Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sprawdzę, czy nagrywanie jest włączone. Daj mi chwilę.
Gotowi?
Dobra.
Zacznij w dowolnym momencie.
Od tego, co ci pasuje.
A potem pójdziemy dalej. Dobrze?
Weź głęboki oddech, Jennifer.
I opowiedz o tym, co się dziś stało.
- 911. - Pomóżcie. Potrzebuję pomocy!
Nie wiem, gdzie są moi rodzice!
Spokojnie. Co się dzieje?
Włamali się do naszego domu i ukradli pieniądze.
Proszę pani...
Moi rodzice krzyczą na dole. Przyślijcie pomoc!
Usłyszałam dwa strzały.
Mama krzyczała.
Zawołałam do niej.
Potem były kolejne strzały.
Nie spiesz się.
- Gdzie pani jest? - Avenue.
Avenue Road? Może pani przeliterować nazwę ulicy?
Tato?
- Dzwonię pod 911! - Proszę pani! Halo?
Nic mi nie jest!
Takiej sprawy wcześniej nie mieliśmy.
To sytuacja, której nie umiałbym sobie wyobrazić.
Słyszałam tylko krzyki taty na ulicy.
Wołałam go, ale nie chciał wejść.
Nie wiem, czy mnie słyszał.
To szybko przerodziło się w coś, czego nikt się nie spodziewał.
Proszę tam zostać.
Jennifer?
Postaraj się, mimo tego, przez co przechodzisz.
Jesteśmy tu, żeby ci pomóc.
W porządku?
Nie przejmuj się tym.
Wszyscy się uczymy.
Zrobiłaś to, co musiałaś.
To najważniejsze.
CO ZROBIŁA JENNIFER
Późna pora. Jestem w łóżku.
Właśnie zasnąłem. Dzwoni telefon.
Myślę sobie: „Chyba żart”.
Markham to miasto rodzinne o bardzo niskim wskaźniku przestępczości.
Niższym niż w innych częściach Kanady.
Ale teraz usłyszałem: „Doszło do zabójstwa.
Bardzo brutalnego.
Będziesz głównym śledczym”.
Około 22.30 wpłynęło zgłoszenie
od osoby mieszkającej w tym domu.
Doszło do zabójstwa. Jedna osoba nie żyje.
Druga ofiara została postrzelona
i trafiła do szpitala.
Na razie nic więcej nie wiemy.
Najpierw musieliśmy ustalić, co się wydarzyło w domu.
Doszło do brutalnego przestępstwa.
Zastrzelono jedną kobietę, Bich Pan,
a mężczyzna, Hann Pan,
doznał obrażeń głowy.
Rodzina Panów sprowadziła się tu z Wietnamu wiele lat temu.
Z relacji wynika, że byli pracowitymi ludźmi
i nic nie wskazywało,
że mogliby sprowokować tak potworną napaść.
Spływały raporty ze szpitala.
Hanna przetransportowano tam karetką powietrzną.
Został postrzelony w oko.
Kula przeszła przez czaszkę, szczękę i szyję.
Wprowadzono go w śpiączkę farmakologiczną.
Obawialiśmy się, że Hann Pan nie przeżyje
i że będziemy mogli przesłuchać tylko jednego świadka.
Czyli jego córkę, Jennifer Pan.
DZIEŃ 01 PRZESŁUCHANIE 01
Dziękuję.
Proszę o ciszę.
Zamkniesz drzwi?
Jennifer, nazywam się Randy Slade.
Przedstawiałem się już w szpitalu.
Pracuję w wydziale zabójstw.
Na głównym śledczym ciąży odpowiedzialność.
To nie mogła być pobieżna ocena sytuacji.
Trzeba było przeprowadzić pełną analizę życia rodziny.
Co mogło do tego doprowadzić?
Czy mieli jakichś wrogów? Kto wie?
Chcę, żebyś wróciła do wcześniejszych wydarzeń dzisiejszego dnia.
Opisz, co się działo.
Mama wcześniej przygotowała kolację, bo tego wieczoru szła potańczyć.
Jak co poniedziałek.
We dwie zjadłyśmy kolację,
a potem poszłam do swojego pokoju.
I już tam zostałam.
Włączyłam telewizor, rozmawiałam przez telefon.
Niedługo potem mama wróciła do domu.
To było około 21.30.
Nagle usłyszałam, jak mama woła, żeby tata zszedł.
Wyjrzałam przez drzwi sypialni.
Zobaczyłam mężczyznę. Podszedł do mnie.
Związał mi ręce i powiedział: „Mam broń.
Rób, co mówię, to nikomu nie stanie się krzywda.
Pokaż, gdzie są pieniądze”.
Trzej mężczyźni zaciągnęli mnie na dół.
Pytali mamę, gdzie jest jej torebka.
Mama próbowała wstawać, a oni jej powtarzali: „Siadaj”.
Nie chciałam, żeby coś jej się stało. Mówiłam: „Mamo, siedź”.
Szukali jej portfela.
Ona słabo mówi po angielsku, powtarzała: „Torebka”.
Ciągle popychali ją na krzesło.
Dobrze.
Nie spiesz się.
Wszystko to jest ważne, więc nie spiesz się.
Zabrali mnie i przywiązali do balustrady.
Mogłam się ruszać, ale się bałam, bo tamten facet miał broń.
Potem usłyszałam, że rodzice schodzą na dół.
Mama prosiła, żebym ja mogła iść z nimi.
Ale oni mi nie pozwolili.
Ostatnie słowa, jakie słyszałam, to:
„Kłamiesz. Okłamałeś nas”.
Potem usłyszałam dwa strzały.
Mama krzyczała.
Wołałam do niej.
Potem kolejne strzały.
Nie spiesz się.
Trudno jest nakłonić kogoś do rozmowy o traumatycznym wydarzeniu.
Taka osoba może tłumić wspomnienia.
Najważniejsze oczywiście było to, żeby nie cierpiała.
Ale jednocześnie chciałem, żeby rozmawiała ze śledczymi.
Odetchnij chwilę.
Jestem osobą kontaktową dla ofiar.
Jeżeli przeżywają trudne chwile,
zawsze mogą do mnie zadzwonić.
Jeśli nie mogą sobie z czymś poradzić,
zwracają się do mnie.
Ale jednocześnie jest to traumatyczne.
Nie mogłam sobie wyobrazić, przez co przechodzi Jennifer.
Mówiłam więc sobie: „Rób to powoli i spokojnie.
Tylko obserwuj jej zeznania.
Pozwól jej mówić o tym, co się wydarzyło”.
Cofnijmy się jeszcze raz.
Czy oprócz rodziców słyszałaś inne głosy?
Słyszałam, jak mama coś mówi lub jęczy.
Potem padł jeszcze jeden strzał, zanim wyszli.
Jeden z mężczyzn powiedział:
„Musimy iść. Za długo tu jesteśmy”.
A później wybiegli na zewnątrz.
Gdy patrzyłam na Jennifer, współczułam jej.
Została związana i oddzielona od rodziców.
Potrzebuję pomocy!
Spokojnie. Co się dzieje?
Mieli broń. Mierzyli do moich rodziców.
Może pani zamknąć drzwi?
Nie. Mam związane ręce.
Nie była w stanie w żaden sposób im pomóc.
Rozumiem, że to trudne, ale wiesz, jak ważne jest to zeznanie.
Opowiedz o człowieku, który cię związał.
Jakiej był rasy?
Był czarny, miał dredy.
A ten drugi?
Miał bluzę z kapturem, ale widziałam, że był ciemniejszy
od pierwszego.
To też był czarny mężczyzna?
- Ale szczuplejszy. - Szczuplejszy.
Był jeszcze jeden z jamajskim akcentem.
Rozumiem.
Słyszałaś, jak dostali się do domu?
Nie.
- Dzwonek do drzwi? - Nie.
Wyważanie drzwi?
Nic takiego?
Nie pamiętam, jak weszli. Nic nie widziałam.
Dobrze.
A twoi rodzice?
Dlaczego mogli stać się ofiarami napaści?
Czy wiadomo było, że mają w domu dużo gotówki?
Czy trzymają dużo gotówki w banku?
Nie tyle, żeby wzbudzać zainteresowanie.
Wystarczało na rachunki.
Dobrze.
Mama bardzo się stara, żebyśmy mieli tyle, żeby wystarczało.
Żeby wystarczało.
A tata?
Jakim samochodem jeździ?
Jeździ mercedesem. Uwielbia go.
Tak?
Mama jeździ lexusem, a tata mercedesem.
To dosyć drogie samochody.
Nie są tanie.
To rodzina, która przyjechała do Kanady z Wietnamu.
Ciężko pracowali, żyli skromnie.
Bich była kierowniczką w firmie samochodowej,
a Hann był operatorem maszyn.
Dom mieli ładny, ale nie luksusowy.
Spłacili hipotekę.
Jakie życie prowadził Hann Pan?
Czy był zamieszany w jakieś ciemne interesy?
Czy napad miał związek z długami hazardowymi,
bronią, narkotykami?
A może była to kłótnia z sąsiadem?
Jak stał się ofiarą?
Mówili do mojego ojca: „Okłamałeś nas.
Miałeś współpracować”.
A potem go zastrzelili.
Oglądałem splądrowany pokój.
Wyglądał typowo.
Zakrwawione ubranie.
Piżama.
Miejsce, gdzie Bich moczyła stopy po tańcach.
Ale były też rzeczy, które powinni zabrać,
cenne rzeczy, które zostawiono.
W szafie był sejf i bardzo droga kamera.
Był portfel z banknotami 20-dolarowymi,
które na pewno by zabrali, gdyby chodziło o gotówkę.
Wyglądało na to,
że rodzina Panów była zwyczajną rodziną.
Ale pozory to jedno,
a to, co dzieje się w domu,
to zupełnie coś innego.
Czy przychodzi ci do głowy coś, co mogłoby nam pomóc w śledztwie?
Nic takiego nie pamiętam.
Wyłączam nagrywanie.
Jest 4.30 w nocy. Kończymy.
- Mogę skorzystać z toalety? - Oczywiście.
Po przesłuchaniu zabrałam Jennifer na zewnątrz.
Wyszłyśmy w milczeniu.
Niewiele do siebie mówiłyśmy.
Myślałam o tym,
że jej mama została zamordowana,
a tata jest w śpiączce.
Jak się pozbierać po czymś takim?
Sprawcy włamania zabili kobietę i ranili jej męża.
Zdaniem policji uzbrojeni napastnicy zapukali do drzwi,
a potem wdarli się do środka.
Dlaczego akurat ten dom?
Skąd taka brutalność?
Na te pytania śledczy jeszcze nie znają odpowiedzi.
DZIEŃ 02
O 8.00 rano
przedstawiłem sytuację śledczym z wydziału zabójstw.
Doszło do brutalnej zbrodni, więc nie było czasu do stracenia.
Morderstwo to nigdy nie jest coś zwyczajnego.
Ale ten przypadek był szczególnie niepokojący.
Z miejsca zacząłem myśleć o swojej rodzinie
i o tym, jak w jednej chwili wszystko może się zmienić.
Zmienić się na zawsze.
Moim pierwszym zadaniem było przeprowadzenie
wywiadu wśród mieszkańców dzielnicy, w której mieszkała rodzina Panów.
Szukaliśmy naocznych świadków
i innych dowodów, które mogły się okazać istotne.
Jeśli macie jakiekolwiek informacje,
powiadomcie policję regionalną w Yorku,
zgłoście się na komisariat lub do Crimestoppers.
Być może dzięki waszej informacji
pozbędziemy się z ulicy trzech groźnych przestępców.
W Markham dochodzi do niewielu zabójstw.
To bardzo bezpieczna okolica.
Bardzo zróżnicowana kulturowo.
Są tam ludzie z Karaibów, z Azji, Azji Południowo-Wschodniej.
To bardzo spokojna dzielnica.
Kiedy więc dochodzi do czegoś takiego...
przypomina to wybuch granatu.
Nie mogłam zrozumieć, dlaczego Bich została zabita.
PRZYJACIÓŁKA RODZINY PANÓW
Byłam rozbita. Nie mogłam uwierzyć, że do tego doszło.
Czasem przychodziłam do jej domu w odwiedziny,
często jadłam z nimi kolację.
Byli bardzo gościnni.
Bezinteresowni.
Uwielbiali przyjaciół.
Hann pracował pięć dni w tygodniu, czasem brał nadgodziny.
Na pewno nie miał nic wspólnego z mafią, hazardem czy alkoholem.
Był skromnym, zwykłym człowiekiem.
Spokojni ludzie. Nikomu nie przeszkadzali.
To smutne.
Ta przypadkowość mnie przeraża.
Gdyby był jakiś motyw lub powód,
moglibyśmy dostrzec w tym jakiś sens.
NAPAD, KTÓRY WSTRZĄSNĄŁ MIASTEM
Obiecuję, że dołożymy wszelkich starań,
by znaleźć i postawić przed sądem
podejrzanych, którzy brutalnie zamordowali Bich Ha Pan,
i terroryzowali jej męża i córkę.
Hann Pan pozostaje w ciężkim stanie.
Na szczęście córka nie odniosła obrażeń.
Apelujemy do wszystkich, którzy mają jakieś informacje,
wiedzą, kim są podejrzani, o zgłoszenie się.
Wywiad wśród mieszkańców trwał sześć godzin.
Początkowo nie ustaliliśmy niczego przydatnego.
Jednak w końcu zdobyliśmy informacje.
Dowiedzieliśmy się o człowieku powiązanym z domem ofiar.
Nazywał się Danny Wong.
Był dilerem narkotyków.
I był w związku z Jennifer Pan.
Były chłopak robiący podejrzane interesy to ważny szczegół.
Powinna była nam o tym powiedzieć.
Pomyśleliśmy, że ów Danny Wong
może mieć związek z motywem napaści na tę rodzinę.
Czy chodziło o handel narkotykami?
DZIEŃ 03
Najpierw formalności.
Dobrze.
Odczytam oświadczenie. Włączyliśmy nagrywanie.
Przeczytam oświadczenie dotyczące zeznania pod przysięgą.
„Znasz konsekwencje karne składania fałszywych zeznań?”
- Tak. - Proszę podać nazwisko.
- Nazywam się Daniel Wong... - Nieco głośniej.
Nazywam się Daniel Wong i wyrażam zgodę na nagrywanie.
Dobrze.
16.19
Co robiłeś tamtej nocy?
Byłem w domu, spałem.
O której wróciłeś do domu?
Był poniedziałek.
W poniedziałek wróciłem do domu około 21.00.
Między 21 a 22.30.
Miałeś kłopoty z prawem z powodu narkotyków.
Jestem notowany za posiadanie i handel,
ale już tego nie robię.
Jak tylko wpadłem w kłopoty, przestałem się tym zajmować.
Co cię łączyło z Jen?
Jestem jej byłym chłopakiem.
Zaczęło się pod koniec liceum.
Przestaliśmy być parą jakieś dwa lata temu.
Nie do końca potrafiliśmy...
Chcieliśmy być razem,
ale pojawił się problem z jej rodzicami.
- Jakiego typu? - Byli bardzo surowi.
Narzucali jej styl życia, w którym nie ma czasu na związki.
Były inne powody?
Pewnie to, że mało zarabiałem.
Pracowałem w Boston Pizza.
Nie podobało im się to.
Byliśmy razem przez siedem lat, a nigdy nie zjadłem z nimi kolacji.
Więc...
Ona chciała kontynuować związek.
Powiedziałem jej:
„Wiesz,
twoi rodzice nie chcą, żebyśmy byli razem.
Nic na to nie poradzimy”.
Więc odszedłem.
- Masz dziewczynę? - Słucham?
- Masz dziewczynę? - Spotykam się z kimś.
- Jak jej na imię? - Christine.
- Ale kontaktujesz się z Jen. - Czasem dzwoni.
Czasem ja dzwonię do niej, żeby spytać, co u niej.
Oboje byliśmy nękani głuchymi telefonami.
- Ty i Jen? - Tak.
Kiedy to się zdarzało?
Skończyło się dwa dni temu.
Dwa, trzy dni temu.
Ktoś dzwonił, odbierałem,
ten ktoś milczał przez dziesięć sekund, a potem się rozłączał.
I tak w kółko.
To był absurd.
Zrobili tak ze 100 razy.
A po telefonach były...
- SMS-y. - Jakiej treści?
„Obserwujemy cię”.
Do Jen też dzwoniono?
Tak.
Odwiedzała mnie w pracy, przynosiła lunch, rozmawialiśmy.
Byliśmy przyjaciółmi.
Często pisali: „Co ona tu robi?
Kazaliśmy jej trzymać się z daleka”.
Na koniec napisali: „Pif-paf”.
To ważne. Prawda?
- To była wiadomość? - Tak, SMS.
„Ha, ha. Pif-paf”.
To jakieś chore...
Tak, chore pomysły.
Dobrze.
Wyglądało na to, że Danny Wong odebrał setki głuchych telefonów
w ciągu paru miesięcy.
Podobnie jak Jennifer.
NIEZNANY NUMER
Otrzymał też SMS o treści: „Pif-paf”.
A tydzień później
rodzice Jennifer zostali zastrzeleni w domu.
18.23
Czy sądzisz, że to, co się wydarzyło,
ma związek z tobą?
Ze względu na...
Jestem prawie na sto procent pewny, że to nie ma nic wspólnego z narkotykami.
Odważne stwierdzenie.
- Jestem pewny. - Czemu tak uważasz?
Bo nikt nikogo nie zabija za gram marihuany.
Czy nawet za więcej.
Po prostu.
Teraz na chwilę wyjdę.
Pomyśl jeszcze raz o całej historii.
Przypomnij sobie daty i godziny.
Potem znów porozmawiamy.
Wyjdę na chwilę, żeby też to sobie poukładać.
W tym przesłuchaniu coś nie grało.
Było więcej pytań niż odpowiedzi.
Czy to Danny Wong był celem?
A może Jennifer?
Musieliśmy się dowiedzieć wszystkiego o Jennifer Pan.
Z kim się spotyka, czym zajmują się jej znajomi.
Czy w jej życiu jest coś,
co wyjaśnia, czemu doszło do tego incydentu?
Poznałem Jennifer, gdy miałem jakieś 13 lat.
Jeździliśmy razem na wycieczki szkolne,
czasem chodziliśmy na łyżwy albo do kina z grupą znajomych.
Dobrze się z nią gadało.
Jennifer była pełna życia, radosna, pewna siebie i bardzo szczera.
Czasami opowiadała o Danielu.
Początkowo wydawali się szczęśliwą parą,
ale w ich związku było też wiele burzliwych okresów.
Taka ciągła huśtawka.
Ktoś zawsze miał złamane serce. Zrywali, wracali do siebie.
Szczerze mówiąc, uważam, że Daniel nie był najlepszym chłopakiem.
Pamiętam, jak Jennifer pracowała
przez całe lato, żeby trochę zarobić.
Potem podobno wszystko wydała na jego pistolet do paintballa.
Nie potrafiłem pojąć,
jak można wydać parę tysięcy dolarów na jedną rzecz.
Mówiła, że nie miała nikogo innego, na kogo mogłaby je wydać.
Na siebie też nie.
Policja w Yorku wciąż bada sprawę
poniedziałkowego włamania, w którym zginęła mieszkanka Markham.
Śledczy nie wykluczają żadnego scenariusza,
nawet tego, że napastnicy się pomylili
i wtargnęli do niewłaściwego domu.
John Vennavally-Rao, CTV News. Markham, Ontario.
Zaczęliśmy dostawać telefony od sąsiadów i innych mieszkańców,
którzy wpadli w panikę.
Bali się, że też zostaną napadnięci.
Proszę pytać pojedynczo.
Żądali wyjaśnień.
Zachodzimy w głowę, dlaczego zastrzelili tę niewinną kobietę
i próbowali zabić jej męża po to, żeby ukraść niewielką ilość gotówki.
To nie ma sensu.
POSZUKIWANIA PODEJRZANYCH
Policjanci z Yorku szukają świadków.
Dotąd dysponują tylko jedną poszlaką.
Jest to kiepskiej jakości nagranie wideo,
które zarejestrował monitoring jednego z sąsiadów.
Policja ma nadzieję, że nagranie pomoże zidentyfikować trzech sprawców,
którzy sterroryzowali rodzinę.
To ważny moment w tej sprawie.
Kamera po drugiej strony ulicy była skierowana na dom Panów.
Traf chciał,
że na nagraniu widać trzech podejrzanych wchodzących do domu.
Zobaczyliśmy też, że pół godziny później wyszli.
Jeden wyszedł bardzo szybko,
a niedługo potem wybiegli dwaj pozostali.
Wszyscy trzej podejrzani weszli głównymi drzwiami.
Dla mnie najważniejsze było to...
że nie weszli siłą.
Ktoś wtargnął do pani domu?
Ktoś się włamał, słyszałam strzały.
Nie wiem, co się dzieje. Związali mnie na górze.
Włamali się i panią związali?
Tak.
Słyszałaś, jak dostali się do domu?
- Dzwonek do drzwi? - Nie.
- Wyważanie drzwi? - Nie.
Dobrze.
Czy przychodzi ci do głowy coś, co może nam pomóc?
Musiałem jeszcze raz przesłuchać Jennifer
i zadać jej trudniejsze pytania.
Musiałem wiedzieć, z kim jest związana.
O co chodzi z Dannym Wongiem?
Nic takiego nie pamiętam.
Musiałem ją poznać na wylot.
Gotowi?
DZIEŃ 04 PRZESŁUCHANIE 02
Dobrze, Jennifer. Jesteśmy nagrywani.
To dla ciebie nic nowego. Już to robiliśmy.
W pokoju jesteśmy tylko ja i ty,
a przesłuchanie obserwuje Deborah Gladding.
Jennifer ciężko było
przyjść na drugie przesłuchanie.
Ale mieliśmy nadzieję, że zapewniamy bezpieczną przestrzeń do szczerej rozmowy.
Stwarzaliśmy jej możliwość opowiedzenia, o co naprawdę chodzi.
Trochę się stresuję.
Nie stresuj się.
Wiem, że to trudne.
Ale prawda to zawsze najlepszy sposób, aby poczuć ulgę i spokój.
Opowiedz mi o swoim związku z Danielem.
Był bardzo trudny.
- Chodziliśmy razem do liceum. - Tak.
To trwało sześć lat, choć nie wolno mi było mieć chłopaka.
Spotykałaś się z nim
bez wiedzy i zgody rodziców.
Tak.
Nie myślałaś o tym, że Daniel był dilerem?
Że to mogło ściągnąć złych ludzi do twojego domu
w poszukiwaniu pieniędzy?
To oczywiste pytanie.
Nie...
Pytałam go, co robi, a on odpowiedział, że handluje.
Nie pytałam o szczegóły.
Zignorowałam to, bo nie jesteśmy parą.
Czy ostatnio spotkało cię coś,
co mogłabyś określić jako pogróżki?
- Tak. - Opowiedz mi.
Jego...
On mówi, że to jego przyjaciółka,
wszyscy myślą, że to jego dziewczyna.
Pisała do mnie wiadomości,
kazała mi zostawić Daniela w spokoju.
Czemu to robiła?
Z zazdrości.
Twoim zdaniem winna była dziewczyna.
Nie chcę...
Nie mam pewności, więc nie chcę wskazywać winnych.
Skoro nie jesteś pewna i nie chcesz wskazywać winnych,
czemu uważasz, że to ona?
Bo kontaktowała się ze mną na Facebooku, pisała, że jestem głupia.
I czasem gdy do niego piszę,
ona odpisuje z jego telefonu,
że on jest ze swoją dziewczyną, Christine, i żebym zostawiła go w spokoju.
Czemu nie powiedziałaś o tym
podczas poprzedniej rozmowy?
Nie pomyślałam, że to ma znaczenie.
Jennifer zasugerowała,
że zamieszana w to jest nowa dziewczyna Danny’ego Wonga.
OBSERWUJEMY CIĘ
Że za nękające głuche telefony do niego i Jennifer
odpowiada Christine.
Chciała się jej pozbyć.
Czy chodziło o trójkąt miłosny?
Jeśli tak było, dlaczego rodzice stali się ofiarami?
- Rodzice dowiedzieli się o Danielu? - Tak.
Jak to się skończyło?
Niedobrze.
Wyjaśnij mi, co masz na myśli.
Kto nie zgadzał się, żebyś miała chłopaka?
Ojciec.
Twój ojciec?
Opowiedz o tym.
Postawił mi ultimatum.
Miałam wybrać Daniela albo ich.
Postanowiłam zostać w domu z rodziną.
Ale mimo że się rozstaliśmy,
chcieliśmy pozostać przyjaciółmi.
Dobrze. Co było potem?
Początkowo utrzymywałam kontakt telefoniczny z Danielem,
ale mnie przyłapali.
I...
wtedy zabrali mi telefon komórkowy.
Powiedzieli, że wszędzie będą mnie wozić.
Więc budziłam się, ćwiczyłam na pianinie,
czasem chodziłam do nauczyciela na lekcję
i poza tym nic.
Jennifer przychodziła do mnie co tydzień na lekcję.
Przywoził ją ojciec i wysadzał przed moim domem.
Była wyjątkową młodą pianistką.
Co roku wygrywała wszystkie konkursy.
Była najlepsza z najlepszych.
Wysiłek, jaki włożyli jej rodzice,
tysiące dolarów rocznie wydawane na konkursy,
wszystko to było niesamowite.
Pewnego dnia podczas lekcji
zaczęła szlochać.
Rozkleiła się.
Nigdy tak się nie zachowywała.
Powiedziała: „Fernando, moi rodzice mi nie ufają.
Wszędzie za mną jeżdżą.
Nie chcą, żebym umawiała się ze swoim chłopakiem.
Ojciec go nie akceptuje.
Nie chce, żebym marnowała czas
na randki z kucharzem.
Doprowadzają mnie do szału”.
Co twój ojciec o nim myślał?
Mówił, że nie jest dla mnie odpowiednim kandydatem.
Że nic nie osiągnie w życiu
i nie będzie w stanie utrzymać rodziny.
Powiedz o nim więcej. Co teraz czujesz?
Pomógł mi przetrwać trudny okres w liceum,
gdy byłam młodsza.
Mam astmę.
Uaktywniła się, gdy pojechaliśmy na wycieczkę do Europy,
a on się mną zajął.
Wciąż coś czujesz do Daniela, prawda?
Tak.
Jak ci się układało w domu?
Co robiłaś po skończeniu liceum?
Byłam...
Chciałem studiować kinezjologię,
ale ojciec naciskał, żebym szła w stronę medycyny,
bo to zapewnia lepszą przyszłość.
Można powiedzieć,
że wiedział, że nie nadaję się na lekarkę,
więc chciał, żebym została farmaceutką.
Bich Ha mówiła, że ich córka studiowała farmację,
ale po ukończeniu studiów wciąż nie mogła znaleźć pracy.
Martwiła się i często o tym wspominała.
Chciała jedynie, żeby córce się powodziło.
Żeby ludzie nie patrzyli na nią z góry.
W naszym liceum
wszyscy mieli być lekarzami, dentystami, prawnikami lub inżynierami.
Nie było innych dróg. Może księgowość.
Mieliśmy wiele rodzin imigrantów
z Hongkongu, Tajwanu, Wietnamu.
Wszyscy czuliśmy podobną presję ze strony rodziców.
Już samo to było trudno, a dla Jennifer...
Nie należała do najlepszych uczennic.
Sporo jej brakowało.
A w tej szkole piątki były normą.
Dostałaś się do jakiejś szkoły? Studiowałaś farmację?
Nie?
Jak na to reagował twój tata?
Nie wiedział. Okłamałam go.
- Co mu powiedziałaś? - Że studiuję.
Co?
Nauki medyczne. Nie, przepraszam. Nauki ścisłe.
Że robię licencjat.
Mama wiedziała, że nie studiujesz?
Nie.
Oboje sądzili, że studiujesz.
Tak.
To jakiś żart?
- Jaka ta miała być szkoła? - Ryerson.
Dobrze.
Wozili mnie do Toronto i myśleli, że chodzę na zajęcia.
Tak.
Ale nie chodziłam.
To była bomba.
To historia, jakiej tajny agent użyłby jako przykrywki.
Jak się czułaś z tym,
że musisz okłamywać rodziców?
Czułam się winna, ale gdy chciałam im powiedzieć...
Czułam z ich strony
ogromne oczekiwania.
Oczekiwania nie są charakterystyczne tylko dla wietnamskiej kultury.
Ale ten styl wychowania jest dość rygorystyczny
i może mieć różny wpływ na dziecko.
Jeśli otoczenie oczekuje, że za każdym razem będziesz najlepszy,
a ty nie spełniasz tych oczekiwań,
może to przynieść opłakane skutki.
Odkryliśmy, że Jennifer nie tylko okłamywała rodziców w sprawie studiów,
ale robiła to aż cztery lata.
Sfałszowała nawet dyplom Uniwersytetu w Toronto.
To było szokujące.
- Nigdy nie mieli wątpliwości? - Nie.
Skoro Jennifer się przyznała, że kłamała przez cztery lata,
to można na tym oprzeć resztę historii.
Jakie jeszcze kłamstwa zataiła przed nami?
Porozmawiajmy o telefonie pod numer 911.
- Dobrze. - Dobrze?
- 911. - Pomóż mi. Potrzebuję pomocy!
Spokojnie. Co się dzieje?
Ktoś się włamał. Słyszałam strzały.
Nie wiem, co się dzieje. Jestem związana.
Kilkakrotnie przesłuchaliśmy nagranie.
Jestem związana na górze!
Badaliśmy je szczegółowo,
słuchaliśmy i analizowaliśmy, co się wydarzyło.
- Może pani zamknąć drzwi? - Nie. Mam związane ręce za plecami.
Miałam komórkę w kieszeni!
Jedno nie dawało mi spokoju.
Jak zdołała zadzwonić,
skoro miała ręce za plecami przywiązane do balustrady?
Dlaczego miałaś ręce za plecami?
Kazał mi wstać, żeby mógł mi związać ręce.
Próbowałam je poluzować,
żebym mogła coś zrobić, ale on ściągnął je mocno.
Ściągał, dopóki nie pisnęłam z bólu,
a potem przestał.
Były mocno związane za plecami.
Wtedy mnie złapał i zaczął sprowadzać po schodach.
Czy cię przeszukał?
Na szczęście nie.
Gdyby to zrobił, znalazłby telefon.
Byłaś przywiązana do poręczy.
Czy możesz wstać, odwrócić się
i pokazać do kamery, jak miałaś związane ręce?
Nie wystarczy, że opowiem?
Nie myśl o traumie, którą przeżyłaś.
Spróbuj podejść do tego bez emocji.
Bo chcę zobaczyć,
jak byłaś w stanie wyciągnąć telefon.
Wstań i skup się na tym, jak to zrobiłaś.
Włóż to za pasek jako rekwizyt.
Zdejmij sweter i zadzwoń.
Widziałam, że dużo ją to kosztowało.
Nie chciała ponownie przeżywać tej sceny.
Ale musieliśmy wiedzieć, w jaki sposób tego dokonała.
Wstań i się odwróć.
Włóż to tam, gdzie miałaś telefon.
Świetnie. Obróć się. Tak, żebyś patrzyła w drugą stronę.
Właśnie.
Tutaj jest balustrada. Przełóż ręce za plecy.
Dobrze.
Masz ograniczone ruchy?
Jak daleko możesz odsunąć ręce od balustrady?
- Przywiązał mi ramię. - Tak?
- Do balustrady. - Tak.
I miałam związane ręce.
I tę rękę miałaś przywiązaną do balustrady?
I jak sięgnęłaś po telefon?
Jak zadzwoniłaś?
Wybierasz 911.
I w ten sposób rozmawiasz?
Tak, krzyczę do telefonu.
A jak słyszysz?
Ustawiłam głośność na maksa.
Tak.
Czyli dokładnie w ten sposób rozmawiałaś?
Wystarczy. Siadaj.
Włóż sweter.
To, że była w stanie wyciągnąć telefon
i wykonać telefon,
było dla nas bardzo ciekawe.
Ale nie na tyle, żebyśmy przestali się zajmować drugą hipotezą.
Dlaczego cię oszczędzili?
Oczywiste pytanie brzmiało: „Czemu zostawili świadka?”.
To się nie trzymało kupy.
Jeśli zabijasz dwie osoby, zabijasz też trzecią.
Czemu z tobą nie postąpili tak samo?
Może dlatego, że nie stawiałam oporu.
Tutaj pojawia się oczywiste pytanie.
Bo okłamywałaś rodziców w kwestii studiów.
Pytam więc teraz,
czy w którymś momencie dzisiejszego przesłuchania
okłamałaś też mnie?
Kiedy mówiłaś o Danielu?
Gdy mówiłaś, że nie masz nic wspólnego z narkotykami
i że nie trzymaliście dużych kwot w domu?
A ubezpieczenie na życie? Czy twoi rodzice mają polisy?
Chyba. Nie wiem.
Wiem, że mieli...
- Ja mam polisę. - Tak.
A moja mama...
Założyli mi polisę, gdy byłam młodsza.
Połowa z tego poszła na edukację.
Połowa poszła na ubezpieczenie na życie, a gdy się dowiedzieli,
że nie studiowałam, zażądali zwrotu pieniędzy.
Zaczekaj chwilę.
Mówiłaś, że nie wiedzieli, że nie studiowałaś.
Kiedy się o tym dowiedzieli?
Powiedziałam im, że nie zdobyłam dyplomu.
Że studiowałam dwa lata, ale nie skończyłam.
Dobrze.
Wtedy zażądali zwrotu pieniędzy?
Tak.
Wróćmy do bardzo trudnego tematu.
Do żalu, jaki mogłaś żywić wobec rodziców za to,
że ingerowali w twój związek i twoje życie
i że praktycznie zamknęli cię w domu.
Mimo to kocham rodziców i postanowiłam zostać z nimi.
Gdybym chciała, mogłabym odejść, ale tego nie zrobiłam.
Chciałam zostać i się nimi opiekować.
- Więc nie miałaś z tym nic wspólnego? - Nie.
- Nie robisz niczego nielegalnego? - Nie.
Ktoś pukał do drzwi. Zaczekaj chwilę.
To tylko ja.
Dobrze się czujesz?
Dużo wrażeń.
Przerwa na toaletę?
Tak, proszę.
Jestem trochę roztrzęsiona.
Rozumiem. Dobrze sobie radzisz.
Staram się, jak mogę. Nie dokonywałam najlepszych wyborów.
Nie przejmuj się tym.
Wszyscy się uczymy. A ty zrobiłaś to, co musiałaś.
To było coś, co czułaś, że powinnaś zrobić.
Są różne elementy, trochę tu, trochę tam.
Nie chcę powiedzieć czegoś niewłaściwego.
Ale wszystkie elementy się połączą
i będą do siebie pasować.
Bo to, co mówisz, jest prawdą, tak?
Było jasne, że nie mówi nam wszystkiego.
Czesanie włosów.
Nerwowość.
Dotykanie brzucha.
Uważałem, że coś wie.
Ale był tylko jeszcze jeden świadek – jej ojciec, Hann Pan.
Na razie nie mogliśmy go przesłuchać, bo był w śpiączce.
Do tego czasu
wszystkie hipotezy pozostawały w grze.
Sprawdzę korytarz i cię wyprowadzę. Dobrze?
W drodze do domu Jennifer milczała.
Oszukiwała. Nie chodziła na studia.
Przez cztery lata budowała sieć kłamstw.
Ale rozumiałam jej potrzebę odniesienia sukcesu.
Moi rodzice przyjechali do tego kraju z Karaibów.
Zawsze oczekiwali,
że będę lepsza od innych.
Z mojej perspektywy to nie było czarno-białe.
Przyszło mi do głowy,
jak bym się wkurzył na miejscu jej rodziców.
To szokujące, że można wieść takie życie.
Co w ogóle robiła przez te cztery lata?
Musiałem poznać odpowiedź.
DZIEŃ 05
Policja otworzyła w dzielnicy punkt dowodzenia,
żeby uspokoić mieszkańców i zbierać informacje.
Jack Heath to zastępca burmistrza.
Było to przypadkowe wydarzenie,
a takie nie zdarzają się często.
Markham to bezpieczne miejsce.
Mamy wyjątkowo dobrą policję,
która wykonuje swoją pracę.
Przy sprawach zabójstw początkowo skacze adrenalina.
Ten efekt zanika wraz z rosnącym zmęczeniem.
Ale tę energię musiałem utrzymać, nie tylko dla siebie...
ale dla swojego zespołu.
Skontaktowaliśmy się ze szpitalem.
Okazało się, że Hann Pan zostanie wybudzony ze śpiączki.
W tym momencie wszystko mogło się zmienić.
To była szansa, by zrozumieć, co naprawdę wydarzyło się w tym domu.
Prawdę miał nam powiedzieć człowiek,
który spojrzał śmierci w oczy i przeżył.
Słyszeliśmy jedynie szum aparatury w sali Hanna Pan.
Od razu zauważyłem, że ma siniaka wokół prawego oka
i bardzo małą kropkę
tuż obok nosa.
Tam został postrzelony.
Następnie Hann Pan opowiedział, co wydarzyło się tamtej nocy.
Wcześnie się położył.
Jego żona była na tańcach.
Jennifer była w domu.
Został obudzony przez mężczyznę z bronią.
Kazał mu wstać i zejść na dół.
Zobaczył żonę w salonie.
Wpadła w histerię.
W kółko powtarzała: „Nie mamy pieniędzy.
Nie mamy pieniędzy. Możecie nas puścić?”.
Jeden z napastników powiedział, żeby się zamknęła.
Zadzwonił detektyw MacDonald i spytał, czy siedzę.
Hann Pan opowiedział, że siedział na kanapie i był bity pistoletem.
Jego żona siedziała na drugiej kanapie.
Błagała o życie.
W tym momencie
Jennifer zeszła z piętra w towarzystwie jednego z podejrzanych.
Nie miała związanych rąk i przyjaźnie rozmawiała z napastnikami.
- Pomóżcie mi. Pomocy! - Spokojnie. Co się dzieje?
Ktoś się włamał. Słyszałam strzały.
Nie wiem, co się dzieje. Jestem związana na górze.
To jakiś żart?
Kazał mi wstać, żeby mi związać ręce.
Wtedy mnie złapał i zaczął sprowadzać po schodach.
Usłyszałam dwa strzały.
Mama krzyczała.
Kłamstwo na kłamstwie.
Nie spiesz się.
W tamtej chwili byłem przekonany,
że jest zamieszana w zabójstwo matki i próbę zabójstwa ojca.
Wysłałem umundurowanych policjantów do szpitala.
Pod żadnym pozorem
Jennifer nie mogła zostać sama z ojcem.
DZIEŃ 09
Wróciłem do Hanna, aby go zapytać,
czy nie chce nam przekazać jeszcze jakichś informacji.
Tym razem pochylił się i powiedział:
„Wykorzystajcie policyjne techniki
i ustalcie, co zrobiła Jennifer”.
DZIEŃ 14 PRZESŁUCHANIE 03
Dobrze. Wejdź.
14.40
Usiądź tutaj.
Tak.
Usiądź, proszę.
Dobrze.
Trzecie przesłuchanie miało kluczowe znaczenie.
Poinformuję cię na wstępie...
Nie oglądaliśmy go na monitorze.
Przesłuchanie jest rejestrowane.
Dla bezpieczeństwa twojego i mojego.
Byliśmy w sąsiednim pokoju przyklejeni do szyby
i czekaliśmy, jak potoczy się przesłuchanie.
Nie musisz zeznawać, jeśli nie chcesz.
Czy to jest jasne?
Chcę zeznawać.
Dobrze. Zaczekaj chwilę.
Widzieliśmy, jak umiejętnie Jennifer zacierała ślady
i latami okłamywała bliskich.
Mamy kłopoty techniczne.
Przeniosę swój sprzęt do drugiego pokoju.
A potem tam przejdziemy. Dobrze?
Tym razem mierzyła się z Billem Goetzem,
detektywem wyszkolonym w demaskowaniu kłamstw.
To był dla niej godny przeciwnik.
Przejdźmy do drugiego pokoju.
Kiedy zaczęłaś grać na pianinie?
Kiedy miałam cztery lata.
Ja się uczyłem w podstawówce. Wciąż pamiętam „Swans on the Lake”.
Nic więcej nie umiałem.
Przejdźmy do twoich rodziców.
Czy miewasz wrażenie, że trudno spełnić ich oczekiwania?
- Tak. - Znam to uczucie.
Że może nie byłaś tak bystra, jak im się zdawało.
Tak.
Co robiłaś, żeby udawać, że studiujesz?
Gdy o coś prosili, preparowałam dla nich dokumenty.
Jakie dokumenty?
Pożyczka studencka, świadectwa ocen.
Jak je robiłaś?
Za pomocą Photoshopa.
Rozumiem. Czy kiedykolwiek je kwestionowali?
Nie.
Na pewno były takie dni, kiedy myślałaś:
„Dzisiaj im powiem”, ale potem nie mogłaś się na to zdobyć.
Dobrze.
A teraz...
Gdyby rodzice się zgodzili, czy wciąż byłabyś z Danielem?
Co by się stało, gdyby się nie wtrącali?
Może bylibyśmy razem. Nie jestem pewna. On układał sobie życie na nowo.
Dobrze.
Jak się z tym czułaś?
Był człowiekiem, który wypełniał pustkę we mnie.
Więc mi go brakowało.
Nie czułam się szczęśliwa.
Moi znajomi układali sobie życie, a ja dreptałam w miejscu.
Zostałam w tyle.
Dobrze.
Jak to się objawiało?
Pocięłam się.
Musimy się tym zająć stopniowo.
16.23
Przyszedłem tu dzisiaj dlatego,
że jestem ekspertem od czegoś, co nazywamy weryfikacją prawdy.
Nie pracuję w wydziale zabójstw.
Jennifer nie wiedziała, że w Kanadzie
policjanci mogą kłamać.
Jeśli nie zniesławiamy wymiaru sprawiedliwości,
wolno nam to robić.
Moim zadaniem jest analiza wszystkich dowodów zebranych w śledztwie.
Rozumiesz?
Wasz dom jest bardzo skrupulatnie przeszukiwany.
Wiesz, co potrafią satelity?
Nie.
Oglądasz w telewizji relacje z wojen,
w których satelity namierzają budynki?
Widać ludzi, którzy przemieszczają się po domu.
To działa jak prześwietlenie.
Widzimy, czy ludzie są tam, gdzie mieli być według świadków.
Czy są gdzie indziej.
Bill Goetz wspomniał o informacjach zdobytych dzięki satelitom.
Rzecz jasna był to wybieg,
aby Jennifer poczuła, że możemy odkryć jej kłamstwa
i że musi wymyślić kolejne kłamstwa.
Wiesz, kto tamtego wieczoru był w domu?
Nie.
Owszem, wiesz. Jestem tego pewien.
Sprawa jest następująca. Spójrz na mnie.
Twój tata nie miał być świadkiem.
Tutaj to wszystko się posypało.
Twój tata miał nie przeżyć.
Opisałaś czarnego mężczyznę z dredami.
Nie było tam nikogo takiego.
On dokładnie opisał mężczyznę, z którym byłaś.
Nawet nie jest czarny.
Czemu tak zeznałaś?
- Tak to pamiętam. - Nie!
Maczałaś w tym palce.
Mam rację?
Co się stało?
Jen?
Nie przemyślałaś tego.
Oni nie przyszli po pieniądze.
Przyszli, żeby zastrzelić twoich rodziców.
Nie przyszli przypadkiem.
To było zaplanowane.
A gdy już zaczęli, nie mogłaś ich powstrzymać, prawda?
Prawda?
Jen?
- Chciałam to przerwać. - Wiem.
Czemu cię nie słuchali?
Nie znałam ich.
Ale zaplanowałaś to z nimi, prawda?
Prawda?
Jen?
Przykro ci, prawda?
Słucham?
W porządku.
Mówiła bardzo cicho.
Nie słyszę.
Mieli załatwić ciebie?
Chciałam, żeby mnie zabili.
Nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę.
Dlaczego?
Nie chciało mi się żyć.
Czy tym razem mówiła prawdę?
Mieli zabić całą rodzinę?
Nie, tylko mnie.
Czemu nie wyszło?
Nie wiem.
A co wiesz?
Dlaczego to miałaś być ty?
Już nie chciałam żyć.
Dlaczego?
Bo wszystkich zawiodłam.
Więc jak to się potoczyło?
To nie miało tak być.
Rozumiem. Co zatem się stało?
O co prosiłaś?
Żeby przyszli
i mnie zabili.
Ile miałaś mu zapłacić?
Dwa tysiące.
Dobrze.
Jak się nazywał? Miał jakąś ksywkę?
Ziomek.
Nie mógł zjawić się w dowolnej chwili. Musiałaś wiedzieć, kiedy przyjdzie.
Jak to się odbyło?
Napisał do mnie.
- Słucham? - Napisał do mnie.
Jak się umówiliście?
Mieli mnie zabić za 2000 dolarów.
Zadzwonili, żeby się upewnić, że wejdą.
Jak to zrobili?
O co spytali przez telefon?
To był SMS czy rozmowa?
SMS. „Dostęp dla VIP-ów”.
Co to znaczy?
Żebym im umożliwiła wejście.
Co zrobiłaś, gdy wróciła mama?
Zeszłam się przywitać.
Udałam, że sprawdzam drzwi.
Wyprostuj się, bo cię nie słyszę.
Jak nawiązałaś kontakt z tym Ziomkiem?
Przez kolegę.
Którego?
Zerwaliśmy znajomość.
Jak się nazywa?
Musieliśmy uzyskać nakaz, żeby dostać się do telefonu Jennifer.
Żeby dowiedzieć się, z kim jest powiązana
i jak to zorganizowała.
Jen?
Szybko ustaliliśmy treść jej SMS-ów.
ZIOMEK
Znaleźliśmy wiadomość od Ziomka.
MUSZĘ ZNAĆ CZAS AKCJI.
ZASTANOWISZ SIĘ?
NIE DZISIAJ. MAM PLANY NA WIECZÓR.
To było bardzo znaczące.
Ale to dopiero początek.
Wyjątkowo ciekawa okazała się rozmowa
między Danielem Wongiem a Jennifer.
JENNIFER: KOCHASZ MNIE I CHCESZ BYĆ ZE MNĄ?
DANIEL: W TEJ CHWILI JESTEM ZDOŁOWANY.
PRZEPRASZAM.
Jennifer: „Za co przepraszasz?
Możesz odpowiedzieć?”.
Daniel: „Nie wiem, jak to powiedzieć.
Czuję to, co ty,
ale do niej”.
Jennifer: „Czujesz do Christine to, co ja do ciebie?
Więc odwołaj sprawę z Ziomkiem”.
Daniel: „Odwołać?
Chciałaś tego bez względu na mnie.
Chciałaś tego dla siebie”.
Potem Danny się na nią wkurza.
DANIEL: OBCHODZIŁEM SIĘ Z TOBĄ JAK Z JAJKIEM
WSZYSTKO DLA CIEBIE USTAWIŁEM
SKONTAKTUJ SIĘ Z ZIOMKIEM
To gwóźdź do trumny Danny’ego Wonga.
ZIOMEK
Za jego pośrednictwem Jennifer skontaktowała się z Ziomkiem.
ZIOMEK: ZACZYNAMY ZABAWĘ
To bardzo cenne informacje.
Poznaliśmy jednego z napastników.
Musieliśmy go znaleźć.
Rozpoczęliśmy obserwację Danny’ego Wonga
i sprawdzaliśmy kolejne telefony.
Przeanalizowaliśmy wiele połączeń.
Stopniowo udało się ustalić, kim są nasi podejrzani.
Jednym z nich był Eric Carty,
drugim David Mylvaganam,
a trzecim Ziomek, czyli Lenford Crawford.
DANIEL: CO ROBISZ?
JENNIFER: CZEKAM NA TELEFON OD ZIOMKA
DANIEL: OK
UWAŻAJ NA SIEBIE
Lenford był znajomym Danny’ego.
Też handlował narkotykami.
Postanowiliśmy ich aresztować.
Cholera. Kojarzysz tego młodego?
Tak.
- Gliniarze przyszli do niego do pracy. - Zabrali go?
Tak.
Oskarżają go o współudział.
Chyba żartujesz.
Nie wiem, co się dzieje, stary.
To jakiś kanał.
Wszystko wyjdzie na jaw.
Musimy to rozwiązać. Bo nie chodziło o ciebie.
Zlecenie dotyczyło wyłącznie twoich rodziców.
Tak mam powiedzieć? Ale było inaczej.
Powiedz, jak było.
Opowiedz, jak zaplanowałaś zabójstwo rodziców.
I tak wszystkiego się dowiemy.
Przesłuchanie trwało ponad trzy godziny.
Jennifer utrzymywała, że to nieudana próba samobójstwa.
Niektórzy przestępcy nie grzeszą rozumem,
ale nie sądzę, że aż tak się pomylili i zabili niewłaściwe osoby.
To były kompletne bzdury. Wszystko ustawiła.
Ukrywanie tajemnic to nic przyjemnego, prawda?
Wszystko miało wyjść na jaw.
Jen?
Sekundę.
W tamtej chwili, na podstawie dowodów, które mieliśmy,
mogliśmy ustalić, co wydarzyło się tamtej nocy.
Jennifer dostała wiadomość od Ziomka: „Zaczynamy zabawę”.
Zaczekała, aż mama wróci z tańców...
i zeszła, żeby powiedzieć mamie „dobranoc”.
Podeszła do drzwi
i otworzyła zamek.
Wystawiła swoich rodziców na atak.
Potem wróciła na górę
i dalej wymieniała wiadomości z podejrzanymi.
Włączała i wyłączała światło,
dając im znak, że mogą wejść do domu.
Potem wróciła do swojego pokoju i czekała na dalsze wypadki.
Wyobraźcie sobie szok i przerażenie, jakich doznali Bich i Hann,
gdy ci nieznajomi wdarli się do domu.
Tato?
Dzwonię pod 911!
Proszę pani.
Halo?
Nic mi nie jest!
To czyste zło.
Szczyt podłości.
Dobrze.
Posłuchaj mnie uważnie.
Na tym etapie śledztwa
aresztuję cię za zabójstwo.
Także za próbę zabójstwa i współudział w zabójstwie.
Rozumiesz?
Powiedz, czy rozumiesz te zarzuty.
- Tak czy nie? - Tak.
Dobrze.
Mam obowiązek cię poinformować, że masz prawo do...
Aresztowano podejrzaną w sprawie zabójstwa w Markham.
Co zaskakujące, córka ofiary została oskarżona
o zorganizowanie napaści, w której zginęła jej matka.
Zdaniem policji córka ofiary, Jennifer Pan, jest odpowiedzialna
za zabójstwo swojej matki, Bich Ha Pan,
i postrzelenie swojego ojca, Huei Hanna Pan.
PODWÓJNE ŻYCIE JENNIFER PAN
Spojrzeliśmy na siebie z żoną. Nie mogliśmy się z tym pogodzić.
Czy coś przegapiłem? Czy było coś, czego nie dostrzegłem?
Przerażenie i konsternację wywołuje sama myśl,
że zabiła tych, którzy wydali ją na świat.
Przypomniała mi się chwila,
gdy przytuliłem Jennifer na pogrzebie jej matki.
Byłem wtedy tak szczerze i głęboko poruszony.
Miałem wrażenie, że wszystko, co mówię, jest puste.
I w pewnym sensie poczułem się zdradzony.
OD OFIARY DO OSKARŻONEJ
Wróciłam nazajutrz rano i byłam w szoku.
Jak to się stało? O co tu chodzi?
Wzbudzała we mnie współczucie.
Jak się czujesz?
Jak mogła zrobić coś podobnego?
Po aresztowaniu znaleźliśmy jej pamiętnik.
Dostarczyło nam to ciekawych informacji o jej sposobie myślenia.
Jennifer skarżyła się, że ma surowych rodziców, ale tylko dlatego,
że nie chcieli, aby spotykała się z dilerem.
Obawiali się, że zniszczy jej życie.
Cała reszta dotyczy Daniela i związku z nim.
Rysowała motylki i szczeniaczki.
Chciała przeżywać bajkowy romans z Dannym Wongiem.
To był jej cel.
I robiła wszystko, żeby go osiągnąć.
Te wszystkie wiadomości, setki pogróżek pod adresem Daniela Wonga...
To sprawka Jennifer.
Nieustannie się z nim kontaktowała,
próbowała wrócić do jego życia i pozbyć się Christine.
Nie czuła żadnych granic.
Robiła wszystko, żeby znów z nim być.
Moim zdaniem Jennifer szukała miłości i uznania.
Sądziła zapewne, że tylko Daniel tak naprawdę ją rozumie.
Więc jeśli go straci, co jej zostanie? Rozumiecie?
Czemu Daniel się w to mieszał?
Był w związku z inną kobietą.
Zerwał z Jennifer.
Był też aspekt finansowy.
Ubezpieczenie, dom... Część tego przeszłaby na nią.
Jennifer miała dostać pół miliona dolarów.
Na dole.
Daniel zapewne liczył, że przez Jennifer zdobędzie dostęp do tych środków.
Dobrze.
I przeznaczy je na handel narkotykami.
Gdy Hann Pan się dowiedział, postawił ultimatum.
„Powiedziałem Jennifer, że ma skończyć związek z Dannym Wongiem.
Że musi zaczekać, aż umrę”.
Ze zdziwieniem odkryliśmy, że nie pierwszy raz usiłowała zabić ojca.
Dziesięć miesięcy wcześniej zwróciła się do znajomego
i prosiła go, żeby zabił jej ojca.
Nawet mu zapłaciła.
Tamten plan spełzł na niczym.
To pokazuje, jakie miała zamiary.
Obmyśliła ten plan z zimnym wyrachowaniem.
Nie raz, ale dwa razy.
Tak było?
Nie sądzę.
Planowała to wcześniej?
Powinna za to zapłacić.
Najbardziej rozdzierające w tej historii jest to,
że gdy napastnik celował do Bich,
ta uklękła
i wypowiedziała ostatnie słowa: „Nie krzywdźcie mojej córki”.
Ława przysięgłych z Toronto uznała ją za winną
spisku, który miał na celu zabicie jej rodziców.
Jennifer Pan została skazana za zabójstwo matki
i usiłowanie zabójstwa ojca.
Początkowo nie okazywała uczuć, ale gdy ogłoszono werdykt,
załamała się i zaczęła płakać.
Ostatecznie wybrała Daniela.
Uparcie dążyła do tego, żeby z nim być.
Za wszelką cenę.
Dla niej była to nieudana historia miłosna.
To było ważne.
To, co robimy, jest ważne.
I...
Bardzo chciałem, żeby wynikło z tego coś dobrego.
Nikomu to nie przywróciło życia, ale...
Myślę, że oddaliśmy sprawiedliwość Bich Ha Pan i Hannowi Pan.
Jennifer Pan, Daniela Wonga i ich wspólników
skazano na dożywocie z możliwością zwolnienia warunkowego po 25 latach.
Jennifer dostała dożywotni zakaz zbliżania się do ojca.
Po pomyślnym odwołaniu od wyroku za zabójstwo Bich Ha Pan
oskarżonym przyznano prawo do ponownego procesu.
Jennifer nadal utrzymuje, że jest niewinna.
Napisy: Przemysław Rak