój.
Owce.
Mnóstwo owiec.
Owce były piękne, prawda?
Wiedziałem, co powie Watson,
ale nie sądziłem, że wszyscy wezmą jego stronę.
Dlaczego to robię?
Bo wiesz, że to potrzebne.
Watson, Crick i inni burżuje z Cambridge dokonali rewolucji z DNA,
bo ludzie uwierzyli, że to potrzebne.
A my…
Nie mogę…
Nie mogę otworzyć im oczu.
Nie są w stanie…
Tego zobaczyć.
Doktorze Edwards. Mam dla pana wiadomość.
„Test ciążowy pozytywny. Patrick”.
- Mogę zadzwonić? - Tak.
Dziękuję. Teraz ciśnienie.
- Tak? - Mogę rozmawiać z Patrickiem?
Tak. To doktor Edwards.
- Widziałem cię w telewizji. - To nie czas na…
Ten krawat nie pasuje ci do garnituru.
Ta ciąża to pewnie przez dodatkowe hormony.
Wciąż się utrzymuje, jeśli o to pytasz.
Będziemy tam jutro.
Serdeczne gratulacje.
To nie ona. Zrobiliśmy dziecko komuś innemu.
- Ma na imię… - Rachel.
Rachel, racja. To niesamowite!
Proszę tu nie biegać. Wypadki się zdarzają.
Co z Rachel?
Czuje się wspaniale. Za to martwię się o Sally.
Jean, chodź.
- Sally… - Nie chcę odstawiać leków.
Rozumiem, ale masz spuchnięty brzuch.
- Proszę, nie mów doktorowi. - Muszę mu powiedzieć.
Poczekaj kilka miesięcy.
Obiecuję, że wrócisz do programu.
Przepraszam.
Jak to się mówi?
Nadzieja matką głupich.
Mam pytanie.
Co myślisz o wycieczce Klubu Jajeczka?
Wycieczce?
Tym się zajmują kluby, prawda?
♪ Ludzie w każdym miejscu ♪
♪ Zawsze nas pytają ♪
♪ Kim jesteśmy? ♪
♪ Skąd przychodzimy? ♪
♪ Jesteśmy z Oldham ♪
♪ Jesteśmy bezpłodne ♪
- ♪ Całkiem bezpłodne ♪ - ♪ Czy nas to obchodzi? ♪
♪ I to jeszcze jak! ♪
Patrz.
Nie powinnam z nimi iść.
Szczerze mówiąc, lepiej nie.
Co za pogoda.
Jeśli będę pierwsza…
Jeśli to się uda…
Wiem, z czym musicie się mierzyć. Nie chcę, żeby moje dziecko…
Nie martw się. Bob zajmie się prasą.
Ty zajmiesz się macierzyństwem.
Jeśli się uda.
Nie chcę ci robić nadziei. Kto wie, co będzie?
Ale obiecuję, że w najbliższych tygodniach
otoczymy cię wyjątkową opieką.
Dobrze?
Dobrze.
- Życz mi powodzenia. - Jednak idziesz!
- Biegnę. - Leć!
Leć!
Dalej, Jean!
Wszystkie razem.
Dalej!
Chodźcie tutaj.
Raz, dwa, trzy…
Oldham!
- Cudownie. - Ale wieje!
To był świetny pomysł.
Mhm.
Powiedział, że to ostatni raz.
Kto? Harry?
Nie. Pan Steptoe.
Niedługo kończę 36 lat. Będę za stara na wasz program.
- Och. - Nic nie szkodzi.
Naprawdę.
Cudownie.
Też jej zazdroszczę.
NIEPOWODZENIE
Jean.
Patrick. Kolejny pozytywny wynik.
Lauren jest w ciąży.
- To naprawdę działa. - Patrick.
George.
- Dziewczyna z Kershaws. - Jean Purdy.
- Jak dajecie sobie radę w tej dziurze? - Ponosimy koszty postępu medycyny.
Tym się zajmujecie? Postępem medycyny?
Niszczycie reputację szpitala.
Spierdalaj, George.
Lepiej zacznij więcej grać w golfa.
Ortopeda. Nigdy nie ufaj ortopedzie.
Nigdy nie angażują się w walkę.
Miałam jechać do Cambridge, kiedy zadzwonili.
Jesteśmy na dobrym tropie. Lauren i Rachel…
Mamy problem z Rachel.
- Co masz na myśli? - Mam wyniki skanu.
Nie podoba mi się pozycja zarodka.
- Jest w złym miejscu? - Za wysoko.
Ściana macicy jest lekko opuchnięta.
Ciąża pozamaciczna.
Muszę przeprowadzić laparoskopię, ale tego się obawiam.
Przykro mi.
Co to było?
Dziecko rozwijało się w złym miejscu, w jajowodzie.
Wiem, co to ciąża pozamaciczna.
Czytałam mnóstwo na ten temat.
Wiesz, że nie jesteś tu mile widziana.
Lily.
To, co robisz, to grzech.
To obrzydliwe i nie ma na to miejsca w kościele.
Tego tu nie ma. Ja jestem.
Tak sobie wmawiasz? Że to nie twój grzech?
Jean.
Dzień dobry, pastorze. Układam kwiaty na mszę.
Nie powinnam była przychodzić. Mama mi powiedziała.
Nie zostałaś ekskomunikowana, Jean.
- Kościół jest dla wszystkich. - Tak?
Tak.
Brakowało mi tego.
Jean, jeśli odpowiesz za swoje błędy, Bóg przyjmie cię z powrotem do serca.
Nie. To nie tak…
To nie dlatego tu jestem. Przepraszam.
Jak twoja matka?
Nie powiedziała ci.
Wiem, że tam jesteś. Widzę twoje kapcie.
Nieprawda.
Pastor mówił, że jesteś chora. To prawda?
- Gdzie widziałaś pastora? - Mogę wejść?
Czy chcesz z tym sobie radzić sama?
- Nadal z nimi pracujesz? - Uparta stara baba.
Mamo, kocham cię. Wracaj do zdrowia.
Dzięki, że dałaś nam znać, Muriel.
Lauren zaczęła krwawić.
- Co robisz? - Badanie nasienia.
Sprawdzimy wszystkie płyny, lekarstwa, pojemniki.
Jeśli to nasza wina, odkryjemy źródło problemu.
Sprawdzimy wszystko.
WRZESIEŃ 1973 R.
Parafina jest bezpieczna.
Dziewięćdziesiąt pięć procent.
Bezpieczne.
Czas na przerwę.
Bob, powinieneś to zobaczyć. Bob.
Musisz coś sprawdzić.
Które z nich?
Parafina jest toksyczna.
Jakim cudem…
Jakim cudem to przegapiliśmy?
- Nie wiem. - Ta ciąża mogła się powieść.
Może inne też, gdybyśmy… Gdybyśmy ich nie zatruwali.
To moja wina?
Nie! To moja wina.
Przestań. To była pomyłka. Będą kolejne.
Nie byliśmy gotowi na ciążę.
Co robisz? Przestań!
To zbyt ważne…
- Teraz to ty zachowujesz się jak szalona. - Może oboje zwariowaliśmy.
Co nie, Bob?
Moja matka umiera,
a ja siedzę całą noc z szaleńcem i jego pieprzonymi płynami!
To był piękny sen
i naprawdę w to wierzyłam.
Ale to kosztowało mnie całe moje życie i nie mogę…
Mamo!
Mamo! Rzuciłam pracę, wyprowadziłam się z mieszkania.
Jak mnie nie wpuścisz, będę musiała spać na wycieraczce!
Cicho!
Robię tosty francuskie.
- Co zrobiłaś z włosami? - Nic.
Mam odżywkę, może ci pomoże.
PAŹDZIERNIK 1974 R.
Nie. Nie tak.
Dajesz wszystko temu wstrętnemu karpiowi.
Są tu delikatne złote rybki.
Patrz.
Oj.
- Cholera. - Jeanie.
Jeanie?
Jean!
- Nie ma mowy. Kto to? - Jean.
Arun. Właśnie…
Właśnie miałyśmy iść.
To moja mama, Gladys May. Mamo, to Arun.
- Pracowaliśmy razem. - Mhm.
- Gdzie? - Nie zajmowaliśmy się tym razem.
Miło panią poznać. Wiele o pani słyszałem.
- A to kto? - Tabitha.
Tabitha.
Piękne imię.
Nazywamy ją Koteczkiem.
Nie śmiej się.
Mam nadzieję, że nie ma pazurów.
Co u Boba?
W porządku. Znalazł sobie zajęcie.
Cieszę się, że wrócił do Cambridge na pełen etat.
Już nie jeździ do Oldham?
Nie wiedziałaś? Zwinęli się.
Trzy miesiące po tobie. Patrick uznał, że tak będzie lepiej.
Myślałem, że da ci znać, ale Bob taki już jest.
Dziękujemy, Boże, za pożywienie.
Pamiętajmy o tych, którzy nie mają co jeść albo nie mają z kim dzielić posiłku. Amen.
Dzień dobry. Przyszłam do Boba.
Jest w kuchni.
Jean! Cześć.
Ruth.
- Gdzie Bob? - Tam.
Chcę złożyć to tak, żeby wyszedł kwiatek.
- Meg, to nie tak… - Wiem jak.
Możemy porozmawiać?
Tak. Dziewczyny, nie przestawajcie.
Złóżcie brzegi i włóżcie do koperty.
- Estetyczne ulotki robią dobre wrażenie. - Tak, tato.
- Kandydujesz do parlamentu? - W tym właśnie problem.
Myślałem, że już o tym słyszałaś.
Powinnaś była dostać ulotkę.
- Miałam inne rzeczy na głowie. - Tak. Oczywiście.
Nie mam żadnych szans.
Może cień szansy.
Cambridge potrzebuje przedstawiciela Partii Pracy.
Nie chcę być za to odpowiedzialna.
Co?
Zrezygnowałeś z mojego powodu.
To nie działało.
Postanowiliśmy…
Postanowiłem z tym skończyć.
Postanowiłem odejść.
Polityka zawsze była moją pasją.
- Szansa na miejsce… - Poddałeś się.
Nie. Ktoś inny rozwiąże ten problem. Tak działa nauka.
Moja matka jest chora, a ja ją kocham.
Nie miałam wyboru.
Nie bądź śmieszna.
Oczywiście, że miałaś wybór.
Byliśmy tak blisko.
Nie myślałam, że się poddasz.
No cóż… Ty poddałaś się pierwsza, Jeanie.
Ty.
Co to?
Zamierzasz tam wrócić, jak tylko skończysz tutaj?
Nie mam do czego wracać.
Przeglądam stare notatki, żeby zrozumieć pewne rzeczy.
Obiecaj, że do tego nie wrócisz, Jean.
Ustatkuj się.
Załóż własną rodzinę.
Nie mogę, mamo.
Nie mogę zajść w ciążę.
Nonsens. Nawet nie próbowałaś.
Uprawiam seks bez zabezpieczenia od 1964 roku.
Masz w domu grzesznicę.
Sypiałaś z tymi mężczyznami,
żeby mieć dziecko?
I dla przyjemności.
Czyżby?
Takich jak ja jest więcej. Wszędzie.
Chciałam im pomóc.
Zawsze miałaś tyle miłości.
Oddychaj.
- Bóg znajdzie sposób. - Przestań. Na razie oddychaj.
- Masz krew na wargach. - Naprawdę?
Zaprowadzić cię do łóżka?
- Mhm. - Chodź.
To dziwne,
że kiedy patrzysz wstecz,
widzisz głównie porażki.
Twoje życie to nie porażka.
Wszystko, co powinnaś była zrobić,
a nie zrobiłaś.
Mamo.
Ale jedna rzecz,
w której nie widzisz porażki…
to twoje dzieci.
Zawsze są dla ciebie piękne.
Kocham cię, Jeanie.
Ja ciebie też, mamo.
Dzień dobry.
Panno Jean.
Dziękuję za przybycie. Na pewno by się ucieszyła.
Współczuję.
- Patrick. - Nie gniewaj się. Bob mi powiedział…
Bob też tu jest?
Nie. Powiedział, że wolałabyś zobaczyć tu mnie niż jego.
Nie byłem pewien, ale siostra Muriel mnie przekonała.
Dziękuję, że przyszliście.
- Dziękuję. - Dzień dobry.
Proszę.
Dziwny pogrzeb. Większość osób patrzy na mnie jak na diabła.
Wciąż mnie nienawidzą.
To takie nudne.
Moja mama z pewnością nie była nudna, ale miała mnóstwo nudnych znajomych.
Za to miała interesującą córkę.
Nie mogę o niej mówić.
Możemy porozmawiać o czymś innym albo możesz porozmawiać z kimś innym.
- Popełniliśmy błąd. - Musimy wracać.
Stymulacja.
Tworzyliśmy fałszywe cykle
wbrew naturalnemu rytmowi.
Jeśli to wyeliminujemy, być może…
Może zostawmy to na kiedy indziej.
To interesująca idea.
- Może warto spróbować. - Patrick.
Mam siłę na ostatnią próbę. Jean chyba też,
a ty jesteś nie do zdarcia.
Zostało jedno pytanie.
Jeśli wykorzystamy ich cykl, będzie stały.
Masz coś innego do roboty? Wybory nie wypaliły.
Głosowałaś na mnie?
Twoje rozwiązania są niesamowite.
Światowej klasy.
Nikt nie operuje tak, jak Patrick.
- Bez przesady. - Ale za bardzo się wtrącamy.
Pozwólmy im w spokoju wyhodować komórki jajowe.
Jeśli przestaniemy podawać hormony
i przywrócimy w miarę normalny cykl,
wyeliminujemy sporą część ryzyka.
Tak, zagłosowałam na ciebie.
Będę musiał pobrać jajo
podczas szczytowego stężenia hormonu luteinizującego.
Taka precyzja bez leków…
Musielibyśmy badać mocz co trzy godziny.
- Trzy godziny? - To konieczne.
Nawet jeśli się uda, będziemy mieć jeden zarodek na kobietę.
To zmniejszy nasze szanse.
Jeden dobry zarodek jest lepszy od 15 kiepskich.
Będziemy obserwować jajo aż do zapłodnienia, wszczepimy je i…
Wyjątkowa precyzja na każdym kroku.
Nie będziemy spać.
Patrick, kiedy w końcu pogonią cię na emeryturę?
W lipcu 1978.
Trzy lata bez snu. Dasz sobie radę, Muriel?
To dobry pomysł.
WRZESIEŃ 1975 R.
Wszystko się zmienia.
NIECZYNNE
Dobrze. To chyba wszyscy.
Będziemy monitorować was każdego dnia.
Musicie przenieść się do Oldham.
Uważać na to, co jecie i pijecie.
Kiedy będziecie we właściwej fazie cyklu,
pobierzemy wasze komórki jajowe.
Skąd będziecie wiedzieć kiedy? Mój cykl jest nieregularny.
Będziemy monitorować mocz.
Tu jest wszystko, czego potrzebujecie.
Za każdym razem używajcie tych pojemników,
żebyśmy mogli dokonać analizy.
- Dzięki, Sandro. - Dzięki.
Wiem, że to niełatwe.
Dziennikarze mogą odkryć, kim jesteście
i opublikować wasze zdjęcia w gazetach.
Wiemy o tym i jesteśmy wdzięczni.
Inne kobiety, które były tu wcześniej, nazwały się Klubem Jajeczka.
Podobała mi się ta nazwa.
Przed wami były tu inne kobiety.
Po was będą tu inne kobiety.
Pełne nadziei.
Choć nie wiecie, czy dla was coś się zmieni,
te, które przyjdą po was, dzięki wam,
mają szansę na zmianę.
Z nerwów wypiłam za dużo herbaty.
Prawie pełny pojemnik.
Skierowała was tu doktor Ruth Hinton?
SIERPIEŃ 1977 R.
Tak.
Masz niedrożne jajowody?
Tak.
Operacja nie pomogła.
Ma pani 29 lat, pani Brown.
Staramy się o dziecko od dziesięciu lat.
Jesteście doskonałymi kandydatami, ale muszę panią zbadać laparoskopowo,
żeby przyjrzeć się jajnikom i sprawdzić, w jakim są stanie.
Proszę, aby dostarczył pan próbkę ejakulatu,
uzyskaną przy pomocy masturbacji
po kilku dniach abstynencji seksualnej.
Dostałem łatwiejsze zadanie.
Jakie mamy szanse?
Mamy sporo przeszkód do pokonania.
A co z… Nieprawidłowościami?
Przepraszam, ale czytałam w gazecie…
Rozumiem. Czytamy te same gazety.
Szanse są takie same, jak przy normalnej ciąży.
Będziemy monitorować przebieg ciąży i powiadomimy was o nieprawidłowościach.
Dziękujemy.
Dziękuję.
Jest gotowa, panie Steptoe.
Zrosty w okolicy jajników.
Tak, panie Webster.
Cholera. Tylko trzy małe pęcherzyki.
Nie ma pęcherzyka Graafa.
Lewy jajnik…
Dobry. Włącz interkom.
Włączony.
Bob, jeden dobry pęcherzyk w lewym jajniku.
Dojrzały. Dwa centymetry średnicy. Nie widzę łatwego dostępu.
- Jestem gotowy. - Dobrze.
Ssanie.
Dalej.
Delikatnie.
Stop.
Dziękuję, siostro. Idź.
Interkom.
Mam go.
Patrick, świetne jajo.
„6748/1”.
Wejdź.
Jesteś sam?
Tak. Przygotowuję się.
Dobrze. Zdjęłam majtki.
Nie każ mi zakładać szpitalnej koszuli i nie wpuszczaj Muriel.
Lubię ją, ale mimo to…
Czy mogę…
Czy będę mogła mieć…
Nie.
A co, jeśli…
A co, jeśli to zadziała?
Endometrioza jest bardzo zaawansowana.
Mogę usunąć część, ale…
Nauka nie jest jeszcze na ciebie gotowa.
Mogę spróbować złagodzić ból. To musi być bolesne.
Nie. Dziękuję.
Napijesz się czegoś?
Chyba za wcześnie na to.
Ja napiję się soku, ale tobie przyda się coś mocniejszego.
Masz rację.
- Bob mówił ci o mnie? - Nie.
Ale wiedział. Ty też.
Muriel pewnie też.
Pracujemy razem od ośmiu lat. Wiemy o sobie prawie wszystko.
Na pewno wiesz o mnie rzeczy, które traktuję jako prywatne.
W czasie wojny służyłem w marynarce.
Jako lekarz okrętowy.
Byłem młody, ale zdolny.
Jak się okazało, także pechowy. Oberwaliśmy torpedą.
Dopłynąłem do szalupy
i wyciągnęliśmy z wody kogo tylko się dało.
Lekarz okrętowy to jedno.
Lekarz na szalupie pełnej umierających ludzi…
Musiałem decydować, kogo leczyć, a kogo nie.
Miałem za mało morfiny.
Miałem za mało wszystkiego.
Musiałem patrzeć im w oczy…
I decydować na podstawie niewielu danych
o tym, kto będzie w stanie przeżyć.
Jestem pewien, że skazałem na śmierć
kogoś, kto mógłby przeżyć.
To nie do pojęcia.
Wybacz. Nie musisz…
Wiedzieć tego wszystkiego, ale najbardziej nienawidzę w tej pracy
podejmowania decyzji o tym, komu pomóc.
Setki listów. Wiem, że też je dostajesz.
Kobiety błagają, żebyśmy je przyjęli.
Czytasz ich listy i czujesz ich ból.
Czujesz na sobie ich spojrzenia.
Widzimy to jako wielką szansę.
Możemy pokonać bezpłodność.
Jednak wciąż jest wiele kobiet, którym…
Nie będziemy w stanie pomóc.
Obawiam się, że dla nich
stanowimy tylko kolejne źródło bólu.
Kobiety zakładają, że mogą mieć dzieci.
Tego nas uczą.
Takie są biologiczne i społeczne oczekiwania.
Nic nie jest w stanie złagodzić tego bólu.
Ale możemy coś z tym zrobić.
Owszem,
mówię to jako ktoś, kto nie może skorzystać z szalupy.
12 LISTOPADA 1977 R.
Patrick. Czy możesz wszczepić wieczorem zarodek?
Cztery komórki.
Jaka kolacja urodzinowa?
Tak ma na imię twoja żona, tak?
Znasz imię mojej żony?
Powinienem słuchać uważniej.
Powiedz mu, że przegapiliśmy deser.
Powiem mu, że przegapiliśmy deser i słynną deskę serów.
Nie wiem, jak możesz tu pracować.
Ciesz się, że nie widziałaś, jak to wyglądało na początku.
Coś okropnego. Teraz przynajmniej mamy szyby.
- Załatwiłam ciasteczka. - O.
Dobry wieczór. Przepraszam za nagłe wezwanie.
Cieszę się, że mogę tu być.
Mmm.
- Czekoladowe ciasteczka? - Coś wspaniałego.
Osiem pięknych komórek.
- Przygotujemy panią Brown. - Ja przygotuję salę.
Wenflon, 2,2 milimetra.
Mhm.
Proszę położyć się na stole
i włożyć nogi w strzemiona.
„6748/1”.
„6748/1”. Lesley Brown.
Tak. Teraz.
Gotowe.
Wszystko w porządku?
Czuję, że jestem w ciąży.
Zwariowałam, prawda?
Nie całkiem.
Dobra robota.
Dziennikarze wiedzą, że jesteśmy blisko.
Musimy chronić Lesley.
Ochroniliśmy je wszystkie.
Wiesz, przez co przeszły te kobiety?
Gazety oferują pięć tysięcy za nazwisko i adres pacjentki.
I jeszcze pięć, jeśli coś z tego wyjdzie.
Możemy się wzbogacić. Znam wszystkie nazwiska.
Dla ciebie to tylko próbki w słoiku, ale to prawdziwe osoby.
Rachel, Kathy, Gail, Trisha.
Harriet, Jan, Gracie, Nicola, Julie, Viv.
Polly, Marie, Violet, Sally, Lauren, Liz.
Jo, Christina.
- Mel. - Znasz ich imiona.
Klubu Jajeczka?
Tak.
Jestem naukowcem, Jean.
Każdego dnia ponoszę porażkę w nadziei, że raz na 20 lat mi się uda.
Są dla mnie numerami, bo tylko tak jestem w stanie to znieść.
Jesteś dziwakiem.
Największym, jakiego znam.
25 LIPCA 1978 R.
Dzień dobry.
Mam dobre wieści. Średnica główki osiągnęła 9,6 centymetra.
Stosunek lecytyny do sfingomieliny to 3,9 do 1.
W ten sposób oceniamy, czy dziecko może samodzielnie oddychać.
Zwykle to 2 do 1, więc 3,9 do 1 to świetny wynik.
Czyli jest gotowa do wyjścia?
Tak. Martwi mnie twój stan przedrzucawkowy
i wolałbym przyspieszyć poród, dlatego pozostaje tylko pytanie,
czy wywołać poród, czy przeprowadzić cesarskie cięcie.
Panie Steptoe, rozumiemy połowę tego, co pan mówi,
ale wierzymy, że podejmie pan właściwą decyzję.
Myślę, że podobnie jak ja wolicie zrobić to bez rozgłosu.
- Mhm. - Oczywiście.
Przyjmijcie dzisiaj gości.
Nic im nie mówcie.
Wieczorem idź do domu, John. Potem przywieziemy cię z powrotem.
O 23 zaczniemy operację, a o północy będziecie mieć wasze dziecko.
Może być?
Brzmi wspaniale.
Czy to prawda, że to Lesley Brown?
Zdjęcie, panie i pani Frankenstein?
Doktorze Frankenstein!
Uśmiech, panno Purdy.
Doktorze Edwards!
- Jestem gotowa. - Dziękuję, Muriel.
Zrobię pionowe nacięcie.
Puść mnie!
- Dziennikarz. - Puść mnie.
- Podszywa się pod hydraulika. - Zostaw mnie w spokoju!
Już niedługo.
Teraz nacinam dolną część macicy.
Ssanie.
No już.
Słyszysz to?
DZIEWCZYNKA
Jean, chodź.
- To moje dziecko? - Tak.
Och.
Dziękuję.
To ona.
Tak.
Spokojnie.
Skoro Jean jest z nami, przyszedł czas na przemowę.
- Patrick, powiesz coś? - Patrick.
- Nie. - Parę słów. No dalej.
- Jean, ty coś powiedz. - Nie ma mowy.
Dobra. Ja to zrobię.
Oczywiście.
- Chciałbym podziękować… - Nie, nie ma mowy.
Przestań, Patrick. Bez was wszystkich…
- Byłbyś w parlamencie. - Tak!
Bardzo śmieszne.
Siostro przełożona!
Przez trzy dni
ta dziewczynka dojrzewała w naszym laboratorium.
Wróciła do matki podczas precyzyjnej operacji.
Przebiła błony i wydostała się na świat.
Dokonaliśmy czegoś niezwykłego.
Dokonaliśmy tego, bo to było konieczne.
To był prawdziwy zaszczyt pracować z wami,
dokonywać z wami poświęceń,
tworzyć coś z wami.
Zapamiętajcie tę chwilę.
Nigdy nie będę już częścią czegoś tak niezwykłego.
Zapamiętajcie to i…
Doceńcie tego wartość.
Wasze zdrowie.
Za nasze zdrowie.
- Co teraz? - Zrobimy to jeszcze raz.
Państwo Brown prosili, żebyśmy wybrali drugie imię.
- Myślałem, że Joy będzie pasować. - Cudownie!
Dobry wybór?
Świetny wybór.
Szanowny panie Killion,
chciałbym wyrazić swoje zdanie na temat tablicy
upamiętniającej osoby, które pomogły w poczęciu Louise Brown.
Zwłaszcza jeśli chodzi o Jane Purdy,
która przez dziesięć lat jeździła ze mną do Oldham
i wniosła do projektu tyle samo, co reszta z nas.
Ja byłem biologiem, Patrick położnikiem,
a Jean…
Jean mogę określić jako…
Bez niej to wszystko nie byłoby możliwe.
Dzięki niej daliśmy radę to znieść.
Sprawa jest prosta.
Jej nazwisko musi znaleźć się na tablicy.
BOB NIE USTAWAŁ W WYSIŁKACH, ABY NAZWISKO JEAN
ZNALAZŁO SIĘ NA TABLICY PRZED SZPITALEM.
NOWA TABLICA ZOSTAŁA ODSŁONIĘTA W 2015 ROKU,
TRZYDZIEŚCI LAT PO TYM, JAK JEAN ZMARŁA
W WIEKU 39 LAT NA RAKA.
JAKO JEDYNY ŻYJĄCY CZŁONEK ZESPOŁU
BOB EDWARDS OTRZYMAŁ NAGRODĘ NOBLA W 2010 ROKU.
MIĘDZY 1969 A 1978 ROKIEM BOB, PATRICK, MURIEL I JEAN PRZYJĘLI 282 PACJENTKI,
CZEGO WYNIKIEM BYŁO PIĘĆ CIĄŻ I DWOJE DZIECI, LOUISE I ALASTAIR.
OD CZASU NARODZIN LOUISE JOY BROWN
NA ŚWIAT PRZYSZŁO PONAD 12 MILIONÓW DZIECI POCZĘTYCH IN VITRO.
TEN FILM POŚWIĘCONY JEST TYM WSZYSTKIM, KTÓRZY SPRAWILI, ŻE STAŁO SIĘ TO MOŻLIWE.
Napisy: Dorota Dołęga