Downloaded from YTS.MX
Will, możesz zaczynać.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Wchodzę sobie do pokoju,
siadam, jak to czasami bywa na początku filmu dokumentalnego,
gdy wykorzystują zdjęcia dodatkowe bez wiedzy filmowanej osoby.
To naturalne.
Cześć. Jestem Will Ferrell. Jeden z najlepszych aktorów na świecie.
Dawno temu, gdy byłem w Saturday Night Live...
Will Ferrell.
Nie mam tu zbyt wielu przyjaciół.
...poznałem Andrew Steele’a.
Mnie zatrudniono jako aktora, a jego jako scenarzystę.
Nazywam się Robert Goulet.
Napisał dla mnie wiele skeczy.
Halo, macie Saddama.
Później został głównym scenarzystą SNL.
Odłóż to poroże.
Andrew urodził się i dorastał w stanie Iowa.
Nosił Levisy 501, pił kiepskie browary, jeździł stopem.
Trzy dni.
Zero snu.
Był kochanym zrzędą
o dziwnym, oryginalnym poczuciu humoru.
Pracowaliśmy przy SNL przez wiele lat,
a on zawsze powtarzał,
że chciał zrobić program popołudniowy.
Wie pan, do czego prowadzi kwasica ketonowa?
Często się wygłupialiśmy.
Wiele razem wypiliśmy.
Jeśli kiedyś zastanawialiście się,
czemu Will Ferrell coś zrobił,
prawdopodobnie był w to zamieszany Andrew Steele.
Czemu zrobiłem film dla stacji Lifetime?
Sarah może pracować. Zostanę z dziećmi.
Czemu zrobiłem cały film po hiszpańsku?
Ścigamy się do domu!
Czemu wystąpiłem w reklamach słabego piwa?
W międzyczasie obaj się pobraliśmy,
zostaliśmy ojcami,
a na przestrzeni lat również najbliższymi przyjaciółmi.
Gdy wybuchła pandemia, długo się nie widzieliśmy.
Pewnego dnia, gdy byłem na planie filmu w Bostonie,
dostałem od Andrew następujący mail:
„Hej, Will.
Muszę ci coś powiedzieć.
Mam już swoje lata
i choć może się to wydawać absurdalne i niepotrzebne,
będę przechodzić tranzycję, żeby żyć jako kobieta”.
„Przez ostatnie dziesięć lat usiłowałam pojąć, co się dzieje.
Walczyłam z tym przez całe moje życie.
Nie chcę walczyć dłużej.
Kiedyś myślałam, że wszyscy chłopcy tak mają.
Potem myślałam, że jestem dziwna.
Latami nie chciałam tego przyjąć i trafiłam na terapię.
To niesamowite, jak umysł i ciało
buntują się przeciw temu, co dla nas nienaturalne i przygnębiające.
Nie sądzę, żeby moja transpłciowość wpłynęła na moją osobowość.
Nie będę już bucem, ale będę zołzą.
Jestem dużo szczęśliwsza”.
„Chciałabym napisać, że przede mną beztroska przyszłość
pełna odwagi i pewności siebie, ale nie ma lekko.
Jestem pełna wątpliwości i lęku, jak komiczka, którą byłam całe życie”.
„Nie przyjdzie mi to łatwo.
Ten proces będzie długi, dziwny i przerażający, ale też radosny.
Mam nadzieję, że nie stracę w nim nikogo bliskiego.
Dziękuję. Imię do ustalenia”.
Ciężko było wysłać ten list.
Długo go pisałam i zmieniałam,
żeby wyrazić wszystko, co chciałam.
To było... Rany.
Zaskakujące.
Gdy ludzie robią coming out, zastanawiają się, czy dalej będą kochani.
Znam transosoby, które po coming oucie traciły bliskich.
Nie wątpię, że Will jest moim przyjacielem,
ale nie jestem już Andrew Steele’em.
Dobrze, i co teraz?
WILL I HARPER
STAATSBURG, STAN NOWY JORK
ZALOTNIK W AKCJI
Gdy napisałam do Willa,
odpisał dość szybko, że wspiera mój coming out.
LOS ANGELES, KALIFORNIA
Napisałem jej, że ją kocham i wspieram
i że będziemy w kontakcie, kiedy tylko możliwe.
Wygrana.
Ale nadal miałem mnóstwo pytań.
Chciałabym zadać Willowi wiele pytań.
Jak rozumie transpłciowość? Myśli, że jestem kobietą?
Zna jakieś inne osoby transpłciowe?
Skąd imię Harper?
Od jak dawna tak się czuje?
Dlaczego tak długo o tym nie mówiła?
Ciekawią go hormony, operacje i usuwanie owłosienia?
Chciałby zadać mi jakieś pytania, których nie wypada zadawać?
Nadal lubi kiepskie piwo?
Czemu nie lubi Natty Light?
A może teraz pije wino?
To zajebiste piwo. Najlepsze, jakie istnieje.
Jak mam ją traktować? Chce, żeby coś się zmieniło?
Musimy zaprzyjaźnić się od nowa?
Halo?
Zadzwonił do mnie.
Wiedział, że zjeździłam cały kraj wzdłuż i wszerz
prawie jak kierowca tira.
Jeździłam autem, brałam stopa, byłam wszędzie. Uwielbiam to.
Dotarłem.
Nie wiem, czy on nadal mnie lubi.
Po coming oucie i tranzycji nie była pewna,
czy będzie mogła odwiedzać różne dziwne miejsca jako Harper.
Wpadłem na pomysł.
Spytałem, czy chciałaby pojechać ze mną w podróż
i odwiedzić swoje miejsca jako nowa wersja siebie.
Przy okazji sprawdzilibyśmy, jak się czujemy z tą zmianą.
Gdy podróżowałam jako facet,
brałam ze sobą trzy koszulki,
trzy pary majtek
i jedną parę dżinsów.
To będzie trudne.
Najgorzej z butami.
Boże.
Rozszerzę tę walizkę w każdy możliwy sposób.
Dobrze.
Wziąłem kilka par butów, bo to najważniejsze.
Kurtkę Deerhuntera,
którą założę może ze dwa razy.
Kostium Sherlocka Holmesa. Może się przydać.
Boję się, że to się nie zmieści.
Kurczę.
Saksofon zostaje w domu.
Musimy wziąć ze sobą krzesełka i lodówkę.
Nigdy nie wiadomo,
kiedy przyjdzie ochota na zimne Natty Light
czy co tam pije Will.
Jakieś piwo rzemieślnicze,
które smakuje jak pomarańcza.
Harper.
Miło cię widzieć.
Utknąłem w Dallas.
Przekierowali nas,
bo był problem z ciśnieniem w kabinie.
Wezwałem personel pokładowy.
- Spytałem, czy potrzebują pomocy. - Oczywiście.
A oni na to: „Proszę pana.
Proszę się odprężyć”. A ja: „Sami się odprężcie”.
Więc wyrzucili nas z samolotu.
Odbierzesz mnie?
- Zgarnę cię w mieście. - Dobra.
- Widzimy się w Nowym Jorku. - Pa, pa.
Przed nami 16 dni w trasie.
Na pewno wiele się wydarzy.
To dziwne. Jesteśmy przyjaciółmi.
Ale czy na pewno? Dziwnie to mówić.
Zawsze byłam Harper Steele, więc Will zawsze przyjaźnił się z Harper.
Ale przyjaźnił się też z osobą, którą odgrywałam,
a której już nie lubię ani nie potrzebuję.
Harper, jestem już w samolocie.
Gotowy do odlotu.
Wiele osób nie wie, jak się w takiej sytuacji zachować.
Również nasza relacja, nasza przyjaźń
to teraz niezbadane wody.
Do zobaczenia.
Wybrał jakieś dziwne miejsce.
Może przez swoją popularność nie chce być na widoku.
Co jest? O rany.
No.
Dotarłaś.
- Dzięki, że przyjechałaś. - Co to za miejsce?
Van Cortland. Pamiętasz?
- Cześć, stary. - Jak się masz?
Pamiętam.
- Pamiętasz, jak... - Graliśmy tu w golfa dwa razy.
Nadal mam moją kartę.
Pozwolenie na grę w golfa.
- Skoczymy na rundkę? - Jasne.
Dobra. Jezu.
- Świetnie wyglądasz. - Dziękuję.
Fajną masz kurtkę.
Jestem mistrzem pakowania.
- Fakt. - I już.
To może tak zostać.
Już nie mogę się doczekać.
Jak jeździ to cudeńko?
Beznadziejnie.
- Wszędzie narzutki. - Mięciutko.
- Czuję powiew luksusu. - Otóż to. Jedziemy.
W drogę.
DZIEŃ 1.
NOWY JORK
Zanim wyjedziemy, zjemy śniadanie z moimi dziećmi.
Potem ruszamy w drogę.
BAR U JOEGO
Cieszę się, że zobaczę twoje dzieci. Dawno ich nie widziałem.
Hej.
- Hej. - Cześć.
Dzień dobry.
- Jak tam? - Miło cię widzieć.
Kiedy ostatnio się widzieliśmy?
Widziałam cię w SNL jakieś trzy albo cztery...
- Przed pandemią. - Poznałem was wcześniej.
Jak byliście malutcy.
W pewnym momencie wyciągnąłeś mały saksofonik.
- Tak? - Tak.
I zacząłeś śpiewać:
Gramy w rodzinnym zespole
- Serio? - A potem...
- Umiesz grać? - A potem ja zacząłem grać.
Wasze miny mówiły: „To nie jest ani śmieszne, ani dobre”.
Czas podjąć decyzję.
Dobra.
Mają omlet po grecku i po ateńsku.
- Jesteście gotowi? - Dzień dobry.
- Tak. - Co podać?
- Zaczynaj. - Macie tzatziki?
Oczywiście.
- To grecki bar. - Poprosimy dla każdego.
- Nie. - Nie, dzięki.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Co... Czyli...
Chciałbym coś wyjaśnić.
Harper nadal jest waszym ojcem.
Harper nadal jest tatą.
- Tatą. - Tak.
Ale używa żeńskich zaimków.
- Tak. - Tak.
Harper powiedziała, że nadal chce być tatą.
Jak ich poinformowałaś? Spotkaliście się?
- Nie. - Też dostaliśmy maila.
Zamawiam sobie ciastka w drive-thru.
- Tak. - Patrzę i myślę: „O kurde”.
- O kurde. - Muszę się zatrzymać.
Kiedy doszło do rozwodu, trochę już wiedzieliśmy.
Harper napisała nam, że możemy znaleźć kobiece ubrania,
że czasem je nosi. Spoko.
Potem napisała pełną wiadomość, że używa żeńskich zaimków i tak dalej.
- Tak. - To się działo stopniowo.
Nie było szoku.
Czyli przyjęliście to raczej na spokojnie?
Nie było trudno to zaakceptować.
Ale dla mnie...
Był taki moment, że...
Tata to był mój jedyny męski wzorzec.
W jakiś sposób to idealizowałom.
Nadal jest moim tatą,
ale straciłom męski wzorzec,
choć niezbyt go potrzebuję.
Jedzenie.
- Super. - Będzie pysznie.
Na pewno.
- I tza-tza-tza-tza... - Bierzcie po jednym.
- Tza-tza-tza... - Tzatziki.
Wiecie, co zamierzamy?
- Tak. - Dobra.
Coś was martwi w związku z tą podróżą?
Ja martwię się o twoje zdrowie psychiczne.
A ja o twoje fizyczne bezpieczeństwo.
Czasem to, co kochasz, mnie przeraża. Na przykład przebywanie na odludziu.
Rozumiem.
Powoli zaczynam trochę bardziej się tego bać.
Zwłaszcza po tranzycji.
Zastanawiam się, dlaczego to robię.
Najpierw myślałam, że tego nie zrobię,
a potem doszłam do wniosku,
że coming out był dla mnie bardzo trudny
i może to głupie,
ale uznałam, że to będzie dobry kolejny krok na mojej drodze.
Jasne.
Pomoże wam, że trenuję jujitsu?
- Dwa razy w miesiącu. - Zademonstrujesz nam coś?
Albo wyślesz filmik? Jakoś tego nie widzę.
Ale chętnie zobaczę.
Nie lubię ćwiczyć z pełnym żołądkiem.
- Dobra. - Tak.
No dobrze.
No tak.
Musimy lecieć, ale zdzwonimy się jutro.
- Jasne. - Dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Pa.
- Buziaczki. - Pa.
- Kocham cię. - Kocham cię.
- Tak w ogóle, żeby było jasne... - Żeby było jasne.
Cieszę się, że jedziemy na tę wyprawę.
- Ja też. - Fajnie.
- Mam pytanie. - Tak.
Saturday Night Live.
- Tak? - Tak.
Miejsce, w którym się poznaliśmy.
- Byłaś w budynku, odkąd...? - Nie.
Nieźle.
Gdy spotkamy Lorne’a, przytulmy go o wiele za długo.
Sam to zrób.
- Ty też możesz. - Dobra.
- NBC Studios. Jesteśmy. - Proszę, proszę.
O rany.
Wejdź, jeśli masz odwagę.
- Jaki młodziutki. - Przystojny, młody...
Co się stało?
Jedno z największych dzieł Harper Steele. „Ups, zesrałem się”.
O cholera.
Zróbmy to.
Tak.
- Grupowy uścisk. - Dobrze.
Moje biuro było tam. I miało okna.
Wszystkie dziewczyny, Maya i Amy,
były tutaj.
To było straszne pomieszczenie.
Chociaż gdy scenarzysta trafiał tu między próbą a nagraniem,
to znaczyło, że jego skecz wszedł do programu.
- Jasne. - To był dobry znak.
Jestem Will Ferrell,
a to będzie głos Chicago Cubs, pan Harry Caray.
W pierwszym tygodniu zeszliśmy razem na lunch.
Odkryliśmy, że nasza dwójka
pod wieloma względami nadaje na tych samych falach.
Pamiętam, że chciałem wszystkich poznać.
Była pewna grupa, której miny mówiły:
„Nie kumamy tego gościa. Nie śmieszy nas”.
Myśleli, że Will Ferrell to niewypał.
Ale ja wiedziałam, że nim nie jest.
Zostałaś moją ambasadorką.
Walczyłaś, żeby mnie nie przekreślali, bo jestem zabawny.
Ostatnie czytanie.
Dużo jedzenia i scenariuszy.
Spędziliśmy razem mnóstwo czasu w bardzo dziwnych okolicznościach.
Przez wszystkie lata mojej kariery
grałam postać o imieniu Andrew.
Tak to postrzegam.
Coming out przed przyjaciółmi był wyjątkowo trudny.
Sama nie wiem, czy wierzą, że jestem Harper.
Mogą myśleć, że nadal jestem Andrew, tylko teraz noszę sukienki.
Tina! O mój Boże. Dziękuję.
Miło cię widzieć.
- Cześć. - Cześć.
Dziękuję, że przyszliście.
To wiele dla mnie znaczy.
Gdy zrobiłam coming out, wszyscy mi odpowiedzieliście.
Tylko Tim był nieco sceptyczny.
Myślałem, że żartuje.
- Uwielbiam go. - Myślałem, że się zgrywa.
Postanowiłem wysłać jej serię seksistowskich żartów
i zobaczyć, co powie.
- Toast. - Tak.
- Za Harper. - Dziękuję.
Dziękuję.
Jedziecie w podróż. Jak długą i dokąd?
Najpierw jedziemy do Waszyngtonu,
potem do Indianapolis.
- Pójdziemy na mecz Pacersów. - Fajnie.
Potem pojedziemy do Iowa City,
gdzie dorastałam.
Masz tam rodzinę?
Siostrę. Odwiedzimy mój stary dom.
- A potem... - Chyba Oklahoma?
- Idziemy na wyścig samochodowy. - Nieźle.
Czego najbardziej oczekujecie po tej wycieczce?
Właśnie.
- Will wpadł na ten pomysł... - Tak.
...wiedząc, że tranzycja wpłynie na sposób,
w jaki podróżuję po kraju. To fakt.
- Racja. - Bez wątpienia.
- Mam dużo obaw. - Jasne.
Will wie, że lubię speluny,
postoje dla tirów, najgorsze dziury.
O tak.
Jakiś czas temu szłam jakimś zaułkiem
i nie czułam się tam dobrze.
To już nie jest bezpieczne.
Czy ktokolwiek czuje się bezpiecznie w zaułku?
Nikt nigdy nie poprosi cię o polecenie jakichś lokali.
Nikt przy zdrowych zmysłach nie chadzałby po twoich melinach.
„Na którym śmietniku można znaleźć najlepsze meble?”
Mam taką listę.
Will będzie z tobą.
Mam narkolepsję i kiepsko prowadzę.
DZIEŃ 2.
Jak się czujesz?
- Dobrze. - To dobrze.
Teraz już nie ma odwrotu.
O raju. No dobrze.
FILADELFIA
Mam pytanie.
Dobrze.
- Jestem ciekaw, jak wybrałaś swoje imię. - Tak.
- Moje deadname to Andrew. Byłam Andrew. - Tak.
W pierwszym odruchu chciałam ułatwić sprawę wszystkim innym.
Jakbym miała podkreślić, że nie dzieje się nic nadzwyczajnego.
- Zmienię tylko... - Nic specjalnego.
Zmienię tylko Andrew na Angie.
- To będzie proste. - Jasne.
Gdy jechałam na moją pierwszą elektroepilację włosów,
powtarzałam sobie w głowie to imię
i czułam, że brzmi okropnie.
- Tak. - Zrozumiałam, że do mnie nie pasuje.
Zaczęłam więc zastanawiać się nad jakimś innym.
Początkowo myślałam o Chandelier.
A potem przypomniało mi się, że lubię imię Harper.
Moja mama chodziła do szkoły z Harper Lee,
pisarką, która napisała Zabić drozda.
Gdy wypowiedziałam to imię, poczułam ciepło w całym ciele.
- O rety. - I wtedy...
- Miałaś reakcję z ciała. - Tak. Powiedziałam to na głos.
Powtórzyłam sobie „Harper” na głos
i wiedziałam, że to będzie moje nowe imię.
- Nieźle. - I tyle.
Co byś zrobił, gdybyś miał zmienić imię?
Dawniej nie lubiłem mojego imienia.
Naprawdę nazywam się John William.
- Ale rodzice mówili na mnie Will. - Tak.
W pierwszej klasie
było chyba z siedmiu chłopców, którzy nazywali się Mike albo Steve.
Marzyłem o tym, żeby być Mikiem albo Steve’em.
- To były najlepsze imiona. - „Czemu mam takie dziwne imię?”
- I takie mocne. - Steve.
„Co tam, Steve?”
- Tak. - I Mike.
Chciałbym ci podziękować
za możliwość odwiedzenia stolicy kraju.
Bardzo lubię to miasto.
- Ja za nim nie przepadam. - Nie lubisz historii Stanów?
Daj spokój.
- Po prostu trochę tu nudno. - Zmienisz zdanie.
Chcę ci pokazać coś wyjątkowego.
Dobrze.
To tutaj.
- Parking? - Sadzawka lustrzana.
- Nie ma w niej wody. - Trochę jest.
O tutaj.
Wspaniała, prawda?
Denerwuję się.
Ja też.
Może już za chwilę porozmawiamy z prezydentem Bidenem.
- Jak tam wejdziemy? - Dzięki temu.
Twojej facjacie.
Pan prezydent jest w środku? Chcielibyśmy się przywitać.
Hej! Joe!
Nie ma go.
Latami przemierzałam kraj w sukience,
ale nikt tego nie widział.
Gdy stawałam na stacji,
w popłochu i zażenowaniu wciągałam na siebie jakieś ogrodniczki.
- Byle wyglądać jak facet. - Tak.
Brałam ze sobą awaryjny zestaw ubrań.
Tak bardzo się bałam, że zatrzyma mnie policja,
gdy będę w damskich ciuchach.
To było okropne.
Teraz, gdy pokazuję światu prawdziwą mnie
i nie ma szans, że ponownie wejdę w rolę Andrew,
zobaczę mój ukochany kraj własnymi oczami, czego wcześniej nie doświadczyłam.
Jeśli nie masz nic przeciwko, poprzeglądam moje stare dzienniki.
Dobrze.
Ale dużo ich masz.
Kiedy zaczęłaś pisać?
Dopiero kiedy poczułam, że moje życie jest w rozsypce.
To mój pierwszy dziennik.
Nazywa się „Niewypowiedziane i inne prywatne sprawy”.
Czemu nie pisałaś odręcznie?
Chciałam po prostu to wszystko z siebie wyrzucić.
Brzydko piszę i robię błędy.
- Interpunkcja. - Wszystkie.
Strumień świadomości.
Mam fragment o mojej terapeutce.
„Dziś moja terapeutka odrzuciła pomysł, że mogę być kobietą, a nie mężczyzną”.
- Nieźle. - „Nie wierzy mi.
Powiedziała, że żyję wyobrażeniami”.
Rany.
„Mówiłam jej o dziwnym uczuciu mdłości i strachu,
którego doświadczam w męskich ciuchach, ale nie zrozumiała tego.
Chciała, żebym opisała te uczucia, ale nie umiałam.
Chyba uważa, że noszenie damskich ubrań jest wyrazem mojego buntu i gniewu.
Ma na to jakąś teorię.
Ja z kolei przestaję już wierzyć teoriom”.
- Kiedy to było? Siedem lat temu. - Mocne.
- Kupię przekąski, a ty rozłóż krzesła. - Dobra.
Nabrałaś mnóstwo jedzenia.
Jesteśmy w trasie. Lubisz pringlesy?
- Uwielbiam. - Nie wiedziałam, który smak lubisz.
Jesteś na to gotowy? Fuego.
Fajnie.
- Nie będę jadł pringlesów fuego. - Ależ będziesz.
Ostre barbecue.
- Z serii ostrych smaków. - Mamy je wszystkie.
Musimy je racjonować.
Może już nie będziemy w Walmarcie.
W razie, gdybyśmy złapali gumę, będziemy mieli zapas.
Otóż to.
Zastanawiałam się nad pewną sprawą.
Po moim coming oucie miałeś trochę tak, że nie byłeś pewien, jak ze mną rozmawiać?
Czasem mam wrażenie, że osoby, które nie są trans,
boją się, że powiedzą przy mnie coś niestosownego.
- Do tego zmierzam. - Tak.
Nie wiedziałam, jak się z tym czujesz
i zastanawiałam się, czy było coś, co...
Chyba byłem...
Chyba trochę się stresowałem.
- Okej. - W sensie...
Ja się stresowałam.
To ja noszę sukienkę.
- Tak. - To było przerażające.
Chyba przede wszystkim niepokoiło mnie, że nie wiem,
jakie są nowe zasady.
- Dobra. - O ile jakieś są.
- Tak. - Czy teraz...
No wiesz.
Co się teraz „zmienia”,
a co zostaje, jak było.
To trudna sprawa, co się zmienia, a co nie.
Przyjaciół nie obowiązują zasady. Pamiętaj o tym.
- Właśnie to... - Tak.
- Od razu mnie uspokoiłaś. - Tak.
Bo wiem, że nie masz złych intencji.
Niezależnie, co powiesz, nie będę się złościć.
Tak.
Co jeszcze kupiłam? Więcej Pringlesów.
Wołowina z serem.
Stary!
Fajny z ciebie gość!
- A babka? - A babka?
- Nadal jesteś kobietą? - Tak.
Tak jest!
Dajesz, mała.
- Wraca do akcji. - Otóż to.
DZIEŃ 5.
Dlaczego co rano nie jemy w obskurnych barach?
- Nie wiem. - To są moje ulubione knajpy.
Mekka. Jesteśmy w mekce.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Siadajcie.
Dziękujemy.
Kimberly, co polecasz?
- Najlepszy jest tost All-Star. - Tak.
- Biorę. - Dwa jajka, biały chleb z rodzynkami.
Do tego bekon, szynka albo kiełbasa i gofr albo ciastko.
- Mogę dwa? - Pewnie.
Żartuję.
A pan?
- Pani. - Przepraszam.
Nic się nie stało.
Wezmę All-Star Special.
Dobrze. Dziękuję. Zabiorę wam karty.
- Proszę. - Dziękujemy.
Mam zamówienie.
Nie lubię, gdy ludzie mówią do mnie „pan”, ale co zrobić?
To...
To będzie się działo.
Wiesz, co powinieneś wtedy robić?
Spytać mnie: „Co dla pani, która jest kobietą?”.
- Dla młodej damy... - Dla młodej damy.
- Nie musisz. - Młoda damo.
Kawa zbożowa?
Dla mnie z mlekiem.
- Dla mnie zbożowa. - Proszę.
Cieszysz się, że dziś idziemy na mecz?
Cieszę się, ale muszę przyznać,
że przebywanie z facetami w męskich środowiskach
to najtrudniejsza część mojej...
- Jasne. - Mojej tranzycji.
Byłam tą osobą.
Chodziłam na mecze koszykówki. Znam tę kulturę.
A teraz do niej wrócę,
ale w dużej mierze nie podoba mi się to, co tam się dzieje.
- Tak. - Nie czuję się tam w pełni komfortowo.
- Robimy to. - Robimy to.
Gdy wchodzę na halę koszykarską...
- Świetnie wyglądasz. - Dziękuję.
- Fajny płaszcz. - Postarałam się.
...jestem kobietą i chcę wyglądać jak kobieta.
Nie jestem jednak pewna, czy inni widzą we mnie kobietę.
To brzmi dziwnie, ale nie wiem, czy ja sama ją w sobie widzę.
Dzięki twojemu towarzystwu
jest mi znacznie łatwiej, niż gdybym była sama.
Muszę o tym pamiętać przez całą podróż.
Teraz dostaję fory,
ale to nie znaczy, że będzie łatwo.
Powiem ci tak. Byliśmy na wielu meczach Lakersów.
Tak.
Nigdy nie widziałam, żeby Jack Nicholson, Leonardo DiCaprio
czy Vince Vaughn siedzieli na meczu koszykówki
z transpłciową przyjaciółką.
- Tak. - Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Dziwnie się czuję, bo przez całe życie wykorzystywałam sport,
żeby nie dać po sobie poznać, że jestem kobietą.
Nie żeby kobiety nie mogły lubić sportu, ale po prostu próbowałam...
- Tak. - Być gościem, który lubi sport.
Robiłam to tak długo,
że wiele się dowiedziałam o sporcie
i faktycznie go polubiłam.
- Tak! - Tak jest!
Nieźle.
Kibice Pacersów, proszę o brawa.
Jest z nami gość specjalny.
Chcę usłyszeć kibiców Pacersów!
Co sądzimy o Sixersach?
Co sądzimy o Pacersach?
Sixers!
Pacers!
Dzięki, Indianapolis. To jest moja przyjaciółka Harper.
- Jest po tranzycji. - Zdjęli cię.
Już grają.
Dostaliśmy od was wiele miłości.
- Siadaj. - Dziękuję!
Miło widzieć Willa Ferrella.
Oto pan gubernator.
Próbuje wyprosić ich z parkietu,
żeby wznowić mecz.
Jedziecie przez cały kraj? Jak tu trafiliście?
Znamy się z Harper od 30 lat.
Robimy sobie wycieczkę.
- Po halach koszykówki czy tak po prostu? - Nie.
To pierwszy mecz, na który poszliśmy
po tranzycji Harper.
Pacersi pozwolili nam wejść razem z ekipą.
Pacersi rozpoczynają tę kwartę z przewagą punktu.
- To był gubernator tego stanu? - Tak.
Jak się nazywa?
Eric Holcomb.
- Holcomb? - Tak.
Gdzie to widzisz?
Wiadomość z ostatniej chwili z Indianapolis,
gdzie gubernator Eric Holcomb podpisał ustawę
zakazującą procedur afirmacji płci u nieletnich...
Ustawy dotyczące opieki medycznej, dostępu do toalet...
Do legislatury w Teksasie wpłynęło ponad 70 ustaw dot. osób LGBTQ.
...Kansas zostało 20. stanem...
Gubernator Dakoty Północnej podpisał ustawę...
...prawną definicję płci w kodeksie stanu Tennessee.
...prawo ogranicza definicję płci biologicznej...
Transpłciowość musi zostać całkowicie wykorzeniona ze strefy publicznej.
Przegapiłem okazję.
Spoko.
Nie spodziewałem się, że spotkamy gubernatora Indiany.
Jasne.
- Zapytał, co robimy. - Tak.
Gdy mu powiedzieliśmy, zdawało się, że...
- Nie rusza go to. - Tak.
Szkoda, że nie zapytałem go,
jaki ma stosunek do osób transpłciowych.
Nie wiedziałam, że to gubernator.
Dopiero później w rozmowie ktoś coś powiedział...
Ja wiedziałem. Przedstawiono mi go.
- Zdziwiłem się. - Pewnie często ci się to zdarza.
Zdjęcia, na których nie chcesz być.
Tak.
- Dla mnie to rzadkość. - No tak.
A tu nagle ktoś mi cyka fotki, bo jestem z Willem Ferrellem.
Znalazłam się na zdjęciu z gubernatorem,
choć nie znałam jego poglądów.
- Tak. - To znaczy...
Właśnie w tym rzecz.
- Nie... - Dlatego czuję niesmak.
Żałuję, że go nie zapytałem.
Ciekawe, co by powiedział.
Tak.
Gdy weszliśmy na tę arenę...
Tak.
Było tam 20 000 ludzi.
Jak się czułaś?
Wiem, że dzięki temu będzie mi łatwiej
pojawiać się w takich miejscach w przyszłości, bo już raz to zrobiłam.
Chciałabym przełamać tę barierę jeszcze kilka razy w tej podróży.
Na którymś etapie spróbuję się od ciebie odłączyć.
- Jasne. - Sprawdzić, jak się czuję.
Sama.
- Właśnie. - Tak.
WITAMY W ILLINOIS
To fascynujące,
że w całym kraju jest wiele transpłciowych osób,
które żyją w takich miejscach.
Tak.
Marzę o tym, żeby nawiązać kontakt z takimi osobami.
Jedziemy do Peorii.
Spotkamy się tam z pewną kobietą, Daną Garber,
która też późno dokonała tranzycji
i dużo robi dla społeczności osób transpłciowych w Peorii.
To wspaniałe,
bo ja nie znałam transpłciowych ludzi, gdy dorastałam.
Tak.
Dziękujemy, że nas tu zaprosiłaś.
Nie ma za co.
Pochodzisz stąd?
Z Pekinu, tuż obok Peorii.
Mieszkam tu całe życie.
Nieźle.
Dokonałaś tranzycji wtedy co ja?
Mam 61 lat.
- Ja mam 65. - Okej.
Zrobiłam coming out przed rodziną, gdy miałam 55 lat.
- Czyli... - W podobnym wieku co Harper.
Z własnego doświadczenia wnoszę, że musiało być ci bardzo ciężko.
- Tak. - Tak.
Od bardzo wielu lat wiedziałam,
że powinnam być dziewczyną.
Pierwszego dnia w przedszkolu
usiadłam razem z dziewczynkami.
Nauczycielka przedstawiła nam zasady
i zabrała nas do toalety.
Stanęłam w kolejce dla dziewczyn, a pani mi powiedziała,
że mam iść do chłopców, bo jestem chłopcem.
Wszyscy zaczęli się ze mnie nabijać.
Dostałam ataku paniki,
poszłam do łazienki, zwymiotowałam i w ogóle.
Nauczycielka spytała, czy źle się czuję
i zadzwoniła do mamy, żeby mnie odebrała.
Gdy powiedziałam jej, co się stało,
też powiedziała, że jestem chłopcem i mam inne części ciała niż dziewczynki.
- Nie wiedziałam tego. - Jasne.
Nie chodziło o części ciała.
Chodziło o to, za kogo się uważam.
Zastanawiałam się, co jest ze mną nie tak.
W podstawówce codziennie się modliłam do Jezusa,
żeby mnie naprawił albo zabił. Jedno albo drugie.
To było okropne.
Nie wiedziałam, dlaczego tak mam.
Byłam w złej kondycji psychicznej
i przez jakiś czas miałam myśli samobójcze.
Nie wiedziałam, co robić.
Nie byłam przekonana, że chcę umrzeć,
ale nie chciałam też dalej żyć tak, jak żyłam.
Wtedy zaczęłam terapię
i trafiłam na wspaniałą terapeutkę.
Zmotywowała mnie, żebym spróbowała żyć tak, jak chcę.
Wcześniej nie byłam prawdziwą sobą.
Tak.
Ja mam inne doświadczenie. Trafiłam na kiepską terapeutkę.
- Wiesz, jak to bywa. - Tak.
Dopiero dużo później
trafiłam na kogoś, kto zna się na kwestii płci
i mnie poprowadził.
Dopiero po roku przyjęłam pierwszą tabletkę z estrogenem.
To trochę głupie, ale gdy tylko ją połknęłam,
poczułam, że zaczyna dziać się magia.
To było wspaniałe, choć fizycznie poczułam zmiany dużo później.
Potrzebowałam tego dla mojej psychiki.
Nie wiem, czemu tak długo na to czekałam.
- Ja też. - Tak.
Zdarzało ci się spotykać z brakiem akceptacji ze strony innych?
Było kilka takich sytuacji.
Przez mój głos często bywam brana za mężczyznę.
- Jak ty. - Nie znoszę mojego głosu.
Lubię, gdy inni postrzegają mnie jako kobietę.
Mam jednak problem z moim głosem.
Nie podoba mi się, że jest taki niski i męski.
Dawniej też tak miałam.
- Chodziłam na terapię głosu. - Tak.
W końcu zaczęłam się zastanawiać,
czy robię to dla siebie, czy dla reszty świata.
Ciekawe.
Doszłam do wniosku, że robię to dla innych.
To jest mój głos.
Myślę, że duża część tranzycji opiera się na zaakceptowaniu siebie.
Chcę tylko zaznaczyć,
że w zasadzie robię to po raz pierwszy.
Nie umiem śpiewać.
- Nieważne! - To nie konkurs!
- To nie ma znaczenia. - Dobra.
Może Sonny i Cher?
Chcesz to śpiewać?
- Dajemy. - Zaczynaj.
Mówią, że jesteśmy młodzi i nic nie wiemy
Nie dowiemy się, póki nie dorośniemy
Nie wiem, czy to wszystko prawda
- Bo mam ciebie, skarbie - Mam ciebie
Skarbie
Mam ciebie, skarbie
Tak!
Mam ciebie, skarbie
DZIEŃ 8.
To wczorajsze karaoke.
- Świetnie ci szło. - Nie umiem śpiewać do mikrofonu.
- Nigdy cię takiej nie widziałem. - To było wspaniałe przeżycie.
Mam pomysł. Fajnie by było, gdyby...
Co takiego?
...nasza podróż miała swój motyw muzyczny.
- Zadzwońmy do kogoś. - Do kogo?
- Pomyślałam o Fredzie Armisenie. - Fred.
Kto z naszych znajomych pisze dobre piosenki?
Forte?
Will Forte.
Czy kiedykolwiek usiadło wam na twarzy Jakieś miejsce w Meksyku?
- Bardzo zdolny. - Niesamowicie.
- Molly. - Molly Shannon.
Jakie to romantyczne!
- A Wiig? - Kristen Wiig.
...imprezować z najlepszymi
Pójdę nad rzekę
Dzwonię do Wiig.
Wi...
- Cześć, Wiig. - Cześć, Kristen.
- Cześć! O rety! - Siemanko.
Dobrze was widzieć. Co tam?
Potrzebujemy motywu muzycznego.
- Dobra. - Więc...
Jesteś jedną z naszych znajomych,
która jest na tyle wszechstronnie uzdolniona,
że będziesz w stanie napisać dla nas piosenkę.
Jasne. Powiedzcie tylko,
czy chcecie, żeby była...
- Wszystko wiemy. - ...o przyjaciołach w podróży?
Przyjaciele w podróży, na bank.
Harper i Will, coś tam.
Chciałabym, żeby była trochę jazzująca.
- Dość szybka. - Tak.
- Ale nie za szybka. - I jeszcze...
- Zapiszę to. - Jasne.
Musi też być nieco zaskakująca,
skłaniająca do myślenia i wzruszająca.
Tak, musi wywołać łezkę w oku.
I mieć jakiś folkowy akcent, bo jedziemy przez cały kraj.
- Szybka, jazzowa, zabawna... - Jazzująca.
Zabawna, ale wzruszająca.
Do łez.
- Wzruszająca, zabawna. - Jazzująca.
- Nie zapomnij o jazzowaniu. - I akcent w stylu country.
- Pamiętaj o jazzowaniu. - Dobrze.
- Wielkie dzięki. - Kocham was. Miło was widzieć.
Nie spiesz się, na spokojnie.
Odezwij się za kilka dni.
- Dobra. - Tak.
- Na razie. - Pa, Kristen.
Chyba sobie poradzi.
- Będzie dobrze. - Na pewno.
Pytanko.
Myślisz, że jako kobieta gorzej prowadzisz?
To najgłupsze... O nie, to jest... Pierdol się.
- Ding! - Ale tak jest.
- Hej. - Dzień dobry.
Poznaje go pan? To gwiazda filmowa z Hollywood.
Serio? Nie.
- Nie zna go pan? Gra w filmach. - Trudno. Zamknij okno.
Moja siostra dzwoni. Odbiorę.
Dobrze.
Hej, Eleanor.
Włączę głośnik, bo Will chce cię o coś spytać.
- Dobra. - Nie chcę się narzucać.
Na pewno mogę zanocować?
O rety, no pewnie, że tak.
Wstawisz mi do pokoju nawilżacz powietrza?
- Nie ma mowy. - Nie słuchaj swojej siostry.
Nie rozpieszczaj go.
Will za karę śpi na kanapie.
Jakie masz kosmetyki dla gości?
Dość!
Powiedz Willowi, że dostanie mój krem Chanel.
Dziękuję.
- Mówię ci, już to czuję. - Rozumiem.
Czuję, że zbliżamy się do Iowa City.
To twoje rodzinne miasto. Cieszysz się.
O mój Boże.
Bardzo mi się podoba.
- Cześć. - Cześć.
Tak się cieszę.
- Mój przyjaciel Will. - Cześć.
- Cześć, Will. - Miło mi.
Weźmy to na prezent.
Dziękuję.
- Lubisz pringlesy? - Uwielbiam.
- Twój pokój jest tutaj. - Masz też łazienkę.
- Dziękuję. Super. - Proszę.
Eleanor, jak zareagowałaś, gdy się dowiedziałaś?
Byłam zaskoczona.
I przede wszystkim poczułam smutek.
Było mi smutno na myśl o tym,
ile Harper musiała się nacierpieć przez te wszystkie lata.
Od razu też pomyślałam,
że coming out musi być dla niej bardzo stresujący.
Uznałam więc, że zamiast ważyć słowa w mojej odpowiedzi,
wolę odpisać szybko.
Tak było.
Żeby wiedziała, że nie muszę nad tym deliberować.
- Przedyskutujemy to później. - Tak.
Pamiętam, że wzruszyło mnie,
że napisałaś: „Fajnie. Zawsze chciałam mieć siostrę”.
- Faktycznie. - Tak napisałaś.
I to błyskawicznie.
Przypomniała mi się pewna ciekawa historia.
Gdy byłam w ósmej klasie,
Eleanor dała mi parę dzwonów, których już nie nosiła.
To były białe, falbaniaste dzwony.
Natychmiast zostały moim ulubionym ciuchem.
Chodziłam w nich wszędzie.
Kiedyś poszłam ze znajomymi do skateparku.
Tak.
Jeździliśmy cały wieczór, świetnie się czułam w moich białych...
- Dzwonach. - W moich dzwonach.
Wychodzimy ze skateparku, gadamy o tym,
że było super i wracamy w przyszłym tygodniu.
Nagle ktoś mówi: „Tylko nie wkładaj tych pedalskich spodni”.
Nigdy więcej ich nie włożyłam.
Nie odparłaś: „Japa, te spodnie są super”.
Tyle razy w życiu
jakaś część Harper wychodziła na powierzchnię
i za każdym razem była tłamszona.
Tamtą sytuację pamiętam bardzo wyraźnie.
Eleanor, nie zjadłaś pringlesów.
- Śmietanowo-cebulowe. - Zapomniałam.
- Proszę. - Próbowałaś tej ostrej serii?
Nie.
- Nie lubię ostrego. - Wiem.
Dziękuję.
Trochę smaku... Nie...
Skąd je macie?
Z Walmartu w Indianapolis.
Smakują inaczej. Czuć, że są z Indiany.
Zdecydowanie.
SZKOLNE ZDJĘCIA – SKARB Z PRZESZŁOŚCI
Co my tu mamy?
Chyba zebrała je moja mama.
Jejku.
Szkolne zdjęcia słodkiej Harper Steele z czasów,
gdy była zagubiona.
Mniej więcej w tym wieku zaczęłam się dziwnie czuć.
Tak.
Wtedy mi się wydawało,
że wszyscy mają tak jak ja.
Nie przyszło mi do głowy, żeby o tym mówić.
„Wszyscy tak mają, nie?”
Zawsze gdy widzę takie moje zdjęcia...
Jak to z gazety. Jeździłam na monocyklu.
Zasuwałam po całym Iowa City na monocyklu.
Uwielbiam to zdjęcie.
Widzę na nim siebie jako dziewczynkę.
Naprawdę je uwielbiam.
Tak.
A niech to.
To tutaj.
Dom, w którym dorastałam.
Tutaj robiłam moje pierwsze triki na deskorolce.
- Tutaj skakałam o tyczce. - Wzdłuż tego...
Razem z mamą stworzyłyśmy
lądowisko z worków po ziemniakach i...
- Biegłaś tam. - Tak.
I tam dalej, na podwórku...
- Skakałam. - Dobra.
Wbijałam tyczkę i leciałam ponad dwa metry.
Co miałam robić latem, bawić się z dziećmi? Wolałam tyczkę.
Kiedyś mi się nudziło, gdy wracałam z liceum,
więc zaczęłam udawać, że jestem pijana.
Umiem na tym jeździć.
Mogę?
Pożyczysz jej na chwilę swój monocykl?
Dasz jej się przejechać?
Dlaczego?
Też umie jeździć.
- Jasne. - Dzięki.
Super. W szpilkach może być trudno.
- Jak masz na imię? - Quinn. A ty?
- To Will Ferrell. - Super.
Zejdę na chodnik, w razie gdybym spadła.
Chwaliła się, że umie jeździć na monocyklu.
To twój środek transportu?
W gimnazjum jeździłam tak wszędzie.
- Dajcie mi chwilę. - Jasne.
- Nie jeździłam od lat. - Dobra.
Jak już się zacznie...
Jak się zacznie, to można jechać.
Jadę. O rany.
O Boże.
Nie, tu jest zbyt nierówno.
Jeździłam na tym przez wiele lat.
- Tralala, niedzielne popołudnie - Dobra, jadę.
- W Iowa City - Mam to.
- Cześć, Harper. - Hej, Will. Co słychać?
Pa.
Dziękujemy.
Spoko. Miłego dnia.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Tak to było. - Jestem pod wrażeniem.
Codziennie jeździłam tak do gimnazjum.
- Ale dziwnie. - Wiem.
- Dzięki, Eleanor. - Proszę.
Masz jeszcze pringlesy?
- Zostały mi jeszcze, dzięki. - Dobrze.
Smakują mi.
Popatrz.
- Śnieg pada. - Widzę.
To już jest zamieć?
- Ani trochę. - No nic.
Tylko lekki śnieżek.
- Ale płatki są duże. - Leciutki puszek.
- Teraz jest zamieć. - To już nie przypomina puszku.
- Doczekałeś się. - Wykrakałem to.
Ciekawi mnie pewna rzecz.
Nie wiem, jeszcze nigdy cię nie pytałem...
Wal.
Jak tam twoje cycki?
Masz teraz cycki.
Uwielbiam je.
Kiedy się obudziłaś po operacji...
Chciałbym wierzyć, że to było...
jakby zaśpiewały dla ciebie chóry anielskie.
Żartuję, że przeszłam dojrzewanie w cztery godziny.
Ale gdy tylko się obudziłam,
wiedziałam.
- To wspaniałe. - Tak.
Za każdym razem, gdy sprawiam, że czuję się lepiej we własnym ciele...
- Tak. - ...dla siebie...
- To wspaniałe. - To było...
- Radosne. - Tak.
Obezwładniająco.
- Tak. - Więc...
- Świetnie. - Tak było z cyckami.
Dobra. Mam jeszcze jedno grube pytanie,
więc może zostawimy je na później.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Moi przyjaciele mogą pytać mnie o wszystko.
Nie boję się o tym mówić.
Będziesz chciała zmieniać jeszcze inne części ciała?
- Być może. - W przyszłości.
Gdy zaczęłam myśleć o tranzycji
i operacji narządów płciowych, pomyślałam, że mam 61 lat.
Nie będę
prowadzić wybitnie aktywnego życia seksualnego.
Ale pozostaje jeszcze dysforia.
Patrzę w lustro i widzę coś, co nie pasuje do tego, jak się czuję.
- Więc... - Tak.
- Nie wiem. - Tak.
- Trudno mi powiedzieć. - Jasne.
Jeszcze coś o cyckach?
- Nie. Może tylko jeszcze jedno. - Tak?
Czy zdarzyło ci się
lecieć balonem, odkąd masz własne balony?
Gratuluję.
Wygrywasz nagrodę za żart roku.
Dziękuję. Jak tylko to powiedziałem, wiedziałem, że to żart roku.
Analizowanie komedii zwykle ją psuje...
- Ale nie tym razem. - Rozłóż to.
Na czynniki pierwsze.
- „Jak on to zrobił?” - Już wyjaśniam.
Will zaczął od słów:
„Czy odkąd masz swoje balony...”.
Połączył to z pytaniem...
„Leciałaś już balonem?”
- Jezu. - Balony mają różne znaczenia.
To samo słowo, różne znaczenia.
- Geniusz. - Tak.
- Dzięki. - Był tu dziś ktoś sławny?
- Nie. - Szkoda.
Tylko pan.
- Tak! - Tak!
- Fajerwerki! - Świat fajerwerków!
Ogromny sklep.
O rany.
O rany, Holy Nishiki!
Chcę czegoś niebezpiecznego.
Gator Gun.
Patrz, te są z miodożerem.
Ustawiasz to.
Wyciągasz lont, zrywasz naklejkę...
- Podpalasz... - I spierdalasz.
Ile ci zostało czystych majtek?
Zbliżam się do...
- Zera? - Tak.
PRALNIA
ROZMIENIANIE
Jedziemy do Meeker w Oklahomie.
Dawniej czułaś, że możesz jeździć do takich miasteczek
bez cienia obawy.
Jak się teraz czujesz?
Denerwuję się.
Uwielbiam takie miejsca.
Przez całe życie jeździłam po kraju w tę i z powrotem,
odwiedzałam takie miasteczka,
chodziłam do barów, piłam, poznawałam ludzi.
Nie wiem, czy nadal mogę to robić.
No dobra.
Dzwoń do mnie, jeśli poczujesz się niepewnie.
- Ustawię cię na szybkie wybieranie. - Tak.
W razie czego wpadniesz tam z tą swoją gębą.
- Mogę wejść z tobą od razu. - Nie.
Na pewno byłoby mi łatwiej, ale chcę spróbować.
Gdybym była zupełnie sama, bałabym się to sprawdzić.
- Spróbuję. - Dobrze.
MOTOCYKLIŚCI, WITAJCIE
TRUMP PRAWO I PORZĄDEK
JEBAĆ BIDENA
Co tam?
Spoko, a u ciebie?
Dobrze.
Jak masz na imię?
Dominique. Harper Steele.
Harper Steele.
Co słychać?
Kim jesteś?
Jestem Harper. A ty kim jesteś?
Jestem Mama T.
- Ty jesteś Mama T? - Tak.
- Słyszałam o tobie. - Pewnie.
Nie słyszałam o niej. Ani o tej drugiej.
- Podpuszczamy cię. - Spoko.
Jesteście z Oklahomy?
Nie, w porządku.
Dlatego tu przyszłam. Byłam w życiu w wielu barach.
Sprawdzam, jak będę się w nich czuła po tranzycji.
- W tym rzecz. - Tak.
- Dziękuję, Oklahomo. - A ty skąd jesteś?
Ze stanu Iowa.
Iowa.
Tak, ale mieszkam w Nowym Jorku.
- Na Wschodnim Wybrzeżu. - Tak.
Jak się tam mają tacy jak ty?
A raczej takie.
Dziękuję.
Bardziej mi się podoba w Iowa,
ale nie ma tam dla mnie pracy.
Serio?
Piszę dla telewizji.
Napiszę do mojego kumpla, który parkuje na zewnątrz.
- Halo? - Hej.
Hej.
- Wejdź. - Dobra.
Cześć.
Poznaj moich nowych znajomych.
- Czy to Will Ferrell? - Tak.
Naprawdę?
- Moja przyjaciółka Harper. - Cześć.
- Miło mi, stary. - Nie „stary”.
Jest kobietą.
- Przepraszam. - W porządku.
Spróbuj jeszcze raz.
- Tak. - Tak.
Dokonałam tranzycji półtora roku temu.
Will zaprosił mnie w podróż po kraju.
- O rety, ale fajnie. - Super.
Dobrze, że wspierasz przyjaciółkę.
To wspaniałe, a nie zdarza się często.
Tak.
Mam wiele...
- Kupię wam piwo. - Znasz wiele transpłciowych osób?
- Nie trans, ale bi. - A ty?
- Tak? - Tak.
- Jasne. - Tak.
- Jasne. - Harper, to rdzenni Amerykanie.
- Chcą nam zaśpiewać... - Pieśń rdzennych Amerykanów.
Jedziemy. Pokażemy wam Oklahomę rdzennych Amerykanów.
Brawo!
- Miło was poznać. - Dzięki.
- Witamy w Oklahomie. - Pięknie.
Krainie rdzennych Amerykanów.
- Otóż to. - Dziękujemy.
Dzięki.
Bardzo miło was poznać.
To było bardzo...
- Chcieliśmy pokazać ci coś lokalnego. - Poruszające.
- Miłego pobytu. Trzymaj się. - Dzięki, że wpadłaś.
- Dzięki za miły wieczór. - Tak.
Dobrej nocy.
- Hej. - Travis Cobb.
Cześć. Moja przyjaciółka Harper.
- Cześć. - Travis.
Miło mi.
Często chadzałam w takie miejsca,
gdy byłam jeszcze facetem.
Po tranzycji zaczęłam się trochę bać, bo...
- No wiesz. - Tak.
- Nie bój się. - Staram się.
- Jeśli to lubisz, to przychodź. - Dzięki.
- Wiesz? - Tak.
- Nie przejmuj się. - Nie, to jest...
- Wiesz? - Miło to słyszeć.
Sęk w tym, że w wiadomościach mówią tyle złego...
- Jesteś szczęśliwa? - O niebo bardziej, niż byłam.
Dzięki.
Miło było was poznać.
Jestem w szoku.
I to nie przez nich, tylko przeze mnie.
Nie boję się tych ludzi.
Jasne.
Boję się mojej nienawiści do siebie.
Myślę sobie: „Jesteś dziwolągiem. Co ty tu robisz?”.
To ciągle gdzieś we mnie siedzi. A potem...
No.
O rany.
- Nic mi nie jest. - W porządku?
Nawet nie... O rety.
Dzięki, stary.
Grudzień 2016 r.
„Znam już takie poranki jak ten.
Budzę się bez połączenia ze światem,
przekonana, że aby nawiązać z kimś takie połączenie,
musiałabym kłamać i udawać.
To bardzo przygnębiające”.
„Marzę o świecie, w którym nie muszę ukrywać moich słabości,
tylko przekuwać je w moją siłę.
Bardzo tego pragnę”.
Mam do ciebie jeszcze jedno pytanie.
- Tak? - Nie rozmawialiśmy o tym.
- Zakładam, że chcesz chodzić na randki? - Tak.
- I chcesz...
Wyjść do baru i kogoś poderwać
albo dać się poderwać?
Jestem monogamistką.
- Tak. - I optymistką.
Mam 61 lat, ale chciałabym znowu być w związku.
Z inną transkobietą?
Czemu nie.
- Mężczyzną? - Spoko.
- Może być. - Jasne, rozumiem.
Wiem, że to brzmi banalnie, ale teraz mój typ to...
- Tabula rasa. - Tak.
Szukam kogoś, z kim będę mogła się obudzić, wypić kawę w łóżku
i pogadać o głupim filmie, który obejrzeliśmy.
- To najważniejsze. - Tak.
Wiem, że to brzmi kiczowato,
ale liczę, że jeszcze mnie to czeka,
a mam 61 lat, więc czas ucieka.
Granica stanu Teksas.
„Witamy w Teksasie”.
WITAMY W TEKSASIE
Zrób mi sexy zdjęcie.
Tak jest!
- Na trzy. - Tak.
- Teksas! - Teksas!
„Dwukilogramowy stek za darmo”.
To The Big Texan.
Pojedziemy tam wieczorem.
Ale trzeba go zjeść w godzinę.
- W godzinę? - Tak było napisane.
Dasz radę.
Nie wiem, czy ja dam radę,
ale pewien detektyw z epoki wiktoriańskiej
doceni ten rarytas.
Nie.
- O tak. - O rany.
Panie i panowie,
najlepszy prywatny detektyw na świecie, Sherlock Holmes.
Ricky Bobby!
Żaden Ricky Bobby, Sherlock Holmes.
Spakowałem to z nadzieją, że któregoś dnia narobię ci obciachu.
To będzie dziś.
- O rety. - Dzień dobry.
Proszę. Miło was poznać.
Jak was przedstawić?
- Sherlock Holmes z Londynu. - Tak.
I jego towarzyszka Harper Steele.
- Harper Steele. - Panna Harper Steele.
- Panna Harper Steele? - Tak jest.
Panna Harper Steele. Dobrze.
Aż z Londynu przybył do nas Sherlock Holmes
i jego towarzyszka, Harper Steele,
panna Harper Steele.
Ma godzinę, żeby zjeść dwukilogramowy stek.
Poproszę piwo.
Jem z nerwów.
Wiele razy w życiu czułem się obserwowany...
Tak.
...ale to jest rekord.
TEKSAS TO NIE HOLLYWOOD WYPIERDALAĆ STĄD
KURWA, CO Z NIM TAM SIEDZI
CHYBA PAN HARPER STEEL?
SHERLOCK NIE ZAUWAŻYŁ, ŻE JEST Z NIM MĘŻCZYZNA
PAN ANDREW STEELE
TAKIE RZECZY TO NIE W TEKSASIE
TRANS NIE ODNALAZŁ SIĘ WŚRÓD TEKSAŃCZYKÓW
JEBAĆ LIBERAŁA WILLA FERRELLA
CO TO ZA MONSTRUM Z TYM SHERLOCKIEM?
Wczoraj było...
Poczułam się wśród tych ludzi
bardzo niepewnie.
Błyskawicznie nas osaczyli.
Miałam wrażenie,
że moja transpłciowość była bardzo wyeksponowana.
Niestety nie czułam się tam dobrze.
Wiesz?
Najsmutniejsze jest to, że...
Czuję, że...
Ojej.
Czuję, że cię tam zawiodłem.
- Nie. - Wiesz?
I...
Zdałem sobie sprawę,
że to nie jest dla ciebie bezpieczne miejsce.
Wtedy po prostu... Poczułem, że...
Chciałabym poczytać tweety o nas, które pojawiają się,
odkąd jesteśmy w drodze. Chcesz posłuchać?
„Koniecznie trzeba pokazać dzieciom jeszcze więcej tych genderów.
To takie modne, że nawet Will Ferrell się w to bawi”.
„Słabo, że na pierwszy mecz Pacers Will Ferrell przychodzi z transkobietą”.
„Co to za koleś?”
Ten jest dobry.
„Will Ferrell był dziś w Iowa City.
Razem z Ryanem Reynoldsem robią dokument
wspierający prawa osób trans”.
Ryan.
Niesamowite, że Ryan wszędzie się wciśnie.
- Ten jest tylko o tobie. - Dobra.
- Przeczytać? - Tak.
„Świetnie, satanista-pedofil z iluminatów w Iowa”.
To o mnie?
Tak. Jak się z tym czujesz?
To absurdalne. Nie budzi to we mnie żadnych emocji.
Nie można lekceważyć krzywdy, jaką wyrządzają takie słowa.
Osoby transpłciowe czytają dużo takiego chłamu,
a to zostaje w głowie.
- Przejmuję się tym. - Rozumiem.
Kiedy inni chcą zranić mnie albo inne osoby transpłciowe,
mówią: „Nie jesteś kobietą.
Nigdy nie będziesz”.
Jestem transpłciową kobietą. Nie mam z tym problemu.
- Ale przecież coś czuję. - Tak.
Nie ma w tym nic niezdrowego.
Pod wieloma względami czuję się teraz zdrowsza.
- Tak. - To mi uratowało życie.
Teraz nie żartuję.
Czy były momenty, w których byłaś naprawdę blisko...
Wiem, że miewałaś trudne okresy, ale myśli samobójcze...
Bywało czasem aż tak ciężko?
- Tak. - Tak.
Jakieś...
sześć lat temu
byłam w sklepie z bronią.
Sprzedawca
spytał mnie:
„Do strzelania do celu czy do samoobrony?”.
Zbiło mnie to z tropu, bo nie znam się na broni.
- Ja też nie. - Wydukałam coś.
„Do jednego i drugiego.
Mieszkam na odludziu”. Coś ściemniłam.
Wzięłam pistolet do ręki i bardzo się przestraszyłam.
- Jezu. - Wyszłam stamtąd.
Uznałam, że zawsze mogę wrócić, ale przemyślę to jeszcze.
Dopóki nie zdecydowałam się na tranzycję,
nie chciałam mieć przy sobie broni.
- Mogłaby mnie sprowokować. - Tak.
Bywały dni, kiedy myślałam, że chciałabym mieć broń.
Ale odkąd dokonałam tranzycji,
pragnę żyć.
- Po prostu. - Żyć i dalej...
To przecież dar od losu.
- ...być sobą. - Właśnie.
ALBUQUERQUE NOWY MEKSYK
Już mi się podoba.
Albuquerque bardzo mocno kojarzy mi się z Harper,
bo byłem tutaj na planie MacGrubera,
gdy dowiedziałem się o twojej tranzycji.
To było tutaj, dokładnie rok temu.
Czasem żałuję, że nie podjęłam tej decyzji 40 lat wcześniej,
ale wtedy bym was nie poznała.
Nie trafiłabym do świata komedii.
- Miałabym inne życie. - Tak.
A było w nim wiele dobrego.
Też się tak czujecie? Jestem trochę...
- Jesteśmy dość wysoko. - Czekaj chwilę.
- Co tam? - Słyszycie te psy?
Tak.
Cicho!
Uciszcie tego psa!
Uciszcie psa, do cholery!
Sąsiedzi mają już dość tego kundla!
Teraz inne też szczekają!
- O raju. - Pięknie.
Wznieśmy toast.
To zaszczyt być tu z wami.
Bardzo cię podziwiam za to, że kroczysz swoją drogą.
Jestem z ciebie ogromnie dumny
i bardzo cię kocham.
- Dziękuję. - Za was oboje.
I za dalszy ciąg waszej podróży.
- Wystrzelę go. - Dobra.
NOWY MEKSYK
Ale jazda.
Zadzwońmy do Kristen.
- Nie odzywała się. - Ani słowem.
Proszę nagrać wiadomość po sygnale.
Hej, Kristen, tu Harper i Will.
Chcieliśmy spytać, jak ci idzie z piosenką.
Czy w ogóle idzie? Jeśli nie, to spoko.
Powtórzę, co powiedziała Harper, nie ma napinki.
- Żadnej. - Tylko...
Jesteśmy ciekawi, jak ci się pracuje z naszymi wytycznymi.
- Tak. Dzięki. - Dziękujemy.
Dunkin’ Donuts.
- Nie. - Czemu nie?
- Nie. - Tylko raz.
Nie zatrzymujmy się nigdzie więcej, tylko tu.
Ta wycieczka jest beznadziejna.
Nic tylko jedziemy.
Chcę do Dunkin’ Donuts.
Głupia wycieczka.
Ciągle tylko gadamy z transosobami.
Nie zrobiliśmy nic fajnego.
Wymień choć jedną fajną rzecz.
- Co ci jest? - Jedną fajną rzecz.
Mówisz poważnie? Może po prostu jesteś głodny.
Chciałem tylko iść do Dunkin’ Donuts.
Nigdy nie dostaję tego, co chcę.
Moglibyście zrobić nam zdjęcie?
- Jasne. - Dzięki.
Widać Wielki Kanion?
- Oczywiście. - Coś tam widać.
Dobrze.
- Skąd jesteście? - Z Nowego Jorku.
To tak jak ja.
- Nowojorczycy. Też jesteśmy w podróży. - Tak.
- Harper jest po tranzycji. - Tak, a teraz...
Sprawdzamy, jaki wpływ to wywiera na naszą przyjaźń.
- Mogę o coś zapytać? - Śmiało.
Od kiedy wiedziałaś? Od kiedy chciałaś to zrobić?
Dorastałam w stanie Iowa,
gdzie takie myśli były niedopuszczalne.
Nie sądziłam, że mogłabym...
Myślałam, że po prostu jestem dziwna.
Byłam tego pewna.
Po pewnym czasie uznałam, że moje dziwactwo jest normalne.
Dziesięć lat temu to zaczęło we mnie narastać.
Długo z tym walczyłam, rozmawiałam z różnymi terapeutami...
- No i tak. - Jestem emerytowaną terapeutką.
No proszę.
Miałam takiego pacjenta na początku mojej kariery,
czyli jakieś 30 lat temu.
Przyszedł i powiedział:
„Jestem w szczęśliwym małżeństwie”.
Tak.
„Ale gdy mogę, noszę ubrania żony”.
- Tak. - „Chyba nie...
Nie wiem, kim jestem”.
- I co ty na to? - Właśnie?
- Nie umiałam się na to otworzyć. - Jasne.
Bałam się wkroczyć na nieznane terytorium.
- To było mi obce. - Tak.
Miałam taką terapeutkę, która mnie zblokowała.
- Ojej. - Ale nie mam...
Sama też się blokowałam, więc nie mam do nikogo żalu.
Próbowałam być otwarta i wspierająca,
ale wiem, że wysyłałam wiele subtelnych komunikatów...
- Doświadczałam tego całe życie. - „Przecież kochasz swoją żonę”.
Rozumiem to.
„Masz fajną żonę, fajne życie”.
- „Po co ci to?” - Rozumiesz.
- „Operacja to ogromny...” - „Dasz sobie z tym radę?”
Wiem, że byłam ograniczeniem w życiu tej osoby.
Twoje niebieskie krzesełko.
Jakie imię nadałbyś swojemu piwu?
- To proste. - Tak?
Cornelius Danderhoff.
Twoje piwo nazywa się Cornelius Danderhoff?
- Zapamiętaj to. - Dobrze.
To Dolores O’Brien. Wypiję ją do dna.
A najpierw coś ci pokażę.
Mam prezent dla mojego przyjaciela Corneliusa Danderhoffa.
Ubranko.
Kurteczka na napój.
Kurteczka na...
Nie postrzegam Dolores w kategorii napoju.
Ale możesz sobie myśleć, co chcesz.
Cornelius będzie zachwycony.
Świetnie.
Zobacz.
Dolores, wyglądasz uroczo.
Twoja nowa kurtka pasuje do mojej.
Wyglądacie bosko.
Cornelius jest taki elegancki.
Zobacz.
Mam coś dla ciebie.
- Wyglądasz zjawiskowo. - Corneliusie.
Musisz trochę schudnąć.
Możesz mu w tym pomóc.
Co za elegancik.
„Cześć. Pójdziesz ze mną na randkę?”
„Nie”. To było bezpośrednie.
„No co ty!”
- Twój pierwszy raz? - Tak.
- W miejscu publicznym. - W miejscu publicznym.
Podejmujesz wyzwanie.
Tak.
Chcę, żeby było ci raźniej.
Więc...
Mark Spitz!
Podwójna bomba!
Tylko wciskam?
Niesamowicie seksowne.
Relaks z Markiem Spitzem.
Dobra.
Bardzo sexy ujęcie. Mam nadzieję, że wyjdzie.
Pływanie w publicznym basenie.
Bardzo mi się podoba.
- Dobrze. - Bardzo.
Wolałabym mieć lepszy kostium,
ale chyba każda kobieta na świecie potrzebuje dobrego kostiumu.
Czułabym się lepiej, gdyby był dobrze dopasowany.
Wyglądasz świetnie.
Dziękuję. Wierzę, że naprawdę tak uważasz.
Ironia tkwi w tym, że choć wielokrotnie biegałem bez koszulki
i pajacowałem w kąpielówkach,
jestem powściągliwą osobą.
Wiem.
Ale w imię komedii, którą uwielbiasz...
- Zrobię wszystko. - Poświęcisz się.
Ale dobrze, że jesteśmy sami.
Już wcześniej w slipach wyglądałem komicznie.
A teraz to już w ogóle.
- Wiem, że mówisz szczerze. - Tak.
Wiem, że masz trochę sadełka tam, gdzie byś nie chciał.
Tak.
Ale w garniturze wyglądasz bardzo przystojnie.
- Za nasze piękne ciała. - Otóż to.
OSTATNI POSTÓJ PRZED VEGAS
- Co chcesz robić? - Nie lubię Vegas.
- Nie lubisz hazardu. - Nie.
Może zaprosisz mnie na elegancką kolację?
W Vegas są pięciogwiazdkowe restauracje.
Dobrze, chociaż za nic jeszcze nie zapłaciłaś.
- Tak. - Nie mówię nie.
Ubierzemy się ładnie.
Tym razem nie w strój Sherlocka.
Dobrze.
Może to będzie okazja, żeby spędzić razem normalny wieczór.
Chciałabym, bo czuję, że znowu będę wrzucona
w środowisko, w jakim jeszcze nie byłam.
Spędzimy wieczór na mieście.
GOODWILL SKLEP / PUNKT ZBIÓRKI TOWARÓW
Dzięki, stary.
- Poradzisz sobie? - Tak, spokojnie.
Rozejrzę się i mam nadzieję,
że znajdę jakiś strój na kolację.
Do zobaczenia.
- Pa, pa. - Na razie.
KOSTIUMY I REKWIZYTY TEATRALNE
Dzień dobry.
- Idę dziś na kolację z przyjaciółką. - Dobrze.
I potrzebuję przebrania.
Czegoś realistycznego.
Nie chcę, żeby ktoś mnie rozpoznał.
- Chce pan... - Jestem Will Ferrell.
- Tak. - Miło mi.
Więc tak.
Nie chcę być rozpoznawalny podczas tej kolacji.
Rozumiem.
Zrezygnowałbym z wyraźnych kolorów,
żeby nie przyciągać uwagi.
- Tak. - Poszukamy czegoś naturalnego.
PANIE
Nie wyglądam jak mieszkaniec Vegas, tylko jak turysta.
Ciekawe.
- Rozmiary sukienek to absurd. - Wiem.
- Zmierzę tę. - Ładna.
Ładna, prawda? Dziękuję.
Podoba mi się. Ta jest lepsza.
Will?
William.
Jezus Maria.
Co to za cyrk?
O rany.
Nie jestem Will. Jestem David Abernathy.
David Abernathy. Zrobiłeś nam rezerwację?
Tak.
Dziękuję.
- Usiądź tu. - Dobrze.
A ja tam.
Dziękuję.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Witam w SW Steakhouse. - Dzięki.
Miło państwa gościć.
- Dziękuję. - Jestem David, a to Harper.
Witajcie. Ja jestem John.
- Hej. - Miło was poznać.
- Jestem David Abernathy. - Słucham?
- David Abernathy. - Ja jestem John.
Byłem kiedyś managerem Bette Midler i zespołu Air Supply.
Miło was gościć.
- Poprosimy dwa razy montague. - Montague.
Świetny wybór. To jeden z naszych popisowych drinków.
Za...
- Za nasz mały eksperyment. - Właśnie.
Nie wiem, czy to działa.
Ja też nie.
Przez całą podróż dbasz o poszerzanie mojej strefy komfortu.
Tak.
Większość transpłciowych osób tak nie ma.
Gdy byłam dziś w sklepie z ciuchami,
czułam się całkiem swobodnie.
Czuję, że to skutek naszej podróży.
- Tak. - Na pewno.
Coś jeszcze do picia?
Tak, poproszę kieliszek caberneta.
Dziękuję.
Chciałabym poruszyć trudny dla mnie temat.
Czasem im lepszy mam makijaż,
tym mniej się sobie podobam.
Wyglądasz...
wspaniale.
Wydaje mi się, że to kwestia powolnego procesu przyzwyczajania się
do tego, kim jestem.
Tak.
Im bardziej staram się „ładnie” wyglądać,
tym więcej dostrzegam wad.
Rozumiem to. Starasz się, jak potrafisz...
Tak. I nie czuję, że...
Nie potrafię nie myśleć o mojej niestety bardzo męskiej twarzy.
Patrzę w lustro i widzę w nim coraz więcej kobiecości,
a jednocześnie coraz więcej aspektów, które chciałabym zmienić.
Po tym, jak spędziłem z tobą prawie dwa tygodnie,
czuję po prostu,
że jesteś Harper.
Zapominam...
- O deadname? - Tak.
Staje się w pełni...
zastąpione, jeśli można tak powiedzieć.
Cieszysz się, że siedzisz przy stole z kimś o takim wyglądzie?
Mam duże szczęście, że siedzę przy stole
z byłym managerem Bette Midler.
Z byłym managerem.
- Myślisz, że John... O, idzie tu. - Fajnie.
Myślisz, że mnie poznał?
- Cabernet Nickel & Nickel. - Dziękuję.
Proszę bardzo.
Coś podejrzewa.
- Bądź szczery. - Coś węszy.
Tak, John...
Wyobraź sobie, że ktoś jedzie na wycieczkę ze swoją przyjaciółką
i robi dla niej wszystko.
Przestań.
Tylko jedną rzecz chciałby zrobić dla siebie.
- Jedną fajną rzecz. - Było mnóstwo fajnych rzeczy.
Jedną fajną rzecz, o której marzy
i pisał o niej w dzienniku.
Pisałeś w dzienniku o Dunkin’ Donuts?
Pisałem.
„Drogi pamiętniczku...”
Chciałbym tam dziś pojechać.
„...Odkryłem takie miejsce...”
„Które zmieniło moje życie. Nazywa się Dunkin’ Donuts.
Każdy donut to mój przyjaciel”.
- Nie. - „To moje miejsce na ziemi”.
Przed nami długa droga.
- Chcesz, żebym wziął od ciebie... - Poniesiesz wszystko?
Mam kilka fragmentów w moim dzienniku,
które pasują do tego miejsca.
27 listopada 2015 r.
„Zbliżają się kolejne święta pełne niepewności.
Myśli samobójcze, żale,
maniakalne marzenia o bezpiecznym życiu w małym domku z dala od świata,
gdzie mogę tworzyć i żyć w spokoju.
Marzę o mieszkaniu w Mojave w Kalifornii.
Mam obsesję na punkcie tego miejsca.
Myślę o nim cały czas”.
TRONA KALIFORNIA
„W grudniu znalazłam dom w Tronie w Kalifornii.
Kosztował 10 000 dolarów i obsesyjnie o nim marzyłam.
Odezwałam się do właściciela i wygląda na to, że go kupię.
Będę miała swoją przestrzeń, w której będę mogła być kobietą.
Z dala od wszystkich”.
Kiedy go kupiłaś?
Jakieś sześć czy siedem lat temu.
Boże.
Tak.
Potrzebowałam...
miejsca, w którym mogłabym
ukryć się przed światem i...
Spodobało mi się tutaj.
Bo dom jest na odludziu?
Tak, to taka dziura na końcu świata.
Tak.
Czułam...
że tu pasuję.
Bo...
Tak.
Tak bardzo...
Tak bardzo się nienawidziłam.
Ja pierdolę.
Czułam się jak potwór.
- Nienawidziłam tego. - Już dobrze.
Teraz jest w porządku.
- Jest okej. - Dobrze.
No więc... Lubiłam tu...
Kupiłam sobie ten dom, żeby móc w nim być sobą.
Pokażę ci, jak zdemolowano mi wnętrze.
Nie chcę już mieć z nim nic wspólnego.
Miałem właśnie spytać, co zamierzasz.
- Oddać go komuś? - Tak.
Wiem, że to...
Miałam tu być kobietą.
- Miałam... - Tak.
Taki miałam plan. To i tak nie było nic wielkiego,
bo tutejszych ludzi też się bałam,
więc zaciągałam zasłony i byłam sobą tylko w domu.
To było bezpieczne miejsce.
- Mogłaś się tu przebierać? - Tak.
Pracowałam tu w damskich ubraniach.
Przywiozłam je sobie tutaj.
Siadywałam w nich tu wieczorami.
Było cudownie.
Ale nie o to chodzi. Nie tak to powinno wyglądać.
Nie ukryjesz się.
I tak ktoś cię nakryje. To po prostu głupie.
Nie chcę już bać się ludzi.
To smutne i okropne.
Mogę wyjść do świata.
- Rozumiesz? - Tak.
A poza tym...
Nie muszę cię już okłamywać.
Nie chcę ukrywać, że mam jakiś domek, a w nim swoje sprawki.
Zawsze pod spodem jest kłamstwo.
Nie chcę okłamywać przyjaciół.
- Jesteś tutaj. - Wiem.
Jesteś moim dobrym przyjacielem, a ja cię okłamywałam.
Nie chcę...
Sęk nie w tym, że chciałam być bezpieczna,
bo bałam się, jak ludzie zareagują.
Nie chcę już tego robić.
Mam kilka sekretów, których nigdy ci nie zdradzę.
Ulubione sklepy z płytami, o których nigdy ci nie opowiem.
- Wyciągnę to z ciebie. - Nie. To tajemnica.
Kiedyś coś ukradłam z twojego domu.
Wiem co.
Dobry z ciebie kumpel.
Odpalimy fajerwerki?
O mamo!
- Ale będzie. - Daj zapalniczkę.
- Położę to tu. - Dobra.
Dobra.
Nie we mnie!
Tak!
Jezu!
- Gator Gun! - Gator Gun!
Gator Gun!
DZIEŃ 16.
Co?
- To nasz ostatni dzień. - Tak.
- Nie wiem, na co wskazujesz. - Co tam jest?
Tam? Dunkin’ Donuts.
Uznam, że to była głupia podróż, jeśli nie pójdziemy do Dunkin’ Donuts.
- Chyba żartujesz. - To była głupia wycieczka.
Chciałaś, żebym był szczery.
No dobra.
Proszę bardzo.
- Patrz. - No co ty.
- Tak. - Naprawdę?
Tak.
Co podać?
Woli pani klasyczne donuty czy Munchkins?
- Są ciastka z jabłkiem? - Tak.
Zamów coś już.
Potrzebuję czasu.
- Nie. - Nie.
Poproszę klasycznego z lukrem.
- Cieszysz się w końcu? - Tak.
- Zatrzymam się, żebyś mógł zjeść. - Boże.
- Wiesz co? - Co?
Są przyjemnie zimne.
- Pyszne. - 5000 km.
Doskonałe.
Co sądzisz o wycieczce?
Najlepsza wycieczka mojego życia.
Naprawdę udana.
PAZNOKCIE
Harper!
- O raju. - Miło cię widzieć.
Harper i Will,
co wam się najbardziej podobało w podróży?
Było dużo dobrego.
Dowiedziałaś się czegoś nowego o Willu,
a ty dowiedziałeś się czegoś o Harper?
Nie miałem pojęcia o tym,
że Harper przez tak wiele lat żyła w cierpieniu.
Tak.
Bardzo dobrze to ukrywała.
A ja dowiedziałam się o Willu...
Przyjaźnimy się od 27 lat, wiesz?
Ale...
To znaczy...
On naprawdę mnie kocha. Rozumiesz?
Widział mnie w rozsypce.
A ja widziałam w rozsypce ten wór cementu.
Nie wiem, po prostu...
Tak bardzo o mnie dbał.
Dbał o to,
żebym nie cierpiała.
Po prostu... Tak.
Był dla mnie bardzo dobry.
Tak.
To wspaniałe.
Will, jaki robisz kolor?
Zielony.
Kolor mojej ojczyzny, Szmaragdowej Wyspy.
- Piękne. - Na Dzień Świętego Patryka.
Co jej powiemy?
Nie chcę przerywać procesu twórczego.
Połączenie przekierowane...
O rany.
Proszę nagrać wiadomość po sygnale.
- Cześć, Kristen. - Cześć, Kristen.
Tu Will i Harper.
Już prawie przejechaliśmy przez cały kraj.
Przejdziemy się jeszcze tylko na plażę.
- Jak ci idzie? - Właśnie.
Jeśli nam coś podeślesz
za dwie do ośmiu minut, będzie super.
- Spójrz. - Widzę.
- Ocean. - Pięknie.
- Fajne uczucie, co? - Tak.
- Za nami długa droga. - Tak.
- Wiem. - Wiesz?
- Rany. - Pięknie.
Rozstawialiśmy te krzesła w pięknych miejscach.
- Tak. - W Wielkim Kanionie.
- Nad rzeką Missisipi. - Potężną.
Na parkingu przed Walmartem.
- Nigdy tego nie zapomnę. - Ja też.
Nigdy nie zapomnimy tej podróży.
Czy to będzie za tydzień, czy za pół roku...
Tak.
- Radość. - Tak.
Będę czuć radość na twój widok.
Zawsze czułam,
ale teraz naprawdę się do siebie zbliżyliśmy.
- Nadal... - Tak.
Czuję, że jutro sobie przypomnę, o co zapomniałem cię spytać.
A mnie przyjdą do głowy rzeczy, które chciałam ci powiedzieć.
- Ale... - Mamy czas.
- Tak.
Mam dla ciebie prezent.
- Tak? - Tak.
Dlatego,
że wielokrotnie rozmawialiśmy o pięknie.
Tak.
I o tym, jak się czuć dobrze
z tymi wszystkimi...
Czy to z makijażem, czy z doborem sukienki,
ze wszystkim, co robisz, żeby czuć się piękną kobietą.
Po którejś z tych rozmów wpadłem na pomysł,
co ci podarować na koniec wyjazdu.
Diamentowe kolczyki.
- Nie. Naprawdę? - Tak.
O jejku.
Więc...
Po prostu...
To oczywiście na pamiątkę naszej podróży,
ale też, żebyś pamiętała,
że możesz czuć się piękna i robić dla siebie miłe rzeczy.
O Jezu.
Nie wiem...
Jezu.
Są super.
To takie miłe.
Wiesz?
Jesteś kochany.
Wchodzę.
Fajnie jest!
Dolores.
Cornelius.
Co teraz?
Jutro
ruszam w drogę powrotną.
Muszę wrócić do Nowego Jorku, więc odwiozę samochód.
A ty co robisz?
Nie mam żadnych zobowiązań.
- Wracasz ze mną? - Spoko.
- Inną trasą. - Świetnie.
Mam dużo pomysłów.
- Znam fajne miejsca. - Nie mogę się doczekać.
Hej, mówi Kristen.
Chyba skończyłam piosenkę.
Jeju, mam nadzieję, że się wam spodoba.
Oto ona.
Harper i Will jadą na zachód
Dwoje starych znajomych
I dwie nowe piersi
Jadą zobaczyć Amerykę
Nie wiedzą, co znajdą
Otwarci na pustą drogę
Chcą przypomnieć sobie
Że przyjaciel przyjacielem jest
Aż po kres
Z wybrzeża na wybrzeże
Tyle tysięcy kilometrów ludzi zbliża
Czy Lewis i Clark
Trafiali w miejsca tak pełne emocji?
To wielka niewiadoma
Nie ma odważniejszych niż tych dwoje
Harper i Will jadą na zachód
Jak Thelma i Louise
Tylko bez śmierci na końcu
Jadą zobaczyć Amerykę
Kobieta i facet
Otwarci na pustą drogę
Chcą przypomnieć sobie
Że przyjaciel przyjacielem jest
Aż po kres
Znajdą drogę
Nawet gdy nie wiedzą, co powiedzieć
Znają się dłużej niż od zawsze
Na drodze do odnalezienia siebie
Magiczna kobieta
Jedzie ze swoim dorosłym elfem
Teraz część jazzująca
Zakładam, że w samochodzie nie ma miejsca
Dla mnie, bo byście mnie zaprosili
Ale mam swoją rolę
I śpiewam prosto z serca
Harper i Will jadą na zachód
Nie szukają złota
A czegoś znacznie cenniejszego
Jadą zobaczyć Amerykę
Za własnymi drogowskazami
Otwarci na pustą drogę
Chcą przypomnieć sobie
Że przyjaciel przyjacielem jest
Przyjaciółka przyjaciółką jest
Aż po kres
- Zjedź na swój pas. - Nie jestem na nim?
- Nie. - Dziękuję ci bardzo.
Napisy: Zofia Sław