Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Magandang umaga. Lampas alas-sais na.
Linggo, ika-11 ng Hulyo,
araw na maitatala sa kasaysayan bilang araw na haharapin ng England ang Italy
sa final ng European Championship.
Milyon-milyong fans ng England ang gigising
na may pag-asa na sa wakas, sa wakas,
pwedeng makuha ng men's team ang unang major na tropeo mula noong 1966.
...tumatawag ng time ang mga tao at malapit na ang huling pito.
Nadala sa upfield ng England ang bola, at lumusot si Hurst
Nasa pitch na sila! Akala nila tapos na!
Tapos na! Four!
Tinanggap ni Bobby Moore ang tropeo mula sa reyna,
ang gintong simbolo ng pandaigdigang pamamayagpag.
Nakuha natin ang tropeo!
Ee aye addio Nakuha natin ang tropeo!
Matapos ang mahabang paghihintay, nasa final na ang England,
at dito ito, sa Wembley.
Wembley Stadium ang pinakakilala na football stadium sa planeta.
Ito ang tunay na tahanan ng football.
Ang halaga ng Wembley bilang stadium, bilang makasaysayang lugar,
bilang mythical place na kailangang mapuntahan.
Nakatutok ang lahat sa Wembley.
Napakahalagang maging perpekto ang lahat.
Sa wakas, sa buong buhay ko, nasa major final ang England.
It's coming home!
May kakaibang saya na umiiral sa buong bansa.
England!
May magaling na team tayo, batang team, konektadong team, talentadong team,
at nakuha nila ang buong bansa.
Sige, England!
Tingin ko ito na. Kuha mo? Lahat ng kami.
Gagawa tayo ng kasaysayan.
Mananalo tayo.
Mananalo tayo sa Euros,
at ito ay sa Wembley, sa sariling lupa natin.
Ito ang katahimikan at ang kalma bago ang bagyo.
Heto na. Heto ang imbitasyon sa party ng buhay mo.
Please don't take me home
Nagwawala... ang mga tao.
Please don't take me home
Magwalwal tayo. Alam mo 'yon?
Inaakyat nila ang mga poste, traffic lights,
at lumalala ito.
Parang, crunch.
Nagkalat ang basag na salamin. Para kang nasa War of the Worlds.
NAGKAKAGULO NA
Naglalasing ang mga tao, gumagamit ng maraming cocaine.
Libo-libong tao na walang ticket ang narito.
Parang bomba na sasabog anumang oras.
Sunod kong narinig sa radyo, "Breach."
Ang mahalaga ay makapasok doon.
Inaatake nila kami.
Mas marami sila. Mas marami talaga sila sa amin.
Ito ang pinakamalaking laro sa English football sa loob ng 55 taon,
at nasa bingit kami ng sakuna.
Paano iyon nangyari?
Ano 'to?
Panoorin n'yo ito, Sky Sports.
Ganado na ako. Ayos. Heto na.
Ito ay koponan ng England
na sumasalamin sa bansa.
Anong tunggalian? Arsenal-Tottenham. Di ba?
Wala.
Tingnan mo. Boy.
Natuwa ako sa pagkakaisa.
At di lang ito tungkol sa katotohanan
na may malaking bilang ng Black players.
Na kay Phillips ang bola.
Nalampasan niya ang isang defender at isa pa.
At ipinasa kay Sterling!
Dahil ito sa sila ay bata, masisigla,
konektado sila sa komunidad nila.
Sila ay isang grupo na makakakonekta
sa kabataan, lalaki at babae.
Nanalo sa group ang England at wala pang nakalampas na goal sa kanila.
Ang saya ng naging laro.
May goal kami mula kay Sterling at Saka at Harry Kane.
Napakataas ng kumpiyansa na ito na ang taon.
Na kay Shaw. Pinasa niya kay Grealish.
Harry Kane!
England two, Germany nil!
Natalo natin ang Germany. Tapos may semifinal ka.
At may penalty ang England sa extra time
na pwedeng amgdala sa kanila sa final.
Pagkakataon na nila.
Naputol na ang sumpa!
Narating ng England ang unang major final mula noong 1966.
BAGO ANG KICK OFF
Hands
Touching hands
Reaching out
Nang makita ko ang video noon,
sabi sa 'kin, "Maganda ang araw na 'to."
Sweet Caroline
Good times never feel so good
So good!
It's coming home, boys.
Gusto ng lahat na makita na makuha ng bansa nila ang tropeo.
Lalo na sa Wembley.
Pagkakataon ito na makita ang di pa nangyayari sa loob ng 55 taon.
Kasaysayan ito, at gusto mong makita ito.
Parang ginto ang mga ticket.
KUKUNIN KO NA
BABAYARAN KITA NG 4,000
Isa ako sa mga pinalad na kayang magbayad ng higit sa £600
para manood ng laro.
Online, binebenta ito ng libo-libo.
Sobrang mahal na nito. Isang kalokohan.
Wala akong tiket sa final,
pero di mang yayari kailanman
na manonood ako ng Euros final, na tatlong oras ang layo mula sa akin,
sa bahay.
Malaking bahagi ng buhay ko ang football.
Nagbibigay ito ng kaligayahan.
Pag naglalaro ang England,
mas masaya lahat.
Dahil sa pananabik na magkakasama lahat.
Wow. Nakukuha mo ba?
Mahirap ipaliwanag. Mararamdaman mo lang.
Wala akong ibang naisip
maliban sa, "Di ko 'to mapapalampas."
Ito ang talkSport.
Sinabi ni Manager Gareth Southgate sa talkSPORT
na alam niyang may umaapaw na pananabik sa bansa.
Pag napadaan ka sa mga tao at bumubusina sila
at may mga bandera sa mga sasakyan nila,
mahirap na di mapansin 'yon.
Ang mga krus ni St. George ay naglipana sa paligid!
It's coming home!
-It's coming home! - Ayos!
Gareth Southgate, ang buong England ay kasama mo!
Di kapani-paniwala.
Di ka makapaniwala na nangyayari ito, na manonood ka
pero totoo ito.
Hinintay kong sunduin ako ng biyenan ko.
Maririnig mo lahat sa radyo
at nagiging mas totoo na lahat.
Football's coming home!
Pupunta ka sa London,
at alam mo na ang iniisip lang ng lahat ng mga nasa sasakyan
ay ang larong pupuntahan mo.
HININTAY KO ANG ARAW NA 'TO MULA PA NANG LIMANG TAON AKO
Oi-oi! Tayo na, England!
TAYO NA ENGLAND, ATIN NA 'TO!!!
Mahirap na di maisip ang karanasan mo sa pagsuporta sa England
at lahat ng masasakit na nangyari noon.
At wala na ang England sa World Cup!
Pasok na sa final ang West Germany
matapos ang penalty kicks.
Ang unang major tournament na natatandaan ko ay ang Mexico, 1986.
Palayo kay Hoddle sa gitna ng midfield.
At isang hook pataas, at naka-score si Maradona!
Relihiyoso ang nanay ko. Katoliko kami, at sabi niya,
"Magdasal kayo. Malay n'yo. Magdasal kayo."
Kaya naaalala kong pumunta ako sa hagdan, lumuhod sa pinakababa,
at nagdasal ng "Hail Mary" o ng "Ama Namin."
Kaya galit na galit ang England,
dahil sinuntok ito ni Maradona gamit ang kaliwang kamay.
At naaalala ko na nalungkot ako.
Naisip ko, "Diyos ko,
kung mababalikan ko ang batang nagdarasal sa hagdan
at sabihin sa kanya, 'Ayos lang 'yan dahil paglaki mo,
aabot ang England sa final sa Wembley.
May ticket ka at makakapanood, at mananalo tayo."
Ito ang talkSPORT.
Alam daw ni Gareth Southgate ang banta ng Italy sa Wembley
habang naghahanda sila.
Grabe ang takbo ng laro nila.
Tatlong tabla lang, walang talo,
sa huling 30 laban nila. Malaking papuri sa buong grupo nila.
Ang football ay pag-ibig. Ito ay emosyon.
Binubuklod ang mga tao.
Mula ako sa timog ng Italy, sa Brindisi,
na nasa Puglia. Ito ang sakong ng bota.
Tumira ako dito sa London noong 1993.
Kung iisipin ko si Maya, ang anak ko,
at ang pagiging half English at half Italian niya,
Masaya ako do'n.
Pero gusto kong maramdaman niya na Italian siya,
at, para sa akin, football ang paraan.
Handa akong gumastos para sa final,
at sobrang saya at proud din ako
na ibibgay ko ang regalong ito kay Maya.
Balang araw, maiisip niya,
"Nasa Wembley kami ni Daddy noong final."
Nasa Hilton ako sa tapat ng stadium,
at habang naglalakad ako, nakikita ko ang arko.
At naramdaman ko kaagad kung ba't ako narito,
kung ano'ng gagawin ko. Papasok ako sa malaking coliseum.
Gagawin ko itong napakagandang event, at tumataas ang pananabik.
Medyo mahihilo ka.
Tensyonado ka sa magandang paraan
dahil alam mo kung ano'ng mangyayari,
kung gaano kadakila ang araw na 'to.
Di ka maglalaro sa pitch,
pero responsable ka sa kaligtasan, sa seguridad.
At ito ang mahiwagang stadium.
Pinakamagandang stadium sa mundo.
Sabi ko sa team, "Alam n'yo,
pribilehiyo n'yo na narito kayo,
para ihatid ang isang magandang event na.
"Higit pa 'to sa sarili n'yo. Para sa bansa 'to."
"Nasa Wembley Stadium tayo."
"Handa na tayo."
BAGO ANG KICK OFF
Hinatid ako ni mama sa istasyon at sinabing,
"Umiwas ka sa gulo. Magsaya ka. Mahal kita." Sabi ko, "Sige."
Super, Super Jack! Super, Super Jack!
Lahat ay nananabik. Makikita mo sa mukha ng lahat.
Galit na siguro ang mga tao sa tren. Wala kaming pakialam. Gusto naming magsaya.
Malaking araw ito. Kailan pa ulit?
I know I am, I'm sure I am I'm England till I die
Sweet Caroline
Nasasabik akong makarating sa Wembley. Handa akong gastusin
ang isang buwang kita ko para sa ticket.
At naisip ko, "Kung may £2,000 akong cash,
at ihaharap ko sa mukha ng sinuman,
mahirap sa kanila na magsabi ng, 'Hindi.'"
Ilang libo ang bentahan ng ticket.
Sabi ko, di ko kayang magbayad ng ilang libo para manood ng England game.
Mas gusto kong pumunta para sa party.
Harry Maguire!
He drinks the vodka and drinks the Jäger
His head's fucking massive!
Grabe 'yon, pare.
Puro inuman, katuwaan,
pagkanta, masasayang mukha, pula at puti sa paligid.
Di na ko makapaghintay.
I want to stay here, drink all your beer
Please don't take me home
Proud akong maging English at nagkakaisa.
It's coming home, it's coming home
It's coming, football's coming home
It's coming home
Paglabas sa tuktok ng hagdan,
at titingin hanggang Wembley Way,
at talagang, "Wow."
Please don't take me home
Maaga pa. 10:30 ng umaga.
Di mo iisiping maraming tao, pero parang malaking party.
Sweet Caroline
Good times never seemed so...
So good!
Pagdating ko doon,
"Wow. Nasa final ako ng England, sa Wembley."
Masayang sandali ito para sa lahat.
Marami na 'kong naging trabaho pero wala pa sa football stadium
o laro ng football dati, kaya unang beses ko ito.
Mas gusto kong maging fan.
Gusto ko ng ticket, pero libo-libo ang pinag-uusapan.
Mahal para sa isang security guard.
Sa kasamaang palad, wala kaming ganoon.
Isang Euro 2020 lanyard.
Di ka na makakakuha ulit no'n.
Dapat na itago at ingatan 'to, para masabi ko sa mga anak ko, "Naroon ako."
"Naroon ako." Kasi baka di sila maniwala.
Baka sabihin nila, "Di totoo 'yan, Dad. Nagsisinungaling ka"
At di ako nagsisinungaling. Nandito ako. May patunay ako.
Kung manalo sila gusto ko naroon ako. Gusto kong marinig ang dagundong.
Gusto ko silang makitang makuha ang tropeo.
Ang makita ang England sa final, di na mauulit 'yon.
Ito na. Kumusta kayo? 'Yong totoo.
Kumusta ang kaba? Ito ang Euro Gameday Live.
England versus Italy sa kahanga-hangang Wembley Stadium.
Uuwi na ba?
Mananalo ang England! It's coming home!
2-1, England.
Sino'ng huling makaka-goal?
Sina Kane at Sterling.
Mananalo ang England ng 2-1!
Tayo na, England!
Subukan natin.
Heto na, ang final. Isang mahalagang araw ito.
Sa loob ng limang linggo,
nasa kampo ako ng England kasama ang players,
nag-uulat nang live sa radyo, araw-araw.
Bilang tagapagbalita ng sports, wala nang mas lalaki pa dito.
Kaya noong dumating ang pagkakataon, talagang di kapani-paniwala.
- Gusto mong kumanta ako? - Bakit hindi? Sasabay kami.
Nasa mabuting kamay ka sa tent ng Daily Euros.
Nagsimula kami kaagad.
Reaching out
Touching me
Touching you
Sweet Caroline
Kailangan mo ring ipaalala sa sarili
kung gaano kabata ang mga lalaking ito.
At alam kong mga lalaki sila, pero mga bata pa rin sila.
Si Bukayo Saka ay teenager, at kailangan niyang gumising sa umaga,
magsuot ng England kit, at pasanin ang buong bansa.
Sinasabi ba natin... Mas marami siyang goal kaysa sa 'kin sa training.
Maayos ang drill namin. Nakailang goal siya?
- Nakailan ka ngayong season? - Papunta na.
Pero ramdam mo
na nasa harap ka ng mga espesyal na tao.
Naaalala ko na namangha ako kay Marcus Rashford.
May kakaibang dating siya.
1.3 milyong bata sa England ang makakakuha ng voucher
para sa free school meals tuwing bakasyon
kasunod ng kampanya ng footballer na si Marcus Rashford.
Ang paninindigan nila sa pinaniniwalaan nila
ay malaki ang sinasabi tungkol sa team na 'to.
May misyon sila, at 'yon ay ang manalo sa Euros.
Pero, tingin ko, higit pa do'n ang misyon.
Ito ay ang maipagmalaki ng bansa.
Happy and glorious
BAGO ANG KICK OFF
God save the queen
Kahit na wala kang ticket, ang ideya na pumunta dito sa Wembley
at masaksihan ang ito, ang okasyong ito,
naiintindihan ko kung bakit gusto mong narito sa Wembley.
Isang tunay na party 'to.
Ako ang nauna mula Brent Council.
at napagdesisyunan ko na ako ay maglakad-lakad sa mga lugar
na nakatakda sa amin at tingnan kung ano'ng kailangan.
Wembley!
Ang mga tao ay bumababa mula sa mga tren at sa Tube na may bitbit na mga alak.
Sobrang mabenta ang mga lokal na tindahan ng mga alak.
'Yan ang pila sa Tesco.
Sobrang haba, 'no?
England
Grabe ang inuman.
Pero alas-otso pa lang magsisimula ang laban.
Please don't take me home
I just don't want to go to work
I want to stay here, drink all the beer
Please don't take me home
Di ka pwedeng manood ng football nang walang alak.
Pwede naman pero di masaya.
Parang sa pagtakbo di mo naman kailangan ng running shoes pero makakatulong.
Kapareho ng di mo kailangan ng alak para magsaya pero makakatulong.
Parang... Mas magiging interesante ang mga bagay.
- Give me an "S"! - S!
- Give me a "C"! - C!
- Give me an "O"! - O...
Tayo nang mag-disco!
Handang magsaya ang mga tao.
At ito ang pagkakataong maging bahagi ng kamangha-manghang bagay.
Nakulong ang mga tao dahil sa COVID,
at gusto na nilang makawala.
Don'ttake me home
Please don't take me home
I just don't want to go to work
Noong lockdown, napagtanto ko, na kadalasan,
nasa kama lang ako... araw-araw.
At sobrang nawalan ako ng gana.
Maraming pagkakataon na... depressed ako.
Ang makulong sa mga bahay natin nang matagal.
Mga tao tayo.
Dapat nasa labas tayo.
Siyempre magdudulot ng depresyon 'yon.
Namuo ang pressure,
kung saan handa na sila... na magwala.
Harry Maguire!
He drinks the vodka, he drinks the Jäger
His head's fucking massive!
Isa sa pinakamasayang araw. At ni wala kaming ticket.
- Nandito lang kami para magsaya. - Akala ni Mama nasa Goring ako.
Pumunta ako sa Wembley at talagang sulit ito.
Pag nahuli... Ma, kung makita mo ito, sorry.
SOBRANG GULO SA WEMBLEY WAY
NAGPAPAKITA NA NG ARI ANG IBA
Nasa labas ka ng Wembley Way kasama ang mga kaibigan mo.
umiinom ng ilang oras sa ilalim ng araw bago ang makasaysayang final,
at sinasabi ng lahat,
"Maraming salamat, at darating akong nananabik."
DI KO ALAM NA USO NA ULIT ANG FLARES!!!
IBANG-IBA SI ROCKET MAN NGAYONG TAON
PASABOG SIYA!!!
One, two, three, four! Harry Maguire
Grabe lang ang mga tao.
"Wahey!" Nakukuha mo ba? "Magwalwal tayo." Alam mo 'yon?
Uuwi na ang football.
Ang mood sa buong bansa ay napakagaling ng England para umabot dito.
Lahat ay dahil kay Gareth Southgate.
Pag nakapasok ka sa England squad, magagaling sila.
Tungkol ito sa tamang pamumuno.
Malaki ang gagawin niyang desisyon.
Maglagay ng tatlong back o manatili sa apat, pero kailangang magtiwala.
Sa unang ilang oras ng araw, magulo ang isip ko.
Isang, "Wow. Panonoorin mo ang England sa isang major final."
"Mananalo ba tayo o mapaplampas ba natin 'to ulit?"
Isa sa mga unang alaala ko ay nang maka-score si Michael Owen para sa England
at sabihin ng tatay ko,
"Laruin mo ang bola. Ano'ng ginagawa mo? Laruin mo."
Si Michael Owen. Patungo sa depensa ng Argentina.
At si Michael Owen!
Nagwawala na ang tatay at kapatid ko.
Sinisigawan kami ng mama ko mula sa kusina, "Umalis kayo sa sofa."
Tapos, lagi nang may flag ng England sa bakuran tuwing may laro.
Siguro may ilang mga di puti na napadaan
at naisip, "Shit National Front," pero Asians kami.
Habang tumatanda ako, mas naintindihan ko ang katotohanan
na di ako English, sa opinyon ng iba.
Para sa marami, dapat puti.
Kaya, kung "di ako English," ba't ko sinusuportahan ang England?
Ipinanganak ako sa Midlands. Bakit di ko susuportahan ang England?
Pero pagdating sa team na 'yon, lahat ng pagkakaiba,
at ang pagkakaisa ng squad,
parang nagkaisa ang buong England.
Nasasabik lang ako na pupunta ako sa Wembley
para maging bahagi nito.
BAGO ANG KICK OFF
Nasa bollards kami sa Wembley Way, kumakanta, umaawit, at iba pa.
At nakita ko ang bus, at naisip ko,
"Oras ko na."
At pinapalakpakan nila ako. "Umakyat ka na!"
Hinahagisan ako ng alak, at sinasalo ko.
Nagpapalakpakan lahat tuwing iinom ako, at pag di ko nasalo, sasabihin nila...
Ang daming kumukuha sa akin, at pakiramdam ko ang astig ko.
"Grabeng pakiramdam ito."
Magwalwal tayo
Maya-maya, maraming tao na ang umaakyat sa bus.
Naisip ko, "Alam mo? Bababa na ako."
"Nagsaya na 'ko. Sila naman." Pero sinimulan ko.
It's coming home!
- It's coming home - It's coming home
Sabi ng lahat, "Lagi kang nakangiti."
Sabi ko, "Oo, dapat masaya. Magpakasaya tayo."
"Di natin alam ano'ng mangyayari."
England till I die
I know I am, I'm sure I am
Ako at ang teams ko ay nasa labas.
Ang trabaho namin ay sa crowd.
Ang kaligtasan ng publiko, sa loob at labas
ng stadium bago ang simula ng laro,
ang talagang priority.
Nasa Olympic Way ako.
Tinitingnan ko na nagkakagulo na.
Ang saya nito para sa 'yo, 'no?
Harry Maguire
His head's fuckling massive!
May mga taong lasing na lasing na.
Mukhang may mga gumagamit na ng droga.
At kung tingin natin malala na iyon,
papunta na ito sa isang direksyon.
BAGO ANG KICK OFF
Just don't want to go to work
I want to stay here, sniff all your gear
Please don't, please don't take me home
Huling score, boys? At sino'ng titira ng huling goal?
Huling score? Kung...
Kung bubungguin mo ulit nang ganoon ang mga kaibigan ko,
Sasakalin kita ng isang piraso ng spaghetti.
Dumugo ba ang ilong niya?
Mukhang oo.
MANALO O MATALO MAGANDANG ARAW PARA MAGBENTA NG COCAINE
Parang patayan, 'no?
Mga nagkalat na lata, mga bolang hinahagis. Isang...
Ang tagal na nito, 'no?
Di pa 'ko nakakita ng ganito,
pero, di pa natin nakita sa final ang England.
Narito ka para sa cup finals, playoff Championship,
kung anumang final na...
Ang kwento ay nagiging totoong eksena ng patayan at kaguluhan.
Ang mga bote at lata ay hinahagis kung saan-saan.
Mga bote ng beer, may laman at wala,
at mga tao na halatang walang pakialam
kung saan tatama ang mga 'yon at kung ano'ng mapipinsala nito.
Kailangan naming gumawa ng biglaang medical station
sa labas ng Brent Civic Center.
Naaalala ko pa ang mga nakita kong injury mula sa mga bote.
May mga dugo at benda
at mga tao na nagmamadaling tulungan ang mga nasugatan,
at para ngang nasa digmaan ka.
Nasa control room ako,
at nakikita namin ang mga lasing na fans,
inilalagay ang mga sarili sa panganib.
Sa oras na iyon, limitado ang presensya ng pulis.
Kailangan ng tulong para makontrol ang mga tao.
Ito ay laban na pinangarap natin para sa England bilang isang bansa,
at natatabunan ito
ng mas seryosong sitwasyon.
Nakatayo ako doon at iniisip, "Nasaan ang pulis?"
May mga pulis doon, pero lokal na pulisya 'yon.
Ang karamihan ay darating ng alas-tres.
'Yon ang plano.
Ang dating ay ang pressure sa araw ng final,
pagdating sa kapulisan, ay sa Central London.
Iyon ang nakita nila sa buong tournament.
Kaya ang paghahanda nila, at ang deployment
ay may lente ng Central London.
Pero ang realidad sa araw ng final
ay nagsimulang lumabas ang pressure sa may Wembley.
Nakakatakot na ang mga walang ticket
na nagdudulot ng problema ay nasa bukana ng stadium,
at may mga dumarating pa, kaya kailangan na ng suporta ng pulis.
Dumating kami sa Wembley, at palabas kami sa tren,
at punong-puno ang istasyon.
Punong-puno.
Isa, dalawa, tatlo, apat!
Harry Maguire!
Wala kaming nakitang ibang Italian.
Ang pakiramdam ay napakarami nila at napapalibutan kami.
You can stick your twirly pasta Up your arse
You can stick your twirly pasta Stick your twirly pasta
Stick your twirly pasta up your arse
Iyon ang sandaling nakaramdam ako ng panganib.
Nang lumabas ako sa Wembley Park,
ang eksena ay isang eksena ng kaguluhan.
May mga sirang traffic lights, mga poste ng ilaw, mga puno.
Parang may sumabog na bomba,
at nagkalat ang nawasak na gamit.
Ilang beses na akong nakapunta sa Wembley,
at parang...
Para kang nasa War of the Worlds. Gano'n kong ilalarawan.
Lumabas ako, at naisip ko, "Ito ba ang Wembley?"
"Di ganito dito sa mga normal na araw ng laro."
"Ano'ng mayroon? Imposibleng may ticket lahat 'to?"
At maraming fans ang pupunta sa laro,
at paano sila makakalampas sa napakaraming tao?
Nakarating sa mga pulis na kailangan na namin ng tulong kaagad,
at nakapagdala sila ng teams doon bago mag-alas tres.
Ang naging mahirap ay maramin sa mga problema at masasamang gawi
ay nasimulan na at nagtutuloy-tuloy.
Napakaraming tao nito sa napakaliit na lugar
na napakagulo na.
Lahat gusto nang magbukas ang stadium
at para mawala ang pressure
sa pagpasok ng mga tao sa stadium.
Ang mismong laban ay nangangailangan ng outer perimeter.
May mga kailangang gawin
kaya di basta-bastang makakaakyat
at ipakita ang tickets sa gate.
Mga 4:30, binuksan namin ang security perimeter
at nagsimulang magpapasok ng mga tao.
Ang unang pag-check ay sa Olympic Steps.
Ang taong nasa harap ko, nakapasok siya.
At nang makapasok siya, nasa mukha niya
na parang nagdiriwang siya.
Narinig kong sinabi niya, "Di ako makapaniwalang nakapasok ako."
Pinapakita niya sa aming nakapasok siya gamit ang pekeng ticket.
Ang dami ng fans na walang ticket
ay nangangahulugan na ang mga nagbabantay
ay walang magagawa.
Iniisip ko lang, "Di ko ito palalampasin."
Naisip ko, "Sige, pupunta ako sa may kaliwa ng Wembley Way
at magtatanong, 'May nagbebenta ba ng ticket?'"
At literal na walang pumapansin sa akin.
Pumunta ako dito.
Handa akong gumastos ng £2000-£2,500
para lang makapasok.
At sa totoo lang, pwedeng mauwi
na wala man lang akong mapapanood.
Walang ano-ano,
nakita ko ang mga nagliliparang bote at lata.
'Yong unang nakita ko, sabi ko, "Okay, baka isa lang 'yon."
Tapos nakita naming dumarami na.
Kami ni Maya ay napapalibutan ng mga English fans.
Para kaming inaatake. Binabastos nila kami.
Sonrang agresibo't mapang-abuso sila,
at ang naisip ko lang ay protektahan ang anak ko.
Tapos may nakita kaming grupo ng Italians.
At bigla nila kaming sinigawan,
"Ano'ng ginagawa n'yo? Halikayo! Wag kayo diyan! Halikayo!"
Nakita nila ang anak ko, at pinalibutan nila siya.
At inilagay ko ang bag sa harap ng mukha niya at sa ulo niya.
Tapos nagsimula na kaming maglakad.
Nakayuko si Maya nang ganito,
sa ilalim ng proteksyong ginawa namin.
Sa sandaling iyon, naisip ko,
siguro ang tanga kong magulang
para dalhin ang anak ko dito.
Ang mga pulis, nang makita kami, pinalibutan nila kami.
At sa puntong ito, inihatid na kami.
Kasama ko ang biyenan kong lalaki na 70 taong gulang.
At malusog siya, pero 70 taong gulang pa rin siya.
At parang,
napunta kami sa kanto kung nasaan ang hagdan,
at parang, "Wow."
"Paano kami makakadaan sa dami ng taong 'to?"
Puno ng tagasuporta na walang mga ticket ang buong Wembley Way.
Malinaw na kulang ang seguridad, kulang ang mga bantay,
walang sapat na pulis doon,
at bubuksan na nila ang mga gate.
At alam ng mga tao sa Wembley Way na walang tiket
na may 23,000 bakanteng upuan
dahil sa paghihigpit para sa COVID.
Pag pinagsama-sama 'yon, para kang may perpektong sakuna.
Kung nasa may pintuan ako at isa akong bantay,
talagang matatakot ako.
Sabi ko sa kaibigan ko nasa Wembley ako. Sabi niya, "Mabubugbog ka."
Sabi ko, "Okay. Pwede." Pare-parehas ang sinasabi sa akin.
"Nasa final ang England, pag natalo sila, patay ka."
Sabi ko, "Okay. Nakikita ko nga. Pero magtatrabaho pa rin ako."
Tumingin ako sa Olympic Way.
Naging malinaw sa akin, na napakaraming fans dito
na gustong pumasok na walang tiket.
Outnumbered kami. Talagang mas marami sila.
Ang pinakamalaking araw sa English football.
Para bigyang pagkakataon ang fans
na maaring di na makita ang ganito,
na gustong pumunta,
kailangan mong mag-ingat.
KAPIT LANG IT'S COMING HOME!
BAYANI KO
Sobrang emosyonal nang pag-alis sa St. George's Park
sa huling pagkakataon bago ang final.
Umaapaw ang pagmamahal at suporta para sa mga kalalakihang ito.
At tingin ko, ang masaya ay makitang nasusuklian 'to
dahil binigyan nila kami ng mga sandali ng kaligayahan ng ilang linggo.
At oras na para ipakita kung gaano sila pinahahalagahan.
Talagang tataas ang mga balahibo sa batok mo.
Wow. Totoo ba iyon?
Nakausap ko ang isang bantay at sabi ko, "70 taong gulang na ang biyenan ko."
"Nag-aalala ako sa kanya. May ticket kami."
"Pwede bang pumasok na kami?"
At mabuti na lang pinadaan niya kami.
At mula roon, umakyat kami sa gate.
At bago ko i-scan ang phone ko,
Naisip ko, "Sisiguraduhin ko lang na nasa likod ko siya,"
at lumingon ako, at wala siya doon.
May isang binata sa likod ko, mga nasa twenties siguro,
na may England shirt.
Sabi ko, "Ano'ng ginagawa mo?"
Sabi niya, "Sige na. Bibigyan kita ng 20 quid."
Sabi ko, "Nasa likod mo ang biyenan ko. Kailangan niya akong sundan."
Sabi ko, "Tabi."
At di ako marahas na tao. Di ako nagsisimula ng away.
At sa huli, kailangan ko siyang pagbantaan.
"Umalis ka diyan"
Sa football, marami ang pumupuslit sa mismong araw,
papasok ka kahit wala kang ticket.
Pero kadalasan, walang kailangan na maraming daanan
bago ka makapasok. Makakapuslit ka papasok.
"Magtitingin-tingin ako. Sisipatin ko lang."
Naisip ko, kung maplano ko at magawa sa tamang oras, makakapasok ako.
NAGSIMULA NA ANG PAGPUSLIT SA WEMBLEY
GRUPO NG MGA PUPUSLIT SA WEMBLEY. SINO'NG GUSTONG MAKAPASOK???
Rooney!
Dumating ako sa isang kanto, at narinig ko ang sigawa na, "Rooney!"
Sabi ko, "Ano'ng nangyayari?"
Rooney!
Pagkatapos kong makuhanan si Rooney nang buong pananabik,
player siya ng United at malaking fan ako,
sabi ko, "Saan kaya siya galing,
VIP entrance ba 'yon o pasukan ng players
o ng media?" Di ko alam, pero naisip ko,
"Ano kayang mayroon doon sa pinanggalingan niya?"
Kaya naglakad ako sa eskinita,
at may malaking daan doon. Sa kaliwa ko
ay may malalaking hagdan na paakyat sa loob.
Pagdating ko sa tuktok, ang daming tao.
at sumisigaw sila, "Handa na ba tayo?"
At naisip ko, "Alam ko ang ginagawa nila."
Nasa control room ako. Pinapanood ang monitors,
at biglang sumigaw ang isang kasama ko,
"Spanish Steps! Wala na."
At lumingon ako sa pinapanood niya,
at nakikita ko ang mga tao na nagpupumilit pumasok.
Mula sa padalos-dalos na kilos ay patungo na sa karahasan.
Ay, lintik.
Diyos ko. Diyos ko.
At nakarating ako sa gitna ng grupo.
Nang umabot kami sa taas, may mga tao nang natatapakan,
at naisip ko, "Grabe." At may natapakan na ako
at nasubsob na ako, at nagpagulong-gulong sa taas ng mga tao
para sa ganoon hindi ko nadadaganan talaga
ang sinuman o natatapakan sila.
Nakukuha mo ba? Sinubukan kong gawin
sa pinakamadaling paraan.
At di ko alam ang nangyayari sa paligid ko,
sa karahasan o anuman,
dahil nakatuon ako sa sarili kong misyon.
Ganoon lang para sa akin. Sobrang desperasyon lang
para di mapalampas ang event.
May nakita akong bantay na nasa lupa na, at natumba na sila.
Nanonood ako, umaasang tatayo sila
at di mananatili doon.
At nakita ko na may isang matagal nang nakatumba
at naririnig ko ang team na tumatawag na ng medic.
Mabibigla ka. Parang di ka makahinga habang pinapanood 'yon, maiisip mo,
"Ano'ng nangyayari?"
Nang makalampas ako sa mga natumbang tao at tumayo ako,
naglakad lang ako.
May mga taong tumatakbo para makalusot.
At nagsasaya sila, "Ayos! Nakapasok ako!" at tumatakbo sila.
Pinapangalandakan nila na, "Nakapuslit ako, at tumatakbo ako."
Alam mo 'yon? Kaya ako, kaswal lang na naglakad.
At iniisip ko, "Diyos ko. Nakapasok na ako."
Nakapasok sila sa Spanish Steps na halos walang bantay.
Itong fans na walang tickets ay nakapasok sa unang harang,
at sila ay umiikot at naghahanap ng mapapasukan.
Kaya nagpasya kaming isara ang mga gate.
Di pa namin ginawa 'yon noon. Di pa kinailangan kahit kailan.
Pero nasaksihan ko ang di ko pa nakikita kailanman.
Kailangang mag-lockdown at magsimula ulit
at naiintindihan ng lahat kung ano'ng panganib na nasa labas.
Iniisip kong may nangyaring masama kaya nag-lockdown ang stadium
At dumarami sila. Gustong makapasok ng mga tao. May tickets sila.
At nakatayo lang ako, at sinisigawan na kami.
Nagiging agresibo na sila. "Bakit di n'yo kami pinapansin?"
Sabi ko, "Wala kaming magagawa."
"Naka-lockdown. Di ko kayo mapapasok. Di ko mabubuksan."
"Wala sa 'kin ang susi ng pinto."
"Buwisit ka! Pag nakapasok ako, lagot ka sa akin!"
"Tingin mo nakakatawa, Paki-cunt?"
Marami nang itinawag sa akin. Nakatanas na ako ng racism.
Nakakalungkot.
Pero sa trabahong ito, di dapat maging emosyonal
dahil pag may nakita silang kahinaan, magsasamantala sila.
Habang naglalakad ako sa likod ng timog na bahagi ng stadium,
ang lala ng gulo.
Lahat ng fans ay nasa pagitan ng pader papuntang stadium,
tapos may isa pang pader.
At dahil sa lockdown, malamang
may isang libo o higit pang tagahanga
na nakapila lang, nagsisiksikan na makapasok.
At maiipit ka
sa gitna ng halos malalaking mga lalaki.
At limang talampakan lang ako,
at talagang nakakatakot.
Pwedeng lumala ito.
Iniisip ko lang, "Sana walang masaktan."
Napakaraming tao ngayon
na gustong makapasok sa stadium.
Ang iniiwasan mo ay magkasiksikan,
kung saan ang dami ng tao sa masisikip na lugar...
ay nag-uumapaw,
at maaaring may mga masaktan.
Para sa kaligtasan ng marami,
nagpasya kaming buksan ulit ang mga gate.
Masaya ako na nakarating na kami sa mga gate.
Tapos umilaw ng pula, at tumunog, at di nagbukas.
Sabi ko, "Ano'ng nangyayari?"
Tapos may bantay na dumating at tiningnan ang tickets ko,
at sabi niya, "Nasa maling section ka."
"Pero Italian ako. Paano ako nabigyan ng ticket
sa pwesto ng English fans at di sa Italians?"
At sabi niya, "Sir, wala akong magagawa."
Hinahagisan na kami ng mga lata ng alak.
May kasama akong bata. Hindi na ligtas.
Nagmakaawa ako, "Please."
Sabi niya, "Doon ang ticket mo. Pumunta ka doon."
At pagkaalis namin sa pila,
kami na lang ang natirang Italian sa labas ng Wembley Stadium.
At naramdaman ko na, "Ay lintik."
Nasa pasukan ako ng Club Wembley,
sa gilid ng stadium,
at binabantayan ang pagdating ng mga bisita ng UEFA.
Medyo marami nang nakapila na gustong pumasok.
Punong-puno ang Club Wembley. Ibang klase ang araw na 'yon.
Naalala kong nakausap ko ang isang tatay na kasama ang kambal niyang babae,
at ito ang unang laro nila.
At natuwa ako sa pananabik niya kasi pareho kami.
Pareho kami. Lumabas siya kasama ng pamilya niya,
at kasama ko ang mga kaibigan ko.
Pero mula doon, purong kaguluhan na.
ANG PINAKAMADALING PASUKIN NA GROUND SA BUONG PLANETA
UNANG FINAL NG BUHAY N'YO. GAWIN N'YO LAHAT!
Malapit na ako sa bakod.
Siguro 30, 40 tao ang yumuyugyog sa bakod
para mapuwersa na matumba iyon.
Tutumba na! Talaga ba?
Ay lintik!
Diyos ko! Nagawa nila.
Naku!
Ay Diyos ko!
Lintik.
Tapos may bugso ng mga tao na pumapasok.
Makikita mo ang mga nasa pila na nag-aalala, natatakot.
Nandoon 'yong tatay na may dalawang anak,
at pinoprotektahan niya sila mula sa mga bote na inihahagis.
Libu-libo ng mga pasaway na tao na pumapasok na lang.
Pero kailangan naming pumila
habang nagkakagulo sa paligid namin.
Kahit kabayo walang magawa.
Sige, sugurin n'yo sila. Sugurin n'yo.
Sige.
Sugurin n'yo na. Tatabi din sila.
Sinubukan kong tumulong.
Sinubukan namin ng kasama ko na itayo ang bakod.
May babagsak dito, tapos itatayo mo,
tapos may babagsak doon.
Para kaming naglaro ng whack-a-mole ng 45 minuto.
Hindi security o pulis ang nagdidikta.
Kung di fans na walang tickets.
"Paano ito maaayos? Kailan sila titigil?"
"Kailan 'to makokontrol ng pulis?"
"At magagawa ba namin ang ipinunta namin?"
Ang panoorin ang team namin na manalo sa Euros.
Nakita namin ang mga paakyat ng Olympic Steps.
At ako kasama ng ilan pa, pumunta kami doon,
at umikot kami sa stadium.
At nakita namin ang maraming tao na sumugod.
May mga nandoon na di naman balak makapasok
pero sa gitna ng mga panyayari
at sa dating ng mga taong nakikita nila,
sumama na sila. Di nila naisip
na dahil lang 'yon sa adrenaline rush.
Pero kaya mong kontrolin ang sarili. Parang sobra na 'yon.
Sa harap ng gate, sa labas ng stadium,
may isa o dalawang bantay sa bawat pasukan.
Tapos, sa loob,
sa likod ng gate, may isa pa.
Bawat isa ay may dalawa o tatlong bantay.
Pero dahil maraming tao ang gustong pumuslit,
paminsan-minsan, ang mga guwardiya sa loob
ay lalabas para tumulong,
na nag-iwan ng saglit na oras na walang security.
Hinila ko ang damit ng isang lalaki at sinabing, "Sasama ako sa 'yo."
Sumunod ako sa kanya at nakapasok ako.
Bumalik 'yong bantay,
hinila 'yong kasama kong pumasok.
Dinaanan ko siya at naglakad lang ako,
at nagdadasal ako ng, "Please."
Bawat hakbang, iniisip ko, "Please."
At palayo na ako nang palayo.
Sobrang taas lang ng adrenaline.
Purong pananabik lang, kaligayahan.
At nakapasok ako, at iniisip ko lang, "Diyos ko.'
"Nagawa ko. At may pera pa rin ako."
"Di ako gumastos." Ayos.
Ano ang kailangan nating gawin para maging mas mahusay kaysa sa Italy?
Sa pananaw ko, ito.
Lagi kong binibigyan ang mga team ko
ng checklist ng kailangang gawin para manalo.
Wag magpa-goal.
Dalawa hanggang tatlo ang kailangan.
Bago ito, sabi ko, "Si Harry Kane ay dapat
may magandang laro para magtagumpay tayo."
At ang huli sa checklist ko,
na pwedeng magamit mamaya,
ay manalo ng penalty shootout.
'Yan ang listahan na sana ay di umabot sa penalty shootout.
Pero umaasa kami sa 90-minute na panalo para sa England.
Nasa control room ako't narinig ko ang salita
na paulit-ulit kong naririnig sa mga sumunod na buwan, "Breach."
Nakita ko sa monitors ang maraming tao
na nagpupumilit pumasok.
Football's coming home!
Di pa ako nakakita ng ganoon sa buhay ko.
'Tong grupo ng zombies ay sumusugod, nagtutumbahan, nagtatapakan.
Sobrang gulo.
Gago ka!
Nagkaroon ng alitan sa pagitan noong mga legal na nakapasok
at noong mga ilegal na nakapasok,
at nagkaroon ng gulo at mga away.
Umalis ka!
Sa mukha!
Gawin mo ang trabaho mo!
Kung pinigilan ko sila,
malamang wala ako ngayon dito.
Kaya pumunta ako sa gilid sa may pinto at sinusubukan itong itulak.
At nandoon lang ako, nagtutulak.
Di ko masara. At bigla-bigla, himala,
di ko alam ano'ng nangyari, sumara 'yon.
Sweet Caroline
Good times never seemed so good
So good!
I've been inclined
To believe they never would
Umupo na kami, at doon mo makikita...
At pag sinabi kong "kuyog,"
Talagang kumukuyog ang maraming tao
mula sa entrance na pinasukan namin
at tumatakbo sa kabilang panig ng stadium,
sa mga upuan, papunta sa kinauupuan namin.
At walang tigil ang mga tao.
Parang, "Sana walang umupo sa pwesto ko."
At ayun nga, may kumuha na nang umalis kami para bumili.
Sabi ko, "Pre, nagbayad ako ng 500 quid para sa upuan."
Sabi niya, "Talaga? May ticket ka?"
Sabi ko, "May ticket ako." Sabi niya sa kasama niya,
"Nagbayad sila para sa upuan," at nagtawanan sila.
At sinabi niya kung paano silang sumakay sa minibus
at sampu o 12 sa kanila ang pumunta
na may intensyong pumuslit, at nagawa nga nila.
BAGO ANG KICK OFF
Alama naming maraming nakapuslit,
at nagkalat sila kung saan-saan.
Mahalaga ngayon na di maipit doon,
at tanggapin na nanalo sila.
Pero nakita namin na marami pa ring nasa paligid ng stadium,
pero lalo na sa ilalim ng Olympic Steps.
Alam mo ang banta. Di kailangang bukas lahat ng gate,
kaya sinimulan isara na.
Walang kailangang pumasok maliban sa mga nahuli.
May sistema 'yon. Isasara na namin.
God save our gracious queen
Tumugtog na ang pambansang awit
at ang mga balahibo mo ay...
Ang cliché, pero totoo...
May kakaibang pakiramdam, pero parang...
Parang sabik na sabik ako.
Ito ang awit na lagi nating naririnig,
pero hindi sa ganitong entablado.
At naroon sila, kinakanta ang pambansang awit ko,
pambansang awit mo,
at naroon sila at susubukang manalo
sa malaking tournament para sa bansa.
Send her victorious
Habang tumutugtog ang pambansang awit, may 6,000 tao sa labas.
Napagdesisyunan nilang kickoff na. Oras na para makapasok sila,
at may malaking bilang ng tao sa hagdan na pilit pumapasok.
Ang pulis, sa puntong iyon,
ay itinaas na ang mga baton at may layunin sila.
Makikita mo silang naka-riot gear at may gusto silang iparating.
Pero kakayanin ba nila?
Mapipigilan ba sila ng pulis?
Kilala nating lahat ang mga bayani ng '66,
pero ibang panahon na ito.
Ito ang team ni Gareth Southgate,
at ngayon ay nasa bingit na sila ng sariling kasaysayan.
Nagkakaisa ang buong bansa.
Pero ibibigay ng Italy ang pinakamahirap na test ng England.
tatlong taon nang di natatalo ang panig ni Mancini.
Kick off ng Italy,
at magsisimula na ang final ng Euro 2020.
Heto na. Ito na ang hinihintay.
At naalala ko ang bola na napunta kay Luke Shaw.
At naipasok nii Luke Shaw!
Wala nang igaganda pa ang buhay sa oras na 'yon.
Naroon ang mga kaibigan ko.
Nagtatatalon-talon kami.
Lahat bumagsak sa floor, tumatawa. Sobrang astig.
Di kapani-paniwala.
Pero totoo iyon. Nandoon ako, at nangyayari ito, at nakakamangha.
Ito ang pinakamasamang scenario.
Di ko naisip na mapapalampas ng Italy ang goal kaagad.
Pero simula pa lang ito. Kahit ano pwedeng mangyari.
Forza Itali.
Na kay Chiesa ang bola.
At tumira siya. Walang laban do'n si Pickford.
At biglang naramdaman ng lahat, "Di pa tayo nananalo."
Nagbago ang pakiramdam sa stadium, at naging mas tensyonado.
Naramdaman mo na mas naiintindihan ng mga Italian ang nangyayari.
Naaalala ko na nakahinga ako na tumunog na ang pito,
dahil mukhang makakapuntos ang Italy.
Sa lahat ng monitor sa control room, nakikita namin ang napakaraming tao
laban sa linya ng pulis.
"Bakit ito nangyayari?"
Tuwing titingin kami at kakausapin ang pulis,
laging, "Ganoon pa rin. Di sila gumagalaw."
"Umalis na kayo. Sige na."
...nasa big screen ang highlight ng mga nangyari.
Halftime, nakaupo si Maya
at medyo nakababa sa upuan niya.
"Maya, halika. Subukan nating pumunta sa pwesto ng mga Italian."
May isang lalaki. Mukha siyang mahalaga.
Kaya sabi ko, "Please, Italians kami. Hinahagisan nila kami ng alak."
"Di namin na-e-enjoy."
"Gusto naming makasama ang mga Italian."
At sabi niya, "Sumunod kayo."
Sinusundan lang namin siya,
at binuksan niya ang huling pinto, at nakita namin ulit ang pitch.
Nakarating kami. Napakasaya namin.
Ang second half,
ay isang master class ng depensa mula sa mga Italian.
May pakiramdam na, "Di na ito komportable."
"Alam kong nananalo tayo pero nawala na ang kontrol natin."
Isang cross. Delikado para sa England.
At nakapuntos si Bonucci!
Italy 1, England 1.
Mananalo na ba tayo?
Umasa tayo.
Sige, Maya!
Italia!
Wala nang mas masahol na pakiramdam
kaysa sa pagpuntos ng kalaban sa Wembley.
Napapalibutan ka ng ingay. Di ka makakatakas.
Nakapuntos ang Italy,
at pumangit ang mood. Bigla tayong humina.
Tumataas ang pressure.
Dahil sobrang dikit, at isang pagpapabaya,
isang pagkakamali, isang ang maling pasa lang ay delikado na.
At extra time para sa European Championship final.
Umaatake ang Italy.
At bumalik ang bola! At may malaking pagkakataon.
Sa second half ng extra time, nangingibabaw ang Italy
pero walang puntos.
At ilang segundo bago ang huling pagpito,
Nagpalit si Southgate.
Pinasok niya sina Rashford at Sancho,
na walang ibang dahilan kung di tumira ng penalty.
Parang ang laking desisyon.
Napakagaling siguro nila sa training
pagdating sa penalty dahil dahil ang bata nila.
Pumito ang referee at oras na para sa mga penalty.
Bakit may away dito?
Ayaw nilang magpapasok.
- Di kayo dapat pumasok. - Alam ko.
Ano'ng problema?
Pinapanood ko ang mga nasa labas.
Kung manalo ang England, gusto nila nasa loob sila.
Gusto nilang makitang iangat ng England ang tropeo.
Ngayon, di sila makapasok kasi naka-lock na.
Ngayon, ang problema ko ay ang seguridad ng 67,000 na tao.
At para sa kaligtasan ng 67,000 katao,
Kailangan kong buksan ang exit door bago matapos ang laro.
Pero, may blue line at may 6,000 tao sa labas.
Pag nakita nilang nagbubukas
at narinig ang hiyawan dahil nanalo ang England,
papasok ba sila?
Ang mga 'to ay di England fans. Di sila football fans.
Di ko alam kung ano sila.
Sila ay isang grupo na susugod para makapasok.
Kita mo na ang mangyayari pag nanalo ang England.
At ang pinakaligtas na resulta ay matalo ng England.
Kumusta ang pakiramdam?
Nasa penalty shootout na naman ang England.
Sabi nila, tsambahan ang mga penalty. Hindi. Di ito sugal.
Isa itong sining
saisang high-pressure na kapaligiran na di mo lubos maisip.
Pag magpe-penalty ka, dapat matibay ka.
Kahit ano pwedeng mangyari. Bumibigay ang tao sa matinding pressure.
Lalo na sa harap ng bansa mo, para manalo sa final.
Malawak ang espasyo mula sa gitnang linya hanggang penalty box.
Diyos ko. Wala akong pakialam kung sino'ng makakapuntos at hindi.
Wala akong pakialam kung sino ang bida.
Ipinagdarasal ko na manalo kami.
Puntos. 1-1.
Save!
Nangunguna ang England.
Si Bonucci na.
2-2 na.
At lumabas si...
Marcus Rashford.
Marcus Rashford para sa England.
At tumama sa poste!
Napahawak na sa ulo ang mga tao.
Kailangang makapuntos ng England para tumabla sila.
Si Jadon Sancho.
Nasa bingit ng pagkatalo ang England.
Kailangan kita. Pickford, kailangan mong makapuntos.
At nagawa niya!
May panibagong enerhiya.
Biglang may pag-asa na.
Binigyan tayo ng lifeline, kaya kailangan lang nating makapuntos,
at biglang, game on na ulit.
Lumabas si Bukayo Saka.
"Wag ka lang papalya."
"Pero di para manalo tayo, pero mas para sa iyo."
Bukayo Saka,
19 taong gulang,
para sa pangarap ng isang bansa.
Ang nanalo sa Euro 2020,
Italy!
Pinuntahan ni Gareth Southgate si Saka.
Kailangan niya ito.
Di iyon ang katapusang gusto natin.
Sa pagtatapos ng laro, umulan.
At sa puntong iyon, tumalikod ang mga tao.
At parang konektado silang lahat sa iisang mensahe.
Tumalikod sila at nagsimulang maglakad.
At nakakakilabot ang pakiramdam ng kaginhawaan.
Di dapat kaginhawaan, pero 'yon ang naramdaman namin.
Pakiramdam ko, gumuho ang buong mundo.
Mula sa lahat ng paniniwala
at lahat ng buildup para makarating sa final,
nagkakaisa ang lahat,
nawala lahat.
Nagbago ang mood ng mga tao. Mula sa
sobrang pananabik patungo sa pagkagalit.
Nandoon ako bilang isang Asian.
Ang makita ang tatlong Black players na nagmintis sa penalty,
sigurado akong titirahin sila.
Alam kong mangyayari iyon.
Pang-aabuso sa mga talentadong, Black English na footballers.
WAG NA KAYONG MAG-FOOTBALL
Kung maganda ang laro mo at positibo lahat,
isa ka sa amin,
at oras na magkamali ka, hindi na.
Heto na naman tayo.
HETO ANG SAGING N'YO
LUMAYAS KAYO SA BANSA KO.
Nag-text ang nanay ko,
"Sabihan mo 'ko kung nakauwi ka nang ligtas."
Malayang ginamit ang salitang Paki,
at napakahirap para sa mga tao na di pa nakaranas no'n
na maintidihan 'yon.
Kaya di ka titingin kahit kanino,
iiwas ka sa mga tao.
Ayaw kong may mabangga,
at tumalikod siya at bigla na lang akong sapakin.
Sa pagtatapos ng laro, gusto kong lumabas.
Pero maririnig mo ang racist chants.
Habang lumalabas ang fans, nagkokomento sila.
"Black na ganito. N na ganito."
Ibinaba ko ang hood ko at naglakad na.
At nakauwi.
LINTIK NA SANCHO
Kagabi, pagkatapos ng laro,
sinira ang mural ni Marcus Rashford.
Muli, nasa gitna ng mas malaking isyu ang football.
SA TIMBA KA DUMUMI
Binago ni Marcus Rashford ang patakaran ng gobyerno
para alagaan ang mga batang naghihirap,
at ang mural na ginawa para suportahan siya ay sinira.
Diyan sa ganyang bagay ka mapapatanong
tungkol sa bansa mo.
Napakasama niyan.
Sobrang sama.
Wow. Sa nagawa niya para sa komunidad.
Alam naming mangyayari 'yan. Sobrang terible.
Ginawa ni Marcus Rashford ang lahat
para tulungang manalo ang England at mapasaya tayo.
Bigla na lang, kontrabida na siya at tinatakot.
Nakakagalit.
Ang nararamdaman ko ngayon ay higit na sa football.
Tungkol na ito sa di maitatagong racism.
Di 'yon kailangan.
Di mahalaga ang kulay ng balat kung makakapuntos ng penalty o hindi.
Parang, "Ano'ng makukuha n'yo dito?"
"Umayos kayo. Para kayong walang pinagkatandaan."
Nagulat ako
na napakaraming tao ang lantarang racist.
Nagtatrabaho ako sa Brent. Nakatira ako sa isang multiracial na komunidad,
at di ko naisip na mangyayari iyon.
Kaya pinapakita nito na kaya mong mabuhay sa isang bubble.
Ang mga taong ito ay nasa paligid lang.
Ang weird sabihin no'n. Pero totoo, at panira sila sa lipunan,
at nakakaapekto ito sa mga tao araw-araw.
At ang tanong ay, para sa akin,
"Ano'ng gagawin natin sa puntong ito? Ano'ng gagawin?"
Sana nakita ng players
na may napakalaking suporta sa kanila.
FANS BA TALAGA KAYO?
PALAKPAKAN ANG TAGUMPAY NILA
NAPAKAGALING
ANG GALING NILA.
IPAGMALAKI NATIN SILA
100% SUPORTADO KAYO NG TUNAY NA FANS
Iyong larawan na kumalat
na may korona 'yong tatlong players na nagmintis sa penalties
at sila ay mga hari.
BAYANI
HINAHANGAAN
Tingin ko kailangan lang tingnan kung paano
sinuportahan ng mga tao si Rashford, Sancho at Saka.
Sa tingin ko, mas nagpakita 'yon
ng pagkakaisa at layunin sa loob ng bansa.
Nagbigay pag-asa ang naging tugon. Siyempre.
Lumabas ang mga tao para magpakita ng pagmamahal at suporta
at ipakita sa mga manlalaro,
na baka nakaramdam na galit sa kanila ang lahat
na di iyon ganoon.
Breaking news.
Sampung minuto ang nakakaraan, nagsalita na si Marcus Rashford
matapos ang pagkatalo sa Italy kagabi.
Nag-post siya, "Kaya kong tanggapin ang kritisismo sa laro ko buong araw,
pero di ako hihingi ng tawa sa kung sino ako at saan ako nagmula."
"Ang mga mensaheng nakuha ko ay nakakataba ng puso,
at nakakaiyak na makita ang mga tugon."
At kahit napaghilom no'n ang sugat sa oras na iyon,
hindi nito...
hindi nito pinawi ang uhaw ko.
Matanda na ako
para maniwalang ang manalo ng European Championship
ay magic potion na hihilom sa mga sakit ng lipunan.
Binigyan tayo nito ng sandali.
Nagbigay ito sa atin ng panahon para magsama-sama.
Pero sa paglutas sa mga problema, di iyon mangyayari.
At ano'ng sinasabi nito sa atin bilang isang bansa?
Sinasabi nitong may trabaho tayo
para tugunan iyon.
Ayaw ko nang maranasan ang hinarap ko sa araw na iyon.
Magtatapat ako. Di ko pa nalilimutan iyon.
Sobrang sakit.
Nakakita kami ng mga di pa namin nakikita noon.
Kinabukasan, iniisip mo,
"Paanong walang namatay?"
Sa tingin ko, napakasuwerte na walang namatay
Wala pa itong katulad. Nakakadiri.
Magaling ang ginawa ng stadium
sa gitna ng lahat ng pangyayari.
Nakuhanan ang ilang fans na sumusugod sa mga harang,
patungo sa hagdan papasok sa national stadium.
Nang magising ako kinaumagahan at nanood ng Sky Sports News,
at walang kasinungalingan,
ang unang clip na nakita ko
ay ang clip ng grupo ng fans na kasama ko,
at naroon sila na parang papatay sila,
tinitingnan lahat ng CCTV,
at nalaglag ang puso ko.
Iniisip ko, "Ano'ng ginawa ko?"
Nahihiya ka ba sa ginawa mo?
Di ako nahihiya.
Noong 2020, lahat ay nakakulong sa mga bahay,
walang mapuntahan,
pwede lang lumabas para mag-ehersisyo.
At habang ginagawa natin lahat iyon,
ang mga pinuno ay nagpa-party.
Paano ko mararamdaman na may nagawa akong mali?
Ang masaksihan ang pagkapanalo ng England sa unang pagkakataon mula noong 1966,
di ko mapapalampas iyon... para sa kahit kanino.
Iniisip ko pa rin, na ang England at ang mga taga-England
ay mabait, bukas ang isipan,
maintindihin sa ibang mga tao at kultura.
Pero, sa isang araw na iyon,
muntik nang maging kalaban ang England,
dahil sa pagtrato sa amin ng fans.
At naiisip ko na ginawan nila ako ng pabor.
Si Maya, kapag may sinasabi siya tungkol sa Italy,
sinasabi niya, "Daddy, tayong Italians..."
"Pero tayong Italians..."
Pag sinabi kong higit pa sa football... para sa akin, higit pa ito sa football.
At iyon si Maya! Isang sorpresa! Ano'ng...
Ano'ng dala mo? Ang watawat na dala namin noon.
It's coming Rome.
Noong pinadalhan ako ng video ko sa bus,
Nilagay ko sa Facebook.
At noon sinabi sa akin ng tatay ko, noong 1996 Euro final,
umakyat siya sa bubong ng isang lokal na pub sa Stanford.
Kaya, ang pag-akyat sa mga bagay,
ay nasa dugo. Nagmana ata ako sa kanya.
Masaya ako sa araw na iyon.
Ipapakita ko sa mga anak ko ang mga litrato ko.
Sa mga anak din nila.
Wala akong babaguhin.
Bukod sa pagkatalo.
Heto na naman tayo.
Sisimulan na ng England ang kampanya sa Euro 2024.
Kaya na ba nila na maging mga kampeon ngayon?
Balang araw, panonoorin ko ulit ang England
dahil ang team at ang manager
at ang players ay walang ginawa sa akin.
Na kay Marcus Rashford ang bola.
Rashford para sa England!
Kung mag-host ang England ng major at makarating sa final
at sa Wembley iyon,
100% uubusin ko ang ipon ko para makakuha ng ticket.
Dahil England ito. Sa major tournament.
Naniniwala akong mananalo ang England.
Saka.
Saka para sa hat trick!
Na kay Bukayo Saka ang match ball.
Sa edad na 21,
nakapuntos si Bukayo Saka ng unang hat trick sa career niya,
at nakapuntos siya para sa England.
Sa araw ng Euro 2020 Final, 19 na pulis ang nasugatan
at 86 ang naaresto sa London para sa panggugulo sa laro.
Pinuri sa independent report
ang katapangan ng mga bantay at mga pulis,
gayundin ang mga tauhan ng Brent Council ng FA at Wembley,
sa harap ng matinding gulo.
Noong 2022, nagwagi na ang Women's Team sa Euro Final sa Wembley,
at nasungkit ang unang major trophy ng bansa mula noong 1966.
Nagsalin ng Subtitle: Rexie Quizon