Downloaded from YTS.MX
- Will, sen hazır olunca başlarız. - Tamam.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Yürüyerek içeri giriyorum.
Şöyle oturuyorum.
Bazen belgesellerin başında oturdukları gibi.
Özneden habersiz kullanılan ikincil görüntülerde olduğu gibi.
Tamamen doğal.
Selamlar. Ben Will Ferrell. Dünyanın en iyi aktörlerindenim.
Uzun zaman önce Saturday Night Live'da olduğum yıllarda...
Will Ferrell.
Burada pek arkadaş edinemedim. Cidden.
Andrew Steele diye bir adamla tanıştım.
O hafta ben oyuncu, o da yazar olarak işe alınmıştık.
Merhaba, ben Robert Goulet.
Benim için bir sürü skeç yazdı.
Merhaba, Saddam ben.
Sonra da SNL'in başyazarı oldu.
Şu boynuzları bırakır mısın?
Andrew doğma büyüme Iowa'lıydı.
501 giyen, dandik bira içen, otostopçu kılıklı bir adamdı.
Üç gündür hiç uyumadım.
Kısaca çok acayip ve yaratıcı bir espri anlayışına sahip
sevimli, huysuz bir tipti.
Yıllarca Saturday Night Live'da beraberdik.
Çocuk programı yapmak istediğini söyleyip duruyordu.
Diyabetik ketoasidozun risklerini biliyor musun?
Çok aylaklık ederdik. Çok içerdik.
"Will Ferrell niye öyle yaptı ki?" diye merak ettiyseniz
işin içinde kesin Andrew Steele vardır.
Niye dandik bir TV filminde oynadım?
Sarah çalışır. Çocuklara ben bakarım.
Niye İspanyolca bir filmde oynadım?
Eve dönüş yolunda yarışalım!
Niye dandik bir bira için o kadar reklamda oynadım?
Tüm bunlar olurken ikimiz de evlendik.
Baba olduk.
Yıllar içinde en yakın dostlarımdan biri oldu.
Pandemi patlak verince uzun süre görüşmedik.
Derken bir gün Boston'da film çekimindeyken
Andrew'dan bir e-posta aldım.
"Selam Will.
Bilmen gereken bir şey var.
Artık yaşlandım.
Bunu bildirmek ne kadar saçma ve gereksiz gelse de
kadın olarak yaşamak için geçiş sürecindeyim."
"Son 10 yıldır neler olduğunu anlamaya çalışıyorum.
Ömür boyu sürekli bundan kurtulmaya çalıştım.
Artık pes ediyorum.
Küçükken tüm oğlanlar benim gibi hissediyor sanıyordum.
Sonra da 'Belki ben ucubeyimdir' dedim.
Yıllarca bunu inkâr ettikten sonra terapiye başladım.
Aklının ve bedeninin,
dönüştüğün yapmacık, umutsuz şeye isyan etmesi harika bir şey.
Trans kadın olmam kişiliğimi o kadar değiştirmemiştir.
Puşt yerine paçoz olacağım. Bence daha mutlu olmamı sağladı."
"Mutluluğumun cesaret, öz güven dolu, parlak, gamsız bir gelecek demek olduğunu
söylemek isterdim ama nerede o şans?
Ömür boyu olduğum komedyene yaraşır şekilde
içimde öz şüphe ve korku taşıyorum."
"Bu işi beceremeyeceğim.
Gerçekten de yavaş, tuhaf, korkutucu
ve keyifli olacak.
Esasen, değer verdiğim birini kaybetmemeyi umuyorum.
Teşekkürler. Adım değişecek."
O mektubu göndermek çok zordu.
Sürekli baştan yazıp durdum.
Söylemek istediklerimi söylemeye çalışıyordum.
Nasıl desem... Hayrete düşmüştüm.
Bunu
çılgınca buldum.
Açılınca kendine sorduğun en önemli soru "Yine de sevilir miyim?" oluyor.
Açıldıklarında sevilmeyen translar tanıdım.
Will'in dostum olduğuna şüphem yok ama ben artık Andrew Steele değilim.
Peki, bundan sonra ne olacak?
WILL VE HARPER
İDEAL ERKEK
Will'e o e-postayı gönderdiğimde
hemen cevap yazıp açılmamı desteklediğini söyledi.
LOS ANGELES KALİFORNİYA
Onu sevdiğimi ve desteklediğimi söylediğim bir not gönderdim.
Fırsat oldukça birbirimize hâl hatır soralım, dedim.
Büyük ikramiye!
Ama hâlâ birçok sorum vardı.
Benim de Will'e sormak istediğim çok soru var.
Mesela trans olmak onun için ne demek? Ona göre kadın mıyım?
Benim dışımda tanıdığı başka trans var mı?
Neden Harper adını seçti?
Ne zamandır böyle hissediyordu?
Neden bunu bu kadar süre içine atmış?
Hormonları, ameliyatları ve epilasyonu merak ediyor mu?
Translara sorulmaması gereken soruları bana sormak istiyor mu?
Hâlâ dandik bira seviyor mu?
Natty Light'ı niye kötü buluyor?
- Yoksa artık sadece şarap mı seviyor? - Acayip nefis bir bira.
Piyasadaki en iyi bira.
Ona nasıl davranmalıyım? İlişkimiz değişsin istiyor mu?
Tamamen yeni bir arkadaşım mı olacak?
Alo?
Sonra beni aradı.
O zamanki düşüncesi şuydu,
Ülkeyi bir kamyoncu kadar çok gezdiğimi, otostop yaptığımı biliyordu.
Her yere gitmiştim. Bunu çok seviyorum.
Başardım.
Ama şu an yollar beni seviyor mu bilmiyorum.
Açıldıktan ve geçişten sonra biraz dövündü.
"Olamaz, aynı yerlere Harper olarak gidebileceğimden emin değilim."
O an aklıma bir fikir geldi.
"Harper, yeni hâlinle buralara gideceğin
bir yol gezisine çıkmaya ne dersin?" dedim.
"Aynı zamanda bunların bizim için ne demek olduğunu da çözmüş oluruz."
Erkekken yol gezisine çıkarken
yanıma üç tişört,
üç iç çamaşırı ve bir kot alırdım.
Bu sefer zor olacak yani. En zor kısmı da ayakkabılar.
Amanın. Ne yapıp edip
hepsini şu valize sığdırmaya çalışacağım.
Tamam.
Sadece birkaç çift ayakkabı aldım. Sonuçta tek lazım olan bu.
Şu avcı montunu da alayım.
Bunu neredeyse hiç giymiyorum.
Sherlock Holmes kostümü. Bence bunu da alayım.
Ama hepsinin sığacağından şüpheliyim.
Kahretsin. Saksafonu bırakmalıyım.
Sandalye ve soğutucu yol gezisinin olmazsa olmazlarındandır.
Sonuçta ne zaman duracağın,
soğuk bir Natty Light içmen gerekeceği belli olmaz.
Ya da Will ne içiyorsa işte.
Muhtemelen portakal aromalı butik bira falandır.
Harper.
- Şu hâline bak. - Dallas'ta mahsur kaldım.
Kabinde hava basıncıyla ilgili bir sorun olunca rotamız değişti.
Sürekli çağrı butonuna bastım.
-"Yardım lazım mı?" dedim. - İyi demişsin.
"Lütfen beyefendi" dediler.
- Sen... -"Lütfen rahat olun."
"Asıl siz rahat olun" dedim. Sonra da uçaktan atıldık.
- Beni alacaksın, değil mi? - Şehirden alacağım.
- Tamam. - New York'ta görüşürüz.
Tamam. Görüşürüz.
Tam 16 gün yollarda olacağız.
Birçok şey olacağından eminim ama garip yani.
İkimiz iyi arkadaşız.
Ama cidden öyle miyiz? Öyle demek de garip.
Ben hep Harper Steele'dım. Yani Will hep Harper Steele ile arkadaştı.
Ama benim şu an hoşlanmadığım ya da ihtiyaç duymadığım
personayla da arkadaştı.
Harper, uçağa binebildim.
Her şey hazır.
Birçoğumuz işin inceliklerini bilmiyoruz.
Bizim dostluğumuz ve ilişkimiz açısından da
alışılmadık bir durum.
Hadi görüşürüz.
Niye böyle tuhaf bir yer seçti, anlamadım.
Belki ünlü olduğu için göz önünde olmak istemiyordur.
VAN CORTLANDT GOLF SAHASI
Bu ne ya? Amanın.
Evet.
Geldin demek.
- Beni aldığın için sağ ol. - Bu ne?
- Evet. Van Cortlandt. Hatırladın mı? - Ha, şu...
- Selam eski dostum. - Nasılsın?
- Tabii ki hatırladım. - Hani...
Evet, burada iki kez golf oynamıştık.
Kartım hâlâ duruyor.
New York golf ruhsatım.
- Bir tur oynayalım mı? - Oynayalım.
Tamam. Vay be.
- Bu arada çok iyi görünüyorsun. - Sağ ol.
Paltona bayıldım.
Valiz konusunda uzmanımdır.
- Bu... - İşte oldu.
Boş ver. Düşmez.
Şuna binmeye can atıyorum.
- Araba ne durumda? - Çok kötü.
Çok kötü durumda.
- Her yerde pelüş var. - Çok rahat.
- Çok lüksmüş. - Evet, lükstür. Hadi bakalım.
Hadi bakalım.
1. GÜN
Şehirden ayrılacağız ama çocuklarımla kahvaltı etmek istiyorum.
Ondan sonra yola çıkarız.
LOKANTA
Çocuklarını göreceğim için heyecanlıyım. Onları epeydir görmedim.
- Selam! - Selam gençler!
- Evet. - Günaydın.
- Ne haber? - Seni gördüğüme sevindim.
- Emma, en son ne zaman görüştük? - Bir kez SNL'de görüştük.
Sanırım üç dört yıl önceydi.
- Pandemiden önceydi. - Daha da önce.
- İkiniz küçücüktünüz. - Evet.
Sen bir ara mini saksafon getirmiştin.
- Öyle mi? - Evet.
Şeyi çalmaya başladın...
Aile grubunda çalıyorum
- Sahi mi? - Sonra...
- Mini saksafon çaldığını bilmiyordum. - Sonra ben de çaldım.
Siz de bize "Ne komik ne de güzel" der gibi baktınız.
Evet.
- Bir ikilem var. - Peki.
Hem Yunan omleti, hem de Atina omleti var.
- Selamlar. Sipariş verecek misiniz? - Selam. Evet.
- Ne alırsınız? - Tamam.
Caciki var mı acaba?
Var tabii. Yunan lokantasındayız.
Ortaya bir caciki alalım.
- Hayır. - Hayır, ortaya olmasın.
- Çok teşekkürler. - Teşekkürler.
Şimdi... Şöyle...
Bir şeyi netleştireyim.
Harper hâlâ babanız.
Harper hâlâ babamız.
- Babanız. Ama artık kadın. - Babamız.
- Kadın. - Evet.
Harper kendisi öyle dediği için hâlâ baba diyoruz. Yani...
Haberi nasıl verdin? Hepiniz bir araya mı geldiniz?
- Hayır. - Biz de senin gibi e-posta aldık.
Tam o sırada Popeyes'ta yemek alıyordum.
- Evet. -"Oha" dedim.
- Oha. -"Kenara çekeyim."
Aslında boşandıklarında durumu az çok biliyorduk.
Harper kadın giysileri bulabileceğimize dair bize not yazmıştı.
Kadın giysileri giyiyormuş. Peki, dedim. Sonra ona hitabımız değişti.
Ondan "kadın" olarak bahsetmeye başladık.
- Evet. - Evet.
Yani aşamalı olduğundan şoka uğramadım.
Genel olarak durumu sakinlikle karşıladınız yani. Yoksa...
- Hemen kabullenmek kolaydı. - Evet.
Ama mesela benim açımdan şöyle bir şey de vardı...
Babam, bildiğim tek maskülen örnekti ve tuhaf şekilde bunu idolleştirmiştim.
Hâlâ benim babam ama sanırım benim kaybettiğim tek şey
o maskülen figürdü. Ona da pek gerek yok zaten.
Yemekler geldi!
- Şahane. - Bayılacaksınız.
- Kesin. - Ve işte ca-ca-ca-ca...
Herkes kendininkini alsın.
- Ca... Evet, ca-ca-ca... - Caciki!
Ne yapacağımızı biliyor musunuz?
- Evet. - Tamam.
Bu geziye çıkmam sizi endişelendiriyor mu?
Ben daha çok akıl sağlığın için endişeleniyorum.
Ben daha çok can güvenliğinden endişeliyim. Mesela...
Sevdiğin şeyler de bazen beni korkutuyor. Mesela dağ başında olman.
- Esasen onlardan korkmayı öğreniyorum. - Özellikle...
Geçişten sonra korkutucu.
Açıkçası bunu niye yaptığımı sorguluyorum. Başta yapmayacaktım.
Sonra düşünmeye başladım.
Açılmak benim için gerçekten zordu.
Saçma olabilir
ama özetle daha fazla açılmak daha iyi olur gibi geldi.
- Evet. - Misal...
Jujitsu dersi aldığımı bilmek içinizi rahatlatır mı?
- Evet. - Ayda iki kez.
Bir şey gösterebilir misin? Video göndersen de olur.
Hiç belli olmuyor da. O yüzden bir şey göstersene.
Normalde tok karnına antrenman yapmam.
- Peki. O zaman... - Öyle yani.
Artık kalkmamız gerek ama yarın kesin telefonla görüşürüz.
- Olur. - Tamam.
- Seni seviyorum. - Ben de seni. Görüşürüz.
- Seni seviyorum. - Ben de seni.
- Bu arada bilgin olsun... - Olsun bakalım.
Seninle bu geziye çıkmak çok heyecan verici.
- Ne güzel. - Evet.
- Bir sorum var. - Sor.
Saturday Night Live.
- Evet. - Aynen.
Her şeyin başladığı, tanıştığımız yer.
- Binaya tekrar gittin mi? - Hayır.
Vay!
Bu arada Lorne'u görünce uzun uzadıya sarılalım.
Sen sarılabilirsin.
- Sen de sarılabilirsin. - Peki.
NBC STÜDYOLARI
- NBC Stüdyoları. İşte geldik. - Şuna bak.
Vay canına.
Sıkıyorsa gir.
İşte!
- Şu körpe surata bak. - Yakışıklı delikanlı.
Evet, ne hâle geldim?
Muhteşem Harper Steele eserlerinden.
-"Eyvah, Altıma Yaptım." - Olamaz!
Hadi yapalım şunu. Hadi.
Evet.
- Grup sarılması yapalım. - Tamam.
Pencerem olduğu zamanlarda odam şuradaydı.
Maya ve Amy dâhil kızların hepsi de buradaydı.
Evet, korkutucu bir odaydı.
Kostüm provası ve yayın arasında yazar olarak buradaysan
skecin o haftaki yayına seçilmiş demekti.
- Evet. - İyi bir şeydi yani.
Ben Will Ferrell. Şimdi sizlere
Chicago Cubs'tan Sayın Harry Caray'nin taklidini yapacağım.
O ilk hafta öğle yemeği için aşağı indik.
İkimizin bir şekilde
birçok açıdan aynı frekansta olduğunu fark etmiştik.
Herkesi tanımaya çalıştığımı hatırlıyorum.
Bana bakan ya da şöyle diyenler vardı,
"Bu adamın olayı ne? O kadar komik değil gibi."
Hepsi Will'i fiyasko olarak görüyordu.
Bense Will'in fiyasko olmadığını biliyordum.
Benim için elçi gibiydin.
"Onu hor görmeyin. Aslında çok komik biri."
Son okuma provamız. Bir sürü yiyecek ve senaryo var.
Birçok tuhaf durumda aynı ortamdaydık.
Yazarlık kariyerim, yaratıcı yaşamım boyunca
Andrew adlı bir karakteri canlandırmıştım. En azından bana göre öyleydi.
Dolayısıyla bilhassa arkadaşlarıma açılmak zordu.
Beni Harper olarak görüp görmediklerini söylemek gerçekten zor.
Onların gözünde hâlâ Andrew olabilirim. Tek fark artık elbise giyiyor olmam.
Tina! Amanın. Teşekkürler.
- İyi ki geldin! - Vay be.
- Selam. - Selam!
Geldiğiniz için hepinize teşekkürler.
Bu benim için çok cesaret verici.
Açıldığım zaman hepiniz cevap verdiniz.
Tim biraz negatifti ama...
Başta şaka yapıyor sandım.
- Onu çok seviyorum. -"Şaka yapıyor. Gerçek olamaz.
Aşırı ırkçı, cinsiyetçi şakalarla karşılık vereyim,
bakalım ne diyecek" dedim.
- Şerefe. Harper'a içelim. - Evet.
Teşekkürler. Sağ olun.
Yol geziniz ne kadar sürecek? Nereye gidiyorsunuz?
Önce Washington'a gideceğiz.
Sonra Indianapolis'e geçeceğiz.
- Pacers maçını izleyeceğiz. - Vay!
Sonra da benim büyüdüğüm yer olan Iowa City'ye geçeceğiz.
- Orada hâlâ akraban var mı? - Kız kardeşim. Bizim evi gezeriz.
- Sonra da... - Oklahoma olabilir mi?
- Stok otomobil yarışına gideceğiz. - Vay be.
Bu gezide en çok neyi iple çekiyorsun?
- Will'in geziyi önermesinin sebebi şuydu. - Evet.
Geçişimin, ülkeyi dolaşma şeklimi
değiştirebileceğini düşünmüş, ki bu da doğru.
- Doğru. - Kesinlikle doğru.
- Çok korkuyorum. - Tabii.
Will dandik barları, kamyoncu mola yerlerini,
en leş mekânları sevdiğimi bilir.
Evet!
Birkaç hafta önce bir ara sokakta yürürken bundan hoşlanmadığımı fark ettim.
- Evet. - Artık güvenli değil.
- Evet. - Ara sokakta yürümek ne zaman güvenli ki?
Hiç kimse senin gitmeyi sevdiğin mekânların listesini istemezdi.
Senin gittiğin yere giden biri senden mekân tavsiyesi istememiştir.
"En iyi buluntu mobilya çöplüğü hangi köşede?"
Öyle bir listem var.
Arabada Will de olacak.
Narkoleptiğim ve iyi sürücü değilim.
2. GÜN
Nasılsın?
- İyiyim. - İyi bari.
Artık geri dönüş yok yani.
Tamam. Olamaz.
- Bir sorum var. - Tamam.
- Adını nasıl seçtiğini merak ediyorum. - Evet.
- Nüfustaki ismim Andrew. Andrew'dum. - Evet.
Şöyle diyeyim, başta herkes için durumu kolaylaştırmak istedim.
Bir nevi "Bakın, ortada garip bir durum yok" demek istedim.
-"Değişiyorum." -"Dağılın hadi."
"Dağılın. Andrew'dan Angie'ye geçeceğim."
- Bu kadar basit. - Evet.
Sonra arabayla ilk elektroliz seansıma giderken
o ismi içimden söylüyordum ve tınısı hiç hoşuma gitmedi.
- Evet. - Tiksindim yani. Hiç içime sinmedi.
Öyle olunca başka isimler düşünmeye başladım.
Mesela Chandelier'ı düşündüm.
Sonra "Harper. Harper adını çok seversin" dedim.
Annem, Harper Lee'yle aynı okulda okumuş.
Bülbülü Öldürmek'i yazan kadın.
- Evet. - O ismi söyleyince tüm bedenim ısındı.
- Vay be. - Şöyle oldum...
- Yani resmen içgüdüsel bir tepki verdin. - Aynen. Sesli söyledim.
İsimleri sesli söylüyordum. "Harper" deyince içim bir garip oldu.
"İşte bu. İsmim bu olacak" dedim.
- Vay be. - Öyle işte.
İsmini değiştirmen gerekse sen ne seçersin?
Küçükken ismimden nefret ederdim.
Gerçek ismim John William.
- Ama bizimkiler bana Will diyordu. - Evet.
Hatırlıyorum da birinci sınıftayken
adı Mike ya da Steve olan altı yedi çocuk vardı.
- Anladım. - Ben de "Neden Mike olamıyorum?"
-"Veya Steve." -"Steve."
- O isimler havalı ve belalı. -"Benim ismim niye garip?"
- Hem de sert. Evet. Ben... - Mesela Steve.
-"Ne haber Steve?" Bir de Mike. - Evet.
Bu vesileyle sana teşekkür ederim.
Ülkenin başkentini ziyaret etmemize izin verdiğin için.
En sevdiğim şehirlerden.
- Washington'ı çok sevmem. - Amerikan tarihini sevmiyor musun?
Of ya. Yok artık.
- Washington'ı sıkıcı buluyorum. - Bunu değiştireceğiz.
- Sana çok özel bir şey göstereceğim. - Tamam.
Tam burası.
- Otopark mı? - Yansıma havuzu.
- İçinde su yok. - Biraz su var.
Tam şurada.
Müthiş, değil mi?
- Gerildim ya. - Ben de.
Birazdan Başkan Joe Biden'la konuşuyor olabiliriz.
- İçeri nasıl gireceğiz ki? - Bunun sayesinde.
- Kâr kapısı. - Evet.
Başkan içeride mi? Başkan'a selam vermek istiyoruz.
Hey! Joe!
Orada değil.
Yıllarca bu ülkeyi elbiseyle dolaştım ama kimsenin gözüne görünmedim.
Çıkıp benzin almam gerektiğinde
çaktırmadan, utanarak ve aceleyle üstüme tulum geçirmeye çalışırdım.
- Erkek gibi görünmek için. - Evet.
Acil durumlar için yanıma yedek giysi alırdım.
Üstümde kadın kıyafeti varken aşırı hız yüzünden polisin
beni durdurmasından korkuyordum.
- Korkunçtu. - Evet.
Şimdiyse kendim olarak dünyanın karşısına çıkıyorum.
Bir daha Andrew gibi davranma ihtimali olmadan
kendim olarak sevdiğim ülkeyi göreceğim. Bunu hiç yapmamıştım.
Mahzuru yoksa eski günlüklerime göz atacağım.
Peki.
Vay, şu günlüklere bak.
Günlük tutmaya ne zaman başladın?
Hayatımın yerle bir olduğunu hissetmeye başladığımda.
Bunun adı "Bir Numaralı Günlük."
"Bahsedilemeyenler ve Diğer Özel Şeyler."
Niye elle değil de daktiloda yazdın?
Olduğu gibi direkt yazmak istedim. Yazım hataları, yanlışlar falan.
- Noktalamasız. - Birçok hata. Evet.
Bilinç akışı, evet.
Bu da terapistimle ilgili.
"Bugün terapistim
erkek değil kız olabileceğime dair saçma görüşümü çürüttü."
- Vay be. -"Buna inanmıyor.
- Hayal dünyasında yaşadığımı söyledi." - Vay be.
"Üstümde erkek kıyafetleri varken yaşadığımı anlattığım
tuhaf hastalık ve dehşet hissini mantıklı bulmamış.
O hisleri tarif etmemi istedi ama beceremedim.
Ona göre kadın gibi giyinmek
isyankârlık ve öfkeyle ilgiliymiş.
Bir teorisi varmış. Ben ise teorilere olan inancımı kaybediyorum."
- Dur bakayım, bunu yedi yıl önce yazmışım. - Vay be.
- Atıştırmalık alayım. Sen sandalyeleri al. - Tamam.
Bir sürü şey almışsın.
Yoldayız dostum. Pringles sever misin?
- Hem de çok severim. - Hangisini sevdiğini bilemedim.
Hazır mısın? Fuego.
Peki.
- Çakma Pringles yemem. - Yersin. Bal gibi de yersin.
Yakan barbekü soslu.
- Yakan lezzetler serisinden. - Evet. Hepsi var.
Bunları idareli tüketelim.
- Bir daha başka market bulamayabiliriz. - Lastik patlar falan, idareli tüketelim.
Aynen öyle.
Epeydir sana sormak istediğim bir şey var.
Sana açıldığımda benimle nasıl konuşacağına dair
biraz endişelendin mi?
Bazen şöyle düşünüyorum, trans olmayan kişiler
yanımda yanlış bir şey söylemekten çekiniyor gibiler.
- Bana öyle geliyor. - Evet.
Seni ilk gördüğümde de emin olamadım
ve öyle bir şey var mı diye merak ettim.
Ben muhtemelen...
Muhtemelen biraz gergindim.
- Tamam. Ben gergindim. - Şey açısından...
Üstümde elbise var.
- Evet. - Çok korkutucuydu.
Evet, galiba ben de yeni temel kurallar varsa
bunların ne olduğuna dair endişeliydim mesela.
- Peki. - Varsa yani.
- Evet. - Mesela...
Nasıl desem...
Vurgulanan şeylerin ne kadar "değiştiğinden"
veya aynı mı olduğundan emin değildim.
Evet, zor bir şey. Değişmesi veya aynı kalması...
Dostlar arasında temel kural yok. Bunu bilsen yeter.
- Hemen içimi çok rahatlattın. - Evet.
Sonuçta ortada kötü niyet olmadığını biliyorum.
İstediğini söyle, kızmam mümkün değil.
Evet.
Başka ne varmış? Daha fazla Pringles. Philly Peynirli Biftek aromalı.
Dostum!
Adamın dibisin!
- Peki kadın? - Peki kadın?
- Sen de kadının dibisin! - Evet! Kadının dibi!
Çalıştı işte.
- Tekrar çalıştı. - Tekrar çalıştı, çok şükür.
5. GÜN
Her sabah pis lokantalarda durmamamızın sebebi var mı?
- Bilmem. - Şurası tam benlik bir lokanta da.
Cazibe merkezi. Cazibe merkezindeyiz.
Selam.
- Selam. Nasılsınız? Sağ ol. - İstediğiniz yere oturun.
- Kimberley, hepsini seviyorsundur. - En iyisi şu.
- All-Star. - Evet.
- Onu alayım. - Yumurta, tam buğday, beyaz, üzümlü.
Pastırma, jambon veya sosis. Waffle veya çörek, gravy sos.
- İki tane alabilir miyim? - Dur. Şaka yapıyorum.
Siz beyefendi?
- Hanımefendi. - Hanımefendi. Pardon.
Sorun değil. Sıkıntı yok. All-Star Spesiyali alayım.
- Tamam, teşekkürler. Menüleri alayım. - Rica ederiz.
- Güzel. - Evet.
Siparişim var.
Cinsiyetimin karıştırılmasını sevmiyorum ama ne yaparsın mirim?
Böyle...
- Sonuçta böyle şeyler... - Böyle şeyler olacak.
Peki ne yapman gerek?
"Kadın olan küçük hanım ne ister acaba?" demelisin.
-"Küçük hanım için..." - Küçük hanım için. Mecbur değilsin.
- Küçük hanım. - Tam buğday kimin?
Benimki beyaz ekmek.
- Tam buğday benim. - Buyurun.
Bu arada akşamki maç için heyecanlı mısın?
Heyecanlıyım ama dürüst olayım.
O erkek ortamında erkeklerin arasından yürüyüp geçmek
benim için en zoruydu.
- Doğru. - Geçişimin en zor yanıydı.
Öyleydim. Basket maçlarına giderdim.
- Ortamı biliyorum. - Evet.
Şimdi tekrar o ortama gireceğim
ve olanlarla ilgili içime sinmeyen pek çok var.
- Evet. - Bu konuda tam olarak rahat değilim.
- Hadi bakalım. - Hadi bakalım.
O basketbol stadyumuna girdiğimde...
- Harika görünüyorsun. - Teşekkürler.
- Paltona bayıldım. - Emek verdim.
Oraya kadın olarak gireceğim ve öyle görülmem gerekiyor.
Ama beni öyle görüp görmeyeceklerinden emin değilim.
Böyle demek tuhaf. Ben kendimi öyle görmeyebilirim.
Ama senin bir nevi öncülük etmen fazlasıyla kolaylaştırıyor.
Tek olsam çok zor olurdu ve bu gezi boyunca bunu hatırlamalıyım.
Sonuçta bu sayede zorluk yaşamadığım ortada.
Ama zor olmayacağını söylemiyorum.
Birçok Lakers maçına gittiğimizi söylemem gerekiyor.
Evet.
Hiçbir maçta Jack Nicholson, Leonardo DiCaprio
ya da Vince Vaughn'un
bir trans arkadaşının yanında oturduğunu görmedim.
- Doğru. - Ben hiç görmedim.
Çok karmaşık bir durum
çünkü eskiden kadın olmadığımı insanlara göstermek için
hep sporu kullanırdım.
Kadınlar spor sevemez demiyorum ama yapmaya çalıştığım şey...
- Evet, sen... - O adam olmaya çalışıyordum.
Bunu sürekli yaptığım için spor hakkında çok şey öğrendim
ve bir şekilde hoşuma gitti.
- İşte bu! - Evet!
Vay be.
Evet, Pacers taraftarları, tezahüratları duyalım.
Çok özel bir konuğum var.
Sesinizi duyalım Pacers taraftarları!
Sixers hakkında ne düşünüyoruz?
Pacers hakkında ne düşünüyoruz?
Sixers!
Pacers!
Indianapolis, sağ olun. Dostum Harper Steele'la geldik.
- Yeni geçiş yaptı. - Dur, başladı.
- Maç başladı. - Indy, bizi sevgiyle karşıladınız!
- Maç başladı. - Teşekkürler!
Will Ferrell'ı burada görmek çok güzel. Vali de geldi.
Hemen orada. Maça başlayabilelim diye onları sahadan çıkarmaya çalışıyor.
Ülkeyi baştan sona mı geziyorsunuz? Buraya nasıl geldiniz?
Harper'la 30 yıldır tanışıyoruz
ve ülkeyi baştan sona geziyoruz.
- Basketbol sahalarına falan mı? - Hayır, bu sadece...
Bu, Harper'ın geçişinden beri katıldığımız ilk spor etkinliği.
Pacers da sağ olsun, bize giriş verdiler.
Pacers maçı bir sayı önde götürüyor.
- Az önceki eyalet valisi miydi? - Evet.
Adı ne?
Eric Holcomb.
- Holcomb? - Evet.
Nerede gördün?
Indianapolis'ten şok bir gelişmeyle başlıyoruz. Indiana Valisi Eric Holcomb,
çocuklara beden uyum hizmetini yasaklayan tasarıyı onayladı.
Sağlık hizmeti, tuvalet erişimine dair pek çok tasarı...
Yetmişten fazla LGBTQ karşıtı tasarı Teksas meclisine sunuldu.
...Kansas 20'nci eyalet oldu.
Cumhuriyetçi Kuzey Dakota Valisi yasayı onayladı.
...Tennessee kanunu için cinsiyetin yasal tanımını sundu.
...yasaya göre biyolojik cinsiyeti korumak...
Translık toplum hayatından tamamen uzaklaştırılmalı.
- Nerede yanlış yaptığımı söyleyeyim. - Peki.
Indiana valisiyle tanışmayı tabii ki beklemiyordum.
- Tabii. - Ben...
- Ne yaptığımızı sordu, söyledik. - Evet.
- Şey gibiydi... - Dert etmemiş gibiydi.
"Ne güzel" falan dedi. Keşke ben de şöyle bir şey deseydim...
"Translar hakkındaki düşünceniz nedir?" Ya da mesela...
Adamın vali olduğunu bile bilmiyordum. Sonra konuşurken biri bir şey deyince...
Biri "Vali'yle tanışmanı istiyorum" dedi.
- Şaşırdım tabii. - Bu çok sık başına geliyordur.
- Dâhil olmak istemediğin fotoğraf. - Evet.
- Bu bana pek sık olmuyor. - Evet.
Sonra biri yerden fotoğraf çekmeye başladı. "Will Ferrell'la gelmiş" dedi.
Derken kendimi siyaset tarzını bilmediğim bir valiyle poz verirken buldum.
- Evet. - Yani...
Aynen öyle oldu.
- Hayır. - Yanlış düşünmüşüm.
Asıl dikkatli olmam gereken yer orasıydı. Adamın ne diyeceğine bakmalıydım.
Evet.
- O arenaya girmek... - Evet.
- Yirmi bin kişiydi galiba? - Evet.
Nasıl bir histi?
Tüm bunların daha sonra böyle yerlere girmemi
kolaylaştıracağını biliyorum. Yaptım işte, aradan çıkmış oldu.
Aslında bu gezide biraz daha öyle şeyler olmasını istiyorum.
Mesela birkaç kez ortamdan uzaklaşmam gerekecek ve...
- Tabii. - O hissi anlayabilmem için.
- Tek başınayken. Evet. - Evet, tabii ki.
ILLINOIS'A HOŞ GELDİNİZ
Bunu etkileyici buluyorum.
Ülkenin dört bir yanında böyle yerlerde yaşayan birçok trans var.
Evet.
Aslında daha fazla öyle insanla görüşmeyi isteyebilirim.
Peoria'ya gidiyoruz.
Orada Dana Garber adında bir kadınla buluşacağız.
İleri yaşta geçiş yapmış biri.
Peoria'daki trans camiasıyla çok içli dışlıymış.
Bu da benim için etkileyici çünkü küçükken hiç trans tanıdığım yoktu.
Evet.
- Bizi Peoria'da ağırladığın için sağ ol. - Ne demek.
Aslen buralı mısın?
- Evet, şurası Pekin. - Tamam.
- Bütün hayatım burada geçti. Evet. - Vay be.
Geçişin benimki gibi miydi?
- Ben 61 yaşındayım da. - Ben de 65.
- Peki. - Aileme açıldığımda 55 yaşındaydım.
- Anladım. Vay be. - Çok benzermiş.
- Evet. - Harper'la.
Kendi deneyimimden biliyorum ama tahmin ediyorum ki çok zor olmuştur.
- Evet. - Evet.
Evet. Aslında kız olmam gerektiğini
çok uzun zamandır biliyordum.
Kreşteki ilk günümde
içeri girip kızların yanına oturdum. Öğretmenler sınıf kurallarını söylüyordu.
- Evet. - Bizi tuvalete götürdü.
Kızlarla sıraya girdim. Öğretmen elimden tutup
"Hayır canım. Sen erkeklerle sıraya gireceksin. Erkeksin" dedi.
Herkes benimle alay etmeye başladı.
Panik atak geçirdim ve tuvalete gidip kustum falan.
Öğretmen yanıma gelip hasta mıyım diye sordu.
Annemi aradı, annem gelip beni aldı. Ne olduğunu anneme anlattım.
"Canım, sen erkeksin. Kızlar tuvaletine giremezsin.
Organlarınız farklı" dedi.
- Bunu bilmiyordum ki. - Tabii.
Olay organlar değildi. Asıl olay özümde kim olduğumdu.
"Benim neyim var?" demeye başladım.
İlkokuldayken her gece Tanrı'ya dua ederdim.
Beni düzeltsin ya da öldürsün diye. İkisinden biri olsun işte.
- Çok korkunçtu. - Evet.
"Ben neden böyleyim?" diyordum.
Çok kötü bir ruh hâlindeydim.
Bir ara intihara çok meyilliydim. Tek çözümün şey olduğunu...
"Aslında ölmek istemiyorum ama böyle de devam edemem" diye düşündüm.
İşte o zaman danışmanlık almaya başladım. Danışmanım cidden muhteşemdi.
"İstediğin buysa dene o zaman" diyordu.
Çünkü özümdeki kişi olarak yaşamıyordum.
- Evet. - Kendi deneyimimden bahsedeyim.
Terapistim pek iyi değildi.
- Bazen öyle oluyor işte. - Evet.
Çok sonra
daha iyi bir cinsiyet terapistim oldu. Onunla sürekli konuşuyorduk.
Daha bir yıl olmuştu ama ilk östrojen hapımı aldığımda...
Saçma geldiğinden eminim
ama o ilk östrojen hapı mucize gibiydi.
O kadar müthiş bir histi ki.
- Aylarca hiç his yok. - Vay be.
Ama içten içe şöyle şeyler diyordum...
"Niye bu kadar bekledim ki? Buna bayıldım."
- Ben de. - Evet.
Bu camiada nefretle karşılaştığın zamanlar oldu mu?
Birkaç olay yaşadım. Sesim yüzünden genelde erkek sanılıyorum.
- Sesini sevmiyorsun. - Sevmiyorum.
Kadın olarak görülmek çok hoşuma gidiyor.
- Evet. - Ben de isterim.
Ama sesime sinir oluyordum.
Bu boğuk erkek sesine sahip olmayı hiç istemiyorum.
Ben de bir süre öyle yaptım.
- Ses terapisi kursuna gittim. - Evet.
Bir gece oturup düşündüm.
Bunu kendim için mi, toplum için mi yapıyordum?
Çok doğru.
"Hayır, kendim hariç herkes için yapıyorum" dedim.
"Benim sesim bu."
Sanırım geçişin en büyük kısmı kendini kabullenmekle alakalı.
Bakın, bunu ilk kez yaptığımı belirtmek isterim.
Şarkı söyleyemem.
- Önemli değil! - Şarkı yarışmasında değiliz!
- Bence hiç önemli değil. - Peki.
Sonny ve Cher olur mu? Ya da...
Söyler misin?
- Hallederim. - İlk kısım sende.
Genç olduğumuzu Bilmediğimizi söylüyorlar
Büyüyene dek öğrenemeyiz
Hepsi doğru mu, bilemem
Çünkü sen varsın sevgilim
Sen varsın
Sevgilim
Sen varsın sevgilim
İşte bu!
Sen varsın sevgilim
8. GÜN
Dün gece şarkı söylerken mikrofonda çok iyiydin.
Mikrofon tutabiliyorum.
- Seni hiç öyle görmemiştim. - Benim için çok güzeldi.
- Acaba şey lazım mı... Keyifli olabilir. - Olur, tamam.
Bu yol gezisi için jenerik şarkısı lazım mı?
- Birini arayabiliriz. - Aklında kim var?
- Akla Fred Armisen gelmiyor mu? - Fred.
İyi şarkı yapan başka kim var, bir düşüneyim.
- Forte? - Evet. Will Forte.
Meksika'da bir yer Suratının ortasına oturdu mu hiç?
- Müziğe epey yatkın. Çok... - Tabii ki.
- Molly. - Molly Shannon.
Romantik değil mi? Eh!
- Wiig'e ne dersin? - Kristen Wiig.
...en iyileriyle partileyeceğim
Hem de nehre gideceğim
Tamam, Wiig'i arıyorum.
W...
- Selam Wiig. - Selam Kristen.
- Selam! İnanamıyorum! - Selam.
Şunlara bak ya! N'aber?
Jenerik şarkısı bulmaya çalışıyoruz.
- Anladım. - Ve...
Sen de on parmağında on marifet olan arkadaşlarımızdan biri olarak
bir jenerik şarkısı yapabilirsin dedik.
Olur. Nasıl bir şey olsun? Mesela şey falan mı...
- Biz bulduk zaten. - Komik arkadaşlar yolda?
- Arkadaşlar yolda. - Arkadaşlar yolda.
"Harper ve Will" falan işte.
Biraz cazımsı bir şey olsun. Cazımsı olsun.
- Hareketli bir şey. - Evet.
- Çok hareketli olmasın. - Biraz da...
- Not alayım. - Evet.
Ama insanı şaşırtarak durup düşündüren, hatta belki göz yaşartan bir şey olsun.
Evet, göz de yaşartsın. Öyle bir şey yap.
Ülkenin ortasındayız ya, country tıngırtısı da olsun.
- Yani hareketli caz, eğlenceli... - Cazımsı.
Hem eğlenceli hem dokunaklı.
Ağlatan bir şey olsun.
- Göz yaşartan, eğlenceli. - Cazımsı.
- Cazımsıyı unutma. - Biraz da country tarzı.
- Evet, cazımsıyı unutma lütfen. - Tamam.
- Çok sağ ol. - Sizi seviyorum. Ne iyi oldu. Hemen...
Acele etmene gerek yok ama birkaç güne falan bitirsen süper olur.
- Tamamdır. - Öyle yani.
- Görüşürüz. - Görüşürüz Kristen.
Bence halleder.
- Evet, iyi oldu. - Aynen, evet.
Bir sorum var.
Sence kadın sürücü olarak daha kötü bir sürücü müsün?
Laf söyledi bal kabağı! Hayır. Bu çok... Siktir git ya.
- Şaşırtıcı! - Ama öyleyim. Evet.
- Selam. - Nasılsın?
Şu arkadaşı tanıdın mı? Kendisi Hollywood film yıldızı.
Ha? Tanımadım.
- Tanımadın mı? Filmlerde oynuyor. - Boş ver. Camı kapat.
Hah, kız kardeşim arıyor. Açsam iyi olur.
Selam Eleanor.
Seni hoparlöre alıyorum, Will sana bir şey soracakmış.
- Peki. - Rahatsızlık vermek istemem.
- Kalmamda sorun varsa söyle. - Aşk olsun, ne rahatsızlığı?
Odama hava nemlendirme cihazı koydun mu?
- Ben... Bacına kulak asma sen. - Şımartma şunu ya.
Şımartma şunu.
Will koltukta yatacak.
- Banyomda hangi kozmetik ürünler var? - Sus ya!
Will'e söyle, banyosuna Chanel yüz kremimi koyarım.
Teşekkürler. Olur.
- Cidden hissediyorum. - Bence de.
Iowa City'ye yaklaştığımı hissediyorum.
Memleketin tabii. Heyecanlısın.
Amanın.
Muhteşem. Bayıldım.
- Selam. - Merhaba.
Hoş geldin.
- Dostum Will Ferrell. - Selam.
- Selam Will. - Nasılsın?
Ev hediyesi şu olsun mu?
Teşekkür ederim.
- Pringles sever misin? - Çok severim.
Hemen köşede.
Tamam. Banyo da içeride.
- Teşekkürler. Şahane. - Evet.
Eleanor, haberi alınca ne tepki verdin?
Çok şaşırdım.
Duyunca hüzünlendiğimi söyleyebilirim.
Neden hüzünlendiğimi söyleyeyim.
Harper'ın yıllarca ne kadar acı çekmiş olduğunu düşündüm.
Açılmanın ne kadar stresli olduğunu bilmek de
anında hüzünlendirmişti.
Yani benim için en önemlisi çok dikkatlice tepki vermekten ziyade
hızlı tepki vermekti.
Verdin zaten.
Yani düşünmem gereken bir şey olmadığını biliyordu.
-"Sonra etraflıca konuşuruz." - Evet.
Bence söylediğin şey
çok cesaret vericiydi. "Ne güzel. Zaten hep kız kardeş istemiştim."
- Öyle dedim. - Öyle dedin.
Pat diye öyle dedin.
Komik bir hikâye anlatacağım çünkü aklıma hep bu geliyor.
Sanırım ben orta sondayken falan
Eleanor artık giymediği İspanyol paça pantolonlarından birini
bana vermişti. Fırfırlı, beyaz bir pantolondu.
O pantolon anında en sevdiğim kıyafetim olmuştu.
Hep üstümdeydi. Çok sevmiştim.
Kaykay yaptığım arkadaşlarla kaykay parkına gittik.
- Evet. - O akşam kaykay yaptık.
Şeyle çok iyi hissetmiştim...
- Beyaz İspanyol paça pantolonunla. - Aynen öyle.
Kaykay parkından çıkarken
"Haftaya yine gelelim. Haftaya da yapacaklarmış" dedim.
Biri çıkıp "Geliriz ama o ibne pantolonunu giyme" dedi.
İşte o an pantolonu fırlatıp atıverdim.
Bir yanın "Sus. Süper pantolon" demedi mi?
Hayatımda birçok kez Harper'ı ortaya çıkarma çabalarım
defalarca bastırılmış olabilir.
Ama o olayı net hatırladığımı söyleyebilirim.
Eleanor, Pringles'ına dokunmadın.
- Ekşi krema ve soğanlı. - Tamamen unutmuşum.
- Tamam... - Pringles'ın Yakan serisini biliyor musun?
- Bilmiyorum. - Peki.
- Bana fazla acı gelebilir. - Bence de.
- Teşekkür ederim. - Şunun bir tadına bakayım.
Bunlar nereden çıktı?
Indianapolis'te marketten aldık.
Tadı farklı. Indiana'dan olduğu belli.
Kesinlikle.
OKUL FOTOĞRAFLARI İLERİDE HATIRA OLUR
Bak burada ne var. Bu...
- Annem biriktirmiş herhâlde. - Vay be.
Şirin Harper Steele'ın okul fotoğrafları. Kafasının karışık olduğu dönemler.
Bu da ufaktan tuhaf hissetmeye başladığım yaşlar herhâlde.
- Evet. - Şu da var...
Herkesin öyle hissettiğini düşünmeye başladığın için
bu durum karşısında hiç sesini çıkarmıyorsun.
"Hepimiz öyle hissediyoruz zaten."
Ne zaman böyle bir resmimi görsem...
Bak, gazeteye çıkmıştım. Eskiden tek teker sürerdim.
Tek tekerle tüm Iowa City'yi dolaşırdım.
Bu fotoğrafı çok seviyorum. Bu da...
Kendimi kız gibi gördüğüm zamanlardan.
Var ya, bu fotoğrafa bayılıyorum.
Evet.
Ah be.
Evet, burası.
Büyüdüğüm eve geldik.
Kaykaycıydım. İlk kaykay numaralarımı şurada yapardım.
Şu tarafta da sırıkla atlardım.
- Şurada mı? - Evet, annem küçük bir mat yapmıştı.
Patates çuvallarından
sırıkla atlama matı yapmama yardım etmişti.
- Şuraya mı koşuyordun? - Evet.
Şey de arka bahçede miydi...
- Çıta oradaydı. - Tamam.
İki metre falan ileri saplıyordum.
Tüm yaz başkalarıyla oynayacak hâlim yoktu. Sırıkla atlıyordum.
Bir gün lisede okuldan eve gelince sıkılmıştım.
Eve dönerken sarhoş numarası yaptım.
Şunu sürebilirim.
- Sürebilir miyim? - Hanımefendi şunu ödünç alabilir mi?
Hanımefendi tek tekerine binebilir mi?
- Neden? - O da onu sürmesini biliyor.
- Olur. - Sağ ol.
Süper. Topukluyla biraz zor olabilir gerçi.
- Adın ne? - Quinn. Seninki?
- Will Ferrell bu. - Süper.
Şu şöyle dursun da düşersem sağlam olsun.
Tek teker sürebildiği için hava atıyordu da.
- Ulaşım aracın bu mu? - Ben ortaokuldayken ulaşım aracım buydu.
- Bir saniye. - Tamam.
- Yıllardır sürmedim. - Tamam.
- Ama binince... - Vay canına!
Evet, binince gerisi geliyor. Hadi bakalım.
Hadi bakalım. Amanın.
Eyvah.
Olamaz. Çok dengesiz.
Yıllarım bunun üstünde geçti.
- La-di-da, bir pazar akşama doğru - Oldu. Hadi bakalım. Of ya.
- Iowa City'de - Hadi.
- Selam. Seni görmek güzel. - Selam. Ne haber?
Hoşça kal.
Oha!
Ödünç verdiğin için sağ ol.
Ne demek. İyi günler.
- Tamam. Çok teşekkürler. - Rica ederim.
- Öyle yapıyordum işte. - Hayran kaldım.
- Vay be. - İki yıl her gün okula öyle gittim.
- Çok acayip ya. Çok. - Aynen.
- Teşekkürler Eleanor. - Tamam.
- Yeterince Pringles'ın var, değil mi? - Hâlâ var. Teşekkürler.
- Tamamdır. - Çok beğendim.
- Şuna bak ya. Aynen. - Kara bak!
Bu, tipi sayılır mı?
- Hayır, tipiyle alakası yok. - Peki.
Hafif kar yağışı bu.
- Kar taneleri büyük gibi. - Hayır, hafif kar yağışı.
- Resmen tipi. - Hafif kar yağışı değilmiş galiba.
- Hakkını vermem lazım. - Doğru tahmin etmişim.
Çok merak ettim.
Düşündüm de sana şeyi hiç sormadım, nasıl desem...
- Sor hadi. - Memelerin nasıl?
- Artık memelerin var. - Memelerimi seviyorum.
Ameliyattan sonra ayıldığında şey miydi...
Şey olduğunu düşünmek isterim...
Aşırı mutlu falan mı olmuştun?
Dört saatte büluğ çağına girdim diye espri yapıyorum.
Ama uyanır uyanmaz
şöyle oldum...
-"Müthiş bir şey." - Evet.
Ne zaman bedenimde
daha iyi hissetmemi sağlayan bir şey yapsam müthiş geliyor.
- Evet. - Kendim için.
- Müthiş bir şey. - Şey...
- Canlandırıcı. - Evet. Ortada büyük çaba var.
- Evet. Ne güzel. - Öyle yani.
Memelerde bunu yaşadım.
Peki. Bomba bir sorum var
ama belki sonraya saklasak iyi olur.
Arkadaşımsın.
Her arkadaşım bana böyle şeyler sorabilir. Bunları konuşmaktan çekinmiyorum.
Başka bedensel takviyeler yaptırmayı düşünüyor musun?
- Muhtemelen. - İleride.
Beden uyum ameliyatı açısından geçişi düşünmeye başladığımda şöyle dedim,
"Sonuçta 61 yaşındayım.
Çok aktif bir seks hayatım falan olmayacak.
Evet.
- Ama işin disforik boyutu da var. - Evet.
Aynaya bakınca
hislerimle uyuşmayan bir şey görmeyi diyorum.
- Bilmiyorum yani. - Anladım.
- Cevaplaması zor bir soru ama... - Evet.
- Memeyle ilgili başka sorun var mı? - Yok.
- Başka bir sorum var. - Peki.
Kendi balkonuna kavuştuğundan beri hiç balkona çıktın mı?
Çok iyi. Yılın en iyi esprisi ödülü Will Ferrell'ın.
Sağ ol. Söyler söylemez
yılın en iyi esprisi ödülünü aldığım netti.
Komediyi analiz etmek işi bozuyor ama bu durumda şart.
- Analiz etmek lazım. - Etmek lazım.
-"Orada tam ne yaptı ki?" - Oraya nasıl geldiğini açıklayayım.
Will "Yeni balkonuna kavuştuğunda" ile başladı.
Bağlantı şu, "Acaba..."
"Balkona çıktın mı?"
- Vay be. - İkisi de balkon ama farklı.
Biri farklı ama ikisi de balkon.
- Vay be. - Aynen.
- Teşekkürler. - Bugün ünlü birini gördün mü?
- Hayır. Sadece seni. - Peki.
- İşte bu! - İşte bu!
HAVAİ FİŞEK MERKEZİ
- Havai fişek... - Havai fişek dünyası!
- Devasa bir yer. - Amanın.
Nishiki aşkına!
Tehlikeli bir şey istiyorum.
Gator Gun.
Bu işte. Honey Badger. Honey Badger var.
- Şöyle fitili çekin ya da etiketi çıkarın. - Peki.
- Ateşleyecek misin? - Koşarak kaçarsınız.
Kaç tane temiz iç çamaşırın kaldı?
Çok az kaldı.
- Az mı kaldı? - Evet.
ÇAMAŞIRHANE
BOZUK PARA
Evet...
- Meeker, Oklahoma'ya gidiyoruz. - Evet.
Gidip gördükten sonra bir daha aklına gelmeyen yerlerden biri.
Nasılsın? Ne düşünüyorsun?
Gergin ve tedirginim.
Böyle yerleri sevdiğimi bilirsin. Ömrümün bu yollarda,
böyle küçük kentlere gitmekle geçtiği malum.
Barlarda durup içmek, insanlarla tanışmak.
Ama artık bunu yapabileceğimden şüpheliyim.
Tamam.
Kendini güvende hissetmezsen hemen beni ara.
Hatta numaranı hızlı arama listesine ekleyeyim.
- Evet. - Koşarak gelirsin.
- Evet. - Şu suratla.
- Şimdi de seninle gelebilirim. - Hayır.
Öyle olsa içim daha rahat eder ama önce bunu denemek istiyorum.
Deneyim kazanmazsam sonra bunu tek başıma yapamam.
- Şimdi deneyeyim bari. - Evet.
MOTOSİKLETLİLER GİREBİLİR
TRUMP KANUN VE DÜZEN
BIDEN'I SİKERLER
- Ne haber? - İyidir. Senden?
İyidir. Adın ne?
- Dominique. - Dominique. Harper Steele.
Ne oldu?
Sen kimsin?
Adım Harper. Sen kimsin?
Ben de Mama T.
- Mama T mi? - Aynen.
- Tamam. Seni duymuştum. - Evet.
Duymadım tabii. Şu hanımefendiyi de duymadım.
- Sana takılıyoruz ya. - Peki.
Oklahoma'lı mısınız?
Yok, sorun değil. O yüzden buraya geldim.
Hayatım barlarda geçti.
Geçişimden sonra
yine barlara gidebilir miyim, merak ettim. Sorun bu.
Oklahoma, çok teşekkürler.
- Ortak, sen nerelisin? - Iowa'lıyım.
- Iowa! - Evet, Iowa.
Ama şu an New York'ta yaşıyorum.
- Doğu yakasındasın yani. - Evet, Doğu yakasındayım.
Siz erkekler ne durumdasınız?
- Ya da kadınlar. - Ben... Teşekkürler.
Iowa'yı daha çok seviyorum ama orada para kazanamam.
- Öyle mi? - Evet. Televizyon yazarıyım.
Arkadaşıma mesaj atayım. Dışarıda arabayı park ediyordu.
- Alo? - Selam.
Selam.
- Gelsene. - Tamam.
Seni arkadaşlarımla tanıştırmak istedim.
- Will Ferrell mı bu? - Ta kendisi.
Cidden mi?
- Bu da arkadaşım Harper. - Ne haber?
- Ne haber birader? - Birader değilim gerçi.
- Kadın ama olsun. - Kadın.
- Pardon. - Sorun yok.
- Tekrar denersin. - Evet.
- Evet.
Yaklaşık bir buçuk yıl önce geçiş yaptım.
Will de benimle ülkeyi dolaşmak istedi.
- Amanın, ne kadar güzel. - Süpermiş. Baksana.
Arkadaşını desteklemen hoşuma gitti.
Harika bir şey. Son zamanlarda nadir görülen bir şey.
- Evet. - Bende çok...
- Herkese bira ısmarlıyorum. - Çok trans arkadaşın var mı?
- Trans değil ama biseksüeller. - Öyle mi?
- Evet.
- Tabii. - Evet.
- Tabii. - Harper, bu arkadaşlar Amerikan yerlisi.
- Bize şarkı söyleyeceklermiş. - Yerli Amerikan müziği.
Hadi. Oklahoma ve Yerli Amerikan ezgileri.
Helal!
- Memnun oldum. - Vay.
- Oklahoma'ya hoş geldiniz. - Ne güzel.
- Yerli Amerika'ya hoş geldiniz. - Aynen.
- Teşekkürler. - Teşekkürler.
Teşekkürler.
Vay be.
- Çok memnun oldum. - Ben de.
Çok şeydi...
- Oklahoma ruhunu yaşatmak istedim. - Çok dokunaklı.
- İyi eğlenceler. Dikkat et. - Geldiğin için sağ ol.
- Bizi ağırladığın için sağ ol. - Ne demek.
İyi akşamlar.
- Selam. - Ben Travis Cobb.
Selam Travis. Arkadaşım Harper.
- Ne haber? Memnun oldum. - Travis.
Eskiden böyle yerlere çok giderdim.
Hâlâ erkek olduğum zamanlarda.
Ama geçişten sonra biraz korktum, çünkü...
- Anlamışsındır. - Evet.
- Korkmana gerek yok. - Tamam.
- Seviyorsan çık gel. - Tamam, sağ ol.
- Öyle yani. - Evet.
- Sıkma canını. - Yok, bence bu...
- Öyle yani. - Bunu duymak güzel.
Öyle düşünmüyordum da haberlerde korkunç şeyler görüyorum.
- Mutlu musun? - Çok daha mutlu olduğum kesin.
Teşekkürler. Sağ olun arkadaşlar. Memnun oldum.
Biraz şaşırdım.
Onlar yüzünden değil. Kendime şaşırdım.
Aslında bu insanlardan korkmuyorum.
Evet. Doğru.
Kendimden nefret etmekten korkuyorum.
Hadi ya.
"Ucubesin sen. Burada ne işin var?" falan diyorum.
İçten içe böyle düşünüyorum.
Ama sonra...
Evet.
Of ya.
- Tamam, yok bir şey. - İyi misin? Ben... Olamaz.
- Evet. - Evet.
Sağ ol dostum.
Aralık 2016.
"Böyle sabahlar yaşadığım oldu.
Dünyadan kopuk hâlde uyanıyorum,
bir kadın veya erkekle bağ kurmak için
yalan söyleyip kendimi gizlemem gerekiyor.
Çok moral bozucu bir şey."
"Zayıf yanlarım gücüm olana dek onları gözler önüne serebileceğim
bir dünya düşlüyorum.
Buna hasretim."
Soracaklarım arasında bu da vardı.
- Evet. - Daha o konuya hiç değinmedik.
- Flört etmeye başlamak istiyorsundur. - Evet.
- Değil mi? Ayrıca...
Mesela bara gidip birini tavlamak
ya da birinin seni tavlamasını istiyorsundur.
Öyle durumlardan bahsediyorum.
Tek eşli biriyim.
- Evet. - Ayrıca iyimserim de.
- Evet. - 61 yaşındayım.
Ama tekrar ilişki yaşamayı çok isterim.
Peki bir trans kadınla mı ilişki yaşamayı düşünüyorsun?
- Tabii. - Yoksa bir erkekle mi? Ya da...
- Tabii. - Tamam, anladım.
Yani klişe gelebilir ama benim için tip...
- Yeni bir sayfa açtın. - Evet.
Sabah uyanıp yatakta kahve içebileceğim,
önceki gece izlediğimiz salak filmi konuşabileceğim biri olsun.
- Asıl olay bu. - Aynen.
- Evet. - Klişe geldiğinin farkındayım.
Ama bu deneyimi yaşamak istiyorum.
Yaşım da 61 olduğundan vakit daralıyor yani.
Eyalet sınırı. "Teksas'a Hoş Geldiniz."
Evet. "Teksas'a Hoş Geldiniz."
TEKSAS'A HOŞ GELDİNİZ
Şöyle seksi bir poz vereyim.
Yürü be!
- Üç deyince. - Tamam.
- Teksas! - Teksas!
Oha! "Ücretsiz iki kilo biftek."
Big Texan burası. Tamam, bu akşam oraya gideriz.
Ama bir saat içinde yemek gerekiyormuş.
- Bir saat mi? - Sanırım öyle yazıyordu.
Yersin.
Ben yiyebilir miyim bilmem
ama bunu leziz bulacak bir Viktorya dönemi dedektifi biliyorum.
Olmaz.
- Olur. - Of ya.
Hanımlar ve beyler,
dünyanın en iyi özel dedektifi Sherlock Holmes.
Ricky Bobby!
Ricky Bobby değil, Sherlock Holmes.
Bunu neden yanıma aldığımı söyleyeyim.
- Söyle. - Seni şaşırtmak umuduyla.
Oldu işte.
- Amanın! - Selam, nasılsın?
- İyiyim. Seni nasıl takdim edeyim? - Memnun oldum.
- Londra, İngiltere'den Sherlock Holmes. - Peki.
Konuğu Harper Steele ile birlikte.
- Harper Steele. - Bayan Harper Steele.
- Bayan Harper Steele mı? - Aynen öyle.
Bayan Harper Steele. Tamamdır.
Londra, İngiltere'den Sherlock Holmes aramızda.
Konuğu...
Harper Steele. Bayan Harper Steele. İki kilo biftek yemek için bir saati var.
Bira lütfen!
Gergin olduğum için yiyorum.
Hayatımın çeşitli dönemlerinde hep göz önünde oldum.
- Evet. - Ama bu hepsinden beter.
TEKSAS, HOLLYWOOD'A BENZEMEZ. KÂFİR GÖTLERİNİZİ ALIP GİDİN
MASADA KARŞISINDAKİ NE LAN?
BAY HARPER STEELE OLMASIN?
SHERLOCK BİR ERKEKLE YEMEK YEDİĞİNİN FARKINDA DEĞİL
BAY HARPER STEELE
TEKSAS'A HİÇ YAKIŞMAYAN BİR ADAM
TRANS HERİF TEKSAS'TA HOŞ KARŞILANMADI
LİBERAL WILL FERRELL SİKTİRSİN
SHERLOCK HOLMES'UN KARŞISINDAKİ YARATIK KİM?
Dün gece...
Ortam bana çok
yanlış gelmeye başlamıştı. Kalabalıklar hemen başına üşüşüyor.
Bütün gözler
benim translığımın üzerindeydi sanki.
Tabii bu da birden keyfimi kaçırdı.
Öyle yani.
Bana göre en üzücü yanı...
Bence...
Of ya.
- Kıyamam. - O an seni utandırmışım gibi hissettim.
- Saçmalama. - Anladın mı? Ve...
O an o kadar kötü hissettim ki.
"Harper'ın güvenliğini düşünmeliyiz." Mesela...
O an şey hissettim... Öyle işte.
Geziye çıktığımızdan beri aldığımız tweet'leri okuyacaktım.
Şunu okuyayım mı?
"Çocuklara bir travesti daha göstermek çok önemli tabii.
O kadar moda ve havalı ki Will Ferrell bile yapıyor."
"Will Ferrell'ın ilk Pacers maçına bir trans kadınla gitmesi çok iğrenç.
O herif kim ki?"
Hah, bak şu da çok iyi.
"Will Ferrell bugün Iowa City'deydi.
Trans çocuk haklarını destek için Ryan Reynolds'la belgesel çekiyorlar."
Ryan'ın...
Ryan'ın her şeye dâhil olduğunu fark etmemiştim.
- Şu sadece seninle ilgili. - Peki.
- Okuyayım mı? - Oku.
"Aman ne güzel, Iowa'da şeytani, İlluminati üyesi sübyancı."
- Beni mi diyor? - Evet.
Ne düşünüyorsun?
Çok saçma geldi. Duygusal tepki verecek değilim.
Öyle şeylerin verdiği hasarı hafife almamak gerek.
Trans olunca o saçmalıkların çoğunu yutuyor ve sonra kafaya takıyorsun.
- O tweet'leri kafaya taktım. - Evet.
Ben ve translar nefrete maruz kaldığımızda
"Sen kadın değilsin. Asla kadın olmayacaksın" diyorlar.
Peki. Ben trans kadınım ve bununla ilgili bir derdim yok zaten.
- Ama bir şey hissediyorum işte. - Evet.
Bu da sağlıksız değil.
Hatta pek çok açıdan beni daha sağlıklı yaptı.
- Evet. - Sanırım hayatımı kurtardı. Şaka değil.
Hiç şey noktasına geldin mi...
Karanlık düşüncelerin vardı, biliyorum ama intiharı düşündüğün oldu mu?
O kadar zor geldiği oldu mu hiç?
- Evet, ben... - Evet.
Evet, oldu.
Altı yıl önce falan olabilir.
Silah dükkânına gittim.
Oradaki adam
"Hedef atışı için mi, güvenlik için mi?" diye sordu.
"Ha" dedim. Sonuçta hiç silah bilgim yok.
- Benim de yok. - Evet.
Ben de kıvırmaya çalışarak "İkisi de olabilir" dedim.
"Issız bir evde yaşıyorum."
Silahı elime alıp bakarken nasıl korktuğumu anlatamam.
- Vay be. - Oradan çıktım.
"Tekrar gelirim. Bir düşüneyim" dedim.
Geçişime kadar yanımda silah bulundurmayı hiç düşünmemiştim.
- Sonuçta beni dürtebilir. - Evet.
"Keşke silahım olsaydı" dediğim çok an olmuştu.
Ama geçişten sonra tek istediğim şey yaşamaktı.
- Sadece yaşa. Bana armağan verildi. - Yaşa ve özündeki kişi olma yolunda
- ilerlemeye devam et. Vay be. - Evet.
Şimdiden çok iyi geldi.
Benim için Albuquerque ve Harper arasında
çok güçlü bir bağ var.
Senin geçiş sürecini öğrendiğimizde burada MacGruber'da çalışıyordum.
Hem de tam bir yıl önce buradaydı.
Bir yandan keşke bu kararı 40 yıl önce verseydim diyorum
ama o zaman sizlerle tanışamazdım.
Muhtemelen komediye adım atıp bir komedi dünyası yaratamazdım.
Bambaşka bir hayatım olurdu.
- Evet. - Çok fazla güzel şey oldu.
Siz de aynı mı hissediyorsunuz acaba? Ben biraz...
- Evet, çok yükseldik. - Dur. Bir saniye.
- Ne oldu? - Aşağıdaki köpekleri duyuyor musunuz?
Evet.
Evet...
Susun!
Köpeğini sustur!
Köpeğini sustur lan!
Tüm mahalle senin köpeğinden bıkmış!
Şimdi daha çok köpek havlıyor!
- Vay canına. - Vay be.
Kadeh kaldıralım.
Burada olmaktan onur duyuyorum.
Sana ve çıktığınız yolculuğa büyük saygı duyuyorum.
Seninle çok gurur duyuyorum ve seni çok seviyorum.
- Çok sağ ol. - İkinize içiyorum.
Yolculuğunuzun devamı da güzel geçsin.
- Şunu bir güzel patlatayım. - Tamam.
Peki.
Çüş!
Çüş be!
MAKİNELİ TÜFEKLE ATIŞ YAP! HEMEN DÖN
- Kristen'i arayalım. - Hatundan bir daha hiç ses çıkmadı.
Sinyal sesinden sonra mesajınızı bırakın.
Selam Kristen. Harper ve Will biz.
Şarkıya başladıysan nasıl gittiğini sormak istedik.
Başlamadıysan da sorun yok.
Harper'ın söylediğine katılıyorum. Baskı yok.
- Baskı yok. - Ama şeyi merak ettik...
Şu ana kadar ortaya çıkan şeyden memnun musun?
- Evet. Sağ olasın. - Teşekkürler.
FLAGSTAFF'E 20 DAKİKA PHOENIX'E 144 DAKİKA
Hop! Dunkin' Donuts.
- Hayır. - Niye ya?
- Hayır. - Bu sefere mahsus?
Bir daha durmamız gerekmez. Bir kez durmak istedim.
Çok korkunç bir gezi oldu.
Bir kez bile durmadık. Dunkin' Donuts istiyordum.
Başlarım böyle geziye.
Anca translarla konuştuk.
Tek eğlenceli bir şey yapmadık. Yaptığımız tek eğlenceli bir şey söyle.
- Ne diyorsun? - Eğlenceli bir şey söyle.
Tamam. Aşk olsun yani. Acıktığın için böyle yapıyorsun herhâlde.
Dunkin' Donuts'a gitmek istedim. Tek yapmak istediğim buydu.
Hiçbir istediğimi elde edemiyorum.
Resmimizi çeker misiniz?
- Tabii. - Teşekkürler.
Büyük Kanyon da çıktı mı?
- Tabii ki. - Koskoca kanyon.
- Peki. - Nerelisiniz?
- New York. - Ben de New York'luyum.
- New York'lu. Biz de yol gezisindeyiz. - Evet.
- Harper geçiş yaptı... - Evet, bunun...
- Dostluğumuza etkisini konuşuyoruz. - Dostluğumuzu irdeliyoruz.
- Bir şey sorabilir miyim? - Tabii. Çok hoşuma gider.
Bunu kaç yaşında fark ettiğini ve istediğini merak ediyorum.
Iowa'da büyümüş biri olarak
böyle bir şeyi düşünmek son derece imkânsızdı sanırım.
- Anladım. - Dolayısıyla yapamam sandım.
Bende bir tuhaflık var sanıyordum. Ondan emindim.
Ama öyle tuhaf olmanın normal olduğunu da düşünmeye başladım.
Yaklaşık 10 yıl önce içimde biraz daha fazla patlamaya başladım.
- Vay be. - Karşı koymaya devam ettim.
Terapistlerle görüştüm.
- Öyle işte. - Ben de emekli terapistim.
Hadi ya.
Kariyerimin çok başlarında bir hastam vardı.
Otuz yıl öncesinden falan bahsediyorum.
Adam gelip şöyle dedi...
-"Mutluyum. Karımı seviyorum." - Evet.
-"Ama hep karımın giysilerini giyiyorum." - Evet.
"Şey olduğumu da sanmıyorum...
- Ne olduğumu bilmiyorum." - Evet.
- Nasıl ele aldınız? - Evet.
- Bu konuda çok dar kafalıydım. - Anladım.
Hiç bilinmeyen alanlara girmekten korkuyordum.
- Bana yabancı bir şeydi. - Evet. Öyle bir terapistim vardı.
- Bir şekilde bana engel oldu. - Yani...
Ama şöyle bir şey de var.
Ben kendime o kadar engel oldum ki kimseyi suçlamıyorum.
- Öyle yani. - Açık olmak, desteklemek istedim.
Ama biliyorum ki çoğu üstü kapalı mesajım...
- Tabii. Hayatım boyunca bunu yaşadım. - Ama karını seviyorsun ve...
Biliyorum. Şu da var...
- Karını, hayatını seviyorsun. - Evet.
-"Bunu niye yapasın?" Evet. - Aynen.
- Ameliyat büyük bir olay. -"Becerebilir misin?" Biraz...
O adamın, o kişinin hayatına engel olduğumun farkındayım.
- Mavi sandalyen. - Tamam.
Şu biraya isim verecek olursan ne olurdu?
- Cevap belli. - Evet.
Cornelius Danderhoff.
- Biranın adı Cornelius Danderhoff mu? - Evet.
- O ismi kendine sakla. - Peki.
Bu da Dolores O'Brien. Hepsini içeceğim.
Ama bir şey göstereyim.
Canım dostum Cornelius Danderhoff'a çok özel bir şey vereceğim.
Mont bu.
İçki montu.
İçki...
Açıkçası Dolores'i içki olarak görmüyorum.
Ama sen nasıl düşünmek istersen düşün.
Yok, Cornelius buna bayılacak.
İşte...
Şuna bak.
Çok şirin oldun Dolores.
Yeni montun bana benimkini hatırlattı.
Çok şirin oldun.
- Cornelius. Ne kadar sofistike. - Cornelius.
Tahmin et bakalım. Küçük bir sürprizim var.
- Çok şık oldun be Cornelius. - Ah, Cornelius.
Cornelius, biraz kilo vermelisin.
- Cornelius'un kilo vermesine yardım et. - Ben...
- Cornelius ne kadar şık oldu. - Bak.
"Selam. Benimle çıkar mısın?"
-"Hayır." Biraz dobra oldu. -"İnanamıyorum!"
- İlk seferin mi? - Evet.
- Umumi alanda. - Umumi alanda.
- Şansını deniyorsun. - Evet.
Rahat hissetmeni istiyorum.
O yüzden...
Mark Spitz!
Çifte bombalama!
Ayarladın mı?
Var ya, acayip seksi.
Mark Spitz'le keyif.
Tamam.
Güzel ve seksi. Umarım çıkar.
E, umumi havuzda yüzüyorsun.
- Cidden çok hoşuma gitti. - Peki.
Mayom tam otursa daha iyi olurdu.
Ama mayo konusunda
dünyadaki hiçbir kadından farklı olduğumu sanmıyorum.
Üstüme tam oturan bir mayoyla biraz daha rahat ederim.
Bence süper görünüyorsun.
Sağ ol. Bunu içten söylediğini düşünüyorum. Öyle değil mi?
İşin ironik kısmını söyleyeyim,
o kadar çok üstsüz, iç çamaşırlı ve mayolu sahne çektim
ama esasen oldukça mazbut biriyim.
Biliyorum. Ama işte, çok sevdiğin komedi söz konusu olunca...
- Ne gerekiyorsa. - Kendini feda ediyorsun.
Buranın boş olmasına o yüzden sevindim. Eskiden mayo giydiğimde
komedi olsun diye formda değilmiş gibiydim.
Şimdiyse ofluyorum. Hevesli değilim.
- Dürüst olduğunu biliyorum. - Evet.
Şu an bazı istenmeyen bölgelerde biraz fazlalığın var, biliyorum.
Evet.
Ama Washington'da takım elbise giyince çok yakışıklı oldun.
- Muhteşem fiziğimize. - Muhteşem fiziğimize.
LAS VEGAS'TAN ÖNCE SON DURAK
- Vegas'ta ne yapsak? - Orayı sevmem.
- Evet, kumarla aran yok. - Yok.
Beni şöyle şık bir akşam yemeğine götürsene.
Vegas'ta beş yıldızlı restoranlar var.
Peki. Her şeyi sen ödeyeceksin ama olsun.
- Evet. - Buna karşı değilim.
- Tamam. - Şık giyinelim.
Sherlock kılığına falan girmeyeceğim.
Tamam.
Belki bu vesileyle daha normal bir deneyim yaşarız.
Bana iyi gelir çünkü daha önce pek bulunmadığım
başka bir ortamda bulunacağım.
Şehirde gece gezmesi yapalım.
GOODWILL MAĞAZASI/BAĞIŞ MERKEZİ
Sağ ol dostum.
- Tek başına girebilecek misin? - Evet. İçeri gireceğim.
Etrafa göz gezdiririm.
Umarım bu akşam için eğlenceli bir şey bulurum.
Sonra görüşürüz.
- Görüşürüz. - Görüşürüz.
STAR KOSTÜM VE TİYATRO MALZEMELERİ
Selam. Nasılsın?
- Bu akşam arkadaşla yemeğe gidiyoruz. - Evet.
Ama kılık değiştirmem lazım. Gerçekçi bir şey olsun.
Ben olduğum anlaşılmasın.
- Değişmek mi... - Will Ferrell ben.
- Evet. - Çok memnun oldum.
Yani bu akşam yanımızda ünlü biri olmadan yemeğe çıkmak istiyoruz.
- Anladım. Peki. - Evet.
Dikkat çekmemek için
bazı parlak renklerden uzak durmak en iyisi.
- Doğru. - Daha doğal bir şey olmalı.
KADIN REYONU
Vegas'ta yaşayan biri değil de turist gibi oldum galiba.
- Evet. - Evet.
İlginç.
- Elbise bedenleri çok acayip. - Evet.
- Şunu deneyeyim. - Hoşmuş.
- Hoş, değil mi? Sağ olun. - Evet.
Beğendim. Diğerinden daha iyi oldu.
LAS VEGAS BLV. KUZEY
Will?
William.
Amanın!
Hayırdır?
Amanın.
Will değilim ben.
- David Abernathy'yim. - David Abernathy.
- Bu akşam için rezervasyonumuz var mı? - Var.
Teşekkürler.
- Sen şuraya otur. - Tamam.
İşte oldu.
Sağ ol.
- Hanımefendi, beyefendi. - Merhaba.
- Hoş geldiniz. - Teşekkürler.
- Sefalar getirdiniz. - Teşekkürler. Ben David. Bu da Harper.
- Selam David, Harper. John. Memnun oldum. - Selam John.
- David Abernathy ben. - Pardon, kim?
- David Abernathy. - David Abernathy. Ben John.
Bir ara Bette Midler ve Air Supply'ın menajerliğini yapmıştım.
- Ne mutlu bize. - Dur.
- Sanırım iki tane Montague alacağız. - Montague alalım.
Müthiş seçim. Hemen hazırlatıyorum. İmza içkilerimizden.
Şeye içelim...
- Küçük deneyimize içelim. - Evet.
- İşe yarayıp yaramadığını bilmiyorum. - Ben de.
Bu gezi sayesinde,
baş etmem gereken zorlukları azalttığın ortada.
Fakat gerçek bir transın hayatı böyle değil.
Ama bugün mağazadayken
çok daha rahat hissettim, bu da bu gezinin sonucu sayılır.
- Evet. - Kesinlikle.
- Misal... - Bir kokteyl daha?
Evet. Bir kadeh kırmızı şarap alayım.
Sağ ol John.
Tamam. Benim için karmaşık bir konu.
Bazen makyajım ne kadar iyiyse yüzümden o kadar rahatsız oluyorum.
Ama...
İyi de...
Müthiş görünüyorsun.
Ama yavaş yavaş
kim olduğuma alışma sürecime dair
bir şey var.
Evet.
Şöyle ki
"güzelleştikçe" kusurlarımı daha çok görüyorum.
Çok iyi anlıyorum. Takdir kazanmak için uğraşmak gibi.
Aynen ve öylesi içimden gelmiyor. Evet.
Ne yazık ki çok erkeksi olan yüzümün
iyice farkına varmamı sağlıyor.
Mesela aynaya baktığımda şu iyice yakınlaşıyor.
- Evet. - Ama şu an farklı düşünüyorum.
"Daha yolun çok başındayım" diyorum.
Yaklaşık iki haftadır birlikte vakit geçiriyoruz.
Şöyle diyorum...
"Sadece Harper'layım."
Şeyi unutuyorum...
- Nüfustaki adımı mı? - Evet.
Hepsi tamamen
yer değiştirmiş gibi geliyor. Ne bileyim, öyle işte.
Yani...
Karşında bu kılıkta biri olduğu için kendini şanslı hissediyor musun?
Karşımda Bette Midler'ın eski menajeri olduğu için
kendimi çok şanslı hissediyorum.
- Eski menajeri. - Evet.
- Sence John... Hah, John geliyor. - Güzel.
Sence John beni tanıdı mı?
- Nickel & Nickel Cabernet. - Sağ ol John.
Ne demek.
John şüphelenmiş.
- Dürüst ol. - John durumu çaktı.
Evet, John...
Düşünsene, bir arkadaşıyla geziye çıkan biri var.
Her şeyi seve seve yapıyor.
- Sus. - Onun ise yapmak istediği tek şey var.
- Tek eğlenceli bir şey. - Bir sürü güzel şey yaptık.
Hayalini kurduğu tek eğlenceli şey.
Onun da günlüğüne yazdığı bir şey.
Dunkin' Donuts'ı günlüğüne yazdığını söylemedin.
- Cidden günlüğüme yazdım. -"Sevgili günlük..."
- Gideceksem bugün o gündür. -"Bir şey keşfettim."
"Hayatımı değiştiren bir şey keşfettim. Adı Dunkin' Donuts.
Her donut benim dostumdur."
- Of. -"Sonunda yerimi buldum."
Ne kadar uzakmış.
- İyi misin? Diğerini alayım mı? - Hepsini sen taşısana.
Günlüğümde tam olarak
buraya hitap ettiğini düşündüğüm birkaç pasaj var.
27 Kasım 2015.
"Belirsizliklerle dolu bir başka bayramdayız.
İntihar düşünceleri, pişmanlıklar,
bir şeyler yaratarak huzur içinde yaşayacağım,
dünyadan uzak küçük gizli evlerde güvenli yaşama dair manik düşler.
Mojave, Kaliforniya'da daire sahibi olmayı düşlüyorum.
Mojave'ye taşınmaya takmış durumdayım.
Bunu aklımdan çıkamıyorum."
TRONA KALİFORNİYA
"Aralık ayında Trona, Kaliforniya'da bir ev buldum.
Fiyatı 10 bin dolardı, o eve kafayı takmış durumdayım.
Almak için teklif sundum ve o ev benim olacak gibi.
Kadın kıyafetleri giyip dolaşabileceğim, kendime ait bir alan.
Herkesten çok uzakta."
Bu ev ne zamandır var?
Altı yedi yıl önce falan almıştım.
Tanrım.
Evet.
İnsanlardan uzaklaşmak için...
...gidebileceğim
bir yer arayışındaydım.
Burası bana cazip gelmişti.
Her şeyden çok uzak olduğu için mi?
Evet, mazlumların yaşadığı bir bölgede gizli saklı bir yerdi.
Evet.
Bir şekilde buraya...
...uygun olduğumu düşündüm.
Çünkü...
Öyle işte.
Kendimden...
Kendimden o kadar nefret ediyordum ki.
Siktir. Canavar gibi hissediyordum.
- Öyle nefret ediyordum ki. - Geçti.
Evet, geçti.
- Her şey yolunda. - Evet.
Evet, aslında beğendiğim...
Yüzyıl ortası modern tarzda bir evim vardı, çok uğraşmıştım.
Sana içeriyi göstereyim de nasıl tahrip edildiğini gör.
Artık burayla hiçbir alakam olmasını istemiyorum.
Ben de tam evi ne yapacağını soracaktım.
- Birine mi versem? - Evet.
Bunun...
Burada kadın olacaktım. Netti.
- Burada... Planım buydu. - Evet.
Bunu başarmak da mümkün değildi zaten zira bu insanlardan da korkardım.
O yüzden perdeleri çekip bu evde rahatça dolanacaktım.
Güvenli bir alandı.
- Burada öyle giyinme fırsatın oldu mu? - Evet. Yani...
Şu içeride üstümde kadın giysisiyle çalışıyordum.
Yanımda kadın giysisi getirmiştim.
Geceleri burada kadın giysisiyle oturuyordum.
Çok seviyordum.
Ama doğrusu bu değildi.
Olması gereken bu değildi. Saklanmakla olmaz.
Nereye kadar kaçacaksın ki? Hem de salakça.
Ayrıca artık insanlardan korkmak istemiyorum.
Üzücü ve çok kötü bir şey.
Gezip tozabilmeliyim.
- Anladın mı? - Evet.
Şu da var...
Artık sana yalan söylemek zorunda değilim.
- Evet. -"Evin acayipmiş" diyorsun. Evet.
Öyle bir olayım var. Ortada yalan olmasını sevmiyorum.
Dostlarıma yalan söylemeyi sevmiyorum.
- Şu an buradasın. - Aynen.
En iyi dostlarımdan birisin ve sana yalan söylüyordum.
Kendi güvenliğimi düşünmemde bir yanlış yoktu.
İnsanların ne tepki vereceği meçhuldü. Korkuyordum.
Ama artık böyle yapmak istemiyorum.
Neyse, her sırrımı seninle paylaşacak değilim.
Tamam mı? Sana asla söylemeyeceğim plakçılar var.
- Zorla söyletirim. - Söyletemezsin. Sır bunlar ve...
Bir kez evinden bir şey çaldım.
Ne olduğunu biliyorum.
Ne iyi arkadaşsın.
Havai fişek patlatalım mı?
Vay canına!
- Çok heyecanlı. Şunu şöyle koyayım. - Çakmağını ver. Tamam.
Bana doğrultma!
- Yuh! - Oley!
Aman be.
- Gator Gun! - Gator Gun!
Gator Gun!
16. GÜN
Ne? Ne var?
- Sen... Bugün son günümüz. - Evet.
- Senin gördüğünü görmüyorum. - Ne yazıyor?
Orada mı? Dunkin' Donuts.
Dunkin' Donuts'a gidemeyeceksek böyle saçma gezi olmaz olsun.
- Yok artık ya. Of! - Gezi tümden saçmaydı zaten.
Al sana dürüstlük.
Tamam.
Tamam, hadi bakalım.
- Bil bakalım. - Yoksa...
- Evet. - Ciddi misin?
Evet.
Buyurun, ne alırsınız?
Sence hangisi daha güzel? Klasik donut mı, Munchkin mi?
- Elmalı çörek var mı? - Var!
- Bir şey söyle işte! - Daha vakit lazım.
- Hayır! - Hayır!
Klasik şekerli donut alayım.
- Mutlu oldun mu sonunda? Hadi. - Evet.
Kenara çekeyim de rahat rahat ye.
Amanın.
- Bir şey diyeyim mi? - De.
Güzel ve soğukmuş.
- Çok güzel. - Beş bin kilometre.
Cidden çok güzel.
Gezimiz şimdi nasıl?
Açıkçası şu ana dek çıktığım en iyi gezi.
Çok güzel bir gezi oldu.
MANİKÜR PEDİKÜR
Harper!
- Amanın! - Seni gördüğüme sevindim.
Harper, Will, gezinizin en güzel kısmı hangisiydi?
Harika anlarımız oldu. Çok şey yaşadık.
Sen Will hakkında bilmediğin bir şey öğrendin mi?
Sen Harper hakkında bilmediğin bir şey öğrendin mi?
Mesela ben, Harper'ın bunca zamandır
böyle çaresiz hissettiğini bilmiyordum.
- Evet. - Hem de bunu çok iyi saklamış.
Will hakkında asıl öğrendiğim şey...
Tam 27 yıldır arkadaşız.
Ama...
Nasıl desem...
Beni gerçekten seviyormuş. Anlatabildim mi?
Gözyaşlarına boğulmama şahit oldu.
Ben de şu duygusuz adamın gözyaşlarına boğulduğuna şahit oldum.
Ne bileyim işte...
Bu olayı çok önemsedi.
Beni önemsedi,
acı çekmememi sağladı.
Öyle işte. Ben de bunu çok tatlı buldum.
Evet.
Ne kadar güzel.
Will, hangi rengi seçtin?
Yeşil.
Ana vatanım Zümrüt Ada'nın rengi yeşili seçtim.
- Çok güzel. - Ay, bayıldım. Aziz Patrik Günü için.
- Ne diyeceğiz ki? - Sanatsal süreci bozmamak gerek.
Aramanız yönlendirildi...
Of ya!
Sinyal sesinden sonra mesajınızı bırakın.
- Selam Kristen. Will ve Harper biz. - Selam Kristen.
Ülkeyi resmen baştan başa dolaştık sayılır,
gezimizin sonuna yaklaştık.
Şimdi plaja gidiyoruz.
- Bir arayalım dedik. - Evet.
Baksana, iki ila sekiz dakika içinde bize bir şey yollamak istersen süper olur.
- Bak. İşte geldik. - Evet!
- Okyanus. - Çok güzel.
- İyi geldi ama, değil mi? - Evet.
- Sonuçta uzun bir yolculuktu. Değil mi? - Evet. Aynen.
- Vay be. - Çok güzel.
Şu sandalyelerle çok güzel yerlerde keyif yaptık.
- Evet. - Büyük Kanyon.
- Evet. - Mississippi Nehri.
Yüce Mississippi.
Market otoparkı da var.
- Bunu asla unutmayacağım. - Aynen.
Bu geziyi asla unutmayacağız.
Çünkü mesela haftaya ya da altı ay sonra...
Evet.
- O sevinç... - Evet.
Seni görünce hissedeceğim o sevinç...
Hep öyle hissettim zaten
ama şimdi dostum Will ile gerçekten yakınlaşmış oldum.
- Ben hâlâ... - Evet.
Yarın sana sormayı unuttuğum bir şey var mı diye düşüneyim.
Ben de söylemek istesem de arada kaynayan onca şeyi düşüneyim.
- Ama... - Vaktimiz var.
- Daha vaktimiz var. - Aynen öyle.
Sana küçük bir hediye aldım.
- Öyle mi? - Evet.
Çünkü...
Sonuçta güzellik üstüne çok konuştuk.
Evet.
- Hem de bununla barışık olmak... - Evet.
Nasıl desem...
İster makyaj ister doğru elbiseyi bulmak olsun,
kadın olarak kendini iyi ve güzel hissettirecek şeyler olmalı.
O yüzden gezinin sonunda sana ne vereceğimi buldum.
Kendisine ait elmas küpeler.
- Elmas küpe mi? Sahi mi? - Evet.
İnanılmaz.
İşte...
Hatıra işte.
Gezimizin hatırası olsun tabii.
Ama güzel hissetmende,
kendin için hoş, güzel şeyler yapmanda hiçbir sorun yok.
Vay canına.
Şey... Vay be.
O kadar güzel ki.
Çok tatlı ya.
Öyle yani.
Çok özel bir şey.
Ben giriyorum.
Oha!
Su çok güzel!
Dolores.
Cornelius.
Sırada ne var?
Ben
yarın tekrar yollara düşüyorum. New York'a dönmeliyim.
Yani geldiğimiz gibi döneceğim.
Senin planın ne?
Hiçbir işim yok. Boşum yani.
- Birlikte dönelim mi? - Evet, geldiğimiz gibi dönelim.
- Yeni rota belirleriz. - Tamam. Süper.
- Çok fikrim var. - Peki.
- Eğlenceli molalar veririz. - İple çekiyorum.
Selam, ben Kristen. Sanırım...
Sanırım şarkıyı bitirdim.
Ay, umarım beğenirsiniz.
İşte geliyor.
Harper ve Will batıya gidiyor
İki eski dost işte
Ayrıca iki gıcır gıcır meme
Amerika'yı karış karış gezecekler
Ne bulacaklarından emin değiller
Açık yola açıklar
Sonunda hatırlayacaklar ki
Arkadaş, arkadaş, arkadaştır
Sonuna dek
Yakadan yakaya
Bu kadar yakınlaşmak için 5000 kilometre lazım
Lewis ve Clark
Böyle duygusal yerlere gitmeye Cesaret etmişler miydi?
Daha büyük bir bilinmez bu
Ondandır ki bizim ikili en cesurları
Harper ve Will batıya gidiyor
Thelma ve Louise gibi
Ama işin içinde ölüm falan yok
Amerika'yı karış karış gezecekler
Bir kız ve bir erkek
Açık yola açıklar
Sonunda hatırlayacaklar ki
Arkadaş, arkadaş, arkadaştır
Sonuna dek
Yolunu bulur onlar bir şekilde
Ne diyeceklerini bile bilmediklerinde
Ezelden beri tanışıyor onlar
Kendilerini bulmak için Çıktıkları bu yolda
Yetişkin elfiyle yol alan
Büyüleyici bir kadın var
Sıra geldi cazımsı bölüme
Sanıyorum ki yer yoktur arabada
Yer yoktur bana Yoksa davet edilirdim bittabi
Yine de üstüme düşeni yapacağım
Canıgönülden söylüyorum
Harper ve Will batıya gidiyor
Altın arayışında değiller
Daha zengin bir arayış bu
Amerika'yı karış karış gezecekler
Kendi tabelalarını takip edecekler
Açık yola açıklar
Sonunda hatırlayacaklar ki
Arkadaş, arkadaş, arkadaş, arkadaştır
Arkadaş, arkadaş, arkadaştır
Sonuna dek
- Doğru şeride geçsen diyorum. - Hangi şeritteyim ki?
- Şeydesin... Evet. - Teşekkürler. Çok sağ ol.