Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BASEADO NUNHA HISTORIA REAL E NOS RELATOS DAS SUPERVIVENTES...
"INTERÉSANOS QUE SAIBADES
QUE QUEREMOS SER E INSISTIMOS EN QUE SE NOS CONSIDERE
UNHA PARTE DA DEMOCRACIA ESTADOUNIDENSE, NON ALGO Á MARXE..."
- MARY MCLEOD BETHUNE
SAN PIETRO, ITALIA, DECEMBRO DE 1943
Veña, avancemos!
Vamos! Adiante!
Está morto! Déixao, vamos!
BARRACÓNS
Billy, estou moi preocupada por ti.
Estráñote moito. Por que non me escribiches?
Non sei se recibirás esta carta.
Espero que volvas san e salvo.
Estráñote moito. Por que non me escribiches?
Querido William, volve pronto. Vai todo ben?
Levo un ano no estranxeiro pola guerra.
Papá, estráñote moito.
Michael, espero que volvas san e salvo.
Penso en ti todos os días.
Estráñote moito.
Pasou moito tempo...
Aquí estamos preto do río...
Escribín dúas ou tres veces hai pouco...
Pero xa hai moito tempo...
Estou moi preocupada por ti. Por que non me escribiches?
BLOOMFIELD, PENSILVANIA (1942)
Abram David, deixa de facer o ridículo
ao andares con xente...
Mary Kathryn, non.
Non é axeitado, e francamente...
Sae do medio.
Non.
Vale. Moi ben.
Lena, submarino alemán ás 12, vector seis nove, nove oeste.
Meu Deus!
Corre!
Coidado!
Tranquila, Lena Derriecott, non sufrirá ningún dano no meu avión.
Panca! Avión alemán ás tres en punto!
- Señorita. - Grazas.
Abram David, vasme meter en problemas.
- Síntoo, pero... - Miña nai estará mirando.
Estabamos en misión de combate.
- Había que fuxir. - Mary Kathryn non é Hitler.
Estás segura?
Non ten graza.
Ambos oímos a Edward R. Murrow.
Hitler é un monstro.
E xusto por iso vou á guerra.
Non poñas esa cara.
Voute estrañar moito.
- É incrible que te alistases. - Tranquila.
Viches que ben conducín o Chevrolet?
Practico para cando sexa piloto.
Abram, isto é serio.
- Xa sabes... - Preocúpache o meu benestar?
Ou que Mary Kathryn e as súas amigas
non morran de envexa todos os días?
Vale, pero mira...
É verdade.
Entra, Lena.
Si, señora.
- Bo día, señora Derriecott. - Igualmente, Abram.
Non se preocupe, Lena. Escribirei sempre que poida.
Ese rapaz tróuxote á casa outra vez.
Parecedes moi achegados.
Queres dicirnos algo?
- Tía, somos amigos. - Máis che vale que sexa iso só.
Emma, xa vai facer 18 anos.
Vai ir á universidade.
Alí vai haber moitos máis rapaces.
Non te apresures como fixo túa nai.
Vaite asear. Esta noite precisamos que nos axudes.
Si, señora.
Lena,
es unha gran rapaza.
Túa nai quere que prepare eu toda a comida kosher e que a sirva.
E alegrarache saber que o señor David quere que eu cociñe
para a festa do teu mozo.
Non é o meu mozo.
E daquela por que sorrís?
Non lle metas esas ideas na cabeza.
O rapaz non é xudeu. Non vai pasar, e sábelo.
A ver, Emma, estase divertindo.
Pois que se divirta cun rapaz negro.
E, aínda por riba, poste a falar da universidade.
Sabes que non temos cartos para que vaia estudar.
Conseguiremos os cartos necesarios para que vaia á universidade.
Encantaríame velo, Susie.
O rabino Wise tivo unha audiencia co presidente Roosevelt.
Poderemos axudar co rescate.
Hitler matou dous millóns de xudeus,
incluíndo mulleres e nenos, polo que me dixeron.
Temos que facer algo.
Estamos apremando os militares para enviar axuda humanitaria.
É un horror que excede a imaxinación.
O que antes eran campos de concentración agora son campos de exterminio.
O teu Abram é ben valente.
Desculpen.
Non, grazas, Lena.
E tanto.
Soñaba con ser un Ritchie Boy, pero o alemán non é o seu.
Por fin, este si é o teu sitio.
Non podo tardar. A festa é para ti, deberías estar dentro.
Unha festa de despedida.
E só falan do mala que é a guerra.
A ver... é mala.
Prefiro estar aquí fóra contigo.
Voute estrañar, Lena.
E eu a ti.
Pero...
é mellor que volva dentro.
Se miña nai se decata, estou morta.
Sequera non matarás a Mary Kathryn.
É unha persoa horrible por tratarte así pola cor da túa pel.
Non é o único motivo.
Gústaslle.
Cre que somos mozos, pero non.
Só somos...
amigos.
Repites tantas veces esa historia
que xa o empezamos a crer.
Bícame.
Non te vou bicar. Que dis?
Fixeches que te amase.
Eu non quería.
Eu non quería...
Cantas fatal.
Fixeches que te quixese e sempre o soubeches.
Para.
Para!
Por Deus.
Só se me bicas.
Lena Derriecott,
estou namorado de ti.
E sei que sentes o mesmo.
Vou loitar na guerra e...
Colle este anel e prométeme que esperarás por min
para que poidamos recoñecer o que negamos durante tanto tempo.
Sabes que moita xente non o ve con bos ollos.
Só importamos nós.
Lena.
Non tiñas que estar traballando?
Si, señora.
A bandexa.
Si, señora.
Ola, Sra. Derriecott.
Se queres cortexar a miña filla...
preséntate na miña casa coma un cabaleiro
e pídenos permiso a min e a seu pai.
Quedouche claro?
Si, señora.
Cando volva da guerra,
será a miña primeira misión.
CORREO DOS ESTADOS UNIDOS
- Algo dos meus rapaces? - Síntoo, señora.
E ese anel?
Veu nas pipocas.
- Rapariga! - Perdoa, mamá.
Non leva nin un par de meses fóra.
O teu marido leva moito máis tempo e non sabes onde está.
Coidado co que dis.
Non lle debeu chegar ningunha carta.
E desde cando poñen aneis nos paquetes de pipocas?
Miles de mulleres militares, disciplinadas no Exército,
están de servizo por todo o país e no estranxeiro.
Pero necesítanse miles máis. Mulleres de todas as esferas.
Vendedoras, da industria, bibliotecarias,
amas de casa, artistas...
- Deixa iso e atende, Lena. - Si, señora.
...calquera fe, para daren un gran paso.
Listas para alistarse
e facer os traballos que o Exército precise.
Algunhas teñen formación...
Perdoe.
Desculpade.
Mamá?
Era o coche do Sr. David?
Ven, senta.
O señor David trouxo isto para ti.
- Mamá! - Xa o sei, ruliña.
Leva semanas sen dicir palabra.
Xa.
Non quere abrirse.
Pobre rapaz.
Coñecíanse desde cativos.
Aínda acababa de marchar.
Espero que Lionel volva con cartos para que poida estudar.
Que teña iso sequera.
- Algunha vez veu con cartos? - Cala.
Pensei que durmías.
Non podías, non?
Mamá, tomei unha decisión.
Vale.
Logo de graduarme...
voume alistar no Exército.
E combater a Hitler.
Mírame, rula.
Sei que estás a sufrir polo de Abram, nós tamén,
pero non é motivo para alistarte no Exército.
E polo que eu sei,
o único que fan as mulleres negras no Exército
é cociñar e limpar para os brancos.
Que carallo, para facer o mesmo quedas aquí.
Vas ir á universidade.
Con que cartos?
Voume alistar no Exército...
en canto me gradúe.
Vouno facer.
- Non teño tempo, mamá. - Aínda tes tempo.
Déixaa estar, non paras quieta.
- Ben, creo que é o meu. - É...?
Toma, colle isto. E come, oíches?
Susie, xa dixo que só pode levar unha maleta,
e xa a ten chea de comida.
Vaille cheirar a roupa a porco e feixóns.
"Betty-Ann Morris."
"Susanne Jones."
"Lena Derriecott."
- Si, señor! Tócame. - Suban.
- Ímoste estrañar. - E eu a vós.
Querémoste.
- E eu. - Quérote.
- Escribireivos, prométoo. - Vale.
- Abur. - Abur.
Espero que non lle pase nada.
Seguro que non.
Todos a bordo!
Emma, estás a chorar?
Non deixarán que as mulleres negras se acheguen a Europa, e menos a Hitler.
Veña, seca as bágoas, que só marcha a Georgia.
Veñan todas comigo.
Vostedes non.
Vostedes, en marcha.
Vén?
Supoño que separa as mulleres brancas.
Eu son negra.
Xa debemos cruzar a liña Mason-Dixon.
Benvidas ao sur, señoras.
Os brancos levan a segregación no sangue.
Non dixeches nada desde que subimos.
Como te chamas?
Lena Derriecott. Son de Filadelfia.
Eu Johnnie Mae Burton, e ti?
Bernice Baker, de Nova York.
E ti, dona Mulata?
Non é mulata.
Súa nai é mexicana e seu pai é negro.
Era meu tío. Que pouca educación.
Non pretendía ofendela.
Xuraría que si.
Son Dolores Washington.
- Esta é miña prima, Elaine White. - Que tal?
Ben.
Eu un pouco cansa.
Fun ao norte e durmín con miña tía e os nove fillos
para alistarme.
No sur non me aceptaban.
Elaine, catro negras e eu fixemos a proba.
E suspendéronnos.
Estiven tres anos na Universidade Spelman e...
E Dolores é un xenio da historia.
Era imposible.
Sabedes que fixo?
Escribiulle unha carta directamente a Mary McLeod Bethune.
A Mary McLeod Bethune?
Quen é?
Ai, Señor, pero de onde vés?
Do campo.
Mary McLeod Bethune fundou o Consello Nacional de Mulleres Negras.
Está no gabinete do presidente
e é amiga íntima da mesmísima Eleanor Roosevelt.
Como vou coñecer eu esa McLoud?
É McLeod.
Burládesvos de min.
Peores que o meu marido.
SÓ VEHÍCULOS MILITARES EXÉRCITO DOS EUA
A que esperan? Baixen de aí decontado.
Lisco da casa para aturar o mesmo no Exército?
Como imos baixar?
Vinde.
Axudámoslles.
Ai, isto vaime gustar.
Axúdolle.
Ola, son Hugh Bell.
Lena Derriecott.
Benvida.
Se precisa algo, levo aquí un ano.
Coñezo o lugar e podo ensinarllo todo.
Só a ela?
Tamén queremos que nolo ensine todo.
Señora.
Veña, vamos, señoras.
Señor, ti axúdame cando queiras. Hostia!
Johnnie Mae! Non deberías falar así.
Es pastora ou que?
Meu pai si.
Saín dun inferno para vir a outro.
E esta intenta meterme noutro.
- Veña... - Que tape os oídos.
Teñan á man o certificado de nacemento.
Veñan por aquí.
Por aí.
Por esa porta.
Grazas.
Case excede o límite de peso.
Arremánguese para a vacina.
Seguinte.
Raios, canto dura a picada?
Como vou abotoar isto? Non me collen as tetas.
Chámanse peitos, Johnnie Mae, ten algo de clase.
As túas pequerrechas chamaranse peitos.
Esta é Martha e esta, Mary.
Son tetas.
E non me collen no uniforme.
Non é gran cousa.
A onde pensabas que ías? Ao Waldorf?
Que me deixe en paz.
Firmes!
Vano oír moito.
E cando o oian,
póñanse diante dunha liteira
mirando á fronte.
Xa! Veña!
Firmes!
Soldados,
son a capitá Charity Adams
e vou ser a súa comandanta.
Iso significa que cando eu mande, teñen que obedecer.
No Exército hai regras e teñen que cumprilas.
E son estritas.
Deben seguilas ao pé da letra.
Sen excepcións. Non se permitirá ningunha.
O adestramento é ás 6:30. Deben estar aquí ao toque de diana.
Se chegan á hora, é tarde. Deben chegar cedo.
Cada unha ten un armariño e un baúl.
Todas as súas pertenzas deben caber dentro.
Nada de maquillaxe moi elaborada.
Deben depilar as pernas,
usar desodorizante e ducharse unha vez ao día mínimo.
E se non saben poñer un tampón, ensinarémoslles.
Deben estar rectas.
A postura é importante.
Camiñamos coa cabeza erguida,
as costas dereitas e o traseiro firme.
Así camiñamos.
O uniforme debe estar perfecto. A tenente Campbell ensinaralles.
Deseñáronos para a figuriña das brancas, non para as negras con curvas.
Seguro que moitas de aquí
saben coser con agulla e fío,
así que faremos que estean perfectos.
Deben estar perfectos.
Sen excepcións.
Non están só no Exército,
son mulleres e son negras.
Como son mulleres negras,
non poden ser tan boas coma as brancas,
deben ser mellores.
Non só representan os EUA,
tamén representan a comunidade negra dos EUA.
Benvidas ao Corpo de Mulleres.
- Sra. Roosevelt. - Ola, George.
E o meu marido?
Reunido no despacho oval.
Moi ben.
George, e a muller do portal?
Non estou seguro, señora. Leva aí dous días.
De veras?
Que quere?
Non o sei. Quere que o descubra?
Si, George, grazas.
Concéntrense, señoritas!
Hai fotógrafos por aquí todo o tempo
tirando fotos de vostedes,
observándoas e informando.
Moita xente quere que fracasemos.
Hai moitos que non nos queren aquí.
Soldado, leva o chapeu moi alto.
Á diferenza doutra xente,
hai que demostrar a nosa valía.
Agora é cando teñen que demostrar o que valen.
Non tolerarei que pelexen nin rifen.
Non tolerarei faltas de respecto.
Non lles vou mentir,
e non me mentirán sen que haxa consecuencias graves.
Suba os brazos, soldado!
Se cren que son severa de máis con vostedes, é certo.
Iso é porque lles dou o mellor de min.
Espero o mesmo de vostedes.
Pódeo facer mellor, soldado.
Espílanse!
Paren!
As tres.
Vostede, vostede e vostede, veñan.
Preciso soldados que saiban o que é o esforzo.
Que loitaron para sobrevivir desde que naceron.
É o seu primeiro aviso.
Con tres, collen ruta.
Está claro?
Entendido?
Si, capitá.
Rompan filas.
Veña, señoritas! Outra vez!
Brazos arriba!
Amósenme que saben o que é loitar!
Veña, señoritas! Están na guerra ou durmindo a sesta?
- Arriba! - Vamos!
Veña, alixeiren o paso!
Apuren!
Sete, oito, nove, dez!
Veña, alixeiren o paso!
A cabeza baixa!
Veña, señoritas!
Alixeiren o paso!
Vamos!
- Non están co té! - Veña!
- Cabeza baixa! - Vamos!
- Quero que o dean todo! - Tía, móvete!
Non quero mirarche as cachas!
Queres que che disparen? Non me van botar por culpa túa.
Veña!
Alixeiren o paso!
Veña, Lena, ti podes.
- Veña, señoritas! - Vamos!
Veña!
Dean o mellor de vostedes!
Veña!
Vamos!
George, está aí fóra á choiva.
Xa sabes que quere?
Dixo que está esperando para vela, señora.
- Tráeme un paraugas. - Si, señora.
- George, tápaa co paraugas. - Si, señora.
Grazas, señor.
Ola. Vas coller un constipado tremendo aquí fóra.
- Levas aquí días. - Quería vela.
Debe ser moi importante.
Son de Virxinia Occidental. O meu marido é mineiro de carbón e...
Sei que non somos ninguén.
Non, non menosprezamos a ninguén.
Xa non sei que máis facer.
Esta é unha fotografía do meu fillo Vernon e o seu irmán Elmer.
- Que guapos. - Grazas, señora.
Marcharon á guerra hai tres anos
e levo desde aquela sen saber deles.
Non sei que facer. Estou moi preocupada.
Pois deberías escribirlles.
Escríbolles todo o tempo, pero nunca recibo resposta.
Ningunha carta.
E por que?
Señora Roosevelt, isto pasa en todo o país.
Non sabemos nada deles nin recibimos novas.
Isto non pode suceder.
Entra e cóntamo todo.
Grazas, señora. Grazas.
Que é iso?
Que lles fixeches aos peitos?
Enfaixalos. Se non, non me collen no uniforme.
Elaine, ti sabes coser. Podes arranxarllo?
Non quero que faga nada por min.
Cala e dáme a camisa.
Dóenme os pés. É peor ca traballar nunha fábrica de algodón.
Pensei que ao vir aquí sería distinto.
Por iso viñeches?
Por iso e porque o moinante malloume de máis.
Esa boca!
E ti?
Quería estudar e tamén axudar o país.
Eu tamén. Quero facer un máster en Historia.
Axudar un país que nos trata coma a merda?
Reláxate, filla do pastor.
Johnnie Mae, sempre fun unha señorita decente.
Recoméndocho. Non deberías falar así.
Podes ser quen o pastor te ensinou a ser.
Eu vou ser Johnnie Mae.
Se estás anoxada co país, a que vés?
Só podía traballar no campo, na fábrica de algodón
ou na cociña dun branco.
Entón decidín vir.
Lena, por que viñeches?
Quero axudar o meu país.
E combater a Hitler.
Ai, neniña, non creo nin unha palabra.
Que?
A ver, rapazas, por que viñestes aquí?
Recrutaron o meu prometido.
- Si. - Polo país.
Arrea, rapaza, eu só quero traer o meu marido á casa.
Non tiña nada en Texas.
Eu quería estudar.
- E eu. - Eu quería viaxar e ver mundo.
Boa sorte. Chegastes a Georgia.
Aínda que algunhas de vós estades a mentir,
vouvos dicir o motivo real polo que eu vin.
E cal é?
Polos homes.
Envían outra unidade de brancas a Europa?
Si, xa o vexo, tenente.
E non están nin a metade de preparadas.
Xa.
Estou esperando ordes.
Isto non pode ser en van,
pero non sei que máis facer para ensinarlles que estamos listas.
SERVIZO DE GUERRA QUÍMICA CÁMARA DE GAS
Isto non axuda.
- Arriba! - Ben, señorita Lena,
así non podes combater a Hitler.
Tes que ser forte.
- Veña, ti podes. - Arriba!
- Inténtoo. - Non...
...o suficiente!
Avergoña toda a súa raza!
Xa todas pensan
que as negras son burras, inferiores e preguiceiras.
Non permitirei que unha muller desta unidade lles dea a razón.
Agora conteste: é burra, inferior ou preguiceira?
Non, señora.
Daquela quere ir para a casa?
- Non, quero quedar. - Por que?
Quero loitar polo meu país.
Quere loitar?
Aí no chan non parece unha loitadora,
senón unha rapaza débil incapaz
de estar nunha unidade de soldados fortes.
Segundo aviso.
Se non se ergue, marcha hoxe mesmo.
Lena, lémbrache a alguén?
A Mary Kathryn.
Xa sabemos que facer ao respecto.
Vector.
Nove.
Nove oeste.
Arriba, soldado.
Come, que vas necesitar forzas.
Ten razón, Lena.
Que desista e fóra. A capitá Adams non a atura.
Por que lle dis iso?
É certo, non a atura.
- Non es boa persoa. - Son sincera.
Non lle fagas caso. Valo conseguir, xa verás.
Ese sempre te mira.
Johnnie Mae, estás celosa?
Si, ho!
Se quixese, era todo meu.
Celosa desta fracucha?
A ela non lle interesa.
O único no que pensa é en Abram.
Que dixeches?
Durmo ao teu lado. Dis o seu nome todas as noites.
Arrea, non pego ollo!
Abram isto, Abram aquilo.
"Onde estás, Abram? Abram, onde...?"
Non te atrevas a volver a mencionalo.
Deixei que te meteses comigo e me dixeses de todo,
pero a el nin o menciones.
Merecíalo.
MULLERES NEGRAS NO CORPO DE MULLERES DO EXÉRCITO
Despacho do coronel Davenport. Déixolle unha mensaxe?
...novos traballos no Exército.
Mulleres cualificadas, atentas, orgullosas,
preparadas para a súa nova etapa.
Substitúen os soldados nas centrais.
Serven como operadoras para o Exército.
Transporte motorizado:
as mulleres saben manter e reparar vehículos.
Son boas condutoras e mecánicas.
A escuadra de motores.
Neste ámbito e en moitos outros asumen traballos cruciais.
Con estas substitucións son esenciais para ganar a guerra.
Descanse.
- Quería verme, Adams? - Si, coronel.
É persistente.
Se ten algo que ver coas ordes...
Si, coronel.
Formei centos de mulleres,
e este mes acabarán a formación 38 máis.
A miña taxa de éxito é do 97 %. Poden chamarnos, coronel.
Está segura?
Non están listas para unha misión.
Coronel, con todo o respecto, as mulleres brancas...
Están cualificadas.
Laméntoo, pero teño unha reunión.
- Coronel... - Unha reunión.
Si, coronel.
É...
Cabaleiros, xa coñecen a miña muller.
E ela é Mary McLeod Bethune.
Senten.
Irei directo ao caso.
As últimas semanas
estiven comentando coa miña muller os problemas que hai co correo
e coa moral dos nosos soldados.
Explícano?
Houbo complicacións no servizo de correo
basicamente porque precisamos todos os vehículos dispoñibles
para aprovisionar a vangarda.
O xeneral Halt pode informar da magnitude do problema.
- Xeneral? - Si, señor.
Señor presidente, axudar os soldados a gañar a guerra é a nosa prioridade.
Houbo que diminuír a importancia da correspondencia.
Enténdoo.
O que non entendo é que ninguén desta sala
vexa a importancia de algo tan simple como unha carta da casa
e a súa influencia na moral.
É a única forma de comunicarse fóra do campo de batalla.
Pero as ordes máis importantes do momento
son aprovisionar a vangarda.
Estanme a dicir
que é imposible que os soldados reciban o correo?
Iso é inadmisible.
Mary.
Viaxo por todo o país,
e en todos os lugares oio a mesma historia.
Pais preocupados, esposas,
nenos e nenas, seres queridos,
todos se preguntan por que non recibiron correo.
Nin unha carta nin unha postal
dos homes que loitan polo noso país...
Presidente, asegúrolle
que lles asignamos esta tarefa a varias empresas,
pero actualmente é un pesadelo loxístico.
Ata probamos co Corpo de Mulleres.
Quere dicir o Corpo de Mulleres brancas, non si?
Acaso hai outro?
Non está ao corrente, xeneral,
de que hai mulleres negras no Corpo de Mulleres do Exército?
A situación do correo é complicada.
Non é tan doado coma deixar cartas na caixa do correo.
O atraso dos envíos ten os seus motivos.
A ver, sería necesaria moita pericia
para poder solucionalo.
Con todo o respecto, xeneral,
as mulleres negras do Corpo de Mulleres do Exército son moi intelixentes,
e a súa líder é unha muller negra excepcional,
a capitá Charity Adams.
É brillante.
É graduada en Física, Matemáticas e Latín.
Asegúrolle, señor presidente,
que as mulleres negras do Corpo de Mulleres
contan coas destrezas e o liderado necesario
para entregar o correo.
Aí está.
Anda.
Vai, gardámosche o sitio.
Gústache?
Parece boa xente.
Gústalle, pero non é o seu rapaz.
- Non o menciones. - Xa.
Veña, fala con el.
Ola, soldado.
Ola, señoritas.
Ola.
Alégrame ver que saes a divertirte.
Levaba semanas querendo verte.
E parabéns por conseguilo.
A duras penas. Non son tan boa coma as outras.
Es máis forte do que cres.
Grazas,
pero non me coñeces.
Sei que te chamas Lena Derriecott.
Vés dunha vila de Filadelfia.
Gústache o perfume de xasmín e odias o leite.
Calculas o combustible do avión moi rápido
e sabes moito do tema.
E viñeches demostrarlle algo ao resto.
Como sabes todo iso?
É que...
cando vexo unha muller que me fai dubidar de grandes decisións,
quero saber por que.
De que falas?
Pensarás que é unha tolería,
pero caso o próximo fin de semana.
Non o tiña moi claro,
e ao verte xa non o teño nada claro.
Miña nai e miña tía faláronme de rapaces así,
con verba. Desculpa.
Prométoche que é a verdade, señorita Lena.
Podemos sentar xuntos?
Pero que facedes aquí?
A min paréceme que imos ver un filme.
Nestes asentos non.
Poden ir para atrás.
A ver, eu son a oficial e escollín estes asentos.
Non se van mover, capitán Matthews.
Sei quen é.
É a conflitiva.
- Hai un ano... - Sempre busca pelexa.
Sempre lista para pelexar.
Non imos movernos, poden sentar atrás.
Non penso escoitar a alguén coma ti, negra.
Fillo de puta! Vou...
Non vai facer nada.
...na que Alemaña arriscou todo.
Sente.
Veña, deixade as negras do carallo.
Non, non sei quen cre que é, pero está no Exército dos EUA.
Non tolero faltas de respecto. Nome.
Pero quen cres que es?
Son a capitá Charity Adams,
e debe facer o saúdo militar.
Iso nunca vai pasar.
O meu chapeu.
Vostede!
Síntoo, capitá Adams.
É que cando os brancos me atacan, quéntame o sangue.
Todas sentimos o mesmo.
Tanto me ten o que fagan, non deixe que a provoquen,
porque cando leve este uniforme debe comportarse!
Xulgaranos no consello de guerra,
pero nunca debe darlles o que queren.
Adams, que pasa?
Coronel, asediaron as miñas mulleres para que cedesen os seus asentos.
Soldados brancos e o capitán Matthews
foron denigrantes e irrespectuosos.
Non consinto a intolerancia.
Todos temos os mesmos dereitos. É unha falta de respecto inescusable.
Quere parar?
Coronel, con todo o respecto...
Recibín ordes.
O Batallón Seis Triplo Oito vai a Europa.
Partirá mañá en avión
e as súas tropas chegarán en barco o día 11.
As súas ordes.
Non debe abrilo ata estar no avión sobre o Atlántico.
Retírese.
Susie!
- Mentíchesme. - Que?
Van mandar a Lena a Europa.
Que?
Mira.
Que chea de auga.
Como estás tan tranquila? Bebiches?
Non.
Íache dicir que me deas.
Non tes que abrilo?
Non quero ser a primeira.
E todas teñen dous sobres, pero nós só temos un.
Non sei que haberá no outro.
Un é do Exército...
Abbie.
O outro do Departamento de Guerra.
Envíannos sen ordes do Departamento de Guerra?
Iso parece.
Non comandas tropas sen ordes...
Do Departamento de Guerra.
Mira.
O Batallón Postal?
Cren que só valemos para entregar o maldito correo.
Manda carallo!
Había unha negra no despacho oval
e díxome que esas podían facelo.
Mirade, fixen todo o posible por manter a compostura.
De veras cren que o poden facer unhas cantas mulleres negras?
Deben ser razoablemente intelixentes.
Razoablemente.
E eu nunca vin unha negra lista
e, para máis, muller.
Xa chegaron, xeneral.
Pois recíbeas.
Foi idea túa darlles a benvida.
Todo o que sexa por beber.
Xeneral, a comandanta Charity Adams.
Descanse.
Ben...
vostede é a infame Adams.
Eu non diría infame, xeneral.
Ai, non.
Xa sei das súas falcatruadas na base pola integración:
beber da fonte dos brancos,
a disputa no cinema e demais.
Agora ascendérona a comandanta.
- Sabe por que está aquí? - Si, xeneral,
pero non teño ordes do Departamento de Guerra.
Non se preocupe, xa as terá.
Falaba da súa misión.
Si, xeneral. Dixéronnos que debemos reenviar o correo, non?
E están seguras de que poderán facelo
só nos seis meses que lles asignamos?
Seis meses parece xeneroso, xeneral, así que coido que podemos.
Escoitaron, cabaleiros?
Poden facelo.
Seis meses é xeneroso.
As súas tropas están de camiño.
Veñen no Île de France, así que estarán cómodas.
É un bo transatlántico.
Pode cambiar de dirección nun intre
se houbese un submarino alemán ou outro perigo.
- Si, xeneral. - Si.
E pode desviarse rapidamente
para evitar un torpedo.
Xeneral, seguro que entre iso e a súa escolta,
chegan aquí a salvo.
Non teñen escolta.
Por desgraza, o lugar onde se ía aloxar as súas tropas
foi bombardeado antes de chegaren.
Pero non tema,
aprobei persoalmente un aloxamento
que seguro que consideran axeitado.
Grazas, xeneral.
Saben desfilar?
Por suposto.
Nunca viu unha tropa desfilar mellor, xeneral.
En canto cheguen, as tropas sairán desfilando.
Vamos, Lee.
A que che recorda este balanceo?
A ti.
Cando me levabas no asento traseiro do coche.
Divertiámonos moito.
Sabía que o conseguirías.
E tamén que virías buscarme.
Podes ser decidida cando queres, Lena Derriecott.
Estráñote moito, Abram.
Oe, Lena, apura coas toallas.
Ai, mi ma.
Temos 855 mulleres nun barco civil,
sen escolta militar,
zigzagueando polo mar,
e pretende que desfilen ao chegaren?
Ai, Señor.
Noel, pedín unha misión.
Creo que nunca imos poder demostrarlles
que se enganan.
E menos con algo tan doado coma entregar o correo.
E dannos seis meses para facelo.
É porque cren que non podemos facelo.
Estes brancos...
E negros tamén.
Coma Howard.
Ai, non me fales del.
- Intento esquecelo. - Ai, nin o menciones.
Foi o peor erro que cometín na miña vida.
Non sei que pareciamos
escapulindo do cuartel para cachalo no cinema con...
Norma Jean, a túa némese.
Vaia pécora era.
Anoxácheste moito ao velo.
Fixeime que aínda ías cun rolo na cabeza.
Mira...
Charity, sabes que os xenerais rían por algo, non si?
Foron moi transparentes.
E seis meses para parecer xenerosos?
Xa.
Noel.
Noel, onde dixeron que estaba o correo?
Boa noite, soldados.
Precisa axuda?
O saúdo militar?
Desculpe, capitá.
Onde está o correo?
Aquí hai unha parte.
Pois abran a porta.
Quere ver todos os hangares? Están todos así de cheos.
E cantos son?
Todos.
Miña nai.
GLASGOW, ESCOCIA, FEBREIRO DE 1945
Preparáchelas ben.
Formen filas!
Batallón Seis Triplo Oito!
Pola dereita aliñarse!
Vista á fronte!
Aliñarse!
Vista á fronte!
Ben, xa sei que foi unha viaxe dura...
e sei que teñen frío.
A verdade é que vai ir frío.
Pero debemos esquecernos diso
porque o xeneral Halt ordenou que desfilen hoxe.
Agora mesmo.
E imos desfilar.
Capitá!
ENXEÑERÍA GLASGOW
De fronte, mar!
HITLER NON NOS DETERÁ
AMBULANCIA
Compañía, alto!
Batallón, vista á dereita!
Saúden!
Vista á fronte!
Batallón, de fronte, mar!
Todas estas cartas levan aquí máis de dez meses.
E non só neste hangar de avións,
en todos.
Todos os hangares están cheos de cartas.
Os soldados que loitan na guerra non saben nada dos seus seres queridos,
e os seus seres queridos non saben nada deles.
O Departamento de Guerra recibiu miles de reclamacións
e a moral dos nosos soldados está máis baixa ca nunca.
Se os soldados teñen a moral baixa, non teñen forza para loitar.
Señoritas, déronnos a orde de proporcionar esperanza,
comunicación
e caixas de provisións
aos nosos soldados exánimes da vangarda,
e de informar as súas familias de que están a salvo.
Ou...
Ou de que morreron en batalla.
Ben, dixéronme
que xa houbo quen intentou solucionar esta situación.
Pero non puideron,
e enviáronnos a nós.
Con todo, non se enganen, señoritas,
non nos enviaron porque pensen que o podemos conseguir.
Estamos aquí porque están seguros de que non podemos.
Só nos concederon un prazo máximo de seis meses.
Eu pensei que era moito tempo
ata que fun consciente da proporción deste problema.
Cando non reciben correspondencia, teñen a moral baixa.
Pero dito isto...
Esta é a nosa misión
e non fracasaremos.
Así levaremos a cabo a nosa misión:
as camioneiras virán ao hangar,
collerán o correo e cargarano segundo o número de rexemento.
Logo entregarano na nosa base de operacións,
a Escola do rei Eduardo.
Están avisadas,
non é necesario queixarse porque xa sei que hai bichería.
Sei que vai frío. Non hai calefacción.
Pero tamén sei que estamos en guerra,
e cando se está en guerra hai que darse xeito.
Sabemos ben o que é converter unha chabola nunha casa.
Moitas de nosas nais tivérono que facer.
Crearemos un sistema de organización para xestionar todo este correo.
E ímolo facer aquí.
As condutoras non poden saír desta ruta.
É o camiño ata o aeródromo.
COMANDANTA C. E. ADAMS
"Pola presente, a comandanta Charity Adams
está ao mando do Batallón Seis Triplo Oito."
Recibiches as ordes?
Non. Estiven pensando.
Non me dan ordes porque queren que sexamos un caos.
Non espero a que me digan que estou ao mando, dígollelo eu.
Escribino eu.
Envíao, capitá.
Á orde.
NON DESPERDICIAR COMIDA
10 500 SACOS
= 204 000 AO DÍA
855 MULLERES MILITARES
Arriba!
Vamos!
Segues a dicir ese nome que non podo volver mencionar.
Sei que algunhas cren que é imposible,
pero só hai un xeito de comer un elefante:
un bocado de cada vez.
Lena, non tes que ler todos os nomes.
Mira o número, é o mellor xeito de organizarse.
Eh!
Non fagas iso.
Non as tires de calquera xeito.
Esa xente morreu!
Merecen que lles mostremos respecto.
Síntoo, comandanta Adams.
Podo ir á latrina, por favor?
Pode.
A traballar, señoritas.
Díxenche que estaba tola.
Todo este tempo sen abrir a boca e agora dálle por berrar?
A Johnnie Mae non lle berra.
Sabes que?
Vou ir ao servizo.
Ides apañala boa.
Non penso seguir as tolas esas ao baño.
Lena.
Estou ben.
A min non mo parece.
Seca as bágoas.
Vou mexar.
Seguro que estás ben?
Non, é por ese home.
Rompeuche o corazón coma o meu marido?
Queres parar?
Morreu.
Foi...
abatido
pouco despois de chegar.
Era un soldado...
e pediume que esperase a que volvese á casa.
Síntoo moito.
Ai, Deus, síntome coma un reloxo ao que ninguén pode dar corda.
A ver, el prometeume que me ía escribir,
pero non recibín ningunha carta.
Escribiume seguro.
Non sei se as súas cartas estarán nun deses sacos.
Pero non sabía que iamos facer isto.
Ai, Lena, síntoo moito.
Grazas a todas.
E sei que non o sabiades, pero grazas...
por axudarme co tema.
Rula, escoita.
Se hai unha carta súa, atoparémola.
Buscaremos se hai algo co teu nome.
É imposible que todas esas cartas... Síntoo...
Tiñan que vir todas á vez?
Perdoe, comandanta.
Vostede non.
Sei...
que non lle caio ben...
porque avergoño a unidade.
Pero prométolle...
que farei un traballo formidable.
Sei o que sofren as familias.
Non hai nada peor que non saber.
- Engánase. - Prométollo, farei...
Sobre que non me cae ben.
Claro que si.
E respéctoa.
A ver, ao comezo,
preocupábame por vostede.
Non sabía se o conseguiría.
Pero Lena, xusto cando ías ceder,
houbo algo que che deu forzas.
Agora xa sei o que foi.
Lena, es unha soldado.
Ben, soldado,
tomo moi en serio as ordes que recibo no Exército,
incluída esta,
pero admito
que ao comezo me sentín ofendida
de só podermos entregar o correo.
Con todo, agora enténdoo.
Porque sabía que era importante para os soldados e as familias,
pero non puiden sentilo de verdade...
ata que te escoitei falar.
Grazas.
- A traballar. - Si, comandanta.
"Levamos dous meses do prazo máximo de seis meses.
Comandanta Adams, xa sabe o importante que é esta misión.
Moita xente conta con vostede e esas mulleres.
Se serve de algo, sei que é capaz,
pero esta non é...", en maiúsculas,
"a maneira.
Ao xeneral Halt alegroulle saber
que o correo enviado nas últimas semanas
non foi posible entregalo."
"Envía telegramas á Casa Branca todos os días
sobre os seus avances ou a falta deles."
Merda.
Como non, xeneral Halt.
Enviamos 57 000 cartas.
Si, e non se puido entregar ningunha.
Charity, os soldados desprázanse decote en combate.
As tarxetas de situación están mal?
O que sei é que non pretenden axudar.
Por unha vez quero estar en igualdade de condicións,
sen inxustizas.
Sen mañas dos brancos, que sexa xusto. É moito pedir?
Non, non o é.
Pero ambas sabemos que iso non vai cambiar pronto.
Isto é parte dese cambio.
Liches a última frase?
"Debo informarlle
que deberá acoller os soldados negros as fins de semana."
Teño cara de anfitrioa?
O CORPO DE MULLERES DO EXÉRCITO DÁ A BENVIDA
Vaia, como o fai?
Foi bailarina en Harlem.
Mirade!
Eh, marabilloso!
Meu Deus, que gana de ruada.
Johnnie Mae!
- É incorrixible. - Deféndese ben.
Ía dicir que é un desastre. Que cansa estou.
Es incrible.
- Boísima. - Grazas.
Veña, quero beber algo.
- Vamos, Lena. - É que eu nunca bebín.
Eu tampouco.
E non vin para perder a miña dignidade.
É a beberaxe do demo.
Pois hoxe...
- Si! - ...imos probala todas.
Será divertido!
- Vouche por unha copa. - Non debería.
Veña, reláxate. Non podes estar todo o día traballando.
Mira para eses soldados.
Son os meus subordinados.
Non todos, mira para aló.
Veña, ho, é tenente coronel.
- Ola. - Boas.
Ola.
Non te sorprende verme.
Pois non.
Mira, en canto souben o de hoxe, tiven que vir ver a miña rapaza favorita.
Esa será a túa esposa.
Non o fixen.
Que non fixeches?
Non casei con ela.
Por que?
Porque te coñecín.
Non vou picar.
Por que pensas que intento que creas algo?
Bailas comigo?
Adoro a canción.
Fixeches que te amase.
Eu non quería.
Cantas fatal.
Fixeches que...
...te quixese...
Foi por algo que dixen?
Non, é que...
É que...
Vale, ti cóntasme o que che pasa
e eu cóntoche o que me pasa.
Mira, todo o que vin desde que estou aquí
afectoume moito.
Estiveches na vangarda?
Fun entregar provisións.
Tan terrible é?
Non o imaxinas.
Pero verte hoxe...
é un regalo para a vista.
Sei que non te coñezo...
pero gustaríame coñecerte.
E quero que me coñezas.
Síntoo.
E por moito que me gustaría coñecerte...
teño a mente e o corazón danados por unha persoa que perdín.
Así que...
non creo que teña nada para ofrecer.
A túa amizade.
Iso si.
Aquí fai moita falta.
Sinto que esteas triste.
E eu sinto a túa perda.
Non tes frío?
Si, vai frío.
Vamos.
Desculpe.
- Si? - Son Clemens.
- Son o seu capelán. - O meu que?
Capelán. Enviáronme para axudala.
Atención!
Adams!
Hai algún problema, coronel?
Unha destas mulleres ten as iniciais J. M. B.
A tal J. M. B devolveu unha carta importante ao remitente
que acabo de recibir.
O nome do destinatario é ilexible.
Eu leo o número do rexemento perfectamente, e vostede?
Se cadra non sabe ler os números.
Unha vergoña.
Voullo preguntar unha vez máis. Quen é J. M. B.?
Son eu, coronel.
Ti?
Raios, rapaza, es estúpida?
Non, coronel, non o son.
Por que devolviches esta carta tras tanto tempo?
Debes ser estúpida.
Todas vós debedes ser estúpidas!
Non sabes enviar unha carta a quen lle pertence?
Sabes ler e escribir?
Sabemos, coronel.
Falo con esta.
Como comandanta, é o meu deber...
Cale, Adams!
Estasme oíndo? Responde!
Si, coronel!
Óioo.
Levan aquí dous meses e non fixeron nada.
Pero que clase de misión dirixe?
Informarei o xeneral Halt
para que peche este circo decontado.
Isto é absurdo, que perda de tempo!
Onde as atoparon?
Descansen.
A traballar, señoritas.
Esperen, esperen!
Non me importa o que diga ninguén,
fixeron un bo traballo,
malia as circunstancias.
Pero están a devolver moitas das cartas,
e é decepcionante.
Supervisei o proceso.
Fágome unha idea xeral do que sucede,
pero necesito que me digan o que lles parece.
Eh, eh, eh!
Unha de cada vez.
Comece vostede.
Comandanta, ata agora hai máis de 7500 Robert Smith.
E debemos buscar as tarxetas de situación máis actuais.
E ás veces son ilexibles.
Ademais vai moito frío,
e algunhas traballamos con luvas.
Moitas das caixas teñen mofo. Ata as ratas as morden.
Xa comeron os nomes dos sobres.
Ás veces é unha palabra ou dúas.
É coma un encrucillado arrevesado.
Vera, encántanlle os encrucillados.
Así é.
Podería revisar eses sobres
- a ver se lle pode axudar? - Claro.
Dolores, foi ao cinema todas as semanas ver o noticiario.
Se sabemos a orixe das cartas, saberá que pasa nesa zona?
Si, e se sei cando as enviaron
pode que descubra o destino da unidade.
Iso pode ser de axuda.
Algunhas cartas só poñen o alcume.
Neses casos abran os sobres.
A ver se hai pistas que indiquen quen son.
Cos paquetes con roupa e outras cousas...
Traballei en confección en California.
Coñezo ben as teas, podo ser de axuda.
Comandanta, eu fun xefa dunha oficina de correos.
Eu traballei na funeraria de meu pai.
A ver, e iso en que nos axuda?
Eu non dixen o que se me dá ben.
Johnnie Mae.
Sei que este é un tempo de solemnidade, pois perdemos un gran home.
O presidente Roosevelt foi un home que nos liderou ben,
e o liderado é importante.
Espero que o presidente Truman
mostre a mesma capacidade de liderado.
Con todo, para liderar
hai que estar capacitado.
En Proverbios 4:14 lemos:
"Non collas para o vieiro dos malvados
nin te encamiñes pola xeira dos perversos."
Ben, esa palabra tamén se pode cambiar
por "perversas".
Rezo por moitas de vostedes, e sei que é duro.
Non decidiron estar aquí, e lidéraas unha persoa
que o Exército considera incompetente
e o Señor considera moralmente incapaz.
É unha vergoña que o venres pola noite
este lugar estea todo iluminado,
pero que o domingo pola mañá haxa unha lámpada queimada.
Iso non é obra do Señor.
Deben ter coidado cando as guía o mal.
Faralles esquecer as cousas importantes.
Oremos.
E di:
"Sei que esta misión non é o que tiña en mente, pero..."
Son as miñas cousas.
"Estimado xeneral Halt:
as mulleres do Seis Triplo Oito son malvadas.
Lidéraas unha muller perversa que promove a libertinaxe,
pois dirixe a Escola do rei Eduardo coma un bordel."
- Son as miñas cousas. - Son, e tamén esas.
Marcha hoxe mesmo.
Envioume o xeneral Halt.
Como se o envía Deus.
Non sei se o sabe,
pero meu pai era pastor.
Sei a Biblia de Xénese ata Apocalipse enteiriña.
Son unha muller de fe e moito carácter,
e lidero estas mulleres con man dura
e co amor e comprensión que debería ter un capelán.
Tiven que soportar burlas e xogadas
dos homes brancos.
Aprendín todas as leis do Exército
para defenderme e poder chegar a onde estou agora.
Se cre que lle temo a vostede
ou ao que poida escribir nunha carta a calquera,
está tan enganado como estivo no intento de sermón de hoxe.
Esta soldado levarao a onde queira,
pero marcha xa mesmo.
Quere axuda coa equipaxe?
Por que enviaron un capelán?
Mira...
Foi a noite que chegaron os soldados, podes imaxinalo.
Creo...
É un V-1.
Vamos!
Coidado, veña!
Abáixate.
Comandanta Adams.
Que pasa, soldado?
Os soldados están nesas coordinadas?
Si, pero non debería coñecelas.
A capitá Campbell e as oficiais ocúltanas.
Non poden caer en mans inimigas.
Hai un símbolo...
debuxado.
E... esta carta é de hai unhas semanas.
E nesta carta...
menciónase a cabeza india.
Estas pistas debuxadas á man
son a forma en que os soldados informan as súas familias
en que parte do mundo están.
Soldado, cada división de soldados está composta de 16 000 homes.
Acaba de localizar 48 000.
Señoritas, cantas viron símbolos debuxados á man nas cartas
similares ás insignias da división dos soldados?
Levanten a man.
Moi bo traballo, soldado.
PERIGO BOMBA SEN DETONAR
Johnnie Mae vai tolear cando vexa o correo.
Ten que calmarse.
Non temos tempo!
- Vera, hai que seguir a ruta. - Eh!
- E pasar o día aquí? - Non!
Estamos nunha boa fase e non vou ser eu quen a rompa.
Para! Non, frea!
Que?
Creo... que estamos enriba dunha bomba sen detonar.
Segura?
Ai, meu Deus.
E... que facemos?
O que nos ensinou a comandanta.
Hai que evacuar o camión, pero cinguíndonos ao adestramento.
Vale.
Baixade con coidado do camión.
Con coidado!
Unha.
- Dúas. - Dúas.
- Tres! - Tres!
Ai, mi ma.
Que pasa?
Mirade.
Lena.
Que pareza que traballades.
Ai, isto valo querer ver.
- Vala ler? - Dáslle un momento?
Señoritas.
A comandanta Adams quere vernos.
Houbo un accidente.
O Exército non as vai enterrar?
Dixéronme que non.
Síntoo moito, señoritas.
Agora voume comunicar cos EUA para pedir axuda,
pero namentres faremos unha recadación,
pois non permitirei que as nosas soldados
non poidan ser enterradas en condicións.
Señor.
Que mundo tan cruel.
Á xente
non lle importa
como te tratan.
Señor.
Que mundo tan cruel.
VERA J. SCOTT SOLDADO DO CORPO DE MULLERES DO EXÉRCITO
Soldado.
Comandanta.
Hai moitos soldados dos EUA aquí enterrados.
Se sabe que día morreu e en que unidade estaba,
pódeo atopar.
Pode levala á base?
Si, comandanta.
Adiante.
Ola.
Esperas por min?
Claro.
ABRAM L. DAVID 19 DE DECEMBRO DE 1943
Sabía que te atoparía. Sabíao.
Querida Lena:
Aquí vector nove nove.
Non quero preocuparte,
pero por primeira vez creo que a realidade de non volver á casa
parece posible.
Pedinche que esperases por min,
e coñecéndote, esperarás por min.
Pero...
se non consigo volver,
por favor, vive a vida rindo coma cando ías no coche,
con esa liberdade e ledicia.
Prométeme que vivirás moito.
Moito tempo, polos dous.
Prométeme que rirás abondo polos dous.
Quérote, Lena Derriecott.
Eu tamén te quero, Abram David.
Síntoo.
Non tiven a coraxe de dicilo antes daquela noite.
Busca por min no ceo.
Para sempre teu...
Abram.
ESCOLA DO REI EDUARDO
Descanse.
Boas, xeneral.
O xeneral Lee díxome que avanzan.
Si, xeneral.
Malia perder dúas soldados.
Xa, cousas que pasan.
En canto aos avances do correo, discrepo.
Ningunha das miñas tropas viu un chisco dos seus avances.
Laméntoo, xeneral, traballamos o máis rápido que podemos.
Non o suficiente.
Este non é o batallón ao completo.
Non, xeneral.
Traballamos en quendas de 24 horas, o resto está descansando.
- Descansando? - Si.
Veño inspeccionar as tropas e non están aquí.
Ten lóxica, comandanta?
Xeneral...
Un salón de beleza?
Si, xeneral.
Un malgasto dos cartos do Exército.
Estame a dicir
que teñen tempo para arranxar o cabelo,
pero non teñen tempo para unha inspección do xeneral?
Non, xeneral...
Síntoo, pero aí están as mulleres da quenda de noite,
e están durmindo.
Xeneral, esas son as duchas, e agora hai mulleres duchándose.
- Lee. - Si, xeneral?
Non lle dixo a esta muller que ía vir facer unha inspección?
Si, xeneral.
E a comandanta non entende que nesta inspección
podo inspeccionar o que queira?
Si, xeneral, enténdeo.
Así dirixe a compañía?
E ese cuarto?
Podo entrar?
Si, xeneral, é a sala de entregas.
Ben, grazas.
Non hai de que.
Firmes!
E este desastre?
Xeneral, os ratos adentaron algúns paquetes
e mesturáronse.
As soldados descubriron
de onde é cada prenda polo tecido.
Aquí é onde clasificamos as cartas dos soldados
que teñen o mesmo nome e apelidos.
Non sería máis doado usar o seu número?
Si, xeneral, iso xa o intentamos.
Algunhas están dirixidas a un alcume,
debemos asegurarnos de que chegan ao soldado correcto.
Gastan os cartos do Exército en perfume?
Non, xeneral.
Non podiamos ver algúns nomes porque estaban borrosos.
Algunhas mulleres pulverizan o seu perfume na carta
e algunhas das nosas soldados identificaron eses perfumes.
Foi difícil,
pero vinculamos a remitente co estado onde se vendeu o perfume.
Arreda, rapariga.
Abren e len todo o correo?
Só cando non podemos localizar o soldado, xeneral.
Está de broma?
Abren e len as cartas dos soldados brancos?
Xeneral, ás veces é a única forma
de saber onde están.
É privado, comandanta.
Perdeu a pouca intelixencia que lle quedaba?
Intentou desobedecer,
enterrou soldados que matou.
E matounas porque non as adestrou ben.
Ben...
O presidente Roosevelt morreu.
E este experimento vai acabar de inmediato.
Coido que a vou relegar das súas funcións.
E vou traer un tenente branco para que vexa como se dirixe esta unidade!
Por enriba do meu cadáver.
Que dixo?
Xeneral, con todo o respecto,
o meu batallón traballa día e noite en condicións deplorables.
Case nunca hai calefacción.
Vai tanto frío que as mulleres botan auga en cascos para lavarse.
Tivemos que construír este lugar nun cuartel sen camas nin axuda.
Asedian estas mulleres e fanse amigos delas
para logo preguntarlles se lles sae cola a medianoite
polas rexoubas dos soldados brancos.
Enviou un capelán para que nos espiase, non para rezar.
Perdemos dúas soldados nunha explosión que estaban ben adestradas,
e seino porque as adestrei eu.
E nin sequera se dignou en ordenar que as enterrasen en condicións.
Sei que estamos en guerra, pero a nosa empeza por ser negras.
Loitamos en todas as frontes.
Como dixen, xeneral, por enriba do meu cadáver.
Xulgaranme no consello de guerra.
Síntome unha hipócrita.
Dígolles ás mulleres que manteñan a dignidade e o decoro...
Non sei que mosca me picou.
Pensabas que tiñas razón.
É un irrespectuoso, coma se non désemos golpe.
Pero é o meu oficial superior. Non debín reaccionar así.
Comandanta, desculpe, temos un problema.
Pararon todas de traballar.
Por que?
Non o sei.
A traballar, señoritas!
A traballar!
Sei que Roosevelt era un simpatizante e todo iso,
pero ten que falar con Truman. Non fixeron nada.
Dígalle ao presidente
que foi un erro catastrófico.
E a Adams esa? Si.
Ao consello de guerra.
Díxomo, mariscal. Díxomo á cara!
E que lean as cartas dos soldados brancos...
Un momento.
Que pasa?
Están a recibir as cartas, xeneral.
- Morgan! - Aquí, señor!
- Vesper! - Aquí!
Montgrey!
Carl!
Vincent!
Vaughn!
Chegaron as cartas!
Malone! Nielson!
Vou!
Viranelli!
Alexander!
Vincent!
Montgrey!
- Frank! - Aquí, señor!
Para Troutman!
- Troutman! - Aquí!
Aquí ten.
Amor!
O CORPO DE MULLERES NEGRAS LEVANTA A MORAL DO EXÉRCITO
"Foi o mellor día da miña vida."
Eh!
Comandanta, son o Seis Triplo Oito?
Somos, si.
Son o Seis Triplo Oito!
Descansen, soldados!
"O Batallón Seis Triplo Oito do Destacamento Postal
foi o único batallón de mulleres negras e racializadas
en Europa durante a Segunda Guerra Mundial.
Tras enviar satisfactoriamente
uns 17 millóns de cartas amontoadas en 90 días,
o noso desempeño impresionou tanto os altos cargos
que nos enviaron a Ruán, en Francia,
onde resolvemos outro atraso en tempo récord.
Foi moito traballo e houbo moita tristeza.
Ninguén nos deu as grazas polo noso servizo
nin nos incluíu no desfile triunfal.
Non recoñeceron o noso traballo arduo e altruísta.
Tratáronnos mellor en Europa
que cando volvemos aos Estados Unidos.
Ata agora, polo menos.
A xente empeza a valorarnos a nós e o que fixemos.
Ata recibimos a Medalla de Ouro do Congreso polo noso servizo.
Non é marabilloso?"
SOLDADO ROMAY C. JOHNSON DAVIS (NACEU EN 1919)
COMANDANTA FANNIE GRIFFIN MCCLENDON (NACEU EN 1920)
Señor, que lembranzas.
O BATALLÓN 6888
E si, casei con Hugh cando volvemos para a casa.
O Batallón 6888 do Destacamento Postal Central
foi o único corpo de mulleres negras e racializadas do Exército
que serviu en Europa na IIGM.
IMAXES REAIS DO 6888 CHEGANDO A EUROPA
Chegaron a Europa antes do final da guerra
e déronlles a imposible misión
de entregar 17 millóns de cartas en seis meses.
Conseguírono en menos de 90 días.
O Seis Triplo Oito proporcionou comunicación,
levantoulles a moral e deulles esperanza aos soldados.
E pasamos ao século XX:
as mulleres convertéronse en militares de pleno dereito dos EUA.
E hoxe acompáñannos
dúas mulleres incribles.
HOMENAXE ÁS MULLERES
Dixéronme a súa idade, pero nunca se sabe,
porque aparentan ter 30 ou 40.
Mary Ragland e Alyce Dixon,
que serviron no Seis Triplo Oito,
a única unidade de mulleres afroamericanas no Corpo de Mulleres do Exército
que serviu no estranxeiro na IIGM.
Un aplauso, por favor.
De novo, moitas grazas polo voso servizo,
pola vosa coraxe, pola vosa dedicación e polo voso compromiso.
Que Deus vos bendiga a todas e que bendiga América.
O 27 de abril de 2023, a base de Fort Lee, que levaba o nome do xeneral confederado,
chamouse Fort Gregg-Adams en honor a dous pioneiros negros,
o tenente xeneral Arthur Gregg
e...
a tenenta coronel Charity Adams.
O cambio de nome en honor a Adams
convértea na primeira muller negra na historia dos EUA en recibir tal honor.
ESTE FILME ESTÁ DEDICADO Á VIDA, SERVIZO E MEMORIA
DE CLARENCE E JACQUELINE AVANT
Subtítulos: María Suárez Seijas