Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Günaydın. Saat altı oldu.
11 Temmuz pazar, Avrupa Şampiyonası finalinde
İngiltere'nin İtalya'yla karşılaştığı gün olarak tarihe geçecek.
Milyonlarca İngiliz taraftarı bu sabah erkek futbol takımının nihayet
1966'dan bu yana ilk büyük kupasını kaldırmasını umarak uyandı.
...taraftar maçın bitmesini bekliyor, son düdüğe saniyeler var.
İngiltere topu ileri taşıyor ve Hurst tek başına ilerliyor.
İnsanlar saha kenarında! Bitti sanıyorlar!
Şimdi bitti! Dört oldu!
İNGİLTERE 4 BATI ALMANYA 2
Bobby Moore kraliçenin elinden kupayı alıyor.
Uluslararası üstünlüğün altın sembolü.
Kupayı kazandık!
Uzun bir bekleyişten sonra İngiltere sonunda finale kaldı.
Ve maç Wembley'de oynanacak.
Wembley Stadyumu, dünyanın en ikonik futbol stadyumu.
Burası futbolun evi, nokta.
Wembley bir stadyum, tarihî bir yer olarak önemli.
Mutlaka gitmeniz gereken efsanevi bir yer.
Dünyanın gözü Wembley'deydi.
Her şeyin mükemmel olması gerçekten çok önemliydi.
Sonunda dünya gözüyle İngiltere'yi büyük bir finalde gördüm.
Kupa evine geliyor!
Tüm ülkeyi saran neşeli bir atmosfer vardı.
İngiltere!
Harika bir takımımız vardı. Genç, kararlı, yetenekli bir takım.
Tüm ülke havaya girmişti.
Hadi bastır İngiltere!
Kupa evine geliyordu. Hepimiz inanmıştık.
Tarih yazmak üzereydik.
Kazanacaktık.
Avrupa Şampiyonası'nı kazanacaktık
ve bu kendi sahamızda, Wembley'de olacaktı.
Fırtına öncesindeki sessizliğe benziyor.
Buyurun bakalım. İşte hayatınızın partisine davetiye.
Lütfen beni eve götürme
Millet kendini koyverdi.
Lütfen beni eve götürme
Hadi dağıtalım. Anlarsınız ya.
Elektrik direklerine, trafik ışıklarına tırmanıyorlardı. Olay büyüyordu.
Her yer çıtır çıtırdı.
Yerler kırık cam doluydu. Dünyalar Savaşı'ndan bir sahne gibiydi.
HER YERDE CURCUNA
Herkes çok içiyor, bolca kokain çekiyordu.
Biletsiz binlerce insan gelmişti.
Bu da patlamaya hazır bir bomba etkisi yaratıyordu.
Telsizden şunu duydum, "İzinsiz giriliyor."
Önemli olan stadyuma girmekti.
Bize saldırdılar.
Sayımız azdı. Kesinlikle bizden kalabalıklardı.
İngiliz futbolu için 55 yılın en önemli maçı oynanacaktı
ve bir felaketin eşiğindeydik.
Böyle bir şey nasıl olabildi?
Nasıl yani?
FİNAL: WEMBLEY'E SALDIRI
Şunu izle Sky Sports.
Çok iyiyim. Evet. Hadi bakalım.
Bu İngiltere takımı
ülkenin durumunu yansıtıyordu.
Ne rekabeti? Arsenal-Tottenham. Anlarsın ya.
Rekabet yok.
Şuna bakın.
O birlik hâli beni heyecanlandırmıştı.
Ve bu sadece takımda çok sayıda siyahi oyuncu olmasıyla ilgili değildi.
Phillips topa hâkim.
Defans oyuncusunu geçti, sonra bir tane daha.
Sterling'e pas veriyor!
Genç ve enerjik olduklarından toplumla bağları kuvvetliydi.
Gençlerin kadınlı erkekli bağ kurabileceği bir gruptu onlar.
İngiltere grup lideri oldu ve hiç gol yemedi.
Harika yol almıştık.
Takımda Sterling, Saka ve Harry Kane gibi forvetlerimiz vardı.
Bu yıl başaracağımıza çok güveniyorduk.
Top Shaw'da. Grealish'e pas veriyor.
Harry Kane!
İngiltere iki, Almanya sıfır!
Almanya'yı yenmiştik. Sırada yarı final vardı.
İngiltere uzatmalarda penaltı kullanıyor.
Bu onları finale götürebilir.
Bu onların şansıydı.
Lanet sonunda bozuldu!
İngiltere 1966'dan bu yana ilk büyük finaline ulaştı.
MAÇIN BAŞLAMASINA 12 SAAT KALA
İNGİLTERE
Eller
Ellere dokunur
Uzanır
Final günü o videoyu gören dostlarım "Bugün güzel bir gün olacak" dedi.
Tatlı Caroline
MAX İNGİLTERE TARAFTARI
Güzel anlar Hiç bu kadar iyi hissettirmemişti
Çok güzel!
Kupa evine geliyor millet.
Herkes ülkesinin kupayı kaldırmasına tanık olmak ister.
Hele maç Wembley'deyse.
Bu, 55 yıldır olmayan bir şeyi görme fırsatı demekti.
Tarih yazılıyordu ve orada olup izlemek istiyordunuz.
Bilet bulunmuyordu.
BEN ALIRIM
SANA 4.000 VERİRİM.
ÖZELDEN YAZ LÜTFEN
KARABORSADA 8.000
Bir futbol maçı izlemek için 600 küsur sterlin ödeyebilen
şanslı kişilerden biriydim.
İnternet sitelerinde binlerce sterline bilet satılıyordu.
8.750 STERLİN TEKLİF VER
Pahalı olmanın ötesine geçmişti. Çok saçmaydı.
Final maçına biletim yoktu
ama evimden üç saat ötedeki
Avrupa Şampiyonası finalini evde izlemem söz konusu olamazdı.
Futbol her zaman hayatımın önemli bir parçası oldu.
Keyif veriyor, mutlu ediyor.
İngiltere müsabakada olduğunda daha da önem kazanıyor.
Hepimiz o heyecanı paylaşıyoruz.
Müthiş. Anlatabiliyor muyum? Açıklaması zor. Sadece hissediyorsun.
Tek düşündüğüm şuydu,
"Bu maçı kaçıramam."
Burası talkSPORT.
Teknik direktör Gareth Southgate
ülke çapındaki heyecanın farkında olduğunu söyledi.
Arabaların yanından geçerken korna çalıyorlar, bayrak sallıyorlar,
bunları fark etmemek imkânsız.
Aziz George'un haçları etrafımda uçuşuyor!
Kupa evine geliyor!
-Kupa evine geliyor! - Evet!
Gareth Southgate, tüm İngiltere seninle!
Neredeyse gerçeküstü.
Bunun olduğuna ve oraya gideceğine inanamıyorsun
ama gerçek bu.
Kayınpederim uğrayıp beni aldı.
Radyoyu açıp gelişmeleri dinleyince olay daha da gerçek olmaya başladı.
LONDRA MERKEZ, BRENT KAVŞAĞI
Futbol evine geliyor!
Evine geliyor!
Londra'ya doğru yola çıkıyorsun ve biliyorsun ki
yoldaki arabaların içinde kim varsa senin gittiğin maçı düşünüyor.
BEŞ YAŞIMDAN BERİ BU GÜNÜ İSTİYORDUM.
Hadi İngiltere!
HADİ İNGİLTERE, ALALIM ŞUNU!
BU İNGİLTERE TAKIMINI VE HOCASINI SEVİYORUM
İngiltere'yi desteklerken yaşadıklarınızı,
o büyük hüsranları düşünmemek elde değil.
Ve İngiltere Dünya Kupası'ndan elendi!
Batı Almanya, penaltı atışlarıyla finale kaldı.
Hatırladığım ilk büyük turnuva 1986'da Meksika'ydı.
Orta sahada Hoddle'dan sıyrılıyor.
Yukarıdan aşırtmayla Maradona golü attı!
Annem çok dindardı. Katolik bir aileyiz. Bana şöyle dedi,
"Git ve dua et. Belli olmaz. Sen dua et."
Merdivenlere gittim, alt basamakta diz çöküp
Selam Sana veya Göklerdeki Babamız duası okudum.
İngiltere çok öfkeli
çünkü Maradona topu sol eliyle içeri ittirdi.
Çok üzüldüğümü hatırlıyorum.
"Tanrım" diye düşündüm,
"Keşke merdivenlerde dua eden çocuğa geri dönüp ona şöyle diyebilsem,
'Bak, sorun değil çünkü sen büyüdüğünde
Wembley'de Avrupa finaline çıkacağız.
Biletin olacak, orada olacaksın ve biz kazanacağız.'"
Burası talkSPORT.
Gareth Southgate bu akşam için son hazırlıklar yapılırken
İtalya'nın gücünü biliyor.
Gerçekten çok formdalar.
Son 30 maçta hiç yenilmediler, sadece üç beraberlik aldılar.
Bu tüm ekip için büyük bir başarı.
GÜNEY LONDRA
Benim için futbol aşktır. Futbol duygulardır.
Herkesi bir araya getirir.
İtalya'nın güneyindenim, Brindisi'liyim.
Orası Puglia'da, yani çizmenin topuğunda.
1993'te Londra'da yaşamaya başladım.
Kızım Maya
yarı İngiliz yarı İtalyan ve bununla gurur duyuyorum.
Ama İtalyan köklerine sahip çıksın isterim.
Bana göre futbol bunu yapmanın bir yoluydu.
Final için para harcamaya hazırdım.
Kızım Maya'ya bu hediyeyi vermek beni çok mutlu ve gururlu kılıyor.
Bir gün geri dönüp bakınca şunu diyebilir, "Final günü babamla Wembley'deydim."
Stadyumun karşısındaki Hilton'daydım.
Köşeyi döndüğümde kemeri görüyordum.
Ve hemen neden burada olduğumu hatırlıyordum.
Birazdan bu dev stadyuma yürüyeceğim.
Bu heyecan verici binada muhteşem bir etkinlik sunacağım.
İnsanın başı dönüyor biraz.
Üzerinde harika bir gerginlik oluyor
çünkü ufukta ne olduğunu,
bugünün ihtişamını biliyorsun.
Sahada oynamıyorum
ama işin güvenlik kısmından sorumluyum.
Ve bu büyülü bir stadyum.
Dünyanın en iyi stadyumu.
Ekibime dedim ki,
"Parmaklığın bu tarafında olup bu muhteşem etkinliği
sunacağınız için ayrıcalıklısınız.
Bu kişisel bir şey olmaktan öte, ulusal bir şey.
Wembley Stadyumu biziz.
Buna hazırız."
MAÇIN BAŞLAMASINA 9 SAAT 30 DAKİKA KALA
Annem beni istasyona bırakırken şöyle dedi,
"Belaya bulaşma. Çok eğlen. Seni seviyorum" "Peki anne" dedim.
Süper, Süper Jack! Süper, Süper Jack!
Herkes çok heyecanlıydı. Herkesin yüzünden okunuyordu.
Trendekiler bizden nefret etmiştir. Umurumuzda değildi. Eğlenmek istiyorduk.
Büyük gün. Bir daha ne zaman olur?
Şüphem yok, eminim Mezara kadar İngiltereliyim
Tatlı Caroline
Wembley'e gitmek için sabırsızlanıyordum.
Bir bilet için bir aylık kazancımı harcamaya hazırdım.
Şöyle düşündüm, "2.000 sterlin çekip
birinin eline saydım mı kolay kolay 'hayır' diyemez."
Biletler birkaç bine satılıyordu.
Bir İngiltere maçı izlemek için o kadar para veremem.
Eğlence için oraya gitmeyi yeğlerim.
Harry Maguire!
Votka içer, Jäger içer
Kafası kocaman!
Ne çılgınlık ama dostum.
Bolca içki, tezahüratlar,
şarkılar, mutlu yüzler, her yer kırmızı ve beyaz...
Sabırsızlanıyordum.
Burada kalıp tüm biranı içmek istiyorum
Lütfen beni eve götürme
İngiliz ve birleşmiş olmaktan gurur duydum.
Kupa evine geliyor, kupa evine geliyor
Geliyor, futbol evine geliyor
Kupa evine geliyor
Merdivenlerin tepesine çıkıp
Wembley Yolu'na bakınca
"Vay be" dedim.
Lütfen beni eve götürme
Erkendi. Sabah 10.30'du.
Kalabalık olmaz demiştik ama büyük bir sokak partisi gibiydi.
Tatlı Caroline
Güzel anlar hiç bu kadar güzel...
Çok güzel!
Vardığımda "Vay canına.
İngiltere'nin final maçında Wembley'deyim" dedim.
Herkes için mutlu bir andı.
Birçok işte çalıştım ama hiç futbol stadyumunda
ya da futbol maçında çalışmamıştım, ilk seferimdi.
Seyirci olmayı yeğlerdim.
Bilet almak istedim ama binlerce sterlinden bahsediyoruz.
Bir güvenlik görevlisine göre değil.
Maalesef öyle bir lüksümüz yok.
Euro 2020 kordonu.
Bunlardan bir daha bulamazsın.
Saklayıp daha sonra çocuklarıma "Ben de oradaydım" diyebileceğim bir şey.
"O sırada oradaydım." Çünkü sana inanmayabilirler.
"Yalan söylüyorsun baba" diyebilirler.
Ama yalan değil. Buradayım. İşte kanıtı.
İngiltere şampiyon olursa orada olmak,
en azından tezahüratı duymak, kupayı kaldırmalarını görmek istiyorum.
Onları finalde izlemek bir daha nasip olmaz.
İşte bu. Nasılsınız? Dürüst olun.
Gergin misiniz? Maç günü canlı yayındayız.
Wembley'de İngiltere'ye karşı İtalya. Kupa evine mi geliyor?
İngiltere kazanacak! Kupa evine geliyor!
2-1, İngiltere.
Peki. Son golü kim atar?
Bence Kane ve Sterling.
İngiltere bugün burada 2-1 kazanacak!
Hadi bastır İngiltere!
Bir deneyelim.
Burada, finaldeyim. Müthiş bir gün olacak.
Beş hafta boyunca futbolcularla İngiltere kampındaydım.
Her gün radyodan canlı yayın yaptım.
Bir spor sunucusu olarak daha mühim bir şeye tanık olamazsınız.
Böyle bir fırsat çıkınca gerçek olduğuna inanamıyorsun.
- Şarkı mı? - Neden olmasın? Katılırız.
Daily Euros çadırında dostlarlasın.
Hemen kaynaştık.
Uzanır
Bana dokunur
Sana dokunur
Tatlı Caroline
Bu çocukların ne kadar genç olduğunu unutmamak lazım bence.
Erkek olduklarını biliyorum ama hâlâ çocuk gibiler.
Bukayo Saka bir ergen ama sabah uyanıp İngiltere forması giymesi
ve tüm ülkenin sorumluluğunu yüklenmesi gerekiyor.
Yani şöyle mi... Antrenmanda benden daha çok gol atıyor.
Son çalışmada iyiydik. Kaç gol oldu?
- Bu sezon sen kaç attın? - Evet, seninleyim.
Ama kesinlikle çok özel insanların karşısında olduğunuzu hissediyorsunuz.
Marcus Rashford'a hayran kaldım.
Kesinlikle ekstra havalıydı.
İngiltere'de 1,3 milyon çocuk yaz tatillerinde
ücretsiz okul yemeğine ulaşabilecek.
Bu kampanyanın lideri futbolcu Marcus Rashford.
İnandıkları uğruna mücadele etmeleri
bu takım hakkında çok şey söylüyor.
Bir görevleri vardı, o da Avrupa Şampiyonası'nı kazanmaktı.
Ama olay bunun çok ötesine geçti,
ülkeyi gururlandırmak gibi bir görev üstlendiler.
Mutlu ve şanlı
MAÇIN BAŞLAMASINA 8 SAAT 30 DAKİKA KALA
Tanrı kraliçeyi korusun
Biletin olmasa bile Wembley'e gelip
bu atmosfere, bu olaya tanık olma fikrini,
bunun için Wembley'de olmak istemeyi anlıyorum.
Tam bir parti bu.
Brent Belediyesi ekibinden ilk gelen bendim.
Sorumlu olduğumuz tüm alanları dolaşmaya karar verdim.
Böylece durumun ne olduğunu ve ne yapmak gerektiğini anlayacaktım.
Wembley!
Trenlerden ve metrodan inenlerin alkollü oldukları çok açıktı.
Bölgede alkol satan yerler bayram ediyordu.
Tesco'ya giriş kuyruğu bu.
Muazzam, değil mi?
İngiltere
Alkol tüketimi çok fazlaydı.
Ama maç akşam sekizde başlayacaktı.
Lütfen beni eve götürme
İşe gitmek istemiyorum
Burada kalıp bütün birayı içmek istiyorum Lütfen beni eve götürme
Futbola bira içmeden gidemezsin.
Gidersin tabii de o kadar iyi olmaz.
Koşmak için koşu ayakkabısı şart olmasa da işe yarar, aynen onun gibi.
İyi vakit geçirmek için bira şart değildir ama işe yarar.
Her şeyi daha ilginç kılar.
- Bana S ver! - S!
- Bana K ver! - K!
- Bana O ver! - O...
Hadi diskoya!
Millet eğlenmeye hazırdı.
Ve bu harika bir şeyin parçası olma fırsatıydı.
COVID insanları hapsetmişti,
herkes prangaların çıkmasını istiyordu.
Beni eve götürme
Lütfen beni eve götürme
İşe gitmek istemiyorum
Kapanma sırasında çoğu zaman
yatağımın içinde veya üzerindeydim.
Her gün.
Yaşam enerjimi tamamen tüketti.
Epeydir bunalımdaydım.
Çok uzun süre eve kapandık.
Biz insanız.
Dışarıda olmamız gerekir.
Aksi tabii ki depresyona neden olur.
Herkes iyice bunalmıştı,
dolayısıyla millet çıldırmaya hazırdı.
Harry Maguire!
Votka içer, Jäger içer
Kafası kocaman!
En güzel günlerimizden biri. Biletimiz bile yok.
- Eğlenmeye geldik. - Annem Goring'de olduğumu sanıyor.
Wembley'e geldim ve buna değdi.
Yakalanırsam... Anne, bunu görürsen affet.
WEMBLEY YOLU ACAYİP KIYAK
MİLLET SİDİK YARIŞINDA
EN İYİ PENİS KAZANSIN! İTALYAN / İNGİLİZ KÜLTÜRÜ
Bir sürü arkadaşınla Wembley Yolu'nda olacaksın,
tarihî bir finalden önce güneşin altında saatlerce içeceksin...
Herkes şöyle diyordu,
"Tabii ki, zil takıp oynayarak geliyorum."
FİŞEKLERİN GERİ DÖNDÜĞÜNÜ BİLMİYORDUM!!!
MEŞALE YANDI
ROKET ADAM BU YIL FARKLI GÖRÜNÜYOR
DİNAMİT GİBİ!
Bir, iki, üç, dört! Harry Maguire
Herkes bunun için can atıyordu.
"Hey!" Anlarsınız ya. "Gidip dağıtalım."
Futbol evine geliyor.
İngiltere'nin buraya iyi bir mücadeleyle geldiği hissi var.
Bence her şey Gareth Southgate'e bağlı.
İngiltere takımında kaliteli oyuncular var.
Önemli olan onlardan faydalanmak.
Önemli kararlar alması gerekecek.
Geride ya üç ya dört kişi oynatacak, ona güvenmek zorundayız.
DOĞU LONDRA
Günün ilk birkaç saatinde kafam dağınıktı.
"Vay. İngiltere'yi büyük bir turnuva finalinde izleyeceksin.
Kazanacak mıyız yoksa yine elimizden mi kaçacak?"
İlk anım şu, Michael Owen'ın İngiltere için attığı golü izlerken
babam şöyle demişti, "Topla oyna. Ne yapıyorsun? Topla oyna."
Michael Owen. Arjantin savunmasına doğru koşuyor.
Ve Michael Owen!
Babam çıldırmıştı. Ablam çıldırmıştı.
Annem mutfaktan "Kanepeden inin" diye bağırıyordu.
Ondan sonra her turnuvada evin önüne İngiltere bayrağı astık.
Evin önünden geçen bazı beyaz olmayan insanlar
"Siktir, Ulusal Cephe" demiştir ama Asyalı bir aileydik.
Büyüdükçe bazı kişilerin İngiliz olmadığımı düşünmesine alıştım.
Birçokları için bu beyaz olmak demek.
"İngiliz değilsem" neden İngiltere'yi destekliyorum?
Midlands'de doğdum. Neden desteklemeyeyim?
Ama farklı geçmişlerden gelen futbolculara bakınca
o takımın birlikteliği İngiltere'yi birleştirmiş gibi geliyordu.
Wembley'e gideceğim için, bunun parçası olacağım için
çok heyecanlıydım.
MAÇIN BAŞLAMASINA 8 SAAT 15 DAKİKA KALA
Wembley Yolu'nda şarkılar, marşlar söylüyorduk.
Sonra otobüsü gördüm ve bir anda
fırsat bu fırsat dedim.
"Hadi tırman!" diye beni desteklediler.
Bana içki atıyorlardı, yakalıyordum.
İçtiğimde herkes alkış tutuyordu ama yakalayamazsam...
İŞTE BUNLAR OLUYOR...
Beni filme çekenler vardı, kendimi önemli hissettim.
"Bu harika bir his" dedim.
Hadi çıldıralım
Derken başkaları da otobüse tırmanmaya başladı.
"Artık ineceğim" dedim.
"Eğleneceğim kadar eğlendim. Sıra onlarda." Ama başlatan bendim.
Kupa evine geliyor!
- Kupa evine geliyor! - Kupa evine geliyor!
Herkes "Hep gülümsüyorsun" der.
"Evet, mutlu olmalısın. Neşelen. Biraz eğlen" derim.
"Hayatın ne getireceği bilinmez."
Mezara kadar İngiltereliyim
Şüphem yok, eminim
Ben ve ekiplerim sahada görev yapıyoruz.
İşimiz kalabalığın içinde.
Maç saatine kadar stadyumun içinde ve dışında
halkın güvenliğini sağlamak
en önemli önceliğimiz.
Olimpiyat Yolu'ndaydım.
Durumun kontrolden çıktığını görüyordum.
Senin için iyi olmadı, değil mi?
Harry Maguire
Kafası kocaman!
Çoktan sarhoş olmuş insanlar vardı.
Uyuşturucu kontrolü yapılmıyordu.
Durum git gide daha da
kötüye gidiyordu.
MAÇIN BAŞLAMASINA 5 SAAT 45 DAKİKA KALA
İşe gitmek istemiyorum
Burada kalıp koko çekmek istiyorum
Lütfen yapma, lütfen beni eve götürme
Son gol. Son golü kim atacak?
Son gol mü? Eğer...
Evet, bir daha arkadaşlarıma böyle çarparsan
seni spagetti ile boğarım.
Burnu mu kanıyor?
Öyle görünüyor, evet.
KAZANSAK DA KAYBETSEK DE KOKAİN SATMA ZAMANI
Can pazarı, değil mi?
Şişeler oraya buraya atılıyor, toplar uçuşuyor...
Uzun zamandır devam ediyor, değil mi?
Hiç böyle bir şey görmemiştim
ama İngiltere'yi hiç finalde görmedik ki.
Kupa finalleri, şampiyona finalleri için buradaydık.
Her tür final...
Ortalık mahşer yerine dönmüştü, kargaşa artıyordu.
Her yanda şişeler ve içecek kutuları düşüp patlıyordu.
Dolu bira şişeleri, boş bira şişeleri...
Şişelerin nereye isabet edeceğini veya ne hasar verebileceğini
fark etmiyor ve umursamıyorlardı.
Brent belediye binasının önünde bir tıbbi istasyon kurmamız gerekti.
Cam kaynaklı yaralanmalar gördüğümü gayet iyi hatırlıyorum.
Kan ve bandajlar...
Birbirine yardım etmek için çırpınan insanlar...
Ortalık savaş alanına benziyordu.
Kontrol odasındaydım.
Taraftarların sarhoş olduğunu açıkça görebiliyorduk.
Hayatlarını tehlikeye atıyorlardı.
O sırada az sayıda polis görevdeydi.
Hâkim olabilmemiz için destek ve müdahale lazımdı.
Bu hep İngiltere'nin oynamasını umduğumuz bir maçtı
ama çok daha ciddi durumlar yüzünden tamamen gölgede kalıyordu.
Orada durup "Polis nerede?" diye düşündüm.
Orada bulunanlar yerel polisti.
Ana konuşlandırma saat üçte gerçekleşecekti.
Plan buydu.
Polis, final gününde kalabalığın
Londra'nın merkezinde toplanacağını düşünmüştü.
Turnuva boyunca gördükleri buydu.
Odaklanmaları, hazırlıkları ve konuşlanmaları
Londra'nın merkezine yönelikti.
Ama final gününde bu sıkışıklığın Wembley bölgesinde ortaya çıktığı görüldü.
En büyük korku, sorun çıkaran biletsiz taraftarlardı
ve şimdi stadyumun kapısına dayanmışlardı.
Kalabalık artınca acilen polis desteğine ihtiyacımız oldu.
Wembley'e vardık ve trenden indik.
İstasyon tamamen doluydu. Tıklım tıklımdı.
Bir, iki, üç, dört!
Harry Maguire!
Başka İtalyan görmedik.
Sayımız azdı ve etrafımız sarılmıştı.
Düdük makarnanı sokabilirsin kıçına
Düdük makarnanı sokabilirsin Düdük makarnanı sok
Düdük makarnanı sok kıçına
O an ilk kez tehlikede olduğumu hissettim.
Wembley Park'tan çıktığımda
tam bir yıkım manzarasıyla karşılaştım.
Parçalanmış trafik ışıkları, elektrik direkleri, ağaçlar vardı.
Sanki bomba patlamış gibiydi.
Her yerde döküntüler vardı.
Wembley'e defalarca gittim.
Bu sefer sanki...
Dünyalar Savaşı'ndan bir sahne gibiydi. Tarifi bu.
Merdivenlerden çıktım ve "Burası Wembley mi?" dedim.
"Normalde maç günlerinde böyle görünmüyor.
Neler oluyor? Bu kadar insanın bileti olamaz."
Birçok kişi de maça gelmek üzereydi.
Bu büyük kalabalığın arasından nasıl geçeceklerdi?
Polis desteğine daha erkenden ihtiyacımız olduğu iletildi.
Takımları saat üçten önce stadyuma getirmeyi başardılar.
Yaşadığımız zorluk, bu sorunların ve kötü davranışların çoğunun
çoktan benimsenmiş ve yaygınlaşmış olmasıydı.
Çok dar bir alanda çok yoğun bir kalabalık vardı
ve herkes zilzurna sarhoştu.
Herkes sabırsızlıkla stadın açılmasını
ve insanların içeri girmesiyle sıkışıklığın azalmasını bekliyordu.
Turnuva gereği bir dış çember oluşturulmuştu.
Seyirciler merdivenlerden çıkıp turnikelerde biletlerini göstermeden önce
yapılması gereken kontroller vardı.
Saat 16.30'da güvenlik çemberi açıldı
ve seyirciler içeri girmeye başladı.
Olimpiyat Merdivenleri'nin altındaki ilk kontrol noktasına geldik.
Önümdeki kişi geçti.
Yüzündeki ifadeyi hatırlıyorum,
sanki kutlama yapıyordu.
Sonra arkadaşlarına "Geçtiğime inanamıyorum" dediğini duydum.
Sahte bir biletle geçebildiğini bize gösteriyordu.
Biletsiz taraftar sayısının çokluğu karşısında
güvenlik görevlilerinin hiç şansı yoktu.
BİR BİLET LAZIM
"Bunu hayatta kaçırmam" diyordum.
"Pekâlâ, Wembley Yolu'nun sol tarafından yukarı çıkıp
herkese 'Bilet satan var mı?' diye sorayım" diye düşündüm.
Fakat resmen kimse kulak asmadı.
Onca yolu gelmiştim.
Stadyuma girebilmek için 2.000, 2.500 sterlin ödemeye hazırdım.
Sonunda dışarıda kalıp maçı hiç izleyememem bile olasıydı.
Bir anda üzerimize
şişeler ve içecek kutuları atılmaya başladı.
İlkinde, "Tamam, belki bir kereye mahsustur" dedim.
Sonra birkaç tane daha fark ettik.
Maya ile benim etrafımız İngiliz taraftarlarla çevriliydi.
Saldırı altında gibiydik. Bize hareket çekiyorlardı.
Epey saldırganca ve kötü davrandılar.
Tek düşüncem kızımı korumaktı.
Sonra bir grup İtalyan gördük.
Hemen bize seslenmeye başladılar.
"Ne yapıyorsunuz? Gelin! Yalnız kalmayın! Bizimle gelin!"
Kızımı gördüler ve etrafını sardılar.
Sırt çantasını yüzünün önüne ve başının üstüne koydum.
Sonra birlikte yürümeye başladık.
Maya da onun için oluşturduğumuz bu koruma altında
başı aşağıda yürüyordu.
O anda, kızımı bu maça getirdiğim için
bir baba olarak saflık ya da aptallık etmiş olabilirim diye düşündüm.
Polis bizi görür görmez etrafımızı sardı.
O andan itibaren bize eşlik ettiler.
70 yaşındaki kayınpederimle birlikteydim.
Sağlığı iyi ama sonuçta 70 yaşında.
Ve şöyle...
Merdivenlerin olduğu köşeyi döndük
ve "Vay canına" dedik.
"Bu insan denizinden nasıl geçeceğiz?"
Wembley Yolu binlerce biletsiz taraftarla doluydu.
Belli ki yeterince güvenlik ve yeterince görevli yoktu.
Yeterince polis yoktu
ve turnikeler açılmak üzereydi.
Wembley Yolu'ndaki biletsiz insanlar
COVID kısıtlamaları yüzünden 23.000 boş koltuk olduğunu biliyordu.
Tüm bunları bir araya getirdiğinizde felakete davetiye çıkmıştı.
Stadyumdaki görevlilerden biri olsam
kesinlikle dehşete düşerdim.
Arkadaşa Wembley'de çalışacağımı söyledim, "Dayak yersin" dedi.
"Tamam. Doğrudur" dedim. Herkes aynı şeyi söylüyordu.
"İngiltere finalde, kaybederse ölürsün."
"Tamam. Yine de çalışacağım. Orada çalışmama mani değil."
Olimpiyat Yolu'na baktım.
Bileti olmadan içeri girmeye çalışan çok fazla taraftar olduğunu anladım.
Sayımız azdı. Kesinlikle bizden kalabalıklardı.
İngiliz futbolunun en önemli günü.
Belki bir daha böyle bir şey görme şansı olmayacak taraftarlar
orada olmak isteyince
daha dikkatli olmalısınız.
SADECE BEKLE KUPA EVİNE GELİYOR!
DECLAN RICE KAHRAMANIM
Takım finale çıkmadan önce son kez St George's Park'tan ayrılmak
çok duygulandırıcıydı.
Bu çocuklar tam bir sevgi ve destek seliyle karşılaştılar.
Bence karşılığını görmeleri güzeldi
çünkü haftalar boyu bize pek çok mutlu an yaşatmışlardı.
Ne kadar takdir edildiklerini göstermemizin vakti gelmişti.
İnsanın tüyleri ürperiyordu.
Vay canına. Bu gerçek mi?
Bir görevli bulup "Bakın, kayınpederim 70 yaşında" dedim.
"Onun için endişeliyim. Biletlerimiz var.
Bizi içeri alır mısınız lütfen?"
Neyse ki geçin diye işaret etti.
Oradan turnikeye çıktık.
Telefonumu taratmadan hemen önce
"Hâlâ arkamda mı diye bakayım" dedim.
Arkamı döndüğümde orada değildi.
Arkamda İngiltere formalı yirmili yaşlarda bir delikanlı vardı.
"Ne yapıyorsun?" dedim.
"Hadi dostum. 20 sterlin veririm" dedi.
"Kayınpederim arkanda. Benimle birlikte içeri girmesi gerek.
Çekil" dedim.
Şiddet yanlısı değilim. Hayatımda hiç kavga çıkarmadım.
Ama dönüp onu tehdit etmek zorunda kaldım.
"Siktir git" dedim.
Futbolda birçok kişi stadyuma sızar.
Yani biletin yokken içeri girersin.
Ama genelde içeri girene kadar geçmen gereken
kontrol noktası yoktur, sızarsın.
"Etrafı bir kolaçan edeyim" dedim.
Planlayıp doğru zamanda yaparsam stadyuma girebilirdim.
BÜYÜK WEMBLEY SIZIŞI BAŞLADI
WEMBLEY'E SIZMA GRUBU. KİM GİRMEK İSTER?
Rooney!
Köşeyi döndüm ve bir sürü kişinin "Rooney!" diye seslendiğini duydum.
"Neler oluyor?" dedim.
Rooney!
Heyecan içinde Rooney'le kısa bir video çektim.
United oyuncusu, ben de koyu bir taraftarım.
"Nereden geldi?" diye düşündüm.
"Burası özel bir giriş mi ya da futbolcu veya basın girişi mi?"
Bilmiyordum ama orada ne olduğunu, onun nereden geldiğini merak ettim.
Ara sokakta yürüdüm.
Büyük bir alana açıldı. Hemen solumda
stadyuma doğru yükselen merdivenler vardı.
Tepeye çıktığımda bir kalabalık vardı.
"Hazır mıyız?" diye bağırıyorlardı.
Ne yaptıklarını anlamıştım.
Kontrol odasında monitörleri izliyordum. Arkadaşlarımdan biri aniden bağırdı.
"İspanyol Merdivenleri! Gitti."
Otomatik olarak baktığı yere döndüm.
Kalabalığın zorla yol açarak ilerlediğini gördüm.
Toplum karşıtı, pervasız davranışlar şiddete dönüşmüştü.
Kahretsin.
Tanrım, inanamıyorum.
O grubun arasına karıştım.
Ön tarafa vardığımızda ezilen insanlar gördüm.
"Tanrım" dedim. Birine takıldım.
Öne doğru düşüp bedenlerin üzerinden yuvarlandım,
bu şekilde kimsenin üzerine basmamış, ağırlığımı vermemiş oldum.
Anlıyor musunuz? Elimden geldiğince zararsız ve hafif olmaya çalıştım.
Şiddet açısından falan etrafımda neler olduğunun pek farkında değildim
çünkü kendi hedefime odaklanmıştım.
Benim için önemli olan buydu.
O maçı kaçırmamak için çaresizce çabalıyordum.
Yerde bir görevli gördüm, onu yere yıkmışlardı.
Tekrar ayağa kalkmasını, orada kalmamasını umarak izledim.
Normalden daha uzun süre yerde kalan birini gördüm.
Ekibimin o bölgeye sağlık görevlilerini çağırdığını duyabiliyorum.
İnsanı etkiliyor.
İzlerken nefesiniz kesiliyor, "Neler oluyor?" diyorsunuz.
Yerdeki bedenlerden kurtulup ayağa kalktım.
Kayıtsızca yürüdüm.
Bazıları geçmeyi başarıp koşarak uzaklaşıyordu.
"Evet! İçeri girdim!" deyip koşarak uzaklaşıyorlardı.
Tek yaptıkları "İçeri sızdım ve tüyüyorum" demekti.
Anlıyor musunuz? Ama ben sakince yürüdüm.
"Aman Tanrım. Stada girdim" diye düşündüm.
İspanyol Merdivenleri'ndeki bilet kontrol alanından geçtiler.
Biletsiz taraftarlar artık dış toplanma alanındaydı.
Daire çizerek zayıf bir nokta arıyorlardı.
Turnikeleri kapatmaya karar verdik.
Daha önce turnikeleri hiç kapatmamıştık. Buna gerek olmamıştı.
Ama hiç görmediğim bir şeye tanık oluyordum.
Girişleri kapatıp yeniden ayarlamalı
ve herkesin dışarıdaki yeni tehdidi anlamasını sağlamalıydık.
Stat kapatıldığına göre kötü bir şey olmuştur diye düşündüm.
Yığılmalar başladı. Girmek istiyorlardı. Biletleri vardı.
Ben oradaydım, bize doğru bağırıyorlardı.
"Bizi neden görmezden geliyorsunuz?" diye kızıyorlardı.
"Bu konuda bir şey yapamayız" diyordum.
"Stadyum kapandı. Sizi içeri alamam. Açamam.
Kapının anahtarı bende yok."
"Dalga geçiyorsun! İçeri bir gireyim, görürsün sen!
Komik mi bu, seni adi Paki?"
Bir sürü küfür işittim. Irkçılık yapıldı.
Çok üzücü.
Ama bu işte fazla duygusal olamazsın.
Bir zayıflık görürlerse senden faydalanırlar.
Stadyumun güney tarafına doğru gittiğim sırada
gerçekten büyük bir izdiham vardı.
Tüm taraftarlar dış duvarla stadyum duvarı arasında
sıkışmış durumdaydı.
Turnikelerin kapatılması yüzden
bin veya daha fazla taraftar
içeri girmek için çok yoğun bir kuyruk oluşturmuştu.
Bir sürü iri kıyım adamın arasında
âdeta eziliyordunuz.
Benim boyumsa sadece 1,52.
Çok korkutucuydu.
Gerçekten çok ciddi sonuçları olabilirdi.
İçimden "Lütfen kimsenin canı yanmasın" diye tekrarlıyordum.
Büyük bir kalabalık oluşmuştu.
Stadyuma girmek istiyorlardı.
Ezilmekten kaçınmaya çalışıyordunuz.
Dar alanlardaki kalabalığın yoğunluğu
çok fazla ve çok kritikti.
Ciddi yaralanmalar meydana gelebilirdi.
Çoğunluğun güvenliği için
turnikeleri yeniden açmaya karar verdik.
TÜM TURNİKELERİ AÇ
Sonunda kapıya vardığımız için çok mutluydum.
Gösterge kırmızıya döndü, bip sesi çıkarıyor ve açılmıyordu.
"Neler oluyor?" dedim.
Görevlilerden biri çabucak gelip biletimi kontrol etti.
"Yanlış bölümdesiniz" dedi.
"Ama ben İtalyan'ım.
Bana niye İtalyan yerine İngiliz taraftarların arasındaki bir yer verilmiş?
"Yapabileceğim bir şey yok" dedi.
Üzerimize bir sürü bira kutusu fırlatıyorlardı.
Yanımda bir çocuk vardı. Pek güvenli değildi.
Görevlilere yalvardım, "Lütfen."
"Biletiniz orada. Oraya gidin" dediler.
Kuyruktan çıktığımız anda
Wembley Stadyumu'nun dışında kalan tek İtalyan bizdik.
O anda duruma aydım ve "Siktir" dedim.
Stadyumun yanında, Club Wembley'in girişindeydim.
UEFA misafirlerinin gelişini denetliyordum.
İçeri girmek isteyenlerin oluşturduğu oldukça uzun bir kuyruk vardı.
Club Wembley aşırı kalabalıktı. O gün durum çok farklıydı.
İkiz kızlarıyla orada olan bir babayla konuştuğumu hatırlıyorum.
Ve bu, gittikleri ilk maçtı.
Ayrıca babanın heyecanını anlıyordum çünkü aynı durumdaydık.
Aynı durumdaydık. Ailece dışarı çıkmıştı. Ben de bir sürü arkadaşımla oradaydım.
Ama o andan itibaren büyük bir arbede oldu.
DÜNYANIN İÇERİ SIZILMASI EN KOLAY STADI.
HAYATINIZIN İLK FİNALİ. NE GEREKİYORSA YAPIN!
Parmaklıklara çok yakındım.
Belki 30, 40 kişi parmaklıkları sallıyordu.
İvme kazanıp devirmek için.
Gidiyor! Öyle mi?
Lanet olsun!
Aman Tanrım! Yaptılar.
Olamaz!
Tanrım.
Kahretsin.
Sonra insanlar çığ gibi geçmeye başladı.
Sıradakilerin endişeli, korkmuş oldukları görülüyordu.
O baba iki kızıyla birlikte oradaydı
ve kızlarını atılan şişelerden koruyordu.
Binlerce zapt edilmez insan içeri doluşuyordu.
Ama etrafımızdaki tüm bu kargaşaya rağmen kuyrukta beklemek zorundaydık.
Şu anda atlar hiçbir şey yapamaz.
Hadi, üzerlerine git. Saldır. Hadi.
Evet.
Onlara doğru koşsana. Kıpırdasınlar.
Elimden geldiğince yardım ettim.
Düşen parmaklıkları kaldırmaya çalıştık.
Bir parmaklık düşüyor, kaldırıyorsunuz, sonra bir tanesi daha düşüyor.
45 dakika boyunca boşa kürek çektik.
Oranın hâkimi güvenlik ya da polis değil, biletsiz taraftarlardı.
"Bu nasıl çözülecek? Ne zaman duracaklar?
Polis ne zaman duruma el koyacak?
Ve yapmaya geldiğimiz şeyi yapıp
takımımızın şampiyon oluşunu izlememize izin verilecek mi?"
Kalabalığın merdivenden çıktığını gördük, birkaç arkadaşımla onlara katıldık.
Stadın etrafında dolaşıyorduk.
Bir sürü kişinin stada doğru koşturduğunu gördük.
Stadyuma girmeyi düşünmeden oraya gitmiş olanlar da vardı.
Ama bu atmosferin içinde olmanın verdiği gazla onlar da girdi.
Yaşadıkları adrenalin patlamasından yaptıklarını fark etmediler bile.
İnsan kendini kontrol edebilir ama bazen bunu yapmak zor.
Stadın dışında, turnikelerin önünde
her girişte bir ya da iki görevli vardı.
Stadın içinde, turnikelerin arkasında da birer görevli daha vardı.
Yani her turnikede iki ya da üç görevli vardı.
Ama çok fazla kişi içeri sızmaya çalıştığı için
arada sırada stattaki güvenlik görevlileri arkadaşlarına yardıma koşuyordu.
Bu yüzden bir kuyrukta kısa bir süre için hiç görevli kalmadığı oluyordu.
Birinin tişörtüne yapışıp "Seninle içeri gireceğim" dedim.
Arkasından içeri girdim. Stattaydım.
Görevli geri geldi,
birlikte içeri girdiğim adamı yakaladı.
Onun etrafından dolaştım, yine sakince yürüdüm.
"Lütfen" diye dua ediyorum.
Her adımda "Lütfen" diyordum.
Ondan uzaklaştım.
Vücudunuzda adrenalin patlaması oluyor.
Katıksız bir heyecan ve mutluluktu.
Stattaydım. "Aman Tanrım" diyordum.
"Başardım. Param da cebimde kaldı.
Bir kuruş bile harcamadım." Çok kıyak.
Bu gece İtalya'dan daha iyi olmak için ne yapmalıyız?
Benim görüşüme göre olay şu.
Çalıştırdığım takımlara
turnuvayı kazanmak için gerekenlerin listesini veririm.
Gol yememek.
Bir turnuvada böyle iki ya da üç maç gerekir.
Bu turnuvadan önce, "Başarılı olmamız için Harry Kane çok iyi oynamalı" demiştim.
Ve kontrol listemdeki sonuncu madde,
ki bu gece uygulamamız gerekebilir,
penaltı atışlarını kazanmak.
Penaltı atışlarına kadar gitmemesini umduğumuz bir liste.
Tabii ki İngiltere'nin 90 dakikada kazanmasını umuyoruz.
Kontrol odasındaydım ve bir şey duydum,
sonra aylarca kafamda döndü durdu.
"İzinsiz giriliyor."
Sonra monitörlerde kalabalığın zorla yol açarak ilerlediğini gördüm.
Futbol evine geliyor!
Hayatımda böyle bir şey görmedim.
Bir zombi sürüsü koşarak geliyor, düşüyor, millet birbirini çiğniyor...
Çılgıncaydı.
Ulan şerefsiz!
Meşru bir şekilde içeri girenlerle yasa dışı yollardan girenler arasında
çatışma vardı ve kavgalar patlak veriyordu.
Defol!
Siktir git!
Defol!
Direkt suratına!
İşinizi yapsanıza ulan!
Kendimi onların önüne atsaydım
bugün burada oturuyor olmazdım herhâlde.
Yana koştum, kolumu kapıya dayadım.
Yandan itmeye çalıştım.
İtip duruyordum. Olmuyordu.
Derken mucizevi bir şekilde nasıl olduysa kapı kapandı.
Tatlı Caroline
Güzel anlar Hiç bu kadar güzel gelmemişti
Çok güzel!
Meyilliydim
Asla gelmeyeceğine inanmaya
Yerlerimize geçtik ve işte o zaman...
"Sürü" derken abartmıyorum,
girdiğimiz kapıdan bir sürü insan içeri doluştu.
Koltukların arasından stadyumun diğer tarafına koşarak
oturduğumuz yere geldiler.
Durmaksızın geliyorlardı.
"Umarım kimse benim yerimi kapmaz" dedim.
Bir şeyler içmeye gittiğimizde aynen öyle oldu.
"Bu yere 500 sterlin ödedim. Burada oturmak istiyorum" dedim.
"Gerçekten mi? Biletin mi var?" dedi.
"Evet, biletim var" dedim. Arkadaşına dönüp
"Bilete para vermişler" dedi, gülmeye başladılar.
O ve arkadaşı, bir minibüse 10, 12 kişi doluşup gelmişler.
Niyetleri içeri sızmakmış ve başarmışlar.
MAÇIN BAŞLAMASINA 8 DAKİKA KALA
İçeride pek çok biletsiz kişi olduğunu biliyorduk. Her yere dağılmışlardı.
Buna odaklanmamak önemliydi.
Kazandıklarını kabul etmek gerekiyordu.
Ama stadyumun etrafında hâlâ kalabalık biriktiğini görüyorduk.
Özellikle de Olimpiyat Merdivenleri'nde.
Bu tehdidi fark edince
açık kalması gerekmeyen turnikeleri kapatmaya başladık.
Geç kalanlar hariç kimse giremeyecekti.
Bunun bir sistemi vardı. Kapattık.
Tanrı hamiyetli kraliçemizi korusun
Milli marş çalınıyordu
ve tüylerimiz...
Bu bir klişe ama gerçekten...
Tarif etmesi zor bir his bu.
İyice gaza geldiğimi hissettim.
Daha önce defalarca duyduğumuz marş.
Ama böyle bir vesileyle duymamıştık hiç.
O adamlar orada millî marşımızı söylüyorlardı
ve çıkıp ülkemiz için önemli bir turnuva kazanmaya çalışacaklardı.
Muzaffer olsun
Millî marş biterken dışarıda 6.000 kişi vardı.
Başlama vuruşunun yapıldığını, girebileceklerini düşündüler.
Merdivenlerden yukarıya, stadyuma doğru ilerlemeye başladılar.
Polisler o esnada coplarını kaldırmış, kararlı bir şekilde yürüyorlardı.
Zırhlı polisleri görmek etkili oluyordu.
Ama polis, kalabalığı durdurup geride tutabilecek miydi?
Hepimiz 1966 yılının kahramanlarını biliriz
ama bu farklı bir zaman.
Bu Gareth Southgate'in takımı.
Şimdi kendi tarihlerini yazmanın eşiğindeler.
Tüm ülke birleşti.
Ama İtalya maçı İngiltere'nin en zor sınavı olacak.
Mancini'nin takımı üç yıldır maç kaybetmedi.
20.00 MAÇ BAŞLIYOR
Maçın ilk vuruşu İtalya'dan geliyor.
2020 Avrupa Şampiyonası finali başlıyor.
Maç buradaydı. O günün konusu buydu.
Topun Luke Shaw'a geldiğini hatırlıyorum.
Luke Shaw geliyor!
O anda hayat daha iyi olamazdı.
Arkadaşlarımla birlikteydim.
Zıp zıp zıplıyorduk.
Yere düşüp kahkaha atıyorduk. Çok acayipti.
İnanılmayacak kadar güzeldi.
Ama gerçekti. Oradaydım, maç oynanıyordu ve müthişti.
Başımıza gelebilecek en kötü senaryoydu.
İtalya'nın bu kadar erken gol yemesini beklemiyordum.
Ama bu daha başlangıçtı. Her şey olabilirdi.
Forza Italia.
Chiesa ilerliyor.
Ve şut çekiyor! Pickford'un hiç şansı yoktu.
Kafamıza dank etti, "Daha maçı kazanmadık" dedik.
Stadyumdaki atmosfer değişti ve çok daha gergin bir hâl aldı.
İtalyanların gittikçe duruma hâkim olduğu hissediliyordu.
Düdük çalınca rahatladığımı hatırlıyorum
çünkü İtalya gol atacak gibi görünüyordu.
Kontrol odasındaki tüm monitörlerde polis hattına karşı dizilmiş
çok sayıda insan görüyorduk.
"Bu neden oluyor?"
Ne zaman baksak, ne zaman konuşsak polisler
"Durum aynı. Kıpırdamıyorlar" diyordu.
"Gidin buradan. Hadi."
...şimdi büyük ekranda bu ana dek gördüklerimizin özeti.
Devre arasında Maya koltuğuna büzülmüş hâlde oturuyordu.
Dedim ki "Maya, hadi gidelim. İtalyan taraftarlara ulaşmaya çalışalım."
Bir adam vardı. Çok önemli birine benziyordu.
Ben de "Lütfen, biz İtalyan'ız. Üzerimize bira fırlatıyorlar" dedim.
"Maçtan zevk almıyoruz.
Mümkünse İtalyanlarla birlikte olmak istiyoruz."
"Beni takip edin" dedi.
Onun peşine takıldık.
Son kapıyı açtı ve tekrar sahayı gördük.
Evimizdeydik. Çok mutluyduk.
45:00 İTALYA 0 - İNGİLTERE 1
İkinci yarıda İtalyanlar
savunmadaki maharetlerini gösterdiler.
"Hiç rahat değiliz" diye düşünüyordum.
"Öndeyiz, biliyorum ama maçın kontrolünü kaybettik."
Cross geliyor. İngiltere için tehlike.
Ve Bonucci gol atıyor!
İtalya 1, İngiltere 1.
Evet! İşte bu!
Artık kazanabilir miyiz?
Öyle umalım.
Hadi Maya!
İtalya!
Rakip takımın Wembley'de gol atması berbat bir his.
Gürültü etrafınızı sarar. Bundan kaçış yoktur.
İtalya'nın gol atmasına izin verdik ve moraller bozuldu.
Avantajı yitirdik.
Baskı artıyordu.
Çünkü artık çok az kalmıştı ve bir ayak kayması,
bir hata, kötü bir pas maçı kaybettirebilirdi.
Avrupa Şampiyonası finalinde uzatmalar oynanacak.
İtalya hücumda.
Top geri geliyor! Ama dışarıda.
Uzatmaların ikinci yarısında İtalya üstün oynamaya devam etti
ama gol olmadı.
Son düdükten saniyeler önce Southgate son değişiklikleri yaptı.
Rashford ve Sancho'yu oyuna soktu.
Muhtemelen penaltıları düşünüyordu.
Önemli bir hamle gibi gelmişti.
Bu adamlar penaltı antrenmanında
döktürüyor olmalıydı çünkü ikisi de genç.
Hakem düdüğünü çaldı ve sıra penaltı atışlarına geldi.
Neden kavga ediyorlar?
Bizi geçirmiyorlar.
- Geçmemeniz gerekiyor. - Biliyorum.
Sorun ne öyleyse?
Stadın dışındakileri izliyordum.
İngiltere kazanırsa içeride olmak,
kupayı kaldırmasını görmek isterlerdi.
İçeri giremiyorlardı çünkü her yer kapalıydı.
Ancak o an 67.000 kişinin güvenliğini gözetmek gibi büyük bir ikilem yaşıyordum.
67.000 kişinin güvenliği için
maç bitmeden önce çıkış kapılarını açmalıydım.
Ama dışarıda 6.000 kişinin önüne polisi dizmiştik.
Kapının açıldığını görünce
ve İngiltere kazanırsa kopacak gürültüyü duyunca
içeri dalarlar mıydı?
İngiltere veya futbol taraftarı değildi onlar. Neydi bilmiyorum.
Zorla içeri girmek isteyen bir grup insandı.
İngiltere kazanırsa ne olacağını düşündüm.
Ve en güvenli sonuç
İngiltere'nin kaybetmesi gibi geldi.
Sinirler ne durumda?
İngiltere bir kez daha penaltı atışlarıyla karşı karşıya.
Penaltıların piyango olduğu söylenir. Saçma. Piyango değil.
Büyük bir baskı altındayken uygulanan, çok beceri gerektiren bir sanat.
Penaltı atarken sinirlerin sağlam olmalı.
Her şey olabilir. İnsanlar baskı altında ezilir.
Özellikle ülkenizin gözü önünde final maçı oynarken.
Orta çizgiden penaltı noktasına kadar
uzun bir yürüyüş var.
"Tanrım. Kimin gol atıp kimin kaçıracağı umurumda değil.
Kimin kahraman olacağı umurumda değil. Kazanmak için dua ediyorum."
Gol oldu. 1-1.
PENALTILAR İTALYA 1 - İNGİLTERE 1
Kurtardı!
İngiltere'nin üstünlüğü var.
Sırada Bonucci var.
2-2 oldu.
Şimdi sırada...
Marcus Rashford.
İngiltere adına Marcus Rashford.
Ve direğe çarptı!
Herkes eyvah dedi.
PENALTILAR İTALYA 2 - İNGİLTERE 2
Beraberlik için İngiltere'nin gol atması gerekiyor.
Jadon Sancho.
İngiltere yenilginin eşiğinde.
Lütfen Pickford, lütfen harika bir kurtarış yap.
Ve başardı!
Tekrar coşmuştuk.
Kazanacağımıza yeniden inandık.
Bize bir can simidi verilmişti, tek yapmamız gereken bu golü atmaktı.
O zaman heyecan devam edecekti.
Bukayo Saka geldi.
"Sakın kaçırma. Kaçırma.
Ama kazanmamız için değil, kendi iyiliğin için kaçırma."
Bukayo Saka,
19 yaşında,
bir ülkenin hayalleri ona bağlı.
2020 UEFA Avrupa Şampiyonu
İtalya!
Gareth Southgate doğruca Saka'ya gitti.
O anda buna ihtiyacı olduğu belliydi.
İstediğimiz son bu değildi.
Maçın sonunda yağmur yağmaya başladı.
Ve o anda dışarıdaki grup arkasını döndü.
Sanki hepsi aynı mesajı almış gibiydi.
Hepsi arkasını dönüp yürümeye başladı.
Âdeta rahatlamıştık ve bu çok kötü bir his.
Belki yanlış bir şeydi ama rahatlamıştık.
Sanki tüm dünya başıma yıkılmış gibi hissettim.
Tüm o inanç,
finale giderken artan heyecan,
herkesin birlik olması,
bunların hepsi yok olmuştu.
İnsanların ruh hâli değişti.
Coşku öfkeye dönüştü.
Asyalı biri olarak oradayım.
Üç siyahi oyuncu penaltı kaçırınca
taciz edilecekleri kesindi.
Bundan emindim.
GOL KAÇIRANLAR SİYAH ****LERDİ.
Yetenekli, genç, siyah İngiliz futbolcular ırkçı tacizlerle karşılaştı.
ASLA FUTBOLA DÖNMEYİN.
Başarılıysan ve her şey yolundaysa bizden birisin,
çuvalladığın an bizden değilsin.
Yine aynı terane.
GEL MUZUNU AL
ÜLKEMDEN GİT.
Annem bana mesaj attı,
"Eve salimen dönünce haber verir misin?"
"Paki" diyerek insanları aşağıladılar.
Bu duruma hiç düşmemiş birinin bunu anlaması çok zor.
Kimsenin yüzüne bakmıyorsun, insanlarla temastan kaçınıyorsun.
Yanlışlıkla birine çarpmak istemiyordum,
dönüp yüzüme yumruğu indirirdi.
Maçın sonunda çıkmak istedim.
Irkçı tezahüratlar duyuluyordu.
Stattan çıkanlar yorum yapıyorlardı.
"Siyahlar şöyle..." Bilirsiniz, "Siyahlar böyle."
Kapüşonumu çekip yürümeye devam ettim.
Eve döndüm.
SANCHO'YU SİKEYİM
Dün gece maçtan sonra
Marcus Rashford'un duvar resmi tahrif edildi.
Futbol bir kez daha toplumsal bir sorunun merkezinde.
KOVAYA SIÇ ADİ HERİF
Marcus Rashford, yoksul ailelerden gelen çocukların
bakımı konusunda hükûmet politikasını değiştirmişti
ve onu desteklemek için yapılan duvar resmi tahrif edildi.
Böyle şeyler olunca
yaşadığımız ülke hakkında soru sormaya başlıyor insan.
Bu kesinlikle çok üzücü.
Kesinlikle çok üzücü.
Oysa toplum için neler yaptı...
Bugün bunun olacağını biliyorduk. Korkunç.
Marcus Rashford İngiltere'nin kupayı kazanması için
elinden geleni yapmıştı.
Birdenbire kötü adam oldu ve tedhiş edildi.
Çok çirkin.
Şu an hissettiğim duygu futbolla ilgili her şeyin ötesinde.
Göz ardı edilemez bir ırkçılık söz konusu.
Buna hiç gerek yok.
Birinin penaltı atıp atamaması ten rengiyle alakalı değildir.
"Bundan ne elde edeceksin?
Hadi dostum, kendini topla. Biraz büyü."
Bu kadar çok insanın açıkça ırkçılık yapmasından
dehşete düştüm.
Brent'te çalışıyorum. Çok ırklı bir toplumda yaşıyorum.
Böyle bir şeyin olacağı hiç aklıma gelmezdi.
Demek ki insan toplumdan kopuk olabiliyormuş.
Bu insanlar aramızda yaşıyor.
Bunu söylemek tuhaf geliyor ama öyle ve toplumumuzu yıpratıp
her gün insanları etkiliyorlar.
Benim için soru şuydu,
"Peki biz bu durumda ne yapacağız? Ne yapacağız?"
Umarım futbolcular arkalarında büyük bir destek olduğunu da görmüşlerdir.
TARAFTARLIK BU MU?
BAŞARIYI ALKIŞLAYIN
MÜTHİŞ
MUHTEŞEMDİLER.
GURUR DUYMALIYIZ
TARAFTAR ARKANIZDA BAŞINIZI DİK TUTUN
Her yerde paylaşılan o grafikte
penaltıları kaçıran üç oyuncunun taçları vardı.
Kral gibiydiler.
KAHRAMAN
HAYRANIZ ROL MODELİ
Bence insanların
Rashford, Sancho ve Saka'nın ardında nasıl toplandığına bakmak lazım.
Bu ülkede daha büyük bir aidiyet hissini,
birlik ve beraberlik duygusunu gösteriyor bu.
Tepkiler bana umut verdi. Tabii ki.
İnsanlar sevgilerini ve desteklerini ifade etmek,
nefret edildiklerini sanan gençlere
hiç de öyle olmadığını göstermek istediler.
Flaş haber.
Marcus Rashford 10 dakika önce
İtalya karşısında penaltılarla gelen yenilgi sonrasında
paylaştığı mesajda şöyle dedi, "Performansımı eleştirebilirim
ama kim olduğum ve nereden geldiğim konusunda af dileyecek değilim.
Bugün aldığım mesajlar çok sevindiriciydi
ve tepkileri görünce çok duygulandım."
Bu belki o anda yarayı iyileştirmiş oldu
ama maalesef
susuzluğumu gideremedi.
Avrupa Şampiyonası'nı kazanmanın
toplumsal sorunları çözecek sihirli bir değnek olduğuna
inanmayacak kadar tecrübeliyim.
Bize bir an yaşattı.
Bize bir araya gelebileceğimiz bir zaman sağladı.
Ama sorunlar çözülmüş olmadı.
Peki, bu bize ülkemiz hakkında ne gösterdi?
Bize gösterdiği şey, bu konuda
çalışmamız gerektiğidir.
O gün yaşadıklarımı bir daha yaşamak istemiyorum.
Dürüst olacağım. Hâlâ atlatamadım çünkü acı verdi.
Gerçekten çok acı verdi.
Daha önce görmediğimiz şeyler gördük.
Ertesi gün insan şöyle diyor,
"Nasıl oldu da kimse ölmedi?"
Bana kalırsa can kaybı yaşanmaması büyük bir şanstı.
Tamamen emsalsizdi. İğrençti.
Stadyum, bu zor şartlar altında çok iyi dayandı.
Görüntülerde, bariyerleri aşıp
ulusal stadyuma giden merdivenlere hücum edenler yer alıyor.
Ertesi sabah uyanıp Sky Sports News'u açtığımda,
yalanım yok,
gördüğüm ilk klip
benim de içinde olduğum taraftar grubunu gösteriyordu.
Tüm güvenlik kayıtlarının kontrol edilip kovuşturma açılacağından söz ediliyordu.
Yüreğim ağzıma geldi.
"Ne yaptım ben?" dedim.
Yaptığından utanıyor musun?
Bundan utanmıyorum.
2020'de hepimiz evlerimize kapandık, hiçbir yere gidemedik.
Sadece biraz egzersiz yapmak için dışarı çıkabiliyorduk.
Biz bunları yaparken
ülkemizin liderleri eğleniyordu.
Niye yanlış bir şey yapmışım gibi hissedeyim?
İngiltere'nin 1966'dan beri ilk kupasını kazanmasına şahit olma fırsatı kaçmazdı.
Bunu yapamazdım.
Hâlâ İngiltere ve İngilizlerin çok iyi, çok açık fikirli,
diğer insanlara ve kültürlere karşı çok hoşgörülü olduğunu düşünüyorum.
Ama bir günlüğüne
İngiltere neredeyse düşman oldu,
o gün taraftarlar da bize düşmanmışız gibi davrandı.
Aslında bana iyilik yaptıklarını düşünüyorum.
Maya, İtalya'yla ilgili bir şeyden bahsettiğinde
"Ama babacığım, biz İtalyanlar..." diyor. "Ama biz İtalyanlar..."
Futboldan daha fazlası dediğimde... Benim için futboldan fazlasıydı.
İşte Maya! Bu ne sürpriz. Peki, ne...
Ne getirdin? O günkü bayrağımız.
WEMBLEY TEMMUZ 2021 FUTBOL ROMA'YA GELİYOR!
Kupa Roma'ya geliyor.
Otobüsün üzerindeki hâlimin videosunu Facebook'a koydum.
O zaman babam bana 1996 Avrupa Şampiyonası finalinde
Stanford'daki bir barın çatısına çıktığını anlattı.
Bir yerlere tırmanmak kalıtımsal demek ki.
Babama çekmişim.
O günü çok iyi anıyorum.
Çocuklarıma fotoğraflarımı göstereceğim.
Muhtemelen torunlarıma da. O güne dair hiçbir şeyi değiştirmezdim.
Kaybetmemiz hariç tabii.
Yine başlıyoruz.
İngiltere, Euro 2024 seferine çıkıyor.
Bu kez daha başarılı olup nihayet şampiyon olabilirler mi?
Tekrar İngiltere'yi izlemeye gideceğim
çünkü takım, teknik direktör
ve futbolcular bana bir şey yapmadı.
Top Marcus Rashford'a geliyor.
İngiltere'nin golü!
Bir turnuvaya ev sahipliği yapsak, finale kalsak, maç da Wembley'de olsa
hiç şüphesiz bilet almak için varımı yoğumu veririm.
Çünkü İngiltere bu. Bir turnuvada.
Kazanacağına hep inanacağım.
Saka.
Saka hat trick yapıyor!
Maçtaki top, Bukayo Saka'nın olacak.
Henüz 21 yaşındaki Bukayo Saka
kariyerinin ilk hat trick'ini yaptı
ve İngiltere adına üç gol attı.
EURO 2020 FİNALİNİN OYNANDIĞI GÜN LONDRA'DA ÇIKAN KARGAŞA YÜZÜNDEN
19 POLİS MEMURU YARALANDI VE 86 KİŞİ TUTUKLANDI
BAĞIMSIZ BİR RAPORDA GÖREVLİLERİN, POLİSİN,
BELEDİYE, FUTBOL BİRLİĞİ VE WEMBLEY ÇALIŞANLARININ
AŞIRI SALDIRGANLIK KARŞISINDAKİ CESARETLERİ ÖVÜLDÜ
2022'DE İNGİLTERE KADIN TAKIMI WEMBLEY'DE AVRUPA FİNALİNİ KAZANARAK
ÜLKEYE 1966'DAN BERİ İLK ÖNEMLİ KUPASINI GETİRMİŞ OLDU.
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy