Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM OPARTY NA FAKTACH I RELACJACH ŻYJĄCYCH ŚWIADKÓW...
„PRAGNIEMY, BYŚCIE WIEDZIELI,
ŻE CHCEMY BYĆ CZĘŚCIĄ NASZEJ AMERYKAŃSKIEJ DEMOKRACJI
I NALEGAMY, BY POSTRZEGANO NAS W TEN SPOSÓB, A NIE JAKO COŚ ODRĘBNEGO...”
MARY MCLEOD BETHUNE
SAN PIETRO, WŁOCHY, GRUDZIEŃ 1943 ROKU
Dobra.
Do boju!
Dalej, do boju!
Nie żyje! Zostaw go! Idziemy!
BATALION 6888
KOSZARY
Drogi Billy, tak się martwię.
Bardzo za tobą tęsknię. Dlaczego nie odpisujesz?
Nie wiem, czy list do ciebie dotrze.
Modlę się, byś wrócił.
Bardzo za tobą tęsknię. Czemu nie odpisujesz?
Drogi Williamie, wracaj prędko. Wszystko w porządku?
Od ponad roku jestem na wojnie za granicą.
Tatusiu, tęsknię za tobą.
Drogi Michaelu, modlę się o twój powrót.
Myślę o tobie każdego dnia.
Tak bardzo za tobą tęsknię.
Minęło dużo czasu...
Jesteśmy w pobliżu rzeki...
Pisałam już dwa, trzy razy...
Ale minęło sporo czasu...
Tak się o ciebie martwię. Czemu do mnie nie piszesz?
BLOOMFIELD W STANIE PENSYLWANIA, ROK 1942
Abramie Davidzie, przestań robić z siebie widowisko, paradując z...
Ani mi się waż.
To niestosowne i powiem ci...
Przepuść ją.
Nie zamierzam.
No dobra.
Leno, U-Boot, wektor sześć, dziewięć, dziewięć na zachód.
Jedź!
Uważaj!
Panienko Leno Derriecott, w moim samolocie nic ci nie grozi.
Pociągnij drążek! Niemiecki samolot!
- Proszę pani. - Dziękuję.
Abramie Davidzie, wpakujesz mnie w kłopoty.
- Przepraszam... - Matka na pewno patrzy.
Mieliśmy zadanie bojowe.
- Uciec przed wrogiem. - Mary Kathryn to nie Hitler.
Jesteś pewna?
To nie jest śmieszne.
Słyszałeś Edwarda R. Murrowa. Mówił, że Hitler to potwór.
Dlatego właśnie ruszam do walki.
Nie rób takiej miny.
Po prostu będę tęskniła.
- Idziesz do wojska. - Nie martw się.
Widzisz, jak śmigam tym chevroletem?
Ćwiczę przed wejściem do kokpitu.
To poważna sprawa.
- Wiesz, że... - To z troski o moje zdrowie?
Czy o to, że nie będziemy mogli
wzbudzać zazdrości u Mary Kathryn i jej przyjaciółek?
Ale chodzi o to...
To prawda.
Chodź, Leno.
Tak jest.
- Dzień dobry pani. Miłego dnia. - Wzajemnie.
Nie martw się, panienko.
Będę pisał przy każdej okazji.
Widzę, że ten chłopak znów cię podrzucił.
Jesteście sobie bardzo bliscy.
Chcesz nam coś powiedzieć?
- Cioteczko, tylko się przyjaźnimy. - Mam nadzieję.
Emmo, Lena skończy wkrótce 18 lat.
Pójdzie na studia.
Tam będzie dużo więcej chłopaków.
Nie spiesz się jak twoja mama.
Idź się umyć. Musisz nam wieczorem pomóc.
Tak jest.
Leno?
Potrafisz się dobrze zachować.
Twoja mama chce, bym przygotowała i serwowała dania koszerne.
Ucieszysz się, że pan David zatrudnił mnie do obsługi przyjęcia twojego chłopaka.
To nie mój chłopak.
To czemu się uśmiechasz?
Nie kładź jej do głowy takich głupot.
Ten chłopak jest Żydem.
Wiesz, że to nierealne.
Emmo, ona po prostu dobrze się bawi.
Powinna się bawić z czarnym chłopakiem.
I jeszcze gadasz o szkole.
Nie mamy pieniędzy, żeby wysłać ją na studia.
Zdobędziemy tyle, ile będzie trzeba, by posłać ją na uniwersytet.
Jestem ciekawa, jak zamierzasz to zrobić, Susie.
Rabin Wise ma mieć audiencję u prezydenta Roosevelta.
Musimy pomóc w akcji ratunkowej.
Hitler zamordował dwa miliony Żydów.
Powiedziano mi, że wśród nich są kobiety i dzieci.
Trzeba coś przedsięwziąć.
Zwracamy się do wszystkich polityków z prośbą o pomoc humanitarną.
To niewyobrażalny koszmar.
Wcześniej były obozy koncentracyjne, a teraz mają obozy zagłady.
Abram jest dzielnym chłopcem.
Przepraszam.
Nie, dziękuję.
W rzeczy samej.
Chciał być Ritchie Boyem, ale nie mówi biegle po niemiecku.
Nareszcie. Odpowiednie miejsce dla ciebie.
Nie zostanę długo.
To twoje przyjęcie. Wracaj tam.
Ładna mi impreza pożegnalna.
Gadają tylko o okropieństwach wojny.
Cóż...
Jest okropna.
Teraz wolę być tu z tobą.
Będę za tobą tęsknić.
Ja też będę tęsknić.
Ale...
Ale lepiej już pójdę.
Matka mnie zabije, kiedy mnie tu zobaczy.
Przynajmniej nie zabijesz Mary Kathryn.
Jak może traktować cię w ten sposób z powodu koloru skóry?
To nie jedyny powód.
Lubi cię.
Myśli, że się do siebie zalecamy, a my jesteśmy...
przyjaciółmi.
Taką wersję wciskasz innym.
Może nawet sami w nią uwierzyliśmy.
Pocałuj mnie.
Nie pocałuję. Co ty mówisz...
Sprawiłaś, że cię pokochałem
Nie chciałem tego robić Nie chciałem...
Ale fałszujesz.
Sprawiłaś, że cię pragnę I przez cały czas o tym wiedziałaś
Przestań.
Przestań!
Rany.
To mnie pocałuj.
Leno Derriecott,
jestem w tobie zakochany.
Wiem, że czujesz to samo.
Będę walczył w tej wojnie i...
chcę, byś nosiła ten pierścionek i na mnie czekała.
Abyśmy w końcu przyznali to, czemu zbyt długo zaprzeczaliśmy.
W oczach wielu ludzi to niestosowne.
Ważne są tylko nasze oczy.
Leno!
Nie powinnaś pracować?
Tak jest.
Taca.
Tak jest.
Witam panią.
Jeśli chcesz zalecać się do córki...
przyjdź do nas jak prawdziwy dżentelmen i poproś o pozwolenie mnie i jej ojca.
Rozumiesz?
Tak jest.
Gdy wrócę z wojny,
będzie to moja pierwsza misja.
POCZTA USA
- Coś od moich chłopców? - Przykro mi.
Skąd masz ten pierścionek?
Był w orzeszkach.
- Dzieciaku! - Przepraszam, mamo.
Nie ma go zaledwie kilka miesięcy.
Twojego męża nie ma dłużej, a nie odezwał się ani słowem.
Pilnuj się.
Chyba nie dostała żadnego listu.
Od kiedy wkładają pierścionki do orzeszków?
Tysiące przeszkolonych członkiń Żeńskiego Korpusu Armii USA
odbywa obecnie służbę w kraju i poza jego granicami.
Potrzeba tysięcy więcej. Kobiet najróżniejszych profesji.
Sprzedawczyń, pracownic przemysłowych, bibliotekarek,
gospodyń domowych, artystek...
- Odłóż to i słuchaj. - Tak, proszę pani.
...by zrobić kolejny ważny krok w życiu.
Gotowych, by odbyć służbę i wykonywać to, w czym są najlepsze.
Niektóre szkolone są na...
Przepraszam?
Przepraszam.
Mamo?
To było auto pana Davida?
Usiądź.
Pan David przyniósł to dla ciebie.
- Mamo! - Wiem, kochanie.
Od tygodni prawie się nie odzywa.
Wiem.
Zamknęła się w sobie.
Biedny chłopak.
Znali się od dzieciństwa.
Dopiero co tam dotarł.
Mam nadzieję, że Lionel wróci z pieniędzmi na studia.
Przynajmniej to dla niej zrobimy.
- A wrócił kiedyś z pieniędzmi? - Nie zaczynaj.
Myślałam, że śpisz.
Pewnie nie mogłaś.
Mamo, podjęłam decyzję.
Po ukończeniu szkoły...
wstąpię do wojska.
Chcę walczyć z Hitlerem.
Spójrz na mnie.
Wiem, że cierpisz z powodu Abrama, zresztą jak my wszyscy,
ale to nie powód, by wstępować zaraz do wojska.
Z tego, co słyszałam,
jedyne, co czarne kobiety mogą robić w wojsku,
to gotować i sprzątać dla białych.
A to równie dobrze możesz robić tutaj.
Pójdziesz na studia.
Za co?
Wstąpię do wojska...
gdy tylko skończę szkołę.
Tak zrobię.
- Nie mam czasu, mamo. - Masz mnóstwo czasu.
Nie marudź, Emmo. Ciągle tylko marudzisz.
- To chyba mój wagon. - Tak?
Trzymaj.
Weź to i dobrze się odżywiaj.
Przecież mówiła, że może mieć tylko jedną walizkę,
a ty już napchałaś ją jedzeniem.
Ubrania przejdą jej wieprzowiną i fasolą.
Betty-Ann Morris.
Susanne Jones.
Lena Derriecott.
- Tak. To ja. - Proszę wsiadać.
- Będziemy tęsknić. - Wiem. Też będę tęsknić.
Kochamy cię.
- Też was kocham. - Kocham cię.
- Będę pisać. Obiecuję. - Pisz.
- Pa. - Pa.
Oby nic jej się nie stało.
Nie martw się.
Proszę wchodzić!
Płaczesz?
Nie dopuszczą czarnej w pobliże Europy, a co dopiero Hitlera.
A więc przestań się mazać. Nie pojedzie dalej niż do Georgii.
Chodźcie ze mną.
Wy nie.
Wy tam, chodźcie.
Idziesz?
Zakładam, że oddziela pan białe kobiety.
Jestem czarna.
Musieliśmy przekroczyć linię Masona-Dixona.
Witajcie na południu, panie.
Białasy z południa mają segregację we krwi.
A ty ani słowem się nie odezwałaś. Jak masz na imię?
Lena Derriecott. Jestem z Filadelfii.
Johnnie Mae Burton. Ty?
Bernice Baker. Z Nowego Jorku.
A ty, panno Mulatko?
Nie jest Mulatką.
Jej matka jest Meksykanką, a ojciec czarnym.
Był moim wujem. Jesteś bardzo nieuprzejma.
Nie chciałam nikogo urazić.
No nie wiem.
Jestem Dolores Washington.
- Moja kuzynka Elaine White. - Co tam?
W porządku.
Jestem trochę zmęczona.
Przyjechałam na północ i spałam u ciotki z dziewięciorgiem dzieci w pokoju.
Nie wysłali mnie na południe.
Podobno oblałyśmy z Elaine i czterema czarnymi kobietami jakiś test.
Trzy lata studiowałam na uniwersytecie Spelman...
A Dolores jest prymuską z historii, więc coś tu się nie zgadzało.
I wiecie, co zrobiła?
Napisała list do samej Mary McLeod Bethune.
Tej Mary McLeod Bethune?
A kto to?
Boże. Skąd ty się urwałaś?
Ze wsi.
To przewodnicząca Krajowej Rady Czarnych Kobiet.
Należy do gabinetu prezydenta
i jest bliską przyjaciółką Eleanor Roosevelt.
Skąd mam wiedzieć o jakiejś McLoud?
McLeod.
Nabijacie się ze mnie.
Bardziej niż mój mąż.
FORT OGLETHORPE W STANIE GEORGIA, ROK 1944
TYLKO POJAZDY WOJSKOWE ARMIA USA
A wy na co czekacie? Pospieszcie się i złaźcie stamtąd.
Wyjechałam po to, żeby tu też znosić takie chamstwo?
Jak mamy zejść na dół?
Chodźcie.
Pomożemy.
Chyba mi się tutaj spodoba.
Pomogę ci.
Cześć. Jestem Hugh Bell.
Lena Derriecott.
Witamy.
W razie czego jestem tu od roku. Mam rozeznanie i mogę cię oprowadzić.
Tylko ją?
My też chcemy, żeby nas oprowadzono.
Proszę pani.
Chodźmy. Moje panie.
Ty mi możesz zawsze mi pomagać. Cholera.
Johnnie Mae! Nie używaj takiego języka.
- A ty kaznodziejka czy co? - Córka kaznodziei.
Nie dość, że trafiłam do piekła, to ona chce mi zgotować kolejne.
- My tylko... - Niech sobie zatka uszy.
Trzymajcie w ręku akty urodzenia.
Chodźcie ze mną.
Tamtędy.
Tymi drzwiami.
Dziękuję.
Jeden posiłek i przekroczysz limit wagi. Przygotujcie się na zastrzyk.
Następna.
Długo mnie tak będziesz kłuć?
To ma na nas pasować? Cycki mi się nie mieszczą.
Piersi, Johnnie Mae. Miej trochę klasy.
Piersiami możesz nazywać te swoje rodzynki.
To Martha i Mary.
Cycki.
I nie mieszczą się w tym mundurze.
Zbyt wiele tu nie ma.
Myślałaś, że jedziesz do luksusowego hotelu?
Niech ona da mi spokój.
Baczność!
Często będziecie to słyszeć.
A wtedy macie
ustawić się przed pryczami,
patrząc przed siebie.
Teraz! Dalej!
Baczność!
Żołnierki,
jestem kapitan Charity Adams
i będę waszą dowódczynią.
A to oznacza, że gdy każę wam coś zrobić, wy to robicie.
Armia ma swoje zasady, których należy przestrzegać.
Są surowe.
Bezwzględnie ich przestrzegamy. Bez żadnych wyjątków.
Rozpoczynamy trening o 6.30. Macie tu być na pobudce.
Żeby się nie spóźnić, musicie przyjść wcześniej.
Macie do dyspozycji szafkę i skrzynię.
Wszystkie wasze rzeczy muszą się w nich zmieścić.
Makijaż ma być delikatny.
Nogi ogolone.
Używajcie dezodorantu i bierzcie prysznic przynajmniej raz dziennie.
A jeśli nie wiecie, jak używać tamponu, nauczymy was tego.
Macie stać wyprostowane.
Postawa jest ważna.
Chodzimy z podniesioną głową,
prostymi plecami i wciągniętymi pośladkami.
W ten sposób chodzimy.
Mundur ma być idealny.
Porucznik Campbell pokaże wam, jak o to zadbać.
Mundury stworzono dla szczupłych białych, nie dla okrągłych czarnych.
Ale niektóre z was zapewne wiedzą, jak zrobić użytek z igły i nici,
więc sprawimy, że będą idealne.
Muszą być idealne.
Bez wyjątków.
Jesteście nie tylko żołnierkami.
Ale i kobietami, a do tego czarnymi.
A to oznacza, że nie wystarczy dorównywać białym żołnierzom.
Macie obowiązek być od nich lepsze.
Reprezentujecie nie tylko Amerykę.
Ale i czarnoskórych Amerykanów.
Witam w Żeńskim Korpusie.
- Pani Roosevelt. - Witaj, George.
Gdzie mój mąż?
- W Gabinecie Owalnym. - Dobrze.
Co to za kobieta przy bramie?
Nie jestem pewien. Stoi tam od dwóch dni.
Czyżby?
A czego chce?
Nie wiem. Mam się dowiedzieć?
Tak, George. Dziękuję.
Z życiem, drogie panie!
Przez cały czas towarzyszą nam fotografowie,
robią wam zdjęcia,
obserwują was i o was donoszą.
Wielu ludzi nie chce, byśmy odniosły sukces.
Nie chce nas tutaj.
Szeregowa, kapelusz jest za wysoko.
W przeciwieństwie do reszty żołnierzy
musimy dużo udowodnić.
Teraz macie do tego okazję.
Nie będę tolerować żadnych kłótni ani sprzeczek między wami.
Nie będę tolerować braku szacunku.
Nie będę was okłamywać,
a wy nie będziecie okłamywać mnie.
Inaczej poniesiecie poważne konsekwencje.
Ręce do góry, szeregowa!
Nie mylicie się, myśląc, że jestem dla was surowa.
Ale to dlatego, że ja daję z siebie wszystko
i tego samego oczekuję od was.
Chyba stać cię na więcej, szeregowa.
Ruszaj się.
Stop!
Wasza trójka.
Ty, ty i ty, podejdźcie.
Potrzebuję kobiet, które wiedzą, co oznacza walka.
Które od urodzenia musiały walczyć o przetrwanie.
To wasze pierwsze upomnienie.
Po trzech wylatujecie.
Jasne?
Rozumiecie?
Tak jest.
W szeregu zbiórka.
Dalej, panie! Spróbujmy jeszcze raz!
Ręce do góry!
Pokażcie, że macie w sobie wolę walki.
Dalej, panie!
Jesteście na wojnie czy ucinacie sobie drzemkę?
- Na górę! - Dalej!
Podkręćcie tempo!
Szybciej!
Siedem, osiem, dziewięć, dziesięć!
Dalej! Pospieszcie się!
Głowy w dół.
Dalej, moje panie!
Szybciej.
- Ruszać się! - To nie pogawędka przy herbatce.
- Głowy w dół! - Pokażcie, na co was stać.
Ruszaj się! Nie zamierzam oglądać twojego tyłka.
Chcesz dostać kulkę? Nie wrócę przez ciebie do domu!
Tempo!
Szybciej!
Dalej, Leno! Dasz radę.
- Dalej, panie! - Chodź!
Dalej!
Dajcie z siebie wszystko.
Jazda!
Dalej!
Dalej, panie!
George, ona moknie na deszczu.
Dowiedzieliśmy się, czego chce?
Zobaczyć się z panią.
- Przynieś mi parasolkę. - Tak jest.
- Schowaj ją pod parasol. - Tak, proszę pani.
Dziękuję panu.
Witam. Chce się pani nabawić przeziębienia?
- Stoi tu pani od kilku dni. - By panią zobaczyć.
To musi być ważna sprawa.
Jestem z Wirginii Zachodniej. Mąż jest górnikiem i...
Wiem, że jesteśmy nikim.
Każdy jest kimś.
Po prostu nie wiem, co robić.
To zdjęcie mojego syna Vernona i jego brata Elmera.
- Piękne. - Dziękuję.
Trzy lata temu wyruszyli na wojnę i od tamtej pory jeszcze się nie odezwali.
Nie wiem, co począć. Strasznie się martwię.
Proszę do nich napisać.
Cały czas piszę, ale nie otrzymuję odpowiedzi.
Żadnych listów.
Dlaczego?
Pani Roosevelt, tak się dzieje w całym kraju.
My nie mamy wieści od nich, a oni nie otrzymują listów od nas.
Tak nie może być.
Proszę wejść i mi o tym opowiedzieć.
Dziękuję pani. Bardzo dziękuję.
Co, u licha?
Co ty zrobiłaś z piersiami?
Obwiązałam je. Tylko w ten sposób się zmieszczą.
Elaine, umiesz szyć. Poprawisz jej mundur?
Nie chcę, żeby cokolwiek dla mnie robiła.
Cicho. Daj mi koszulę.
Ale bolą mnie stopy. To gorsze niż praca w przędzalni.
Liczyłam, że wojsko będzie miłą odmianą.
Po to tu przyjechałaś?
Tak, poza tym ten czarnuch uderzył mnie o jeden raz za dużo.
Język!
A ty?
Chcę iść do szkoły i pomóc naszemu krajowi.
Ja też. Chcę zrobić magisterkę z historii.
Pomóc krajowi, w którym traktują nas jak śmieci?
Głowa do góry, córko pastora.
Johnnie Mae, zawsze byłam przyzwoitą młodą damą.
Spróbuj dla odmiany. I nie używaj takiego języka.
Możesz sobie być świętoszkowata.
Ja będę Johnnie Mae.
Skoro nie dla kraju, to co tu robisz?
Mogłam pracować tylko na polu albo w przędzalni.
Albo w kuchni białych.
Więc równie dobrze mogę służyć.
Leno? A ty czemu przyjechałaś?
Też chcę pomóc krajowi.
I walczyć z Hitlerem.
Dziecino, za grosz ci nie wierzę.
Co?
Panie, czemu tu przyjechałyście?
- Mieli powołać mojego narzeczonego. - Właśnie.
Dziewczyno, próbuję sprowadzić męża do domu.
Nie miałam co robić w Teksasie.
Chciałam się uczyć.
- Ja też. - Chciałam zwiedzać świat.
No to powodzenia.
Dotarłyście do Georgii.
Podczas gdy niektóre z was walą ściemę,
ja wam powiem, po co naprawdę tu przyjechałam.
Po co?
Dla facetów.
Wysyłają kolejną białą jednostkę do Europy?
Widzę, pani porucznik.
- Mimo że mają dużo mniejsze kwalifikacje. - Właśnie.
Ciągle proszę o rozkazy.
Nie robimy tego na marne,
ale nie wiem, jak jeszcze im dowieść, że jesteśmy gotowe.
ĆWICZENIA Z BRONIĄ CHEMICZNĄ KOMORA GAZOWA
Ta nam nie pomaga.
- Wstawaj! - Panno Leno.
W ten sposób nie wygrasz z Hitlerem.
Musisz być silna.
- Dalej, dasz radę. - Wstawaj!
- Próbuję. - Nie...
...dość mocno!
Przynosisz wstyd całej naszej rasie.
I tak są już zdania, że czarne są głupie, gorsze i leniwe.
Nie pozwolę, by ktokolwiek w moim oddziale to potwierdził.
A więc powiedz.
Jesteś głupia, gorsza lub leniwa?
Nie.
A może chcesz wrócić do domu?
- Nie, muszę tu zostać. - Dlaczego?
Chcę walczyć za nasz kraj.
Walczyć?
Nie wyglądasz na wojowniczkę.
Tylko na słabeuszkę, która nie nadaje się do oddziału silnych kobiet.
To twoje drugie upomnienie.
A teraz wstawaj albo wylatujesz.
Leno, czy ona ci kogoś przypomina?
Mary Kathryn.
Wiemy, co z nią zrobić.
Wektor.
Dziewięć.
Dziewięć na zachód.
Wstawaj, żołnierko.
Jedz.
Musisz mieć siłę.
Ma rację.
Niech da sobie spokój. Kapitan Adams i tak jej nie lubi.
Czemu tak mówisz?
Bo to prawda.
Nie lubi jej.
- Nie jesteś zbyt miła. - Ale szczera.
Nie słuchaj jej.
Dasz sobie radę.
A ten ciągle się na ciebie gapi.
Johnnie Mae, czyżbyś była zazdrosna?
Cicho, dziewko. Gdybym tylko chciała, byłby mój.
Mam jej zazdrościć chudego tyłka? Ona i tak ma go gdzieś.
Myśli wyłącznie o Abramie.
Co powiedziałaś?
Śpimy obok siebie. Co noc przywołujesz go we śnie.
A ja nie mogę spać.
Abram to, Abram tamto.
„Gdzie jesteś, Abramie?”
Nie waż się wymawiać jego imienia.
Daję ci się popychać i obrażać, ale nie waż się wymawiać jego imienia.
Zasłużyłaś sobie.
CZARNE KOBIETY W ŻEŃSKIM KORPUSIE ARMII
Biuro pułkownika Davenporta. Przekazać coś?
...zaczyna się praca w wojsku.
Dumne i czujne członkinie Żeńskiego Korpusu
są gotowe na kolejny krok w życiu.
Zastępują żołnierzy w centralach.
Służą jako dyspozytorki w departamentach.
I pracują w transporcie, naprawiając samochody i ciężarówki.
To kierowczynie i mechaniczki. W parkach sprzętu technicznego.
Sprawdzają się na innych polach i przejmują ważne obowiązki.
Zastępując żołnierzy, odrywają kluczową rolę w wygraniu wojny.
Spocznij.
- Chciałaś mnie zobaczyć? - Tak.
Wiem, że jesteś uparta.
Jeśli chodzi o otrzymanie rozkazów...
Tak.
Wyszkoliłam setki kobiet,
a w tym miesiącu szkolenie ukończy kolejne 38.
Mam 97 procent skuteczności. Jesteśmy gotowe do służby.
Jesteś tego pewna?
Nie jesteście gotowe na zadanie.
Z całym szacunkiem, białe kobiety...
Mają lepsze kwalifikacje.
A teraz wybacz, ale mam spotkanie.
- Proszę pana... - Mam spotkanie.
Tak jest.
Ona jest...
Panowie, znacie moją żonę.
A to Mary McLeod Bethune.
Usiądźcie, proszę.
Przejdę do rzeczy.
W ostatnich tygodniach rozmawialiśmy z żoną o problemach z pocztą
i o morale naszych żołnierzy.
Wyjaśnicie to?
Mamy poważne zaległości w rozsyłaniu poczty,
bo potrzebujemy każdego dostępnego pojazdu,
by dostarczać zaopatrzenie na linię frontu.
Generał Halt może opowiedzieć o skali problemu.
- Generale? - Tak.
Panie prezydencie, naszym priorytetem jest pomoc żołnierzom w walce.
Poczta zeszła do problemów niższej rangi.
Rozumiem.
Ale nie rozumiem, jak żaden z was
może nie dostrzegać wagi czegoś tak oczywistego jak list z domu
i jego znaczenia dla morale.
To ich jedyny sposób komunikacji poza polem walki.
Ale bieżące rozkazy są najważniejsze.
Dowóz zapasów na front.
A więc chcecie powiedzieć,
że dostarczenie listów tym mężczyznom jest niemożliwe?
To nie do przyjęcia.
Mary.
Podróżując po kraju,
wszędzie słyszę te same historie.
Zmartwieni rodzice, żony,
dzieci, bliscy.
Wszyscy zastanawiają się, czemu nie otrzymują żadnej poczty.
Ani jednego listu czy nawet zwykłej pocztówki
od mężczyzn, którzy walczą za nasz kraj...
Zapewniam pana prezydenta, że zleciliśmy to zadanie wielu podmiotom,
ale okazało się ono logistycznym koszmarem.
Wypróbowaliśmy nawet Żeński Korpus.
Mówi pan o białym Żeńskim Korpusie?
A jest jakiś inny?
Czy nie jest pan świadom, generale,
że w Żeńskim Korpusie służą również czarne kobiety?
Ale ta sprawa jest skomplikowana.
Nie mówimy o wrzucaniu listów do skrzynki.
Zaległości w dostarczaniu poczty mają swoje uzasadnienie.
Uporanie się z tym problemem wymagałoby nie lada umiejętności.
Z całym szacunkiem, generale,
ale czarne członkinie Żeńskiego Korpusu są bardzo mądrymi kobietami
dowodzonymi przez niezwykłą czarną kobietę,
kapitan Charity Adams.
Jest genialna.
Ma potrójny dyplom z fizyki, matematyki i łaciny.
Zapewniam pana, panie prezydencie,
że czarne kobiety z Żeńskiego Korpusu
mają odpowiednie umiejętności i przywództwo,
by dostarczyć tę pocztę.
Jest.
Idź, zajmiemy ci miejsce.
Lubisz go?
Wygląda na miłego.
Tak, ale to nie ten chłopak z domu.
- Nie wymawiaj jego imienia. - Nie.
Pogadaj z nim.
Cześć, szeregowy.
Witam panie.
Fajnie, że wyszłaś się rozerwać.
Od tygodni na to liczyłem.
I gratuluję, że udało ci się przetrwać.
Z ledwością.
Nadal nie dorównuję innym.
Jesteś silniejsza, niż myślisz.
Dziękuję.
Ale mnie nie znasz.
Wiem, że nazywasz się Lena Derriecott.
Pochodzisz z miasta pod Filadelfią.
Lubisz jaśminowe perfumy i nie przepadasz za mlekiem.
Szybko podliczasz litry paliwa w samolocie i dużo o nich wiesz.
I jesteś tu, by udowodnić coś nie tylko sobie.
Skąd to wszystko wiesz?
Po prostu...
gdy spotykam kobietę, która sprawia, że kwestionuję swoje wybory,
chcę się dowiedzieć dlaczego.
O czym ty mówisz?
To zabrzmi jak szaleństwo,
ale w następny weekend biorę ślub.
Nie byłem pewien tej decyzji,
a potem jeszcze zobaczyłem ciebie.
Mama i ciocia opowiadały mi o takich czarusiach. Przepraszam.
Przysięgam, że mówię prawdę, panno Leno.
Usiądziemy obok siebie?
WIADOMOŚCI
Co wy tu robicie?
Wygląda na to, że będziemy oglądać film.
Nie z tych miejsc.
Mogą iść na tyły.
Jestem oficerem i wybrałam te miejsca.
Nie ruszymy się stąd, kapitanie Matthews.
Słyszałem o tobie.
To ty lubisz mieszać.
Zawsze szukasz guza.
Zawsze jestem gotowa do walki.
Nie ruszymy się. Możecie usiąść z tyłu.
Nie musimy słuchać takich czarnuchów jak ty.
Ty sukinsynu! Zaraz ci...
Ani mi się waż.
...Niemcy zaryzykowali wszystko.
Siadaj.
Chodźcie. Zostawmy te bambusy.
Nie wiem, za kogo się masz, ale to Armia Stanów Zjednoczonych.
Nie będziesz nas obrażał. Nazwisko!
Za kogo ty się uważasz?
Jestem kapitan Charity Adams
i masz mi zasalutować.
Nigdy w życiu.
Przynieś mi czapkę.
Ty!
Przepraszam, pani kapitan.
Ale gdy białasy się mnie czepiają, dostaję białej gorączki.
Myślisz, że my tak nie czujemy?
Niech robią, co chcą, ale ty nie możesz dać się sprowokować,
bo nosisz ten mundur i masz się zachowywać przyzwoicie.
Oni trafią przed sąd wojskowy,
ale ty nigdy nie dawaj im, czego chcą.
Adams. O co chodzi?
Moje panie były nękane i kazano im przesiąść się w kinie.
Kilku białych żołnierzy, w tym kapitan Matthews, było obraźliwych.
Nie zniosę tej bigoterii.
Mamy takie same prawa jak oni.
To niewybaczalne.
Możesz odpuścić?
Z całym szacunkiem, ale traktują nas...
Macie rozkazy.
Ty i batalion 6888 ruszacie do Europy.
Ty polecisz jutro, a twoje oddziały przypłyną łodzią jedenastego.
Oto rozkazy.
Nie otwieraj tego, póki nie będziesz lecieć nad Atlantykiem.
Możesz odejść.
Susie!
- Okłamałaś mnie. - Co?
Wysyłają Lenę do Europy.
Co?
Tutaj.
Dużo wody.
A ty co taka spokojna? Piłaś?
Nie.
Liczyłam, że mi polejesz.
Otworzysz?
Nie chcę robić tego pierwsza.
Wszyscy mają dwie koperty, a my tylko jedną.
Nie widzę, co jest napisane na drugiej.
Jedna jest z wojska...
Abbie.
Druga z Departamentu Wojny.
Wysyłają nas tam bez rozkazów z Departamentu Wojny?
Na to wygląda.
- Nie możesz dowodzić bez... - Rozkazów z Departamentu Wojny.
Patrz.
Batalion pocztowy?
Myślą, że nadajemy się tylko do rozsyłania przeklętych listów.
Cholera.
Mają jakąś czarną w Gabinecie Owalnym,
która twierdzi, że te kobiety dadzą radę.
Musiałem się nieźle spinać, żeby nie wybuchnąć.
Uważają, że garstka czarnych bab jest w stanie wykonać to zadanie?
Musiałyby być w miarę inteligentne.
W miarę.
A ja jeszcze nigdy nie widziałem bystrego czarnego faceta,
nie mówiąc o czarnej babie.
Przyjechały, proszę pana.
Przyprowadź je.
To ty chciałeś je powitać. Przynajmniej się napiję.
Generale, to major Charity Adams.
Spocznij.
Więc...
to pani jest tą niesławną Adams.
Z tą niesławną to nie wiem.
O nie.
Słyszałem o pani wybrykach w bazie dotyczących integracji,
piciu z białych fontann,
incydencie w kinie i tym podobnych.
A teraz awansowali panią na major.
- Wie pani, co tu robi? - Tak jest.
Choć nie dostałam rozkazów z Departamentu Wojny.
Nieważne, rozkazy przyjdą.
Mówiłem o zadaniu.
Tak jest. Powiedziano nam, że mamy przekierowywać pocztę.
Jesteście pewne, że dacie sobie radę
w krótkim okresie sześciu miesięcy, który wam przydzieliliśmy?
Pół roku wydaje się szczodre, więc chyba podołamy.
Słyszycie, panowie?
Podołają.
Pół roku wydaje im się szczodre.
Pani oddziały są w drodze.
Płyną statkiem Île de France, więc z pewnością im wygodnie.
To bardzo ładny statek.
Potrafi ostro skręcać,
jeśli natknie się niemieckiego U-Boota.
- Tak jest. - Tak.
I zrobić szybki unik
przed zbliżającą się torpedą.
Jestem pewna, że dzięki temu i eskorcie bezpiecznie dotrą na miejsce.
Nie mają eskorty.
A niestety miejsce, w którym miały stacjonować oddziały,
zbombardowano tuż przed pani przybyciem.
Ale bez obaw.
Osobiście zatwierdziłem zakwaterowanie,
które na pewno przypadnie wam do gustu.
Dziękuję.
Umieją maszerować?
Tak jest.
To najlepszy oddział marszowy, jaki pan w życiu widział.
Będą maszerować ze statku natychmiast po przybyciu.
Chodź, Lee.
Co ci przypomina to miotanie łodzią?
Ciebie.
Gdy woziłeś mnie na tylnym siedzeniu.
Ale mieliśmy ubaw.
Wiedziałem, że ci się uda.
I że mnie odszukasz.
Potrafisz być nieugięta, panno Leno Derriecott.
Bardzo za tobą tęsknię, Abramie.
Pospiesz się z ręcznikami.
Boże!
Mamy 855 kobiet na cywilnym statku, bez wojskowej eskorty,
płynących zygzakiem przez ocean, a on każe im maszerować?
Jezu Chryste.
Noel, prosiłam o misję.
Nie sądzę, byśmy kiedykolwiek miały szansę udowodnić im, że się mylą.
Zwłaszcza czymś tak banalnym jak rozwożenie poczty.
I jeszcze dają nam na to pół roku.
Bo nie wierzą, że nam się uda.
Biali.
Czarni też.
Jak Howard.
Nie wspominaj mi o nim.
- Próbuję o nim zapomnieć. - Nie wspominaj mi o nim.
To był największy błąd w moim życiu.
Musiałyśmy nieźle wyglądać,
wymykając się z koszarów tylko po to, żeby przyłapać go w kinie z...
Normą Jean. Twoją odwieczną przeciwniczką.
Co za puszczalska.
Byłaś wściekła, gdy go zobaczyłaś.
Nadal miałaś wałek we włosach.
Widzisz...
Wiesz, że ci generałowie śmiali się z jakiegoś powodu?
Gdy zdradzał im swój plan.
I gdy pół roku wydało nam się szczodre.
Tak.
Noel.
Gdzie jest ta poczta?
Dobry wieczór, żołnierze.
Mogę pani pomóc?
Zasalutujcie.
Przepraszamy.
Gdzie ta poczta?
Część jest tutaj.
Otwórzcie drzwi.
Chce pani zobaczyć resztę hangarów? Wszystkie są pełne.
Ile ich jest?
Te wszystkie.
Boże.
GLASGOW, SZKOCJA, ROK 1945
Dobrze je wyszkoliłaś.
Formuj szyk!
Batalion 6888!
Równaj w prawo!
Baczność!
Pokryj!
Baczność!
Wiem, że miałyście ciężką podróż...
I że jesteście przemarznięte.
Prawda jest taka, że będzie zimno.
Ale musimy o tym wszystkim zapomnieć,
bo otrzymałyśmy od generała Halta rozkaz marszu.
Od zaraz.
Więc będziemy maszerować.
Pani kapitan!
INŻYNIERIA GLASGOW
Naprzód marsz!
HITLER NAS NIE POWSTRZYMA
KARETKA
Kompania, stój!
Batalion, na prawo patrz!
Salutuj!
Baczność!
Batalion, naprzód marsz!
Ta poczta leży tu od ponad dziesięciu miesięcy.
Nie tylko w tym hangarze,
ale i we wszystkich innych.
Każdy hangar jest pełen listów.
Żołnierze, którzy walczą na wojnie, nie mają wieści od bliskich,
a ich bliscy nie mają wieści od nich.
Departament Wojny otrzymuje tysiące skarg,
a morale naszych żołnierzy osiągnęło najniższy poziom.
A jeśli mają niskie morale, to nie będą walczyć.
Drogie panie, otrzymałyśmy rozkaz, by nieść nadzieję,
przywrócić komunikację
i dostarczyć paczki żywnościowe
naszym wyczerpanym żołnierzom na froncie.
Musimy poinformować ich rodziny, że są bezpieczni.
Lub...
Lub że polegli w walce.
Powiedziano mi...
że wielu przed nami próbowało opanować tę sytuację.
Ale bezskutecznie.
Więc wysłano nas.
Ale nie łudźcie się, drogie panie.
Nie wysłali nas, bo uważali, że damy radę.
Wysłali nas, bo są pewni, że nie damy.
Mamy na to tylko sześć miesięcy.
Wydawało mi się, że to dużo,
póki nie zdałam sobie sprawy z ogromu problemu.
Brak poczty oznacza niskie morale.
Tak czy inaczej...
to jest nasza misja
i nie zawiedziemy.
Wypełnimy ją w następujący sposób.
Kierowczynie będą jeździć do hangarów.
A potem ładować pocztę na ciężarówki według numeru armii.
Będą przywozić ją do naszej bazy, czyli Szkoły Króla Edwarda.
Muszę was ostrzec,
że skargi nie mają sensu, bo doskonale wiem o robactwie.
Wiem, że jest tam zimno i nie ma ogrzewania.
Ale znajdujemy się w stanie wojny, a na wojnie trzeba sobie radzić.
Potrafimy zamienić budę w dom.
Większość naszych matek musiała to zrobić.
Zaczniemy od ustalenia systemu, który pozwoli nam ogarnąć całą pocztę.
I zrobimy to tutaj.
Jako kierowczynie nigdy nie zjeżdżacie z tej trasy.
To droga na lotnisko i z powrotem.
„Informuję, że major Charity Adams objęła dowództwo nad batalionem 6888”.
Przysłali rozkazy?
Nie, ale dali mi do myślenia.
Nie chcą wydać rozkazów, byśmy pracowały w chaosie.
Nie będę czekać na rozkazy. Sama przejmuję dowodzenie.
To ja napisałam ten list.
Wyślij to, pani kapitan.
Tak jest.
NIE MARNUJ ŻYWNOŚCI
10 500 WORKÓW
= 204 000 DZIENNIE
855 ŻOŁNIEREK ŻEŃSKIEGO KORPUSU
Pobudka!
Ruszamy!
Nadal przywołujesz we śnie imię, którego nie wolno mi wymawiać.
Wiem, że niektóre z was uważają to za nierealne zadanie,
ale jest tylko jeden sposób na zjedzenie słonia:
po kawałku.
Leno, nie musisz czytać każdego nazwiska.
Najszybciej posortujesz, patrząc na liczby.
Nie rób tego.
Nie możesz ich tak po prostu tam rzucać.
Ci ludzie zginęli!
Okażmy im trochę szacunku.
Przepraszam, pani major.
Mogę iść do latryny?
Możesz.
Wracamy do pracy, panie.
Mówiłam, że jest świrnięta.
Siedzi cicho jak mysz pod miotłą, a potem się wydziera.
Nie będzie krzyczeć na Johnnie Mae.
Wiecie co? Ja...
Chyba muszę iść do łazienki.
Napytacie sobie biedy.
Nie będę łazić za tą wariatką.
- Lena? - Nic mi nie jest.
Nie wydaje mi się.
Otrzyj łzy.
Muszę siku.
Serio nic ci nie jest?
Pewnie chodzi o tego faceta.
Co zrobił? Złamał ci serce jak mąż moje?
Przestań.
Nie żyje.
Został...
zestrzelony
wkrótce po przybyciu tutaj.
Był żołnierzem...
i prosił, żebym czekała na jego powrót.
Tak mi przykro.
Boże, czuję się jak zegar, którego nie można już nakręcić.
Obiecał, że będzie pisał,
ale nie dostałam żadnych listów.
A wiem, że to zrobił.
Zastanawiam się, czy jego listy są w jednym z tych worków.
Ale nie przypuszczałam, że będziemy robić coś podobnego.
Leno, bardzo ci współczuję.
Chcę wam podziękować.
Wiem, że nie wiedziałyście, ale dziękuję...
że mnie wspieracie.
Kochanie, posłuchaj.
Jeśli jest tam list od niego, to go znajdziemy.
Będziemy szukać listów adresowanych do ciebie.
Nie ma mowy, żebyśmy przebrnęły przez tę stertę...
Wszystkim zachciało się siusiu?
Przepraszamy.
Ty zostań.
Wiem...
że mnie pani nie lubi...
bo przynoszę jednostce wstyd.
Ale obiecuję...
że świetnie wykonam to zadanie.
Bo wiem, przez co przechodzą te rodziny.
Nie ma nic gorszego niż niewiedza.
- Mylisz się. - Obiecuję, że...
Jeśli chodzi o to, że cię nie lubię.
Lubię cię.
I szanuję.
Na początku
rzeczywiście się o ciebie martwiłam.
Zastanawiałam się, czy dasz radę.
Ale gdy już miałaś się załamać,
pojawiło się coś, co pomogło ci się podnieść.
Teraz już wiem, co to było.
Leno, jesteś żołnierką.
A teraz posłuchaj.
Traktuję poważnie każdy rozkaz, który otrzymuję.
Również ten.
Ale przyznam ci się,
że na początku czułam się urażona, że pozwolono nam zająć się tylko pocztą.
Teraz jednak rozumiem.
Wiedziałam, że to ważne dla naszych żołnierzy i ich rodzin,
ale nic nie uzmysłowiło mi tego bardziej...
niż ty dzisiaj.
Dziękuję.
- Wracaj do pracy. - Tak jest.
„Minęły już dwa z sześciu przyznanych nam miesięcy.
Nie muszę mówić, pani major, jak ważna jest ta misja.
Wielu ludzi liczy na panią i te kobiety.
Wiem, że dacie sobie radę, ale nie...”
Drukowanymi: „Nie w ten sposób.
Generał Halt ucieszył się, że każdy list, który ostatnio wysłałyście,
zwrócono jako niedoręczalny”.
„Codziennie wysyła telegramy do Białego Domu,
donosząc o waszych postępach lub też ich braku”.
Cholera.
Oczywiście, że to robi.
Rozesłałyśmy 57 tysięcy listów.
Tak, i wszystkie były niedoręczalne.
Charity, żołnierze w tych bitwach często się przemieszczają.
Myślisz, że podali nam złą lokalizację?
Z pewnością nie próbują nam pomóc.
Choć raz chciałabym zagrać na równych i sprawiedliwych zasadach.
Bez żadnych sztuczek białych. Czy proszę o zbyt dużo?
Nie.
Ale obie wiemy, że to nieprędko się zmieni.
Wykonując tę misję, próbujemy tego dokonać.
Czytałaś ostatnie zdanie?
„Chce również, byście w weekendy gościły czarnych żołnierzy”.
Czy ja wyglądam na gospodynię?
ŻEŃSKI KORPUS WITA
Jak ona to robi?
Stepowała w zespole z Harlemu.
Patrzcie na nią!
Boże, też muszę się rozerwać.
Johnnie Mae!
- Jest niereformowalna. - I pewna siebie.
Raczej nieobliczalna.
Padam z nóg.
Jesteś niesamowita.
- Świetna. - Dziękuję.
Chodźcie, chcę się napić.
Chodź, Lena.
Nigdy nie piłam.
Ja też nie. I nie wstąpiłam do wojska, by stracić godność.
To diabelski napar.
Ale dzisiaj...
- Tak! - Napijemy się tego naparu.
Będzie fajnie!
- Przyniosę ci drinka. - Sama nie wiem.
Musisz się odprężyć. Nie możesz cały dzień siedzieć w biurze.
Tam są jacyś żołnierze.
Przewyższam ich rangą.
Nie wszystkich. Patrzysz w złą stronę.
No dalej. To podpułkownik.
Nie wydajesz się zaskoczona.
Nie jestem.
Gdy usłyszałem o dzisiejszym wieczorze, postanowiłem mieć oko na swoją dziewczynę.
Nie na żonę w domu?
Nie zrobiłem tego.
Czego?
Nie ożeniłem się.
Czemu nie?
Bo poznałem ciebie.
Nie dam się na to nabrać.
Czemu myślisz, że próbuję cię na cokolwiek nabrać?
Zatańczymy?
Uwielbiam tę piosenkę.
Sprawiłaś, że cię pokochałem
Nie chciałem tego robić
Ale fałszujesz.
Sprawiłaś, że...
...chciałem...
Powiedziałem coś nie tak?
Nie, ja...
Ja tylko...
No dobrze.
Powiedz mi, co się z tobą dzieje.
A ja ci powiem, co się dzieje ze mną.
Rzeczy, które tu widziałem,
dogłębnie mną wstrząsnęły.
Byłeś na froncie?
Dostarczyć zapasy.
Jest aż tak źle?
Nie masz pojęcia.
Ale widząc cię tu dziś...
Jesteś jak balsam dla duszy.
Wiem, że cię nie znam...
ale chciałbym cię poznać.
I chcę, żebyś ty poznała mnie.
Przykro mi.
Mimo że bardzo chciałabym cię poznać...
moje serce jest całe w strzępach, bo kogoś straciłam.
Więc...
chyba nie mam ci nic do zaoferowania.
Możesz dać mi przyjaźń.
Tak, mogę.
Potrzebujemy jej tutaj.
Przykro mi, że ci smutno.
A mnie z powodu twojej straty.
Nie jest ci zimno?
Jest.
Chodź.
Przepraszam?
- Tak? - Jestem Clemens.
- Mam być waszym kapelanem. - Kim?
Kapelanem. Mam wam pomóc.
Uwaga!
Adams!
Tak jest. Jakiś problem?
Jedna z tych dziewczyn ma inicjały JMB.
I ta cała JMB zwróciła bardzo ważny list do nadawcy,
który właśnie otrzymałem.
Nazwisko odbiorcy jest nieczytelne.
Numery mojej armii widzę jasno i wyraźnie. Ty nie?
Chyba że nie potrafisz czytać cyfr.
Szkoda.
Więc zapytam jeszcze raz. Kim jest JMB?
To ja, proszę pana.
Ty?
Niech mnie.
Głupiaś czy co?
Nie, proszę pana.
Więc czemu odesłałaś list po tak długim czasie?
Musisz być głupia.
Wszystkie musicie być głupie!
Nie potraficie wysłać nawet głupiego listu?
Umiesz czytać?
Tak, umiemy.
Z nią rozmawiam.
Wiem, ale jako jej dowódczyni...
Zamknij się, Adams!
Słyszysz mnie? Odpowiedz na pytanie!
Tak jest!
Słyszę pana.
Jesteście tu od dwóch miesięcy i nic nie zrobiłyście.
Co to w ogóle za operacja?
Pójdę do generała Halta
i powiem, żeby zakończył tę błazenadę.
To niedorzeczne. Co za strata czasu.
Skąd oni je biorą?
Spocznij.
Wracamy do pracy.
Czekajcie!
Moje panie, nie obchodzi mnie, co mówią.
Odwalacie kawał dobrej roboty,
nawet w takich okolicznościach.
Ale wiele listów jest zwracanych
i to rozczarowujące.
Obserwuję cały proces.
Chyba całkiem nieźle go rozumiem,
ale jestem ciekawa waszego punktu widzenia.
Po kolei.
Ty pierwsza.
Pani major, mamy ponad 7500 Robertów Smithów.
Musimy szukać ostatniej karty lokalizacyjnej według daty.
Czasami jest nieczytelna.
Nie mówiąc o tym, że jest tak zimno, że pracujemy w rękawiczkach.
Dużo paczek jest spleśniałych. Szczury je przegryzają.
I przeżuwają nazwiska na kopertach.
Czasem mamy tylko jedno lub dwa słowa.
To jak jakaś zwariowana krzyżówka.
Vero, uwielbiasz krzyżówki.
Tak jest.
Rzucisz okiem na te koperty?
- Może będziesz mogła pomóc. - Dobrze.
Dolores, w każdy weekend oglądałaś w kinie kronikę filmową.
Jeśli zgadniemy, skąd jest list, powiesz, co się tam dzieje?
Tak, a znając datę nadania listu, powiem, dokąd oddział zmierzał potem.
To mogłoby nam pomóc.
Na niektórych listach są pseudonimy.
W takich przypadkach otwierajcie koperty.
Może w środku znajdziecie jakieś wskazówki.
Jeśli chodzi o paczki z ubraniami, pracowałam w dzielnicy odzieżowej.
Znam się na tkaninach. Mogę z tym pomóc.
Pani major?
Byłam poczmistrzem.
A ja pracowałam w zakładzie pogrzebowym ojca.
Jak to niby ma nam pomóc? Ja nie zdradziłam swoich umiejętności.
Johnnie Mae.
Wiem, że to podniosły czas, bo straciliśmy wielkiego człowieka.
Prezydent Roosevelt dobrze nas prowadził,
a przywództwo jest ważne.
Modlę się, aby prezydent Truman okazał się równie wspaniałym przywódcą.
Ale żeby komuś przewodzić,
trzeba mieć do tego kwalifikacje.
W Księdze Przysłów 4,14 czytamy:
„Nie wstępuj na ścieżkę grzeszników,
nie wchodź na drogę złych ludzi”.
Ten cytat odnosi się również
do złych kobiet.
Modlę się za wiele z was i wiem, że to trudne.
Nie nadajecie się do tego zadania i dowodzi wami ktoś,
kto w oczach armii nie jest do tego zdolny,
a w oczach Pana pozbawiony jest moralności.
Szkoda, że w piątkowy wieczór
każda lampa w tym miejscu świeciła jasno,
ale w niedzielę rano nad głową wisi mi przepalona żarówka.
To nie jest dzieło Pana.
Miejcie się na baczności, gdy prowadzi was zło.
Bo mogą wam umknąć istotne rzeczy.
Módlmy się.
„Pewnie nie o takim zadaniu myślałeś, ale gwarantuję...”
To moje rzeczy.
„Drogi generale Halt, kobiety z batalionu 6888 są nikczemne.
Dowodzi nimi zła kobieta promująca rozpustę.
Ze Szkoły Króla Edwarda zrobiła swoisty burdel”.
- To moje rzeczy. - Jak te przy stopach księdza.
Dzisiaj nas ksiądz opuszcza.
Przysłał mnie tu generał Halt.
Mógł księdza przysłać sam Pan Bóg.
Nie wiem, czy ksiądz kapelan o tym wie,
ale jestem córką kaznodziei.
Znam calutkie Pismo Święte na pamięć.
Jestem wierzącą kobietą o znakomitym charakterze
i dowodzę tymi kobietami żelazną ręką,
z miłością i zrozumieniem, które kapelan powinien pojmować.
Muszę znosić szyderstwa i zdrady białych żołnierzy.
Poznałam wszystkie prawa rządzące armią, by się bronić i osiągnąć tę pozycję.
Więc jeśli ksiądz myśli, że boję się jego albo tych listów,
to myli się ksiądz równie mocno jak podczas tego tak zwanego kazania.
Ta żołnierka odeskortuje księdza w dowolne miejsce, i to natychmiast.
Pomóc księdzu z walizkami?
Po co przysłali kapelana?
Cóż...
I to akurat tego wieczoru, gdy gościłyśmy żołnierzy.
Myślę...
To V-1.
Dalej!
Ostrożnie! Dalej!
Na ziemię.
Pani major?
O co chodzi, szeregowa?
To współrzędne lokalizacji żołnierzy?
Tak, ale nie możesz im się tak przyglądać.
Dlatego kapitan Campbell je redaguje.
Nie mogą trafić w ręce wroga.
Na kopercie...
narysowano symbol.
To list sprzed kilku tygodni.
A w tym liście...
wspomina się o Indianhead.
Te narysowane wskazówki
mają potajemnie informować rodziny żołnierzy,
gdzie obecnie stacjonują.
Każdy z tych oddziałów liczy 16 000 żołnierzy.
Właśnie zlokalizowałaś 48 tysięcy z nich.
Drogie panie, ile z was widziało narysowane na listach symbole,
które przypominają naszywki dywizji?
Ręce do góry.
Dobra robota, szeregowa.
UWAGA NIEWYBUCH
Ta cała poczta rozwścieczy Johnnie Mae.
Powinna się wyluzować.
Nie mamy na to czasu.
Vero, musimy trzymać się trasy.
- I tu utknąć? - Nie!
Mamy dobrą passę.
I ja jej nie przerwę.
Stój! Nie!
Co?
Chyba stoimy na niewybuchu.
Na pewno?
Boże.
Co robimy?
To, czego uczyła nas major Adams.
Najpierw ewakuujemy żołnierki, a potem robimy jak na szkoleniu.
Powoli wysiądźcie z ciężarówki.
Powoli!
Jeden.
- Dwa. - Dwa.
- Trzy! - Trzy!
Dobry Boże.
O co chodzi?
Patrzcie.
Leno.
Chociaż udawajcie, że pracujecie.
Musisz to zobaczyć.
- Przeczytasz? - Daj jej chwilę.
Panie.
Major Adams chce nas widzieć.
Zdarzył się wypadek.
Armia ich nawet nie pochowa?
Powiedziano mi, że nie.
Tak mi przykro.
Zwrócę się do Stanów Zjednoczonych z prośbą o pomoc,
ale tymczasem prowadzimy zbiórkę,
bo nie pozwolimy, by nasze żołnierki
pozbawiono godnego pochówku.
Panie
To stary, podły świat
Ludzi
Nie obchodzi
Jak cię traktują
Panie
To stary, podły świat
VERA J. SCOTT SZEREGOWA ŻEŃSKIEGO KORPUSU
Szeregowa.
Tak jest.
Spoczywa tu wielu amerykańskich żołnierzy.
Jeśli znasz dzień śmierci i jednostkę, w której służył,
znajdziesz go tutaj.
Może odwieźć cię do bazy?
Tak jest.
Śmiało.
Zaczekasz na mnie?
Jasne.
ABRAM I. DAVID 19 GRUDNIA 1943 ROKU
Wiedziałam, że cię odnajdę.
Droga panno Leno...
wektor dziewięć, dziewięć.
Nie chcę cię martwić,
ale po raz pierwszy czuję, że mogę nie wrócić do domu.
Prosiłem, byś na mnie czekała.
A znając ciebie, zrobisz to.
Ale...
jeśli nie wrócę,
śmiej się w życiu tak, jak wtedy na tylnym siedzeniu,
bądź wolna i się baw.
Masz żyć długo.
Wystarczająco długo za nas obojga.
Masz się śmiać za nas obojga.
Kocham cię, Leno Derriecott.
Ja też cię kocham, Abramie Davidzie.
Przepraszam.
Że nie miałem odwagi powiedzieć tego wcześniej.
Szukaj mnie na niebie.
Na zawsze Twój...
Abram.
SZKOŁA KRÓLA EDWARDA
Spocznij.
Dzień dobry.
Generał Lee mówi, że robicie postępy.
Tak jest.
Mimo że straciłyśmy dwie żołnierki.
To się zdarza na wojnie.
Ale jeśli chodzi o postępy, jestem innego zdania.
Żaden z moich oddziałów ich nie zauważył.
Przykro mi, generale. Pracujemy tak szybko jak to tylko możliwe.
Najwyraźniej nie dość szybko.
To nie może być cały batalion.
Nie.
Pracujemy 24 godziny na dobę, więc niektóre odpoczywają.
- Odpoczywają? - Tak.
Mam przeprowadzić inspekcję, a oddziałów nie ma.
Ma to sens, pani major?
Cóż...
Salon piękności?
Tak jest.
Armia nie będzie na to łożyć.
Więc mówicie...
że mają czas na układanie fryzur,
ale nie mają czasu na inspekcję generała?
Nie, panie generale...
Przepraszam, ale tam znajdują się kobiety z nocnej zmiany
i właśnie śpią.
To nasze prysznice, a panie właśnie biorą prysznic.
- Lee. - Tak?
Nie mówiłeś tej kobiecie, że przyjeżdżam na inspekcję?
Mówiłem.
Czy major nie rozumie, że inspekcja polega na tym,
że sprawdzam wszystko, co chcę?
Tak jest, rozumie.
Tak tu zarządzacie?
A tamten pokój?
Mogę tam wejść?
Tak jest. Tu sortujemy pocztę.
Dziękuję.
Oczywiście.
Baczność!
Co to za bałagan?
Niektóre paczki poprzegryzały szkodniki, a ich zawartość się pomieszała.
Po materiale rozpoznajemy, które przedmioty były w jednej paczce.
Tutaj porównujemy pismo żołnierzy, którzy noszą to samo imię i nazwisko.
Nie łatwiej byłoby użyć ich numeru?
Tak, na początku tego próbowałyśmy.
Ale w niektórych używa się pseudonimów, więc musiałyśmy upewnić się,
że trafią do właściwej osoby.
Marnujecie pieniądze armii na perfumy?
Nie.
Gdy niektóre nazwiska były zamazane i nieczytelne...
Niektóre kobiety piszące listy spryskują je perfumami,
a żołnierkom udało się je rozpoznać.
Dopasowałyśmy je do stanu, w którym sprzedawano dane perfumy
i namierzyłyśmy nadawców.
Odsuń się.
Otwieracie i czytacie pocztę?
Tylko gdy nie możemy zlokalizować danego żołnierza.
To jakieś żarty?
Otwieracie i czytacie listy białych żołnierzy?
Czasem to jedyny sposób, by dowiedzieć się, gdzie stacjonują.
Listy są poufne.
Straciłaś już resztki rozumu?
Zwracałaś się do moich przełożonych, by pochować żołnierki, które zabiłaś.
Zginęły, bo źle je wyszkoliłaś.
A teraz...
Prezydent Roosevelt nie żyje,
więc natychmiast kończymy ten cały eksperyment.
A ciebie zwolnię z obowiązków.
Przyślę tu białego porucznika, by pokazał ci, jak dowodzić jednostką!
Po moim trupie.
Co takiego?
Z całym szacunkiem,
ale mój batalion pracuje dzień i noc w straszliwych warunkach.
Przez większość czasu w mrozie.
Tak okropnym, że musimy wlewać wody do hełmów, żeby się umyć.
Dał nam pan to miejsce bez łóżek i jakiejkolwiek pomocy.
Ludzie udają przyjaźń z żołnierkami tylko po to,
by zapytać je, czy po północy wyrastają im ogony,
bo takie plotki sieją biali żołnierze.
Przysłał pan kapelana nie po to, by się modlił, tylko nas szpiegował.
Straciłyśmy dwie żołnierki, które były świetnie wyszkolone.
Wiem, bo sama je szkoliłam.
A pan nawet nie wydał rozkazów, by je godnie pochować.
Prowadzimy wojnę, ale nasza wojna zaczyna się od bycia czarnymi.
Walczymy na każdym froncie.
Więc jak mówiłam, po moim trupie, generale.
Postawi mnie przed sądem.
Czuję się jak hipokrytka.
Każę tym kobietom zachowywać godność i przyzwoitość...
Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
Miałaś rację.
Zachowywał się, jakbyśmy niczego nie dokonały.
Ale to mój przełożony i nie powinnam tego robić.
Przykro mi, ale mamy problem.
Kobiety przestały pracować.
Dlaczego?
Nie wiem.
Wracamy do pracy!
Do roboty!
Wiem, że Roosevelt z nimi sympatyzował, ale musisz pogadać z Trumanem.
Nic nie zrobiono.
Powiedz prezydentowi,
że to był jeden wielki błąd.
A tę dziewuchę Adams? Tak. Postawić ją przed sądem wojskowym.
Powiedziała mi to, Marshal.
Prosto w twarz!
A to, że czytają pocztę białych żołnierzy...
Chwileczkę.
Co się dzieje?
Mężczyźni otrzymują pocztę.
- Morgan! - Tak! Tak jest!
- Vesper! - Tak!
Montgrey!
Carl!
Vincent!
Vaughn!
Poczta!
Malone! Nielson!
Nadchodzi!
Viranelli!
Alexander!
Vincent!
Montgrey!
- Frank! - Tak, proszę!
- Poczta dla Troutmana! - Tak!
Proszę.
Skarbie!
CZARNY KORPUS ŻEŃSKI DBA O MORALE ŻOŁNIERZY
„To był najpiękniejszy dzień w historii”.
Czy to batalion 6888?
Tak.
To batalion 6888!
Spocznijcie, żołnierze!
„6888. batalion pocztowy
był jedynym batalionem w całości złożonym z czarnych kobiet,
który stacjonował w Europie podczas II wojny światowej.
Po uporaniu się z zaległymi 17 milionami przesyłek
w zaledwie 90 dni
tak bardzo zaimponowałyśmy przywódcom,
że wysłali nas do Rouen we Francji,
gdzie uporządkowałyśmy kolejne listy w rekordowym czasie.
Oznaczało to dużo pracy i smutku.
Nikt nie podziękował nam za naszą służbę
ani nie zaprosił do wzięcia udziału w paradzie.
Nie doceniono naszej ciężkiej pracy i bezinteresownej służby.
W Europie traktowano nas lepiej
niż po powrocie do Stanów Zjednoczonych.
Aż dotąd.
Ludzie zaczynają doceniać nas i nasze osiągnięcia.
Otrzymałyśmy nawet Złoty Medal Kongresu za naszą służbę.
Czy to nie jest coś?”
STARSZA SZEREGOWA JOHNSON DAVIS (URODZONA W 1919 R.)
MAJOR FANNIE GRIFFIN MCCLENDON (URODZONA W 1920 R.)
Panie, co za wspomnienia.
BATALION 6888
I tak, poślubiłam Hugh, gdy wróciliśmy do domu.
6888. BATALION POCZTOWY
BYŁ JEDYNYM KORPUSEM SKŁADAJĄCYM SIĘ Z CZARNYCH KOBIET,
KTÓRY SŁUŻYŁ W EUROPIE PODCZAS II WOJNY ŚWIATOWEJ
ORYGINALNE NAGRANIE Z PRZYBYCIA BATALIONU 6888 DO EUROPY
GDY PRZED KOŃCEM WOJNY BATALION PRZYBYŁ DO EUROPY,
OTRZYMAŁ NIEWYKONALNE ZADANIE
DOSTARCZENIA 17 MILIONÓW PRZESYŁEK W CIĄGU PÓŁ ROKU
ZROBIŁ TO W NIECAŁE 90 DNI.
BATALION 6888 PRZYWRÓCIŁ KOMUNIKACJĘ,
PODNOSZĄC MORALE ŻOŁNIERZY I PRZYNOSZĄC IM NADZIEJĘ.
Przechodzimy do XX wieku,
w którym kobiety stały się pełnoprawnymi członkami armii USA.
Dołączyły do nas dzisiaj
dwie wspaniałe kobiety.
KU PAMIĘCI KOBIET
Podały mi swój wiek, ale nie widać go po nich,
bo wyglądają na 30, 40 lat.
Mary Ragland i Alyce Dixon
służyły w batalionie 6888,
jedynym oddziale Afroamerykanek w Żeńskim Korpusie Armii,
który służył za granicą podczas II wojny światowej.
Powitajmy je owacją.
Chcę podziękować wam wszystkim za służbę,
odwagę, poświęcenie i oddanie.
Niech Bóg błogosławi was i Amerykę.
27 KWIETNIA 2023 R. BAZĘ FORT LEE,
NAZWANĄ NA CZEŚĆ GENERAŁA WOJSK KONFEDERACJI,
PRZECHRZCZONO NA FORT GREGG-ADAMS NA CZEŚĆ CZARNYCH PIONIERÓW:
GENERAŁA ARTHURA GREGGA
ORAZ
PODPUŁKOWNIK CHARITY ADAMS
NAZWANIE FORTU NA CZEŚĆ ADAMS CZYNI JĄ
JEDYNĄ CZARNOSKÓRĄ KOBIETĄ W HISTORII USA, KTÓRĄ SPOTKAŁ TAKI ZASZCZYT.
FILM DEDYKUJEMY ŻYCIU, SŁUŻBIE I PAMIĘCI CLARENCE I JACQUELINE AVANT
BATALION 6888
Napisy: Monika Bartz