Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
เวลาเห็น B-17 ผมยังมีอาการเหมือนเดิม
(ปี 1997)
แต่เครื่องบินรุ่นนี้สวยเนอะ
เหมือนงานศิลปะเลย
แถมเวลาบินอยู่บนฟ้าก็ยังงดงามมากด้วย
(โรเบิร์ต "โรซี่" โรเซนธอล นักบินฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
พอบินเรียงกันเป็นขบวน...
ตอนที่มีเครื่องบินเป็นพันลํา...
เป็นภาพที่สวยตระการตามากครับ
บนน่านฟ้ายุโรปในฤดูหนาว
เกิดการสู้รบแบบใหม่ขึ้น
ในสภาพแวดล้อมที่ไม่มีใครเคยเผชิญมาก่อน
มันเป็นอุบัติการณ์หนึ่งในประวัติศาสตร์การรบ
ที่ไม่เคยเกิดขึ้นและจะต้องไม่ซ้ํารอย
ทหารอากาศจากฝูงบินทิ้งระเบิด 40 ฝูง
บาดเจ็บและล้มตายเป็นจํานวนมาก ในการสู้รบทางอากาศ
มีฝูงหนึ่งที่ก้าวร้าวและเหลวไหล
มีผู้บาดเจ็บเป็นจํานวนมากในช่วงเวลาสั้นๆ
จนได้รับการขนานนามว่า ฝูงบู๊ที่ 100
(เกิดสงครามในยุโรป)
เยอรมนีรุกรานโปแลนด์
วอร์ซอโดนระเบิดโจมตีอย่างหนัก ตอนเวลาประมาณเก้าโมง
(วอร์ซอ)
เช้านี้กองทัพเยอรมัน รุกรานฮอลแลนด์กับเบลเยียม
ทางแผ่นดินและทางอากาศ
(ดัตช์ยอมแพ้)
(เหล่านาซีรุกคืบไปยังฝรั่งเศส)
นโยบายของเราเหรอ
เราจะต่อสู้ทั้งทางทะเล ทางบก และทางอากาศ
ทําสงครามต่อต้านอาชญากรรม อันโหดร้ายรุนแรงต่อมนุษยชาติ
และชั่วช้าสามานย์ที่สุดในประวัติศาสตร์
(เดลีนิวส์ ลอนดอนโดนถล่ม)
(อังกฤษกล่าวว่านาซีทิ้งระเบิด)
ถ้าสหราชอาณาจักรล่มสลาย
ฝ่ายอักษะจะเรืองอํานาจในยุโรป เอเชีย
และแอฟริกา นอกจากนี้ยังจะเป็นชนวนเหตุ
ให้กําลังพลทั้งทางบก และทางทะเลมาโจมตีซีกโลกนี้
เช้าวันนี้เราได้เห็น
เครื่องบินศัตรูทิ้งระเบิดโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะครับ
สงครามจริงๆ
(โจมตีฮาวาย)
(ประกาศสงคราม)
ผมขอให้สภาคองเกรส
ประกาศสภาวะสงคราม
เนื่องจากญี่ปุ่นโจมตีเราอย่างไร้เหตุผล
และขี้ขลาดตาขาว
(อิตาลี, เยอรมนีประกาศภาวะสงคราม)
ในสมัยนั้น
ฮิตเลอร์จากเยอรมนียึดครองทวีปยุโรป
ประเทศประชาธิปไตยสุดท้ายในยุโรป
ที่เป็นเอกเทศและอ่อนไหว อย่างสหราชอาณาจักรจึงต้องทําสงครามกับนาซี
แต่ยังไม่มีใครคิดออกว่าจะตอบโต้ศัตรูยังไง
หัวหน้าฝูงบินของอังกฤษ โจมตีเยอรมนีไม่หยุดหย่อน
แต่ไร้ประโยชน์มาตั้งแต่ปี 1940
สูญเงินไปกับการโจมตีตอนกลางคืน ที่มักจะพลาดเป้าไปหลายโยชน์
ทุกคนรู้อยู่แก่ใจว่าการกระทําของเหล่านาซี
เป็นภัยต่อประชาธิปไตยทั่วโลก
ฉะนั้นบุคคลที่เกิดในช่วงสงคราม คนรุ่นพ่อผม
(สตีเว่น สปีลเบิร์ก ผู้กํากับภาพยนตร์)
จึงให้ความสําคัญกับความรักชาติมากๆ
ผมไม่หนักใจเลยที่ต้องมาพูดกับพวกคุณ
เพราะผมอยากพูดเรื่องที่ผมชอบ คือเรื่องกองทัพอากาศ
(เจมส์ "จิมมี่" สตวร์ท นักบินฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 453)
ผมเพิ่งเข้ามาเป็นทหารได้ไม่นาน
ผมรับใช้ชาติมาแค่ปีเดียว
แต่ผมก็รู้แล้วว่ากองทัพอากาศดียังไงบ้าง
ผมอยากเล่าเรื่องนี้แหละครับ
กองทัพอากาศต้องการ เรืออากาศเอก 15,000 นาย
เรืออากาศโท 40,000 นาย จ่าอากาศ 35,000 นาย
มาเป็นนักบินกันเถอะครับชายชาติอเมริกา
มาติดปีกไปด้วยกัน
ตอนนั้นเป็นช่วงปีสองกลางเทอม
ผมก็เอ้อระเหยไปวันๆ จีบสาวแล้วก็จิบเหล้า
(จอห์น "ลัคกี้" ลักคาดู นักบินฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
พอดีเกิดเหตุการณ์ที่เพิร์ลฮาร์เบอร์
ผมกับพี่น้องร่วมหอ เลยถูกเกณฑ์ไปเป็นนักเรียนการบิน
แถวตรง!
ตอนนั้นชาวยิวโดนต่อต้านหนักมาก
ฮิตเลอร์พูดข่มทํานองว่าชาวอารยันเหนือกว่า
ผมรู้สึกหงุดหงิดที่ตัวเองทําอะไรไม่ได้
อยู่ๆ ผมก็หายหงุดหงิด
เพราะรู้สึกว่าตัวเองทําอะไรได้แล้ว
ผมคิดว่าการรับใช้ชาติ ที่เห็นผลที่สุดคือการเป็นนักบิน
(ศูนย์รับสมัคร)
วันรุ่งขึ้น ผมก็ไปสมัคร เป็นนักเรียนนายเรืออากาศ
ก่อนเกณฑ์ทหาร นักบินอเมริกันหลายพันคน
ไม่เคยก้าวเท้าขึ้นเครื่องบิน หรือยิงอะไรที่ดุกว่ากระรอกเลย
พวกเขามาจากทั่วอเมริกา
และมาจากทุกครรลองชีวิต
ทั้งนักเรียนเอกประวัติศาสตร์จากฮาร์วาร์ด คนงานเหมืองถ่านหินในเวสต์เวอร์จิเนีย
ทนายจากวอลสตรีต คาวบอยจากโอคลาโฮมา
ไอดอลจากฮอลลีวูด และนักฟุตบอลชื่อดัง
บัดนี้นักเรียนสอบผ่าน
ได้ไปเรียนขับเครื่องบินแล้ว
ครูคนนึงต่อนักเรียนสี่คน
สามคนในกลุ่มเคยหัดบินมาบ้าง แต่ผมไม่เคย
ผมไม่เคยนั่งเครื่องบินเลย
เรียนครบสิบชั่วโมง ก็ได้ขึ้นบินเดี่ยว
พอล้อพ้นจากพื้นเมื่อไหร่ก็ตัวใครตัวมัน
(จอห์น อ. คลาร์ก นักบินฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
ไม่มีใครช่วยแล้ว
ผมได้เป็นเนวิเกเตอร์ เพราะสอบนักบินตก
(แฮร์รี่ ครอสบี้ เนวิเกเตอร์ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
ผมซิ่วครับ
ผมไม่เข้าใจเรืออากาศโทเมย์แท็ก คนที่ให้ผมตกเลย
เป็นชื่อที่ได้ยินก็รู้แล้วว่าชอบจับนักเรียนตก
(โจเซฟ อาร์มานีนี่ พลทิ้งระเบิดฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
มีครูทหารคนนึงจะให้ผมตก
เขาบอกว่า "ยังไงคุณก็ตายอยู่ดี
แต่เอางี้ เดี๋ยวผมจะไปนั่งใต้ต้นไม้
ถ้าคุณเอาเครื่องขึ้นบินไปตามเส้นทาง แล้วลงจอดได้ครบสามรอบ ผมจะให้ผ่าน
ถ้าทําไม่ได้ ก็ตก"
(กองทัพสหรัฐ)
พวกเขาบินตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงสองทุ่ม
ผมบินซ้อมรบหลายท่าเลย ทั้งท่าชานเดล ท่าเลซี่เอส
บางทีวันหยุดเราก็บินท่าด็อกไฟท์
มันเป็นช่วงที่ผมสนุกกับสิ่งที่ทํามาก
เพื่อนร่วมชั้นของผม 40 คนที่เรียนจบ
พร้อมกับผม
(โรงเรียนการบิน นายทหาร - คลาส 43 บี)
ได้บินเครื่อง B-17 กันหมด
ไม่มีใครเคยขับ B-17 มาก่อน
โบอิ้งฟลายอิ้งฟอร์เทรสมีลูกเรือสิบนาย
เครื่องบินทิ้งระเบิดรุ่นใหม่ บินได้ 483 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
รอยนูนบนลําตัวเครื่องบินคือป้อมปืนกล
ด้วยเครื่องยนต์ 4,000 แรงม้า
จึงบินได้ประมาณ 2,800 กิโลเมตรโดยไม่ต้องเติมเชื้อเพลิง
B-17 เป็นทั้งเครื่องบินโจมตี และป้องกันเครื่องแรกของโลก
มันมีความสามารถในการโจมตีสูงกว่า เครื่องบินทุกรุ่นในยุคนั้น
แล้วที่ชื่อฟลายอิ้งฟอร์เทรส เพราะมีปืนกล 50 แคลจํานวนมาก
B-17 ขับดีมาก
เครื่องบินตอบสนองดีจนผม ติดใจเลย
ผมดีใจมากที่ได้ขับ B-17
เรามีเวลาฝึกบินและเตรียมตัวออกรบ
ที่ต่างประเทศอยู่ 5-6 เดือน
เดือนพฤษภา 1943 เราโดนส่งตัวไปอังกฤษ...
(แฟรงค์ เมอร์ฟี่ เนวิเกเตอร์ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
เพื่อเข้าร่วมกับกองทัพอากาศที่แปด
ก่อนออกเดินทางเขาบอกว่า
"มองซ้ายมองขวาให้ดีๆ นะ
จะมีคนได้กลับมาแค่คนเดียว"
พวกเราจะบินไปตาย
ตอนลูกเรือฝูงบินที่ 100 เพิ่งมาถึงฐานทัพใหม่
ในชนบททางตะวันออกของอังกฤษ สงครามยุโรปก็เข้าสู่ช่วงใหม่
(ธอร์ปแอบบ็อตส์ อีสต์แองเกลีย อังกฤษ)
เป็นช่วงต้นๆ ของแผนพอยต์แบลงก์
คือการทิ้งระเบิดทั้งวันทั้งคืน
อเมริกันลงมือตอนกลางวัน ส่วนอังกฤษลงมือตอนกลางคืน
มีวัตถุประสงค์เพื่อครอบครองน่านฟ้า ทางตอนเหนือของยุโรป
ให้ได้ก่อนวันดีเดย์ในฤดูใบไม้ผลิปีต่อมา
ถ้ายังครอบครองน่านฟ้าไม่ได้ ฝ่ายสัมพันธมิตรก็บุกเข้ายุโรปไม่ได้
(ธอร์ปแอบบ็อตส์ อีสต์แองเกลีย อังกฤษ)
(กองบัญชาการฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
เราเพิ่งถึง เพิ่งได้ทําความรู้จักกัน
นักบินที่ชื่อคิงก็ถามว่า "ก่อนหน้านี้คุณทําอะไรมา"
(ริชาร์ด ซี. คิง นักบินฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
ผมบอกว่า "อ๋อ ก่อนหน้านี้ผมเป็นคาวบอย"
(โอเว่น "คาวบอย" โรน นักบินฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
เขาบอกว่า "โอเค งั้นผมจะเรียกคุณว่าคาวบอย"
ฝูงบินที่ 100 มีแต่เด็กหนุ่มๆ
ผู้บัญชาการก็วัยรุ่นหัวร้อนพอกัน
ชื่อเกล เคลเว็นเป็นหัวหน้าหน่วยบิน
(เกล "บั๊ค" เคลเว็น นักบินฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
และรองผู้บังคับฝูงชื่อจอห์น อีแกน
(จอห์น "บั๊คกี้" อีแกน นักบินฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
อีแกนกับเคลเว็นไม่ต้องบิน เพราะเป็นผู้นําหน่วยบิน แต่ก็บินตลอด
(โดนัลด์ แอล. มิลเลอร์ ผู้เขียน MASTERS OF THE AIR)
ลูกน้องถึงชื่นชมพวกเขา
บั๊ค เคลเว็น กับบั๊คกี้ อีแกนชอบผูกผ้าพันคอ
แล้วชอบใส่หมวกเป๋ไปข้างนึง
วางท่าเต๊ะจุ๊ย
ชอบนั่งสโมสรนายทหาร ชอบพูดว่า
"เรืออากาศโท แท็กซี่มานี่ ขอคุยด้วยหน่อย"
(หน่วยบินทิ้งระเบิดที่ 350 จุดที่ 4)
จอห์น อีแกน เกล เคลเว็น
เป้าหมายในชีวิตของพวกเขาคือการขับเครื่องบิน
แล้วพวกเขาก็ได้ขับเครื่องบิน
ทําสิ่งที่พวกเขารัก เพื่อประเทศที่พวกเขารัก...
(เซธ แพริดัน นักประวัติศาสตร์)
ทําภารกิจที่พวกเขาเชื่อมั่น
เคลเว็นกับอีแกนจะช่วยนําฝูงบินที่ 100
ปะทะกองทัพอากาศที่น่าเกรงขามที่สุดในโลก อย่างลุฟท์วัฟเฟอของเยอรมัน
ที่นักบินรุ่นเก๋าเคยประจักษ์มาแล้วใน สเปน นอร์เวย์ โปแลนด์
ฝรั่งเศส รัสเซีย กรีซแอฟริกาเหนือ และอังกฤษ
เดี๋ยวพวกเขาก็เข้าใจว่าตัวเองประเมินผิด...
(แฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์)
(ปธน.สหรัฐ การแถลงนโยบายประจําปีต่อรัฐสภาปี 1943)
ว่าเหล่านาซีจะมี กําลังรบทางอากาศเหนือกว่าไปตลอด
ตอนนี้ไม่ใช่แบบนั้นแล้ว
เราเชื่อว่าเหล่านาซี กับพวกฟาสซิสต์หาเรื่องเจ็บตัว
และเราจะสนองให้
(มิถุนายน 1943)
(หนึ่งปีก่อนดีเดย์)
เรืออากาศเอกเคิร์ก เรืออากาศเอกธอมป์สัน เรืออากาศโทบุชก้า
ไอเวอร์สัน, ฮอลโลเวย์, และฮอว์เคอร์ส เตรียมบิน
ตื่นได้แล้ว
ผู้บัญชาการฝูงบินจะเดินขึ้นไปหน้าห้อง
แล้วจะ ดึงม่านขึ้น
เราจะเห็นริบบิ้นสีแดงจาก ธอร์ปแอบบ็อตส์ยาวไปถึงเป้าหมาย
(บรูซ อัลส์เฮาส์ พลปืนหางฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
เป้าหมายคือกลุ่มอาคารตรงนี้
อาคารเหล่านี้เป็นจุดเล็ง
ถ้าคุณกระหน่ําทิ้งระเบิดบริเวณนี้
ก็ควรจะทําลายโรงงานได้ราบคาบ
พอลงจากรถจี๊ป เอาของไปเก็บ
ก็ปีนขึ้นเครื่อง จัดที่จัดทาง ก็สตาร์ตเครื่องเลย
(โรเบิร์ต โวล์ฟ นักบินฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
แผนการบินแบบป้องกันตนเอง
เรียกว่าคอมแบตบ็อกซ์
เครื่องบินลําหนึ่งมีปืนทั้งหมด 13 กระบอก
ยิงต่อสู้เครื่องบินศัตรูได้เป็นจํานวนมาก
ธันเดอร์โบลต์พร้อมที่ลานจอด
เพื่อไปเจอกลุ่มเครื่องบินทิ้งระเบิด
ทั้งสองกลุ่มนัดกันเหนือช่องแคบอังกฤษ
พอเครื่องบินรบบินรอบขบวนเครื่องบินทิ้งระเบิด
ฝูงบินก็เคลื่อนที่เข้าหาศัตรู
เครื่องบินทิ้งระเบิดได้รับการคุ้มกันจาก
เครื่องบินรบที่ปราดเปรียว อย่าง P-47 ธันเดอร์โบลต์
ที่มีถังเชื้อเพลิงขนาดเล็ก จึงต้องแยกกับเครื่องบินทิ้งระเบิด
เมื่อบินลึกเข้าไปในเยอรมนี
พอเจอสภาพอากาศแปลกๆ
ลูกเรือจึงต้องใส่ชุดพิเศษปกปิดร่างกาย ใช้อุปกรณ์พิเศษ
หายใจโดยอัดออกซิเจนเข้าปอด
เพื่อให้ยังมีชีวิตรอดไปได้
พอบินขึ้นไปถึงระดับหนึ่ง เราก็ต้องใช้ออกซิเจน
เลยต้องมีหน้ากากออกซิเจนติดไว้ตลอด
อากาศก็เย็นยะเยียบ
อุณหภูมิเลวร้าย
เราทํางานในอุณหภูมิลบ 50 หรือ 60 องศา
ระยะบินของเครื่องบินรบคุ้มกัน B-17
ไปไม่ถึงเป้าหมายในประเทศเยอรมนี
เครื่องบินรบสัมพันธมิตรจึงแยกกลับอังกฤษ
ผมยังจําตอนข้ามช่องแคบอังกฤษได้
พอมองลงไปก็พบว่าเราอยู่ในน่านฟ้าของศัตรูแล้ว
ตอนนั้นเหมือนมีอะไรติดคอ
ผมใจสั่น
มีจุดดําๆ จากปืนฟลาก
ลอยขึ้นมาจากปืนต่อสู้อากาศยานข้างล่าง
ปืนฟลากคือปืนเยอรมัน 88 มม.
ที่ยิงขีปนาวุธได้สูงถึง 12 กิโลเมตร
ขีปนาวุธจะระเบิดบนฟ้า ทําให้เศษกระสุนกระจายตัว
ตัวถังเครื่องบินไม่ใช่เหล็ก แต่เป็นอลูมิเนียม
แปลว่าเศษจากปืนฟลากเจาะทะลุเครื่องบิน
เกิดมาผมเพิ่งเคยเห็นปืนต่อสู้อากาศยาน
มันน่ากลัวมาก
เราต้องเผชิญหน้ากับฝ่ายตรงข้าม
ที่ทั้งมีประสบการณ์ อาวุธครบมือ และฝึกมาเป็นอย่างดี
พวกเขามือโปร พวกเราเพิ่งมาเป็นทหาร
พอบินเข้าไปใกล้เป้าหมาย
พลทิ้งระเบิดกรอกค่าตัวแปร เช่นความเร็วลม และกระแสลม
ลงไปในเครื่องเล็งเป้ายิงนอร์เดน
เครื่องเล็งเป้าลับสุดยอดที่สามารถนําเครื่องบิน
ไปยังจุดทิ้งระเบิดที่เหมาะสมที่สุดได้
เครื่องเล็งเป้ายิงนอร์เดนควรจะแม่นยํามาก
จนทิ้งระเบิดจากความสูงหกเมตร ลงไปในถังหมักแตงกวาได้เลย
ตอนทิ้งระเบิด
ผมจะเห็นระเบิดก่อนตกจากเครื่อง...
(จีน แบงสตัน พลปลดระเบิดฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
แต่ชะโงกดูทางจมูกเครื่องบินใสๆ
ก็เห็นระเบิดตกจากเครื่องบินเหมือนกัน
พอระเบิด เราก็เห็นตอนระเบิด
เครื่องบินทิ้งระเบิดลําแรกไปถึง
เป้าหมายบางส่วนโดนไฟโหมปกคลุมอยู่
เรายิงโดนโรงงานไฟฟ้า เรือดําน้ําที่กําลังสร้าง
โดนแม้กระทั่งเรืออูในน้ํา
มีเครื่องบินรบสองลํา
โจมตีเราตอนทิ้งระเบิด แต่ทุกคนปลอดภัย
ผมคิดว่า "มันก็ไม่แย่นี่"
ภารกิจช่วงแรกๆ ของฝูงบินที่ 100 อยู่แถวชายฝั่ง
เช่นจุดจอดเรือดําน้ํา และโรงงานในฝรั่งเศสกับนอร์เวย์
(แซ็งนาแซร์ - เลอม็อง - ปารีส ลีล - เบรเมน - ฮัมบวร์ค)
กองทัพอากาศพยายามทําลาย
เครื่องจักรสงครามของนาซีเยอรมนี
โรงงานผลิตเครื่องบิน ผลิตรถถัง
โรงงานผลิตตลับลูกปืน
ที่ลานจอดเครื่องบินในอังกฤษ
หลังการสู้รบเสร็จสิ้นลง
เครื่องบินหลายลําเสียหาย
บางลําก็ปีกหัก หรือใช้อุปกรณ์ร่อนลงไม่ได้
ใครๆ ก็รู้ว่าเครื่อง B-17 เชื่อถือได้และปลอดภัย
พังแค่ไหนก็กลับบ้านได้
ต่อให้เครื่องยนต์พังไปสามเครื่อง
ต่อให้แพนหางแนวตั้งเหลือครึ่งเดียว
ก็กลับบ้านได้
มีสองเครื่องยนต์ก็กลับบ้านได้
ผมเคยเห็นเครื่องยนต์เดียวก็กลับได้
(โธมัส เจฟฟรีย์ ผู้บัญชาการฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
(17 สิงหาคม 1943)
(สิบเดือนก่อนดีเดย์)
(ห้องประชุม - ผู้ไม่ได้รับอนุญาตห้ามเข้า)
สถานการณ์กําลังจะเปลี่ยนแปลง
เมื่อกองทัพอากาศที่แปด กับกองกําลังที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
โจมตีโรงงานตลับลูกปืนในชไวน์เฟิร์ต
กับโรงงานเมสเซอร์ชมิตต์ ในเรเกนสเบิร์กพร้อมกัน
เป้าหมายที่มีความคุ้มกันแน่นหนาในเยอรมนี
ฝูงบินที่ 100 ได้รับมอบหมายให้โจมตีเรเกนสเบิร์ก
พอเปิดม่านดูแผนที่
จะเห็นเส้นสีแดงโยงไปทั่วเยอรมนี
เราคิดว่า "แม่เจ้า"
ดูแล้วเป็นแผนที่ชาญฉลาดมาก
มีทั้ง...
(นาวาอากาศเอกเคอร์ติส ลีเมย์ ผู้บัญชาการ)
กองพลบินทิ้งระเบิดที่สามของเคอร์ติส ลีเมย์
โจมตีโรงงานเมสเซอร์ชมิตต์ ในเรเกนสเบิร์กแล้วมุ่งหน้าไปแอฟริกา
หลังจากพวกเขาสิบนาที ก็จะมีกองพลบินทิ้งระเบิดที่หนึ่ง
เข้าไปโจมตีโรงงานตลับลูกปืนในชไวน์เฟิร์ต
แล้วบินกลับอังกฤษ
พวกเยอรมันจึงต้องเลือกว่าจะสู้กับกลุ่มไหน
ปัญหาเซอร์ไพรส์ คือเดือนสิงหาคมอังกฤษหมอกหนา
(ดร. คอนราด ซี. เครน - SSI อาวุโส นักประวัติศาสตร์วิทยาลัยการทัพบก)
เช้าวันนั้นเราออกไป
ผมต้องใช้ตะเกียง ไฟฉาย เอาเครื่องบินขึ้น
ผมไปรวมฝูงสายสิบนาที แต่ก็เอาเครื่องขึ้นได้
เคอร์ติส ลีเมย์ฝึกกองพลบินทิ้งระเบิด
ให้เอาเครื่องขึ้นท่ามกลางหมอก
แต่กองพลบินอื่นไม่ได้ฝึก
ตอนนั้นทหารของลีเมย์ เลยเอาเครื่องขึ้นได้ทั้งหมด
แต่กองพลบินอื่นยังไม่ได้เอาเครื่องขึ้นด้วยซ้ํา
สุดท้ายแทนที่จะห่างกันสิบนาที ดันกลายเป็นสองชั่วโมง
ฝ่ายเยอรมันถ่ายความไวของเครื่องรุ่น 109
และฟ็อกเคอวัลฟ์ 190 หลังได้รับสัญญาณเตือนแจ้ง
พวกเขามีเวลารวมพล เครื่องบินรบที่จุดโจมตีเหลือเฟือ
แถมยังมีเครื่องบินคุ้มกัน เยอะกว่าเราแบบ 2:1 ถึง 10:1
วันนั้นอากาศดีมาก ผมบินข้ามช่องแคบ
พอถึงชายฝั่งดัตช์
ก็เหมือนโลกระเบิดแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
กินเวลานานสองชั่วโมง
ตอนที่ฝึกเราอาจจะโดนกรอกหูมา
ว่าเราเอาชนะเครื่องบินรบของเยอรมันได้
พอมาเจอกับตัวถึงรู้ว่าไม่จริง
เจอทั้งปืนฟลาก เจอทั้งเครื่องบินรบ กระหน่ําไม่จบไม่สิ้น
ผมได้ยินพลปืนป้อมบนยิงปืนกลออกไป
เครื่องเคลเว็นโดนยิงหกแผล
ระบบไฮดรอลิกพัง เครื่องยนต์พังไปหนึ่ง
ห้องนักบินโดนไฟไหม้
เคลเว็นหันไปมองพลปืนวิทยุ
ปรากฏว่าไม่เห็นขาเขา
โดนยิงขาดไปแล้ว
ผมยังจําได้ว่ามีเครื่องนึง
ไฟปะทุออกมาจากทุกอณูของตัวเครื่อง
มันตามหลอกหลอนผมในฝันอยู่นานเลย
ลูกเรือทุกคนในเครื่องบินลําน้ัน
สู้เพื่อประชาธิปไตยและอิสรภาพโดยแท้
แต่ตอนอยู่ในสมรภูมิรบเนี่ย คุณสู้เพื่อใครล่ะ
คนที่อยู่ข้างซ้าย ข้างขวา
ข้างหน้า แล้วก็ข้างหลังไง
คือสู้เพื่อทุกคนในเครื่องบิน
เคลเว็นนั่งอยู่ในห้องนักบิน แล้วนักบินร่วมพูดประมาณว่า
"สละเครื่องเถอะ กดปุ่มสละเครื่อง"
เคลเว็นบอกว่า "เราต้องไปให้ถึงเป้าหมาย
ขอทิ้งระเบิดให้เสร็จก่อน"
ก่อนถึงเป้าหมายห้านาที ทุกอย่างหยุดนิ่ง
ไม่มีเครื่องบินรบ ไม่มีปืนฟลาก เงียบกริบ
เราทิ้งระเบิดสําเร็จ
เชื้อเพลิงลดถึงขีดอันตราย
กลุ่มที่โจมตีเรเกนสเบิร์ก กัดฟันบินข้ามเทือกเขาแอลป์ไปถึงแอฟริกาเหนือ
ส่วนกลุ่มชไวน์เฟิร์ตบินเข้าใจกลางลุฟท์วัฟเฟอ
แปลว่าเยอรมันได้โอกาสล้างแค้นพวกลีเมย์
มีเวลาเอาเครื่องลง เอนหลัง เติมอาวุธ เติมเชื้อเพลิง
เสร็จแล้วก็ออกไปยิงกลุ่มชไวน์เฟิร์ต
กองทัพลุฟท์วัฟเฟอ รุมกินโต๊ะกลุ่มชไวน์เฟิร์ตจนย่อยยับ
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100
ไปถึงแอฟริกาเหนือตอนพลบค่ําในสภาพอิดโรย
แต่ยังโชคดีที่รอดมาได้
ผู้บัญชาการที่สั่งให้ทหารสู้
ทั้งที่เสียเปรียบ
และอาวุธก็ไม่พร้อมรบ...
(พล.อ.ท. (เกษียณ) ไอรา อีเคอร์ ผู้บัญชาการกองทัพอากาศที่แปด)
แถมเทรนมาก็น้อย เรียกว่าพุ่งชนปัญหาจนมึนไปเลย
มันเหมือนการส่งนักโทษไปตาย
เครื่องผมแตะแผ่นดินอังกฤษในฤดูร้อนปี 1943
แล้วก็โดนส่งเข้าฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100 เลย
โรซี่ โรเซนธอล มาถึงฝูงบิน
ในฐานะลูกเรือแทนพวกที่หายตัวไป
อีแกนได้ข่าวว่าคนชื่อโรซี่ขับเครื่องบินเก่ง
อีแกนเลยลากเขาไปขับเครื่องบินรัวๆ
แล้วบอกว่า "คุณมาอยู่หน่วยผม"
ผมบังเอิญไปที่บาร์
นั่งจิบเหล้าตามปกติ แล้วรู้สึกว่ามีคนมาแตะบ่า
พอหันไปก็เจอผู้บัญชาการหน่วยบิน
เขาบอกว่า "กลับไปนอนเถอะลัคกี้
พรุ่งนี้คุณต้องบิน"
(ตุลาคม 1943)
(แปดเดือนก่อนดีเดย์)
วันที่ 8 ตุลาคม อากาศที่เยอรมนีเริ่มสดใส
ทหารอเมริกันกระหน่ําทําภารกิจ
ทําลายโรงงานผลิตเครื่องบินกันเต็มสูบ
ทหารอากาศเรียกช่วงเวลานั้นว่าแบล็กวีก
วันที่ 8 ตุลาคมมีเครื่องบิน ออกจากสหราชอาณาจักร
เพื่อไปโจมตีเบรเมนกับวีเกอซัคทั้งหมด 855 ลํา
ขนระเบิดไปทั้งหมด 1.1 ล้านกิโลกรัม
กระสุน 2,750,000 นัด
ตอนบินออกจากจุดทิ้งระเบิด
หางตาผมเห็นว่ามี เครื่อง Fw 190 สองลําเล็งมาทางเรา
ยิงเครื่องบินลํานึงตกต่อหน้าต่อตาผม
จนหน่วยบินเราเสียขบวน แล้วเครื่องบินลํานั้นก็ระเบิด
ยับเยินกันทั้งหน่วย
เราโดนยิงจนเสียขบวน เครื่องยนต์ที่สามไฟไหม้
เคลเว็นพยายามขยับขึ้นมา
บินนําฝูงบิน จนทําให้โดนยิงตก
เคลเว็นโดนยิง
โกลาหลกันทั้งลํา
ห้องนักบินไฟไหม้ ต้องสละเครื่อง
เกล เคลเว็นโดนยิงตก
ตอนนั้นทุกคน ในฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100 เคว้งคว้างมาก
เพราะทุกคนคิดว่าเขาเสียชีวิตแล้ว
นั่นเป็นครั้งแรก ที่ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะรอดกลับไป
โรซี่สริเวเตอร์สโดนทําลายเสียหายหนัก
เครื่องยนต์ดับไปสองเครื่อง
พอทิ้งระเบิดเสร็จ
ผมก็บินนําพวกที่เหลือกลับฐาน
ซึ่งมีกันอยู่แค่หกลํา
สูญเสียลูกเรือไปขนาดนั้นในวันเดียว ขวัญและกําลังใจจะเหลือแค่ไหน
พวกเขาใช้วิธีเคลียร์โรงนอน
พอเครื่องบินตก ก็ขนทุกอย่างออกไป
เดินเข้ามาจะได้เห็นแต่โรงนอนโล่งๆ
อีแกนหยุดไปเที่ยวลอนดอน
ระหว่างนั้นก็ได้ข่าวว่าเคลเว็นโดนยิงตก
อีแกนเลือดขึ้นหน้าจนหมดอารมณ์เที่ยว
กลับไปบอกที่ฐานว่า "ผมจะนําภารกิจต่อไปเอง"
แผนโจมตีมุนสเตอร์เป็นแผนทําลายเมือง
เป็นแผนที่กองทัพอากาศที่แปดคิดขึ้นมาใหม่
ยุทธการนี้จะทําลาย ลานจอดรถไฟและใจกลางเมือง
รวมถึงย่านที่พักพนักงานขับรถไฟที่อยู่ติดกันด้วย
แผนทําลายล้างนาซีบ้าอํานาจ เป้าหมายคือชีวิตมนุษย์
และโรงงานผลิตอาวุธในเยอรมนี
มีการถกเครียด
เป็นครั้งแรกที่ทหารอากาศหลายคน
ไม่เห็นด้วยกับภารกิจ
อีแกนขึ้นกล่าวสุนทรพจน์
ภารกิจนี้อุทิศให้เคลเว็น เพื่อแก้แค้น
(มุนสเตอร์)
เพราะฝูงเราทั้งสูญเสียและเสียหายอย่างหนัก
จึงเหลือเครื่องบินปฏิบัติภารกิจแค่ 13 ลํา
สําหรับเครื่องบินรบของเยอรมัน
ถ้าขบวนคุณมีช่องโหว่ เช่นมีเครื่องบินแค่ 13 ลําจาก 18 ลํา
ทหารเยอรมันจะโจมตีเป้าหมายอ่อนๆ ก่อน
พอไปถึงเราก็โดน เครื่องบินรบ 200 ลําของเยอรมันรุม
เครื่องรุ่น Me 109 จู่โจมด้านหลัง ฆ่าพลปืนหางของเรา
เศษกระสุนที่ปืนฟลากยิงขีปนาวุธ กระเด็นมาโดนผม
จนสลบคาที่
ตอนนั้นเครื่องบินเสียเพดานบิน
และกําลังจะตก
เราอยู่บนระดับความสูง ประมาณ 6,400-6,700 เมตร
อยู่สูงจากพื้นดินมาก แต่ผมไม่มีทางเลือก
ผมต้องสละเครื่อง ก็เลยโดด
เครื่องตกในลานจอดเครื่องบิน เรานั่งรอกันอยู่นาน
จนมีคนมารับ
มีเครื่องจากฝูงบินที่ 100 กลับมาแค่ลําเดียว
เป็นเครื่องที่โรเซนธอลขับเอง
แปลว่าเขาเห็นภาพน่าสลดมาไม่น้อย
ที่สโมสรนายทหาร
เงียบเหมือนป่าช้า
มีคนที่ไม่เคยบินทําภารกิจอยู่นิดหน่อย
แต่ไม่มีใครเดินเข้ามาคุย
เราก็เลยเดินออกมาเอง
ตอนนั้นมันแปลกมากครับ
เรารู้สึกสูญเสียเพราะมีเครื่องโดนยิงตก
โดยเฉพาะผม ผมเสียเพื่อนรักไปในภารกิจมุนสเตอร์
ยิ่งตอนบั๊คกี้ อีแกนกับเคลเว็นโดนยิงตก
ยิ่งทําให้ขวัญและกําลังใจของทุกคนลดฮวบ
เพราะทุกคนมองว่าพวกเขาหนังเหนียว
ตอนนั้นภารกิจมุนสเตอร์ เป็นการรบทางอากาศที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ถือเป็นการโจมตีและต่อสู้ครั้งสําคัญ
ระหว่างสองกองทัพอากาศที่ใหญ่และดุดัน
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100 พร้อมนักบิน 140 นาย
มาถึงที่อังกฤษสี่เดือนก่อนภารกิจมุนสเตอร์
หลังจบภารกิจ เหลือทหารทํางานต่อได้เพียงสามนาย
ข้อมูลทํานองนี้แพร่ออกไป
คนก็เลยเป็นห่วงเรากันใหญ่
จนเราได้สมญานามว่าฝูงบู๊ที่ 100
คนที่ออกปฏิบัติภารกิจ
จะมีช่วงเวลาสยองอยู่สี่ชั่วโมง
เสร็จงานก็ปั่นจักรยาน หาที่เที่ยวใกล้ๆ ฐาน
ดื่มเบียร์ พาสาวไปเที่ยว กลับฐาน
ชีวิตสงบเรียบง่าย
ตื่นมาก็ขึ้นไปเจอเรื่องสยองต่อเหมือนเดิม
กิจวัตรแบบนี้ทําให้ทหารหลายคนสติแตกมาแล้ว
หลังแบล็กวีก
ขวัญและกําลังใจ ในกองทัพอากาศที่แปดก็ดิ่งลงเหว
ผู้บัญชาการกังวลว่าลูกเรือจะลุกฮือ
มีจดหมายร้องเรียนจากศัลยแพทย์ทหาร
และจิตแพทย์ของกองทัพอากาศหลายคน เรื่องพฤติกรรมไม่ปกติของลูกเรือ
เพราะการออกรบส่งผลให้ ทหารอากาศควบคุมตัวเองไม่ได้
ผมเคยเห็นบางคน
ควบคุมตัวเองไม่ได้ ถึงขนาดเดินออกจากเครื่องบินไปเลย
พวกนั้นเป็นกลุ่มที่ส่อแวว
มีความอ่อนล้าจากการรบอยู่แล้ว
เราพบว่าหลายคนที่มีอาการทางจิตแบบนี้
ดีขึ้นเร็วมาก
เมื่อเอาตัวเองออกมา จากสภาพแวดล้อมนั้นชั่วคราว
แต่ตามหลักการก็ขึ้นอยู่กับ
พลังใจในการฟื้นตัวของคนไข้ด้วย
แต่มันจะเพิ่มพูนขึ้นไวมาก หากไม่ต้องอยู่ในโรงพยาบาล
(ฟลากเฮาส์ ออกซ์ฟอร์ด อังกฤษ)
เราจะให้พวกเขาปลีกตัวออกจากสภาพสงคราม
แล้วไปพักผ่อนสักสองสามวัน
ที่แห่งนั้นชื่อฟลากเฮาส์
ส่วนใหญ่จะได้ผล บางทีก็ไม่ได้ผล
ผู้บัญชาการเจอปัญหานี้กันหมด
เพราะสารเคมีในสมองและจิตใจของบางคน
อะไรพวกนั้น ก็จัดการเรื่องแบบนี้ไม่ได้
เราต้องรีบดึงคนประเภทนั้นออกไป
จากกลุ่มลูกเรือและฐานทัพ
เพราะมันกระทบต่อทัศนคติของคนอื่นไปด้วย
เราไม่อยากให้ส่งผล ต่อขวัญและกําลังใจของพวกที่
ต้องออกรบและทําหน้าที่ของตัวเองทุกวัน
ตอนนั้นนอกจากกองทัพอากาศสัมพันธมิตร
จะครองน่านฟ้าเยอรมนีกับยุโรปไม่ได้
แต่ยังมีแววจะรบทางอากาศแพ้ด้วย
เราไม่ได้ทิ้งระเบิดแม่นทุกครั้งนะ
ขนาดวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส บางทีระเบิด
ก็ตกห่างจากเป้าหมายไปหลายกิโลเมตร
ระเบิดลงไม่ตรงเป้า
จนพวกเขาตกเป็นเป้าเครื่องบินรบคุ้มกัน
ของเยอรมันเสียเอง ทหารฝ่ายเราเลยตายหมู่
(แรนดอล แฮนเซ็น ผู้เขียน FIRE AND FURY)
ขยะกองนี้คือซากเครื่องบิน
ที่รับใช้ทหารอเมริกันมา 22,000 ชั่วโมง
ซากเหล่านี้หมายถึง เด็กหนุ่มอเมริกันที่เสียชีวิตหรือโดนจับไป
ทุกคนกลัวโดนยิงตกมากที่สุด
(นาซีรุกรานฝรั่งเศส)
เรารู้ว่ามันเป็นไปได้
ด้วยความเป็นเด็กหนุ่มไม่กลัวตาย
ทําให้เราคิดว่าเราไม่โดนหรอก
น่าจะเป็นคนอื่น
(เรืออากาศเอก เอฟ. ดี. เมอร์ฟี่ สูญหายขณะปฏิบัติหน้าที่)
ผมรู้ว่าแม่ห่วงผมมาก
และรู้ว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับผม
กระทรวงการสงครามจะส่งจดหมาย แจ้งการสูญหายในหน้าที่ไปให้
ให้แม่รู้ว่าผมเป็นอะไรไป
เขาเอาร่มชูชีพให้ทหารอากาศแต่ไม่สอนใช้
แล้วสอนเทคนิคหลบหนีและหลีกเลี่ยงเล็กๆ น้อยๆ
แถมไม่เคยกําชับด้วย ว่าประชาชนในเมืองที่โดนระเบิด
เริ่มออกทําร้ายทหารอากาศกันมากขึ้น
ตอนที่เคลเว็นตก
เขาเห็นชาวไร่เดินเข้ามามุง
แต่จําได้แค่
ชาวไร่เอาคราดมากดหน้าอกนิดนึงแล้ว
และกําลังเตรียมจะกดซ้ํา
ตํารวจลุฟท์วัฟเฟอโผล่มา
ผมโดนควบคุมตัว ไปที่ลานบินของกองทัพอากาศเยอรมัน
ที่เป็นศูนย์รวม
นักบินอเมริกันที่โดนจับในวันนั้น
(ดูลักลุฟท์ แฟรงก์เฟิร์ต เยอรมนี)
ผมโดนผู้ชายคนนึงสอบปากคํา
เขาแสดงความยินดีที่ผมได้เลื่อนขั้น
ผมเพิ่งได้ยศเรืออากาศโทมาสามวัน
เซอร์ไพรส์เหมือนกันที่เขารู้
แล้วเขาก็ส่งการ์ดขนาด 3 คูณ 5 มาให้
มีข้อมูลชื่อ วันเกิด ชื่อพ่อแม่ ที่อยู่ผม
(ลอเรนซ์ โวล์ฟ ช่อง 54 พาโลสเวอร์ดีเอสเตท)
สายลับเยอรมันที่อยู่ในสหรัฐ
คอยส่งหนังสือพิมพ์ของเมืองไปให้
เขาจะทําให้เราผ่อนคลาย
ทําให้รู้สึกเหมือนนั่งคุยกันเล่นๆ
แต่รู้เรื่องเราหมดแล้ว
เทคนิคการหลอกถาม
บางทีก็ใช้ได้ผลกับทหารอากาศที่ไม่เฉลียวใจ
ให้ข้อมูลที่ตัวเองมองว่าไม่สําคัญอะไร
แต่เป็นข้อมูลอันเลอค่าของผู้ซักถาม
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ให้เราเข้าตู้ขนของ
ตู้นึงอัดกันประมาณ 30 - 40 คน
ไม่มีใครรู้ชะตากรรมตัวเอง
(สตาลักลุฟท์ 3 ซากัน เยอรมนี)
ผมจําได้ว่าเดินผ่านประตูเข้าไป
เจอไม้ท่อนยาวๆ ปักอยู่
มีลวดหนามพันล้อมพื้นที่ไว้
มียามเฝ้าอยู่บนหอคอยทุกมุม
มีพื้นที่ประมาณสามเมตรคั่นระหว่างรั้วใหญ่
กับรั้วเล็กๆ
เขาบอกว่าถ้าเราเดินไปตรงรั้วเล็กๆ จะโดนยิง
เชลยศึกชาวอเมริกันที่อยู่นั่น
มีหลายคนมาจาก ฝูงบินที่ 100
ที่โดนยิงตกก่อนผม
พอเห็นเราเดินเข้าไป ก็...
มีคนหัวเราะบอกว่า "กําลังรออยู่เลย
มาจนได้นะ"
(อีแกน, จอห์น ซี. เคลเว็น, เกล ดับเบิลยู.)
เคลเว็นกับอีแกนมาถึงสตาลักลุฟท์ 3 ไล่เลี่ยกัน
เคลเว็นแซวที่อีแกนบาดเจ็บ
ในที่สุดรูมเมตก็กลับมาเจอกัน
แล้วทหารก็มีหัวหน้าดูแลเหมือนเดิม
เราอยู่ด้วยกัน ทําอาหารกินกันเอง
ซักผ้าด้วยกัน อาบน้ําด้วยกัน
อาบน้ําอาทิตย์ละครั้ง ถ้าโชคดีน่ะนะ
ชีวิตในค่ายสตาลักลุฟท์
เคร่งครัดมากๆ
เหมือนไปเข้าค่ายทหาร มีงานให้ทําแก้เซ็ง
ฝึกวินัย ไม่ทํางานเขาก็ไม่เอาไว้
(เตหะราน อิหร่าน)
(พฤศจิกายน 1943)
ปลายเดือน พ.ย. 1943 มีประชุมลับ
เรียกการประชุมเตหะราน
โรเซอเวลต์, เชอร์ชิล, แล้วก็สตาลิน เห็นควรเปิดแนวรบที่สองเพื่อต่อต้านนาซีเยอรมนี
ให้อเมริกันกับอังกฤษเป็นผู้วางแผนและปฏิบัติการ
(หาดยูทาห์ - หาดโอฮามา - หาดโกลด์)
(หาดจูโน่ - หาดสวอร์ด - นอร์มังดี)
นี่เป็นแผนโจมตีสะเทินน้ําสะเทินบก
ครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
กินพื้นที่ครอบคลุมชายหาดทั้งห้า ในนอร์มังดี ฝรั่งเศส ชื่อรหัส "โอเวอร์ลอร์ด"
กําหนดลงมือเดือนพฤษภาคม 1944 คืออีกหกเดือนข้างหน้า
พอพลเอกไอเซนฮาวร์มาถึงลอนดอน
เขาบอกว่าถ้ายังถล่มลุฟท์วัฟเฟอไม่ได้ ก็ปล่อยกองบินนี้ออกไปไม่ได้
(ภารกิจที่ต้องทํา ลําดับการสู้รบ)
เราจึงต้องทําให้ได้ก่อน
เราได้รับคําสั่งว่าห้ามเปิดฉากบุกทางบก
ถ้ายังครองน่านฟ้าไม่ได้
เป้าหมายสูงสุดของเรา คือยิงเครื่องบินรบให้ตกเยอะๆ
จนฝ่ายเยอรมันสู้เครื่องบินรบคุ้มกันไม่ไหว
เราโดนเครื่องบินรบโจมตี จนสูญเสียย่อยยับ
(เสียงของ พล.อ. (เกษียณ) เจมส์ ดูลิตเทิล)
(ผู้บัญชาการกองทัพอากาศที่แปด 1944-1945)
เขาจึงเร่งผลิตเครื่องบินรบให้เรามากขึ้น
ปลายปี 1943 เครื่องบินรบก็มาถึงอังกฤษ
เป็นเครื่องบินขับไล่ที่กองทัพอากาศที่แปดรออยู่
นั่นคือ P-51 มัสแตง
(โพรบอสซิส)
เครื่องมัสแตง เครื่อง P-51
เครื่องบินรบระยะไกลที่สุดในโลก
แรง ไต่ระดับไว ลดระดับเร็ว วงเลี้ยวแคบ
พอได้เครื่อง P-51 มา
เราก็บินไปโจมตีเป้าหมายแล้วบินกลับได้สบาย
แล้วเขายังปรับปรุงเครื่อง P-47
ด้วยการติดถังน้ํามันตรงปีกให้ขับได้ไกลขึ้นด้วย
ผมเห็น P-51 สุดสวยตอนบินไปเอ็มเด็น
ความคิดแรก ที่แว่บเข้ามาในหัวคือ "รอดแล้วเรา"
ภารกิจแรก
ไม่ใช่ป้องกันเครื่องบินทิ้งระเบิดจนถึงฐาน
แต่เป็นภารกิจโจมตีลุฟท์วัฟเฟอ ทั้งบนอากาศและบนบก
เช้าวันอาทิตย์ที่ 20 กุมภาพันธ์...
(20 กุมภาพันธ์ 1944 สี่เดือนก่อนดีเดย์)
เราเตรียมการโจมตี
ครั้งใหญ่สุดในประวัติศาสตร์ ยุทธศาสตร์ของกองทัพอากาศอเมริกา
นี่เป็นการนําร่องก่อนบุก
พวกเขาวางแผนโจมตีต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน
เดี๋ยวก็รู้ว่าหมู่หรือจ่า
วันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า
มัสแตงกับธันเดอร์โบลต์ ปะทะ Me 109 กับ Fw 190
เครื่องบินรบของเราโจมตี โจมตี โจมตี
สถิติรบชนะของเราอยู่ที่ 4 ต่อ 1
จํานวนนักบินเยอรมัน ที่เสียชีวิตตามแนวรบฝั่งตะวันตก
ช่วงมกราถึงพฤษภา 1944 อยู่ที่ 99%
ก็คือตายเรียบ
หลังจากเริ่มเอามัสแตงมาร่วมรบ
อเมริกากับอังกฤษ ก็ครองน่านฟ้าได้มากกว่าเยอรมนี
ถ้าคุณอยากเจาะรังศัตรู
ล่อให้ลุฟท์วัฟเฟอออกมา ต้องไปเบอร์ลิน
(ดร. แทมี่ เดวิส บิดเดิล - ผู้เขียน RHETORIC & REALITY IN AIR WARFARE)
พวกเขาเปิดม่านตอนสรุปแผน
เราเห็นริบบิ้นสีแดงยาวไปถึงเบอร์ลิน
ตอนแรกทุกคนเงียบกริบ สักพักเสียงก็ดังสนั่น
เราบินสูงแปดกิโลเมตร
แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
แต่ลานจอดรถไฟ ถังสารเคมี เรือ และโกดังต่างๆ
เครื่องยนต์สํารอง และโรงงานผลิตตลับลูกปืน โดนเผาไหม้เป็นเถ้าถ่าน
นี่เป็นครั้งแรก ที่อเมริกาบุกไปทิ้งระเบิดในเบอร์ลิน
เป้าหมายที่ยากที่สุดของกองทัพอากาศที่แปด
แต่เป็นสิ่งที่ต้องทํา
นี่ถ้าผมอยู่เยอรมนี
แล้วเห็นเครื่องบินทิ้งระเบิด ยกโขยงมากระหน่ําขนาดนั้น
ผมคงกลัวหัวหดเลย
มั่นใจว่าประชาชนกับทหารก็ขวัญหนีดีฝ่อเหมือนกัน
(สตาลักลุฟท์ 3)
การเป็นเชลยศึกมันเลวร้าย
ตรงที่ไม่รู้ว่าต้องโดนกักตัวไว้นานแค่ไหน
เพราะโทษเราไม่ได้มีกําหนดแน่ชัด
เราต้องอยู่ในนั้น จนกว่าจะหนีออกมาหรือสงครามยุติ
ผมขุดอุโมงค์นะ
ที่นั่นมีห้องน้ําเก่าที่พื้นเป็นกระเบื้อง
ผมเลยคิดว่าอยากจะลองขุดดูสักหน่อย
จุดประสงค์ของผม คืออยากใช้กระเบื้องที่เลาะง่ายๆ
เราจะได้เริ่มขุดอุโมงค์
แต่โดนผู้คุมสกัดดาวรุ่งทันที
(อุโมงค์แฮร์รี่)
เชลยศึกชาวอังกฤษ ประมาณ 76 คนหนีออกจากที่พัก
ที่อยู่ติดกับเราด้วยการมุดอุโมงค์ที่ขุดไว้
การหนีครั้งนั้นเรียก Great Escape
มีคนรอดไปสองคน ส่วนอีก 50 โดนทหารเยอรมันสังหาร
หลังจากนั้นความสัมพันธ์ดีๆ ระหว่างเรากับฝั่งเยอรมัน
ก็ไม่เหลือหลอ
ผมรับโทรศัพท์แล้วปลายสายบอกว่า
"นายพลลีเมย์ขอสายคุณ"
เขาบอกว่า "เจฟฟรีย์ ผมอยากได้ผู้บัญชาการฝูงบิน
คุมฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 95 กับฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100
คุณเลือกเลย
(กองบัญชาการ ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 95 เอช)
ฝูงบินที่ 95 ประสบความสําเร็จมาก
เสียเครื่องบินน้อยที่สุด
สถิติการทิ้งระเบิดก็ดี ผมเลยคิดว่าตัวเองน่าจะมีประโยชน์
กับฝูงบินที่ 100 มากกว่าฝูงบินที่ 95
ผมเลยโทรกลับไปบอกเขาว่าขออนุญาต
ไปอยู่ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100
พอถามว่า "จะให้ผมไปรายงานตัวเมื่อไหร่"
เขาบอกว่า "บ่ายนี้เลย"
เรื่องแรกที่ผมขอนายพลลีเมย์ คือขอให้ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100
หยุดพักจากภารกิจสักสองวันซึ่งเขาก็อนุญาต
ในช่วงสองวันนั้น
เราเอาเครื่องบินทุกลําในฝูงบินที่ 100
ขึ้นไปตั้งขบวนช่วงเช้าสี่ชั่วโมง และช่วงเย็นสี่ชั่วโมง
ทอม เจฟฟรีย์เป็นคนมีพลัง มาดดี และมีความรู้
นอกจากรู้เรื่องเครื่องบิน ยังรู้เรื่องการบินต่อสู้ด้วย
ผมให้คนที่บินอยู่ลําข้างหน้า
ถ่ายรูปขบวนไว้
เราจะได้เห็นว่าแต่ละคนบินเป็นยังไงกันบ้าง
ส่วนผมก็เอาเครื่องเก่าไปบินรอบๆ ขบวน
บินไปบินมา เพื่อตบๆ ให้ทั้งฝูงเข้าประจําที่
พวกผู้บัญชาการฝูงบินเข้มงวด
กับการจัดแถวให้แน่นมาก
นักบินคิดว่าแน่นแล้ว พวกเขาบอกว่าแน่นอีก
พอจบสองวัน
ฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100 ก็เข้าขบวนได้เป๊ะที่สุด
เรากลายเป็นฝูงบินที่ยอดเยี่ยมได้เพราะเจฟฟรีย์
เป็นฝูงที่เก่งที่สุดในกองทัพอากาศเลยมั้ง
ลูกเรือเครื่องบินทิ้งระเบิดของ กองทัพอากาศที่แปดต้องทําภารกิจ 25 ครั้ง
พอครบ 25 ภารกิจแล้ว
เขาก็จะส่งตัวเรากลับอเมริกา
หลังทําภารกิจครบ เขาก็บอกว่าผมจะอยู่ต่อ
ในฐานะหัวหน้าหน่วยบินหรือกลับอเมริกาก็ได้
ผมว่าที่ผ่านมาผมโชคดีสุดๆ
แล้วก็เฮงมากที่รอดมาได้ ไม่ควรได้คืบจะเอาศอก
ผมเลยเลือกกลับบ้าน
โรซี่ โรเซนธอลปฏิบัติภารกิจครบ 25 ครั้ง
ในวันที่ 8 มีนาคม 1944 ที่บินโจมตีเบอร์ลิน
ลูกเรือยุให้ผมบินโฉบลานจอดเครื่องบิน
พอดีผมเป็นนักบินหัวโบราณ เลยบอกว่า "ไม่เอาอะ"
แต่ตอนบินกลับผมบอกว่า "เอาวะ"
ผมพุ่งใส่หอบังคับการบินจนทุกคนต้องกระโดดหนี
แล้วก็โฉบลานจอดสามสี่รอบถึงค่อยลงจอด
ตอนหลังมีคนมาถามว่า
"โรซี่ นายรู้มั้ยว่านายพลฮักลินอยู่ที่หอ
เขากระโดดหนีจนเครื่องแบบหลุดลุ่ยเลย"
แล้วนายพลฮักลินก็เดินเข้าห้องซักถาม
เดินมาจับมือผม
แล้วบอกว่า "โฉบได้หวาดเสียวมากโรซี่"
ทุกคนรู้ว่าใกล้ถึงดีเดย์แล้ว
และความตั้งใจของโรซี่คือทําลายกองกําลังนาซี
การไปจากที่นี่ ก็เหมือนไปจากศูนย์กลางของจักรวาล
ผมเลยตัดสินใจบินต่อ
จนสุดท้ายได้เป็นผู้บัญชาการหน่วยบิน
วันนี้ฟลายอิ้งฟอร์เทรสของอเมริกา 650 ลํา
สร้างความเสียหายรุนแรง ให้แนวป้องกันฝั่งชายหาดของเยอรมัน
ผมบินไปทิ้งระเบิดในฝรั่งเศส
พอกลับมาก็มีคนมาหาถึงเครื่อง
บอกว่าคืนนี้ให้ผมไปรายงานตัว ที่กองบัญชาการของนายพลลีเมย์
นายพลลีเมย์เดินเข้ามาประกาศว่าพรุ่งนี้เช้า
กองกําลังสัมพันธมิตรจะยกพลขึ้นฝั่งที่นอร์มังดี
แต่เขาบอกว่าผมอยากให้เข้าใจตรงกัน
ว่างานนี้สําคัญมาก
กองทัพอากาศที่แปดจะใช้เครื่องบินทุกลํา
ที่มีอยู่เพื่อให้พวกเขาขึ้นฝั่งสําเร็จ
ผมนั่งอยู่ในห้องสรุปแผนงาน
พอพวกเขาเปิดม่านคลุมแผนที่ ทุกคนเฮลั่นเลย
ผมไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้นะ
ในที่สุดก็ถึงดีเดย์
(6 มิถุนายน 1944)
(ดีเดย์)
ทหารบก ทหารเรือ และทหารอากาศ
แห่งกําลังรบนอกประเทศสัมพันธมิตร
พวกคุณกําลังจะเปิดฉากสงครามครั้งมโหฬาร
(เสียงของ พล.อ. ดไวท์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ผู้บัญชาการทหารผสมสูงสุด)
ซึ่งเราเคี่ยวเข็ญกันมาหลายเดือน
ทั้งโลกกําลังเอาใจช่วยคุณอยู่
งานนี้ไม่ง่ายเลย
ศัตรูได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี อาวุธครบมือ และเชี่ยวชาญ
เขาไม่ปรานีแน่
ผมเชื่อว่าทุกคนกล้าหาญ ทุ่มเทในหน้าที่ และมีทักษะในการรบ
พวกเราต้องชนะอย่างเด็ดขาดเท่านั้น
ตอนบินเหนือช่องแคบ
เราเห็นเรือหลายพันลํา ในกองเรือรบที่อยู่ข้างล่าง
มันดูน่าขนลุกจนลูกเรือคนนึง เริ่มสวดมนต์แล้วทุกคนก็สวดตาม
โรเบิร์ต เซนต์จอห์น จากห้องข่าว NBC ในนิวยอร์ก
กับชั่วโมงสําคัญต่อประวัติศาสตร์โลกเช่นนี้
ทหารของนายพล ดไวท์ ไอเซนฮาวร์ กําลังลงจากเรือ
เดินบุกหาดไปยังที่มั่นของนาซีเยอรมนี
พวกเขาโจมตีศัตรูทางทะเล
โดยมีเครื่องบินขับไล่ฝูงมหึมาคอยคุ้มกัน
มีระเบิดลงมาไม่ขาดสาย
วันนั้นทหารอากาศยิงคุ้มกัน ให้กองกําลังภาคพื้นดินไม่หยุดหย่อน
ยิงเสร็จ ก็กลับไปเติมน้ํามัน เติมระเบิด เติมกระสุน
แล้วออกไปคุ้มกันต่อรอบแล้วรอบเล่า
ตอนเราไปถึงนอร์มังดี ไม่มีลุฟท์วัฟเฟอ
เข้าแทรกแซงเลย
กองทัพอากาศอเมริกาช่วยปูทาง
ให้ทหารเรือข้ามช่องแคบอังกฤษ
ตอนนี้เยอรมนีต้องรับมือสองด้าน
คือสัมพันธมิตรอังกฤษ-อเมริกันทางตะวันตก และรัสเซียทางตะวันออก
(อังกฤษ - ฝรั่งเศส - เยอรมนี แนวหน้ารัสเซีย)
สิงหาคม 1944 กองทัพแดงค้นพบไมดาแนก
ค่ายกักกันร้างของนาซี และค่ายมรณะใกล้ลูบลิน ประเทศโปแลนด์
หลักฐานมัดตัวฮิตเลอร์ ข้อหาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ยิวในยุโรป
(เปิดโปงค่ายสังหารหมู่ของนาซี)
กองกําลังของเรารุกโรม
โจมตีกองกําลังนาซี ที่โดนสั่งมาให้ยอมตายดีกว่ายอมแพ้
(สตาลักลุฟท์ 3 ซากัน เยอรมนี)
แต่ก็มีแค่สองทางจริงๆ ครับ เพราะการโจมตีในครั้งนี้
เป็นคําสั่งจากผู้บัญชาการสัมพันธมิตร ให้สู้อย่างเต็มอัตราศึก
ในค่ายเชลยศึกมีวิทยุลับ
(วิลเลียม "บิล" เคาช์ พลทิ้งระเบิดฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
เรารู้ทุกเรื่องที่ BBC รู้
ตอนเริ่มรุกโจมตีในเดือนมิถุนายน ปี 44
เรารู้แล้วว่าเราไม่ตายที่นั่นแน่
ยังมีทหารอากาศที่โดนยิงตก หลั่งไหลเข้าไปในค่ายสตาลักลุฟท์ 3
นักบินผิวดําก็มีไม่น้อย
รวมถึงเรืออากาศตรี อเล็กซานเดอร์ เจฟเฟอร์สันและริชาร์ด เมคอน
จากกองบินขับไล่ที่ 332 ชื่อดัง เร้ดเทลส์
นักบินทัสคีจีทาหางเครื่องบินสีแดงเข้ม
ถึงคนจะไม่รู้ว่านักบินเป็นคนผิวดํา...
(ดร. แมทธิว เอฟ. เดลมอนท์ ผู้เขียน HALF AMERICAN)
แต่ทุกคนจําเครื่องบินหางแดงได้
เราไม่กลัวเลยว่าจะบินไปเจอศัตรู
เพราะเรารู้ว่าตัวเองฝีมือเหนือกว่าพวกนั้น
ถ้าเจอก็ "เตรียม เล็ง ยิง"
(ริชาร์ด เมคอน นักบินกองบินขับไล่ที่ 332)
นักบินผิวดําผู้องอาจ
อยากมาช่วยรบมาก แล้วฝีมือพวกเขาก็ไม่ธรรมดาซะด้วย
ในกองทัพอากาศ โดยเฉพาะลูกเรือเครื่องบินทิ้งระเบิด
ที่เสี่ยงชีวิตบินปฏิบัติภารกิจไกลๆ ชื่นชมพวกเร้ดเทลส์
มากกว่าหน่วยบินอื่นๆ ที่เข้าร่วมรบ
(เจ. ท็อดด์ มอย ผู้เขียน FREEDOM FLYERS)
เมคอนกับเจฟเฟอร์สันเคยโดนแบ่งแยกเชื้อชาติ
ในกองทัพอากาศทั้งที่อเมริกาและอิตาลี
และช็อกมากที่ได้รู้
ว่าที่พักในสตาลักลุฟท์ 3 เป็นที่พักรวม
มีทหารประมาณ 150 นาย
เข้ามาที่ค่าย เรายืนต่อแถวกันอยู่
มีเด็กเคนตักกี้ตัวสูงๆ เดินทะเล่อทะล่าเลยไป...
(อเล็กซานเดอร์ เจฟเฟอร์สัน นักบินกองบินขับไล่ที่ 332)
เดินกลับมาแล้วบอกว่า "เอาละเว้ย คนนี้แหละ"
นาวาอากาศเอกเดินมาบอกว่า "ไปกับเขาเลยเรืออากาศโท"
"ครับท่าน"
ทหารเยอรมันพาผมไป
ดูเตียงที่ผมต้องนอน เป็นเตียงชั้นสาม
ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าตัวเองเจ็บหนักแค่ไหน
ผมเป็นอัมพาตครึ่งล่าง
พอเห็นว่าผมขยับไม่ได้
ทหารเยอรมันก็ถามว่า
มีใครจะยกเตียงชั้นล่างให้เขาบ้าง
ไม่มีเลย
สุดท้ายมีเด็กเทกซัสบอกว่า "เอาไปเลย เดี๋ยวผมขึ้นไปนอนเตียงบนเอง"
สุดท้ายเราก็กลายเป็นเพื่อนซี้กัน
เชลยศึกต้องสามัคคีเพื่อความอยู่รอด
ทุกคนเลิกเหยียดเชื้อชาติ รังเกียจชาติพันธุ์ หรือไม่ก็เป็นน้อยลง
เพราะพวกเขาต้องให้กําลังใจกัน
เพื่อเอาตัวรอดในนั้น
ภารกิจท้ายๆ ของกองทัพอากาศ คือการตัดเชื้อเพลิงของฝั่งเยอรมัน
ด้วยการระเบิดโรงงานผลิตน้ํามันทิ้ง
ฝ่ายสัมพันธมิตรต้องโจมตีระบบขนส่งและโกดัง
เก็บถ่านหินที่ใช้ในโรงงานผลิตเครื่องบินเจ็ตด้วย
การปิดกั้นทางอากาศ ทําให้เยอรมันผลิตยุทโธปกรณ์ไม่ได้
และเมื่อถึงคราวที่โดนกระหน่ําโจมตี
จึงคุ้มกันน่านฟ้าของตัวเองได้ไม่ทั่วถึง
เราอยู่ที่สโมสรนายทหารจนถึงตีหนึ่งตีสอง
แล้วก็ได้ยินเสียงประกาศ
ให้เตรียมตัวตื่นมาทําภารกิจ
เราเอาเครื่องบินทิ้งระเบิดหนักขึ้น 2,000 ลํา
บนท้องฟ้าวันนั้น มีแต่เครื่องบินทิ้งระเบิดสี่เครื่องยนต์
ในสมัยนั้นการทําลายโรงงานหนึ่งโรง
ที่เมืองลอยน่าใกล้ๆ เมอร์สเบิร์ก
ต้องใช้เครื่องบินทิ้งระเบิด 6,000 ลํา บินไปทําภารกิจทั้งหมด 40 รอบ
ฝูงเราบินนําไปโจมตีเบอร์ลิน
วันนั้นอากาศดีมาก
แดดจ้า ฟ้าใส
ตอนบินเข้าใกล้เป้าหมาย มีเครื่องบินโดนยิง
แต่เรายังตั้งหน้าตั้งตาทิ้งระเบิด
เพราะรู้ว่าเรากลับฐานไม่ได้
เครื่องบินผมไฟไหม้ควันโขมงจนผมอยู่ไม่ได้
ตอนออกมาผมนึกว่าตัวเองขึ้นสวรรค์
แต่พอเท้าแตะพื้นแล้วเงยหน้าขึ้นมา
ผมเห็นทหารสามคนถือปืนวิ่งเข้ามา
คนนึงยกปืนเตรียมจะยิงผม
พอดีผมเห็นสัญลักษณ์ทหารแดงบนหมวกเขา
เลยตะโกนอเมริกันสกี โรเซอเวลต์
สตาลิน, เชอร์ชิล, เป๊ปซี่-โคล่า
โคคา-โคล่า, ลัคกี้สไตรค์
เบอร์ลินเป็นภารกิจที่ 52 และภารกิจสุดท้ายของโรซี่
เขาเป็นนักบินที่ทําภารกิจมากที่สุด ในฝูงบินที่ 100
หลังจากพักฟื้นในโรงพยาบาลของรัสเซีย
โรซี่ก็เดินทางกลับธอร์ปแอบบ็อตส์
ที่เขาบินทําภารกิจแรกเมื่อหนึ่งปีครึ่งที่ผ่านมา
ทหารรัสเซียรุกคืบเข้ามาทุกขณะ
เราได้ยินเสียงปืนใหญ่
และเสียงอาวุธอื่นๆ ดังแว่วมา
ฮิตเลอร์ยังคิดไม่ตก
ว่าจะให้เชลยศึกออกเดินเท้าหรือฆ่าทิ้งดี
(แมริลิน เจฟเฟอร์ส วอลทัน - ผู้เขียน FROM INTERROGATION TO LIBERATION)
เป็นไปได้ทุกรูปแบบ
อยู่ๆ คืนนึง
ทหารเยอรมันก็มาบอกนายทหารชั้นผู้ใหญ่ของเรา
ให้ทหารอเมริกันรีบอพยพ
เราต้องเดินเท้าออกจากค่ายภายในหนึ่งชั่วโมง
เขาบอกว่าทําเพื่อความปลอดภัยของเรา
เขาพูดแบบนั้น แต่พวกเรารู้ทัน
เชลยศึกเดินแบบไม่รู้จุดหมาย
ทุกคนกลัวว่าฮิตเลอร์จะเอาทหารอากาศอเมริกัน
ไปเป็นโล่มนุษย์
ปีนั้นฤดูหนาวในยุโรปโหดที่สุดในรอบ 100 ปีด้วย
หนาวจับขั้วหัวใจ
หิมะสูงถึงเข่า
เขาสั่งให้เราเดินทั้งคืนจนถึงเย็นๆ วันรุ่งขึ้น
มีพักเป็นช่วงๆ
(ชเพร็มแบร์ก - ซากัน - มูสบูร์ก)
(เยอรมนี - เชโกสโลวาเกีย)
เขาพาเราไปขึ้นรถไฟที่ชเพร็มแบร์ก
จับเราขังในตู้ขนของ
อัดกันอยู่ประมาณ 60 - 70 คน
ไม่มีที่ให้นั่งเลย
เหมือนนรก
พวกเราอัดกันยิ่งกว่าปลากระป๋อง
ใครล้มก็โดนเหยียบ
พอรถไฟเทียบท่า
มีแต่เสียงทุบประตูให้เปิด
พอผู้คุมเปิดออกมา
สภาพมันเลวร้ายสุดจะบรรยาย
(สตาลัก 7-A มูสบูร์ก เยอรมนี)
มันเป็นค่ายที่ออกแบบมา
ให้จุคนได้ 8,000 หรือเต็มที่ก็ 10,000 คน
แต่พวกเรามีกัน 100,000 คน
เรียกค่ายนรกจะเหมาะกว่า
ไม่มีโรงนอน คนต้องนอนข้างนอก
สภาพน่าสังเวชมาก
ไม่มีใครรู้ชะตากรรมพวกเขา
(29 เมษายน 1945)
วันนึงเราเดินๆ อยู่
มีคนบอกว่า "รถถังมา รถถังฝ่ายเรา"
มองไปก็เห็นอย่างเขาว่า
เห็นรถถังเชอร์แมนอยู่ลิบๆ
กองทัพที่สามของผู้บัญชาการแพตตัน
ผมเห็นแพตตัน บนรถถังที่เคลื่อนเข้าประตูค่ายสตาลัก 7A มา
เราเป็นอิสระแล้ว
มีคนปีนขึ้นไปปลดธงสวัสติกะลงมาจากยอดเสา
คลี่ธงชาติสหรัฐชูขึ้น ทุกคนยืนตัวตรง
เราไม่ได้ใส่เครื่องแบบ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง สภาพเยินสุดๆ
แต่ผมตะเบ๊ะสวยที่สุดในชีวิตก็วันนั้นแหละ
เป็นภาพที่จับใจมาก
ในที่สุดเราก็เป็นไท
หลังจากโดนจับ เป็นเชลยศึกอยู่นานแรมเดือนแรมปี
จะว่าไปก็แทบไม่น่าเชื่อ ว่าสุดท้ายเราจะได้กลับบ้านแล้ว
รายการลอนดอนคอลลิ่งครับ
ข่าวด่วนวันนี้
วิทยุเยอรมันประกาศว่าฮิตเลอร์เสียชีวิตแล้ว
(ซานมาเทโอไทมส์ ฮิตเลอร์สิ้นแล้ว นาซีกล่าว)
วันที่ 1 พฤษภาคม 1945 คือวันที่โลกรู้ว่าฮิตเลอร์ยิงตัวตาย
ฝูงบินที่ 100 ทําภารกิจสุดท้าย
ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในปฏิบัติการชาวฮาวด์
คือบินทิ้งร่มชูชีพอาหาร ไม่ใช่ระเบิด
เพื่อเยียวยาชาวเนเธอร์แลนด์ ผู้หิวโหยเกือบห้าล้านคน
ที่ยังโดนนาซีดื้อด้านรุกรานอยู่
พอเครื่องบินทิ้งระเบิด บินไปถึงชานเมืองอัมสเตอร์ดัม
ก็เห็นทุ่งทิวลิปสีสันเจิดจ้า
(ขอบคุณมาก)
มีทุ่งหนึ่ง เขาตัดดอกออก
เป็นคําว่า "ขอบคุณมากอเมริกัน"
(เดอะสตาร์สแอนด์สไตรป์ส สัมพันธมิตรประกาศ: มันจบแล้ว)
สงครามในยุโรปยุติแล้ว
ลูกเรือฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100 เก็บของใส่ถุงทะเล
ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆ ธอร์ปแอบบ็อตส์
แต่งตัวเต็มยศ
มาร่วมกันส่งพวกเขาเดินทางกลับบ้าน
(ขอต้อนรับกลับบ้าน)
พอมาถึงแอตแลนตา ผมรีบไปที่ตู้โทรศัพท์
โทรไปบอกแม่ว่าผมถึงบ้านแล้ว
แม่ผมบ่อน้ําตาแตกเลย
แล้วก็รีบออกมา...
ขับรถมารับผมที่ฟอร์ตแมคเฟอร์สันแล้วกลับบ้านกัน
พอกลับมาถึงแคลิฟอร์เนีย
พ่อกับแม่ผมรออยู่แล้ว
มีงานฉลองอลังการเลย ผมดี๊ด๊าสุดๆ
ผมได้เจอบาร์บาร่าว่าที่ภรรยา
แล้วสามสัปดาห์ต่อมาเราก็แต่งงานกัน
หนุ่มๆ ในฝูงบู๊ที่ 100 ได้กลับบ้าน
ไปอยู่กับครอบครัว
กับภรรยา
และคนรักแล้ว
บางคนไม่ได้เจอกันตั้งแต่จากบ้านไปทําสงคราม
พอปลดประจําการ ผมล้ามาก
ด้วยความที่ผ่านประสบการณ์มาสาหัส
ผมเลยอยากลืมอดีต แล้วกลับมาใช้ชีวิตปกติ
ผมกลับไปทํางานบริษัทกฎหมายเดิมที่เคยทํา
ทั้งที่ยังไม่พร้อมจะกลับไปเลย
แล้วหลังจากทําอยู่หกเดือน...
(สัมพันธมิตรฟ้องระบอบฮิตเลอร์ ข้อหาฆาตกรรม)
ก็ได้ข่าวว่าเขากําลังหา คนไปนูเรมเบิร์กในฐานะทนายฝ่ายโจทก์
(โรเบิร์ต โรเซนธอล คณะกรรมการอาชญากรรมสงคราม)
ตอนนั่งเรือไปที่นั่น ผมได้เจอสาวงามนางหนึ่ง
ที่ก็เป็นทนายความ และมาเป็นทนายฝ่ายโจทก์เหมือนกัน
ไม่เกิน 10 วัน เราก็หมั้นหมายกัน
และแต่งงานกันในนูเรมเบิร์ก
ผมเจอจําเลยที่ตอนนี้หมดยุคเรืองอํานาจแล้ว
นั่งหน้าสลดตอนโดนไต่สวน โดนศาลตัดสิน
พอได้เห็นภาพนั้น ผมวางใจแล้วว่าสงครามจบจริงๆ
สงครามโลกครั้งที่สอง เป็นเหตุการณ์ล้างผลาญที่สุดในประวัติศาสตร์
คร่าชีวิตคนไปมากกว่าสงครามครั้งไหนๆ
ทั้งนี้ กองทัพอากาศที่แปด มีตัวเลขผู้เสียชีวิตสูงที่สุด
ในบรรดากองทัพอื่นๆ ในสหรัฐ
พอรอดมาแล้ว
มองย้อนกลับไป ในช่วงที่เราเข้าไปแทรกแซงสงคราม
มันเปลี่ยนชีวิตผมเลยนะ
คนสมัยนี้
คงรู้สึกตื่นเต้น โลดโผน และเกินจริง ก็ไม่ผิด
เพื่อนใหม่ๆ ที่นั่นช่วยชีวิตผมไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง
เรียกว่าเป็นยอดมิตรแท้เลยล่ะ
คนที่รบเคียงบ่าเคียงไหล่เรา
สละชีวิต อุทิศเพื่อชาติ ด้วยความกล้าหาญ
เราร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา
เห็นเครื่องบินเพื่อนโดนยิงตก โดนฆ่า
บาดเจ็บ กลายเป็นเชลยศึก
ประสบการณ์เหล่านี้ ทําให้พวกเรานับถือกันและชนะสงครามด้วยกัน
(หน่วยบินที่ 351 ฉลองครบรอบหนึ่งปีฝูงบินทิ้งระเบิดที่ 100)
ผมว่าทุกคนก็รู้สึกเหมือนผมนี่แหละ
ไม่ใช่เรื่องธรรมดาที่เรามาเจอกัน
เราต้องชื่นชมทุกคน
ที่เสียสละให้โลกใบนี้ไม่ตกอยู่ใต้เผด็จการ
อิสรภาพที่เราได้มาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
มันเป็นผลผลิตจากคนรุ่นผม
และบรรพบุรุษรุ่นก่อนผม
เพราะฉะนั้น
ผมว่าเราควรระลึกถึง คนที่มีชีวิตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
(บรรยายโดย ทอม แฮงส์)
(ขอขอบคุณกระทรวงกลาโหมสหรัฐ)
(และหน่วยงานค้นคว้า ประวัติศาสตร์กองทัพอากาศสหรัฐ)
(ณ ฐานทัพอากาศแม็กซ์เวล)
คําบรรยายโดย Navaluck K.