Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Szanowni państwo, zbliżamy się do Marrakeszu w Maroko.
Jest 15.30 czasu miejscowego.
Przed lądowaniem proszę sprawdzić, czy pasy…
PLANETA SAMOTNOŚCI
Dzięki.
POCZTA GŁOSOWA
Cześć, mówi Mona.
Dziś chyba zaczynasz rezydencję.
I bardzo fajnie,
tylko wiem, że często więcej w nich zabawy niż pracy.
Więc chciałam przypomnieć ci o terminie.
Jeśli masz skończyć książkę przed premierą, żebyśmy uniknęli tragedii,
musisz oddać wersję roboczą do…
Dziękuję.
Witamy w Kasbah A'shab, madame.
Jestem Hamid.
A pani bagaż gdzie?
Gdzieś między Nowym Jorkiem a Marokiem.
O nie, zgubił się.
Chwilowo. Nie tracę nadziei.
Madame Benzakour przeprasza, że nie przyszła.
Je kolację z resztą gości.
To pani pokój.
Ma długą historię. Pani przodem.
O rany.
Późno przyjęłam zaproszenie.
Więc spodziewałam się dostać klitkę.
Madame Benzakour nalegała, by dać pani najlepszy pokój.
Kogo wygryzłam?
Bajeczny.
Zaczekam na zewnątrz.
Gdy będzie pani gotowa, zaprowadzę panią na kolację.
Nie, podziękuję.
Na pewno? Madame Benzakour nie może się pani doczekać.
Padam z nóg.
A gdybym jednak wzięła klitkę,
podarowaliby mi te wszystkie spędy?
Przyjechałam tu pracować.
Nie ma sprawy.
- Dobrej nocy, madame. - Dobranoc. Katherine.
- Słucham? - Żadna tam madame.
Mów mi Katherine.
Oczywiście.
MIĘDZYNARODOWA REZYDENCJA PISARSKA
To jakiś obłęd, Owen.
Co my tu robimy?
Mnie nie pytaj, to ty mnie tu wzięłaś.
Lily Kemp!
Przyjechałaś!
Witaj. Fatema Benzakour.
Wspaniale cię poznać.
Owen, dobrze mówię?
To ja.
Chodźcie, oprowadzę was.
Czekamy jeszcze na kilku gości,
ale do obiadu powinni tu być wszyscy.
To główny budynek, kasbah.
Wasz pokój jest w ogrodzie.
Proszę tędy.
Jeśli w kuchni czegoś zabraknie,
poproście obsługę, to uzupełnią.
Dobrze.
Hamid, zaniosłeś ich bagaż do pokoju?
- Tak, madame. - Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Jak tu pięknie.
Dziękuję.
Wszystko pochodzi z czasów mojego pradziadka.
Oprócz materaca, co pewnie was ucieszy.
- Świetnie. - Rozgośćcie się.
O 18.00 drinki na tarasie.
Dziękuję za zaproszenie. To dla mnie zaszczyt.
Przestań. Raczej dla mnie. Do zobaczenia.
Sam powiedz.
O rany.
Obłęd.
Spójrz na ten widok!
Co za bezkres.
Pobyt tu jest jak los na loterii.
Kojarzę ją.
Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje naprawdę.
Ja mogę.
PRZESYŁAM KILKA OFERT
Co jest?
POCZTA GŁOSOWA E
Tak?
Czemu dostaję oferty nieruchomości z obcego numeru?
Dałem twój numer agentowi.
Nie możesz go dawać na lewo i prawo!
Obiecałaś znaleźć sobie mieszkanie przed wyjazdem.
Nie zdążyłam. Piszę.
Jeśli będziemy czekać, aż skończysz pisać,
nigdy się nie wyniesiesz.
A tego byśmy nie chcieli.
Wiesz, jak mi nie idzie ta książka?
Poleciałam aż Afryki, żeby mieć odrobinę spokoju.
- Kath. - Skupić się.
Spamowanie mnie ofertami nie pomaga.
Już nie muszę ci pomagać.
- Piszesz kryminały… - Tak.
Kryminały.
Ile zajęła ci powieść graficzna?
Czytałam jeden z nich.
Jest nad czym popracować.
- W sumie dwa i pół roku. - Poważnie?
Pogadamy później.
Napisali wiekopomne dzieła, nie powieść kieszonkową jak ja.
Boję się, że mnie przejrzą
i wyrzucą jako uzurpatorkę.
Napisałaś świetną książkę.
- Nie bój się. - Dzięki.
- Jasne. - Jak raport policyjny. Nuda.
Wybacz.
Boże, to Ada Dohan.
- Nic mi to nie mówi. - Noblistka,
- więc udawaj, że kojarzysz. - Dobra.
Lily Kemp?
- Tak. - Rafih Abdo.
Wiem.
- Od dzienników… - Cieszę się,
że jesteś. Uwielbiam twoją powieść.
Boże, nie mówmy o niej.
Ale dzięki.
To jest Owen.
- Miło mi. - Również.
Rafih napisał te piękne wspomnienia z dzieciństwa w libijskim wojsku.
- Zachwycałaś się nimi. - Tak.
Mogę podpytać cię o twoją książkę?
- Po pierwsze… - Idź.
Kiedy ją napisałaś?
Zaczęłam tuż po studiach…
Hej, mały.
Jak tam?
Nie to nie.
Beletrystyka czy nonfiki?
Słucham?
Co piszesz?
Nic.
Nie piszę, pracuję w finansach.
Przyleciałem z moją dziewczyną Lily.
Niech zgadnę.
Zadedykowała ci książkę?
Zgadza się.
Tak.
Bez niego by nie powstała.
Bzdura.
Co proszę?
Książka jest jak płód w macicy.
Gdy idea zapłodni twórcę,
nie da się przyspieszyć ani uniemożliwić wydania dzieła na świat.
W najlepszym razie jesteś udogodnieniem.
Jak ciepły ręcznik w klasie biznesowej.
Dobrze się bawiłeś?
Prawie się nie odzywałeś.
Tak.
Nie bierz do siebie tych pierdół o ręczniku.
Ona zawsze mąci.
Taka już jest.
Spoko.
Super.
Muszę wziąć coś na sen.
Też weźmiesz?
Nie, muszę zadzwonić.
Dobrze.
- Dobranoc. - Dobranoc.
No nie.
Kurde.
Bez jaj.
Szlag.
No weź.
Bogu dzięki.
Cześć. Są już na linii?
- Są, czekają. - Kurde. Połącz mnie.
Cześć, Owen.
Cześć, przepraszam. Nie miałem zasięgu, ale już jestem.
Dobra, sprawa wygląda tak.
Omówiliśmy sprzedaż posiadłości z rodziną.
Zgodzili się, czekają na nasz ruch.
Sprzeda pod warunkiem, że zostanie dyrektorem.
To część umowy.
Pisałeś w mailu. Nie ma sprawy.
Przedstawimy mu ofertę i damy ci znać.
Super. Chciałem tylko potwierdzić.
Halo?
Kurwa.
Woda.
Zasięg. Znikomy.
No tak.
Słuchaj.
Widziałeś, z których drzwi wyszłam?
Nie.
- Przykro mi. - Spoko.
Czekaj.
Schody są tam.
Już wiem, gdzie jestem.
- Tak? - Tak.
Dzięki. Bez ciebie spędziłabym noc na dachu.
Nie ma sprawy.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Jesteś. - Dzień dobry.
- Cześć. - To Owen.
Całą noc wisiał na telefonie.
- Poznałeś Rafihego. - Cześć.
A to Peng i Gunner.
Gunnar.
- Gunnar. - Gunnar, przepraszam.
Przyjechała dziennikarka. Pisze artykuł o rezydencji.
Fatema prosiła, by kilka osób zostało z nią pogadać, ale nie muszę.
Powinnaś.
Nie wyjdzie, że ciągnę cię przez pół świata i zostawiam samego?
Przeżyję. Rób swoje.
Nie ma wody?
Bardzo mi przykro.
Nie szkodzi.
Postaram się to zaraz naprawić.
Super.
Ale wiesz co, w międzyczasie…
przydałoby mi się ciche miejsce do pracy.
Obawiam się, że dziś będzie się sporo działo.
Rozumiem.
Ale jest wycieczka.
- Nie. - Samotna.
Długa jazda w klimatyzowanym aucie.
A, co najlepsze,
kierowca nie zna angielskiego.
Dzień dobry.
- Tak? - Jedzie pan do Chefcośtam?
- Tak. - Tak?
Dzięki.
Tylko my?
Tak.
Przy okazji, jestem Owen.
Katherine.
Loewe?
Wiedziałem, że skądś znam twoją twarz.
Widuję ją w sypialni.
Jest na okładkach książek, które czyta moja dziewczyna.
- Więc… - No tak.
Patrzysz z nich na mnie prawie co wieczór.
Owen.
Widzisz to?
Wymaga pełnego skupienia.
Mam nie gadać?
Proszę.
No dobra.
Na razie.
Chwila.
OWEN…
TWOI PARTNERZY MILCZĄ. POWINIENEM COŚ WIEDZIEĆ?
NIE, WSZYSTKO DOBRZE. DOSTANIESZ ŚWIETNĄ OFERTĘ.
- Tak? - Tak.
No dobra.
Na pewno? Nie chcę przeszkadzać.
Muszę odpocząć.
Jak tam?
Jakoś.
Tak?
Jak minął ci ranek?
W miarę.
Dzięki.
Wezmę to, co ona.
„W miarę”?
Leciałeś przez pół świata, żeby było w miarę?
Po prostu…
Powiedzieć ci prawdę?
Zawsze.
Nie jestem fanem podróży.
- Serio? - Serio.
Te lotniska, loty…
Wszyscy obiecują wewnętrzną przemianę.
Pojedź w egzotyczne miejsce, odkryj swoje nowe ja.
Ale na miejscu się okazuje, że nic z tego.
Wciąż jesteś sobą.
To prawda.
Flaubert powiedział, że podróżowanie uczy skromności.
Wiesz?
Widzisz, jak niewiele miejsca zajmujesz na świecie.
Dorastałem z czwórką sióstr.
Więc wiem, jaki jestem mały.
- Dziękuję. - Proszę.
- Smacznego. - Dziękuję.
To czemu przyleciałeś?
Dobre pytanie.
Bo zaproszono Lily, moją dziewczynę.
Sam nie wiem.
Wzięła mnie, żeby miał kto jej robić zakupy.
A co kupiłeś?
- Chcesz zobaczyć? - Jasne.
Pierdyliard gwiazdek.
Wiem.
Gwiazdek nigdy za wiele.
- Tak? - Nie wiem.
A ty?
Jak twój dzień?
W miarę.
A co, jak Marokańczyk nie lubi błękitu?
Da się go nie lubić?
Ja bym go zwalczała.
Misja warta poświęcenia.
- Prawda? - Tak.
Dokąd idziemy?
W nowe, egzotyczne miejsce.
A ty czemu przeleciałaś pół świata?
Kończę książkę.
Potrzebowałam miejsca do pracy.
Nie możesz pisać w domu?
Nie.
A zaczęłaś ją w domu?
Tak.
To co się zmieniło?
Przepraszam.
Zna pani angielski?
- Tak. - Wspaniale.
Zgubiłam bagaż i potrzebuję bielizny.
Oczywiście. Zapraszam.
Co jest?
Wszystko dobrze?
Zrozumiałaś?
Strzelam, że awaria silnika.
Wspaniale.
Niecodzienny widok.
Myślisz, że to normalne?
Nie.
Nijak.
Nie mogę.
Dzień dobry.
Jak leci?
Utknęliśmy…
Super.
Jestem Sisi, brat Aziza.
Auto wymaga drobnej naprawy.
Więc pojadą państwo ze mną.
Z panem?
- „Naprawy”? - Moim autem.
To nie potrwa długo?
Mówił pan, że to drobna usterka.
Postaram się ją usunąć.
Jeśli potrwa to dłużej, zabiorę was do mojej rodziny.
- Mama się ucieszy. - Jak miło.
Ugotuje dla was ucztę. Zawsze tak przyjmuje gości.
- Bez przerwy gotuje… - Bez przerwy?
- Cześć. - Dzień dobry.
Ile to może zająć? Może ktoś by po nas przyjechał.
Nie ma potrzeby.
Brat dzwonił do kasbah. Wiedzą, że się spóźnicie.
Więc zapraszam.
Proszę.
Uwaga.
Dziękuję.
Proszę.
Owen. Sheeth?
- Jestem Mohammed. - Mohammed.
Katherine. A ty?
Jak masz na imię?
Ty jesteś Katherine?
Jaki piękny brzuszek!
Gratulacje.
Ładnie.
Idealnie.
Nowe, egzotyczne miejsce.
Tak.
Trochę tak.
Mogę o coś spytać?
Pewnie.
Te rezydencje twórcze…
Pisarze często na nie jeżdżą?
Bardzo.
Nie musisz na nich pisać.
Jedziesz, chodzisz na prelekcje
i przesiadujesz z ludźmi, którzy po pijaku gadają tylko o sobie.
Ciesz się, że możesz w tym uczestniczyć.
Po prostu…
To pierwsza powieść Lily, więc…
- Odniosła sukces. - Duży.
Nigdy niczego nie wydała.
Z dnia na dzień stała się poczytną pisarką.
Duża zmiana.
Jak sobie radzi?
Świetnie.
Sporo się zmieniło.
Jest inaczej.
Stała się…
Sam nie wiem.
Inna.
Tak.
Ale na plus.
Zawsze są jakieś minusy.
Wiem.
Co zrobisz z gwiazdkami?
Kupiłem jej do mieszkania.
Do ozdoby?
Sam nie wiem. Coś ozdobią.
Rozumiem.
To był fajny dzień.
Dziękuję.
Dzięki.
Pójdę tam zajrzeć.
Przyłączysz się?
- Nie, dzięki. Dobranoc. - Dobranoc.
Jesteś.
Już zaczynałam się martwić.
- Nieźle. - Nie było cię.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Chodź usiąść.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Genialni ludzie. Uwielbiam ich.
Co tu się wyrabia?
Miejscowy specjał.
Spróbuj.
Nie, dzięki.
Co się działo?
Dziennikarka zaskakująco dużo o mnie wiedziała.
Najwyraźniej dobrze sprzedaję się w Europie.
Nic dziwnego.
A ty? Jak minął ci dzień?
Samotnie?
Odrobinkę.
Choć w sumie nie. Miałem towarzystwo.
Czyje?
Pisarki, którą lubisz. Katherine Loewe.
Katherine Loewe?
Nie ma jej tu.
Jest.
Spędziliście razem dzień?
Częściowo.
Nie cały. Część spędziliśmy osobno.
Czemu nie mówiłeś?
Przecież ci mówię.
No tak.
O czym gadaliście?
O niczym.
To tak, jakbym…
Co?
To jakbym spędziła dzień z Warrenem Buffettem
i zapytałbyś, o czym gadaliśmy,
a ja na to:
„O niczym”.
Nie obchodzi mnie Warren Buffett.
Super.
Złożyliśmy ofertę, czekamy na odpowiedź.
Ten wsiok dalej chce patrzyć nam na ręce?
Od początku o tym mówi.
Chce zachować stanowisko dyrektora.
Przecież dostanie 15% zysku ze sprzedaży działki.
- Rodzina wyjechała. Co mu zależy? - Wiem.
Ale od tego zależy, czy sprzeda.
Nigdy nie prowadził prawdziwej firmy.
Znalazłeś świetną działkę.
Przemów typowi do rozsądku.
Dobra. Daj znać, gdy się odezwą.
Dowiesz się pierwszy.
Na razie.
To nie do przyjęcia.
Potrzebuję cichego miejsca do pracy.
Nie musi być ładne.
W norach pracuje mi się najlepiej.
Najlepsza byłaby garderoba.
Cokolwiek.
Idealnie.
Madame Benzakour nie chciałaby, żebyś pracowała w kanciapie.
To jej nie mówmy.
Co na to powiesz?
Brzmi dobrze.
Dziękuję, Hamid.
Pójdę już.
Pięknie.
O kurczę.
Obłęd.
Jak myślisz, ile to ma lat?
Dwa, trzy?
Jasne.
Super.
Ta część nazywała się Qubbat al-Khayzurān.
Nazwano ją na cześć sułtańskiej faworyty.
Tak?
- Miała własne skrzydło. - Tak.
Pozostałe konkubiny musiał szlag trafić.
W Libii też macie takie ruiny?
Pewnie.
Rzymskie, bizantyjskie.
W dzieciństwie bawiłem się w… Jak się nazywa ta zabawa w chowanie?
- Chowany. - Właśnie.
Bawiłem się w chowanego w starożytnych amfiteatrach.
Fajnie.
Przepraszam, muszę odebrać.
- Wybacz. - Spoko.
AGVA wciąż jest po 5200 za akr.
W takim razie nasza oferta jest bardzo hojna.
Otóż to. Nie wiem, co ich powstrzymuje.
Jak ekopierdoły, powiedz mu,
że i tak nic nie przebije rządowych obostrzeń.
Pajac powinien nam dziękować.
Wytłumacz mu to.
Mogę pogadać. Ufa mi.
Powiem, że musi odpowiedzieć, jeśli chce dobić targu.
Dobra. Dawaj znać.
Wybaczcie, robota.
Czym się zajmujesz, Owen?
Prywatnym funduszem kapitałowym.
Czyli?
Inwestowaniem w aktywa, które zyskają na wartości.
Na przykład teraz kupuję ziemię ze złożem węgla.
Żeby postawić kopalnię?
Żeby wydobywać, tak.
Sami tego nie robimy.
My tylko inwestujemy w działkę.
Zresztą wydobycie będzie czyste.
Czytałem o tym.
Nazywa się to technologią czystego węgla, ale niszczy środowisko.
Ale światła używasz.
A do tego trzeba energii.
Więc dopóki odnawialne źródła nie zaczną zaspokajać globalnego zapotrzebowania,
2500 akrów nietkniętego węgla będzie solidną inwestycją.
No tak.
Przepraszam.
Byłoby miło, gdybyś przyszedł na obiad.
Wiedziałaś, że mam pracę.
Ale musisz odbierać każdy telefon?
Tylko ty na nim wisisz.
Nie chcę na nim wisieć.
Ale mam przełożonych, terminy i pięciogodzinną różnicę czasu.
Po prostu nie czuję, żebyś tu był.
Ale jestem.
Katherine.
Nareszcie cię widzę.
Dziękuję za zaproszenie.
Wybacz, że się izoluję. Zmiana czasu, zgubiony bagaż…
Wiem, Hamid mówił.
Przykro mi. Taki kłopot.
Ale jestem zachwycona pokojem.
Po prostu jestem…
- Przyniesiesz mi drinka? - Jasne.
Przepraszam.
Przyjdziesz dziś na kolację?
Oczywiście.
- Liczę na ciebie. - Masz moje słowo.
Do zobaczenia.
Dzięki za wszystko.
Wybacz, że przeszkadzam.
- Skąd. - Chciałam się przedstawić.
- Cześć. - Jestem Lily Kemp.
Katherine.
- Miło poznać. - Wzajemnie.
Pewnie nie możesz już tego słuchać,
ale Not here, not anywhere ukształtowała mnie w młodości.
To pod jej wpływem zostałam pisarką.
Oj, to przepraszam.
Nie.
Dziękuję.
Piwo proszę.
Więc dziękuję.
Na pewno bez tego też znalazłabyś swoją drogę.
Przecież się znacie.
Owen, Katherine.
Znamy się.
Widziałam w jakimś czasopiśmie zdjęcia.
Kilka lat temu. Domu na wsi, gdzie mieszkasz.
Z…
Jak on się nazywał?
Nie będziesz pamiętał.
W każdym razie…
wyglądało jak idylla.
Muszę was przeprosić.
Nie chodzi o doskonałość.
To Nietzsche mówi o prawdzie i sensie istnienia.
- Francuski egzystencjalizm. - Sartre.
Nie, jego kochanka.
- Simone de Beauvoir. - Tak jest.
Brawo!
- Brawo. - Dobra, ludzie.
Pokażmy im.
Dawaj!
- Matka Lolity. - Charlotte Haze.
Jest!
Polski pisarz piszący po angielsku.
- Conrad. - Joseph Conrad.
- Conrad. - Tak.
Dobra, moja kolej.
Dobra, dobra.
Lily Kemp.
To wiem.
Prawdziwe nazwisko George Sand.
- Amantine-Lucile-Aurore… - Amantine-Lucile…
- Dupin. - Tak!
- Dupin. - Tak.
Zbiór opowiadań Gogola.
Też mi coś.
Wieczory na chutorze niedaleko Dikańki.
- Brawo! - Pięknie!
Chylę czoła.
Bohaterka Flauberta.
Umarła, wymiotując żółcią.
Madame Bovary!
- Tak. - Pięknie.
Wszystko, kochani.
Uwielbiam tę grę.
Twoja kolej.
Dawaj.
Owen.
- Nie zawiedź nas. - Pokaż, co umiesz.
- Mów, co masz. - Dawaj.
Ale dzisiaj.
Ej, to niesprawiedliwe.
- Powiedz cokolwiek. - To nie fair.
Dawaj.
Było ich kilkoro.
Śpiewali w chórkach dla…
Nie, nie.
To pytanie z literatury.
Nie, z muzyki. Wczesne R&B.
- Wykluczone. - Ktoś jak Aretha Franklin lub…
To nie muzyk. Zostaw muzykę.
- To tytuł? - Nie wiem.
Bohater? Rymuje się z czymś?
- Nie mam pojęcia. - Znaczy coś?
Kojarzy ci się z czymś?
Czas!
Wybaczcie.
Nie przejmuj się.
- Nie szkodzi. - Porażka.
To nic.
Wybaczcie mu. Czyta tylko Sports Illustrated.
Dobra. Sięgnijmy po zwycięstwo.
Grubo.
Dobra, wiem.
Indyjski podręcznik seksu.
- Seksu? - Kamasutra.
Seksu?
To oczywiste.
Nie masz klucza?
Tak.
Pusta?
Proszę.
Masz lepszy pokój.
No pewnie.
I ładnie go urządziłaś.
Dzięki. Postarałam się, jak widać.
Jak myślisz, ile kosztowałby komercyjny pobyt tutaj?
Majątek.
Dziwne, nie?
Dziwne.
Za Pipa, kimkolwiek jest.
Śpiewał w chórkach Gladys Knight.
- Gladys. - Knight and the Pips.
Dzięki. Właśnie o nich myślałem.
- Za Gladys. - Zdrowie Gladys.
Pip to też bohater powieści Charlesa Dickensa.
Wielkich nadziei.
Pewnie o niego chodziło.
Ale wolę twojego.
Wolę If I was your woman niż Małą Dorrit.
Mogę cię o coś spytać?
Pewnie.
Jak twój facet znosi to wszystko?
Kto mówi, że mam faceta?
Wikipedia.
Sprawdziłeś mnie?
Tak, zguglowałem.
Czemu?
Z ciekawości.
Mogłeś po prostu spytać.
Dzięki temu nie muszę.
- Bo wiem wszystko. - No jasne.
Na przykład co?
Pierwszą książkę wydałaś jeszcze na studiach.
Skandal.
No, no.
Przeleciałem listę publikacji. Za dużo tego.
Podobnie jak nagród. Milion.
Ale wyrobiłem sobie ogląd. Płodna i poczytna.
Przeskoczyłem do życia osobistego. Jesteś z rzeźbiarzem
robiącym bezkształtne metalowe gluty, które nie wiedzieć czemu
sprzedają się za setki tysięcy.
Do tego był pierdyliard cytatów Wiki.
Wikipedia cię kocha.
To fakt.
To jedno z moich życiowych osiągnięć.
Ale żeby kogoś naprawdę znać,
trzeba wiedzieć rzeczy, których w niej nie znajdziesz.
Na przykład?
Pomyślmy.
Jak cię wołali w liceum?
To pytanie. Do ciebie.
Jaką miałeś ksywkę?
Kto mówi, że miałem?
Miałeś. Tacy jak ty zawsze mają.
- Nie wiesz tego. - Wiem.
No weź.
Nie byłeś królem boiska?
Ratującym każdy mecz?
Nie wiem, czy rzucałeś, czy łapałeś piłkę,
ale w ostatnich minutach to ty ją przejmowałeś.
A taki zawsze ma ksywkę.
Nie powiem ci.
Powiesz.
Mam zgadywać?
Proszę.
Tak?
Dobra.
Myślisz, że zgadniesz?
Nie myślę, wiem.
Mam.
Nieprawda.
Prawda.
Olbrzym.
Wal się.
Olbrzym? Serio?
Jak zgadłaś?
Genialne.
Nie udawaj.
Jeśli tak cię wołali, cheerleaderki
musiały dla ciebie skandować.
Nie dam się w to wpuścić.
- No weź. - Nie.
Powiedz, co skandowały.
Lepiej zdradź mi swoją ksywkę.
- Co ty na to? - Przestań, nie miałam.
Przecież to oczywiste.
Mów, co skandowały.
Dobra, chuj.
Dawać Olbrzyma! Dawać Olbrzyma!
- Dziękuję, doceniam. - O Boże.
Wiesz, co było najgorsze?
Uwielbiałeś to.
- Uwielbiałem. - Wiem.
I to jak.
No raczej.
Czemu nie możesz dokończyć książki w domu?
Długo by mówić.
Tak?
Mam dużo czasu.
Tak?
Cholera.
Jednak nie mam.
Wybacz, praca.
- Opowiesz mi później? - Opowiem.
Dobranoc.
A w ogóle to rzucałem.
Piłkę.
Byłem rozgrywającym.
Boisko należało do mnie. Rządziłem na nim.
Dzwoniła Dina.
Random House chce podpisać ze mną umowę na dwie książki.
Gratuluję.
Nie rozumiesz. Żebym się zobowiązała,
muszą mi złożyć kosmiczną ofertę.
Nie freelancerskie grosze.
Prawdziwe pieniądze.
To dobra wiadomość.
Pogratulowałem ci.
Przepraszam.
Czujesz się zagrożony?
Serio?
Bo tak przyjąłeś wiadomość, że będę samodzielna finansowo.
Jezu.
Nie sądziłam, że jesteś typem,
któremu zagrozi mój sukces.
A ja, że należysz do kobiet,
które publicznie mnie upokorzą,
bo nie znam jebanego Dickensa.
Oboje się czegoś dowiadujemy.
Żartowałam.
- Rozbawiło cię to? - Żartowałam. To była zabawa.
Nie, zabawy są fajne.
Skąd wiesz, że to był Dickens?
Nie poznaję cię tutaj.
Masz po prostu zły dzień.
Rozumiem. Zdarza się.
Ale ja nie.
Wręcz przeciwnie.
I chcę, żeby tak zostało.
Więc wychodzę, dobra?
Znajdź mnie, kiedy ci przejdzie.
Dzień dobry, panie ozdobo.
Spierdalaj.
Przepraszam.
Przynieść ci coś?
Nie.
Jak się czujesz?
Lepiej?
Trochę.
Jebana kanapka.
Jaka kanapka?
Zjadłem w mieście.
Kiedy?
Wczoraj.
Niedługo ruszamy na nocną wycieczkę na pustynię.
Odpadam.
Ale spoko, jedź beze mnie.
A pustynia?
Nie dzisiaj.
A ty?
Już widziałam.
Raz wystarczy.
Cześć, młody.
Piwko?
Przyznaj, zacięłaś się.
Nieprawda.
Zawsze to po niej widać.
Nie zacięłam się.
Masz tytuł?
Bez tytułu nie wiesz, co piszesz.
Dać ci radę?
Wiesz, co zawsze radzę.
Co?
Seks albo zbrodnię.
Kiedy utkniesz w życiu
lub literaturze…
musisz zrobić coś nieodwracalnego.
Śmierć i seks.
Są nieodwracalne.
Ma ładny tyłek.
Twoja dziewczyna.
Stary, przyhamuj.
- To komplement. - Obleśny.
Wiesz, kiedy byliśmy w waszym wieku, prawie pobraliśmy się z Katie.
Co nas powstrzymało?
Ugo, nigdy mi przez myśl nie przeszło, żeby za ciebie wyjść.
Pewnie to.
Długo byliście razem?
Byliśmy jeszcze dziećmi.
To było przelotne uczucie.
Wciąż się w tobie durzy.
To alko- i seksoholik.
- Leci na wszystkich. - No tak.
No tak.
Wczoraj za mną szedłeś.
Nie.
Tak.
Widziałam cię w mieście.
Bo tam byłem. Ale cię nie śledziłem.
A co robiłeś?
Zakupy.
Jakie?
Zaszedłem na targ
po pomarańcze z wielkiej sterty.
Fajnie.
Nie. Wyglądał na pijanego,
chciałem się upewnić, że jesteś bezpieczna.
A jestem?
Śliczne.
- Dziękuję. Do widzenia. - Do widzenia.
Z kim tak piszesz?
Z ludźmi z pracy.
Moi szefowie to jednak chuje.
Czemu?
Nudy. Nie chcesz tego słuchać.
Chcę. Opowiedz.
Znalazłem w Zachodniej Wirginii działkę z pokładem węgla.
Szefostwo się zapaliło.
Podsunąłem im intratną ofertę.
Wszystko pięknie.
Ale?
Właściciel nie chce wyjechać.
To rodzinna posiadłość,
nie chce, żeby zgraja nowojorczyków przeryła mu górę.
Obiecałem, że może.
Szefostwo najpierw mówiło:
- „Spoko, nie ma sprawy”. - No.
Ale teraz czytam maile
i widzę, że chcą się wycofać.
Słabo.
No słabo.
Tak trudno postąpić właściwie?
Większość ludzi nie jest w stanie.
Byłam w dzieciństwie. Ty nie?
- Tak. - Nie cieszyłeś się?
A twoje SMS-y?
Oferty nieruchomości. Nienawidzę.
Tego, kto wymyślił nazwę „en suite bath”, powinno się powiesić.
Czemu oglądasz nieruchomości?
Gdzieś muszę mieszkać.
A dom na wsi?
Rozstaliśmy się.
Z domem czy z rzeźbiarzem?
Z obojgiem.
Ile byliście razem?
Czternaście lat.
Szmat czasu. Co się stało?
Zabawna historia.
Dostał raka.
I…
Raka, przezabawne.
Nic mu nie jest. Przeżyje.
No dobra.
Guza wykryto wcześnie, jest łatwo uleczalny.
Ale przez miesiąc była panika
i to wystarczyło, by doznał wielkiego objawienia.
Jakiego?
Że spędził czternaście lat z kimś, kto…
cytuję…
„Jest niezdolny do miłości”.
Chyba w to nie wierzysz.
Sama nie wiem.
Okazuje się, że jestem znośna, tylko kiedy nie piszę.
Czyli nigdy?
I to właśnie jest śmieszne.
No nie?
To jak, utknęłaś?
Nie tak bym to określiła.
A jak?
„Utknęłam”.
Mój ulubiony trener mawiał:
„Jeśli coś łatwo przychodzi, nie jest warte starania”.
Czy ja wiem?
Czasem dobre rzeczy przychodzą same.
Wygląda na to, że wrócili.
Dobranoc.
Tak?
Może to głupie…
ale jesteś bardzo znośna.
Dobranoc, Owen.
Owen, o co ci chodzi? Prawie się nie odzywasz.
Przecież odsypiałaś kaca.
Wkurza cię, że dobrze się bawię? Jezu.
Od przyjazdu jesteś zimny i…
To nie ja opowiadam pierdoły,
jaram co wieczór i wracam do pokoju nago.
To o tym rozmyślałeś,
zamiast pojechać na Saharę?
Zatrułem się.
Zawsze jest coś.
Zawsze znajdziesz powód, żeby popsuć mi radość.
Co ja ci niby popsułem?
Chociażby ten wyjazd.
Bzdura.
Rzeczy, które nagle zaczęły ci we mnie przeszkadzać,
nie są nowe.
To jestem ja. Zawsze taki byłem.
Kiedyś to lubiłaś.
Nigdy nie lubiłam.
Zawsze mi przeszkadzało,
że nie czytasz powieści i nie rusza cię sztuka.
Nie chciałam nic mówić, żeby nie było ci przykro.
Dzięki za troskę.
Słuchaj.
Literatura i sztuka
mnie określają.
A ciebie drażnią.
Nie wiem, co ty ze mną robisz.
Czasem chyba nie wiesz, czego chcesz. I tyle.
Masz rację.
Baw się dobrze. Nie będę ci przeszkadzał.
Super.
ŹLE SIĘ Z TYM CZUJĘ. DAŁEM MU SŁOWO.
LICZY SIĘ INTERES, A NIE UCZUCIA.
NIC MU NIE BĘDZIE. BĘDZIE BOGATY.
TY TEŻ.
UDANYCH WAKACJI.
ZAJMIEMY SIĘ RESZTĄ.
W porządku?
Suszy cię?
Na trzeźwo nie mogłem nic wymyślić, więc się upiłem.
A nad czym myślisz?
Nad tym…
jak powinienem żyć.
No tak.
- To luz. - No.
Widzę dwie możliwości.
Robić to, co zwykłem.
Czyli?
Nie odpuszczać, gdy jest ciężko.
No tak.
Jeśli coś łatwo przychodzi, nie jest warte zachodu.
Jasne.
Albo?
Uważaj.
Bo się zakocham, dzieciaku.
Jak mnie nazwałaś?
Dzieciakiem.
Owen. To nie był przytyk.
Dobrze wiedzieć.
Dzięki.
Owen.
Cholera.
Szukałam cię.
Kiedy się obudziłam,
a ciebie nie było…
pomyślałam, że wyjechałeś.
Że…
nie chcesz już być razem.
Wiem, że się oddaliliśmy.
Albo ja się oddaliłam.
Ale wiem też…
że byliśmy nieszczęśliwi.
Ty byłeś nieszczęśliwy.
Czy ja ci się podobam?
Nie zawsze.
Przecież ja tobie też nie.
Mam swoje wady. I ty też.
Może to wszystko…
Może to po prostu…
zwykłe perturbacje w związku.
Może powinniśmy wrócić do domu i spróbować od nowa.
RAFIH CHCIAŁBYM CIĘ ZNÓW UJRZEĆ W TYM STROJU
Kurwa.
Przepraszam za wczoraj.
Upiłem się i wygłupiłem.
- Prawda jest… - Słuchaj.
…taka, że jesteś najlepszym, co mnie tu spotkało.
Poza tym…
wyjeżdżam.
Powłóczyć się.
Gdzie?
Nie wiem.
Ale powinnaś pojechać ze mną.
Dziękuję.
Proszę.
To…
co my właściwie robimy?
Sam nie wiem.
Ale cieszę się, że z tobą.
Ja też.
Spójrz. Jest łóżko.
Fajnie.
Nie wierzyłem, że pojedziesz ze mną.
Nie?
Prawie nie zapytałem.
Czemu jednak spytałeś?
Bo mi się podobasz.
Dobrze się z tobą czuję.
Znów jestem sobą.
Dawno się tak nie czułem.
Ja też.
Dzień dobry.
Pracujesz?
Trochę.
Chyba przełamałam impas.
Tak?
Obudziłam się i…
wszystko mi się rozjaśniło.
Przez noc?
Tak.
Czasem tak bywa.
Wiesz? Odrywasz się…
i wszystko ci się układa w głowie.
Myślę, że rozstrzygające jest to,
co robisz przed snem.
Nie?
Jeszcze wczoraj tkwiłaś w impasie, a dziś…
Choć nie do końca z niego wyszłaś.
- Nie? - Nie.
Lepiej chodź, pomogę ci się wyrwać.
- O tak, oliwka. - Oliwka.
Uwielbiam je.
Dobre.
Chcesz dzisiaj pobyć sama?
Nie.
Nie krępuj się. Pójdę się przejść.
Popracujesz sobie.
Nie.
Na pewno?
Na pewno.
No dobra.
OWEN, JAK TAM?
PRZYKRO MI, DAVE.
NIE POZWOLĄ CI PROWADZIĆ FIRMY.
JAK DLA MNIE MOŻESZ ZERWAĆ UMOWĘ.
Wiesz, co dzisiaj zrobiłem?
Robiłeś to samo, co ja.
Tak i…
rzuciłem pracę.
Co?
Nie oficjalnie, ale przygotowałem grunt.
Poważna sprawa.
Tak.
Wiesz, co mnie natchnęło? Twoja praca.
Widać, że cię napędza.
Że kochasz to, co robisz.
Niezmiennie.
Nawet gdy mi nie idzie.
- Właśnie. - Kocham.
No właśnie.
A ja nie.
Nie chcę pracować w ten sposób.
Drapieżnie, po trupach do celu.
Nie chcę w tym uczestniczyć.
Nie chcę taki być.
Nie pójdę na takie ustępstwa.
To nie idź.
Bo to nie ty.
- Cieszę się. - To miłe.
Jak się czujesz?
- Jestem przerażony. - Co?
To od której z twoich książek powinienem zacząć?
Nie musisz.
Muszę.
Ludzie na całym świecie wiedzą o tobie więcej niż ja.
Wkurwia mnie to.
Pewne rzeczy wiesz tylko ty.
Na przykład?
Jaką miałam ksywkę.
A przypomnij jaką?
Nie powiem ci.
Nie wiem.
Może tu zamieszkam.
Wiesz?
Kupię mieszkanko,
będę łowić ryby.
Piękny plan.
Nie?
Mogę też?
O tak.
Pewnie. Chcesz?
- Bardzo. - Super.
No to mamy plan.
Mamy plan.
Wiesz, o czym dzisiaj myślałem?
O swing route.
A co to?
Podanie w futbolu.
Stosujesz je, kiedy kiepsko ci idzie mecz.
Kluczowe jest to, żeby zaufać intuicji i po nie sięgnąć.
Odzyskać nadzieję, gdy jest źle.
Do tego się sprowadza.
Rozumiem.
Kurde, torebka!
Moja książka!
Stój!
Kurwa.
Ja pierdolę.
Przykro mi.
O Boże.
Masz kopię?
Nie.
Przykro mi.
Proszę.
Nie…
Tu jesteś.
Udało ci się…
Niestety.
Szukałem wszędzie.
Trzymasz się?
Też chodziłam po mieście.
Przetrząsałam śmietniki
w nadziei, że wziął pieniądze i wyrzucił resztę.
Przepraszam, że byłam opryskliwa.
Niepotrzebnie.
Nie szkodzi. To przez nerwy.
Szkodzi. Przepraszam.
Więc chyba muszę
jechać do domu.
Którego nie mam,
ale coś znajdę.
Może od tego zacznę. Może tak trzeba zrobić.
Dobrze. Tak zróbmy.
- Polećmy jeszcze dziś. - Muszę polecieć sama.
Muszę to zrobić sama.
Wybacz.
Nie puszczę cię samej w tym stanie.
Musisz się uspokoić.
Spójrz na mnie. Jestem w rozsypce.
Muszę sama coś wymyślić.
Nie pomożesz mi, jeśli nie wiem, czego chcę.
- Zatrzymaj się. - Próbuję…
Muszę stąd wyjechać.
Wiem, że jest ci ciężko.
Wiem. Naprawdę mi przykro.
Ale jestem tu. Daj sobie pomóc.
Niby jak?
Właśnie straciłam dwa lata życia.
Co na to poradzisz?
Mam tylko to.
Nie mam hobby i ksywek.
Tylko pisanie.
Przepraszam.
To moja wina, nie twoja.
Boże, przecież
w podróży najważniejsze to pilnować torebki.
Nie? Gdzie ja miałam głowę?
A ja ciepnęłam ją za siebie i gapiłam się w ocean.
Jak głupia.
Wiem, że jesteś zdenerwowana…
i chcesz się stąd wydostać,
ale nie jedź w tym stanie.
Nie? To co mam zrobić? Zostać?
Poczekać, aż stracę coś jeszcze?
Wiesz, że nie o tym mówię.
Przyjechałam skończyć książkę.
I to należało zrobić.
Zjebałam.
Pozwoliłam sobie się rozproszyć.
Rozproszyć?
Rozproszyć.
Tak to właśnie traktujesz?
Przykro mi z powodu książki.
Ostatnie pytanie.
To pani ósma powieść.
Czy proces ich pisania zmienił się na przestrzeni lat?
Nie, wygląda mniej więcej podobnie.
Ale ta nauczyła mnie czegoś nowego.
Każda książka coś mi daje,
czegoś mnie uczy.
A ta czego panią nauczyła?
Z początku nie miałam na nią pomysłu.
Moje książki często wyrastają z wewnętrznego zamętu.
Z pytania, które nie daje mi spokoju.
Przy tej sporo myślałam o odruchu ucieczki
przy pierwszych trudnościach.
Wmawiamy sobie, że uciekamy przed zagrożeniem.
Ale to gówno prawda.
Może nie uciekamy przed zagrożeniem.
Tylko przed bezpieczeństwem.
Może to ono nas tak przeraża.
Że ktoś nas widzi.
Zna.
Kocha.
Ale może tylko ja tak mam.
Idealna puenta.
Bardzo dziękuję za rozmowę.
Dziękuję.
- Dzięki. - Proszę.
Co u ciebie?
Dobrze. A u ciebie?
Dobrze.
Mieszkasz w okolicy?
Nie. Patricia…
Ja ją tu zaciągnęłam.
Oblewamy jej ostatnią książkę.
- No tak. - Jest genialna.
Czekałem, żeby ci powiedzieć…
Pozwólcie…
Nie, muszę lecieć. Chciałem się tylko przywitać.
Miło było cię zobaczyć.
Chcę znać wszystkie szczegóły. Od początku do końca.
Wszyscy chcemy.
Jesteś.
- Wszystko gra? - Tak.
Chodźmy, bo nas ominie początek.
Owen?
Owen.
Poczekajcie.
Rozumiem, jeśli nie chcesz gadać.
Nie, spoko.
Zastanawiałam się, jak z tobą…
się skontaktować.
Żeby przeprosić.
Za to, jak wyjechałam.
Sto razy brałam telefon, ale nie umiałam zadzwonić.
Ze wstydu.
Byłam strasznie głupia. Choć to żadne usprawiedliwienie.
Ale taka jest prawda.
Po powrocie nie mogłam się pozbierać.
Chodziłam jak zombie,
szukając mieszkania z pośrednikiem.
W sensie szukałam z pośrednikiem, nie, żeby z nim mieszkać.
Ale…
Rozumiem.
Próbuję powiedzieć…
że tęskniłam.
Cały czas.
Po to właśnie się pisze.
By zatrzymać coś, co się straciło.
Więc pisałam.
Aż napisałam książkę,
The Swing Route.
- The Swing Route? - Tak.
The Swing Route.
O szukaniu nadziei, gdy jest źle.
Powiedziałeś tak kiedyś.
Wiem, pamiętam.
Naprawdę?
Tak.
Wszystko.
- Owen, idziesz czy nie? - Chwila.
Więc…
Musisz iść.
Chciałam ci tylko powiedzieć…
że nie byłeś rozpraszaczem. Byłeś najważniejszy.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła