Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Uważaj na auto. - Okej.
DZWONECZKI ŚWIĄTECZNE WIDOWISKO
Wszyscy na miejsca.
Na miejsca, zaraz zaczynamy.
- Bilety proszę. - Gotowy?
Panie i panowie, prosimy o zajęcie miejsc.
- Gotowa olśnić widzów? - Jak zawsze.
ŚWIĄTECZNI DŻENTELMENI
KULISY
Świetny robota, Bobby.
Lois, wybacz, znowu zapomniałam o sukience.
Randka i tak była do bani.
Drugi w tym tygodniu.
Drogo cię to kosztuje.
Wiem, o co prosić Mikołaja.
Jak już prosić o buty, to takie z czerwoną podeszwą.
Oto nasze dwa Dzwoneczki.
Ashley, Samantho, poznajcie Shelby. Dołącza do obsady.
Ashley Davis!
Oglądałam cię, gdy byłam mała.
Jesteś legendą.
Dziękuję.
Shelby właśnie skończyła szkołę baletową.
Super, że po tylu latach nadal występujecie na scenie.
Rady dla nowicjuszki?
„Po tylu latach”.
Nie bądź niemiła.
Zastanowię się. Miło cię poznać, Shelby.
- Chodźmy. - Pa.
Ashley, Jodie chciała z tobą porozmawiać.
Pewnie.
Chciałaś pogadać?
Wejdź, siadaj.
Okej.
Jeśli chodzi o dziś, to po prostu się zapomniałam.
- To już się nie powtórzy. - Ashley.
Jesteś ważną częścią Dzwoneczków od ponad 12 lat.
Zawsze będziemy wdzięczni za twój wkład w rozwój zespołu.
To wyuczona formułka?
Jesteśmy na afiszu od wielu lat.
Czasami potrzebne są zmiany.
Dlatego co jakiś czas wypada odświeżyć obsadę.
Zwalniasz mnie, bo się starzeję?
Nie, skąd. To niezgodne z prawem.
Po prostu zostaniesz… zastąpiona.
Wczoraj w sklepie pytali mnie o dowód.
Kadry przekażą ci wszystkie dokumenty.
Jem porcje dla dzieci!
Zrozum,
pożegnanie członkini naszej rodziny naprawdę łamie mi serce.
Jodie, proszę.
Poświęciłam Dzwoneczkom całe swoje życie.
Mogę zostać do końca sezonu? Zrób to dla mnie.
Nie.
W porządku.
W takim razie…
wesołych świąt.
Wesołych świąt.
CHOREOGRAFKA
Wiesz, co ci radzę?
Nie starzej się.
Czemu tak się patrzą?
Bo wyglądasz zjawiskowo.
Zatańczymy?
MAMA
Ekstra.
Cześć, mamo.
Cześć, skarbie.
Chyba nie dzwonię za późno?
Nie, akurat…
patrzę, jak pada śnieg.
Co tam?
Myśleliśmy z tatą o Bożym Narodzeniu.
Mamo.
Wiem, że jesteś zajęta pracą.
Skoro nie masz czasu nas odwiedzić,
może tym razem
my odwiedzimy ciebie?
Co?
Tata kupił już bilety na wigilijny występ Dzwoneczków.
Cieszysz się?
Skarbie?
Ashley, jesteś tam?
Też trochę ostatnio myślałam.
Najwyższy czas, żebym wpadła do was z wizytą.
WESOŁYCH ŚWIĄT
KLUB „RYTM” 4 GRUDNIA
Jesteśmy.
Klub „Rytm”.
- Proszę. - Dziękuję.
- Wesołych. - Nawzajem.
TA NOWA JEST OKROPNA! TĘSKNIĘ ZA TOBĄ
Ostrożnie. Czekaj chwilę.
- Nie w tę stronę. - Proszę mnie puścić.
- Poradzę sobie. - Okej.
Wszystko gra? Przepraszam.
Już mi lepiej.
Idę do środka.
Śmiało.
Nie będę plątał ci się pod nogami.
KLUB „RYTM”
„Świąteczny deser”.
Na cztery litery.
Piernik.
Nie. To siedem liter.
- Na pewno? - Tak.
P, I, E, R…
Keks.
Tak. Keks.
Kłaniam się nisko.
Ashley Jean Davis! Czy mnie oczy nie mylą?
Świąteczny cud!
Moja córeczka przyjechała na święta.
Nie wiem, czy to do końca „cud”.
Nie tak miało to wyglądać, skarbie.
Nie wiedzą, co tracą.
Coś ci powiem. Ci ludzie nie wiedzą, co to talent.
Dzięki, mamo.
Poznałaś Troya i Danny’ego?
Nie było okazji. Pracujecie tutaj?
Ja tak.
On tylko przepuszcza tu emeryturę na ciepłe piwo.
„Świąteczna gwiazda, nie dla psów”.
Betlejemska.
Idzie królowa lodu, spadam.
Ashley Davis?
Dzwoneczki dały ci wolne na święta?
Można tak powiedzieć.
Mogę porwać moich najemców?
Pewnie.
- Zaraz wracamy. - Dobrze, mamo.
KLUB „RYTM” NAJGORĘTSZE MIEJSCE W MIEŚCIE
RODZINA KRÓLEWSKA NA FESTIWALU W KLUBIE „RYTM”
Czekaj. Zaraz…
- Czekaj chwilę. - Wszystko gra?
Przyda się hydraulik.
- Kran czasem tak robi. - Z tym w kuchni jest dopiero problem.
- W kuchni? - I męskiej toalecie.
Na co czekacie?
Musieliśmy trochę zacisnąć pasa.
Po prostu Denise ciągle podnosi nam czynsz.
Na naprawy nic nie zostaje.
Nie zarabiacie już na występach?
Jakich występach?
Chciał powiedzieć, że czasy się zmieniły.
Zespoły wolą występować w większych klubach.
Ale jeden miły młodzieniec
od czasu do czasu pomaga nam z usterkami.
Nie martw się.
Do „Rytmu” zawsze ciągnęło całe miasto.
Raz jest lepiej, a raz gorzej.
To chyba ważniejsze niż kapiący kran, co?
- Chyba tak. - No dobrze.
Cześć wszystkim.
Rura nadal daje się wam we znaki?
Niech zgadnę.
To ten miły młodzieniec, który czasem coś tu naprawia?
Znany też jako Luke.
To moja najmłodsza córka, Ashley.
Przyjechała z Nowego Jorku.
Nowy Jork.
Tak.
Wszystko jasne.
Chętnie zostałbym na pogaduszki,
ale zawór sam się nie znajdzie.
Miło było poznać, miastowa.
- Jest uroczy. - Raczej wkurzający.
I do wzięcia.
Macie wszystko pod kontrolą, dzieciaki.
Skoczę do kafeterii odwiedzić Marie.
Jest też wyjątkowo zręczny.
Nie słucham.
Uważaj.
Woda.
KAFETERIA „ŁYŻECZKA”
WSZYSTKIEGO WYPIECZONEGO
Czy ja widzę moją siostrzyczkę?
Jak miło w końcu cię przytulić.
Nie wierzę, że kupiłaś „Łyżeczkę”.
Beth odeszła na emeryturę.
Nie mogłam pozwolić,
żeby zrobili z tego sieciówkę z latte po osiem dolarów.
Testuję nowe przepisy na ciasteczka,
gadam z klientami.
To, co lubisz, kotku.
- Rodger! - Hej.
Pracujesz tu?
Pomagam, kiedy mogę.
Znana twarz przyciąga klientów.
Twoje licealne sukcesy sportowe jeszcze się nie przedawniły?
Niech ci będzie, nie jestem już taki gibki jak kiedyś.
Miło cię widzieć.
Słyszałam o Dzwoneczkach.
Przykro mi.
Moje całe życie legło w gruzach
przez jakąś siksę z jędrnymi cyckami.
Ja tam się cieszę, że wróciłaś.
Możesz zostać u nas, ile chcesz.
Nie nakręcaj się, nie wracam na stałe.
Co mogę podać?
Dla pani podwójny cheeseburger z dodatkowym bekonem.
- Okej. - Wolałabym sałatkę.
Okej.
I porcję ciasteczek z czekoladą.
Powiedz mi.
Czemu u rodziców nikt już nie chce grać?
Zespołom więcej da półminutowy tiktok niż występ w klubie rodziców.
Będzie dobrze. Rodzice coś wymyślą.
Może.
Bądź szczera.
Okej.
Miastowa.
Boże.
Hej, Rog.
Ja po odbiór zamówienia.
Poproszę to, co ona.
- Luke, mieszkasz niedaleko South Peak? - Nie!
Tak.
Mógłbyś podwieźć moją siostrę do domu?
Musimy tu wszystko zamknąć.
Zamówię podwózkę przez apkę.
Wiesz, że jesteś w Sycamore Creek?
Nie zdążyłam nic zjeść.
Dobra, no to w drogę.
Rany, pyszne te ciastka.
Dzięki, kolego.
- Uważaj na psa. - Jak mogłabym zapomnieć.
Chodź, miastowa. Karoca czeka.
Trochę się…
Dzięki. No to…
od dawna parasz się stolarką?
Chyba nikt jeszcze tak tego nie ujął.
Podoba mi się.
Mój tata pracował w budowlance,
wychowałem się w skrzynce na narzędzia.
A ty?
O nie, ja wolę po prostu wezwać majstra.
Pytałem o pracę.
Jestem tancerką.
Nie taką tancerką.
Na Broadwayu.
Czyli jesteś diwą.
Co? Nie. Jestem Dzwoneczkiem.
Czyli nie byle jaką diwą.
Prawdę mówiąc,
akurat mam przerwę na czas nieokreślony.
Przykro mi.
No.
Dość gadania o mnie. Skupmy się na tobie, złota rączko.
Dlaczego pomagasz moim rodzicom?
Proste.
Gdy się tu przeniosłem, nikogo nie znałem.
Ale uwielbiałem ich klub.
Świetne miejsce.
Twoi rodzice robili wszystko, żebym poczuł się jak w domu.
Tak. To w ich stylu.
W porząsiu…
- Nie zapomnij walizki. - Tak. Trzymam.
Jeszcze to.
I sałatka.
W porządku.
- Dzięki za podwózkę. - Żaden problem.
- No to do zobaczenia. - Pewnie.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Co to było?
Gizmo! Mój mały, groźny piesek.
O tak.
Jakiś ty straszny.
Poszukajmy pokoju cioci Ashley.
ASHLEY DAVIS PODBIJA BROADWAY
Zachowałaś to?
Oczywiście.
Jesteś moją siostrą.
Pękam z dumy.
Mam wrażenie, że rodzice woleliby, żebym występowała u nich w klubie.
Najbardziej by chcieli, żebyś od czasu do czasu nas odwiedziła.
Dobra, dobra.
- Ale czasem po prostu się nie da. - Tak.
Skoro już rozmawiamy… Co myślisz o Luke’u?
Wiadomość z ostatniej chwili. Kobiety mogą być szczęśliwe bez faceta.
- Możemy też głosować. - Gratuluję.
Przepraszam, że chcę, żeby moja siostra była szczęśliwa.
Byłam szczęśliwa.
Dzwoneczki to coś więcej niż praca.
Trening siłowy, rozciąganie,
taniec, choreografia. A do tego codzienne występy.
W weekendy po dwa razy.
Nie miałam czasu myśleć o randkach.
A teraz masz.
Od razu o tym pomyślałam, gdy mnie wylali.
A w pracy? Byli tam jacyś fajni faceci?
Nie chcę chłopaka z branży rozrywkowej.
Chciałabym kogoś, kto ma fach w ręku.
Pamiętasz tego chirurga, z którym się umawiałaś?
Co cię tak śmieszy?
Dobra.
Coś ci powiem, ale obiecaj, że nikomu nie powiesz.
Dobrze. Mów.
Max nie był takim prawdziwym doktorem.
Tylko udawał lekarza na wieczorach panieńskich.
Marie Rose Davis, czy ty byłaś ze striptizerem?
Striptizerem?
Nie. No wiesz.
Takim, który udawał doktora.
- To co innego. - Pewnie.
Wiem, to nie w moim stylu.
Jestem pod wrażeniem.
Dziękuję.
Obiecaj, że to zostanie między nami.
Do końca życia.
Okej.
Co do końca życia?
Nie…
Chyba…
O czym mówiłyśmy, Ash?
Wiem, o czym mówiłyśmy,
ale nie mogę powiedzieć, bo to tajemnica lekarska.
Tak.
Jasne.
Okej.
5 GRUDNIA
Mamo?
Tato?
A to co?
WEZWANIE DO ZAPŁATY
ZALEGŁA PŁATNOŚĆ
Mamo? Tato?
Rany boskie.
Luke? Co tam robisz? Przestraszyłeś mnie.
Ja ciebie?
Boże, jesteś goły.
Co?
- Po pierwsze nie jestem goły. - Jasne.
Koszula się suszy.
A po drugie byłem pod ladą, bo ktoś popsuł kran.
Rzekomo. I tak już był popsuty.
Niech ci będzie.
Pomożesz mi?
A mam jakiś wybór?
Śmieszne.
Przytrzymaj kran, a ja dokręcę nakrętkę. Jasne?
Bułka z masłem.
Przytrzymaj tutaj.
Dobra. Trzymam.
- Trzymasz? - Tak.
Dobra.
Przepraszam…
- Sorry… - Odkręcę.
I voilà.
W grupie siła.
Rany, robi wrażenie.
Jest tu kto?
Ja pójdę.
Będę na tyłach.
- Cześć, Denise. - Cześć. Zastałam rodziców?
Jeszcze ich nie ma.
Może ja jakoś pomogę?
Wolę pomówić z nimi w cztery oczy.
Możesz mi powiedzieć, jakoś to zniosę.
Twoi rodzice mieli ostatnio sporo stresu.
Chciałam im powiedzieć, że mam dobre wieści.
Tak? Jakie?
Nadchodzi „Wycisk”.
Nie, dziękuję.
„Wycisk”, taki bar z sokami.
Co z nim?
Rozmawiałam z managerem regionalnym.
Chce przejąć lokal od pierwszego stycznia.
Spłaci również wszystkie należności.
To jest ta dobra wiadomość?
Rodzice stracą klub i powstanie tu bar z sokami?
I przy okazji wyjdą na zero.
Ile są ci winni?
Czynsz za pół roku.
Plus obsługa techniczna i naprawy.
Odsetki.
Trzydzieści tysięcy?
Denise.
Ten klub to kultowe miejsce.
Nie możesz go zamknąć.
Ashley, może i kiedyś ten klub był kultowym miejscem.
Ale teraz…
To jedna wielka…
zapyziała dziura.
Z dziurami w ścianach.
Nikt tu nie przychodzi.
W takim razie zaprosimy tu jakieś talenty.
Skarbie, to wam nie pomoże.
Lepiej załatw lekarza, bo ten lokal ledwo zipie.
Max nie był takim prawdziwym lekarzem.
Zaraz.
Mam.
Lekarza?
Tak. Nie.
Zrobimy tu męską rewię tańca.
Świąteczne widowisko z prawdziwego zdarzenia.
Pełne przystojnych i obiecujących… mężczyzn.
Oto jeden z nich. Luke?
Oto kto?
Jeden z panów.
Ashley opowiadała mi o świątecznym przedstawieniu,
w którym masz wystąpić.
- Słucham? - Nie pamiętasz?
No tak. To świąteczne przedstawienie.
Tak, już nie mogę się doczekać.
- Będzie śpiewane. - Tańczone.
Tak, będzie tańczone.
Wszystko będzie… widowiskowe.
Chcielibyśmy zaprosić cię
na naszą premierę.
- Tak? - Jeśli masz czas.
Żartujesz?
Muszę to zobaczyć.
Świetnie.
Ta wasza rewia tańca
ma już jakąś nazwę?
Nazywa się
Świąteczni dżentelmeni.
- Fajnie. - Tak.
Do zobaczenia.
Co to było?
Przyszła tu, zaczęła gadać o eksmisji.
Spanikowałam.
- Spanikowałaś czy skłamałaś? - Śmieszne.
Zastanówmy się. To nie taki zły pomysł.
Co takiego? Przecież tego nie zrobimy.
Nie. Luke, proszę cię.
Ashley, słuchaj.
Wiem, że takie diwy jak ty
nie znają słowa „nie”, więc pozwól, że cię z nim zapoznam.
- Nie. - Inaczej wyjdziemy na kłamców.
Zamiast na…
Wiem, że przez ostatnie lata rzadko tu bywałam.
A nawet wcale.
Ale musi być sposób, żeby przyciągnąć tu ludzi.
I striptiz w tym pomoże?
Rewia tańca.
- Faceci będą tańczyć bez ubrania? - Bez koszuli.
- To zmienia postać rzeczy. - Tak?
Nie!
Słuchaj.
Do świąt muszę zebrać 30 tysięcy dolarów.
Inaczej zabiorą klub moim rodzicom.
Nie pozwolę na to.
Dlatego
proszę.
Pomóż mi.
6 GRUDNIA
Gotowy do tańca?
Nie.
No to do roboty.
Jak już słyszeliście,
postanowiliśmy spróbować czegoś nowego.
To miasto czegoś takiego jeszcze nie widziało.
Zaczynamy w następny piątek.
Mamy dziesięć dni.
Wiem, czasu jest mało,
ale jeśli się przyłożymy,
stworzymy coś naprawdę wyjątkowego.
Co wy na to?
Gotowi na świąteczną magię?
Tak?
To było pytanie retoryczne?
- Chciałam was trochę zmotywować. - Brzmiało retorycznie.
Czyli nie zachęciłam was do działania?
Bo ja wiem.
Może trochę.
Co myślicie?
Mniejsza.
Do roboty.
Prawa. Lewa z tyłu. Prawa. Nogi razem.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Pompujemy.
Tak. Tył, przód.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Możesz do nas dołączyć.
Co? Taki stary piernik za wami nie nadąży.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Przepraszam.
Muszę zmierzyć jeszcze tylko kilka rzeczy.
Oczy ma wyżej.
Męska rewia tańca w klubie „Rytm”.
Zupełna nowość. Spodoba się.
Będzie super. Piątek wieczór.
Męska rewia tańca?
Męski striptiz w piątek?
Pięć, sześć, siedem, osiem.
I raz, dwa, trzy, cztery.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
I z powrotem. Dwa, trzy, cztery.
I poza.
Nieźle.
Dobra. Krótka przerwa.
Co jest?
Jesteśmy do niczego?
Wydaje mi się, że za bardzo skupiasz się na krokach.
Nie myśl o tym za dużo.
Wykorzystaj swoje ciało i nawiąż kontakt z publicznością.
To właśnie robię.
Wstawaj.
Co?
Wstawaj. Zatańczymy.
- Teraz? - Tak, teraz. No chodź.
Nie wstydź się.
Nie wstydzę się.
Wyprostuj się. Tak jest.
Nogi szerzej.
Proszę.
Nie aż tak.
Świetnie. Troy?
Utwór 13.
Weź mnie za rękę.
Nie gryzę.
Nasłuchałem się o miastowych.
Weź mnie za rękę.
Dobrze. To jest chwyt jednorącz.
Chwyt jednorącz.
A to chwyt oburącz.
Niemożliwe!
A to pozycja wyjściowa.
Teraz zrobisz krok do tyłu prawą stopą.
Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa.
Nie.
Nie patrz pod nogi.
Skup się na tańcu.
Raz, dwa, trzy. Raz…
Tak jest dobrze?
Tak.
I raz, i dwa.
Wystarczy już tego tańca na dziś.
Pewnie.
Mam dla was jedną ważną radę na jutro.
Po prostu dobrze się bawcie.
Nie bójcie się kontaktu z publicznością.
Dzięki, Ash.
Do zobaczenia.
Dobra.
Gotowi poczuć magię świąt?
Ktoś tu znalazł motywację.
15 GRUDNIA DEBIUT ŚWIĄTECZNYCH DŻENTELMENÓW
- Pyszna kolacja. - Dzięki.
ŚWIĄTECZNI DŻENTELMENI
Luke?
Robi tak od rana.
Hej, co tam?
Chyba nie dam rady.
Co?
Skąd. To tylko trema.
Zdarza się najlepszym.
Masz układ w małym palcu.
A jak wyjdę na scenę i stanę jak wryty?
- Dobra. - I…
Zrobimy tak.
Zdradzę ci pewną branżową sztuczkę.
Dobrze?
Reżyser mówił nam,
że wystarczy spojrzeć na widownię
i znaleźć przyjazną twarz.
Skup się na jej oczach,
jej uśmiechu, emocjach.
A potem wykorzystaj to wszystko w swoim występie.
- Dobrze? - Przyjazna twarz.
Widzisz?
Lepiej?
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję.
Drzwi otwarte.
Zaczynamy za 15 minut.
- O Boże. - Nie.
Wypadniesz świetnie.
Obiecuję.
Dobra, szykujcie się.
NIEGRZECZNY ELF
Zamknij oczy.
Raz, dwa, trzy.
Prawie zgubiłem pasek.
- Dobra robota. - Dzięki.
- Po prostu przestałam… - Ashley?
Cześć.
Gdy pierwszy raz wspomniałaś o tym całym „widowisku”,
brzmiało to trochę…
- Idiotycznie? - Optymistycznie.
Myliłam się, było super.
Przyszło sporo pań.
- Były zachwycone. - A ty!
- Cześć. - Gratuluję świetnego występu.
Dziękuję.
To mój numer.
Bardzo proszę.
Wszyscy klaskali, wiwatowali i tańczyli.
Jak za starych czasów.
W pewnym sensie.
Od lat nie zarobiliśmy tyle w jeden wieczór.
Cieszę się, że było miło.
Przepraszam.
Chciałbym wznieść toast.
Za Ashley.
Uwierzyła w faceta, który sam w siebie nie wierzył.
Zupełnie poważnie…
Sama to wszystko zorganizowałaś.
I to w tak krótkim czasie. Coś niesamowitego.
Dziękuję.
A poza tym nauczyłaś te cztery lewe nogi układu tanecznego.
Brawo.
Miałam świetnego pomocnika.
Za Ashley.
Przestań.
- Za Ashley. - Tak.
To nie tylko moja zasługa.
Wypada podziękować Świątecznym dżentelmenom.
- Tak. - Aniołowie się radują.
Skoro mowa o radości…
Jedziemy do domu.
Wszystko słyszeliśmy.
Daliście radę.
- Gratulacje. - Dzięki.
Dobrze wypadłeś, gogusiu.
Prawda.
Gogusiu.
Bardzo śmieszne.
Bym zapomniał.
Mam coś dla ciebie. Drobiazg na pamiątkę.
Luke.
To nic wielkiego.
Słodki jesteś.
Do końca życia będę wdzięczny tej girlandzie,
która wciągnęła cię do mojego życia.
Jest…
- Mogę? - Tak.
I…
gotowe.
Pięknie.
Dziękuję.
Ładny dziś wieczór.
Mogę cię odprowadzić?
A zjemy coś po drodze? Padam z głodu.
PIZZA NOWOJORSKA NAJLEPSZA W MIEŚCIE!
Wiesz co?
Muszę przyznać.
Tej pizzy niewiele brakowało do tej nowojorskiej.
Sprowadzają wodę ze Wschodniego Wybrzeża,
żeby pizza smakowała autentycznie.
Naprawdę?
Żartuję, pojęcia nie mam.
Powiedz mi coś o sobie.
- O sobie? - Tak.
Masz męża? Chłopaka?
Nie chcę być wścibski. Tak tylko pytam.
Nie, nie mam nikogo.
A ty?
Byłem żonaty.
Przez pewien czas.
Ale wyszła z tego jedna wielka katastrofa.
Przykro mi.
Dzięki. Ale wyszło też z tego coś dobrego.
Co takiego?
Sycamore Creek.
Przeprowadziłem się tu dla żony.
I jak na ironię zostałem tu sam.
Lepszego miejsca…
nie mogłem sobie zażyczyć.
Ja nie wiem, czego sobie życzę.
I kogo o to prosić.
Czekaj chwilę.
Skup się na życzeniu.
Wiem, kto nam pomoże. Chodź.
ZAMKNIĘTE
Przepraszam, Mikołaju.
Załapiemy się jeszcze?
To zależy. Byliście grzeczni?
Poważnie? Ostatni raz robiłam to w podstawówce.
No to trzeba to nadrobić.
Wesołych świąt.
- Dzięki. - Wesołych, Mikołaju.
No dobrze.
- Siadaj. Zróbmy to porządnie. - Proszę bardzo.
Mam.
A czemu by nie.
No dobrze, policzę do trzech,
a wy zrobicie: „Ho, ho, ho”.
- Gotowi? - Tak.
Raz, dwa, trzy.
Co?
- O co chodzi? - O nic.
O nie, tak to nie będzie.
Pokazałem się połowie miasta bez koszuli.
Jesteś mi to winna.
Sama nie wiem.
Dobrze.
Tak sobie myślałam.
Całe życie występowałam na scenie.
Brylowałam w świetle reflektorów.
Nic innego nie chciałam w życiu robić.
Ale?
Ale
gdy tak na was patrzyłam
i zobaczyłam, jak daleko zaszliście…
No wiesz. O dziwo sprawiło mi to…
radość.
Tęsknisz za sceną?
Tęskniłam.
Wiesz, jak mówią.
Nie ma tego złego…
No dobrze.
To co dobrego mnie czeka?
Stolarz.
W porządku.
Chyba nam się uda.
No proszę.
Robi wrażenie.
Jesteś artystką, jak Marie.
Spójrz.
Zarobiliśmy 2200 dolarów w jeden wieczór.
Chyba nie wydałaś wszystkiego na zakupy?
Właściwie tak sobie myślałam,
pamiętasz ciasto bûche de Noël, które robiłaś co roku?
Co z nim?
Pamiętasz, jak je zrobić?
Oczywiście.
Ale nie pamiętam, kiedy ostatnio mieliśmy klientów na to ciasto.
Teraz się znajdą.
Czemu nie mówiliście?
O klubie.
Bo miałaś ważniejsze rzeczy na głowie.
Po co masz się martwić jakąś dziurą?
Pamiętam,
jak wywijałaś w „Rytmie” jako mała dziewczynka.
A teraz popatrz.
Nie zaszłabym tak daleko,
gdybym nie wychowała się w „Rytmie”.
Nie wyobrażam sobie, że miałoby go nie być.
Gdy się otworzyliśmy,
wystąpił u nas artysta,
gwiazda Grand Ole Opry,
i coś mi powiedział.
„Nieważne, gdzie występujesz,
tylko dla kogo”.
- Cieszę się, że przyjechałaś. - Ja też.
Muszę lecieć.
Widzimy się wieczorem.
Mamo, weźmiesz to dla taty?
Ciastka z ajerkoniakiem?
Nie. Roladki betlejemskie.
- Pa, mamo. - Do zobaczenia wieczorem.
Patrz, co mam.
Recenzja?
O nie. Nie mogę. Ty przeczytaj.
Zaczynamy.
„Prawdziwe świąteczne widowisko podszyte gorącą atmosferą.
Świąteczni dżentelmeni, męska rewia tańca,
podbiła serca miasteczka Sycamore Creek.
Za reżyserię odpowiada legenda Broadwayu, Ashley Davis.
To prawdziwy świąteczny rarytas i wielki hit w klubie »Rytm«,
który powraca na kulturalną mapę miasta”.
Co?
Ale super.
Oby wypaliło.
Denise już zacierała ręce na bar z sokami.
Najważniejsze, że ludzie znów gadają o klubie.
To twoja zasługa.
Chcesz mnie tu zatrzymać.
To takie straszne?
To chyba taksówkarz, który przywiózł mnie z lotniska.
Nieźle się rusza.
- Myślisz to, co ja? - Tancerzy nigdy za wiele?
Ashley.
Ashley, tak.
- Jak masz na imię? - Ricky.
Jasne. Tak się z siostrą zastanawiałyśmy…
Lubisz cekiny?
18 GRUDNIA ŚWIĄTECZNI DŻENTELMENI - LATA 80.!
Fala!
To mój facet!
BILETY WYPRZEDANE
Mamy problem.
- Co się stało? - Wywalił się na lodzie.
To nic takiego, dam radę.
Dziś nic z ciebie nie będzie.
Spuchnięta.
Nieraz skręciłem kostkę, gdy grałem w futbol.
Co się dzieje? Zaraz zaczynamy.
- Wywrócił się. - Wystąpię na siedząco.
Biedaczysko.
Ludzie się niecierpliwią.
Układ jest na cztery osoby.
Nie damy rady we trzech?
Nie ma czasu na nowy układ.
Trzeba spróbować.
Za chwilę wracamy.
Proszę się nie rozbierać.
To nasza robota.
Mówiłem.
To był błąd.
Odwołajmy występ. Jutro coś wymyślimy.
Zapłacili za show.
Zwrócimy kasę.
Nie.
Nie. Nie wiem, co zrobimy, ale…
Stan i Lily potrzebują kasy.
Liczą na nas. Ashley na nas liczy.
- Nie możemy… - Zawieść publiczności.
Danny?
Mówiłeś, że jesteś na to za stary.
Ktoś musi dziś poprowadzić sanie Mikołaja.
Znasz kroki?
Myślicie, że siedzę tu całe dnie
i tylko rozwiązuję krzyżówki i żłopię piwo?
- No… - W sumie.
Tak.
Ale kocie ruchy!
Drodzy dżentelmeni,
jesteście najgorętszą atrakcją w mieście. Jakie to uczucie?
To istne szaleństwo.
Obłęd.
Poszczęściło nam się, mamy świetną choreografkę.
Tak. Jest mózgiem całej operacji.
Cześć, mamo.
No dobrze.
Wyobrażam sobie,
że wasze rodziny muszą pękać z dumy.
Świąteczni dżentelmeni zapraszają do klubu „Rytm” w Sycamore Creek.
Codziennie aż do świąt.
Oddaję głos do studia.
Dziękuję. Wszystko pyszne, jak zawsze.
Dawno nie widziałem, żeby Luke był taki szczęśliwy.
Serio?
Gdy Amy go zostawiła, był w rozsypce.
To ona go zostawiła?
Nie mówił ci?
Mówił, że wyszła z tego jedna wielka katastrofa.
To by się zgadzało.
Co się wydarzyło?
Było tak. Przeprowadzili się tu.
Luke się zadomowił, otworzył firmę,
a jej z dnia na dzień wszystko się odwidziało.
Chciała wracać do miasta.
Wracać?
Zaraz, Luke mieszkał w dużym mieście?
Co nie? Wygląda jak złota rączka z komedii romantycznej.
Ale nie. To chłopak z Chicago.
Nic dziwnego, że jest zrażony do miasta.
Dzięki.
Do zobaczenia.
- Pa, Troy. - Pa.
No proszę. Popatrz tylko.
Mam tu lunch dla Luke’a.
Kto mu to zawiezie?
Już rozumiem.
Ty i Troy jesteście w zmowie.
Co? Nie. Nie ma żadnej zmowy.
Czekaj.
Weź moje auto.
Jeszcze ci mało?
Pierwszy raz widzę cię w twoim żywiole.
W warsztacie?
Nie lubisz go?
Sam właściciel go nie lubi, bo wynajął go za bezcen.
Ty to zrobiłeś?
Wypożyczyłem je.
Żeby zaimponować jakiejś miastowej.
Udało ci się.
Zakładam, że nie szukasz nowych szafek do kuchni.
Co cię tu sprowadza?
Kanapka z serem i szynką.
Marie każe ci rozwozić zamówienia?
Podobno dostawca miał wczoraj bliskie spotkanie z chodnikiem.
Biedny Rog.
Fajnie.
A to co?
Mała rzecz, nad którą pracuję.
- Jeszcze nieskończona. - Mogę?
Luke, wygląda niesamowicie.
Jesteś artystą.
Dziękuję.
Co mogę powiedzieć…
Pierwszy raz od bardzo dawna
cieszę się na święta.
- Naprawdę? - Tak.
Chyba
potrzebowałem motywacji.
Znam to uczucie.
Zatańczymy?
Pamiętasz kroki?
Zobaczmy.
Zrobię sobie powtórkę. To…
chwyt jednorącz.
A to
chwyt oburącz.
Tak.
A to…
pozycja wyjściowa.
Brawo.
Słuchaj,
kanapka zaraz ci wystygnie.
Siostra pewnie się martwi.
Widzimy się wieczorem.
Może nawet ściągnę koszulę.
Pa.
Niewiele brakuje.
Cześć, Jodie.
Ashley, pewnie jesteś zdziwiona, że do ciebie dzwonię.
Delikatnie mówiąc. O co chodzi?
Przejdę do rzeczy.
Mamy sytuację kryzysową.
Musisz do nas wrócić.
A co z Shelby?
Wypaliła się. Niektórzy nie radzą sobie z presją.
A jej dublerka?
Złapała jakiegoś wirusa.
Mówisz poważnie?
Tylko ty znasz choreografię.
Nie boisz się, że moje siwe włosy odciągną uwagę publiczności?
Dałam producentom do zrozumienia, że popełnili ogromny błąd.
Chcą ci to wynagrodzić. Są gotowi dać ci 25% podwyżki.
Dwadzieścia pięć?
I umowę na trzy lata.
Rany, to kusząca propozycja.
Co ty na to?
Jak mogłabym odmówić?
Świetnie. Marylin zarezerwuje ci bilety w pierwszej klasie.
Jutro wieczorem kierowca będzie czekał na ciebie na lotnisku.
Jutro wieczorem? Jutro jest Wigilia.
Musisz wystąpić w wigilijnym przedstawieniu.
To chyba nie problem?
Nie sądziłam, że to takie pilne.
Musiałam użyć swoich znajomości,
więc nie zastanawiaj się za długo.
Dobrze.
Dziękuję.
Cześć, tato.
Nie wiedziałem, że jesteś.
Wszystko gra?
Dzwoniła choreografka z Dzwoneczków.
I?
Chce, żebym wróciła.
W końcu się opamiętali.
Kto się opamiętał?
Dzwoneczki.
Zaproponowali mi umowę na trzy lata.
No przecież.
Odniosłaś sukces i połapali się, że popełnili błąd.
Bez dwóch zdań.
Masz ogromny talent, skarbie.
Chcą dać mi podwyżkę.
Mam nadzieję, że ich pogoniłaś.
Obiecałam, że się zastanowię.
To spełnienie moich marzeń.
Przecież wiecie.
Całe życie dążyłam do tego, żeby tam występować.
Kiedy musisz wyjechać?
Jutro wieczorem.
Mam wrażenie, że wcale się nie cieszysz.
Bardzo chciałam spędzić z wami święta.
Już niewiele nam brakuje.
Co z wami będzie, gdy wyjadę?
Tchnęłaś w ten klub trochę życia.
Myślisz, że ja i mama sobie nie poradzimy?
Tato.
Od dziecka marzyłaś tylko o tym, żeby zostać Dzwoneczkiem.
Tak.
Taka szansa
czasami nie zdarza się nawet raz w życiu.
A co dopiero dwa.
Wiedz jedno.
Nie chcemy, żebyś się o nas martwiła.
Poradzimy sobie.
To najważniejsza lata twojego życia.
Musisz myśleć o sobie.
Dobrze?
Tak.
Kochamy cię.
ZGADZAM SIĘ
23 GRUDNIA BILETY WYPRZEDANE!
Sala pęka w szwach.
Luke.
Coś nie tak?
Musimy porozmawiać.
Dobra.
Nie będzie mnie.
Dobrze, jakoś sobie poradzimy.
Znamy układ na pamięć.
Nie, wyjeżdżam.
Na stałe.
O czym ty mówisz?
Dzwoneczki chcą mnie z powrotem.
Zgodziłam się.
Nie rozumiem.
- Nie zatrudnili kogoś na twoje miejsce? - Tak, ale coś się stało i…
zmienili zdanie.
A co z…
Co z czym?
Ashley
nas zostawia.
Co?
Wracam do Dzwoneczków.
A co z nami?
Słuchajcie, powinniście być z siebie dumni.
Każdego wieczora dajecie z siebie wszystko.
Osiągnęliście coś niesamowitego.
Bardzo głęboko wierzę,
że dacie sobie radę.
Ze mną czy beze mnie.
Jeśli nie wyjadę,
stracę wszystko, na co tak ciężko pracowałam.
A co z nami?
Spoko.
- Wszystkie miastowe są takie same. - Luke.
Luke, zaczekaj. Wszystko wyjaśnię, proszę.
Pierwszy raz odkąd Amy mnie zostawiła, myślałem, że znalazłem coś wartościowego.
Nie chciałem robić z siebie głupka. Ale zrobiłem to.
Dla ciebie.
I twojej rodziny.
Miałaś w sobie pasję i zapał, które pchały mnie do działania.
Po prostu nie mogłem ci nie pomóc.
Tak?
A teraz po prostu wyjedziesz?
Tak bez uprzedzenia?
Miałaś być moją przyjazną twarzą.
Tak, i chcę nią być. Po prostu…
Sama nie wiem, wystraszyłam się. Wszystko działo się tak szybko.
Poczułem coś do ciebie.
Co?
Ale pokazałaś swoją prawdziwą twarz.
Źle mnie zrozumiałeś.
Gratuluję.
To była twoja najlepsza rola.
Mam występ do obębnienia.
WESOŁYCH ŚWIĄT
Cześć, tu Luke.
Nie mogę odebrać,
zostaw wiadomość po sygnale.
24 GRUDNIA - BILETY WYPRZEDANE!
Jest moja gwiazda.
Fajnie było mieć cię w domu.
Pokaż im, co potrafisz.
Dzięki, tato.
Dziękuję za wszystko.
Mam najlepszą siostrę.
Nie daj sobą pomiatać.
- Słowo? - Słowo.
Udało ci się porozmawiać z Lukiem?
Nie chce ze mną gadać.
Nie ma co się dziwić.
Próbowałaś się z nim skontaktować?
Może potrzebował czasu, żeby to sobie przemyśleć.
Dzwoniłam do niego, ale nie odbiera.
- Może postaraj się bardziej? - Co mam zrobić?
Iść pod jego dom z magnetofonem?
To nie taki zły pomysł.
Jestem ostatnią osobą, z którą chciałby rozmawiać.
Tego nie wiesz.
Czujesz coś do niego.
Od bardzo dawna nic takiego nie czułam.
Musisz mu powiedzieć.
Inaczej będziesz tego żałować.
Musi wiedzieć, co czujesz.
Teraz nie masz już nic do stracenia.
Sama nie wiem.
Zastanów się.
To naprawdę fajny facet.
Wiem.
Jak leci?
Dobrze. A u pana?
W porządku.
Jeszcze raz.
Rog, spóźniasz się z biodrami. Trzeba to dopracować.
Gadaj z Troyem, on się spóźnia, to ja też.
Mówił do mnie czy do ciebie?
Spóźniam się, bo czekam na ciebie.
Na mnie nie patrz, wszystko robię na czas. Nie to, co niektórzy.
Bez takich, kręcę biodrami dłużej niż ty żyjesz.
Szmat czasu.
Panowie.
Przestańcie!
Dajcie sobie siana.
Kłótnie nam nie pomogą.
Co my robimy?
Skupmy się na choreografii
i dopracujmy szczegóły, okej?
Świetnie.
A ty co, reżyser?
Nasza reżyserka wyjechała.
Dlatego na razie ja tu rządzę.
Pierwsze słyszę.
Rog, czemu się na mnie uwziąłeś?
Mamy dziś pełną salę.
Stan i Lily na nas liczą.
Dziś Wigilia.
Co to znaczy?
Jeśli dziś nam nie wyjdzie,
możesz pożegnać się z „Rytmem”.
Na zawsze.
- Jasne? - Może zrobimy sobie przerwę?
- Dobry pomysł. - Chodźcie.
- Trzeba było zostać na emeryturze. - Racja.
Chłopaki!
Wszystko gra?
Tak.
Na pewno?
Mówiła, że damy sobie radę.
Na pewno chodzi ci tylko o występ?
Ma pani jeszcze czas do lotu?
Wigilia to najgorszy czas na podróże.
Patrz pod nogi.
Podgłośni pan?
Stan, wyłącz muzykę.
Co on…
Co jest?
Nie mogę.
Muzyka, Stan!
Przepraszam.
- Co tu robisz? - Nie mogłam wsiąść do samolotu.
A Nowy Jork i Dzwoneczki?
Odmówiłam Jodie.
Pewnie już się do mnie nie odezwie, ale po prostu…
nie mogłam.
- Ashley… - Luke.
Mam
wyrzuty sumienia.
Wciągnęłam cię w to wszystko
i źle się zachowałam.
Powinnam była powiedzieć ci od razu.
Nie jestem tancerzem.
Tylko zwykłym facetem, który potrafi naprawić kran.
Gdybyś miesiąc temu powiedziała mi,
że będę tańczył na tej scenie
w bardzo ciasnych
i połyskujących spodniach,
powiedziałbym ci, że zwariowałaś. Ale…
To coś więcej niż świąteczne przedstawienie.
Bo wiesz…
Mogłem zrobić coś,
czego w życiu nie spodziewałem się po sobie.
I było super.
A poza tym
poznałem ciebie.
Znalazłem przyjazną twarz.
Nawet nie wiedziałem, że jej szukam.
Cieszę się, że cię znalazłem.
W zasadzie to ja znalazłam ciebie.
Okej.
Czekaj.
Czyli mi wybaczasz?
Zastanowię się.
25 GRUDNIA LOKAL NIECZYNNY - IMPREZA ZAMKNIĘTA
Tato, pomóc ci?
Nie trzeba. Gdzie to położyć?
- Na środku. - Robi się.
Wszystko pachnie pięknie.
- Twoja słynna zapiekanka z ostrygami? - Bez niej nie ma świąt.
- Wesołych świąt. - Chodźcie, chodźcie.
- Cześć, mamo. - Siadamy do jedzenia. Cześć.
Wystaw to na stół.
Co to, ciasteczka?
Nie, twoja ulubiona sałatka.
- A deser? - Deser dostaniesz później.
Boże, jesteście niemożliwi.
Wesołych świąt, Luke.
Wesołych świąt.
No dobrze, zapraszam do stołu.
Niektórzy są głodni.
Czy mogę prosić wszystkich o uwagę?
Kilka dni temu ktoś nazwał to miejsce
zapyziałą dziurą z dziurami w ścianach,
która ledwo zipie.
Ale dzięki waszej ciężkiej pracy
mam zaszczyt ogłosić…
Werble proszę.
Że nasz klub zobaczy jeszcze
wiele świąt Bożego Narodzenia!
- Niesamowite. - Brawo.
No dobrze.
Hura!
Zdrówko.
Na zdrowie.
Kontakt wzrokowy.
Dobra robota.
Tak jest.
Rany, zapomniałaś o mnie.
Przepraszam, siedzisz daleko.
Cześć. Nie spodziewałam się twojego telefonu.
Zgodnie z obietnicą.
Cała kwota.
Dziękuję.
Ashley.
Muszę cię przeprosić.
Nie wzięłam cię na poważnie.
To, co tu zrobiłaś, i to w tak krótkim czasie…
Jestem pod wrażeniem.
Dziękuję.
Zrobiłam to dla nich.
Ale nie tylko dlatego cię dziś tu zaprosiłam.
Tak.
Świąteczna kolacja w „Rytmie” to nasza tradycja.
Tak.
I dzięki tobie ta tradycja jeszcze długo nie zniknie.
Tak. Zechcesz do nas dołączyć?
Będę zaszczycona.
Siadaj. Na szczycie stołu.
To co?
Co teraz planuje słynna Ashley Davis?
Pierwszy raz w życiu nie mam zielonego pojęcia.
Ale na pewno zostaję w Sycamore Creek.
Naprawdę?
Całe życie marzyłam o karierze estradowej.
Ale co mi po tym,
jeśli jestem z daleka od bliskich?
Rozumiesz?
Nieważne, gdzie występujesz,
tylko dla kogo.
Przyznaję.
Rada pierwsza klasa.
Prosto z Grand Ole Opry.
Moje ulubione świąteczne wspomnienia są z naszego klubu.
Ja na scenie.
Marie i mama w kuchni.
Tata przystrajający choinkę.
Urocze.
A ty?
Masz ulubione wspomnienie ze świąt?
W sumie to mam.
Tak?
Jakie?
Chyba…
to.
Gizmo chce się przywitać.
Wesołych świąt.
Bierz ich.
Dwójka.
W każdym razie witaj w domu.
Kocham ten kawałek.
Tak jest!
Przepraszam.
Ręce w górę.
Sorki.
No dobrze…
Podziel się nowiną.
Jędrne cycki.
Cycki. Zacznę od cycków.
Cięcie. Od nowa.
Dogania mnie!
Chłopak striptizer.
Puszczaj!
Kto jest dobrym pieskiem? Gizmo!
Sorki.
- Wykorzystamy to? - Słodkie.
Czekajcie, straż pożarna jedzie.
Straż pożarna.
Wykorzystacie to?
Tak. Będzie w filmie.
Napisy: Marta Makieła