Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PÓŁWYSEP SYNAJ – 1 ROK N.E.
Wybrano mnie, żebym przyniosła światu dar.
Największy dar w jego dziejach.
Myślicie, że znacie moją historię.
Wierzcie mi.
Nie znacie jej.
MARYJA
PUSTYNIA JUDZKA – 18 ROK P.N.E.
Mój ojciec, Joachim, udał się na pustynię,
żeby przez 40 dni pościć i pokutować,
bo wierzył, że Bóg za karę odmawiał mu dziecka.
Moja matka, Anna, żarliwie modliła się o dziecko.
Czym cię uraziłem, Panie mój?
Pragnę tylko dziecka.
Słyszy cię.
Kim jesteś? Skąd się tu wziąłeś?
Jestem Gabriel.
Bóg obdaruje cię córką.
Córką?
Zaczekaj.
Córką?
Tak.
Obdaruje cię córką.
Niepodobną do innych.
Która wypełni proroctwo Izajasza.
A w zamian...
Tak? Słucham.
Obietnica.
Kiedy wrócę, musisz oddać ją Bogu na służbę.
Zamieszka w Jego świątyni.
Joachimie!
Nasze modły zostały wysłuchane.
MIEJSCE NARODZIN MARII – NAZARET 9 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
JERUZALEM – JUDA HERODA – 17 P.N.E.
Na władcę Judei Rzymianie wyznaczyli Heroda.
Jego despotyczne rządy wywołały powstanie Judejczyków.
Nie przypuszczałam, że nasze światy się zderzą.
Ludu mój...
mieszkańcy Jeruzalem,
planuję odbudować i powiększyć Drugą Świątynię,
żeby osiągnęła niewyobrażalną wcześniej świetność.
Przyjmę kłopoty i boleści, które na mnie spadną,
i potraktuję je jako zapłatę za wielkość.
Cierpienie, które zadała mi ręka wieczności.
Dzięki tej świątyni
w pełni powrócę do Boga.
Oto Jego szczodry dar,
Jego święte królestwo Judei.
Wasz król.
Ja, Herod, król wszystkich Żydów.
Nie możemy znosić już tej niesprawiedliwości.
Słuchajcie mnie! Czas podjąć działanie!
Ta świątynia to pomnik próżności Heroda i jego dążenia do aprobaty Rzymu.
Choć twierdzi, że czci Boga, jest tylko marionetką cesarza.
Przelał żydowską krew, żeby zdobyć tron.
Nie jest nawet Żydem.
Jak w ogóle można przywrócić judaizm pod bezprawnymi rządami Heroda?
Musimy słuchać arcykapłana Arystobula.
To on poprowadzi nas do Boga.
SYNAGOGA ARYSTOBULA – PRZEDMIEŚCIA JERUZALEM
To trudne czasy dla nas wszystkich.
W obliczu przeciwności
Boża opatrzność posłuży donioślejszemu celowi.
Arystobulu, musisz się ukryć.
Wspiera mnie nasz lud, siostro.
Zapewniam, że jesteśmy silni.
Nie.
Sytuacja się zmieniła.
Proszę!
Mój wróbelku.
Moja miłości.
Dziękuję.
Jesteś stroskana.
Co cię trapi, królowo?
Nie pamiętasz, kim jestem.
Pamiętam, kim jesteś.
Pomogłaś mi zbudować wiele chlub tego królestwa.
Dałaś mi wiele pięknych hasmonejskich dzieci.
Zawsze będę cię kochał, Mariamne.
Wypijmy
za nasze długie,
pełne utrapień małżeństwo.
Módl się.
Rozgłoś wieści.
Tak.
Rozprawiliśmy się z twoim bratem.
Jesteś
potworem.
Tak.
Kiedyś to szaleństwo się skończy...
- Tak. - ...i przywrócimy tron Dawida.
Cicho bądź, kochana.
Mariamne.
Mój wróbelku.
Bądź silna...
Mario.
Nie obtłucz ich, Malachiaszu.
Oczywiście.
Każda oliwka to pocałunek Boga.
Nie zapominaj o tym.
- Maria! - Maria!
Gdzie tym razem się podziewa?
Maria!
Chodź tutaj!
Nie odlatuj!
- Maria! - Maria!
- Gdzie jesteś?
Przyprowadziłam ci kolegę!
Noam!
Noam chce się pobawić, póki tatowie rozmawiają.
Chodź. Coś ci pokażę.
Niedługo obiad!
Szybko, Noam!
Słyszysz mnie, Mario?
Szybko, Noam! Jesteś za wolny.
To ty jesteś za szybka. Czekaj!
Chodź. Nazbierajmy fig.
Mama będzie zaskoczona.
Mario?
Pośpiesz się! Figi nie nazbierają się same.
Nie możemy po prostu iść?
Panie.
Tak?
Słyszałem wiele głosów niezadowolenia.
Od faryzeuszy.
- Tak? - Z zamożnych zboczy wzgórz.
Głosy niezadowolenia?
Tak jest.
Z czego, Marcellusie?
Oczekują zbrojnej odpowiedzi
na inwazje i nabatejskich najeźdźców.
Pojawiły się też pewne plotki.
O zbawicielu.
Zbawicielu?
Kto o nim mówi?
Salome?
To ty, bracie, jesteś królem Żydów.
Prawdziwym zbawicielem.
Tylko to się liczy.
Kto mówi o zbawicielu?
Mój mąż. I inni też.
Twój mąż, Kostobar?
Tak.
Mam go oszczędzić? Puścić wolno? A może...
Powiedz mi, Salome.
Mam ukamieniować go na targowisku?
Jak sądzisz?
Widok jego głowy na włóczni na pewno uspokoi ludzi.
Powiedz, czy mocno przeżyłabyś
utratę męża albo ukochanego?
Twoje rządy zawsze stoją ponad miłością.
Dobrze.
Mama na nas czeka.
- Ścigajmy się! - Co? Wracaj!
Nie!
Mario, umyj się przed kolacją!
Gdzie się tak ubrudziłaś?
Jest bardzo szybka.
O co chodzi?
Widziałam mężczyznę w błękicie.
Tato?
Twoje narodziny były cudem.
Były darem.
Dla mamy i dla mnie.
Ale w zamian złożyłem obietnicę.
I trzeba jej dotrzymać.
JERUZALEM – DRUGA ŚWIĄTYNIA – 6 ROK P.N.E.
Co ona tu robi?
- Wracajmy do domu. - Nie.
Przepuśćcie tę dziewczynkę.
To ty.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
Idź.
Jestem Anna.
Dziecko!
Podejdź bliżej, proszę.
Po co tu przyszłaś?
Przyszłam spełnić obietnicę.
Anno,
czy to prawda?
Czy w końcu pojawiło się naczynie obietnicy?
El Szaddaj wita cię z otwartymi ramionami w twoim nowym domu, dziecko.
Bądź ufna.
Bóg wszystko w swoim czasie wyjawi.
Mario, gdzie ty się podziewasz?
Już idę.
Spóźniłaś się na modlitwę. Wchodź.
Przepraszam.
Mario, gdzie byłaś?
Szorowałam podłogi i polerowałam naczynia.
Znowu próżnowałaś w ogrodzie.
Prawda?
Nie, nie próżnowałam.
Przed popołudniową modlitwą.
Kwiaty nie zasadzą się same.
Pismo zaleca służbę Bogu poprzez pracę.
Znajcie swoje miejsce.
Następnym razem służ Mu szybciej.
Błagam was. Proszę.
Będziesz to jeść?
Co? Nie, najadłam się. A co?
Mogę to wziąć?
Co ty robisz?
Mario!
Pomóż mi!
Dobry wieczór, panno.
Nie zauważyłam cię.
Widzę, że ciężko pracujesz.
Mam dużo zajęć.
Brak mi czasu na pogaduszki...
Zostawiasz go sobie trochę na przyjemności?
Znajduję przyjemność w tajemnicach Boga.
A ty nie?
Tak.
W świątyni nastały trudne czasy.
Nie sądzisz?
Mario?
Znasz moje imię?
Chciałbym poznać cię bliżej.
- Przepraszam, muszę... - Nie, zostań.
Zostań!
Wiele o tobie słyszałem.
Wszyscy kapłani
o tobie mówią.
Nie rób tak, proszę.
Opowiedz mi o swoim oddaniu królowi Żydów.
Cesarskiemu namiestnikowi, królowi Herodowi.
Tu jest tylko jeden władca.
Jestem oddana Bogu.
Czyli jesteś zelotką.
Zdrajczynią w świątyni króla.
Jestem służką.
To świątynia Boga.
Za służbę królowi otrzymać można wspaniałe nagrody, Mario.
Materialne nagrody.
Znam swoją nagrodę.
- Muszę iść. - Zostaniesz.
Lucyferze!
Puść ją, bracie.
Gabrielu, odejdź stąd.
Już.
Zróbcie przejście dla króla Heroda Wielkiego!
Z drogi!
Odsunąć się!
Ludu Judei!
Mieszkańcy Jeruzalem!
Chcę złożyć dziś hołd naszemu wspaniałemu cesarzowi,
Oktawianowi Augustowi.
Chwała ci, wszechmocny cesarzu.
- Chwała! - Chwała ci!
- Chwała! - Chwała!
Dobrze.
Marcellusie.
Panie.
Nasz arcykapłan, Bawa ben Buta. Wszyscy musimy znać swoje miejsce.
Może umieścimy orła gdzie indziej.
Gdzie indziej?
Panie, to dom naszego Boga.
To dom Boga?
Czy to Bóg dał ci to wszystko? Tę mitrę?
Czy to Bóg dał ci tę świątynię, którą odbudowałem i powiększyłem?
Dał ci to, Bawo ben Buto?
Panie.
Nie panie! Nie.
Jestem tylko kolczastym jeżozwierzem,
który będzie bronił swojego, kiedy poczuje się zagrożony.
Jeżozwierzem, panie?
Nie rozumiem.
Powiedz mi,
pragniesz mieć własną koronę?
Nie pragnę żadnej korony, panie.
Uklęknij.
Przepraszam, panie.
Uklęknij przed swoim królem.
Dobrze.
Poczujesz teraz ukłucia wzgardzonej władzy i zwierzchnictwa,
bo to ty podsycałeś intryganckie szepty, prawda?
Ty uprawomocniłeś plotki o nielojalności i nieposłuszeństwie w świątyni, prawda?
Nie będą już w niej kwitnąć, Bawo ben Buto!
Powiem jasno.
Żebyście zrozumieli!
To ja, wasz król Herod Wielki,
jestem waszym królem.
Przestań.
Mario, odwróć się.
Dziecko.
Panie?
Wizje przybierają różne formy.
Serce też widzi.
Musisz nadal prowadzić wiernych.
Zagroziłaś królowi.
Dlaczego?
Nie zagroziłam!
Co mu właśnie zrobiłaś?
Nic. Służę tylko w świątyni.
Coś mi mówi, że nie jest to pełna prawda.
Jakie masz moce?
- Żadnych! - Co mu zrobiłaś?
Kapitanie! Nie masz czego tu szukać.
Prorokini,
ta dziewczyna zagroziła królowi.
Ależ skąd.
Proszę ją puścić.
Natychmiast.
Powstrzymam cię, kimkolwiek jesteś.
Nic królowi nie mówiłam, przyrzekam.
Twoja moc wykracza znacznie poza słowa, dziecko.
Uczysz się.
Buntownicy zbierają się jutro, by protestować przeciw rzymskim podatkom.
- Chodźmy. - Nie!
- Zmiażdżą nas. - Dlatego musimy iść.
Czas powstać, zanim nas wykończą.
Powstać? Żeby wyrżnęli nas jak bydło?
Jesteś nim, jeśli tak myślisz.
Przynieście więcej.
Herod rządzi dzięki strachowi.
Nie jest naszym królem. To bezbożnik. Bardziej Rzymianin niż Żyd. Tego chcesz?
Chcę być bardziej żywy niż martwy. Józef, a ty jak myślisz?
Myślę, że marnujecie czas.
Czyli nie wierzysz w sprawę?
Jaką sprawę?
Wierzę w to, co widzę na własne oczy.
Odsuń się!
Idź dalej.
Co?
Lepiej polować za zakrętem.
Hej! Złapię to!
Czekaj!
Hej, złapię ci to!
Mogę ci pomóc!
Hej! Zaczekaj!
Kim jesteś?
Zaczekaj! Nie odchodź!
Proszę, nie odchodź!
Powiedz, jak masz na imię!
Jak masz na imię?
Jestem córką Joachima z Nazaretu.
A ty jesteś... szalony.
Nie mamy prawa żyć jako wolni ludzie,
zbierać naszych oliwek, żywić naszych rodzin?
Czcić Boga bez strachu?
Twoi pracownicy mówią o proteście i zelotyzmie.
To nic. To dobrzy ludzie.
Mówią o buncie. Nie możesz na to pozwolić. To zdrada.
Mają dobre intencje.
Co to znaczy?
Reżim jest zepsuty i bezbożny. Wiesz to tak jak ja.
Jeśli ich nie powstrzymasz, ty też dopuścisz się zdrady.
Przesadzasz.
Narażasz dobrobyt własnej rodziny i jej bezpieczeństwo.
Mogę cię o coś spytać?
Chodzi o jakiegoś chłopca?
Co? Nie.
Nie jestem pewna.
Jesteś tu od dawna, prawda?
Nie opuściłam świątyni od 47 lat.
To długo?
Dość długo.
Nie wiem, jak cię o to spytać.
Czy takie życie nie jest nudne?
Nudne?
Ciągłe przebywanie twarzą w twarz z Bogiem.
Rezygnacja z wąskich horyzontów korzyści własnej
na rzecz szerokich horyzontów korzyści,
które odkrywa przede mną Bóg?
Gdzie znajdziesz takie szczęście, dziecko?
No tak.
Ale czy nie uczynię więcej dobra poza świątynią?
To znaczy...
Jak mogę zrobić coś ważnego, wciąż tu siedząc?
Mówiłam, że chodzi o chłopca.
Nie chodzi.
Zawsze tak jest.
Jestem oblubienicą Pana.
Wątpisz w moją wierność?
Nie.
A ty?
Co to znaczy?
Żebyś zeszła i pomogła mi w kuchni.
Dzień dobry.
Mogę prosić o rękę waszej córki?
Jej rękę? Co?
Tak. W małżeństwie. Mogę o nią prosić?
Kim jesteś? Skąd znasz Marię?
Maria. Więc tak ma na imię?
Nie znasz go?
Teraz znam, proszę pana.
Mogę prosić o jej rękę?
- Ma w sobie ducha... - Kto to?
Nie mam pojęcia.
Młody człowieku.
- Maria jest poślubiona Bogu. - Tak. Rozumiem.
Ale zapewniam cię, panie, że tak powinno być.
Młoda miłość.
Ale nie. Jest już zajęta.
- Chwila! - Jak możesz?
- Jak możesz za nią decydować? - Jak?
Jestem jej ojcem. Tak postanowiliśmy.
- To jakiś obcy. - Nie my. Ty postanowiłeś.
O co ci chodzi?
Przepraszam, że przeszkadzam. Wysłuchajcie mnie, proszę.
Nigdy w życiu niczego takiego nie doświadczyłem.
Kiedy zobaczyłem waszą córkę, coś się we mnie zmieniło.
Polowałem przy rzece.
Zobaczyłem
piękną
i łagodną istotę,
która tańczyła na wietrze.
I zrozumiałem...
że jest moją żoną.
Nigdy by do tego nie doszło, gdyby ten dziwak w błękicie
- mnie nie pokierował. - Błękicie?
Tak.
Mama?
- Z tatą wszystko dobrze? - Tak.
Postarzał się.
Mario...
przyrzekliśmy cię z ojcem młodemu człowiekowi.
Nie rozumiem.
Postanowiliśmy wydać cię za mąż.
Co?
Oddaliście mnie jak jakiegoś wierzchowca?
- To nie tak. - Właśnie że tak.
Jak mogłaś na to pozwolić?
To dobry pomysł.
- Co? - Na imię ma Józef.
Jest rozsądny i bardzo przystojny.
Mamo, ja służę Bogu.
Mario...
anioł znów się objawił.
Ten chłopiec jest ci przeznaczony.
Ty jesteś Józef?
Zazwyczaj.
Panie...
Tonący w rzece głupiec.
...te dwie młode osoby przed Tobą...
To ja.
...w tej ceremonii zaręczyn
przyrzekają sobie wzajemnie zawarcie małżeństwa
oraz służbę Tobie, w miłości
i szacunku.
To na pewno dobry pomysł?
Józefie?
Niech Bóg wam błogosławi i was chroni.
- No... - Niech Bóg was opromienia...
- ...w sumie tak. - ...i daje wam ukojenie.
I co myślisz?
Jest bardzo przystojny, mamo.
Do zobaczenia.
Nie rozumiem.
Teraz Twoją wolą jest, żebym poślubiła obcego. Dlaczego?
Mówisz o tym tylko innym.
Mnie nie masz nic do powiedzenia.
Kto tam jest?
Czego chcesz?
Nie bój się, Mario.
Zyskałaś przychylność Boga.
Co to znaczy?
Zostaniesz matką. Powijesz syna.
Będzie panować nad domem Dawida.
Ale to niemożliwe.
Nie mogę mieć dziecka.
Wszystko jest możliwe...
dzięki Bogu.
Nazwiesz go
Jezus.
I pozna go cały świat, Mario.
Ponieważ jesteś
błogosławioną między niewiastami.
Niech to będę ja.
To bardzo dziwne.
Przynoszę im wodę, ale jej nie piją.
Albo nie chcą jej pić.
Wystrzegaj się tyranii dobra ogółu.
Marcellusie?
Tak, panie?
Wystrzegaj się tyranii dobra ogółu.
To wąż, który cię pożre.
Ale nałożę na nich podatek, tak.
Zarządzę spis ludności i nałożę podatek za ich niewdzięczność.
Wtedy zobaczą, jaka nagroda czeka niegodziwych.
A ja zobaczę... ich cierpienie,
jako moich dzieci przede mną.
Idź, Marcellusie. Zrób to.
Tak, panie.
Mówiłaś komuś o tym?
Kto by uwierzył?
Ja ci wierzę.
Ale mądrze postępujesz, trzymając to na razie w tajemnicy.
Nie wszyscy w świątyni mają taką wiarę.
Mario!
Jest brzemienna.
Czy to prawda?
Mogę wyjaśnić.
Czy to prawda?
- Nie zrobiłam nic złego. - Złamałaś śluby!
Nie!
Okryła się hańbą.
Nie możesz tu zostać, Mario.
Ale...
Proszę. Nie możecie tego robić.
Stało się.
Wrócisz tutaj.
Wyrzucili mnie ze świątyni.
Co takiego?
Dlaczego?
Bo jestem brzemienna.
Mario...
Nie zrobiłam nic złego, przyrzekam.
Ale jak to możliwe?
Anioł w błękitnej szacie...
Anioł?
Przyszedł do ciebie?
Tak. Myślałam, że to był sen.
Jesteś naczyniem obietnicy.
To prawda.
Jak to? Dopiero się zaręczyłam.
- Nie mogę mieć dziecka. - Jesteś silniejsza, niż myślisz.
Zostałaś wybrana do wielkości,
a wielkość nigdy nie przychodzi łatwo.
Przetrwamy to.
Jako rodzina.
Czyli powiemy tacie?
Nie. Nie mów mu.
- Stawię mu czoła. - Ludzie będą gadać.
Jeśli cię tu znajdą, mogą cię ukamieniować.
Pojedziesz do ciotki Elżbiety w En Kerem.
Jest w siódmym miesiącu ciąży,
w starszym wieku, tak jak ja kiedyś.
Kolejny cud wiary.
Tam będziesz bezpieczna.
Nie chcę znów wyjeżdżać. Proszę.
Wiem, Mario.
Ale musisz już jechać. Musisz.
EN KEREM – DOM ELŻBIETY I ZACHARIASZA
To cudowna niespodzianka.
Przyjechałaś tu aż ze świątyni, żeby nas odwiedzić?
Najpierw byłam w domu. Mama mnie tu wysłała.
Nie chcę być ciężarem.
Dziecko w moim łonie skacze na dźwięk twojego głosu.
Mario...
czy ty też jesteś brzemienna?
Tak.
Jesteś objawieniem.
Jesteś błogosławioną między niewiastami.
To dziecko jest błogosławione.
Moja kochana.
Zostań tyle, ile potrzebujesz.
Dziękuję.
Czemu nie byłaś wdzięczna?
Za cuda, które stworzyliśmy, za dzieci, które wychowaliśmy, za...
naszą miłość?
Czemu to było za mało?
A ty?
Jak stałeś się tą mroczną kreaturą?
Nie jesteś dobrze urodzony.
Nie tak jak ona, nie jak...
Mariamne.
Ale próbowałeś poprawić i ulepszyć siebie
oraz pospólstwo, którym rządzisz.
Dążyłeś do piękna, i tak...
stworzyłeś piękne rzeczy.
Ale to twoja rodzina, Mariamne, nie moja, mnie upokorzyła.
Mogę go potrzymać?
Tak.
Witaj, Janie.
Łatwo ci to przychodzi.
Ale czy jestem gotowa?
Znalazłaś tutaj spokój, prawda?
Tak.
Musisz zmierzyć się z tym przy wsparciu rodziny.
Bardziej niż kiedykolwiek
potrzebujesz ich przy swoim boku.
Ojciec.
Stawisz mu czoła.
Elżbieto!
Ten głos.
Tu jesteś.
- Musimy jechać na targowisko. - Tak.
Ja też myślałam, że nie jestem gotowa.
Zaufaj sile, którą masz w sobie.
O czym oni rozmawiają?
Ty głupcze. Rozmawiają o tobie.
Nie wiesz?
Twoja kobieta.
Jest brzemienna.
Wszyscy w mieście już wiedzą. Wieści się rozniosły!
Cofnij te słowa.
Nie mogę ich cofnąć.
Już po wszystkim. Ziarno zostało zasiane.
Zabij ją.
- Hej! - Cofnij to!
Wiesz, co mówią o tobie ludzie?
Co mówią o nas?
Ale to nieprawda. Oni nie znają prawdy.
To powiedz mi prawdę.
Byłaś z mężczyzną.
Nie! Nigdy.
Jak to możliwe?
Mówiłam ci. To był duch.
Przestań!
To dziecko będzie wyrzutkiem.
Nie wierzysz mi?
Modliłeś się daremnie o otuchę?
Czy się modliłem?
Modliłem się co noc, odkąd twoja matka cię przede mną ukryła.
A teraz...
stoisz przede mną.
Nosisz w łonie dziecko.
Jak mogłaś to zrobić?
Ojcze, musisz mnie wysłuchać.
Mogą cię za to zgładzić.
Tak stanowi prawo.
Proszę.
Ojcze, to nadal ja, Maria.
Proszę, popatrz na mnie.
Potrzebuję cię.
Zostańcie tutaj.
Wpuśćcie mnie!
Otwórzcie!
Gdzie ona jest?
- Nie tutaj. - To gdzie?
Jeszcze nie dotarła. Nie wiem, gdzie jest.
Więc ją znajdę.
Co się stało?
To był Józef. Jest wściekły.
- Musi się uspokoić. - Idę do niego.
Zaczekaj.
Bądź ostrożna.
Józef.
Nierządnica ze świątyni.
Szukaliśmy cię.
Nie!
Nosi w łonie skażone ziarno!
Maria! Przestańcie!
Oszaleliście, ludzie?
Józefie, patrz na nią!
Jest zniewagą dla naszych praw.
Ukamieniujcie ją. Wymierzcie karę boską.
Józefie, okryła cię hańbą.
Ośmieszyła cię.
Ukamieniujcie tę nierządnicę!
Do tyłu!
Chodź ze mną!
Zostawcie nas!
Możesz mi nie wierzyć...
ale zostałam wybrana.
Nie wiem czemu.
Naprawdę.
Wszyscy ci ludzie...
mogą mnie wyzywać.
Ale sprowadzę to dziecko na świat z miłością i szacunkiem.
Próbowałem cię znaleźć.
Nie obchodzi mnie, co mówią.
Ale wiem jedno.
Będę kochać to dziecko najlepiej, jak umiem.
I jeśli mogę,
ciebie również.
Amen.
Proszę.
Niech te więzy się zacieśnią.
Niech ci dwoje złączą się w Bogu.
Radujmy się z ich uświęconego związku.
Radujmy się!
Proszę.
- Chodź. - Mario.
- Tańczcie! - Państwo młodzi!
Nierządnica.
Byli tutaj.
Zeloci włamali się do domu, szukając Marii.
Wrócą tu.
- Idź po konie. - Tak jest.
Nie możemy zostać.
Herod nie jest prawdziwym królem Izraela!
Rzymianie!
Zostawcie naszego Boga!
Przywrócimy dom Dawida!
Wyniesiemy Mesjasza!
Panie dowódco! Mogę pomóc.
Co ty tu robisz?
Proszę tutaj.
Znam kogoś, kto ukrywa w swoim gaju zelotów.
Jego imię?
Ojcze, nie rób tego.
- Chodźmy. - Cicho, Noam.
Jego imię to Joachim.
Mieszka na najwyższym wzgórzu Jeruzalem, na północ od Wzgórza Świątynnego.
Niech żyje król Herod Wielki.
Te wzgórza zamieszkują nomadzi. Musimy być czujni.
Gdzie jest Joachim?
Jego córka wyszła za mąż.
Wciąż świętuje.
Tak jest.
Jego córka? Opowiedz mi o niej.
Niewiele wiem.
Od lat tu nie mieszka.
Ma na imię Maria.
Tak.
To wyjątkowa dziewczyna,
prawda?
Jaką posiada moc?
Ponoć nosi w łonie prawdziwego króla Żydów.
Na całym świecie
wierzący szukają na niebie znaku jego narodzin.
Znaku?
Jaki to znak?
Gwiazda.
Wędrująca gwiazda...
która świeci wyżej i jaśniej niż wszystkie inne.
Tak spokojnie we mnie śpisz.
Zawsze będę cię chronić.
Zawsze.
Dziękuję, Józefie.
Nie śpisz.
Coś jest nie tak?
Nie.
Po prostu tego nie rozumiem.
Dlaczego ja?
Bo to ty byłeś w rzece.
Hej!
- Zostań tu. - Dokąd idziesz?
Nie!
Nie.
Przepraszam.
Żołnierze zbierają rzymskie podatki.
Nie mogą nas zatrzymać.
Musisz odwrócić ich uwagę.
Przejść i zapłacić podatek.
My pojedziemy do Betlejem.
Stamtąd jest moja rodzina.
Nikogo nie zdziwi nasz przyjazd.
Przyjadę.
Znajdę was na miejscu.
Dobrze.
Herodzie Wielki.
Tak?
Mój król, Baltazar, jest w drodze
z królem Melchiorem i królem Kacprem.
Szukają tu wschodzącej gwiazdy.
Doprowadzi ich do dziecka, które zostanie królem Żydów.
Nie rozumiem. Myślałem, że to ja nim jestem.
Nie przyszedłeś oddać mi hołdu?
Herodzie Wielki,
proroctwa mówią o nadejściu Mesjasza.
Czyli w to wierzysz. W gwiazdę i zbawiciela, tak?
Zgadza się.
I wierzysz w pył rozwiewany wiatrem marzeń
nad wodami księżyca?
I teraz szukasz na nieboskłonie gwiazdy i zbawiciela.
Tak?
Widzisz, ja tworzę rzeczy. Prawdziwe.
Piękne rzeczy, jak twierdzą inni,
z żelaza, brązu i złota, fortece, świątynie, teatry i miasta.
Nazywają mnie królem rzeczy.
Pytam więc, na co nam Mesjasz.
To przez spis ludności?
Dzieje się coś innego.
Mam tu świeży chleb.
- Weźcie. To z rana. - Nie, dziękuję.
Świeży chleb dla was.
Hej, co się dzieje?
Nic ci nie jest.
Musisz tylko odpocząć.
Dobrze.
Już niedaleko.
Patrz na mnie.
Nic ci nie jest.
Tutaj.
Popilnujesz jej, pani?
Zaraz wrócę.
Proszę. Dziękuję.
Znajdę nam jakieś miejsce.
Idź.
Możemy prosić o pokój? Moja żona jest w ciąży i...
- Nie. - Ale...
Dzień dobry, przyjacielu. Moja żona rodzi.
Czy możemy dostać pokój?
Nie ma miejsc.
Mogę dostać tu pokój?
- Idź sobie. - Proszę...
- Tutaj nie. - Dlaczego?
Proszę. Jesteśmy zmęczeni.
- To kobieta. - Nie mój problem.
Nie mamy miejsc.
Wiem, ale możesz mi, pani, powiedzieć, co robią tu ci wszyscy ludzie?
W Betlejem urodzi się dziecko.
Jakie dziecko?
Mesjasz.
Moja droga,
nic ci nie jest?
Masz może wodę, pani?
Tak, oczywiście.
Proszę. Napij się.
Dziękuję.
Poczujesz się lepiej.
Pij. Mój kubek jest pełny.
Co za Bóg
naraziłby na to wszystko takie kochane dziecię?
Tyle trudności.
Rozkoszuje się twoim cierpieniem. Wiem.
Wiem, że to czujesz.
Pozwól mi ulżyć ci w bólu.
Koniec śmierci.
Koniec poświęceń.
Wszystko może być łatwe.
Chodź ze mną, Mario.
Uwolnij się od tego bólu.
Demon!
Jestem tutaj.
Wszystko będzie dobrze.
Chodź.
Gdzie jesteśmy?
Józef znalazł schronienie.
Już czas.
Chodź.
Pomogę ci.
Patrz na mnie!
Tak.
Oddychaj!
Elżbieto! Trzymaj jej głowę!
Mario, patrz na mnie!
Zostań.
Już prawie.
Oddychaj.
Nic ci nie będzie.
Wybrałam ciebie, tak jak ty mnie.
W Betlejem urodziło się dziecko.
Sam widziałem światło.
Kozy przestały beczeć, a bydło się paść.
Nigdy wcześniej nie panował taki spokój.
Marcellusie?
Panie.
Kim jest ten nędzarz? Co on tu robi?
To tylko zwykły pasterz, panie.
Rozumiem.
A ten...
niebiański chłopiec?
Jest prawdziwy? Urodził się?
Czy się urodził?
Tak, panie. Urodził się.
Słyszałem o pielgrzymach, wyznawcach...
Wyznawcach?
Tak, panie.
Przyjeżdżają do Betlejem, żeby...
zobaczyć miejsce narodzin.
Betlejem.
Pasterzu.
Tak, panie.
Podejdź.
Tutaj.
Podejdź!
Możesz odejść.
Tak, panie.
Marcellusie.
Podejdź.
Zabij każdego noworodka płci męskiej w Betlejem.
Ale liczy się tylko jeden.
Zasiecz każdego noworodka płci męskiej w Betlejem.
Kiedy to zrobisz, powiadom mnie.
Jedź już do Betlejem.
Marcellusie.
Tak, panie?
Kiedy znajdziesz to dziecko, tego... zbawiciela,
przynieś mi go...
żywego.
Tak, panie.
Idziemy.
Nie musiałeś tego robić.
Czego?
Zostawać.
Nie musiałeś.
Ależ musiałem.
To moja rodzina.
Chodź tutaj.
Co?
Chodź. Poznaj swojego syna.
Jak go nazwiemy?
Jezus.
Ma na imię Jezus.
Witaj, Jezusie.
Ludzie króla!
Są w wiosce. Szukają waszego syna.
Musimy uciekać.
Rozproszcie się!
Sprawdźcie każdą drogę i dom!
Jedźcie po tych śladach!
Bez jedzenia nie dotrzemy do Egiptu.
Musimy odpocząć.
Poszukajmy schronienia tam.
Dzień dobry!
- Dzień dobry. - Tak?
Potrzebujemy jedzenia i schronienia.
- Dużo nie mamy, ale wejdźcie. - Pomogę.
Tam!
Gdzie jest dziecko?
Jakie? Nie mamy żadnego dziecka.
Następny cios przeszyje jej serce.
Gdzie jest dziecko?
Mów.
Ratujcie dziecko!
Szybko!
Nie!
Józefie!
- Daj mi dziecko. - Uważaj.
Włóż go tam.
Dasz radę. Zrzuć go.
- Ostrożnie! Złap go! - Powoli.
Mam go.
Musisz skoczyć. Nic ci się nie stanie.
Dasz radę. Skacz!
Wszystko dobrze?
Weź go.
Ja wezmę wóz, a ty idź po konia.
Wsiadaj!
Zatrzymaj się!
Co się dzieje?
Musimy zabrać go do świątyni.
Droga do Jeruzalem roi się od żołnierzy.
Ścigają nas.
Jesteśmy błogosławieni.
Czy jesteś odnowicielem
wielkiego tronu Dawida?
Powiedz mi.
Jesteś Mesjaszem?
Panie.
Wasza Wysokość.
Co?
To nie jest syn Marii z Nazaretu.
To nie jest Mesjasz?
Zabiliśmy wszystkich chłopców
poza noworodkami, które są tu teraz.
Ale gdzie jest ten Mesjasz?
Gdzie?
Powiedzcie mi, który z nich jest Mesjaszem.
Żaden, panie.
Tamtego dziecka wciąż tu nie ma.
A gdzie jest?
Nie wiemy.
Nie wiecie?
Nie?
Gdzie on jest?
Mówcie!
Który z nich jest Mesjaszem?
Jestem królem. Powiedzcie mi!
Który jest Mesjaszem?
Ty! Który jest Mesjaszem? Mów!
Gdzie?
Jestem waszym królem!
Herodzie, twoja dusza jest przeklęta.
I twój czas się kończy.
Ty! Co ty tu robisz?
Gdzie on jest?
Ty! Powiedz mi, gdzie jest!
Ty!
Jestem waszym królem. To wasze życia są przeklęte!
Słuchajcie mnie. Jestem królem!
Ty! Gdzie on jest?
Gdzie on jest?
Mówcie!
Gdzie on jest?
Zatrzymajmy się.
Tyle przejechaliśmy.
Mario, nigdy nas nie wpuszczą.
Proszę, posłuchaj mnie. Możemy wrócić.
Chodź, Mario.
Czekaliśmy.
To dziecko
doprowadzi do upadku i wyniesienia wielu mieszkańców Izraela.
Będą się mu sprzeciwiać.
A miecz przeszyje twoją duszę, Mario,
odsłaniając zamiary wielu serc.
Bądź błogosławiony, Panie, Boże nasz, Królu Świata...
Miłość ma wysoką cenę.
Przeszywa nam serce.
Ale ostatecznie...
miłość ocala świat.
Napisy: Marzena Falkowska