Downloaded from YTS.MX
SZWECJA SZCZYCI SIĘ ZNANYMI NA CAŁYM ŚWIECIE ZESPOŁAMI MUZYCZNYMI,
Official YIFY movies site: YTS.MX
AUTORAMI PIOSENEK, DIDŻEJAMI I GWIAZDAMI POP.
NIE MA JEDNAK JESZCZE WŚRÓD NICH MĘSKIEGO SOLISTY.
W dzieciństwie uwielbiałem występować.
Uważałem się za Michaela Jacksona.
Ale z wiekiem mi przeszło.
Straciłem dużo z dawnego chłopca.
BENJAMIN INGROSSO
Benjamin Ingrosso został uznany za artystę roku.
Zdobywcą nagrody za piosenkę roku jest...
Benjamin Ingrosso.
PODCZAS TRASY KONCERTOWEJ PO SZWECJI BENJAMIN INGROSSO
NAGRYWA PIOSENKI NA SWÓJ PIERWSZY ŚWIATOWY ALBUM.
- Cześć. - Jestem Victoria.
Witaj.
Dużo osiągnąłeś jako artysta.
Nie można zliczyć wszystkich nagród.
Dziękuję.
Masz czasem wrażenie, że lepiej być nie może?
Nie, choć od kilku lat muszę się często szczypać.
Zarazem wiem,
że zdaniem wielu nie jestem artystą od bardzo dawna.
Ale śpiewam od ósmego albo dziewiątego roku życia.
Mam jeszcze dużo do zrobienia, wciąż marzę.
Skończyliśmy fazę pierwszą.
Teraz powinieneś dążyć do spełnienia tego
o czym marzysz od piątego roku życia.
Na poważnie.
W Los Angeles popracujemy nad zakończeniem albumu,
co będzie początkiem fazy drugiej.
Moim największym marzeniem jest pokazać swoje piosenki światu.
Moim celem jest koncert w pełnym Madison Square Garden.
Boję się, że Szwedzi uznają otwarte mówienie o swoich marzeniach
za przechwałki.
Ale dam z siebie wszystko, żeby to marzenie się spełniło.
Mogę zanurkować, ale muszę zatkać uszy.
Jesteśmy w Los Angeles.
Benjamin ma tygodniową sesję.
Tworzy piosenki na następny album.
Pracuje z Davidem Stewartem i Jessicą Agombar.
To autorzy piosenek, wciąż początkujący,
ale z osiągnięciami.
Znamy się, odkąd miałem osiem lat, a Benjamin sześć.
Udawał Vanhedena.
Moja mama gotowała carbonarę, która mu nie smakowała.
Często tańczył przed lustrem w korytarzu.
Potrzeba nam wykonawcy na światowym poziomie,
bo moim zdaniem teraz takiego nie ma.
Chcę, żeby Benjamin zyskał światowy rozgłos.
Wszystko inne będzie porażką.
Ale upał, upał, upał...
- Jesteś niewyspany? - Nie, spałem 10 godzin.
- Co krzyczą? - Benjamin, ale po szwedzku.
Obłęd, co? To jakby inny akcent.
Wiem już lepiej, co chcę zrobić, jeśli chodzi o dźwięk.
Bo ta sesja była pierwszą sesją nowego rozdziału
i nie byłem pewny, co chcę zrobić.
To jest nasz klimat.
Klimat ABBY i Queen.
Kiedy wrócę do domu z naszą piosenką,
będzie lepsza.
Pokażę producentom w Sztokholmie, w jakim kierunku chcę pójść.
Konkretnie.
Co zaśpiewałaby widownia?
Coś takiego.
- Jak poszło? - Do dupy.
W sensie?
Nie nagraliśmy piosenki.
Mam różne pomysły, ale on ciągle chce coś zmieniać,
a potem znowu.
Raz wyszedłem ze studia i nawet nie napisałem piosenki.
Tim jeździ po całym świecie i organizuje spotkania.
Stresujesz się, że nie możesz sprostać jego oczekiwaniom?
Trochę. Ale to dobrze, że Tim ma taki zapał.
Rola międzynarodowego artysty to dla ciebie nowość.
Tak jak dla Tima rola menadżera, a dla mnie dyrektora kreatywnego.
Tak więc robimy, co możemy.
I każdy ma wątpliwości.
Tu nie wystarczy dobrze śpiewać albo grać na fortepianie.
Trzeba być najlepszym.
Tutaj każdy gra na fortepianie, każdy śpiewa.
A ja nie śpiewam dobrze. Są tysiące takich jak ja.
Nie cierpię tu przebywać.
Dlaczego nie cierpisz?
Duszno tu, ciasno i okropnie. Mam ochotę wyjść.
Potykam się o różne rzeczy.
A nie mogę otworzyć okna, bo musiałbym zdjąć wszystko z parapetu.
To mój zorganizowany chaos.
Gdzie położyłem paszport?
Dokumenty, portfel?
Znowu posiałem.
Mamy bęben basowy, 20-calowy i 22-calowy.
Publiczność zrozumie, o co nam chodzi?
Intro.
Chodzi o to, że będziemy słuchać i notować.
Postawmy się w roli publiczności.
Przychodzą mi na myśl dwie sprawy.
To "da, da, da".
Czy jest potrzebne?
A nie chcesz tego?
Nie, bo zachodzą na siebie.
Ale akord ten sam?
Poprosiłem Zimneya, żeby usunął to...
Żeby wyglądało tak...
Czy może być bardziej...
Za godzinę cisza i bang!
Bas, seks, gitara...
Kocham was.
Wróciłem!
Kiedy się obróciłem przy statywie z mikrofonem...
zobaczyłem lecący ząb.
Odwróciłem się do zespołu i pokazałem im zęby,
a oni pomyśleli, że każę im się uśmiechnąć.
I mówią: "Przecież się uśmiechamy".
Czy Benjamin jest słodki?
Jesteś słodki, kochanie? Bianca, leżysz z braciszkiem?
Mama pracowała w teatrze cztery wieczory w tygodniu.
Nie chciałem zostawać z opiekunką, chciałem, żeby mnie zabierała.
Zapach tych ciemnych, czerwonych korytarzy...
Technicy ustawiający dekoracje.
Dyrygent siadający z orkiestrą, muzycy strojący instrumenty.
Słychać, jak publiczność zajmuje miejsca.
Zapalają się jupitery, zaczyna się uwertura.
Co wieczór żyłem jak w bajce.
Nagrywamy jego taniec.
Benjamin nigdy nie miał wątpliwości, kim zostanie.
Chciał występować na scenie, nie było innej opcji.
Wiadomo było, że na spacerze wejdzie, na co tylko się da, i urządzi pokaz.
Jakby muzyka, teatr i taniec były jego życiem.
Kiedy ktoś pracował z wieloma aktorami, jak ja, umie rozpoznać talent.
A Benjamin ma coś wyjątkowego w swoim DNA.
Myślałem, że zostanie światową gwiazdą musicalu,
bo oczywiście mógłby, ale szybko zrozumiałem,
że woli pisać piosenki
i zostać wokalistą.
Zrobisz beczkę.
Polecę do góry nogami?
Powinienem przed koncertem?
Tak, to najlepsze, co ci się w życiu przytrafi.
To bezpieczne?
- Będzie cudownie. - Zarąbiście!
Cholera.
- Wielkie dzięki. - Dobrze ci poszło.
W głowie mi się kręci.
Porzygam się. Na razie.
- Powodzenia. - Wzajemnie.
Byłem ich wielkim fanem. A teraz robię z nimi album,
czad.
Może refren będzie brzmiał tak?
Żeby zabrzmiał jak chór.
Zaczniemy od nowa?
Spróbujmy.
A potem synkopa.
Aż chce się zrobić tak.
Tak wyszło.
Kiedy Benjamin przychodzi, dzieje się tak.
Zaczyna tak... A potem pracuje i dzieje się tak...
Ale potem wszystko się podnosi.
Teledysk wyobrażam sobie tak...
Wszystko potrafi nam pokazać.
A teraz tak...
Jakby w wodzie, wiecie.
Często dostajemy 451 notatek głosowych.
Czasami mam wrażenie, że gra u mamy.
- Zgadza się. - Raczej stać go na własny fortepian.
Nagrywa się, kiedy jest nakręcony.
Śpiewa i na jednym tchu
pokazuje rytm perkusji i linię gitary basowej.
I to, kiedy w ostatnim refrenie powinny być fajerwerki.
Kiedy miałem 10 albo 11 lat, byłem na tej scenie z mamą.
Biegłem i krzyczałem: "Dalej, Skansen!".
Widownia była pełna.
Po siedmiu, ośmiu latach znowu tu śpiewałem i krzyczałem: "Dalej, Skansen!".
Nie było tylu fanów.
Dziś, po kolejnych ośmiu latach, znowu mogę to wykrzyczeć.
Nie słyszę was tam z tyłu!
Możemy głośniej!
Jeszcze głośniej!
- Kocham cię! - Ja ciebie też.
- Dobrze się bawiłeś. - Tak, ale też się rozproszyłem.
W głowie jakiś głos powtarzał mi,
że jestem do bani
i nie potrafię się ruszać, a ci ludzie...
Byłem pod presją, żeby wypaść lepiej
- niż poprzednim razem. - Udało ci się.
Wiem, ale pomyliłem się trochę w pierwszej piosence.
I myślałem o tym, więc zaraz pomyliłem się po raz drugi.
Nikt nie zauważył, ale nie skupiałem się w stu procentach.
Czułem się, jakby ktoś obserwował mnie z boku.
Jossan pakuje moje ubrania i w ogóle.
Tak. Czuję się dziwnie.
Moje własne mieszkanie.
No, dobra. Mogę w butach?
Co takiego?!
Co robię, kiedy jestem sam?
Oglądam film? Nie.
Gotuję? Nie.
Wolę być wśród ludzi.
Jestem wtedy miły i towarzyski.
Kiedy jestem sam, nie wiem naprawdę, jaki jestem.
Jestem, do cholery!
Dobrze wam się to gra?
- Ekstra. - Próbowaliśmy też tak, do refrenu.
Świetnie.
Jeśli do dupy, powiedz.
Powiem.
Chciałbym to podkreślić.
Jeszcze bardziej?
A co ty grasz?
To samo.
Może zbyt radośnie.
- Dobra. - Może bardziej jak orkiestra?
Jesteście świetni.
Nie nagrałem jeszcze tak dobrej piosenki, którą polubi cały świat.
Nie sprzeda się dobrze w Szwecji.
Nie chcą słuchać, jak śpiewam po angielsku.
Będzie dobrze, jak zmieszczę się w pierwszej 50-tce.
Dzień dobry wszystkim. Jest piątek, 26-sty stycznia.
Na dworze jeszcze ciemno, ale to piękny dzień,
bo wydaję pierwszy singiel od dwóch lat, "Kite".
30 sekund.
Dwadzieścia.
Dziesięć, dziewięć...
To jego pierwsza piosenka od dwóch lat.
W tym czasie mówił, że chce zrobić karierę za granicą.
Ma szansę, jeżeli nagra piosenkę przez duże P,
a ta taka jest.
Recenzje są świetne.
Numer jeden, nie mogę uwierzyć.
- Gratulacje. - Nasza pierwsza piosenka.
Możemy sprawdzić, czy się zaktualizowało.
Dania - pierwsza szóstka.
Rewelacja.
Trzecie miejsce w Norwegii. Dziesiąte w Polsce.
Jakie jeszcze kraje? W Holandii osiemnaste.
Wreszcie nastał ten dzień!
Zapoczątkowaliśmy nową epokę. Oficjalnie.
Odsłuchaliśmy każdą piosenkę
i sądzę, że możemy pomyśleć, która pasuje.
Zacznijmy od początku.
- Jaki tytuł? - "Starlight".
"Starlight"? Napisałem taką piosenkę?
"Cardboard Box" nie.
Jeśli nie będzie hitem, możesz mnie przelecieć.
"Backwards" raczej nie, ale to dobra piosenka.
"Starlight" wypada z albumu.
To przebój, ale produkcja jest chaotyczna.
Za dużo z nią roboty, choć ostatni refren jest dobry.
Obłęd, odrzuciliśmy piosenki. Czy to postęp?
Mamy 30 piosenek na liście B.
BENJAMIN I JEGO MENADŻER TIM RUSZAJĄ W TRASĘ PO EUROPIE,
ŻEBY ZAPREZENTOWAĆ NOWE UTWORY.
Jesteśmy w Berlinie, w siedzibie Universal.
Spotkamy się z ważnymi figurami
i puścimy im kilka piosenek.
Ekstra, od razu chce się tańczyć.
Napisałem 120 piosenek i skreśliliśmy może sto.
Nowe utwory są pisane pode mnie jako performera.
Jak wiesz, to rynek pop.
Wyglądał jak czarny charakter z filmu o Bondzie.
Brakowało mu tylko kota.
Sprawię, że będziesz wielki.
Szwecja szczyci się tym, że od dawna daje światu zespoły,
piosenkarki pop, autorów i producentów,
ale w tej grupie brakuje męskiego artysty pop.
Dlatego tu dziś jesteśmy.
Kiedy zaczęliśmy razem pracować, chcieliśmy się przekonać,
ile znaczy Benjamin poza Szwecją.
Robimy coś, czego wcześniej nie zrobiono.
Wesołych Świąt.
Jesteśmy w Paryżu.
Wcześniej byliśmy w Londynie,
a za tydzień lecimy do Włoch, a potem do Amsterdamu.
Uważam się za showmana bardziej niż za artystę czy twórcę piosenek.
Mogę tańczyć na scenie,
ale przy ostatnim numerze chcę siąść przy fortepianie
i zaśpiewać piosenkę z widownią. Coś jak "Hey Jude".
Popatrz tutaj.
Wyciągnij ręce i chwyć telefon.
Dzięki.
Nogi szerzej.
Spotkanie w Londynie. Spotkanie w Paryżu.
Wracamy imprezować do 23-ciej.
Patrzę przyszłościowo. Dla mnie to nowy rozdział.
Cieszę się na wszystko, co mnie czeka.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Jestem oszustem.
Gdyby ludzie zobaczyli mnie takiego...
Jestem blady, czerwony i brzydki.
Tak wyglądam naprawdę. Po co...
Kurwa!
Nie cierpię tej pieprzonej...
Nie znoszę, kiedy inni myślą: "Znowu przytył?"
albo "Ale jest brzydki naprawdę".
Nagrodę Melodi Junior w r2006 roku
otrzymuje Benjamin Wahlgren Ingrosso za "Hej Sofia"!
W szkole nie miałem przyjaciół.
Dlatego ta nagroda dużo dla mnie znaczyła
Myślałem, że wszyscy uczniowie będą mi gratulować.
Ale nikt nie krzyczał. Śmiali się ze mnie
Ktoś założył grupę na Facebooku. Obserwowało ją 15 tysięcy osób.
"Niecierpiący Benjamina Wahlgrena Ingrosso".
Przejmowałem się tym, co wypisywali.
"Obleśny dzieciak, nienawidzę go.
Nie cierpię całej rodziny, ale ten mały w kapelusiku to przegięcie.
Jest gruby, blady i obleśny".
Poczekajcie...
Przez całe życie chcę zmieniać ludzkie postrzeganie.
Myślę o tym, kiedy jestem na scenie.
Właśnie tak się czułem.
Przez godzinę myślałem: "Pokażę im".
Ale to żadna frajda, trzeba się sztucznie uśmiechać.
Bawiłem się, ale wątpiłem w siebie.
Pewnie uważasz mnie za dupka w różowej koszulce.
Co to ma być? Jesteś w pierwszym rzędzie!
- Wydaje ci się tylko. - Nieprawda!
To dziwne.
Jesteś na szczycie, ale nie dało ci to poczucia bezpieczeństwa ani miłości.
To dowód, że każdy jest człowiekiem.
Nieważne, że jesteś sławny ani ilu ludzi cię oklaskuje.
Mówi się, że Benjamin jest szczęśliwy.
Szczęśliwy Benjamin. To prawda.
Ale zarazem jest wobec siebie skrajnie krytyczny, nienawidzi się.
Wcielał się w różne postacie od czwartego roku życia.
Albo szuka sam siebie, albo od siebie ucieka.
Sam nie wiem.
Jasne, jestem szczęśliwy.
Nie chcę na starość myśleć:
"Mało pamiętam, bo zajmowało mnie co innego".
Ale wczoraj aż się rozpłakałem, bo byłem z siebie taki dumny.
Taka mała chwila szczęścia.
Dzień dobry.
Jak się macie? Kto to przyszedł, panie Baby?
Gwiazda pop.
Mam już w głowie strukturę piosenki.
Myślę o takim wstępie,
który zacznie się na dwie minuty przed początkiem samego utworu.
Tak.
Jedyne, czego mi brakuje, to jakby...
Zajebiście.
Wiem, że wiesz, bo to widać. Jestem aniołem, diabłem, kpiną.
Wypełzłem z łóżka, ubrałem się.
To wciąż ten sam ja, zapomnij o reszcie.
Jasne.
Mam bogatą przeszłość.
Teatr, musicale, ABBA, Freddie Mercury.
Sporo w tym obciachu, który uwielbiam.
Ale chcę być kimś innym.
Jestem Benjamin.
A może tak?
Wyjdzie dobrze.
Pięknie wygląda.
Fajne skojarzenia.
Połączenie Matrixa z Elvisem Presleyem.
Każdy będzie pytać: "Skąd ją wytrzasnąłeś?".
Ekscytuję się, to będzie powtórka.
Powtórka?
Grałem tu w 2019-tym z Felixem Sandmanem.
Najgorszy występ mojego życia.
Wiedziałem, że wszyscy przyszli dla niego.
Mieli wypisane na czołach "Felix".
Nie śpiewali ze mną. A nie byłem wtedy pewny siebie.
Dziękuję za ten wieczór!
Występuję, żeby utwierdzić się w decyzji.
Robię to od siódmego roku życia.
Mam dosyć tego ciągłego uganiania się.
Odniosłem sukces w Szwecji, ale od dziecka mówiłem sobie:
"Nie, zasłynę za granicą i wtedy Szwedzi przekonają się, że mam talent".
Ale skoro już to wiedzą, to po co mi światowa sława?
Mam wrażenie, że się wypalę.
W 2024-tym zaczniemy podbijać Europę.
W 25-tym Europa będzie nasza i ruszymy na podbój Stanów.
A w 26-tym podbijemy to pieprzone miasto.
Benjamin Ingrosso rusza w swoją pierwszą europejską trasę.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Artur Wierzchowski