Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[świąteczna muzyka jazzowa]
[gwar miasta]
DZWONECZKI ŚWIĄTECZNE WIDOWISKO
[niewyraźnie rozmowy na widowni]
Wszyscy na miejsca.
Na miejsca, zaraz zaczynamy.
- Bilety proszę. - Gotowy?
[męski głos] Prosimy o zajęcie miejsc.
- Gotowa lśnić? - [blondynka] Jak zawsze.
[werble]
ŚWIĄTECZNI DŻENTELMENI
- [podniosła muzyka] - [brawa]
[marszowe Jingle Bells]
[cichy śmiech]
[symfoniczna wersja Joy to the World]
[radosny okrzyk]
- [muzyka cichnie] - [aplauz i gwizdy widowni]
KULISY
Świetny robota, Bobby.
Lois, wybacz, znowu zapomniałam o sukience.
Randka i tak była do bani.
Drugi obcas w tygodniu.
Drogo cię to kosztuje.
Wiem, o co prosić Mikołaja.
Jak już prosić o buty, to takie z czerwoną podeszwą.
Oto nasze dwa Dzwoneczki.
Ashley, Samantha, poznajcie Shelby. Dołącza do obsady.
Ashley Davis!
Oglądałam cię, gdy byłam mała. Jesteś legendą.
Dziękuję.
Shelby właśnie skończyła szkołę baletową.
Łał!
Super, że po tylu latach nadal występujecie na scenie.
Jakieś rady?
„Po tylu latach”.
Nie bądź niemiła. Eee…
Zastanowię się. Miło cię poznać, Shelby.
- Chodźmy. - Pa.
Ashley, Jodie chciała z tobą porozmawiać.
Pewnie.
[pogodna muzyka]
[pukanie]
Chciałaś pogadać?
Wejdź, siadaj.
Okej.
Jeśli chodzi o dziś, to po prostu się zapomniałam.
- To już się nie powtórzy. - Ashley.
Jesteś ważną częścią Dzwoneczków od ponad 12 lat.
Zawsze będziemy wdzięczni za twój wkład w rozwój zespołu.
To wyuczona formułka?
Jesteśmy na afiszu od wielu lat,
czasami potrzebne są zmiany.
Dlatego co jakiś czas wypada odświeżyć obsadę.
Zwalniasz mnie, bo się starzeję?
Nie, skąd. To niezgodne z prawem.
Po prostu zostaniesz… zastąpiona.
Wczoraj w sklepie pytali mnie o dowód.
Kadry przekażą ci wszystkie dokumenty.
Jem porcje dla dzieci!
Zrozum,
pożegnanie członkini naszej rodziny naprawdę łamie mi serce.
Jodie, proszę.
Poświęciłam Dzwoneczkom całe swoje życie.
Mogę zostać do końca sezonu? Zrób to dla mnie.
Nie.
[drżącym głosem] Okej.
[refleksyjna muzyka]
W takim razie…
wesołych świąt.
Wesołych.
[wzdycha]
[wstrzymuje oddech]
Wiesz, co ci radzę?
Nie starzej się.
[wzdycha]
[krzyczy]
Czemu tak się patrzą?
Bo wyglądasz zjawiskowo.
Zatańczymy?
[walc w telewizji]
[wzdycha z dezaprobatą]
[wyłącza telewizor]
[dzwoni telefon]
MAMA
[wzdycha] Ekstra.
Cześć, mamo.
Cześć, skarbie.
Chyba nie dzwonię za późno?
Nie, akurat…
patrzę, jak pada śnieg.
Co tam?
Myśleliśmy z tatą o Bożym Narodzeniu.
Mamo.
Wiem, że jesteś zajęta pracą.
Skoro nie masz czasu nas odwiedzić,
może tym razem
my odwiedzimy ciebie?
Co?
Tata kupił już bilety na wigilijny występ Dzwoneczków.
Cieszysz się?
[wzdycha]
Skarbie?
Ashley, jesteś tam?
Też trochę ostatnio myślałam.
Najwyższy czas, żebym wpadła do was z wizytą.
WESOŁYCH ŚWIĄT
[pogodna muzyka]
KLUB RYTM 4 GRUDNIA
[kierowca] Jesteśmy.
Klub Rytm.
- [Ashley] Proszę. - Dziękuję.
- Wesołych. - Nawzajem.
[sygnał wiadomości]
TA NOWA JEST OKROPNA! TĘSKNIĘ ZA TOBĄ
[Ashley pojękuje]
Ostrożnie. Czekaj chwilę.
- Nie w tę stronę. - Proszę mnie puścić.
Poradzę sobie.
- [Ashley krzyczy] - [łoskot]
[jęczy, śmieje się]
[Ashley] Okej.
Wszystko gra? Przepraszam.
Już mi lepiej.
[oboje się śmieją]
Wchodzę.
Śmiało.
Nie będę plątał ci się pod nogami.
[śmieje się]
[pogodna świąteczna muzyka]
„Świąteczny deser” na cztery litery.
Piernik.
[mężczyzna] Nie. To siedem liter.
- [barman] Na pewno? - [mężczyzna] Tak.
P-I-E-R…
Keks.
Tak. Keks.
Kłaniam się nisko.
[wesoło] Ashley Jean Davis! Czy mnie oczy nie mylą?
Świąteczny cud!
Moja córeczka przyjechała na święta.
Nie wiem, czy to do końca „cud”.
Nie tak miało to wyglądać, skarbie.
Nie wiedzą, co tracą.
Coś ci powiem. Ci ludzie nie wiedzą, co to talent.
Dzięki, mamo.
Poznałaś Troya i Danny’go?
Nie było okazji. Pracujecie tutaj?
Ja tak.
On tylko przepuszcza tu emeryturę na ciepłe piwo.
[śmieją się]
„Świąteczna gwiazda, nie dla psów”.
Betlejemska.
- Och! - [śmiech]
O, idzie królowa lodu, spadam.
[okrzyk zdziwienia] Ashley Davis?
Dzwoneczki dały ci wolne na święta?
Można tak powiedzieć.
[śmieje się]
Mogę porwać moich najemców?
Pewnie.
- Zaraz wracamy. - Dobrze, mamo.
[wzdycha]
KLUB RYTM NAJGORĘTSZE MIEJSCE W MIEŚCIE
[refleksyjna muzyka]
RODZINA KRÓLEWSKA NA FESTIWALU W KLUBIE RYTM
- [szum i chlupot] - Czekaj. Zaraz…
Łał!
- Czekaj chwilę. - [tata] Wszystko gra?
Przyda się hydraulik.
- Kran czasem tak robi. - Z tym w kuchni jest dopiero problem.
- W kuchni? - I męskiej toalecie.
Na co czekacie?
Musieliśmy trochę zacisnąć pasa.
Po prostu Denise ciągle podnosi nam czynsz.
Na naprawy nic nie zostaje.
Nie zarabiacie już na występach?
- Jakich występach? - [tata się śmieje]
Chciał powiedzieć, że czasy się zmieniły.
Zespoły wolą występować w większych klubach.
Ale jeden miły młodzieniec
od czasu do czasu pomaga nam z usterkami.
Nie martw się.
Do Rytmu zawsze ciągnęło całe miasto.
Raz jest lepiej, a raz gorzej.
To chyba ważniejsze niż kapiący kran, co?
- Chyba tak. - No dobrze.
Cześć wszystkim.
Rura nadal daje się wam we znaki?
[tata potakuje]
Niech zgadnę.
To ten miły młodzieniec, który czasem coś tu naprawia?
Znany też jako Luke.
To moja najmłodsza córka, Ashley.
Przyjechała z Nowego Jorku.
Ach, Nowy Jork.
Tak.
Wszystko jasne.
Chętnie zostałbym na pogaduszki,
ale zawór sam się nie znajdzie.
Miło było poznać, miastowa.
- [mama mruczy] - [Ashley wzdycha]
- Jest uroczy. - Raczej wkurzający.
I do wzięcia.
Okej.
Macie wszystko pod kontrolą, dzieciaki.
Skoczę do kafeterii odwiedzić Marie.
Jest też wyjątkowo zręczny.
Nie słucham.
[pośpiewuje]
- [Ashley krzyczy] - Uważaj.
Woda. Och!
[spokojna, pogodna muzyka]
KAFETERIA „ŁYŻECZKA”
WSZYSTKIEGO WYPIECZONEGO
Czy ja widzę moją siostrzyczkę?
[jęki zachwytu]
Jak miło w końcu cię przytulić.
Nie wierzę, że kupiłaś „Łyżeczkę”.
Beth odeszła na emeryturę.
Nie mogłam pozwolić,
żeby zrobili z tego sieciówkę z latte po osiem dolarów.
Testuję nowe przepisy na ciasteczka,
gadam z klientami.
To, co lubisz, kotku.
- Rodger! - Hej.
Pracujesz tu?
Pomagam, kiedy mogę.
Znana twarz przyciąga klientów.
Twoje licealne sukcesy sportowe jeszcze się nie przedawniły?
[śmieje się] Niech ci będzie, nie jestem już taki gibki jak kiedyś.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Słyszałam o Dzwoneczkach.
[jęczy]
Przykro mi.
Moje całe życie legło w gruzach
przez jakąś siksę z jędrnymi cyckami.
Ja tam się cieszę, że wróciłaś.
Możesz zostać u nas, ile chcesz.
Nie nakręcaj się, nie wracam na stałe.
Co mogę podać?
Dla pani podwójny cheeseburger z dodatkowym bekonem.
- Okej. - Wolałabym sałatkę.
Okej.
I porcję ciasteczek z czekoladą.
[Ashley] Powiedz.
Czemu u rodziców nikt już nie chce grać?
Zespołom więcej da półminutowy tiktok niż występ w klubie rodziców.
- [wzdycha] - Będzie dobrze. Rodzice coś wymyślą.
Może.
- [Ashley] Ach! - Bądź szczera.
Okej.
[Luke] Miastowa.
[figlarna muzyka]
[niewyraźnie] Boże.
Hej, Rog.
Ja po odbiór zamówienia.
[scenicznym szeptem] Poproszę to, co ona.
[stłumiony śmiech]
Luke, mieszkasz niedaleko South Peak?
Tak.
Mógłbyś podwieźć moją siostrę do domu?
Musimy tu wszystko zamknąć.
Zamówię podwózkę przez apkę.
Wiesz, że jesteś w Sycamore Creek?
Nie zdążyłam nic zjeść.
Dobra, no to w drogę.
Pyszne te ciastka.
Dzięki, kolego.
- Uważaj na psa. - Jak mogłabym zapomnieć.
Chodź, miastowa. Karoca czeka.
Trochę się…
[muzyka country w radiu]
Dzięki. No to…
Od dawna parasz się stolarką?
Chyba nikt jeszcze tak tego nie ujął.
Podoba mi się.
Mój tata pracował w budowlance,
wychowałem się w skrzynce na narzędzia.
A ty?
O nie, ja wolę po prostu wezwać majstra.
Pytałem o pracę.
Och. Eee…
Jestem tancerką.
Och.
- Okej. - Nie taką tancerką.
Na Broadwayu.
- [śmieje się] - Och!
Czyli jesteś diwą.
Nie. Jestem Dzwoneczkiem.
Czyli nie byle jaką diwą.
Prawdę mówiąc, akurat mam przerwę na czas nieokreślony.
Przykro mi.
Cóż…
Dość gadania o mnie. Skupmy się na tobie, złota rączko.
Dlaczego pomagasz moim rodzicom?
Proste.
Gdy się tu przeniosłem, nikogo nie znałem.
Ale uwielbiałem ich klub.
Świetne miejsce.
Twoi rodzice robili wszystko, żebym poczuł się jak w domu.
Tak. To w ich stylu.
- W porząsiu… - Hej!
- Nie zapomnij walizki. - Tak. Trzymam.
Jeszcze to.
I sałatka.
W porządku.
- Dzięki za podwózkę. - Żaden problem.
- [wzdycha] No to do zobaczenia. - Pewnie.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Co to było?
[wzdycha wesoło]
- [szczekanie] - Gizmo! Mój mały, groźny piesek.
O tak.
Jakiś ty straszny.
Poszukajmy pokoju cioci Ashley.
ASHLEY DAVIS PODBIJA BROADWAY
[refleksyjna muzyka]
[Ashley] Zachowałaś to?
Oczywiście.
Jesteś moją siostrą.
Pękam z dumy.
Mam wrażenie, że rodzice woleliby, żebym występowała u nich w klubie.
Najbardziej by chcieli, żebyś od czasu do czasu nas odwiedziła.
- Dobra, dobra. - [śmieje się]
- Ale czasem po prostu się nie da. - Tak.
Skoro już rozmawiamy… Co myślisz o Luke’u?
Wiadomość z ostatniej chwili. Kobiety mogą być szczęśliwe bez faceta.
- Możemy też głosować. - Gratuluję.
Przepraszam, że chcę, żeby moja siostra była szczęśliwa.
Byłam szczęśliwa.
Dzwoneczki to coś więcej niż praca.
Trening siłowy, rozciąganie,
taniec, choreografia. A do tego codzienne występy.
W weekendy po dwa razy.
Nie miałam czasu myśleć o randkach.
A teraz masz.
Od razu o tym pomyślałam, gdy mnie wylali.
A w pracy? Byli tam jacyś fajni faceci?
Nie chcę chłopaka z branży rozrywkowej.
Chciałabym kogoś, kto ma fach w ręku.
Pamiętasz tego chirurga, z którym się umawiałaś?
[śmieje się]
Co cię tak śmieszy?
Dobra.
Coś ci powiem, ale obiecaj, że nikomu nie powiesz.
Dobrze. Mów.
Max nie był takim prawdziwym doktorem.
Tylko udawał lekarza na wieczorach panieńskich.
[wzdycha i parska]
Marie Rose Davis, czy ty byłaś ze striptizerem?
Ciii…
Striptizerem?
Nie. No wiesz.
Takim, który udawał doktora.
- To co innego. - Pewnie.
Wiem, to nie w moim stylu.
Jestem pod wrażeniem.
Dziękuję.
Obiecaj, że to zostanie między nami.
Do końca życia.
Okej.
Co do końca życia?
Cóż… Nie…
- Chyba… - [Ashley parska]
O czym to mówiłyśmy?
Wiem, o czym mówiłyśmy,
ale nie mogę powiedzieć, bo to tajemnica lekarska.
Tak.
Eee… jasne.
[śmieje się]
Okej.
5 GRUDNIA
Mamo?
Tato?
A to co?
WEZWANIE DO ZAPŁATY
ZALEGŁA PŁATNOŚĆ
Mamo? Tato?
- [Luke] Auć! - Rany boskie. Luke?
Co tam robisz? Przestraszyłeś mnie.
Ja ciebie?
Boże, jesteś goły.
Co?
- Po pierwsze, nie jestem goły. - Jasne.
Koszula się suszy.
A po drugie, byłem pod ladą, bo ktoś popsuł kran.
Rzekomo. I tak już był popsuty.
Niech ci będzie.
Pomożesz mi?
A mam jakiś wybór?
Śmieszne.
Przytrzymaj kran, a ja dokręcę nakrętkę. Jasne?
Bułka z masłem.
Przytrzymaj.
Dobra. Trzymam.
- [stęka] Trzymasz? - Tak.
[chrupot śrubokrętu]
[Luke] Okej.
Dobra.
Przepraszam…
- Ja tylko… - Odkręcę.
I voilà.
W grupie siła.
Rety, robi wrażenie.
[wzdycha]
Juhu!
Jest tu kto?
Ja pójdę.
[Luke] Będę na zapleczu.
- Cześć, Denise. - Cześć. Zastałam rodziców?
Jeszcze ich nie ma.
Może ja pomogę?
Wolę pomówić z nimi w cztery oczy.
Możesz mi powiedzieć, jakoś to zniosę.
Twoi rodzice mieli ostatnio sporo stresu.
Chciałam im powiedzieć, że mam dobre wieści.
Tak? Jakie?
Nadchodzi „Wycisk”.
Nie, dziękuję.
„Wycisk”, taki bar z sokami.
Co z nim?
Rozmawiałam z managerem regionalnym.
Chce przejąć lokal od pierwszego stycznia.
Spłaci również wszystkie należności.
[Ashley prycha]
To jest ta dobra wiadomość?
Rodzice stracą klub i powstanie tu bar z sokami?
I przy okazji wyjdą na zero.
Ile są ci winni?
Czynsz za pół roku.
Plus obsługa techniczna i naprawy.
Odsetki.
Trzydzieści tysięcy?
[wzdycha] Denise.
Ten klub to kultowe miejsce.
Nie możesz go zamknąć.
Ashley, może i kiedyś ten klub był kultowym miejscem.
Ale teraz…
To jedna wielka…
zapyziała dziura.
Z dziurami w ścianach.
Nikt tu nie przychodzi.
W takim razie zaprosimy tu jakieś talenty.
Skarbie, to wam nie pomoże.
Lepiej załatw lekarza, ten lokal ledwo zipie.
[Marie] Max nie był takim prawdziwym lekarzem.
Zaraz.
Mam.
Lekarza?
Tak. Nie.
Zrobimy tu męską rewię tańca.
Świąteczne widowisko z prawdziwego zdarzenia.
Pełne przystojnych i obiecujących… mężczyzn.
Oto jeden z nich. Luke?
Oto kto?
Jeden z panów.
Ashley opowiadała mi o świątecznym przedstawieniu,
w którym masz wystąpić.
- Słucham? - Nie pamiętasz?
A!
- [Ashley się śmieje] - No tak. Świąteczne przedstawienie.
Tak, już nie mogę się doczekać.
- Będzie śpiewane. - Tańczone.
Tak, będzie tańczone.
Wszystko będzie… widowiskowe.
Chcielibyśmy zaprosić cię
na naszą premierę.
- Tak? - Jeśli masz czas.
Żartujesz?
Muszę to zobaczyć.
[śmieją się]
Świetnie.
Ta wasza rewia tańca
ma już jakąś nazwę?
- Aha! - Hm?
Nazywa się
Świąteczni dżentelmeni.
- Fajnie. - [Ashley] Tak.
[Denise] Do zobaczenia.
- Uff… - Co to było?
Przyszła tu, zaczęła gadać o eksmisji.
Spanikowałam.
- Spanikowałaś czy skłamałaś? - Śmieszne.
Zastanówmy się. To nie taki zły pomysł.
Żartujesz? Przecież tego nie zrobimy.
Luke, proszę cię.
Ashley, słuchaj.
Wiem, że takie diwy jak ty
nie znają słowa „nie”, więc pozwól, że cię z nim zapoznam.
- Nie. - Inaczej wyjdziemy na kłamców.
Zamiast na…
Wiem, że przez ostatnie lata rzadko tu bywałam.
A nawet wcale.
Ale musi być sposób, żeby przyciągnąć tu ludzi.
I striptiz w tym pomoże?
Rewia tańca.
- Faceci będą tańczyć bez ubrania? - Bez koszuli.
- [wzdycha ze zrozumieniem] - Właśnie.
- To zmienia postać rzeczy. - Tak?
Nie!
Słuchaj.
Do świąt muszę zebrać 30 tysięcy dolarów.
Inaczej odbiorą rodzicom klub.
Nie pozwolę na to.
Dlatego
proszę.
Pomóż mi.
[wzdycha]
[energiczna muzyka]
6 GRUDNIA
Gotowy do tańca?
Nie.
No to do roboty.
[wzdycha]
Jak już słyszeliście,
postanowiliśmy spróbować czegoś nowego.
To miasto czegoś takiego jeszcze nie widziało.
Zaczynamy w następny piątek.
Mamy dziesięć dni.
Wiem, czasu jest mało,
ale jeśli się przyłożymy,
stworzymy coś naprawdę wyjątkowego.
Co wy na to?
Gotowi na świąteczną magię?
[Luke chrząka]
Tak?
To było pytanie retoryczne?
- Chciałam was zmotywować. - Brzmiało retorycznie.
Hm, czyli nie zachęciłam was do działania?
Bo ja wiem…
Może trochę.
Co myślicie?
- Eee… - [Troy wzdycha]
[wzdycha]
- Do roboty. - [energiczna świąteczna muzyka]
Prawa. Lewa z tyłu. Prawa. Nogi razem.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Pompujemy.
Tak. Tył, przód.
Raz, dwa, trzy, cztery.
[pies mruczy]
Możesz do nas dołączyć.
[prycha śmiechem]
Co? Taki stary piernik za wami nie nadąży.
[nadal energiczna muzyka]
[Luke] Pięć, sześć, siedem, osiem.
[ta sama energiczna muzyka w radiu]
Wybacz.
Muszę zmierzyć jeszcze tylko kilka rzeczy.
Oczy ma wyżej.
Męska rewia tańca w klubie Rytm.
Zupełna nowość. Spodoba się.
Będzie super. Piątek wieczór.
Męska rewia tańca?
Męski striptiz w piątek?
[gwar kobiet]
Pięć, sześć, siedem, osiem.
I raz, dwa, trzy, cztery.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
I z powrotem. Dwa, trzy, cztery.
I poza.
- [muzyka cichnie] - Nieźle.
Dobra. Krótka przerwa.
[wzdycha]
[mruczy niepewnie]
- [Luke wzdycha] - [Ashley] Co jest?
E…
Jesteśmy do niczego?
Wydaje mi się, że za bardzo skupiasz się na krokach.
Nie myśl o tym za dużo.
Wykorzystaj swoje ciało i nawiąż kontakt z publicznością.
To właśnie robię.
Wstawaj.
Co?
Wstawaj. Zatańczymy.
- Teraz? - Tak, teraz. No chodź.
[wzdycha]
[Ashley] Nie wstydź się.
- Nie wstydzę się. - [Ashley się śmieje]
- Wyprostuj się. Tak jest. - Dobra.
Nogi szerzej.
Proszę.
Nie aż tak.
Świetnie. Troy?
Utwór 13.
- Weź mnie za rękę. - [spokojna piosenka]
Nie gryzę.
Nasłuchałem się o miastowych.
Weź mnie za rękę.
Dobrze. To jest chwyt jednorącz.
Chwyt jednorącz.
Mhm. A teraz…
To jest chwyt oburącz.
Niemożliwe!
A to pozycja wyjściowa.
Teraz zrobisz krok do tyłu prawą stopą.
Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa.
Nie.
Nie patrz pod nogi.
Skup się na tańcu.
Raz, dwa, trzy. Raz…
Tak jest dobrze?
Tak.
I raz, i dwa.
Wystarczy już tego tańca na dziś.
[Luke] Pewnie.
Cóż...
Mam dla was jedną ważną radę na jutro.
Po prostu dobrze się bawcie.
Nie bójcie się kontaktu z publicznością.
Dzięki, Ash.
- [Ashley] Mhm. - Do zobaczenia. [śmiech]
Dobra.
Gotowi poczuć magię świąt?
O!
Ktoś tu znalazł motywację.
Może…
[wzdycha]
[pogodna świąteczna muzyka]
15 GRUDNIA DEBIUT ŚWIĄTECZNYCH DŻENTELMENÓW
- [kobieta 1] Pyszna kolacja. - [kobieta 2] Dzięki. [śmiech]
- Luke? - [Luke oddycha głęboko]
Robi tak od rana.
[szeptem] Boże, dobra.
[głośniej] Hej, co tam?
[wzdycha] Chyba nie dam rady.
Co?
Skąd. To tylko trema.
Zdarza się najlepszym.
Masz układ w małym palcu.
[jąkając się] A jak wyjdę na scenę i stanę jak wryty?
- [Ashley] Dobra. - I…
Zrobimy tak.
Zdradzę ci pewną branżową sztuczkę.
Dobrze?
Reżyser mówił nam,
że wystarczy spojrzeć na widownię
i znaleźć przyjazną twarz.
Skup się na jej oczach,
jej uśmiechu, emocjach.
A potem wykorzystaj to wszystko w swoim występie.
- Dobrze? - Przyjazna twarz.
[spokojna muzyka]
[robią wdech i powolny wydech]
Widzisz?
Lepiej?
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję.
Wpuszczamy gości.
- Zaczynamy za 15 minut. - [Ashley] Uuu!
- O Boże. - Nie.
Wypadniesz świetnie.
Obiecuję.
Dobra, szykujcie się. [bojowy okrzyk]
[oddycha głęboko]
[rytmiczna świąteczna melodia]
[entuzjastyczne krzyki kobiet]
[radosne piski kobiet]
NIEGRZECZNY ELF
Zamknij oczy.
[pisk widowni]
Raz, dwa, trzy.
- [cichnie muzyka] - [pisk kobiet]
[niewyraźna rozmowa]
- Dobra robota. - [Troy] Dzięki.
- Po prostu przestałam… - Ashley?
Cześć.
Gdy pierwszy raz wspomniałaś o tym całym „widowisku”,
brzmiało to trochę…
- Idiotycznie? - Optymistycznie.
Myliłam się, było super.
Przyszło sporo pań.
- Były zachwycone. - [Denise] A ty!
- Cześć. - Gratuluję świetnego występu.
Dziękuję.
To mój numer.
- Hej. - Bardzo proszę.
Wszyscy klaskali, wiwatowali i tańczyli.
Jak za starych czasów.
W pewnym sensie.
[wszyscy się śmieją]
Od lat nie zarobiliśmy tyle w jeden wieczór.
Cieszę się, że było miło.
Przepraszam.
Chciałbym wznieść toast.
Za Ashley.
[melancholijna muzyka]
Uwierzyła w faceta, który sam w siebie nie wierzył.
[śmieją się]
Zupełnie poważnie…
Sama to wszystko zorganizowałaś.
I to w tak krótkim czasie. Coś niesamowitego.
Dziękuję.
A poza tym nauczyłaś te dwie lewe nogi układu tanecznego.
- Brawo. - [tata się śmieje]
Miałam świetnego pomocnika.
[prycha]
Za Ashley.
Przestań.
- Za Ashley. - Tak.
To nie tylko moja zasługa.
Wypada podziękować Świątecznym Dżentelmenom.
- Tak. - Aniołowie się radują.
Skoro mowa o radości…
- Wracamy do domu. - [Rodger] Och!
Nie przy ludziach!
[Danny wzdycha]
Daliście radę.
- Gratuluję. - Dzięki.
[Danny] Dobrze wypadłeś, gogusiu.
Prawda.
Gogusiu.
Bardzo śmieszne. O!
Bym zapomniał.
Mam coś dla ciebie. Drobiazg na pamiątkę.
Luke.
To nic wielkiego.
Słodki jesteś.
Do końca życia będę wdzięczny tej girlandzie,
która wciągnęła cię do mojego życia.
Jest…
[wzdycha]
- Mogę? - Tak.
[Luke] I…
gotowe.
[Ashley wzdycha]
Pięknie.
Dziękuję.
Ładny dziś wieczór.
Mogę cię odprowadzić?
A zjemy coś po drodze? Padam z głodu.
[śmieje się]
PIZZA NOWOJORSKA NAJLEPSZA W MIEŚCIE!
- Wiesz co? - Hm?
Muszę przyznać.
Tej pizzy niewiele brakowało do tej nowojorskiej.
[śmieje się]
Sprowadzają wodę ze Wschodniego Wybrzeża,
żeby pizza smakowała autentycznie.
Naprawdę?
Żartuję, pojęcia nie mam.
[Ashley się śmieje]
Powiedz mi coś o sobie.
- O sobie? - Tak.
Masz męża? Chłopaka?
- Yyy… - Nie chcę być wścibski.
Tak tylko pytam.
Nie, nie mam nikogo.
A ty?
Byłem żonaty.
Przez pewien czas.
Ale wyszła z tego jedna wielka katastrofa.
Przykro mi.
Dzięki. Ale wyszło też z tego coś dobrego.
Co takiego?
Sycamore Creek.
Przeprowadziłem się tu dla żony.
I jak na ironię zostałem tu sam.
- Hmm… - Lepszego miejsca…
nie mogłem sobie zażyczyć.
Ja nie wiem, czego sobie życzę.
I kogo o to prosić.
Czekaj chwilę.
Skup się na życzeniu.
Wiem, kto nam pomoże. Chodź.
ZAMKNIĘTE
Przepraszam, Mikołaju.
Załapiemy się jeszcze?
To zależy. Byliście grzeczni?
Poważnie? Ostatni raz robiłam to w podstawówce.
No to trzeba to nadrobić.
Wesołych świąt.
- Dzięki. - Wesołych, Mikołaju.
- [śmiech Mikołaja] - No dobrze. Och!
- Siadaj. Zróbmy to porządnie. - [elf] Proszę bardzo.
Mam.
A czemu by nie.
[Mikołaj] Policzę do trzech,
a wy zrobicie: „Ho, ho, ho”.
- Gotowi? - Tak.
Raz, dwa, trzy.
[razem] Ho, ho, ho!
[kliknięcie migawki]
Co?
- O co chodzi? - O nic.
O nie, tak to nie będzie.
Pokazałem się połowie miasta bez koszuli.
- [śmieje się] - Jesteś mi to winna.
Sama nie wiem.
[Ashley chrząka]
Dobrze.
Tak sobie myślałam.
Całe życie występowałam na scenie.
Brylowałam w świetle reflektorów.
Nic innego nie chciałam w życiu robić.
Ale?
Ale…
gdy tak na was patrzyłam
i zobaczyłam, jak daleko zaszliście…
No wiesz. O dziwo sprawiło mi to…
radość.
Tęsknisz za sceną?
Tęskniłam.
Wiesz, jak mówią.
Nie ma tego złego…
No dobrze.
To co dobrego mnie czeka?
Stolarz.
[Ashley] W porządku.
[wzdycha] Chyba nam się uda.
[mama] No proszę.
Robi wrażenie.
Jesteś artystką, jak Marie.
Spójrz.
Zarobiliśmy 2200 dolarów w jeden wieczór.
[śmieje się]
Chyba nie wydałaś wszystkiego na zakupy?
O, właściwie tak sobie myślałam,
pamiętasz ciasto bûche de Noël, które robiłaś co roku?
Co z nim?
Pamiętasz, jak je zrobić?
Oczywiście.
Ale nie pamiętam, kiedy ostatnio mieliśmy klientów na to ciasto.
Teraz się znajdą.
[wesoła świąteczna piosenka]
[Ashley] Czemu nie mówiliście? O klubie.
Bo miałaś ważniejsze rzeczy na głowie.
Po co się martwić jakąś dziurą?
Pamiętam,
jak wywijałaś w Rytmie jako mała dziewczynka.
A teraz popatrz.
Nie zaszłabym tak daleko,
gdybym nie wychowała się w Rytmie.
Nie wyobrażam sobie, że miałoby go nie być.
Gdy się otworzyliśmy,
wystąpił u nas artysta,
gwiazda Grand Ole Opry,
i coś mi powiedział.
„Nieważne, gdzie występujesz,
tylko dla kogo”.
- Cieszę się, że przyjechałaś. - Ja też.
Muszę lecieć.
Widzimy się wieczorem.
- Mhm. - [śmiech]
Mamo, weźmiesz to dla taty?
Ciastka z ajerkoniakiem?
[Marie] Nie. Roladki betlejemskie.
- Pa, mamo. - Do zobaczenia wieczorem.
Patrz, co mam.
- Recenzja? - [potakuje]
O nie. Nie mogę. Ty przeczytaj.
Dobra. To lecimy. [chrząka]
„Prawdziwe świąteczne widowisko podszyte gorącą atmosferą.
Świąteczni dżentelmeni, męska rewia tańca,
podbiła serca miasteczka Sycamore Creek.
Za reżyserię odpowiada legenda Broadwayu, Ashley Davis.
To prawdziwy świąteczny rarytas i wielki hit w klubie Rytm,
który powraca na kulturalną mapę miasta”.
Co?
[Marie] Ale super.
Oby wypaliło.
Denise już zacierała ręce na bar z sokami.
Najważniejsze, że ludzie znów gadają o klubie.
To twoja zasługa.
Chcesz mnie tu zatrzymać.
To takie straszne?
[dzwonek nad drzwiami]
[stłumiona muzyka ze słuchawek]
To chyba taksówkarz, który przywiózł mnie z lotniska.
- [Marie] Nieźle się rusza. - [Ashley] Mhm.
- Myślisz to, co ja? - Tancerzy nigdy za wiele?
[cmoka]
- Hej. - Ashley.
Ashley, tak.
- Jak masz na imię? - Ricky.
Tak się z siostrą zastanawiałyśmy…
Lubisz cekiny?
[rytmiczna świąteczna muzyka]
[entuzjastyczne okrzyki widowni]
- [cichnie muzyka] - [wrzaski kobiet]
18 GRUDNIA ŚWIĄTECZNI DŻENTELMENI - LATA 80.!
[rytmiczna piosenka]
Fala!
To mój facet!
[entuzjastyczne okrzyki]
- [cichnie muzyka] - [aplauz]
[gwar]
BILETY WYPRZEDANE
- [jęk bólu] - Mamy problem.
- Co się stało? - Wywalił się na lodzie.
To nic, dam radę. [pojękuje]
Dziś nic z ciebie nie będzie.
[Rodger jęczy]
- [syczy] - Spuchnięta.
Nieraz skręciłem kostkę, gdy grałem w futbol.
Co się dzieje? Zaraz zaczynamy.
- Wywrócił się. - Wystąpię na siedząco. Aua!
[Marie] Biedaczysko.
[niewyraźne rozmowy]
Ludzie się niecierpliwią.
Układ jest na cztery osoby.
Nie damy rady we trzech?
Nie ma czasu na nowy układ.
Trzeba spróbować.
[rytmiczna, świąteczna piosenka]
[entuzjastyczne okrzyki widowni]
Za chwilę wracamy.
Proszę się nie rozbierać.
To nasza robota.
Mówiłem.
To był błąd.
Odwołajmy występ. Jutro coś wymyślimy.
[Luke] Zapłacili za show.
Zwrócimy kasę.
Nie.
Nie. Nie wiem, co zrobimy, ale…
Stan i Lily potrzebują kasy.
Liczą na nas. Ashley na nas liczy.
- Nie możemy… - [Danny] Zawieść publiczności.
Danny?
[energiczna muzyka]
[śmieje się]
Mówiłeś, że jesteś na to za stary.
Ktoś musi dziś poprowadzić sanie Mikołaja.
Znasz kroki?
Myślicie, że siedzę tu całe dnie
i tylko rozwiązuję krzyżówki i żłopię piwo?
- No… - W sumie.
Tak.
[rytmiczna, świąteczna muzyka]
[kobieta] Ale kocie ruchy!
[brawa]
[nadal świąteczna piosenka]
[wrzask widowni]
[muzyka cichnie]
Drodzy dżentelmeni,
jesteście najgorętszą atrakcją w mieście. Jakie to uczucie?
To istne szaleństwo.
- Obłęd. - [obie się śmieją]
Poszczęściło nam się, mamy świetną choreografkę.
Tak. Jest mózgiem całej operacji.
Cześć, mamo.
[reporterka] No dobrze.
Wyobrażam sobie,
że wasze rodziny muszą pękać z dumy.
Świąteczni dżentelmeni zapraszają do klubu Rytm w Sycamore Creek.
Codziennie aż do świąt.
Oddaję głos do studia.
- Łał. - [reporter] Wracamy do…
Dziękuję. Wszystko pyszne, jak zawsze.
Dawno nie widziałem, żeby Luke był taki szczęśliwy.
Serio?
Gdy Amy go zostawiła, był w rozsypce.
To ona go zostawiła?
[Troy] Nie mówił ci?
Mówił, że wyszła z tego jedna wielka katastrofa.
To by się zgadzało.
Co się wydarzyło?
Było tak: przeprowadzili się tu…
Luke się zadomowił, otworzył firmę,
a jej z dnia na dzień wszystko się odwidziało.
Chciała wracać do miasta.
Wracać?
Zaraz, Luke mieszkał w dużym mieście?
[śmiech] Co nie? Wygląda jak złota rączka z komedii romantycznej.
Ale nie. To chłopak z Chicago.
Nic dziwnego, że jest zrażony do miasta.
Dzięki.
Do zobaczenia.
- Pa, Troy. - [Troy] Pa.
No proszę. Popatrz tylko.
Mam tu lunch dla Luke’a.
Kto mu go zawiezie?
[wzdycha ze zrozumieniem]
Już rozumiem.
Ty i Troy jesteście w zmowie.
Co? Nie. Nie ma żadnej zmowy.
Mhm…
[Marie] Czekaj.
Weź moje auto.
- [szum szlifierki] - [muzyka country z radia]
[Luke wyłącza szlifierkę]
[Luke wzdycha]
Jeszcze ci mało?
Pierwszy raz widzę cię w twoim żywiole.
W warsztacie?
Nie lubisz go?
Sam właściciel go nie lubi, bo wynajął go za bezcen.
Ty je zrobiłeś?
Wypożyczyłem.
Żeby zaimponować jakiejś miastowej.
[śmieje się] Udało ci się.
[wzdycha lekceważąco]
Zakładam, że nie szukasz nowych szafek do kuchni.
Co cię tu sprowadza?
O!
Kanapka z serem i szynką.
Marie każe ci rozwozić zamówienia?
Podobno dostawca miał wczoraj bliskie spotkanie z chodnikiem.
[Luke wzdycha ze zrozumieniem] Biedny Rog.
Fajnie.
A to co?
[Luke bełkocze] To tylko… Mała rzecz, nad którą pracuję.
Takie…
- Jeszcze nieskończona. - Mogę?
Luke, wygląda niesamowicie.
Jesteś artystą.
Dziękuję.
Cóż mogę powiedzieć.
Pierwszy raz od bardzo dawna
cieszę się na święta.
- Naprawdę? - Tak.
Chyba…
potrzebowałem motywacji.
Znam to uczucie.
[śmieje się]
[spokojna piosenka z radia]
Zatańczymy?
Pamiętasz kroki?
Zobaczmy.
- [Ashley odchrząkuje] - Zrobię sobie powtórkę. To…
chwyt jednorącz.
- [Ashley się śmieje] - A to…
chwyt oburącz.
Tak.
A to…
pozycja wyjściowa.
Brawo.
[piosenka wychodzi na pierwszy plan]
Słuchaj…
Kanapka ci wystygnie.
Siostra pewnie się martwi.
[wzdycha z wahaniem]
Widzimy się wieczorem.
Może nawet ściągnę koszulę.
Pa.
[śmieje się]
[nadal spokojna piosenka]
[refleksyjna muzyka]
[Ashley wzdycha]
Niewiele brakuje.
[dzwoni telefon]
Cześć, Jodie.
Ashley, pewnie jesteś zdziwiona, że do ciebie dzwonię.
Delikatnie mówiąc. O co chodzi?
Przejdę do rzeczy.
Mamy sytuację kryzysową.
Musisz do nas wrócić.
Co…
A co z Shelby?
Wypaliła się. Niektórzy nie radzą sobie z presją.
[jąkając się] A jej dublerka?
Złapała jakiegoś wirusa.
Mówisz poważnie?
Tylko ty znasz choreografię.
Nie boisz się, że moje siwe włosy odciągną uwagę publiczności?
Dałam producentom do zrozumienia, że popełnili ogromny błąd.
Chcą ci to wynagrodzić i dać 25% podwyżki.
Dwadzieścia pięć?
I umowę na trzy lata.
Rety, to kusząca propozycja.
- [Ashley wzdycha z wahaniem] - Co ty na to?
Eee…
Jak mogłabym odmówić?
Świetnie. Marylin zarezerwuje ci bilety w pierwszej klasie.
Jutro wieczorem kierowca będzie czekał na ciebie na lotnisku.
Jutro wieczorem? Jutro jest Wigilia.
Musisz wystąpić w wigilijnym przedstawieniu.
To chyba nie problem?
Nie sądziłam, że to takie pilne.
Musiałam użyć swoich znajomości,
nie zastanawiaj się za długo.
Dobrze.
Dziękuję.
[Ashley] Cześć, tato.
Nie wiedziałem, że jesteś.
- Cóż… - Wszystko gra?
[wzdycha]
Dzwoniła choreografka z Dzwoneczków.
I?
Chce, żebym wróciła.
W końcu się opamiętali.
Kto się opamiętał?
Dzwoneczki.
Zaproponowali mi umowę na trzy lata.
No przecież.
Odniosłaś sukces i połapali się, że popełnili błąd.
Bez dwóch zdań.
Masz ogromny talent, skarbie.
Chcą dać mi podwyżkę.
Mam nadzieję, że ich pogoniłaś.
Obiecałam, że się zastanowię.
[melancholijna muzyka]
To spełnienie moich marzeń.
Przecież wiecie.
Całe życie dążyłam do tego, żeby tam występować.
[tata wzdycha]
Kiedy musisz wyjechać?
Jutro wieczorem.
Och.
Mam wrażenie, że się nie cieszysz.
[prycha]
Bardzo chciałam spędzić z wami święta.
Już niewiele nam brakuje.
Co z wami będzie, gdy wyjadę?
Tchnęłaś w ten klub trochę życia.
Myślisz, że ja i mama sobie nie poradzimy?
Tato.
Od dziecka marzyłaś tylko o tym, żeby zostać Dzwoneczkiem.
Tak.
[tata] Taka szansa
czasami nie zdarza się nawet raz w życiu.
A co dopiero dwa.
[mama] Wiedz jedno.
Nie chcemy, żebyś się o nas martwiła.
Poradzimy sobie.
To najważniejsze lata twojego życia.
Musisz myśleć o sobie.
Dobrze?
Tak.
- [tata się śmieje] - Kochamy cię.
[niewyraźne rozmowy]
ZGADZAM SIĘ
23 GRUDNIA BILETY WYPRZEDANE
- Sala pęka w szwach. - [Ashley mruczy]
Luke.
Coś nie tak?
Musimy porozmawiać.
Dobra.
Nie będzie mnie.
Dobrze, jakoś sobie poradzimy.
Znamy układ na pamięć.
Nie, wyjeżdżam.
Na stałe.
[wzdycha]
O czym ty mówisz?
Dzwoneczki chcą mnie z powrotem.
Zgodziłam się.
Nie rozumiem.
- Nie zatrudnili kogoś na twoje miejsce? - Tak, ale coś się stało i…
zmienili zdanie.
[mruczy niepewnie]
A co z…
Co z czym?
Ashley
nas zostawia.
Co?
Wracam do Dzwoneczków.
A co z nami?
Słuchajcie, powinniście być z siebie dumni.
Każdego wieczora dajecie z siebie wszystko.
Osiągnęliście coś niesamowitego.
Bardzo głęboko wierzę,
że dacie sobie radę.
Ze mną czy beze mnie.
Jeśli nie wyjadę,
stracę wszystko, na co tak ciężko pracowałam.
A co z nami?
Spoko.
[prycha]
- Wszystkie miastowe są takie same. - Luke.
[niewyraźne rozmowy]
Luke, zaczekaj. Wszystko wyjaśnię, proszę.
Pierwszy raz odkąd Amy mnie zostawiła, myślałem, że znalazłem coś wartościowego.
Nie chciałem robić z siebie głupka. Ale zrobiłem to.
Dla ciebie.
I twojej rodziny.
Miałaś w sobie pasję i zapał, które pchały mnie do działania.
Po prostu nie mogłem ci nie pomóc.
Tak?
A teraz po prostu wyjedziesz?
Tak bez uprzedzenia?
No… [wzdycha]
Miałaś być moją przyjazną twarzą.
Tak, i chcę nią być. Po prostu…
Sama nie wiem, wystraszyłam się. Wszystko działo się tak szybko.
Poczułem coś do ciebie.
[z niedowierzaniem] Co?
Ale pokazałaś swoją prawdziwą twarz.
Źle mnie zrozumiałeś.
Gratuluję.
To była twoja najlepsza rola.
Mam występ do odbębnienia.
[niewyraźne rozmowy w kolejce]
[sygnał łączenia]
Cześć, tu Luke.
Nie mogę odebrać,
zostaw wiadomość po sygnale.
[oddycha nerwowo]
24 GRUDNIA - BILETY WYPRZEDANE
Jest moja gwiazda.
[parska śmiechem]
Fajnie było mieć cię w domu.
[Ashley się śmieje]
Pokaż im, co potrafisz.
Dzięki, tato.
[Ashley wzdycha, parskając]
Dziękuję za wszystko.
Mam najlepszą siostrę.
Nie daj sobą pomiatać.
- Słowo? - Słowo.
[Marie] Udało ci się porozmawiać z Lukiem?
[wzdycha]
Nie chce ze mną gadać.
Nie ma co się dziwić.
Próbowałaś się z nim skontaktować?
Może potrzebował czasu, żeby to sobie przemyśleć.
Dzwoniłam do niego, ale nie odbiera.
- Może postaraj się bardziej? - Co mam zrobić?
Iść pod jego dom z magnetofonem?
To nie taki zły pomysł.
Jestem ostatnią osobą, z którą chciałby rozmawiać.
Tego nie wiesz.
Czujesz coś do niego.
Od bardzo dawna nic takiego nie czułam.
Musisz mu powiedzieć.
Inaczej będziesz tego żałować.
Musi wiedzieć, co czujesz.
Teraz nie masz już nic do stracenia.
Sama nie wiem.
Zastanów się.
To naprawdę fajny facet.
[Ashley] Wiem.
[refleksyjna muzyka]
- [taksówkarz] Jak leci? - Dobrze. A u pana?
W porządku.
[rytmiczna muzyka]
[wyłącza muzykę] Jeszcze raz.
Rog, spóźniasz się z biodrami. Trzeba to dopracować.
Gadaj z Troyem, on się spóźnia, to ja też.
Mówił do mnie czy do ciebie?
Spóźniam się, bo czekam na ciebie.
Na mnie nie patrz, wszystko robię na czas. Nie to, co niektórzy.
Bez takich, kręcę biodrami dłużej, niż ty żyjesz.
Szmat czasu.
Panowie.
[mówią chaotycznie naraz]
Przestańcie!
Dajcie sobie siana.
Kłótnie nam nie pomogą.
Co my robimy?
Skupmy się na choreografii
i dopracujmy szczegóły, okej?
Świetnie.
A ty co, reżyser?
Nasza reżyserka wyjechała.
Dlatego na razie ja tu rządzę.
Pierwsze słyszę.
[jęki niezadowolenia]
Rog, czemu się na mnie uwziąłeś?
Mamy dziś pełną salę.
Stan i Lily na nas liczą.
Dziś Wigilia.
Co to znaczy?
Jeśli dziś nam nie wyjdzie,
możesz pożegnać się z Rytmem.
Na zawsze.
- Jasne? - Może zrobimy sobie przerwę?
- Dobry pomysł. - Chodźcie.
- Trzeba było zostać na emeryturze. - Racja.
[Luke] Chłopaki!
[Troy wzdycha]
[głośny wydech]
Wszystko gra?
Tak.
[cmoka] Na pewno?
Mówiła, że damy sobie radę.
Na pewno chodzi ci tylko o występ?
[spokojna piosenka]
[gwar ulicy, klaksony]
Ma pani jeszcze czas do lotu?
Wigilia to najgorszy czas na podróże.
[wzdycha]
[kobieta] Patrz pod nogi.
[rytmiczna świąteczna muzyka]
[entuzjastyczne okrzyki kobiet]
[klakson samochodu]
[Ashley] Podgłośni pan?
[w radiu spokojna piosenka, do której tańczyła z Lukiem]
[rytmiczna muzyka]
[okrzyki widowni]
[śmieje się]
[Luke] Stan, wyłącz muzykę.
- Wyłącz. - [muzyka cichnie]
[niewyraźne szepty widowni]
[refleksyjna muzyka]
[kobieta] Co on…
Co jest?
Nie mogę.
[muzyka się rozpogadza]
Cześć.
Muzyka, Stan!
[rytmiczna muzyka]
[okrzyki widowni]
[śmieje się]
- [cichnie muzyka] - [szał widowni]
[mamrocze niewyraźnie]
[melancholijna muzyka]
Przepraszam.
- Co tu robisz? - Nie mogłam wsiąść do samolotu.
A Nowy Jork i Dzwoneczki?
Odmówiłam Jodie.
Pewnie już się do mnie nie odezwie, ale po prostu…
nie mogłam.
- Ashley… - Luke.
Mam…
wyrzuty sumienia.
Wciągnęłam cię w to wszystko
i źle się zachowałam.
Powinnam była powiedzieć ci od razu.
Nie jestem tancerzem.
Tylko zwykłym facetem, który potrafi naprawić kran.
Gdybyś miesiąc temu powiedziała mi,
że będę tańczył na tej scenie
w bardzo ciasnych
i połyskujących spodniach,
powiedziałbym ci, że zwariowałaś. Ale…
To coś więcej niż świąteczne przedstawienie.
Bo wiesz…
Mogłem zrobić coś,
czego w życiu nie spodziewałem się po sobie.
- I było super. - [śmieje się]
A poza tym
poznałem ciebie.
Znalazłem przyjazną twarz.
Nawet nie wiedziałem, że jej szukam.
Cieszę się, że cię znalazłem.
W zasadzie to ja znalazłam ciebie.
Okej.
[romantyczna muzyka]
Czekaj.
Czyli mi wybaczasz?
Zastanowię się.
[energiczna świąteczna muzyka]
25 GRUDNIA LOKAL NIECZYNNY - IMPREZA ZAMKNIĘTA
Tato, pomóc ci?
Nie trzeba. Gdzie to postawić?
- Na środku. - [tata] Robi się.
[pomruk aprobaty] Wszystko pachnie pięknie.
- Twoja słynna zapiekanka z ostrygami? - Bez niej to nie święta.
- Wesołych świąt. - [mama] Chodźcie, chodźcie.
- Cześć, mamo. - [mama] Siadamy do jedzenia. Cześć.
Wystaw na stół.
Co to, ciasteczka?
Nie, twoja ulubiona sałatka.
- A deser? - Dostaniesz później.
Boże, jesteście niemożliwi.
[Marie] Wesołych, Luke.
Wesołych świąt.
No dobrze, zapraszam do stołu.
Niektórzy są głodni.
[Ashley] No dobra.
Czy mogę prosić wszystkich o uwagę?
Kilka dni temu ktoś nazwał to miejsce
zapyziałą dziurą z dziurami w ścianach,
która ledwo zipie.
Ale dzięki waszej ciężkiej pracy
mam zaszczyt ogłosić…
Werble proszę.
- [bębnią w blat] - [szczeka pies]
Nasz klub zobaczy jeszcze
wiele świąt Bożego Narodzenia!
[wesołe okrzyki]
Niesamowite.
No dobrze.
[mama] Hura!
[strzał korka]
Zdrówko.
Na zdrowie.
Kontakt wzrokowy.
Dobra robota.
Tak jest.
[Marie] Jezu, zapomniałaś o mnie.
[Ashley] Siedzisz daleko.
Cześć. Nie spodziewałam się twojego telefonu.
Zgodnie z obietnicą.
Cała kwota.
Dziękuję.
Ashley.
Muszę cię przeprosić.
Nie doceniłam cię.
To, co tu zrobiłaś, i to w tak krótkim czasie…
Jestem pod wrażeniem.
Dziękuję.
Zrobiłam to dla nich.
Ale nie tylko dlatego cię dziś tu zaprosiłam.
- Tak? - Tak.
Świąteczna kolacja w Rytmie to nasza tradycja.
Tak.
I dzięki tobie ta tradycja jeszcze długo nie zniknie.
Tak. Zechcesz do nas dołączyć?
Będę zaszczycona.
Siadaj. W szczycie stołu.
[Luke] To co?
Co teraz planuje słynna Ashley Davis?
Pierwszy raz w życiu nie mam zielonego pojęcia.
[śmieje się]
Ale na pewno zostaję w Sycamore Creek.
- Naprawdę? - Mhm.
Całe życie marzyłam o karierze estradowej.
Ale co mi po niej,
jeśli jestem z dala od bliskich?
Rozumiesz?
Nieważne, gdzie występujesz,
tylko dla kogo.
Przyznaję.
Rada pierwsza klasa.
Prosto z Grand Ole Opry.
Moje ulubione świąteczne wspomnienia są z naszego klubu.
Ja na scenie.
Marie i mama w kuchni.
Tata przystrajający choinkę.
Urocze.
A ty?
Masz ulubione wspomnienie ze świąt?
W sumie to mam.
Tak?
Jakie?
Chyba…
to.
[pogodna świąteczna muzyka]
[szczekanie psa]
[tata] Gizmo chce się przywitać.
[Danny] Wesołych świąt.
- Bierz ich. - [Gizmo piszczy]
[śmiechy]
- [kamerzysta] Dwójka. - W każdym razie witaj w domu.
Kocham ten kawałek.
[rytmiczna piosenka]
[kobieta] Tak jest!
Przepraszam.
[śmiech ekipy]
Ręce w górę.
Sorki.
No dobrze…
[jąkając się] Podziel się nowiną.
- [mężczyzna] Jędrne cycki. - Cycki. Zacznę od cycków.
[udaje pisk hamulców]
Cięcie. Od nowa.
Dogania mnie!
[podśpiewuje]
Chłopak striptizer.
Puszczaj!
[Ashley warczy]
Kto jest dobrym pieskiem? Gizmo!
[mężczyzna] Sorki.
Okej. [śmieje się]
- [Ashley] Wykorzystamy to? - [mężczyzna 2] Słodkie.
- [mężczyzna] Straż pożarna jedzie. - [syrena w oddali]
Wykorzystacie to?
[Luke] Tak. Będzie w filmie.
[rytmiczna świąteczna muzyka]