Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
POLO ASADO
Eu non son un can
para sufrir tal humillación.
Eu non son un can…
Un can!
Marcha, can! Fóra!
TRES ANOS DESPOIS
Bos días, dona Leda.
Ola, fillo!
Pedro, se a tipa nos pon una recensión mala,
estamos acabados.
Necesito carne de sol, busca como conseguila.
Si, chef. Tranquilo que xa me encargo eu.
Tanto custaba dar os bos días? Sempre se agradecen.
Será bo o teu.
O maleducado do teu xefe envioume unha mensaxe.
Dille que non lle vou servir máis carne ó seu restaurante.
Veña, fágame o favor.
Cando sexas chef vén onda min.
Con permiso.
Josimar, os chourizos da Rosa. Cinco quilos.
Antes deume por pensar en vostede.
Pensei: "Este seguro que aínda non xantou."
Acabo de fritila.
Esta coxinha…
É a miña arma secreta.
Vale. Sácoche as castañas do lume,
pero só hoxe.
- Grazas. - Carne de sol.
A última peza.
Corre. Fuxe.
Que máis?
Nada máis.
Grazas, Sr. Osmar. Vostede si que sabe!
Mirade un can! Collédeo!
Pero estás tolo? Non nos ves, ou?
Culpa miña.
Claro que foi.
Vamos. E ide con ollo que hai moita xente que non sabe conducir.
Que xa me desculpei!
- Educación! - Lisca!
Perdón.
Kamikaze!
ACCESO RESTRINXIDO
Que susto!
Sempre igual.
Pedro, dormes aquí? Chego e xa estás, marcho e aínda quedas.
Na vida haiche máis cousas: ir ó ximnasio, ver pelis, ter unha cita…
- Vivir a vida. - Eu vivo a vida así.
Queda con alguén,
bicádevos… Seguro que xa non te lembras diso.
Proba.
Mimá.
Fíxenas cos restos da carne. Está boa?
Parece mentira que a fixeras ti.
Voulla ensinar a Ivan, igual a mete no menú.
Que?
- Falas en serio? - Falo.
Cres que Ivan vai meter a coxinha no menú? Traballamos para o mesmo tipo?
Non sexas esaxerada.
Ás veces está de boas.
- Non quero fallos. - Si, chef.
Ola, todo ben?
Ivan, a xente estase queixando da tardanza.
Non tiñas todo controlado?
Os pratos deben saír perfectos, Martha.
O cliente debe marchar satisfeito do meu restaurante.
Aténdeme.
Ben sabes o que está en xogo hoxe.
Non me decepciones.
Pedro, a carne de sol?
Perfecta.
Pedro.
Estás ben?
Si, saín tomar o aire.
Se Ivan te ve, mátate. Xa chegou.
- Xa? - Si.
Vamos.
Laura, canto me alegro de volver verte aquí.
Prométoche que non esquecerás esta noite.
O entrante delicioso, coma sempre.
Ivan nunca falla.
É difícil equivocarse
cando se fai sempre o mesmo.
Non lle gusta nada.
Non lle gustara o entrante?
Díxoo de mala gana. Coñezo ben o sorrisiño ese dela.
E sabes o que?
Ten razón.
Quere que a sorprendan.
Tes que facerlle algo diferente.
Non vou improvisar por un sorrisiño.
Cíngome ó menú.
Seguimos.
Oído?
Si, chef.
A ver se non lle gusta isto.
Non!
Collede ese can!
Coidado!
Tranquilos!
Como entrou aquí?
Collédeo!
Non!
Non lle vas bater ó can.
Só ten fame.
Non te metas, neno.
Na miña cociña fago o que quero.
Esta cociña é miña.
Ivan, solta o rapaz.
Que o soltes!
Marcha, pequecho. Veña.
Polo amor de Deus, Ivan, cálmate.
Ponte a traballar, Laura está esperando.
A cociña non era túa?
Pois faino ti.
Ivan.
Como saias por esa porta, acabo coa túa carreira.
Ivan!
Veña, rapaces!
En marcha dúas tempuras, dúas lagostas e unha sopa.
Si, chef.
- Si, chef. - Vamos!
Que lle poñemos a Laura?
Pensarei algo.
A carne que quedaba comeuna o can.
Toda non.
Unha coxinha?
Se Ivan quería sorprenderme, conseguiuno.
Podo falar con el?
Tivo que saír un momentiño.
Pero quen preparou este prato foi o noso sous-chef.
Xa. Ivan nunca me poría algo así.
Podo coñecer ese sous-chef?
Claro.
Non lle gustou.
- A cara dela… - Gustou.
Claro.
Un momento.
Quere falar contigo?
- Ostras. - Quita ese trapo sucio.
- Alá vou. - Vai.
Este é Pedro.
Boas noites.
Foi a ti a quen se lle ocorreu servir unha coxinha
nun restaurante coma este?
Foi, señora.
Crecín vendo a miña nai facer esta coxinha,
entón decidín reinterpretar a súa receita
cun toque máis moderno.
Que valente.
Rapaces…
a partir de hoxe…
temos coxinha no menú!
Parabéns.
Que che dixen?
- É o rei das coxinhas! - Graciñas.
Pedro…
Quero ver como fas medrar este restaurante.
Isto é…
o que eu sempre soñei.
ACCESO RESTRINXIDO
Ola, pequecho.
Déboche unha, eh?
De non ser por ti…
A ti faiche máis falta ca a min.
Toma.
Grazas, pequecho.
Pedro, que pasa, fillo?
Pasa que o teu fillo é o novo xefe de cociña do Ybaé.
- Mira! - Ai, meu filliño…
- Chef! - Estás guapísimo, Pedro.
Cando se calme a cousa no choio,
vou por aí.
Levo anos agardando que se calme a cousa no choio.
Prométocho.
Vale, fillo.
Estou tan orgullosa de ti, Pedro.
Quérote. Adeus!
- Quérote. Adeus. - Abur.
- E eu a ti. - Adeus.
Pero que fas aí?
Que é iso?
Por Xehová, que intento durmir!
Quita o can da chuvia!
Polo amor de Deus!
Non! Que vas mollar…
todo.
Parabéns. Conseguíchelo, pequecho.
Para! Un pouco de respecto que te saquei da chuvia.
Ímoste duchar.
Veña, xa abonda. Acouga.
Como fedes. Mimá!
Aínda fedes, pero…
polo menos xa non cheiras tanto a podre.
Ale!
A ver, pequecho.
Este é o teu cunco de auga.
Aquí é onde vas durmir.
Nesta camiña tan cómoda.
Este é o teu baño.
Un baño…
Estasme oíndo?
Mira que bonito.
Estás vendo que ben me porto contigo?
Entendido?
Vente deitar.
Déitate.
Que cómodo!
Que foi? Tes fame?
Pois vou facer algo para comer.
Bonitiño.
Listo.
Onde…?
Pois nada.
Para, pequecho.
Dóeme a cabeza.
Que boíño es.
Que pasou aquí?
Que fixeches?
Non!
Estás… Pero que fas?
Será posible!
Mira o que fixeches!
Esnaquizáchesme a casa!
A miña chaqueta non.
Non!
Quietiño.
Serás…
Pillabán!
Dáme iso!
Solta!
Para!
Solta a miña chaqueta!
Dáma!
Ves?
Non parece tan malo.
Non?
Vamos.
Ven.
REFUXIO MELLOR AMIGO
Tranquilo.
Ten coidado, Camila, por Deus.
Acouga, Lu, está controlado.
Podes confiar en min, bonito.
Moi ben.
Conecta con eles.
E, polo visto, non só cos cans, non?
- Un cliente novo? - Si.
Non te emociones, gústanlle máis os animais cá xente.
Ven comigo.
Ti vas vir comigo? Si, cliente novo? Por aquí.
Moi ben, como se chama esta monada?
Pedro.
- O can. - Ah, o can!
Si.
Pois é que aínda non ten nome.
Non ten nome? Aínda non tes nome, cousiña linda?
Lu, vas alucinar.
Estaba supernervioso, pero xa está xogando cos outros.
O que eu digo: só lles cómpre amor.
- Ola? - Ola.
Eu a ti coñézote.
- O Atropelacans! - Como?
Non, só freei de golpe. Devagariño.
E ti que, bonitiño?
Que fas con este kamikaze?
Cóntame.
Seica non se quere separar de ti.
Xa, pero non pode ser, pequecho. Non teño sitio.
Na túa casa?
Na miña vida.
Os cans caben na vida de todos. Por iso son de varios tamaños.
Non insistas, Lu. Querer é poder.
Atoparemos a alguén que te queira de verdade,
de acordo, bonitiño?
Pero credes que van tardar moito en adoptalo?
Para empezar, ti non o queres.
Os adultos tardan máis en ser adoptados.
- Que che pasa? - Que foi?
Estás ben?
Necesito sentarme.
- Toma. - Para, home.
Grazas.
Estás mellor?
Si, só é unha xaqueca.
Teimou en lamberme a cabeza.
Sentes algo, non si, pequecho?
Para, ho.
O que?
Perciben cousas que nin imaxinamos.
Si. Se eu fose ti, iría ó médico.
Pedro Dantas, 27 anos, correcto?
Correcto.
Ben, fálame máis sobre esa dor de cabeza que me comentabas.
Dóeme case todos os días.
Dende hai unhas tres semanas,
sinto unhas puntadas moi agudas no lado esquerdo.
Vale.
Doutora,
vai tardar moito? Estanme esperando no traballo.
Entendo, pero van ter que agardar un pouco máis.
E logo?
Queres ver a imaxe?
- Si? - Vale.
Ves esta masa?
Trala orella esquerda.
Esta imaxe apunta a que hai un tumor cerebral.
Cancro.
Cancro…
A biopsia confirmará
o glioma.
Unha vez confirmado,
comezaremos o tratamento oncolóxico.
A cura é improbable.
Pero a calidade de vida non.
Pedro?
Compréndelo?
Eu…
UN TUMOR CEREBRAL AGRESIVO…
XAQUECA, CONVULSIÓNS
TRATAMENTO…
NON TEN CURA
Pedro?
Pedro!
Pedro, que se che queima!
Queima!
Merda!
- Que che pasa? - Nada.
Martha non che quita ollo. Estás ben?
Estou, si. Volve ó teu.
Que pasou?
Deixa ver. Fágoche a cura?
Non, é só un corte. Tráesme unha luva?
Chef.
Todo ben?
Si, Martha, todo ben. Só…
- Caeulle o coitelo. - Si.
Pedro, non te vexo ben e necesito que esteas ó 100 %.
Estou ó 100 %. Vai todo ben.
É que…
Eu…
Botei toda a noite esperto traballando no menú novo e…
Cando se lle mete algo na cabeza traballa moitas horas, verdade?
Cómprenme dúas semanas para ter o menú.
Non. O restaurante non pode parar. Necesítote aquí todo o día.
Paula pode encargarse.
- Eu? - Do menú actual. Si.
Si, domino todas as áreas. Podo encargarme.
Non querías sorprender?
Dúas semanas?
Máis vale que o menú pague a pena.
Pagaráa.
Paula.
Grazas.
Ola, fillo.
Soñei contigo.
Como che vai?
Que tal o primeiro día sendo chef?
MAMÁ, TEÑO QUE…
MAMÁ, TEÑO QUE DICIRCHE ALGO
Teño que dicirche algo.
Teño cancro.
Vaime ser moi duro afrontar isto só.
Pero ti xa o sabías, non?
Intentabas avisarme lambéndome a cabeza.
Grazas, pequecho.
Ale. Benvido á túa casa.
Pero, atende,
xa que imos facer isto,
hai que poñer unhas normas, de acordo?
A primeira: pis e caca na rúa.
Ti dormes aí e nada de esnaquizarme as cousas.
Gastei 200 reais en xoguetes para ti.
E acabouse a comida de humanos.
Vas comer penso.
Si, non me mires así.
Penso, estamos?
Sei que son moitas novidades na túa vida.
Na miña tamén.
Pero estamos xuntos nisto.
Ti mais eu.
Quietiño.
Así.
Tranquilo. Moi ben.
Vas cheirar de marabilla.
Ata che vou deixar durmir comigo.
Que nome che poño?
Thor.
Non. Estás moi mirrado para ser Thor.
Se cadra es un deses cans con nome de persoa.
Como…
Ivan.
A min tampouco me chista.
Que nome se lle pon a un can de cor caramelo?
Non turres!
Tranquilo. Tranquilo. Que che dixen de estarmos xuntos?
Senta.
Senta. Moi ben.
Ves? Así mellor.
Ben educado.
Moito mellor.
Caramelo!
O SEÑOR É O MEU PASTOR E NADA ME FALTARÁ
Transforma a miña vida, o meu estado.
Hai tempo que non vexo a luz do día.
Están intentando destruír a miña alegría.
Intentando afastarme dos meus soños.
Lázaro oíu a súa voz
cando aquela pedra quitou.
Tras catro días resucitou.
Pedro! Nunca te vira por aquí.
Ola, dona Zélia. É que pasaba por aquí
e a música
atraeume.
Necesito un milagre.
Quítame esta pedra.
Resucita os meus soños.
Transforma a miña vida.
Concédeme un milagre.
Ven a min.
Aquí ten a chave.
O penso está aí, a correa tamén.
E os xoguetes, en fin, están por toda a casa.
Non te preocupes. Vaite tranquilo, filliño.
Vou levalo a dar un paseo para que faga as súas cousas.
Son un milagre do Señor.
- Amén. - Amén.
Cadeliño.
Hoxe comezo o tratamento.
Vasme axudar?
Pórtate ben con dona Zélia.
- Abur. - Vai con Deus.
Pórtate ben.
Pedro Dantas?
Acompáñeme, por favor.
Oíches?
Ter só unha bóla é case igual.
Como?
Non tes cancro de testículos?
É común na nosa idade.
Non.
Entón bólas a salvo.
E ti?
Pois eu non che tiven tanta sorte.
Pero tranquilo que o papá dá feito.
Encantado.
Leo.
Pedro.
Glioma cerebral.
Mira, Pedro,
levo entrando e saíndo de aquí dende que teño uso de razón.
Os médicos veñen, falan de números,
probabilidades de vivir e moito bla, bla, bla.
Pero vin xente cun 5 % de probabilidades saír de aquí
e xente cun 95 % ir para a pataqueira.
- É dicir que… - Pilleino.
Pero o que importa é isto.
Mente positiva.
Xa.
Pois xa teño adestrador.
- Xenial. - Falo en serio.
Pénsao. Podía ser peor.
Imposible.
Acababa de cumprir un soño.
E agora cáeme isto enriba.
Xa, enténdote.
E seguro que pensaches: "Por que eu?".
É o primeiro que pensamos.
"Por que eu?".
E por que non?
Non somos especiais por ter cancro.
Tampouco somos diferentes.
A vida éche así.
MAMÁ
Aínda non llo dixeches?
Ostras.
Non llo contaches a ninguén.
Oíches?
Toma.
Cólleo.
É un flip-book. Pasa as páxinas rápido, verás.
BÓLAS A SALVO
Que chulo.
Non, regálocho.
Grazas.
Benvido, meu.
Ola, pequecho.
Onde está dona Zélia?
Estou aquí.
Que pasou?
Que que pasou?
Pasa que o teu can é un diaño!
Caín de fociños no xardín.
Se Elias o panadeiro non me rescata,
aínda seguiría alí.
Ciscou o penso todo polo chan. Mira.
Non comeu nadiña.
En fin, case nada.
E mira o que lle fixo á miña Biblia.
Laméntoo, Pedro, pero non volvo termar deste animal nunca máis.
Con permiso.
Laméntoo moito, dona Zélia. Non era…
Adeus!
Supoñíase que ías colaborar.
Non podo con isto eu só.
Mucha e Nucha.
Non vos dá vergoña?
Non vos arde o fociño?
Que raio vos pasa?
Sempre amolando o Pablo. Por que?
"Ai, porque é un pitbull e ladra coma un bebé."
Burradas! Iso é acoso.
E iso non se fai.
Que… Non vou discutir.
Parade. Non vou discutir. Iso non se fai.
Claro, Sr. Emílio.
Eu enténdoo.
Este mes tivemos moitos gastos, pero ímoslle pagar o alugueiro.
Si, Sr. Emílio,
ímoslle pagar os catro meses, prométollo.
Eu…
Fillo dunha…
Ei! As nenas.
…pulga.
Vainos denunciar.
Que dis? Grandísimo fillo dunha pulga.
Quere meterme medo.
A ver como pecha isto o avogado.
Ei! Ninguén vai pechar nada.
Imos pechar a ventá da tía.
Pechada.
Aberta.
Nena, xa pasamos por isto antes.
Atoparemos a solución.
Xenial, o que me faltaba.
Vas abandonar o can outra vez? Lu, chama a policía.
- Correndiño. - Non!
Vin para matriculalo na escola.
Ola, Solución.
Temos varios plans.
O prata é moi prata, o ouro é irrelevante.
O diamante é perfecto. Baño, peiteado, adestramento.
Tarxeta ou Bizum?
Tarxeta.
A prazos?
Atendédeme, todos. Este é Caramelo, un alumno novo.
Acordádesvos del? Si?
Mucha, Nucha, nada de trasnadas, entendido?
Vouvos separar. Mirade que só está Tucho.
Comportádevos, vale?
Caramelo tivo sorte de dar contigo.
Os cans sen dono non pasan dos tres anos.
Xa.
Pois eu creo que a sorte tívena eu.
Senta.
Mira.
ANACARDIO
Senta.
Ai, por Deus!
Si, señor!
Que…
Moi ben!
Pon esa cara.
Ola!
Metín o boletín de Caramelo na súa friameira.
Vémonos mañá, non?
Ou sexa, a Caramelo. Vexo a Caramelo mañá, non?
BOLETÍN ESCOLAR ALUMNO
"Comportamento: 1."
Era visto.
"Participación: 7."
Parabéns, pequecho, estaste integrando.
"Alimentación: 0."
Por que non comes?
Que boa pinta ten! Ha estar boísimo.
Pois non está bo.
Vou preparar algo.
Levan na Terra máis de 400 anos…
Fáltalle algo.
…moito antes cós dinosauros.
Gustouche?
Home, porque o fixen eu.
Os tiburóns…
teñen os sentidos moi agudos…
Que foi?
…e detectan campos eléctricos e ata unha pinga de sangue a quilómetros…
Gústanche os tiburóns?
Adoptei un can raro.
Hai máis de 500 especies,
dende cazadores veloces coma o tiburón tigre
ata xigantes pacíficos…
Sabías que túa avoa vive na praia?
Váicheme ser difícil contarllo.
Moito.
Caramelo!
Pedro?
Ola, mamá.
Solta!
Para.
Sóltaa!
Canta enerxía ten!
Dende cando tes tempo para coidar dun can?
Porque sempre me estabas: "Ai, non teño tempo para nada".
Por que cambiaches de idea?
Ai, non…
Que pasou, meu fillo?
Teño cancro.
Que pasou, meu fillo?
O choio.
Está sendo duro.
Imos sacar un menú novo e necesito…
axuda porque non lle collo o truco á moqueca.
E viñeches pedirlle axuda á experta, non? Veña.
Vas cociñar para min.
Mira se está ben.
Si, chef!
Non lle deas nada.
Proba.
- Rico, eh? - Si.
O arroz estame un pouco salgado.
- Si? - Si.
Non o notei.
- Vou lavar isto. - Diso nada.
- Déixame lavar os pratos. - Sae da cociña un pouco.
Mira que bo día vai.
- Vai dar un paseo pola praia co can. - Caramelo.
Imos á praia?
Vou alá entón.
- Vale. - Si?
- Abur. Quérote. - Adeus. Quérote.
Xa llo contarei.
É que miña nai é…
É moi alegre.
E quero que siga sendo así.
Vamos, Caramelo!
Vamos!
Flotador de golfiño, tiburón!
Caimán!
Caramelo! Para!
Caramelo!
Caramelo! Agarda! Non!
Pero ti estás tolo? Para!
Non!
Solta iso! Sóltao!
Non é tan doado, Kevinho.
- Camila! - Que?
Mira quen che vén aí.
- Que pasa? - Que pasa de que?
- Que tal estou? - Guapísima.
- Está algo… - Actúa con normalidade.
Rapazas.
Perdín a Caramelo na praia.
- O que? - Como dis, Pedro?
Pero agora teño outra mascota.
Mirade que cousiña.
- Morro de amor. - "Son un cacho tiburón!"
Que riquiño!
Mirádeo.
Pensa que é un "tibucán".
É incrible. O mundo podía estar acabándose que eles seguen contentos.
Temos tantas preocupacións, agochamos os nosos sentimentos.
Queres ir cear?
- Que? - Iso.
No meu restaurante. É dicir, onde traballo como chef.
- Volvo empezar. - Vale.
Hoxe probamos o menú novo e encantaríame…
Conta comigo!
Xenial. Sodes as miñas convidadas de honra.
Que ben.
Pedro, eu non sei se poderei ir.
Teño que ver con quen deixar os cans, ver a axenda…
A axenda? Estás libre.
Si. Xehová terá conta dos cans,
Caramelo queda cos seus amigos e Camila…
Fainos falta saír por aí.
Perfecto.
Encantaríame que viñeses.
Grazas.
- Que viñésedes. - Xenial!
Un momento. Caramelo!
Caramelo, baixa de aí!
- De nada. - Baixa!
- Pero que fixeches? - Que pasa?
Estoume sacrificando por ti.
- Que? - Quen non quere comer de moca?
- Que descarada! - Comer de moca!
A ti non che gusta, Zezé?
- Estás tola. - Gústache a comida gratis?
Mesa 4.
Marchando dúas coxinhas, unha feixoada e dúas moquecas.
Si, chef!
Pedro, a xente xa está eloxiando os entrantes.
Que ben. Xa chegaron todos?
Seguen chegando. Non me defraudes.
Confía en min.
Volvo para alá.
Oíches?
A rapaza que dixeches xa chegou.
Mimá.
- Que sede teño. - Non bebas de aí!
É un xerro disfrazado de vaso ou que?
- O vaso é ese. - Que clase de xogo é este?
Con permiso, señoritas. Podo ofrecerlle un viño da casa?
- Prefiro auga. - Claro.
- É un viño biodinámico. - Bio que?
Dinámico.
Harmoniza moi ben co menú.
Vou quedar harmonizada.
Arrea, que guapa é.
Simpática.
E carismática, non?
Que vería en ti?
Que tal estou?
- Moi hetero. - Iso que significa?
Que a ela lle ha gustar, pero debías depilar o cello.
- Faime caso para a próxima. - Alá vou.
Vaite!
Pasa!
Vaste emborrachar, por…
Xa llo levo eu.
Con permiso.
Ola.
- Que bo está. - Que dis?
O entrante.
- Que susto. - É…
Unha mágoa que o chef non poida acompañarnos.
Acompañareivos.
Dende a cociña. Hoxe vou cociñar para ti.
- Para vós. - Ah, que interesante.
Grazas, Pedro.
Volvo para a cociña, que está que arde, literalmente.
Está todo delicioso. Tranquilo.
- O mellor está por chegar. - Seguro.
"Está todo delicioso."
- Que parva. - "Estou deliciosa."
- Quen vai comer ben? - Cala.
Quen vai comer ben hoxe?
Entón que? Vas convidala á casa?
Non vou parecer moi saído?
Eu faríao.
É que ti estás saída, Paula.
- Tes razón. - Queima.
Chef, proba.
Fáltalle sal.
Listo.
Si, chef.
Todo ben por aquí?
Isto que é?
Oíches, Pedro?
- Dime. - Hai pelo no mesado.
Tráeme un gorro.
Grazas.
Veña, ponte a traballar.
Mesa 7, para aquela señorita.
Pedro.
O cliente di que está salgada.
- Salgada? - Si.
Acabo de probala, é imposible.
Paula.
Está boa?
Si, pero…
Non mintas.
Non hai quen a coma.
- Non está salgada. - Si que o está.
Está moi salgada.
Tranquilo, amañarémolo.
Trae. Amañarémolo.
Non te preocupes.
Pedro?
Pedro, estás ben?
Pedro.
Chef.
Se todo sae ben,
é moi probable que recuperes o gusto trala operación.
Faremos todo o posible.
Ola.
Entón que?
Creo que me puxen moi nervioso.
Co conto do menú novo e tal…
Xa sei que tes cancro.
Pero…
Tiven que dicir que era a túa esposa para poder estar contigo.
Que che dixo a doutora?
Que o tratamento non funcionou,
que o tumor creceu,
e que me operan dentro dunha semana.
Quero ir para a casa.
REFUXIO MELLOR AMIGO TAXI CANINO
Pedro…
Sei que é un fastío escoitar que todo vai saír ben…
Camila, non.
Non hai cura para min.
A vindeira semana vanme abrir a cabeza,
e se non morro…
poida que pase o resto da miña vida encamado.
Necesito estar só.
Grazas, de veras. Por todo.
Perdóame.
Apetéceche xogar?
Perdóame se te asustei, si?
Caramelo…
Pedro, estoute chamando e non me colles.
Martha contratou a outro e a ninguén lle acae.
Todos están desexando que volvas.
Que che pasa? Contéstame, por favor.
Estou preocupada.
Pedro.
Estás tolo? Non vas á quimio e non me avisas?
Que raio che pasa?
Entón que?
Que tal estás?
A operación que? Cando é?
NON CONTES CO DESTINO, CONTA CONTIGO
Por que o sabes?
Home, as rexoubas corren rápido.
Dentro de sete días.
Seis, non? Porque xa pasou un día.
Pensei que me viñas animar.
Tes seis días, Pedro.
Seis días.
Ata entón, tes toda a vida por diante.
Mira.
Aínda hai tempo para deixares marca.
Si, señorito,
mellor que sigas cociñando.
- Nin iso podo facer. - Que non, home.
Onde quedou a mente positiva?
Cando che volva o gusto cociñas para min, vale?
Vale.
Queres algo especial?
Non che sei. Apetécenme esas boliñas de peixe.
- Serás… - Caviar chámanse, non?
Déixate de bólas, ho!
Estás obsesionado coas bólas.
E como che vai coa rapaza esa?
Non quero falar diso.
Sempre é tan caguiñas, Caramelo?
Por que ía intentalo?
Estaste estresando por un futuro que non chegou.
O importante é que agora estás vivo.
Mira. Toma.
QUE AVANCE A BÓLA
Que avance a bóla.
Quedouche coma o carallo.
Abofé que si.
Grazas, amigo.
Un mes?
Non, espera.
Un mes para pagar a débeda?
Imposible.
- Xa pensaremos un plan B. - Que plan B?
Se xa imos polo Z! Acabouse.
Xa está.
Kevinho.
Non che imos mentir máis.
Temos que pechar, entendes?
Vouche facer as maletas…
Mírame, ninguén vai facer as maletas.
Imos conseguir os cartos.
Como? Se nin sequera nos dan un préstamo.
Non o sei, Lu, pero algo se nos ocorrerá.
Ola, Pedro.
Vai todo ben?
- Non… - Todo ben.
Vai todo ben. E ti como vas?
Indo.
En realidade…
Queríame desculpar contigo
polo de onte.
Mellor marcho.
É mellor marchar, Kevinho. Veña. Vamos.
Imos recoller as túas cousiñas, si?
Paréceche?
Queres dar unha volta?
Contra!
Se a cousa sae mal, ti coidaríasme del, non?
Pedro, todo vai saír ben.
Quedarías con el, va que si?
Claro que quedaría con el.
Vou quedar con el. Aínda que o refuxio non…
Que pasa co refuxio?
Camila.
Que teña cancro non implica que non poidas contarme os problemas.
Ben o sei.
Pois fai o favor.
Chegoume unha notificación
e…
se non pago as débedas terei que deixar o refuxio.
Pero tranquilo que xa o arranxarei.
Arranxarémolo.
Xuntos.
Ostras!
BAÑO E SALÓN DE PEITEADO
En fin…
Pois estás guapo.
Grazas.
Grazas por todo.
Sabes o que é incrible?
O que?
O teu sabor…
podo sentilo.
Que fas? Non!
- Xa veño. - Ostras.
Ten coidado.
Non che sei se estará bo, pero haberá que comer, ou?
Que pasou?
Está podre.
Como o soubeches?
Ven aquí.
Impresionante.
Tortilla, champiñóns refogados, e cherrys confeitados.
Está boísimo.
Está bo?
- Moi bo. - Si?
Caramelo axudoume.
Grazas.
E fixen unha versión apta para cans.
Viches, Caramelo? Pedro é o cociñeiro dos cans.
Por certo, tiven unha idea.
Pero aínda non cha podo contar.
Primeiro teño que encargarme dun asunto importante.
Pedro.
Eu…
A mellor aperta dunha nai…
é esta.
Cheo de azucre e fritido en aceite ben quente.
Aínda que non teña padal, sei exactamente como sabe.
A comida é coidar.
Cociñamos para… repartir amor.
A miña avoa ensinoulle á miña nai.
A miña nai ensinoume a min…
E ti ensínasme a min.
E ti vasllo ensinar ós teus fillos.
Quero esta casa ateigada.
Cheirando a fritada e a canela.
Vas cociñar moito para os teus fillos.
Grazas por todo, mamá.
A túa aperta é a mellor do mundo.
Seguro que queres levar esta ferralla?
Non está tan mal.
Está peor que mal.
- Como cociñamos sen apañar o tétano? - Esaxerada.
Entón…
Isto é a marca que queres deixar no mundo?
É.
Pois…
algunha suxestión ou tema libre?
- Sorpréndeme. - Logo non me veñas con lerias.
Sen bólas.
Xa me estás limitando.
Bólas?
Non preguntes.
Ó choio, que hai moito que facer.
É o Caramelo!
O Caramelo é un amigo, non é ningún perigo.
Persegue os motoristas porque fan moito ruído.
Brasileiros, chamádeslle "cadelo"?
Respecta o Caramelo, é parte das nosas raíces.
Brinca e dálle ó rabo. Que can máis agraciado!
Brinca e dálle ó rabo. Caramelo, que condenado!
Brinca e dálle ó rabo. Que can máis agraciado!
Brinca e dálle ó rabo. Caramelo, que condenado!
CANXINHA, GUAUMÓNDEGAS
Está… É miña!
Esta é miña.
Non o perdades.
Coxinhas para humanos.
Canxinhas para cans.
Traede as vosas mascotas e salvemos o refuxio Mellor Amigo.
A CANXINHA DO CARAMELO
Gústache?
Esta era a idea.
E a operación?
Teño moito tempo ata entón.
Facemos coxinhas?
Haberá que facer moitas que a débeda é grande.
- Que guapa. - Verdade?
Si, quedou guapísima.
Non comas a comida do hospital, prepareiche algo especial.
Chego en nada.
Vamos, Caramelo. Déixote no refuxio primeiro.
Veña.
Ola.
Ola, Sandro.
Onde anda Leo?
Podemos falar?
Ven comigo.
Leo tivo unha embolia pulmonar.
Chegou onte á noite ó hospital, pero por desgraza non o superou.
Se estaba ben.
Pedro, levaba anos sen responder ó tratamento.
Pero como dicía el: "Papá daba feito".
- Queres beber? - Era o meu amigo.
Quería que che dese isto.
Caíaslle moi ben, Pedro.
"Se estás lendo isto,
é porque non me deu tempo a dicirche o máis importante.
Meu, non se trata de deixar marca no mundo.
Senón de marcar as persoas.
Quérote, señorito."
BÓLAS DE LUZ
Son Pedro.
Glioma cerebral.
Cando cheguei, eu tamén tiña medo.
Pero un amigo ensinoume que o importante é levalo ben.
Entendes?
Mente positiva.
Cancro testicular?
Linfoma.
Bólas a salvo.
Non sei o que me depara o futuro.
Non sei se isto vai funcionar.
Pero como Leo me ensinou, hai que vivir o presente.
E estou seguro
de que ides dalo todo para que isto funcione.
Ímolo facer por Leo.
Ímolo facer polos cadeliños.
E imos salvar o refuxio Mellor Amigo.
Si!
SALVA OS CANPAÑEIROS DO REFUXIO MELLOR AMIGO
E se non vén ninguén?
Mellor ir para a cociña. Paula, frixideira.
Acende a frixideira.
Veña, rapazas! Vamos!
Ola, cariño!
Dúas canxinhas…
Se necesitades unha investidora…
chamádeme.
Fillo, marcho, si? Adeus.
Marchamos?
Teño que pechar a furgoneta e acabar de limpar.
Cousas do oficio.
Quedo e axúdoche?
Vai descansar. Si?
Axiña vou.
Caramelo faime compañía.
De acordo. Pero non tardes.
Foi todo un éxito, eh, Caramelo?
Grazas por coidarme.
Facemos bo equipo, va que si?
A túa cea. Proba.
Non o queres?
Que lle pasa?
Estás enfermo, ou?
Grazas. Sodes marabillosas.
- Somos marabillosas. - Fixéstelo xenial.
Ai, amiga.
Hai algo máis que…
É Caramelo.
Que pasou, meu amor?
Onde está Pedro?
- Non… - Ten unha ferida na pata.
- Pasoulle algo a Pedro. - Toma. Míralle a patiña.
- Vamos, Camila. - Neide, vamos.
Vamos.
Por Deus. Vamos.
Están preparando a sala de operacións.
Hai que ter fe.
Pedro?
Escóitasme?
Escoito.
Ben.
Que pasou?
Desmaiácheste…
e o teu canciño salvoute.
Temos que operarte canto antes.
A operación está programada para dentro de dúas horas.
Que probabilidades hai?
Existe a posibilidade de que che queden secuelas.
Na parte cognitiva e motora.
Hai moitas posibilidades.
Incluída a morte, non?
Teño medo.
Estou aquí, meu amor.
Todo vai saír ben.
Vouvos deixar sós, de acordo?
Grazas, doutora.
E Caramelo?
Pedro, el non pode entrar aquí.
Claro, fillo.
Necesito…
Necesito velo.
Quero darlle as grazas.
Pode ser a última vez.
Toma.
Falei coa administración,
pero a autorización chegaría mañá.
Acouga.
Neide.
Teño un plan.
URXENCIAS
Corre, Camila!
Bulide! Rápido!
Correde!
Vamos!
Fillo.
Caramelo!
Grazas, Caramelo.
Gracias por todo.
Quérovos.
Nós tamén te queremos. Moito.
Hai que ter moita afouteza para loitar pola vida.
Moitísima.
PARABÉNS, GRADUADOS
Porque pasa nun chiscar de ollos.
Caramelo!
Día tras día.
Ano tras ano.
E así van 12.
Quen o ía dicir?
Para ser alguén que só tiña sete días, teño a sorte de seguir aquí.
Respirando.
Sentindo.
Vivindo.
Día a día.
Aínda non teño cura.
Pero que mellor cura que estar aquí?
Construíndo un fogar, facendo plans.
Tendo soños.
Caramelo, non!
Sempre contigo ó meu carón, amiguiño.
Caramelo, ensináchesme a vivir o presente.
Aquí.
Agora.
Salváchesme un par de veces.
Pero sendo sincero,
é o teu amor o que me salva cada día.
Recórdame o que de verdade importa.
REFUXIO CARAMELO
Hai encontros que poden cambiarnos a vida.
E o noso foi así.
Teñen un papel moi importante no equilibrio dos océanos.
Pero, malia a súa importancia, os tiburóns enfróntanse a unha ameaza:
a acción humana. A pesca insostible…
Xa sei como animarte.
Entre o ceo e o mar
hai un universo
doce coma o caramelo.
Nese infinito
de casualidade ou destino
é moi bonito navegar contigo.
Voulle contar ó vento a nosa historia.
O sentimento convértese en recordo.
Curáchesme, ilumináchesme.
Fixeches que todo tivera sentido.
Eu por ti, ti por min.
En cada atranco, en cada aloumiño.
Sei que me vas esperar.
Estou contando as horas.
Cando te volva ver
déixame contarche canto…
me ensinaches a amar.
Contigo todo é máis bonito.
Cando te volva ver
déixame contarche canto…
me ensinaches a amar.
Contigo todo é máis bonito.
Cando te volva ver
déixame contarche canto…
me ensinaches a amar.
Contigo todo é máis bonito.
Cando te volva ver
déixame contarche canto…
me ensinaches a amar.
Contigo todo é máis bonito.
Entre o ceo e o mar
hai un universo
doce coma o caramelo.
Subtítulos: Alba Méndez