1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:13,000 --> 00:00:15,958
{\an8}(ซานโต อันเดร - เซาเปาลู)

4
00:00:17,416 --> 00:00:18,833
{\an8}วันที่ 2 กุมภาพันธ์

5
00:00:19,416 --> 00:00:21,083
{\an8}วันครบรอบแต่งงานของเรา

6
00:00:21,166 --> 00:00:23,041
{\an8}(2 กุมภาพันธ์ 2008)

7
00:00:25,250 --> 00:00:27,916
ฉันกับแฟนหนุ่มสนิทกันมาก

8
00:00:29,208 --> 00:00:30,125
และเรามีความสุข

9
00:00:33,000 --> 00:00:34,333
ฉันรักเขา

10
00:00:34,416 --> 00:00:36,208
โดยไร้เงื่อนไข

11
00:00:39,958 --> 00:00:41,375
เอโลอา กับ ลินเด็มแบร์ก

12
00:00:42,083 --> 00:00:43,333
รักนิรันดร์

13
00:00:45,666 --> 00:00:49,166
(แปดเดือนต่อมา)

14
00:00:49,250 --> 00:00:52,000
ความรู้สึกอยากแก้แค้น

15
00:00:54,583 --> 00:00:56,791
หลายคนจะต้องชดใช้กับสิ่งนี้

16
00:00:57,333 --> 00:01:00,000
หลายคนจะต้องทนทุกข์และร่ำไห้

17
00:01:09,666 --> 00:01:10,500
(ตำรวจ)

18
00:01:10,583 --> 00:01:12,833
{\an8}(13 ตุลาคม 2008
21:00 น.)

19
00:01:18,083 --> 00:01:21,125
ตำรวจโทรหาฉันจากมือถือของสามีฉัน

20
00:01:21,208 --> 00:01:23,083
ฉันกลัวขึ้นมาทันที

21
00:01:23,166 --> 00:01:25,166
ฉันพูดว่า "เขาประสบอุบัติเหตุเหรอคะ"

22
00:01:25,250 --> 00:01:27,958
"มีคนขับรถชนเขาเหรอคะ
เขาโอเคไหม เขาพูดได้ไหม"

23
00:01:28,041 --> 00:01:30,291
ตำรวจบอกว่า "เปล่าครับ เขาโอเค"

24
00:01:30,375 --> 00:01:33,333
"แต่ลูกสาวคุณถูกขังไว้ในอะพาร์ตเมนต์"

25
00:01:34,041 --> 00:01:38,000
"เธอถูกกักขัง
แฟนหนุ่มของเธอขังเธอไว้ข้างบนนั้น"

26
00:01:44,375 --> 00:01:51,375
(คดีเอโลอา:ไลฟ์สดเหตุจับตัวประกัน)

27
00:01:55,166 --> 00:01:58,250
{\an8}(โครงการเคหะซีดีเอชยู - 13 ต.ค. 2008
14:00 น.)

28
00:01:58,333 --> 00:02:00,750
{\an8}ในวันลักพาตัว

29
00:02:02,916 --> 00:02:04,333
ตอนผมกลับมาบ้าน

30
00:02:05,250 --> 00:02:07,625
ผมเคาะประตูไม่หยุด

31
00:02:11,166 --> 00:02:15,458
ผมร้องเรียกไม่พัก ผมลงไปข้างล่าง
ผมตะโกน แต่ไม่มีใครตอบ

32
00:02:15,541 --> 00:02:17,875
ผมคิดว่า "พี่สาวฉันคงหลับอยู่แหงๆ"

33
00:02:17,958 --> 00:02:19,500
"ให้ตายสิ เป็นไปไม่ได้น่า"

34
00:02:25,333 --> 00:02:28,125
ตอนผมกลับถึงบ้าน ผมเห็นดักลาสจากไกลๆ

35
00:02:28,208 --> 00:02:31,583
เขานั่งอยู่ตรงทางเข้าตึก

36
00:02:32,166 --> 00:02:34,625
เขาพูดว่า "พี่เอโลอาหายตัวไป"
ผมก็ถาม "อะไรนะ"

37
00:02:42,666 --> 00:02:46,791
ตอนนั้นเขาก็ตะโกนมาจากข้างใน
"ถอยไป ไม่งั้นฉันจะยิง"

38
00:02:47,291 --> 00:02:48,416
เราจำเขาได้

39
00:02:48,500 --> 00:02:50,500
"ลินเด็มแบร์ก นั่นนายใช่ไหม"

40
00:02:50,583 --> 00:02:54,541
"ฉันอยู่ข้างใน และฉันจะออกไปได้
ก็ต่อเมื่อตายเท่านั้น"

41
00:02:54,625 --> 00:02:57,208
"ฉันจะฆ่าเอโลอา"

42
00:02:57,291 --> 00:03:00,625
"ฉันจะฆ่าพวกเด็กผู้ชายในนี้และนายารา"

43
00:03:01,958 --> 00:03:07,375
ในนั้นมีพี่สาวผม นายารา วิกเตอร์ และยาโก

44
00:03:08,041 --> 00:03:10,333
ตอนผมรู้ว่าพวกเขาอยู่ข้างใน

45
00:03:10,416 --> 00:03:12,083
ผมไม่อยากเชื่อเลยครับ

46
00:03:12,166 --> 00:03:14,791
ไม่อยากเชื่อว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ

47
00:03:14,875 --> 00:03:19,583
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกันห้าชั่วโมง)

48
00:03:19,666 --> 00:03:22,666
{\an8}เขาพูดว่า "อย่าโทรแจ้งตำรวจ"
ผมบอกว่า "ไม่โทรหรอก"

49
00:03:25,041 --> 00:03:28,750
พ่อของวิกเตอร์เป็นห่วงเขา
เพราะเขาหายไปทั้งวัน

50
00:03:28,833 --> 00:03:31,250
และเขาหยุดรถตำรวจเพื่อขอความช่วยเหลือ

51
00:03:34,541 --> 00:03:38,666
ตอนเขาพาผมไปที่นั่น
ผมรู้ว่ามันเป็นย่านที่ปัญหาเยอะ

52
00:03:38,750 --> 00:03:41,416
ที่จริง ห่างไปไม่ถึง 200 เมตร
หรือ 300 เมตรจากที่นั่น

53
00:03:41,500 --> 00:03:45,041
มีจุดค้ายาเสพติดหลายจุด

54
00:03:46,625 --> 00:03:48,958
จ่าอาโตสขึ้นไปข้างบนและเราพูดว่า

55
00:03:49,041 --> 00:03:52,875
"อย่าเข้าใกล้ประตู ไม่งั้นเขาจะยิงเอา"

56
00:03:54,583 --> 00:03:56,750
ลินเด็มแบร์กเห็นรถตำรวจขับมาจอด

57
00:03:56,833 --> 00:03:58,625
และเขากระสับกระส่ายมาก

58
00:03:58,708 --> 00:04:02,333
"บอกแล้วไงว่าอย่าแจ้งตำรวจ ฉันจะฆ่าทุกคน"

59
00:04:06,083 --> 00:04:09,208
ผมคุยโทรศัพท์ เริ่มเจรจาและเขาด่าผมยับ

60
00:04:09,291 --> 00:04:12,958
{\an8}- แฟนฉัน นังสารเลวนี่…
- ฉันไม่ใช่แฟนนาย

61
00:04:14,000 --> 00:04:15,083
{\an8}หุบปาก

62
00:04:15,166 --> 00:04:16,500
{\an8}เงียบปากไป

63
00:04:17,000 --> 00:04:21,000
ผมพูดว่า "อย่าทำแบบนั้น ไม่นะ ใจเย็น"
ผมพยายามให้เขาสงบลง

64
00:04:21,083 --> 00:04:24,125
"หยุดแค่นี้เถอะ นายยังไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น"

65
00:04:24,208 --> 00:04:26,166
"ถ้านายปล่อยพวกเขาไป ก็ถือว่าจบ"

66
00:04:29,291 --> 00:04:30,916
อารมณ์เขาเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

67
00:04:31,000 --> 00:04:34,708
บางครั้งเขาก็ใจเย็นและคุยกับผม
ราวกับเขาเป็นเพื่อนสนิทผม

68
00:04:34,791 --> 00:04:36,041
แต่บางที เขาก็ร้อนใจ

69
00:04:36,125 --> 00:04:40,708
เจ้าหน้าที่เลยตัดสินใจว่าต้องโทรตามทีมกาจี

70
00:04:40,791 --> 00:04:42,583
ทีมกาจีเป็นทีมผู้เชี่ยวชาญ

71
00:04:47,250 --> 00:04:49,750
{\an8}เมื่อสังคมมีปัญหา คนจะโทรหาตำรวจ

72
00:04:49,833 --> 00:04:53,083
แต่เมื่อตำรวจมีปัญหา พวกเขาจะโทรหาทีมกาจี

73
00:04:53,583 --> 00:04:57,333
ในคดีส่วนใหญ่ ทีมกาจีสร้างผลงานที่ยอดเยี่ยม

74
00:04:58,125 --> 00:05:01,208
{\an8}ทีมเจรจามาถึง ติดต่อหาอาโตส

75
00:05:01,291 --> 00:05:03,833
และตัดสินใจว่าสถานการณ์เป็นเช่นไร

76
00:05:03,916 --> 00:05:06,833
ทีมยุทธวิธีกำลังหาจุดเข้าวางกำลัง

77
00:05:06,916 --> 00:05:09,750
เพราะเราสามารถบุกเข้าไปได้ทุกเมื่อ

78
00:05:13,083 --> 00:05:18,000
สไนเปอร์จะฆ่าหรือทำให้บาดเจ็บรุนแรงได้

79
00:05:18,958 --> 00:05:20,958
หน้าที่ของเจ้าหน้าที่เจรจา

80
00:05:21,041 --> 00:05:23,833
คือทำให้ผู้ลักพาตัวเข้าใจ

81
00:05:23,916 --> 00:05:26,333
ว่าทางเลือกที่ดีที่สุดคือบรรลุข้อตกลงร่วมกัน

82
00:05:26,416 --> 00:05:29,666
เข้าคุกเสียยังดีกว่า อีกทางเลือกมันแย่กว่ามาก

83
00:05:33,041 --> 00:05:37,583
{\an8}และคดีของเอโลอามีอคติที่อันตรายมาก

84
00:05:37,666 --> 00:05:39,666
{\an8}ซึ่งก็คือภาวะปั่นป่วนทางอารมณ์

85
00:05:39,750 --> 00:05:44,041
มันเป็นสภาวะที่ทำให้ทุกอย่างละเอียดอ่อนมาก

86
00:05:46,125 --> 00:05:50,000
ทีมกาจีขับรถตู้มาถึง เตรียมพร้อมเสร็จสรรพ

87
00:05:50,083 --> 00:05:54,166
ผมเข้าไปในรถตู้และเริ่มการเจรจาจากในนั้น

88
00:05:54,250 --> 00:05:57,291
{\an8}นายต้องการอะไร บอกฉันได้
ฉันจะได้ช่วยนายได้น่ะพวก

89
00:05:57,375 --> 00:05:58,875
{\an8}- ฉันต้องการอะไรน่ะเหรอ
- ใช่

90
00:05:58,958 --> 00:06:02,333
{\an8}ฉันอยากฆ่าเอโลอา อยากฆ่าตัวเอง
และปล่อยบาร์บี้เป็นอิสระ

91
00:06:06,666 --> 00:06:08,416
ระหว่างการเจรจา

92
00:06:08,500 --> 00:06:12,541
เขาพูดว่า "ฉันอยากคุยกับแม่ของเอโลอา
แม่ยายของฉัน"

93
00:06:12,625 --> 00:06:13,708
งั้นก็ไปเอาตัวเธอมา

94
00:06:13,791 --> 00:06:17,000
เขาบอกว่าถ้าได้คุยกับแม่ยายเมื่อไหร่

95
00:06:17,083 --> 00:06:18,250
เขาจะปล่อยเอโลอาไป

96
00:06:21,166 --> 00:06:24,625
เจ้าหน้าที่พาแม่ยายเขามา เราข้ามถนน

97
00:06:24,708 --> 00:06:27,458
ผมมีโล่กันกระสุน ผมเอาให้เธอ…

98
00:06:27,541 --> 00:06:29,583
เธอกับผมอยู่หลังโล่กันกระสุน

99
00:06:31,458 --> 00:06:33,750
พวกเขาเอามือถือให้ฉัน และเขาพูดว่า

100
00:06:33,833 --> 00:06:36,333
"ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าผมจะทำเรื่องบ้าๆ"

101
00:06:36,416 --> 00:06:38,125
"แต่คุณก็ไม่เชื่อผม"

102
00:06:40,416 --> 00:06:44,166
ฉันพูดว่า "ลิโซ ฉันเชื่อสิ
แต่ฉันคิดว่าแกจะทำบ้าๆ กับตัวเอง"

103
00:06:44,250 --> 00:06:46,416
"ไอ้ลูกชาย อย่าทำแบบนี้เลย"

104
00:06:46,500 --> 00:06:48,250
"อย่าเลย เห็นแก่ความรักของพระเจ้า"

105
00:06:50,041 --> 00:06:51,833
"ปล่อยสาวๆ ไปเถอะ ลงมาซะ"

106
00:06:51,916 --> 00:06:55,208
"แกไปไหน แม่จะไปกับแกด้วย
แม่จะไม่ทิ้งแกไปเด็ดขาด"

107
00:06:57,000 --> 00:06:58,500
เขาเปลี่ยนไปค่ะ นึกออกไหม

108
00:06:59,041 --> 00:07:01,583
เขาดูเหมือน… เขาพูดว่า "ไม่"

109
00:07:02,083 --> 00:07:04,833
"ถ้าเอโลอาไม่ใช่ของผม
เธอก็ห้ามเป็นของใครทั้งนั้น"

110
00:07:04,916 --> 00:07:06,708
"เธอไม่รอดออกไปแน่"

111
00:07:08,541 --> 00:07:13,583
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกันเก้าชั่วโมง)

112
00:07:13,666 --> 00:07:18,458
{\an8}ผมรับโทรศัพท์และพูดว่า "โอเค
ปล่อยเด็กสาวไป ไม่ๆ ฉันไม่ปล่อยเธอแน่"

113
00:07:18,541 --> 00:07:20,833
"แต่นายบอกว่าจะปล่อยไง"
"ฉันจะไม่ปล่อยแล้ว"

114
00:07:20,916 --> 00:07:25,541
{\an8}(ทีมกาจี)

115
00:07:25,625 --> 00:07:27,125
ผมเป็นนักข่าวคนแรก

116
00:07:27,208 --> 00:07:31,333
ที่ไปถึงที่เกิดเหตุและผมเดินฝ่าฝูงชน

117
00:07:31,416 --> 00:07:36,458
ผู้อยู่อาศัยในโครงการเคหะ

118
00:07:36,541 --> 00:07:38,666
ออกมาอยู่ข้างนอกกันหมด

119
00:07:38,750 --> 00:07:39,875
และผมก็รู้ทันทีว่า

120
00:07:40,500 --> 00:07:43,250
มันเป็นสถานการณ์ที่ไม่ปกติ

121
00:07:44,125 --> 00:07:47,708
ผมเลยวิเคราะห์เหตุลักพาตัวที่กำลังเกิดขึ้น

122
00:07:47,791 --> 00:07:51,083
แต่ก็รวมถึงตัวละครที่เกี่ยวข้องด้วย

123
00:07:51,166 --> 00:07:52,833
เอโลอาคือใคร

124
00:07:52,916 --> 00:07:55,791
ลินเด็มแบร์กเป็นคนแบบไหน

125
00:07:55,875 --> 00:07:59,250
ราวกับพวกเขาเป็นส่วนนึงของพลอตเรื่อง

126
00:07:59,333 --> 00:08:02,041
{\an8}ครั้งหนึ่ง ผมเคยพาพวกเขาไปเล่น
ในเซาคาเอตาโน

127
00:08:02,125 --> 00:08:05,000
{\an8}แล้วมีเรื่องทะเลาะกัน เขาเป็นคนเข้ามาห้าม

128
00:08:05,083 --> 00:08:06,708
เขามาที่นี่กับเอโลอาเสมอ

129
00:08:06,791 --> 00:08:09,500
สุขุม เงียบขรึม ไม่เคยมีปัญหาเลย

130
00:08:09,583 --> 00:08:11,291
- เขาคบหาคนไม่ดีไหมครับ
- ไม่นะ

131
00:08:11,375 --> 00:08:16,041
ความรักก็แบบนี้ ถูกไหม
คนที่มีความรักจะบอกได้ นึกออกไหม

132
00:08:16,125 --> 00:08:19,375
พวกเขาคบหากันมาสามปี ไม่ใช่แค่เดือนเดียว

133
00:08:23,041 --> 00:08:24,833
{\an8}เหตุการณ์ที่น่าจดจำ

134
00:08:26,208 --> 00:08:29,041
{\an8}วันที่ลินเด็มแบร์กขอฉันเป็นแฟน

135
00:08:29,125 --> 00:08:30,791
{\an8}(ข้อความจริงจากไดอารีของเอโลอา)

136
00:08:30,875 --> 00:08:34,041
{\an8}วันที่ลิโซพูดว่าฉันเป็นผู้หญิงในชีวิตเขา

137
00:08:34,625 --> 00:08:36,125
{\an8}และเขาอยากแต่งงานกับฉัน

138
00:08:37,916 --> 00:08:41,416
ฉันรักเขาในแบบที่คิดว่า
ไม่มีทางรักใครได้อีกในชีวิต

139
00:08:46,458 --> 00:08:48,583
เอโลอาเล่าให้ฉันฟังทุกเรื่อง

140
00:08:48,666 --> 00:08:51,791
แต่แกไม่เคยพูดอะไรเรื่องคนที่แกชอบเลย

141
00:08:52,708 --> 00:08:55,625
เพราะแกรู้ว่าเราจะไม่อนุญาต

142
00:08:55,708 --> 00:08:59,458
แต่แล้วเขาก็มาคุยกับเรา และเราบอกเขา

143
00:08:59,541 --> 00:09:02,416
ฉันบอกเขาว่าเอโลอาเพิ่งอายุ 12 ปี

144
00:09:02,500 --> 00:09:04,250
มันก็แค่รักวัยรุ่น

145
00:09:04,333 --> 00:09:07,708
เขายอมรับทุกอย่าง และฉันบอกว่า "ห้ามเดต"

146
00:09:08,750 --> 00:09:10,208
"ห้ามออกไปเที่ยว"

147
00:09:10,916 --> 00:09:12,541
"ให้อยู่แต่ที่บ้าน"

148
00:09:17,708 --> 00:09:19,208
ผมเริ่มชอบเขา

149
00:09:19,291 --> 00:09:22,625
เพราะความจริงใจที่เขามีต่อผม ผมเริ่มชอบเขา

150
00:09:22,708 --> 00:09:24,208
ผมเห็นเขาเป็นลูกชาย

151
00:09:25,416 --> 00:09:27,500
ผมทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อเขา

152
00:09:29,083 --> 00:09:30,791
เขาไม่มีประวัติอาชญากรรม

153
00:09:30,875 --> 00:09:32,458
เขาเป็นเด็ก เขาทำงาน

154
00:09:32,541 --> 00:09:36,166
เขาไม่ใช่โจร หรือฆาตกรต่อเนื่อง

155
00:09:36,250 --> 00:09:39,166
ไม่ใช่อะไรแบบนั้น "เราต้องกำจัดเขา" ไม่เลย

156
00:09:39,250 --> 00:09:43,375
และเขาไม่อยากเสียความสัมพันธ์นั้นไป
ไม่อยากเสียคนนั้นไป

157
00:09:43,458 --> 00:09:47,750
คนเราทำสิ่งที่ไม่คาดฝันเพื่อความรัก

158
00:09:47,833 --> 00:09:52,958
อาชญากรที่มีแรงจูงใจแรงกล้า
มักเลือกวางเดิมพันหมดหน้าตัก

159
00:09:56,083 --> 00:09:59,333
ผมดำเนินการตามกลยุทธ์ของผม

160
00:09:59,416 --> 00:10:02,916
ผมทิ้งช่วงไม่คุยกับเขานานๆ ไม่ได้

161
00:10:03,000 --> 00:10:06,125
เพราะมันจะเปิดโอกาสให้เขาคิดและลงมือ

162
00:10:06,208 --> 00:10:07,791
ไม่ครับ ผมต้องหมั่นโทรหาเขา

163
00:10:07,875 --> 00:10:10,375
อีกอย่าง ทำแบบนั้นเขาจะไม่ได้พักผ่อน

164
00:10:11,125 --> 00:10:15,375
สุดท้ายเขาพูดว่า "โอเค นายกล่อมฉันสำเร็จ
ฉันจะปล่อยคนบางคนไป"

165
00:10:16,833 --> 00:10:18,458
{\an8}เราเห็น…

166
00:10:18,541 --> 00:10:21,750
{\an8}ความเคลื่อนไหวมากมายจากตำรวจรอบๆ ตึก

167
00:10:21,833 --> 00:10:23,833
{\an8}ที่ลินเด็มแบร์กอยู่

168
00:10:23,916 --> 00:10:27,333
มีความโกลาหลมากมาย
และความตึงเครียดในตอนนี้

169
00:10:49,708 --> 00:10:52,083
(วิกเตอร์ โลเปส เดอ แคมโปส
ตัวประกันที่รอดตาย)

170
00:10:52,166 --> 00:10:54,250
เรากำลังทำการบ้านวิชาภูมิศาสตร์

171
00:10:54,333 --> 00:10:56,333
ที่จริงเรากำลังเข้าไปที่บ้านผม

172
00:10:56,958 --> 00:10:58,250
เพื่อทำการบ้าน

173
00:10:58,333 --> 00:10:59,375
แต่เธอบอกว่า

174
00:10:59,458 --> 00:11:03,583
"ที่บ้านฉันไม่มีคนอยู่ ไปบ้านฉันกัน
เราจะได้พรินต์งานและทำมื้อกลางวัน"

175
00:11:03,666 --> 00:11:05,000
มันเป็นช่วงพักเที่ยงพอดี

176
00:11:07,250 --> 00:11:10,333
พอเราไปถึงที่นั่นในอีกสิบหรือ 20 นาทีต่อมา

177
00:11:10,833 --> 00:11:13,750
ลินเด็มแบร์กก็มาถึง

178
00:11:16,208 --> 00:11:19,666
ผมว่าเขาคงไม่คิดว่าเราจะอยู่ที่นั่นกัน

179
00:11:24,333 --> 00:11:26,791
นายารากับยาโกคบหากันอยู่

180
00:11:27,416 --> 00:11:30,458
เขาเลยคิดว่า "เดี๋ยวก่อนนะ"

181
00:11:33,000 --> 00:11:34,291
เขาคิดว่า

182
00:11:34,375 --> 00:11:37,833
ผมอาจคบหาอยู่กับเอโลอาด้วยก็ได้

183
00:11:42,375 --> 00:11:44,875
ผมคิดไปว่าเขาฆ่าผมตายแน่

184
00:11:46,375 --> 00:11:50,666
ตอนนั้นเขาพูดว่าอะไรๆ จะแย่ลง
ความน่าสะพรึงกลัวกำลังจะเริ่มขึ้น

185
00:11:50,750 --> 00:11:51,958
แล้วเขาก็พูดว่า

186
00:11:52,041 --> 00:11:54,833
"ฉันมีกระสุนมากพอจะยิงได้เดือนนึง"

187
00:11:58,416 --> 00:12:00,041
เขาโทษเธอตลอด

188
00:12:00,125 --> 00:12:02,000
"ชีวิตฉันจบเห่ก็เพราะเธอ"

189
00:12:02,083 --> 00:12:04,541
"เธอกลายเป็นนังร่าน

190
00:12:04,625 --> 00:12:08,416
เพราะไอ้คอมพิวเตอร์กับอินเทอร์เน็ตระยำนั่น"

191
00:12:14,291 --> 00:12:17,083
เมื่อไหร่ก็ตาม
ที่เขาอยากดูว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น

192
00:12:17,166 --> 00:12:20,208
เขาจะคว้าตัวนายาราและเอาปืนจ่อหน้าเธอ

193
00:12:20,291 --> 00:12:23,833
เขาเตือนเราว่า
"ขืนพยายามทำอะไรโง่ๆ ฉันจะฆ่านังนี่ซะ"

194
00:12:24,958 --> 00:12:28,875
นายาราเองก็มีบุคลิกที่เข้มแข็ง

195
00:12:28,958 --> 00:12:31,666
ดังนั้นในสายตาลินเด็มแบร์ก
มันคือความผิดของนายาราเต็มๆ

196
00:12:31,750 --> 00:12:32,833
เขาโทษเธอ

197
00:12:32,916 --> 00:12:37,000
ที่เอโลอาไม่ยอมกลับไปคืนดีกับเขา
และไม่ยอมเชื่อฟังเขา

198
00:12:37,083 --> 00:12:40,916
(เอโลอาสนิทกับนายารายิ่งขึ้น
หลังเธอจบความสัมพันธ์ของเธอ)

199
00:12:41,000 --> 00:12:44,458
เอโลอาบอกว่า "ไม่ เราจะคืนดีกัน"

200
00:12:44,541 --> 00:12:47,958
"ปล่อยเราไปเถอะ จบเรื่องนี้เถอะ
เราจะกลับมาอยู่ด้วยกัน"

201
00:12:48,041 --> 00:12:50,375
แต่เขาบอกว่า "ทีตอนนี้ทำมาเป็นพูดดี"

202
00:12:50,458 --> 00:12:52,875
"พอเรื่องนี้จบ เธอก็จะไม่กลับมาอยู่ดี"

203
00:12:52,958 --> 00:12:55,416
"เธอจะกลับไปหาเพื่อนผู้ชายของเธอ"

204
00:12:57,333 --> 00:12:59,708
จังหวะนึง ผมก็สลบไปเลย

205
00:13:03,000 --> 00:13:06,541
ตอนผมฟื้นขึ้นมา เอโลอาก็กำลังเขย่าตัวผม

206
00:13:06,625 --> 00:13:08,250
"ฟื้นสิ วิจิโฮ"

207
00:13:08,833 --> 00:13:13,041
เธอว่า "ปล่อยเขาไปนะ เขาไม่ค่อยสบาย"

208
00:13:13,125 --> 00:13:16,333
สองสามนาทีผ่านไป และเขาก็พูดว่า

209
00:13:16,416 --> 00:13:18,458
"ฟังนะ ไปที่ห้องนั่งเล่น"

210
00:13:18,958 --> 00:13:20,208
"ไปเดี๋ยวนี้"

211
00:13:30,625 --> 00:13:34,416
วิกเตอร์ออกมาและเริ่มลงมาข้างล่าง
ผมไปเจอเขาที่นั่น

212
00:13:40,500 --> 00:13:43,583
ผมหยิบโทรศัพท์โทรหาเขา "นายยิงเหรอ"

213
00:13:43,666 --> 00:13:46,166
เขาบอกว่า "ฉันยิงเอง" "แต่ยิงทำไมล่ะ"

214
00:13:46,250 --> 00:13:50,250
"เพื่อพิสูจน์ว่าฉันไม่ใช่คนดี
พวกนายคิดผิดเรื่องฉัน"

215
00:13:51,041 --> 00:13:55,208
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกันสิบชั่วโมงครึ่ง)

216
00:13:55,291 --> 00:13:56,750
{\an8}ผมปล่อยให้เขา

217
00:13:56,833 --> 00:13:58,708
สงบสติอารมณ์ราวๆ 20 นาที

218
00:13:58,791 --> 00:14:02,833
โทรอีกรอบ
และใช้กลยุทธ์ของผมเพื่อปล่อยพวกเขา

219
00:14:02,916 --> 00:14:07,083
จากนั้นประมาณชั่วโมงครึ่ง
หรือสองชั่วโมง เขาก็พูดว่า

220
00:14:07,166 --> 00:14:08,791
"ผมจะปล่อยอีกคนออกไป"

221
00:14:11,583 --> 00:14:14,083
{\an8}ลินเด็มแบร์กปล่อยเด็กชายสองคนออกมา

222
00:14:14,166 --> 00:14:18,416
{\an8}นายาราที่เป็นเพื่อนของแฟนเก่าของเขา
ไม่อยากออกมาตอนเธอรู้ว่า

223
00:14:18,500 --> 00:14:21,958
{\an8}เขาวางแผนจะฆ่าเอโลอาและจะฆ่าตัวตายตาม

224
00:14:25,333 --> 00:14:28,625
{\an8}สิ่งที่กระทบใจผมมากคือ
ตอนวิกเตอร์กับยาโกออกมา

225
00:14:28,708 --> 00:14:31,583
วิกเตอร์บอกว่า
"เห็นไหมว่าเพื่อนนายทำอะไรอยู่"

226
00:14:31,666 --> 00:14:34,625
คำพูดนั้นทำให้ผมรู้สึกแย่มาก

227
00:14:37,500 --> 00:14:40,541
เพราะลินเด็มแบร์กเป็นเหมือนพี่ชายผม

228
00:14:40,625 --> 00:14:43,625
เราสนิทกันมาก เราเล่นบอลด้วยกันตลอด

229
00:14:43,708 --> 00:14:46,916
พอเขารู้ว่าผมไว้ใจเขา

230
00:14:47,000 --> 00:14:48,750
เขาก็เริ่มถามเรื่องเอโลอา

231
00:14:49,583 --> 00:14:51,208
"พี่สาวนายเป็นไงบ้าง"

232
00:14:51,708 --> 00:14:54,541
"เธอคบใครอยู่ไหม
นายแนะนำให้ฉันรู้จักพี่สาวนายได้นะ"

233
00:14:54,625 --> 00:14:58,541
ทั้งคู่เริ่มสานความสัมพันธ์กันตอนนั้น

234
00:15:01,750 --> 00:15:03,500
(โรนิกสัน พิเมนเทล
พี่ชายของเอโลอา)

235
00:15:03,583 --> 00:15:06,791
ผมไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์นี้เป็นไอเดียที่ดี

236
00:15:07,625 --> 00:15:11,541
เราอยู่ในชุมชนที่นั่น ดังนั้นทุกคนรู้จักกันหมด

237
00:15:11,625 --> 00:15:15,583
มีผู้ชายที่ตายเพราะเสพยา
บางคนก็ถูกจับ มีสารพัดรูปแบบ

238
00:15:15,666 --> 00:15:19,583
เด็กกลุ่มเดิมๆ เล่นบอลและปิงปองด้วยกัน

239
00:15:19,666 --> 00:15:22,541
และผมไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเด็กพวกนั้น

240
00:15:22,625 --> 00:15:24,833
ผมไม่เคยเป็นเพื่อนพวกเขา

241
00:15:24,916 --> 00:15:28,500
บางครั้งผมก็เห็นลินเด็มแบร์กกับเด็กพวกนั้น
และมันกวนใจผมมาก

242
00:15:28,583 --> 00:15:31,583
"แม่งเอ๊ย ไอ้หมอนี่คบหากับน้องสาวฉันว่ะ
ให้ตายสิวะ"

243
00:15:35,333 --> 00:15:38,458
{\an8}ผมกังวลตอนที่เขาปล่อยเด็กชายออกมาแค่สองคน

244
00:15:38,541 --> 00:15:41,916
{\an8}มันคงยากสำหรับเขา
ที่จะจับพวกเขาเป็นตัวประกัน

245
00:15:42,000 --> 00:15:44,083
ขณะที่กำลังเสี่ยงชีวิตตัวเอง

246
00:15:44,166 --> 00:15:46,000
ถ้าเด็กชายสองคนนั่นร่วมแรงกัน

247
00:15:46,083 --> 00:15:47,875
แล้วสู้เขาและพยายามทำบางอย่างล่ะ

248
00:15:47,958 --> 00:15:50,541
ตอนนี้เขาเหลือแค่เด็กหญิงสองคน
ผมกังวลใจมาก

249
00:15:54,000 --> 00:15:56,083
ผมโทรหาเขาและชวนคุยไปเรื่อยๆ

250
00:15:56,166 --> 00:16:00,916
ผมพูดว่า "เถอะน่า ลิโซ ฉันขึ้นไปได้ไหม
ฉันไม่เดินไปที่ประตูหรอก"

251
00:16:01,625 --> 00:16:04,166
"ฉันแค่อยากมองนาย เราจะได้คุยกัน"

252
00:16:04,708 --> 00:16:06,416
"อ๋อ นายอยากเจอฉันเหรอ"

253
00:16:06,500 --> 00:16:08,416
"ฟังนะ ฉันอยู่ตรงหน้าต่างนี่ไง"

254
00:16:14,000 --> 00:16:16,500
ผมถาม "นายเอาปืนเล็งใส่ฉันเหรอ"

255
00:16:17,000 --> 00:16:19,791
"เปล่า นายกลัวปืนรึไง
นายเป็นตำรวจไม่ใช่รึไง"

256
00:16:19,875 --> 00:16:23,458
ผมพูดว่า "นายเอาปืนเล็งฉัน" "ไม่ ฉันไม่เล็ง"

257
00:16:30,708 --> 00:16:34,083
กระสุนพุ่งโดนเสาปูน เกือบยิงเข้าแสกหน้าผม

258
00:16:34,166 --> 00:16:37,250
"นี่นายยิงฉันเหรอ"
เขาบอกว่า "นายไม่ได้ใส่เสื้อกั๊กเหรอ"

259
00:16:37,333 --> 00:16:40,250
"ถ้ามันโดนหน้าฉันล่ะ" เขาว่า "นายก็ตายน่ะสิ"

260
00:16:40,333 --> 00:16:41,500
แล้วเขาก็วางสาย

261
00:16:42,875 --> 00:16:44,875
คดีนี้ไม่จบง่ายๆ แน่

262
00:16:46,041 --> 00:16:49,083
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกัน 18 ชั่วโมง)

263
00:16:49,166 --> 00:16:53,208
{\an8}เรามีภาพสดจากเมืองซานโต อันเดร

264
00:16:53,291 --> 00:16:55,833
ที่ซึ่งลินเด็มแบร์ก ชายวัย 22 ปี

265
00:16:55,916 --> 00:16:58,625
จับวัยรุ่นสาวสองคนเป็นตัวประกัน

266
00:17:00,541 --> 00:17:03,541
{\an8}พอเช้าตรู่ ฝูงนักข่าวก็แห่มาถึง

267
00:17:03,625 --> 00:17:05,708
{\an8}และฝูงชนก็เริ่มแน่นขนัด

268
00:17:07,208 --> 00:17:11,125
{\an8}พอผมไปถึงที่นั่น
สถานการณ์ทั้งหมดก็ถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้ว

269
00:17:11,208 --> 00:17:13,750
{\an8}พื้นที่ถูกปิดล้อมแน่นหนา สื่ออยู่ห่างออกไป

270
00:17:13,833 --> 00:17:16,708
เจ้าหน้าที่ตำรวจเต็มพื้นที่ วิ่งขึ้นวิ่งลง

271
00:17:17,291 --> 00:17:21,125
กลยุทธ์ของเราคือ
เอากล้องหันไปทางอะพาร์ตเมนต์

272
00:17:21,208 --> 00:17:23,916
เราจะได้ไม่พลาดอะไรก็ตามที่เกิดขึ้นด้านใน

273
00:17:24,000 --> 00:17:27,500
เรารู้ว่าผู้ร้ายลักพาตัว
และตัวประกันจะโผล่มาตรงนั้น

274
00:17:30,166 --> 00:17:31,208
จากด้านใน

275
00:17:31,291 --> 00:17:35,416
พวกเขาไม่รู้หรอกว่า
เหตุการณ์ด้านนอกลุกลามแค่ไหน

276
00:17:35,500 --> 00:17:40,916
พวกเขามาเห็นว่ามันกลายเป็นเรื่องใหญ่โต
ก็ตอนทีวีเริ่มออกข่าว

277
00:17:41,625 --> 00:17:44,666
เรากลับมาบินวนอยู่เหนือเมืองซานโต อันเดร

278
00:17:44,750 --> 00:17:49,541
ที่ซึ่งชายหนุ่มวัย 22 ปี
จับวัยรุ่นสาวสองคนเป็นตัวประกัน

279
00:17:49,625 --> 00:17:51,458
ฉันอยู่กับโดมิงโกส เปเรรา

280
00:17:51,541 --> 00:17:54,791
ซึ่งเป็นเพื่อนกับลินเด็มแบร์ก
และทำงานกับเขามาปีหนึ่ง

281
00:17:54,875 --> 00:17:58,625
โดมิงโกสบอกฉันว่า
ลินเด็มแบร์กเป็นคนใจเย็นและรักสงบ

282
00:17:58,708 --> 00:18:00,583
ที่ทำงานเขาเป็นยังไงบ้างคะ

283
00:18:00,666 --> 00:18:04,250
เขาเป็นคนซื่อสัตย์ เขาไม่เคยขาดงาน

284
00:18:04,333 --> 00:18:08,416
เมื่อเวลาผ่านไป
ลินเด็มแบร์กเห็นว่าตัวเองคือตัวละครหลัก

285
00:18:08,500 --> 00:18:12,875
ของละครสัตว์
ที่อยู่ในคราบอาชญากรรมที่เขากำลังก่อ

286
00:18:14,500 --> 00:18:17,416
เขามีผู้ชมซึ่งก็คือบรรดาสื่อและนักข่าว

287
00:18:17,500 --> 00:18:21,250
และเขามี "ผู้หญิงคนสำคัญในชีวิตเขา"

288
00:18:21,333 --> 00:18:25,375
ผู้มีส่วนร่วมในฐานะ
ตัวละครหญิงตัวหลักในละครเรื่องนี้

289
00:18:25,458 --> 00:18:27,833
ซึ่งถูกจัดฉากขึ้นที่นั่น

290
00:18:47,458 --> 00:18:49,458
มีเสียงปืนดังอีกนัด

291
00:18:49,541 --> 00:18:51,666
{\an8}นับเป็นกระสุนนัดที่สี่จากลินเด็มแบร์ก

292
00:18:51,750 --> 00:18:55,291
{\an8}ตำรวจสองสามนายกำลังเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

293
00:18:55,875 --> 00:18:58,250
ลินเด็มแบร์กเป็นคนเหนี่ยวไกปืนนัดนั้น

294
00:18:58,333 --> 00:19:00,625
เพราะเขาไม่ปลื้มความคิดเห็น

295
00:19:00,708 --> 00:19:03,541
ที่นักข่าวรายงานและที่นักข่าวยืนยัน

296
00:19:03,625 --> 00:19:05,041
ตอนนั้นเองที่เรามั่นใจ

297
00:19:05,125 --> 00:19:09,375
ว่าลินเด็มแบร์ก ว่าคนธรรมดาคนหนึ่ง
ไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป

298
00:19:09,458 --> 00:19:12,208
ตอนนี้เขากลายเป็นอาชญากร

299
00:19:12,291 --> 00:19:15,500
ที่กำลังแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขามีอำนาจ

300
00:19:18,625 --> 00:19:20,041
น่าเศร้าที่…

301
00:19:20,125 --> 00:19:23,750
คนเรามองว่าข่าวร้ายน่าสนใจ

302
00:19:27,166 --> 00:19:30,125
ผู้คนแห่มามุงดูมากมาย เทปกั้นพื้นที่พาดยาว

303
00:19:30,208 --> 00:19:31,583
และรถตำรวจหลายต่อหลายคัน

304
00:19:31,666 --> 00:19:35,916
ผมไม่เคยเห็นตำรวจมากขนาดนี้
ไม่อยากเชื่อว่าลินเด็มแบร์กทำแบบนั้น

305
00:19:36,791 --> 00:19:38,250
ทุกคนเครียดมาก

306
00:19:38,333 --> 00:19:42,583
ผู้คนไปทำงานไม่ได้
เอารถออกจากโรงจอดไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้เลย

307
00:19:42,666 --> 00:19:46,208
ทั้งย่านเป็นอัมพาต ทั้งย่านหยุดชะงัก

308
00:19:46,291 --> 00:19:48,541
เห็นแก่รักของพระเจ้าเถอะ ลิโซ

309
00:19:48,625 --> 00:19:49,625
ปล่อยเอโลอาเถอะนะ

310
00:19:49,708 --> 00:19:51,750
เห็นแก่รักของพระเจ้า ลิโซ

311
00:19:52,541 --> 00:19:57,916
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกัน 27 ชั่วโมง)

312
00:20:00,583 --> 00:20:02,916
เหตุการณ์ยืดเยื้อเกินกว่า 24 ชั่วโมง

313
00:20:03,458 --> 00:20:06,541
การลักพาตัวยังไม่จบ

314
00:20:06,625 --> 00:20:10,458
อะไรๆ ชักจะเกินความควบคุม

315
00:20:11,125 --> 00:20:14,041
พวกเขาตัดสินใจมาแทนผม

316
00:20:14,125 --> 00:20:16,375
อย่างแรกเพราะผมไม่ช่วยให้อะไรคืบหน้า

317
00:20:16,458 --> 00:20:19,250
อย่างที่สองเพราะผมเหนื่อย ผมต้องพัก

318
00:20:19,333 --> 00:20:22,208
และผู้กองจิโอวานินี

319
00:20:22,291 --> 00:20:26,166
ผู้บัญชาการทีมกาจีในตอนนั้น
เข้ารับช่วงต่อการเจรจา

320
00:20:26,666 --> 00:20:30,333
เขาเห็นทุกอย่างจากตรงนั้นด้วยจุดที่ได้เปรียบ

321
00:20:30,416 --> 00:20:33,583
เขามีปืนและกระสุนเพียบ

322
00:20:33,666 --> 00:20:37,833
{\an8}มีคนสองคนถูกปืนข่มขู่อยู่

323
00:20:37,916 --> 00:20:40,375
{\an8}สถานการณ์มันเลยซับซ้อนมาก

324
00:20:43,541 --> 00:20:46,791
{\an8}เอาแบบนี้นะ ลิโซ
อย่าทำให้เรื่องยุ่งยากกับตัวนายเลย

325
00:20:46,875 --> 00:20:49,125
นี่พวก ฉันไม่กลัวหรอกว่ะ

326
00:20:49,208 --> 00:20:52,750
ฉันมาที่นี่ทั้งที่รู้ว่าคงไม่มีชีวิตรอดออกไป เพื่อน

327
00:20:52,833 --> 00:20:55,208
ใครพูดยังงั้น นายจะมีชีวิตกลับออกมาแน่ๆ

328
00:20:55,291 --> 00:20:58,750
นายก็แค่ห่วงผู้หญิงสองคนนี้

329
00:20:58,833 --> 00:21:02,541
- ฉันอยากให้พวกนายสามคนออกมาแบบยังมีชีวิต
- นายไม่ได้แคร์ฉัน

330
00:21:02,625 --> 00:21:06,458
ก่อนฉันเข้ามาในนี้ ฉันรู้อยู่แล้วว่าฉันคงตายแน่ๆ

331
00:21:07,416 --> 00:21:10,500
ถ้าฉันไม่แคร์นาย ฉันคงบุกเข้าไปแล้ว

332
00:21:10,583 --> 00:21:11,916
ฉันทำตัวเองแท้ๆ

333
00:21:12,000 --> 00:21:16,416
ฉันทำข้อตกลงกับตัวเอง ฉันเข้ามาตอนยังหายใจ
และจะออกไปในสภาพไร้วิญญาณ

334
00:21:16,916 --> 00:21:18,708
คนร้ายลักพาตัวมีรูปแบบ

335
00:21:18,791 --> 00:21:20,625
พวกเขาต้องการบางอย่างเสมอ

336
00:21:20,708 --> 00:21:23,000
ในกรณีของเขา เขาไม่ต้องการอะไรเลย

337
00:21:23,541 --> 00:21:26,500
เขาแค่อยากใช้เวลากับเอโลอามากขึ้นในนั้น

338
00:21:26,583 --> 00:21:30,083
ทำอะไรไม่ได้หรอกครับ ไร้ความคืบหน้า
เขาไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น

339
00:21:31,541 --> 00:21:35,083
ข้อกังวลตอนนี้คือมันผ่านมาหลายชั่วโมง

340
00:21:35,166 --> 00:21:39,625
วิธีที่ตำรวจมักทำให้คนร้ายอ่อนล้าดูจะไม่ได้ผล

341
00:21:39,708 --> 00:21:44,291
พวกเขายังไม่รู้เลยว่า
ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ทนได้นานขนาดนี้ได้อย่างไร

342
00:21:44,375 --> 00:21:47,041
ทั้งที่ถูกกดดันจากตำรวจตลอดเวลา

343
00:21:49,916 --> 00:21:51,458
หมอนี่จัดการลำบาก

344
00:21:51,541 --> 00:21:55,041
เขาคิดว่าเขาเหนือกว่าทุกอย่างและทุกคน

345
00:21:55,125 --> 00:21:58,875
ผมเลยต้องทำให้เขาเห็นว่าใครเป็นคนคุมเกม

346
00:21:58,958 --> 00:22:01,250
"ตัดไฟและสัญญาณโทรศัพท์ซะ"

347
00:22:08,000 --> 00:22:10,875
ไฟฟ้าดับเป็นสัญญาณที่ไม่ดี

348
00:22:10,958 --> 00:22:14,125
ตำรวจยังเจรจาไม่คืบหน้าใดๆ

349
00:22:14,208 --> 00:22:15,291
พวกเขาเคร่งครัดขึ้น

350
00:22:15,375 --> 00:22:18,125
แน่นอนว่าใครก็ตามที่อยู่ข้างในต้องวุ่นวายใจ

351
00:22:18,208 --> 00:22:19,458
เขาจะรู้สึกถูกกดดัน

352
00:22:19,541 --> 00:22:21,750
เปิดไฟเฮงซวยสิวะ พวก

353
00:22:21,833 --> 00:22:25,708
พูดเลยนะ นายไม่มีทางเลือก
ไม่งั้นอะไรๆ ในนี้แย่หนักกว่าเดิมแน่

354
00:22:25,791 --> 00:22:26,791
และเพื่อใครล่ะ

355
00:22:26,875 --> 00:22:28,416
ไม่ใช่เพื่อนาย ไอ้หล่อ

356
00:22:28,500 --> 00:22:30,416
ไม่ใช่เพื่อเพื่อนๆ ด้วย

357
00:22:30,500 --> 00:22:33,958
สาวๆ ในนี้จะทรมาน
ครอบครัวพวกเธอจะทรมาน

358
00:22:35,000 --> 00:22:37,916
เขาด่าตำรวจ เขาเริ่ม…

359
00:22:38,458 --> 00:22:39,333
หัวเสีย

360
00:22:39,416 --> 00:22:41,375
ตอนนั้น

361
00:22:41,458 --> 00:22:44,625
คุณจะไว้ใจผู้ชายที่คุมตัวเองไม่อยู่ไม่ได้

362
00:22:44,708 --> 00:22:47,500
ไหนจะฝูงนักข่าวข้างนอก แรงกดดันมหาศาล

363
00:22:49,000 --> 00:22:52,291
เขาขอให้พี่สาวผมโทรไป

364
00:22:52,375 --> 00:22:56,041
แกพูดว่า "แม่คะ ได้โปรด แม่เชื่อใจหนูไหม"

365
00:22:56,125 --> 00:22:57,875
ฉันบอกว่า "เชื่อสิ ลูกรัก"

366
00:22:57,958 --> 00:23:00,250
ฉันดีใจที่ได้คุยกับแกค่ะ

367
00:23:00,333 --> 00:23:03,708
ฉันคิดว่าทุกอย่างแย่ๆ ที่ฉันรู้สึก

368
00:23:04,208 --> 00:23:05,666
มลายหายไป นึกออกไหมคะ

369
00:23:05,750 --> 00:23:08,000
แล้วฉันก็พูดว่า "แม่เชื่อใจลูกอยู่แล้ว"

370
00:23:08,083 --> 00:23:11,375
"แม่คะ ขอให้พวกเขา
ต่อไฟกลับมาเหมือนเดิม ขอร้องล่ะ"

371
00:23:11,958 --> 00:23:13,958
"ขอให้พวกเขาต่อไฟกลับมาที"

372
00:23:14,041 --> 00:23:18,541
ฉันไม่ลังเลเลยสักนิด ฉันพูด
"ขอให้พวกเขาต่อไฟกลับมาที"

373
00:23:18,625 --> 00:23:23,125
สามีฉันหงุดหงิดและพูดว่า
"พวกเขาทำไม่ได้ เราขอพวกเขาไม่ได้หรอก"

374
00:23:23,208 --> 00:23:24,791
แล้วเขาก็วางหูไป

375
00:23:30,791 --> 00:23:32,750
ฉันจะฆ่าผู้หญิงและฆ่าตัวตายตาม

376
00:23:33,250 --> 00:23:35,791
ทำแบบนั้นจะมีประโยชน์อะไร

377
00:23:35,875 --> 00:23:39,666
- ก็ใช่ แต่…
- มันไม่ส่งผลดีกับใครหรอกนะ ลิโซ

378
00:23:40,250 --> 00:23:42,416
ฉันจะฆ่าเธอ พวกนายจะไม่รู้ด้วยซ้ำ

379
00:23:42,500 --> 00:23:44,833
ฉันจะมัดเธอและแทงเธอ

380
00:23:44,916 --> 00:23:47,208
ฉันไม่ต้องยิงเธอให้ตายด้วยซ้ำ

381
00:23:47,291 --> 00:23:49,625
เขาพูดเฉียบขาด

382
00:23:49,708 --> 00:23:52,583
"ถ้าไม่ต่อไฟกลับมา ฉันจะฆ่าพวกเธอซะ"

383
00:23:53,458 --> 00:23:58,625
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกัน 32 ชั่วโมง)

384
00:24:04,791 --> 00:24:06,625
บางครั้งผมได้ยินว่า

385
00:24:06,708 --> 00:24:09,708
"เห็นตัวเขาแล้ว อนุญาตให้ยิงเลยไหม"

386
00:24:09,791 --> 00:24:11,625
"ไม่ ยิงไม่ได้"

387
00:24:11,708 --> 00:24:15,500
สวัสดีค่ะ ตอนนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจยืนกรานเจรจา

388
00:24:15,583 --> 00:24:18,291
เหตุผลเพื่อให้ลินเด็มแบร์กเหนื่อยล้าถึงขีดสุด

389
00:24:18,375 --> 00:24:21,125
เพื่อให้เขาหมดแรงจนยอมจำนน

390
00:24:21,916 --> 00:24:24,916
แล้วไงต่อ ฉันต่อไฟกลับคืนให้ได้

391
00:24:25,000 --> 00:24:28,958
แต่นายต้องแสดงท่าทีจริงใจให้เห็น
แต่ถึงตอนนี้นายยังไม่ทำเลย

392
00:24:32,708 --> 00:24:37,166
{\an8}ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา
คนร้ายลักพาตัวมีท่าทีเหนื่อยล้า

393
00:24:37,666 --> 00:24:41,000
{\an8}เขารู้ตัวแล้วว่าเริ่มจนมุม ถูกไหมครับ

394
00:24:41,083 --> 00:24:43,041
เราทั้งสองฝ่าย

395
00:24:43,125 --> 00:24:45,833
แทบจะมีกำลังอาวุธสูสีกัน

396
00:24:45,916 --> 00:24:47,041
เขาเองก็เห็น

397
00:24:48,250 --> 00:24:52,666
พ่อของหนึ่งในเด็กสาวที่ถูกจับ
ได้รับข้อมูลจากลินเด็มแบร์ก

398
00:24:52,750 --> 00:24:54,250
{\an8}ว่าเขาจะปล่อยตัวเธอ

399
00:24:54,333 --> 00:24:58,083
{\an8}ความคาดหวังคือเขาจะทำตามที่พูดในอีกไม่ช้า

400
00:24:59,833 --> 00:25:01,541
{\an8}มีข่าวลือมากมาย

401
00:25:01,625 --> 00:25:03,416
ว่าเขากำลังเจรจา

402
00:25:03,500 --> 00:25:05,791
ว่าจะมีตัวประกันบางคนถูกปล่อยตัว

403
00:25:05,875 --> 00:25:08,916
ตอนนั้นเราไม่มีข้อมูลมากมายอะไร

404
00:25:35,750 --> 00:25:37,666
{\an8}เราเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังออกมา

405
00:25:37,750 --> 00:25:40,500
{\an8}นับเป็นผลลัพธ์ที่น่าดีใจสำหรับนายารา

406
00:25:40,583 --> 00:25:44,000
{\an8}เธอกำลังถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลท้องถิ่น

407
00:25:48,083 --> 00:25:51,250
{\an8}ฉันรู้สึกมั่นใจในกลยุทธ์ของตำรวจ

408
00:25:51,333 --> 00:25:54,625
ผมคิดว่า "เขาจะจับเธอไว้และเดินออกมา
หรือไม่ก็ขอให้เรา…"

409
00:25:54,708 --> 00:25:58,000
"เขาจะขอให้ทีนาหรือผมขึ้นไปข้างบน

410
00:25:58,083 --> 00:26:00,916
หรืออาจเป็นดักลาส เราจะได้ลงมาด้วยกัน"

411
00:26:02,875 --> 00:26:04,750
ตอนที่นายาราออกมา

412
00:26:05,666 --> 00:26:08,333
มันรู้สึกได้ว่าสิ่งต่างๆ กำลังคืบหน้า

413
00:26:08,416 --> 00:26:11,708
แต่ผมกังวลว่าลินเด็มแบร์กอาจทำบางอย่าง

414
00:26:11,791 --> 00:26:13,750
ที่อาจล่วงละเมิดเธอทางกาย

415
00:26:13,833 --> 00:26:16,541
ผมกลัวว่าเขาจะข่มขืนเธอ

416
00:26:16,625 --> 00:26:18,625
หรือทำอะไรแนวๆ นั้น

417
00:26:19,375 --> 00:26:24,125
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกัน 48 ชั่วโมง)

418
00:26:24,208 --> 00:26:27,000
เรามีภาพสดจากเฮลิคอปเตอร์

419
00:26:27,083 --> 00:26:30,208
จำนวนรถสื่อและนักข่าวเพิ่มขึ้น

420
00:26:30,291 --> 00:26:35,375
รอบๆ โครงการเคหะที่เกิดเหตุลักพาตัว

421
00:26:36,333 --> 00:26:41,041
นายาราบอกตำรวจว่า
วัยรุ่นสี่คนถูกมัดและถูกซ้อม

422
00:26:41,125 --> 00:26:44,500
{\an8}สถานีโทรทัศน์ใหญ่ๆ
เข้าประจำจุดเตรียมรายงานข่าว

423
00:26:44,583 --> 00:26:46,791
{\an8}พวกเขาเช่าอะพาร์ตเมนต์เสร็จสรรพ

424
00:26:47,375 --> 00:26:51,875
มันเลยเหมือนว่าทุกคนทำเพื่อตัวเอง
ทุกอย่างเลยดูสับสนปนเปไปหมด

425
00:26:51,958 --> 00:26:54,791
คลื่นฝูงชน สื่อและนักข่าว
ตำรวจ ทุกคนต่างสงสัยและอยากรู้

426
00:26:56,250 --> 00:27:00,041
ผู้ชมอยากเห็นเรื่องราว ตอนที่คดีถูกพูดถึง

427
00:27:00,708 --> 00:27:02,875
ใครก็ตามที่เกาะติดรายงานข่าวแบบไม่พัก

428
00:27:02,958 --> 00:27:04,666
ก็จะได้รับการตอบรับจากผู้ชม

429
00:27:04,750 --> 00:27:07,166
ฝูงชนยังคงเกาะติดไม่ยอมถอย

430
00:27:07,250 --> 00:27:10,166
พวกเขาอยากให้คดีนี้จบสวย

431
00:27:10,250 --> 00:27:12,916
ลินเด็มแบร์กอยู่บนนั้นกับเอโลอา

432
00:27:13,000 --> 00:27:15,750
เรามีทีวีเสริมอีกเครื่อง

433
00:27:15,833 --> 00:27:19,041
เราจะได้ไม่พลาดทุกความเคลื่อนไหวของคดี

434
00:27:19,125 --> 00:27:23,250
เพราะสถานีนี้ถ่ายทอดข่าวนี้ตลอด 24 ชั่วโมง

435
00:27:23,333 --> 00:27:25,333
มันคือเรียลลิตีโชว์ดีๆ นี่เอง

436
00:27:25,416 --> 00:27:28,875
วันนี้เราเห็นความแตกต่าง
ในจุดที่ตั้งกองกำลังตำรวจ

437
00:27:28,958 --> 00:27:30,291
รอบๆ ตึกเกิดเหตุ

438
00:27:30,375 --> 00:27:33,458
เมื่อวาน เราเห็นแค่รถกู้ภัยคันนี้

439
00:27:33,541 --> 00:27:37,666
พวกนักข่าวเข้าไปทางด้านหลัง
พยายามเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์

440
00:27:37,750 --> 00:27:40,666
และย้ายจากตึกหนึ่งไปอีกตึกหนึ่ง

441
00:27:40,750 --> 00:27:44,583
มันมีเนินเล็กๆ พวกเขาซ่อนตรงนั้น
พยายามถ่ายบางอย่างให้ได้

442
00:27:44,666 --> 00:27:46,291
มันรบกวนปฏิบัติการ

443
00:27:46,791 --> 00:27:48,958
แผนยุทธวิธีของเรา

444
00:27:49,041 --> 00:27:53,250
มีอันต้องพังลงหมดเพราะฝูงนักข่าว

445
00:27:53,333 --> 00:27:55,458
และการประโคมข่าวคดีออกไป

446
00:27:56,875 --> 00:27:59,833
การมีนักข่าวอย่างเราในคดีแบบนี้
ไม่รบกวนอะไรสักหน่อยครับ

447
00:27:59,916 --> 00:28:02,791
ตำรวจชอบอ้างแบบนั้นตอนคุมสถานการณ์ไม่อยู่

448
00:28:02,875 --> 00:28:04,916
มันง่ายกว่าที่จะ…

449
00:28:05,000 --> 00:28:07,791
โทษคนอื่นก่อนโทษตัวเองน่ะครับ

450
00:28:07,875 --> 00:28:10,000
ตำรวจสามารถกันสื่อออกไปได้

451
00:28:10,083 --> 00:28:13,500
"พวกคุณขวางการทำงานของเรา
ผมอยากให้พวกคุณอยู่ห่างๆ กว่านี้"

452
00:28:13,583 --> 00:28:14,916
มันจะยากไหม ก็ยาก

453
00:28:15,000 --> 00:28:16,708
เราจะบ่นไหม ก็บ่นครับ

454
00:28:16,791 --> 00:28:19,291
แต่การกันสื่อออกไป มันง่ายๆ ครับ

455
00:28:21,416 --> 00:28:24,416
การปิดกั้นพื้นที่ แม้จะขยายบริเวณมากแค่ไหน…

456
00:28:24,500 --> 00:28:28,166
แต่ก็มีเฮลิคอปเตอร์บินอยู่ไกลๆ

457
00:28:28,250 --> 00:28:31,416
พร้อมกล้องประสิทธิภาพสูงที่ซูมเข้าไป…

458
00:28:31,500 --> 00:28:34,000
เห็นตราทีมกาจีของเราจากจุดที่เราอยู่

459
00:28:34,083 --> 00:28:36,000
มีกล้องอยู่เต็มไปหมด

460
00:28:36,083 --> 00:28:37,791
ไร้ขีดจำกัด

461
00:28:38,875 --> 00:28:41,791
และเราก็ไม่ได้คำตอบใดๆ จากสื่อ

462
00:28:41,875 --> 00:28:43,708
เราถามทุกอย่างเอาจากตำรวจ

463
00:28:43,791 --> 00:28:46,666
พวกเขาบอกว่า "เราจัดการอยู่ จริงๆ นะ"

464
00:28:46,750 --> 00:28:49,291
แต่เวลาล่วงเลยไปกี่ชั่วโมงแล้วล่ะ

465
00:28:49,375 --> 00:28:53,541
ผมมีข้อสงสัยโดยเฉพาะในกรณีนี้

466
00:28:53,625 --> 00:28:57,625
ว่าตำรวจทหารมีกลยุทธ์ที่ชัดเจนแน่นอนจริงไหม

467
00:28:59,666 --> 00:29:03,833
ตำรวจสองนายในอะพาร์ตเมนต์ห้องข้างๆ
ใช้แก้วเป็นอุปกรณ์ช่วยฟัง

468
00:29:04,875 --> 00:29:10,000
เราได้ยินเสียงทุบตี ด่าทอ
เสียงย้ายเฟอร์นิเจอร์

469
00:29:10,958 --> 00:29:14,250
เราอาจต้องบุกเข้าไปในสักจังหวะหนึ่ง

470
00:29:19,166 --> 00:29:22,833
ผมหยุดสงสัยไม่ได้ว่า
"ทำไมตำรวจไม่บุกเข้าไป"

471
00:29:22,916 --> 00:29:25,875
"ทำไมสไนเปอร์ไม่ลงมือ"

472
00:29:30,625 --> 00:29:31,708
พวกเขามีสไนเปอร์

473
00:29:31,791 --> 00:29:34,625
ผมเห็นหมอนั่นอยู่ตรงนั้นทั้งวันทั้งคืน

474
00:29:34,708 --> 00:29:36,833
อยู่ในตำแหน่งเดิมๆ และ…

475
00:29:38,375 --> 00:29:39,500
ทำไมพวกเขาไม่ลงมือ

476
00:29:40,333 --> 00:29:41,541
มันไร้สาระสิ้นดี

477
00:29:42,666 --> 00:29:43,958
มันไม่มีเหตุผล

478
00:29:47,208 --> 00:29:50,375
ความเห็นของผู้คนมีส่วนแทรกแซงอย่างมาก

479
00:29:52,375 --> 00:29:54,666
เขาออกทีวีไปทั่วประเทศ

480
00:29:55,333 --> 00:29:59,166
และผู้คนก็แบบว่า
"โอ้ ไม่นะ เขาไม่ใช่อาชญากรสักหน่อย"

481
00:29:59,250 --> 00:30:04,416
ลินเด็มแบร์กเป็นแค่คนธรรมดา
จนกระทั่งบ่ายโมงครึ่งวันจันทร์

482
00:30:04,500 --> 00:30:07,041
หลังทะเลาะกับแฟนสาวของเขา

483
00:30:07,125 --> 00:30:10,125
เขามีปืนสักกระบอกหรือสองกระบอก
และแวะมามีปากเสียงกับเธอ

484
00:30:10,208 --> 00:30:13,875
เขาได้รับแรงสนับสนุนจากสื่อ
ที่แพร่ภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายนอก

485
00:30:13,958 --> 00:30:17,833
ทำให้เขาเชื่อว่าตัวเองเป็นคนดี

486
00:30:17,916 --> 00:30:20,500
คนดีที่โกรธอยู่ แต่ก็สามารถแก้ไขได้

487
00:30:22,208 --> 00:30:26,500
ทางการกลัวถูกวิพากษ์วิจารณ์

488
00:30:26,583 --> 00:30:29,250
หากออกคำสั่งให้ฆ่าลินเด็มแบร์ก

489
00:30:29,333 --> 00:30:32,416
ผู้ที่จับหญิงสาวสองคนเป็นตัวประกัน
เพราะเขาไม่ใช่อาชญากร

490
00:30:32,500 --> 00:30:34,666
{\an8}ทีมกาจีกำลังระมัดระวังอย่างมาก

491
00:30:34,750 --> 00:30:36,416
ละเอียดอ่อนและแยบยลมากๆ

492
00:30:36,500 --> 00:30:40,416
เพราะเรื่องนี้ต้องจบอย่างมีความสุข

493
00:30:40,500 --> 00:30:45,000
โดยไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ
และคดีคลี่คลายได้แต่โดยดี

494
00:30:45,083 --> 00:30:47,583
สิ่งหนึ่งที่ถูกพูดในการเจรจาก็คือ

495
00:30:47,666 --> 00:30:51,208
"เราฆ่าเขาไม่ได้เพราะผู้ว่าการรัฐคิดว่าเขา…"

496
00:30:52,208 --> 00:30:54,625
เป็นคนดีที่แค่กำลังสติแตก"

497
00:30:55,291 --> 00:30:59,583
พวกเขาเอาแต่พูดว่า "เขามีงานทำ
และทำงานที่บริษัทมาสักระยะแล้ว"

498
00:30:59,666 --> 00:31:04,583
("คนดี" เด็กหนุ่มจ่ายบิลค่าใช้จ่าย
ก่อนบุกไปบ้านแฟนเก่า)

499
00:31:04,666 --> 00:31:08,791
คนเรามักทำให้อาชญากรรม
จากความหลงใหลดูสวยงามเกินจริง

500
00:31:08,875 --> 00:31:11,416
สังคมสร้างเรื่องราวนี้ขึ้นมา

501
00:31:11,916 --> 00:31:13,958
และมันไม่ได้ถูกสร้างอย่างรวดเร็ว

502
00:31:14,041 --> 00:31:16,083
มันอาศัยระยะเวลานาน

503
00:31:16,166 --> 00:31:18,166
คุณคิดว่าเขาทำแบบนี้ทำไมคะ

504
00:31:18,958 --> 00:31:20,958
ไม่รู้สิคะ ฉันว่าเป็นเพราะรัก

505
00:31:21,041 --> 00:31:23,958
วันนี้ฉันอาจจะเพิ่มอีกสักคำถาม

506
00:31:24,041 --> 00:31:25,958
"คุณคิดว่านี่เป็นความรักไหม"

507
00:31:26,833 --> 00:31:31,166
("เขาชอบเธอมาก เขาเสียสติไปแล้ว")

508
00:31:31,250 --> 00:31:36,000
ดูเหมือนเขาพ้นผิดจากการเป็นอาชญากร

509
00:31:36,083 --> 00:31:39,208
และได้รับการปฏิบัติ
เหมือนเป็นชายผู้น่าสงสารที่มีความรัก

510
00:31:39,291 --> 00:31:42,500
"ตัวประกันที่ออกมาได้
ก็ไม่ได้เจ็บตัวอะไรนี่นา ว่าไหม"

511
00:31:42,583 --> 00:31:44,000
"เขาก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น"

512
00:31:46,458 --> 00:31:52,000
ผมจำได้ดีว่ามีกลุ่มหญิงสาวตะโกนว่า

513
00:31:52,083 --> 00:31:55,583
"ลินเด็มแบร์ก นายอยู่ไหน
ฉันมาที่นี่เพื่อมาหานาย"

514
00:31:56,333 --> 00:31:57,666
ดูหน้าต่างสิ

515
00:31:57,750 --> 00:32:00,291
- ดูสิ ทุกคน
- ลินเด็มแบร์ก

516
00:32:00,916 --> 00:32:02,166
ให้ตายเหอะ

517
00:32:06,458 --> 00:32:09,750
ผู้คนที่ร้องตะโกนชื่อเขาข้างนอกก็แค่…

518
00:32:09,833 --> 00:32:12,250
ผลลัพธ์ที่ตามมาของละครสัตว์ที่ถูกสร้างขึ้น

519
00:32:12,333 --> 00:32:14,541
และบทบาทที่เขาได้รับและแสดงออกมา

520
00:32:14,625 --> 00:32:18,500
"ฉันเริ่มมีความสำคัญ ฉันเอาอยู่
และเธอก็ยังอยู่ที่นี่"

521
00:32:18,583 --> 00:32:21,083
เขาเห็นสิ่งนั้น
และ "พระเจ้า ฉันเป็นคนดังแล้วว่ะ"

522
00:32:24,250 --> 00:32:28,791
ลินเด็มแบร์ก อัลเวสปรากฏตัวหลายครั้ง
ที่หน้าต่างห้องน้ำ

523
00:32:28,875 --> 00:32:29,708
เขาจะยิง

524
00:32:29,791 --> 00:32:31,166
ในช่วงเวลาที่เขาเผลอ

525
00:32:31,250 --> 00:32:35,041
เอโลอาก็เปิดหน้าต่าง
และส่งสัญญาณว่าเธอสบายดี

526
00:32:35,125 --> 00:32:38,208
จากนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของลินเด็มแบร์ก

527
00:32:38,291 --> 00:32:40,083
ปิดหน้าต่างเฮงซวยนั่นซะ

528
00:32:43,750 --> 00:32:45,083
แล้วเอโลอาล่ะ

529
00:32:45,625 --> 00:32:47,083
มีคนรับฟังเธอตอนไหน

530
00:32:47,166 --> 00:32:51,208
ตอนไหนที่เธอได้รับโอกาส
ให้ถ่ายทอดตัวตนของเธอเอง

531
00:32:51,291 --> 00:32:54,666
หรือแสดงให้เห็นว่าเธอรู้สึกยังไง

532
00:32:54,750 --> 00:32:57,750
อาชญากรกลายเป็นตัวเอก

533
00:32:57,833 --> 00:33:00,041
แต่เรากลับรู้จักเอโลอาน้อยมาก

534
00:33:00,916 --> 00:33:03,833
เรารู้ว่าเธออายุ 15 หรือ 16 ปี

535
00:33:04,916 --> 00:33:07,625
รู้ว่าเธอคบหากับเขามาสักพัก

536
00:33:07,708 --> 00:33:10,333
จากนั้นเธอก็จบความสัมพันธ์

537
00:33:14,791 --> 00:33:18,333
ตอนพวกเขาเริ่มคบหากัน
เธอเพิ่งอายุ 12 และเขาอายุ 19

538
00:33:18,416 --> 00:33:20,916
เธออายุ 12 ปี เธอ…

539
00:33:21,000 --> 00:33:23,291
เธอเพิ่งเป็นวัยรุ่น

540
00:33:23,375 --> 00:33:24,666
เธอยังเป็นผู้หญิงอยู่

541
00:33:24,750 --> 00:33:28,125
แต่พอเธอเริ่มมีวุฒิภาวะมากขึ้น

542
00:33:28,208 --> 00:33:29,666
เธอก็แบบ "เดี๋ยวนะ"

543
00:33:29,750 --> 00:33:30,791
นึกออกไหมครับ

544
00:33:30,875 --> 00:33:33,750
"ความสัมพันธ์นี้ไม่ดีกับฉันอีกต่อไป
ฉันอยากเลิกรา"

545
00:33:33,833 --> 00:33:38,250
แต่เขากลับคิดว่าเขาเป็นเจ้าของเธอ
และไม่ยอมรับการเลิกรา

546
00:33:38,333 --> 00:33:41,583
{\an8}เราเคยคุยกันบนรถเมล์ครั้งนึง และเธอบอกว่า

547
00:33:41,666 --> 00:33:44,500
{\an8}"แฟนฉันขี้หึง" ฉันอยากชวนเธอไปเที่ยว

548
00:33:44,583 --> 00:33:48,583
{\an8}เธอว่า "เขาขี้หึง
ฉันเลยออกไปเที่ยวไม่ได้ ก็เพราะเขา"

549
00:33:48,666 --> 00:33:50,875
ผมจำครั้งแรกที่ทั้งคู่เลิกรากันได้

550
00:33:50,958 --> 00:33:54,166
เขาจะแกล้งทำเป็นร้องไห้อยู่ใกล้ๆ ผม

551
00:33:54,250 --> 00:33:56,583
เขาขอให้ผมเอาของขวัญไปให้เธอ

552
00:33:56,666 --> 00:33:59,208
เขาขอให้ผมทำโน่นทำนี่ให้เขา

553
00:33:59,291 --> 00:34:02,750
ผมเลยอยู่ในหัวเธอตลอดเวลา

554
00:34:02,833 --> 00:34:05,416
"พี่ต้องกลับไปคบกับเขา"

555
00:34:05,500 --> 00:34:08,791
แล้วพอพวกเขาเลิกรากันจริงๆ

556
00:34:08,875 --> 00:34:10,583
เขาก็ยิ่งหึงหนัก

557
00:34:10,666 --> 00:34:14,583
แล้วเขาก็เริ่มตามเธอไปถึงประตูโรงเรียน

558
00:34:16,666 --> 00:34:19,375
ผมไปรับแกที่โรงเรียน

559
00:34:19,458 --> 00:34:21,166
และผมเฝ้าดูแก

560
00:34:21,250 --> 00:34:23,958
แกเห็นมอเตอร์ไซค์และเกิดกลัวขึ้นมา

561
00:34:24,041 --> 00:34:28,083
ผมกำลังจอดรถและมองไปและพูดว่า
"อะไร กลัวอะไรลูก"

562
00:34:28,583 --> 00:34:31,541
แต่ผมรู้อยู่แล้วละ ผมเห็นว่าแกกลัว

563
00:34:32,125 --> 00:34:33,833
แกมองรถมอเตอร์ไซค์ไม่ได้เลย

564
00:34:34,500 --> 00:34:36,291
โดยไม่นึกไปว่าเป็นเขา

565
00:34:45,750 --> 00:34:47,000
พระเจ้า

566
00:34:47,708 --> 00:34:48,750
ช่วยฉันด้วย

567
00:34:50,250 --> 00:34:54,250
ฉันกำลังผ่านบททดสอบ และฉันแทบจะยอมแพ้แล้ว

568
00:34:55,708 --> 00:34:57,750
{\an8}พระเจ้า ทรงช่วยลูกที

569
00:34:59,000 --> 00:35:00,375
โปรดดูแลลูกด้วย

570
00:35:01,375 --> 00:35:04,166
แกลงเรียนไปสามวิชาแล้วค่ะ

571
00:35:04,250 --> 00:35:06,250
แกกำลังเริ่มต้นชีวิตของแก

572
00:35:09,083 --> 00:35:12,250
พ่อแกจะเป็นคนคอยไปรับไปส่ง

573
00:35:12,333 --> 00:35:16,083
แต่เขาก็ต้องทำงานวันนั้น แกเลยขึ้นรถเมล์ไป

574
00:35:31,125 --> 00:35:34,583
เขาทุบหลังเธอ เขาตบเธอ

575
00:35:38,333 --> 00:35:40,750
เธอร้องห่มร้องไห้กลับมาบ้าน

576
00:35:40,833 --> 00:35:42,041
ฟูมฟาย

577
00:35:42,125 --> 00:35:45,666
ทันทีที่ผมรู้เรื่อง ผมตรงไปบ้านเขาทันที

578
00:35:45,750 --> 00:35:50,750
ผมบอกว่า "นี่พวก พวกนายเลิกกันแล้วใช่ไหม"

579
00:35:50,833 --> 00:35:53,125
"น้องสาวฉันไม่อยากกลับไปคบกับนายอีก"

580
00:35:53,208 --> 00:35:56,833
เขามองตาผมและบอกว่าไม่ได้ตบตีเอโลอา

581
00:35:56,916 --> 00:35:59,166
ผมบอกว่า "ยอมรับมาว่านายทำร้ายลูกฉัน"

582
00:35:59,250 --> 00:36:02,375
เขาบอกว่า "ผมไม่ได้ทำร้ายเธอครับ"

583
00:36:02,458 --> 00:36:05,625
"เธอพูดเกินจริงไป เธอโกหก"

584
00:36:05,708 --> 00:36:08,708
และเขาสัญญาว่าเขาจะไม่ทำอะไรเธอ

585
00:36:08,791 --> 00:36:10,166
เขาสัญญา

586
00:36:10,666 --> 00:36:11,750
เขาสัญญา

587
00:36:11,833 --> 00:36:13,791
แต่ฉันไม่เชื่อเขาอีกแล้ว

588
00:36:13,875 --> 00:36:15,458
แต่สามีฉันเชื่อ

589
00:36:19,750 --> 00:36:21,375
เขาอยากคุยกับผม

590
00:36:23,250 --> 00:36:25,500
ผมอยู่กับจนท.ทีมกาจี

591
00:36:25,583 --> 00:36:27,333
และพวกเขาต่อสาย

592
00:36:27,416 --> 00:36:29,666
แล้วก็ให้ผมคุยโทรศัพท์กับเขา

593
00:36:30,666 --> 00:36:34,666
และเขาพูดเรื่องวันที่ผมไปบ้านเขา

594
00:36:34,750 --> 00:36:38,750
เขาว่า "นายยังไม่ได้ขอโทษฉันเรื่องนั้นเลยนะ"
เขาพูดแบบนั้น

595
00:36:40,000 --> 00:36:41,166
แล้วผมก็…

596
00:36:41,708 --> 00:36:43,250
"บ้าเอ๊ย" นึกออกไหม

597
00:36:43,333 --> 00:36:48,458
ผู้เจรจาทีมกาจีพูดประมาณว่า "ขอโทษเขาสิ"

598
00:36:48,958 --> 00:36:52,750
ผมบอกว่า "นี่พวก ถ้าเป็นเพราะเรื่องนั้น
ฉันจะขอโทษตอนนี้ก็ได้"

599
00:36:52,833 --> 00:36:57,541
"ไม่ติดปัญหาเลย ลงมาสิ และฉันจะขอโทษ"

600
00:36:58,041 --> 00:37:00,500
"ฉันไม่เคยคิดว่าเรื่องตอนนั้นทำให้…

601
00:37:00,583 --> 00:37:02,166
นายเจ็บปวดใจมาก"

602
00:37:02,708 --> 00:37:04,416
ผมทำในสิ่งที่พี่ชายสักคนจะทำ

603
00:37:06,375 --> 00:37:08,958
แล้วเขาก็เริ่มพูดว่า "ไม่ ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่"

604
00:37:09,041 --> 00:37:12,166
"ฉันเป็นคนคุมสถานการณ์ นายอยู่ไหนตอนนี้"

605
00:37:14,500 --> 00:37:15,791
เขาเริ่มกระวนกระวาย

606
00:37:15,875 --> 00:37:17,916
ผู้เจรจาเลยคิดว่าควรวางหูไปก่อน

607
00:37:18,000 --> 00:37:22,333
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกัน 47 ชั่วโมง)

608
00:37:22,416 --> 00:37:25,958
{\an8}ยังไร้ความคืบหน้าในวันที่สามของการลักพาตัว

609
00:37:26,041 --> 00:37:29,291
ตำรวจได้โทรหาลินเด็มแบร์กสองครั้ง

610
00:37:29,375 --> 00:37:31,250
การโทรกินเวลาไม่กี่วินาที

611
00:37:31,333 --> 00:37:33,958
และเขาไม่ได้เรียกร้องอะไร

612
00:37:34,041 --> 00:37:37,250
เขาบอกว่าไม่อยากคุย แล้วก็วางสายไป

613
00:37:39,000 --> 00:37:42,583
พวกเขาโทรหาผมและบอกว่า
"นายจะเข้ามาช่วยเจรจา"

614
00:37:42,666 --> 00:37:44,375
"เราเจรจาต่อไม่ได้แล้ว"

615
00:37:44,458 --> 00:37:47,666
"เราไม่ได้ผลคืบหน้าอะไรเลย"

616
00:37:47,750 --> 00:37:49,708
"การเจรจาติดหล่มไม่ขยับ"

617
00:37:51,708 --> 00:37:54,916
ทีมกาจีทำสิ่งที่ถูกต้องที่หน้างาน

618
00:37:55,000 --> 00:37:58,708
พวกเขาคงดูออกว่า
ลินเด็มแบร์กมีมิตรภาพที่แน่นแฟ้น

619
00:37:58,791 --> 00:38:02,000
กับน้องชายของเอโลอา

620
00:38:02,083 --> 00:38:04,875
และเด็กนั่นอาจช่วยได้

621
00:38:04,958 --> 00:38:08,750
- ต่อให้เขายังเป็นเด็กอยู่เหรอ
- นั่นไม่ใช่ปัญหาสักนิด

622
00:38:14,916 --> 00:38:17,083
ฉันไม่ได้ตั้งคำถามอะไร

623
00:38:17,750 --> 00:38:20,375
ฉันหวังเสมอให้ผลลัพธ์ออกมาดี

624
00:38:21,791 --> 00:38:24,375
ทุกอย่างที่พวกเขาบอกเรา

625
00:38:25,250 --> 00:38:28,041
บอกให้เราทำ เราก็ทำ นึกออกไหมคะ

626
00:38:33,041 --> 00:38:35,375
จิโอวานินีโทรหาเขา

627
00:38:35,958 --> 00:38:39,500
เขาก็แบบ "ต้องการอะไร"
เขาค่อนข้างก้าวร้าว

628
00:38:41,916 --> 00:38:43,541
ผมเลยบอกว่า "นี่ฉันเอง"

629
00:38:43,625 --> 00:38:44,708
"ใครวะ"

630
00:38:44,791 --> 00:38:49,375
ผมบอกว่า "นายจำเสียงฉันไม่ได้เหรอ
ดักลาสไง" แล้วเขาก็สงบลง

631
00:38:50,500 --> 00:38:53,750
รู้ใช่ไหมว่าฉันอยู่ข้างนายเสมอ

632
00:38:53,833 --> 00:38:56,166
ฉันช่วยให้นายได้คืนดีกับพี่สาวฉันตลอดนะ

633
00:38:56,791 --> 00:38:58,125
ขอบคุณนะ

634
00:38:58,208 --> 00:39:03,000
ฉันขอให้นายเห็นแก่มิตรภาพของเราหน่อย

635
00:39:03,083 --> 00:39:05,958
ฉันรู้ว่านายจะขอให้ฉันปล่อยเธอ

636
00:39:06,041 --> 00:39:07,250
แล้วก็…

637
00:39:08,083 --> 00:39:10,458
ไม่ ลืมเรื่องพี่สาวฉันก่อน

638
00:39:10,541 --> 00:39:13,708
ฉันกำลังพูดถึงนายกับฉัน มิตรภาพของเรา

639
00:39:13,791 --> 00:39:16,583
นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้

640
00:39:18,125 --> 00:39:20,083
บอกมาว่านายอยากได้อะไร

641
00:39:20,166 --> 00:39:22,875
ออกมาเถอะนะ

642
00:39:23,375 --> 00:39:25,208
นายจะไม่เป็นไร

643
00:39:25,791 --> 00:39:27,208
ฉันอยู่ข้างนาย

644
00:39:28,041 --> 00:39:31,958
เราจะออกไปเจอผู้คนใหม่ๆ

645
00:39:32,041 --> 00:39:35,625
ไม่มีเวลาแล้ว
ฉันต้องเข้าคุก พวกมันจะฆ่าฉันในคุก

646
00:39:35,708 --> 00:39:37,708
พวกนั้นจะรุมประชาทัณฑ์ฉันแน่

647
00:39:37,791 --> 00:39:40,500
ไม่ นายไม่ติดคุกหรอก ทนายของนายอยู่นี่

648
00:39:40,583 --> 00:39:43,208
ผมเชื่อว่าผมแก้ไขทุกสิ่งได้

649
00:39:44,500 --> 00:39:47,916
ในใจผม เราสองคนเป็นเพื่อนซี้กันสุดๆ

650
00:39:48,458 --> 00:39:50,583
และผมคิดว่าผมแก้ไขเรื่องนี้ได้

651
00:39:50,666 --> 00:39:52,208
แล้วตำรวจก็พูดว่า

652
00:39:52,291 --> 00:39:54,791
"เขาอยากให้ดักลาสทำสิ่งนี้
เขาอยากให้ดักลาส…"

653
00:39:54,875 --> 00:39:56,291
ดักลาสอยู่กับพวกเขา

654
00:39:56,375 --> 00:39:58,625
"ดักลาส เอานี่ไป เอานั่นไป"

655
00:39:58,708 --> 00:40:00,250
หมาอยู่ที่โถงทางเดินไหม

656
00:40:00,750 --> 00:40:05,916
ใช่ ฉันกำลังพามันไปที่บันได
ถ้านายไม่เอามันไป มันอดตายแน่

657
00:40:06,000 --> 00:40:08,291
เพราะมันจะไม่กลับมาที่นี่อีก

658
00:40:08,375 --> 00:40:10,000
- โอเค
- ฉันจะเอาหมาไปสองตัว

659
00:40:10,083 --> 00:40:11,583
โอเค ฉันกำลังไป

660
00:40:14,250 --> 00:40:15,541
ดักลาสยังเด็กอยู่

661
00:40:17,375 --> 00:40:22,125
ตอนเขากลับลงมา
ลินเด็มแบร์กอาจยิงลูกชายผมก็ได้

662
00:40:24,708 --> 00:40:28,541
เขาอาจตกเป็นเหยื่ออีกราย
ไม่มีใครรู้ว่าหมอนั่นคิดอะไรอยู่

663
00:40:30,083 --> 00:40:33,041
ผมต้องตั้งใจอ่านกระดาษตรงหน้าผม

664
00:40:33,125 --> 00:40:35,041
และสิ่งที่พวกเขาเขียน

665
00:40:36,166 --> 00:40:39,833
ผมพูดสิ่งที่ผมต้องการไม่ได้
ผมสนใจแค่กระดาษแผ่นนั้น

666
00:40:39,916 --> 00:40:41,375
ออกมาเถอะ ลิโซ

667
00:40:45,750 --> 00:40:46,875
นายคิดยังไง

668
00:40:46,958 --> 00:40:50,041
ฉันจะตัดสินใจในอีกสองสามชั่วโมง

669
00:40:51,666 --> 00:40:54,125
รีบตัดสินใจได้แล้ว ออกมาเถอะ

670
00:40:54,833 --> 00:40:57,791
ให้เวลาฉันตัดสินใจหน่อยพวก ฉันยังคิดไม่ออก

671
00:40:57,875 --> 00:41:00,000
พี่สาวนายทำฉันประหม่า

672
00:41:00,791 --> 00:41:03,333
ผมอยากเข้าไป

673
00:41:04,375 --> 00:41:07,208
และอัดเขาให้น่วมตรงนั้นเลย

674
00:41:08,250 --> 00:41:10,333
แต่ผมพูดอะไรไม่ได้

675
00:41:11,333 --> 00:41:14,500
ฉันจะวางหูก่อนเพราะพี่สาวนายเริ่มทำตัวมีปัญหา

676
00:41:15,166 --> 00:41:17,500
หุบปาก เงียบไปเลย ให้ฉันคุยกับเขา

677
00:41:17,583 --> 00:41:20,208
ฉันอยากฟังว่าเขาจะพูดอะไร หุบปาก

678
00:41:20,291 --> 00:41:21,708
หุบปากสิวะ

679
00:41:21,791 --> 00:41:23,625
ใจเย็น อย่าไปสนใจพี่สาวฉัน

680
00:41:23,708 --> 00:41:25,791
ฉันจะวางหูถ้าเธอเริ่มพูด

681
00:41:25,875 --> 00:41:29,791
นายมีบางอย่างจะบอกฉัน
แต่เธอไม่ยอมให้นายบอก ว่ามาเลยสิ

682
00:41:29,875 --> 00:41:32,583
บอกพี่สาวฉันว่าฉันขอให้เธอเงียบ

683
00:41:33,833 --> 00:41:35,208
น่าเศร้าใจมาก

684
00:41:35,291 --> 00:41:38,500
คุณอยู่ปลายสายโทรศัพท์

685
00:41:38,583 --> 00:41:41,833
คุณได้ยินเสียงพี่สาวถูกทำร้ายร่างกาย

686
00:41:41,916 --> 00:41:44,583
จากน้ำมือผู้ชายที่เคยเป็นเพื่อนรักของคุณ

687
00:41:45,458 --> 00:41:47,666
ไม่มีคำอธิบายครับ

688
00:41:48,333 --> 00:41:50,208
มันเป็นสิ่งที่ผมไม่…

689
00:41:50,291 --> 00:41:52,083
ผมจะไม่มีวันลืม

690
00:41:53,125 --> 00:41:55,333
ผมจะไม่มีวันยกโทษให้เขาที่ทำแบบนั้น

691
00:41:55,416 --> 00:41:56,583
ไม่มีวัน

692
00:42:05,666 --> 00:42:07,166
ตัดสินใจได้รึยัง

693
00:42:07,750 --> 00:42:09,041
ฉันคิดอยู่

694
00:42:10,333 --> 00:42:12,208
ลองคิดดูนะ ดีแล้ว

695
00:42:12,291 --> 00:42:13,750
เอเดรียโนอยู่ไหน

696
00:42:13,833 --> 00:42:15,375
ข้างๆ ฉันเลย

697
00:42:15,458 --> 00:42:17,500
- ขอคุยกับเขาหน่อย
- ได้

698
00:42:21,000 --> 00:42:22,166
ฮัลโหล ลิโซ

699
00:42:23,041 --> 00:42:24,916
ผมมีข้อเรียกร้อง

700
00:42:25,000 --> 00:42:26,916
เหรอ ต้องการอะไรล่ะ

701
00:42:28,250 --> 00:42:29,625
เธออยากกิน

702
00:42:31,833 --> 00:42:35,833
- นายจะกินด้วยไหม
- ไม่ ฉันจะกินของที่มีในนี้

703
00:42:35,916 --> 00:42:36,875
อ๋อเหรอ

704
00:42:36,958 --> 00:42:40,833
ถ้าเธอกินอาหารขยะ เธอจะป่วย
เธอต้องกินอาหารจริงๆ

705
00:42:41,625 --> 00:42:44,958
เขาอยากให้ผมไปที่นั่น

706
00:42:45,041 --> 00:42:46,541
แล้วเอาอาหารไปให้เขา

707
00:42:46,625 --> 00:42:47,958
แล้ว…

708
00:42:48,875 --> 00:42:51,750
จิโอวานินีพูดว่า
"หมายความว่ายังไง เอาไปให้ยังไง"

709
00:42:53,166 --> 00:42:58,208
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกัน 50 ชั่วโมง)

710
00:43:18,291 --> 00:43:19,916
{\an8}เธอจะลงมาข้างล่างเหรอ

711
00:43:20,000 --> 00:43:22,041
{\an8}นี่เป็นช่วงเวลาที่ตึงเครียดมาก

712
00:43:22,125 --> 00:43:27,083
{\an8}ผ้าปูเตียงที่ถูกผูกเป็นเชือก
ถูกหย่อนลงมาทางช่องหน้าต่าง

713
00:43:27,166 --> 00:43:30,250
{\an8}ความคาดหวังสูงลิบ เธออาจปีนลงมา

714
00:43:30,333 --> 00:43:34,000
ไม่มีใครรู้แน่นอนว่าจะเกิดอะไรขึ้น

715
00:43:38,166 --> 00:43:39,583
ฉันอยู่อีกฝั่งหนึ่ง

716
00:43:40,083 --> 00:43:42,416
ตอนนั้นเองที่… "เอโลอาอยู่ในหน้าต่าง"

717
00:43:42,500 --> 00:43:44,916
ฉันไม่… ฉันได้แต่วิ่งค่ะ

718
00:43:45,708 --> 00:43:46,958
ลูกแม่

719
00:43:48,583 --> 00:43:49,833
ลูกแม่

720
00:43:50,416 --> 00:43:51,708
ลูกแม่

721
00:43:53,416 --> 00:43:54,500
ลูกแม่

722
00:43:54,583 --> 00:43:55,916
ใจเย็นนะคะ แม่

723
00:43:56,000 --> 00:43:59,833
ฉันพูดว่า "ลงมาเลย ลูกรัก"
ฉันนึกว่าแกจะปีนเชือกผ้าลงมา

724
00:43:59,916 --> 00:44:01,333
เธอพูดว่า

725
00:44:01,416 --> 00:44:03,083
"ใจเย็นค่ะ แม่ ใจเย็นๆ"

726
00:44:03,166 --> 00:44:04,750
ลูกแม่

727
00:44:04,833 --> 00:44:06,791
- ลูกแม่
- ใจเย็นๆ นะคะ

728
00:44:07,333 --> 00:44:08,958
ลูกรัก ลงมาเถอะ

729
00:44:20,125 --> 00:44:22,583
ใจเย็นๆ ห้ามใครเข้ามาใกล้ทั้งนั้น

730
00:44:22,666 --> 00:44:24,041
ใจเย็นๆ

731
00:44:25,291 --> 00:44:26,750
ใจเย็นก่อน

732
00:44:26,833 --> 00:44:31,166
ผมเห็นว่าเธอกำลังพยายามควบคุมตัวเอง
แต่มือเธอสั่นเทาไปหมด

733
00:44:31,250 --> 00:44:33,791
เราเห็นเลยว่าเอโลอามือสั่น

734
00:44:42,708 --> 00:44:43,958
อาหารน่ะ

735
00:45:10,000 --> 00:45:11,666
ตอนนั้น

736
00:45:12,166 --> 00:45:15,041
การรายงานข่าวเปลี่ยนมุมมองใหม่อย่างสิ้นเชิง

737
00:45:15,125 --> 00:45:18,000
ทั้งบราซิลพูดถึงแต่คดีของเอโลอา

738
00:45:18,083 --> 00:45:23,000
เราเริ่มมองหาข้อมูลใหม่ทุกรูปแบบ

739
00:45:23,083 --> 00:45:25,416
เราจะได้เปิดเผยอะไรบางอย่าง

740
00:45:25,500 --> 00:45:29,375
ที่สถานีโทรทัศน์อื่นๆ ยังเข้าถึงไม่ได้

741
00:45:29,458 --> 00:45:32,291
{\an8}คำถามเดียวครับ คุณผู้หญิง เธอรู้สึกป่วยไหม

742
00:45:32,375 --> 00:45:34,041
{\an8}ไม่รู้สิคะ ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่

743
00:45:34,125 --> 00:45:35,708
{\an8}ฉันดูจากในทีวี

744
00:45:35,791 --> 00:45:39,833
(คดีอันน่าเศร้าของเอโลอากระชากเรตติ้ง)

745
00:45:39,916 --> 00:45:43,916
พวกเขาเริ่มทำเหมือน
สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทั้งที่มันร้ายแรง

746
00:45:44,000 --> 00:45:47,375
พวกเขากังวลว่าทั้งคู่จะกินอะไรเป็นมื้อเที่ยง

747
00:45:47,458 --> 00:45:49,166
ทั้งคู่จะอาบน้ำยังไง

748
00:45:49,250 --> 00:45:51,375
เพราะสื่อล้วนประโคมข่าวเต็มไปหมด

749
00:45:51,458 --> 00:45:54,791
น่าเสียดาย
ทุกคนต้องการเนื้อหาข่าวที่แตกต่างออกไป

750
00:45:54,875 --> 00:45:56,041
ในมิติอื่นๆ

751
00:45:56,125 --> 00:45:58,875
ตามรายงานตำรวจ พวกเขาส่งข้าว ส่งถั่ว

752
00:45:58,958 --> 00:46:02,208
สเต๊ก และเฟรนช์ฟรายส์
ตามที่ลินเด็มแบร์กร้องขอ

753
00:46:02,291 --> 00:46:03,625
ดูเหมือนประชาชน…

754
00:46:05,583 --> 00:46:08,083
แทบจะอยากให้เหตุการณ์นี้ยืดเยื้อไปเรื่อยๆ

755
00:46:08,166 --> 00:46:10,208
ผมหวังให้มันจบลงด้วยดี

756
00:46:10,291 --> 00:46:15,833
ด้วยพิธีวิวาห์ในอนาคต
ระหว่างเขากับแฟนสาวที่เขารัก ถูกไหมครับ

757
00:46:15,916 --> 00:46:18,125
มันเหมือนการสะกดจิต

758
00:46:19,458 --> 00:46:20,791
และในแบบที่ไม่ดีค่ะ

759
00:46:20,875 --> 00:46:23,916
เหมือนขับรถผ่านจุดเกิดเหตุรถชน

760
00:46:24,000 --> 00:46:27,166
และคุณไม่ชอบเลือด แต่คุณก็อดใจดูไม่ได้

761
00:46:31,333 --> 00:46:35,625
เราเริ่มตระหนักว่าสถานการณ์ละเอียดอ่อนมาก

762
00:46:35,708 --> 00:46:37,583
คุณใช้เวลาทั้งคืน

763
00:46:38,208 --> 00:46:41,458
และคืนต่อมาอีกทั้งคืน แล้วก็อีกคืน

764
00:46:41,541 --> 00:46:44,458
แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ตำรวจยังบุกเข้าไปไม่ได้

765
00:46:44,541 --> 00:46:49,458
เราจะบันทึกอะไรล่ะ
ตึกที่มีกล้องหันไปทางอะพาร์ตเมนต์

766
00:46:52,625 --> 00:46:56,458
มันเป็นย่านที่มีอาชญากรรมมากมาย

767
00:46:56,541 --> 00:47:00,666
มันอันตรายที่นักข่าวจะอยู่ที่นั่นตอนกลางคืน

768
00:47:03,083 --> 00:47:07,458
คนร้ายติดอาวุธเริ่มออกเพ่นผ่านอย่างอิสระ

769
00:47:07,541 --> 00:47:12,541
ท่ามกลางฝูงผู้ชมที่จับตาดูเหตุการณ์
ที่ไม่ต่างจากหนังสยองขวิญ

770
00:47:12,625 --> 00:47:14,291
พวกพ่อค้ายาบ่นอุบ

771
00:47:14,375 --> 00:47:17,916
ตำรวจเข้ามาแทรกแซง
พวกเขาสูญเสียเงินมหาศาล

772
00:47:18,000 --> 00:47:19,833
พวกเขาว่า "เฮ้ย นักข่าว

773
00:47:19,916 --> 00:47:22,458
เอาไอ้หมอนั่นออกไปสักทีเหอะ
ไม่งั้นเราจะลงมือเอง"

774
00:47:22,541 --> 00:47:24,916
"เอาตำรวจออกไป
แล้วเราจะลากคอไอ้หมอนั่นออกมา"

775
00:47:25,000 --> 00:47:27,958
พวกเขาคงบุกเข้าไปฆ่าเขาแล้ว

776
00:47:28,500 --> 00:47:31,958
พวกเขามีอำนาจทำได้
และลินเด็มแบร์กเองก็กลัวเรื่องนั้น

777
00:47:32,041 --> 00:47:35,000
ตำรวจเองก็กลัวว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ

778
00:47:35,791 --> 00:47:40,500
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกัน 58 ชั่วโมง)

779
00:47:41,791 --> 00:47:46,208
สถานีโทรทัศน์ตัดสินใจโทรไปที่อะพาร์ตเมนต์

780
00:47:49,166 --> 00:47:51,166
หลังจากนั้น ก็เกิดความโกลาหล

781
00:47:55,791 --> 00:47:57,833
ผมกลับไปที่สถานี เหนื่อยมาก

782
00:47:57,916 --> 00:47:59,958
ทุกคนเหนื่อยมาก

783
00:48:00,041 --> 00:48:01,916
ผมเห็นโปรดิวเซอร์สองคน

784
00:48:02,000 --> 00:48:03,666
แล้วพวกเขาก็บอกว่า

785
00:48:03,750 --> 00:48:06,666
"เราคุยกับลินเด็มแบร์กแล้ว"

786
00:48:07,500 --> 00:48:12,333
ผมตกใจกับข้อมูลใหม่นี้มาก

787
00:48:12,416 --> 00:48:13,958
"พวกนายถ่ายอะไรไว้ไหม"

788
00:48:14,541 --> 00:48:16,500
พวกเขาว่า "เราไม่ได้ถ่ายอะไรไว้เลย"

789
00:48:16,583 --> 00:48:20,458
ผมบอกว่า "หยิบกล้องมา วางตรงหน้าฉัน"

790
00:48:20,541 --> 00:48:23,000
"โทรหาเขา ถ้าเขารับสาย ฉันจะอัดเอาไว้"

791
00:48:31,708 --> 00:48:32,791
นั่นใครน่ะ

792
00:48:32,875 --> 00:48:35,583
หวัดดี ลินเด็มแบร์ก เราเป็นเพื่อนของครอบครัว

793
00:48:35,666 --> 00:48:37,958
เราแค่อยากรู้ว่าทุกอย่างโอเคไหม

794
00:48:38,041 --> 00:48:39,208
{\an8}นั่นใครน่ะ

795
00:48:39,291 --> 00:48:41,208
{\an8}ฉันลูอิซ เกฮ์ฮา นายสบายดีไหม

796
00:48:41,291 --> 00:48:43,750
{\an8}- เราเป็นเพื่อน…
- ลูอิซ เกฮ์ฮา

797
00:48:44,375 --> 00:48:47,250
{\an8}ฉันเป็นนักข่าวให้โซนีอา อับราวง
ฉันโทรมาในนามครอบครัวนาย

798
00:48:47,333 --> 00:48:50,958
{\an8}แม่นายสิ้นหวังมาก
เธออยากรู้ว่าทุกอย่างโอเคดีไหม

799
00:48:51,041 --> 00:48:52,125
{\an8}นายเป็นนักข่าวเหรอ

800
00:48:52,208 --> 00:48:54,500
{\an8}ใช่ เราอยากรู้ว่านายสบายดีไหม

801
00:48:54,583 --> 00:48:56,208
{\an8}เราเป็นห่วงนาย

802
00:48:56,291 --> 00:48:57,750
{\an8}ฉันประหม่าสุดๆ เลย

803
00:48:58,458 --> 00:49:00,458
ผมเครียดและเหนื่อย

804
00:49:00,541 --> 00:49:03,500
ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา และ…

805
00:49:04,416 --> 00:49:07,666
ผมเห็นตัวเองอยู่ในสถานการณ์
ที่เรื่องราวอาจพลิกผันได้

806
00:49:07,750 --> 00:49:11,333
เขาอาจเหนี่ยวไกและพูดว่า
"นายกำลังอัดอยู่ไหม"

807
00:49:11,916 --> 00:49:13,708
"ฉันจะยิงเธอเดี๋ยวนี้"

808
00:49:14,291 --> 00:49:16,750
- ถ่ายทอดสดอยู่ไหม
- เรากำลังอัดอยู่

809
00:49:16,833 --> 00:49:19,791
ถ้านายต้องการ
ฉันจะออกอากาศสิ่งที่นายต้องการ

810
00:49:20,291 --> 00:49:21,416
ที่เราคุยกันน่ะเหรอ

811
00:49:21,500 --> 00:49:23,708
มาคุยกัน ฉันอยากช่วยนาย

812
00:49:23,791 --> 00:49:26,541
ฉันอยากช่วยนายและบอกนายว่า

813
00:49:26,625 --> 00:49:28,958
ผู้กองรับประกันความปลอดภัยของนาย

814
00:49:29,041 --> 00:49:30,875
ไม่ต้องห่วงนะ ลูกชาย

815
00:49:30,958 --> 00:49:33,416
ฉันไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ตึก

816
00:49:33,500 --> 00:49:35,291
ถ้ามีใครเข้ามาใกล้

817
00:49:35,375 --> 00:49:38,291
ผู้กองมาที่นี่ เขากดกริ่งประตู

818
00:49:38,375 --> 00:49:40,541
ฉันเกือบยิงเอโลอาแล้ว
ฉันนึกว่าเขาจะบุกเข้ามา

819
00:49:40,625 --> 00:49:41,666
ถ้าเขาบุกมาจริงๆ

820
00:49:41,750 --> 00:49:43,791
เราคงตายไปแล้ว

821
00:49:43,875 --> 00:49:46,125
การโทรหาคนร้ายลักพาตัว

822
00:49:47,083 --> 00:49:49,250
เพื่อสัมภาษณ์

823
00:49:49,333 --> 00:49:50,375
ราวกับว่ามัน…

824
00:49:50,458 --> 00:49:54,000
เป็นสกู๊ปข่าวหรือเนื้อหาสุดเอ็กซ์คลูซีฟ

825
00:49:54,083 --> 00:49:55,625
คืออาชญากรรมชัดๆ

826
00:50:00,833 --> 00:50:02,458
เดี๋ยว เธออยากจะพูด

827
00:50:02,541 --> 00:50:04,416
ให้เธอคุยกับเราหน่อย

828
00:50:04,500 --> 00:50:05,333
หวัดดีค่ะ

829
00:50:05,416 --> 00:50:08,083
หวัดดี เอโลอา
นี่ลูอิซ เกฮ์ฮาจากโซนีอา อับราวง

830
00:50:08,166 --> 00:50:09,000
ใครนะคะ

831
00:50:09,083 --> 00:50:12,083
ลูอิซ เกฮ์ฮา นักข่าวจากโซนีอา อับราวง
เธอเป็นยังไงบ้าง

832
00:50:12,166 --> 00:50:13,333
ก็ดี

833
00:50:13,416 --> 00:50:16,916
เธอเข้มแข็งมาก เธอว่าทุกอย่างโอเคดี

834
00:50:17,000 --> 00:50:18,458
เสียงสั่นเครือ

835
00:50:18,541 --> 00:50:20,208
เธอกำลัง…

836
00:50:20,291 --> 00:50:22,291
คุณดูออกว่าเธอกำลังร้องไห้

837
00:50:22,375 --> 00:50:26,208
ผมเริ่มสัมผัสได้ถึงอันตรายในสถานการณ์นี้

838
00:50:26,291 --> 00:50:27,875
เขาไม่ได้ล้อเล่น

839
00:50:27,958 --> 00:50:32,083
เธออยากส่งข้อความหาแม่เธอไหม

840
00:50:32,166 --> 00:50:36,000
ฉันอยากรู้ว่าแม่เป็นยังไงบ้าง
ครอบครัวฉันเป็นยังไงบ้าง

841
00:50:36,083 --> 00:50:37,916
พวกเขาสบายดี

842
00:50:38,000 --> 00:50:40,750
- ทุกอย่าง…
- ส่งจูบให้พ่อแม่ฉันด้วยนะคะ

843
00:50:40,833 --> 00:50:43,125
- เธอสามารถ…
- บอกว่าฉันรักพวกท่าน

844
00:50:43,208 --> 00:50:45,416
พูดอีกทีสิ ส่งจูบให้พวกท่าน

845
00:50:46,583 --> 00:50:49,500
ฉันอยากบอกแม่ว่าฉันรักแม่

846
00:50:49,583 --> 00:50:51,125
รักพ่อด้วย

847
00:50:52,208 --> 00:50:53,833
ฉันรักพวกท่าน

848
00:51:07,125 --> 00:51:09,625
การยอมจำนนของคนร้ายล้มเหลว

849
00:51:09,708 --> 00:51:13,125
หลังจากเขาให้สัมภาษณ์สดกับสถานีโทรทัศน์

850
00:51:13,208 --> 00:51:14,208
ตั้งแต่นั้นมา

851
00:51:14,291 --> 00:51:17,458
คนร้ายลักพาตัวก็ไม่รับสายอีกเลย

852
00:51:18,708 --> 00:51:23,708
สังคมจะได้อะไรจากการสัมภาษณ์ลินเด็มแบร์ก

853
00:51:23,791 --> 00:51:26,500
ในตอนที่เขายังลิดรอนอิสรภาพของเอโลอาอยู่

854
00:51:27,708 --> 00:51:30,666
สายสัมภาษณ์ทำให้ลินเด็มแบร์กเปลี่ยนไป

855
00:51:30,750 --> 00:51:33,750
เบื้องลึกในใจเขา
กลายเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเป็น

856
00:51:33,833 --> 00:51:38,333
มันสร้างผลเสียต่อการรับมือกับคดีนี้
เกินกว่าจะประเมินได้

857
00:51:39,208 --> 00:51:40,250
ผลเสียใหญ่หลวงครับ

858
00:51:40,958 --> 00:51:45,875
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกัน 66 ชั่วโมง)

859
00:51:50,125 --> 00:51:52,458
{\an8}วันนี้สถานการณ์ตึงเครียดยิ่งขึ้นครับ

860
00:51:52,541 --> 00:51:55,791
{\an8}ในอะพาร์ตเมนต์ในซานโต อันเดร
ในเขตเอบีซีของเซาเปาลู

861
00:51:55,875 --> 00:51:59,458
{\an8}ลินเด็มแบร์กพาเอโลอาไปที่หน้าต่างห้องน้ำ

862
00:52:00,333 --> 00:52:01,958
{\an8}มีการใช้โทรศัพท์

863
00:52:02,041 --> 00:52:04,666
{\an8}การเจรจากลับมาดำเนินต่อ

864
00:52:05,416 --> 00:52:07,958
ฉันไม่ต้องการเธออีกแล้ว ไม่อีกแล้ว

865
00:52:08,041 --> 00:52:09,583
ฉันเกลียดเธอ

866
00:52:09,666 --> 00:52:12,083
เอโลอาต้องทำยังไงถึงจะได้ออกมา

867
00:52:12,750 --> 00:52:15,916
หัดทำตัวดีๆ และยอมเข้าใจ ซึ่งเธอไม่ได้ทำ

868
00:52:16,416 --> 00:52:20,083
นายหมายความว่าไง เธอไม่ยอมเข้าใจรึไง

869
00:52:20,791 --> 00:52:23,500
ตอนฉันคุยกับเธอ
เธอจะแหกปากร้องและอาละวาด

870
00:52:23,583 --> 00:52:26,500
- พูดว่าฉันอยากปาแก้วใส่เธอ
- นายตบตีฉัน

871
00:52:30,625 --> 00:52:33,500
เขาบอกว่าเขาเหนื่อยและจะมอบตัว

872
00:52:34,583 --> 00:52:36,833
จิโอวานินีขอให้เขาหยิบปืน

873
00:52:36,916 --> 00:52:39,166
แล้วเอาไปใส่ในโถส้วม

874
00:52:39,250 --> 00:52:41,125
เขาบอกว่า "ก็ได้ ฉันจะยอมออกไป"

875
00:52:41,208 --> 00:52:45,333
"ฉันจะทิ้งปืนไว้ในห้องน้ำตามที่พวกนายบอก"

876
00:52:45,416 --> 00:52:48,083
"ฉันจะเดินจับมือเอโลอาออกมา"

877
00:52:49,791 --> 00:52:51,791
"ฉันจะเดินไปหานายารา"

878
00:52:52,458 --> 00:52:54,833
"ฉันจะจับมือนายารา เราจะลงไป

879
00:52:54,916 --> 00:52:57,708
จับมือดักลาส และฉันจะมอบตัว"

880
00:52:58,625 --> 00:53:01,125
ลินเด็มแบร์กสัญญาว่าจะยุติการลักพาตัว

881
00:53:01,208 --> 00:53:03,416
ถ้านายารากลับไปที่อะพาร์ตเมนต์

882
00:53:03,500 --> 00:53:07,708
ในขณะที่ทุกคนข้างล่างต่างมีความหวัง

883
00:53:11,625 --> 00:53:15,000
{\an8}การนำตัวนายารากลับเข้าสู่การเจรจา

884
00:53:15,083 --> 00:53:18,958
เป็นหมากเชิงกลยุทธ์โดยนักจัดการวิกฤต

885
00:53:19,041 --> 00:53:23,083
รัฐมนตรีความปลอดภัยสาธารณะ
และอัยการ พวกเขาตัดสินใจ

886
00:53:23,166 --> 00:53:25,250
{\an8}- หวัดดี นายารา
- สบายดีไหม

887
00:53:25,750 --> 00:53:28,500
{\an8}- รู้สึกดีขึ้นหรือยัง
- ดีขึ้น นายใจเย็นรึยัง

888
00:53:28,583 --> 00:53:29,416
{\an8}ฉันใจเย็นอยู่

889
00:53:29,500 --> 00:53:32,125
{\an8}นายจะทำตามที่พูดทุกอย่างจริงไหม

890
00:53:32,708 --> 00:53:34,958
- จริงสิ เชื่อใจฉันไหม
- เชื่อ

891
00:53:36,333 --> 00:53:37,666
{\an8}ไง ที่รัก

892
00:53:37,750 --> 00:53:40,333
{\an8}- เธอจะขึ้นมาไหม
- ขึ้นสิ ที่รัก ฉันจะขึ้นไป

893
00:53:40,416 --> 00:53:42,291
{\an8}ตกลงนะ หน้าประตู

894
00:53:42,375 --> 00:53:44,791
{\an8}- อย่าให้ตำรวจขึ้นมา
- ได้เลย

895
00:53:44,875 --> 00:53:47,666
{\an8}- คนเดียวก็ไม่ได้
- ได้ ขอฉันคุยกับเขาหน่อย

896
00:53:47,750 --> 00:53:49,791
{\an8}- ทุกอย่างจะเรียบร้อย
- ใช่

897
00:53:49,875 --> 00:53:51,875
{\an8}เหมือนที่ฉันสัญญาไว้ตั้งแต่แรก ตกลงไหม

898
00:53:51,958 --> 00:53:53,791
{\an8}- โอเค บายนะ
- บาย รักเธอนะ

899
00:53:56,791 --> 00:54:00,166
{\an8}มีข้อสรุปว่าทีมยุทธวิธีจะไม่เข้ามาแทรกแซง

900
00:54:00,250 --> 00:54:04,500
{\an8}เพราะนายาราได้รับคำสั่งให้หยุดอยู่แค่ชั้นล่าง

901
00:54:04,583 --> 00:54:07,166
{\an8}เพื่อคุยกับลินเด็มแบร์ก

902
00:54:10,791 --> 00:54:13,291
ตอนผมเริ่มขึ้นไป ผมมอง

903
00:54:13,375 --> 00:54:16,750
{\an8}และผมเห็นเขาในหน้าต่างห้องน้ำเล็กๆ

904
00:54:16,833 --> 00:54:18,791
เขากับเอโลอา

905
00:54:22,791 --> 00:54:25,458
ผมเลยหยุดตรงที่ควรหยุด

906
00:54:30,000 --> 00:54:35,458
และจากตรงนั้น ผมก็ไม่มีอุปกรณ์ติดต่อ
เพราะนายาราขึ้นไปพร้อมมือถือ

907
00:54:35,541 --> 00:54:38,541
ผมเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ

908
00:54:38,625 --> 00:54:41,250
แต่ผมไม่เห็นตอนนายาราขึ้นไป

909
00:55:06,500 --> 00:55:09,041
แล้วจู่ๆ ผมก็เห็น…

910
00:55:09,125 --> 00:55:12,458
ตำรวจคนหนึ่งเรียกผมแบบว่า "เร็วเข้าๆ"

911
00:55:12,541 --> 00:55:13,625
แล้วผมก็ไป

912
00:55:13,708 --> 00:55:16,750
แล้วมันก็วุ่นวายไปหมด

913
00:55:16,833 --> 00:55:20,000
ผู้กำกับครับ ผิดพลาดไหมที่ส่งนายารากลับขึ้นไป

914
00:55:20,083 --> 00:55:21,250
แม่เธอยินยอมนะครับ

915
00:55:21,333 --> 00:55:25,416
เธออยู่กับจนท.ทีมกาจี

916
00:55:25,500 --> 00:55:27,916
พวกเขาเอาตัวเด็กออก
ตอนนี้พวกเขาส่งเธอกลับมา

917
00:55:28,000 --> 00:55:31,375
ตอนนี้พวกเขาคิดว่าเราผิด
พวกเขาทำสิ่งที่งี่เง่ามาก

918
00:55:31,458 --> 00:55:36,125
ไม่มีวัยรุ่นคนไหนควรถูกส่ง
ไปอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

919
00:55:39,416 --> 00:55:43,041
ตามคำสั่งของปฏิบัติการ นายาราไม่ใช่ตัวประกัน

920
00:55:43,125 --> 00:55:46,041
เธอเลือกที่จะกลับเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์เอง

921
00:55:46,125 --> 00:55:49,250
{\an8}เธอทำสิ่งที่เราไม่เคยคาดคิด

922
00:55:49,333 --> 00:55:52,666
เราเผชิญสถานการณ์ราวกับว่าลูกผม…

923
00:55:52,750 --> 00:55:54,208
ผมมีลูกสามคน

924
00:55:54,291 --> 00:55:56,250
ราวกับลูกผมคนหนึ่งอยู่ในนั้น

925
00:55:56,333 --> 00:55:58,208
เหมือนลูกของ…

926
00:55:58,291 --> 00:56:00,916
ผมจะเอาลูกผมไปแทนนายารา

927
00:56:01,000 --> 00:56:05,375
(เราไม่ได้ทำผิดพลาด
เราจะทำทุกอย่างใหม่อีกครั้ง)

928
00:56:05,458 --> 00:56:11,291
การที่นายารากลับเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์
เป็นอะไรที่ไม่ควรเกิดขึ้น

929
00:56:11,375 --> 00:56:15,125
ทีมกาจีสร้างประวัติศาสตร์ในฐานะกองกำลังแรก

930
00:56:15,208 --> 00:56:17,625
ที่ทำให้ตัวประกันจากเดิมที่มีแค่หนึ่งคน
กลายเป็นสองคน

931
00:56:17,708 --> 00:56:19,958
{\an8}ฉันเข้าไปและทำให้เขาใจเย็นลง

932
00:56:20,041 --> 00:56:22,291
{\an8}เขาสบายดี เขาใจเย็นแล้ว โอเคไหม

933
00:56:22,375 --> 00:56:24,291
{\an8}เขาตัดสินใจแล้ว

934
00:56:24,375 --> 00:56:25,541
{\an8}- ตกลงไหม
- เอาละ

935
00:56:26,125 --> 00:56:28,583
ไม่ต้องห่วง ลูกสาวคุณจะไม่เป็นอะไร

936
00:56:28,666 --> 00:56:30,541
ฉันเชื่อใจนายนะ ลิโซ

937
00:56:30,625 --> 00:56:33,208
พวกเธอสามคน ทุกคนจะปลอดภัยดี

938
00:56:33,291 --> 00:56:35,291
เหมือนที่ฉันพูดวันนั้น

939
00:56:35,375 --> 00:56:37,083
เหมือนที่ฉันพูดในทีวี

940
00:56:37,166 --> 00:56:40,333
พวกเธอสามคนจะกลับมาบ้านอย่างปลอดภัย

941
00:56:40,416 --> 00:56:41,916
ไม่ต้องห่วง

942
00:56:42,875 --> 00:56:43,791
ตกลงไหม

943
00:56:43,875 --> 00:56:46,666
เราจะลงไปในอีกไม่กี่นาที

944
00:56:46,750 --> 00:56:48,041
ตามนั้น

945
00:56:48,541 --> 00:56:49,750
ไม่ต้องห่วงครับ

946
00:56:49,833 --> 00:56:52,791
- ดี ฉันใจเย็นละ บาย
- บายครับ

947
00:56:53,375 --> 00:56:57,375
ถ้าถึงตอนนี้เขายังไม่ทำในสิ่งที่เขาพูดไว้ว่าจะทำ

948
00:56:57,458 --> 00:56:59,166
เขาจะลงมือทำมันตอนนี้รึเปล่า

949
00:56:59,250 --> 00:57:01,750
เขาบอกว่าจะปล่อยเอโลอาตั้งหลายรอบ

950
00:57:01,833 --> 00:57:06,291
"ฉันจะปล่อยเธอหลังจากอย่างโน้นอย่างนี้
บอกให้เขาขึ้นมาปกป้องฉันที"

951
00:57:06,375 --> 00:57:08,541
เขาไม่เคยรักษาคำพูด

952
00:57:09,375 --> 00:57:12,541
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกัน 76 ชั่วโมง)

953
00:57:12,625 --> 00:57:16,041
เวลาผ่านไปและยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ความคาดหวังยิ่งทวีคูณมากขึ้น

954
00:57:16,125 --> 00:57:18,458
นายารายังอยู่ในอะพาร์ตเมนต์

955
00:57:18,541 --> 00:57:20,500
คนในครอบครัวยังรออยู่

956
00:57:20,583 --> 00:57:22,000
แม่ของเอโลอา คริสตินา

957
00:57:22,083 --> 00:57:25,458
ยังรอข้อมูลอยู่ในอะพาร์ตเมนต์

958
00:57:25,541 --> 00:57:28,583
คนดูจะบ้าคลั่งกับอะไรแบบนี้มาก

959
00:57:28,666 --> 00:57:31,625
ที่จริง บอกตามตรงนะครับ

960
00:57:31,708 --> 00:57:33,125
มันเป็นเรื่องราวที่เยี่ยมมาก

961
00:57:33,208 --> 00:57:36,791
ตำรวจส่งตัวประกันกลับไปให้คนร้ายกักขัง

962
00:57:36,875 --> 00:57:40,666
และคนร้ายลักพาตัวก็หลอกตำรวจทุกนายและ…

963
00:57:41,791 --> 00:57:45,666
เพื่อนร่วมงานจากสถานีโทรทัศน์โกลโบว่าผม
เขาบอกว่า "ดูสิ่งที่นายทำสิ"

964
00:57:45,750 --> 00:57:47,458
"นายไม่น่าทำแบบนั้นเลย"

965
00:57:47,541 --> 00:57:51,041
แล้วผมก็เห็นเซลดา เมลโล
กำลังสัมภาษณ์เขาเหมือนที่ผมทำ

966
00:57:51,750 --> 00:57:54,291
ผมจะปล่อยเธอเหมือนที่ผมปล่อยคนอื่น

967
00:57:54,375 --> 00:57:56,375
ฉันจะไม่พูดว่าเมื่อไหร่

968
00:57:56,458 --> 00:57:57,708
และจะไม่เตือนใครด้วย

969
00:57:57,791 --> 00:57:59,500
เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ

970
00:58:00,083 --> 00:58:03,041
คนดูก็อยากดูว่าจะเป็นยังไง
มันเลยกลายเป็นการแข่งขัน

971
00:58:03,125 --> 00:58:05,500
เพื่อดูว่าใครจะได้สัมภาษณ์เขาเป็นคนต่อไป

972
00:58:06,166 --> 00:58:08,666
ถ้าพวกเขาไม่ให้ความร่วมมือ ฉันจะไม่ร่วมมือ

973
00:58:08,750 --> 00:58:11,166
เสียใจไหมที่นายทำแบบนี้

974
00:58:11,250 --> 00:58:13,875
ฉันยังไม่รู้สึกเสียใจเลย

975
00:58:13,958 --> 00:58:16,291
เธอสมควรต้องโดนแบบนี้แล้ว

976
00:58:16,375 --> 00:58:18,000
ถ้าพวกเขาทำอะไรโง่ๆ

977
00:58:18,083 --> 00:58:20,041
เธอกับฉันจะได้ตายกันทั้งคู่

978
00:58:20,583 --> 00:58:23,291
ลินเด็มแบร์กมีสิทธิ์อะไร

979
00:58:23,375 --> 00:58:26,041
ที่จะเอาปืนจ่อหญิงสาวเป็นตัวประกัน

980
00:58:26,125 --> 00:58:27,875
และให้สัมภาษณ์ไปด้วย

981
00:58:27,958 --> 00:58:30,916
มันกลายเป็นละครสัตว์ นึกออกไหมครับ

982
00:58:31,000 --> 00:58:35,291
ฉันไม่ใช่คนที่ทุกคนคิดว่าฉันเป็น
ฉันไม่อยากเน่าตายในคุก

983
00:58:35,375 --> 00:58:36,833
เขากลายเป็นดาวเด่น

984
00:58:36,916 --> 00:58:39,291
ลินเด็มแบร์กกลายเป็นดาวแล้วตอนนี้

985
00:58:39,375 --> 00:58:41,750
พวกนั้นให้เขาออกอากาศสด
เพื่อพูดสิ่งที่เขาอยากพูด

986
00:58:42,375 --> 00:58:46,000
ทีมโปรดักชันของเราได้ติดต่อกับลินเด็มแบร์ก

987
00:58:46,083 --> 00:58:50,458
เขาจะไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามอีกแล้ว

988
00:58:50,541 --> 00:58:53,458
เขาจะไม่ทำครับ ครอบครัวต่างๆ วางใจได้ครับ

989
00:58:53,541 --> 00:58:56,041
ในฐานะแม่ ฉันอยากคุยกับเขา

990
00:58:56,583 --> 00:58:58,291
เขาจะไม่รับสาย

991
00:58:58,375 --> 00:59:00,708
ถ้าฉันพยายามโทร เขาจะไม่รับสาย

992
00:59:00,791 --> 00:59:02,583
แต่เขายอมคุยกับสื่อเนี่ยนะ

993
00:59:04,291 --> 00:59:06,291
พระเจ้าเท่านั้นที่รู้

994
00:59:06,375 --> 00:59:08,208
ว่าเรากำลังเผชิญกับอะไรอยู่

995
00:59:15,375 --> 00:59:20,000
ทันทีที่ลินเด็มแบร์กรู้ตัวว่าสื่อเข้าข้างเขา

996
00:59:20,083 --> 00:59:22,416
เขาต่อรองกับตำรวจน้อยลงมาก

997
00:59:22,500 --> 00:59:25,791
และใช้พื้นที่ที่สื่อมอบให้ตามหน้าจอทีวีทั่วประเทศ

998
00:59:26,833 --> 00:59:29,875
เรตติ้งพุ่งสูงมากสำหรับทุกคน

999
00:59:29,958 --> 00:59:32,875
และเขาก็เอาแต่ข่มขู่ตำรวจมากยิ่งขึ้น

1000
00:59:32,958 --> 00:59:35,708
ดังนั้นสามเหลี่ยมที่ก่อตัวขึ้น

1001
00:59:35,791 --> 00:59:38,416
ลินเด็มแบร์ก ตำรวจและสื่อ

1002
00:59:38,500 --> 00:59:39,666
ก็ถล่มลงมา

1003
00:59:40,166 --> 00:59:43,041
แล้วก็เหลือเพียงชายผู้คนเดียวที่คุมเกมนี้

1004
00:59:43,541 --> 00:59:45,291
ชายคนนั้นคือลินเด็มแบร์ก

1005
00:59:46,958 --> 00:59:50,000
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกัน 95 ชั่วโมง)

1006
00:59:50,083 --> 00:59:51,000
{\an8}ตอนเที่ยง

1007
00:59:51,083 --> 00:59:53,625
เสื้อสโมสรฟุตบอลเซาเปาลู

1008
00:59:53,708 --> 00:59:56,875
ถูกแขวนไว้ตรงหน้าต่างอะพาร์ตเมนต์

1009
00:59:57,916 --> 00:59:59,541
เราประหลาดใจมาก

1010
00:59:59,625 --> 01:00:03,125
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ผู้จัดการสโมสรเซาเปาลู

1011
01:00:03,208 --> 01:00:04,666
ผู้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภา

1012
01:00:04,750 --> 01:00:09,083
ได้แสดงความพร้อม
ที่จะเข้ามาช่วยเหลือการสืบสวน

1013
01:00:09,166 --> 01:00:12,625
มันเป็นข้อเรียกร้องของเรา
เพื่อให้สิ่งต่างๆ คลี่คลายไปในทางที่ดี

1014
01:00:12,708 --> 01:00:15,541
เขาไว้ใจตำรวจได้

1015
01:00:15,625 --> 01:00:19,250
ตำรวจไม่ได้มาที่นี่เพื่อลงโทษเขา
พวกเขามาปกป้องเขาต่างหาก

1016
01:00:19,333 --> 01:00:22,625
มันชัดเจนว่าทุกอย่างเกินการควบคุม

1017
01:00:22,708 --> 01:00:24,833
ทุกคนต้องการหาทางแก้ไข

1018
01:00:24,916 --> 01:00:29,208
และใครก็ตามที่หาทางแก้ได้
จะเดินจากไปในฐานะวีรบุรุษของสถานการณ์นี้

1019
01:00:33,916 --> 01:00:37,750
สถานการณ์บานปลายไปถึงจุดที่…

1020
01:00:38,541 --> 01:00:42,416
ไร้ซึ่งทางออกเพราะมันผ่านมาห้าวันแล้ว

1021
01:00:43,208 --> 01:00:46,791
และเพราะเรากินอะไรไม่ค่อยลง

1022
01:00:46,875 --> 01:00:48,250
ผมเลยรู้สึกป่วยมาก

1023
01:00:52,250 --> 01:00:56,333
หน่วยแพทย์ฉุกเฉินช่วยผมและเห็นว่าผม…

1024
01:00:57,000 --> 01:00:58,708
กำลังจะหัวใจวาย

1025
01:01:02,708 --> 01:01:06,291
เขาบอกว่าชีวิตเขาจบสิ้น
และมันไม่สำคัญอะไรแล้ว

1026
01:01:06,375 --> 01:01:09,625
สิ่งสำคัญก็คือพาลูกสาวเขาออกมาจากที่นั่นให้ได้

1027
01:01:10,208 --> 01:01:12,375
(เขตห้ามผ่าน)

1028
01:01:12,458 --> 01:01:14,875
ในภาวะที่การเจรจาหยุดชะงัก

1029
01:01:14,958 --> 01:01:18,375
ตำรวจเลือกใช้กลยุทธ์ที่พวกเขาเคยใช้ไปแล้ว

1030
01:01:18,458 --> 01:01:22,041
กระแสไฟฟ้าถูกตัดในวันอังคาร

1031
01:01:22,125 --> 01:01:24,500
และครั้งนี้ ลินเด็มแบร์กกับพวกเด็กสาว

1032
01:01:24,583 --> 01:01:26,125
อยู่ในนั้นโดยไม่มีอาหาร

1033
01:01:26,208 --> 01:01:29,625
กระเป๋าเป้ถูกโยนออกนอกหน้าต่าง
เพื่อรอรับอาหารกลางวัน

1034
01:01:29,708 --> 01:01:32,125
แต่คำร้องขอก็ไม่ได้รับการตอบสนอง

1035
01:01:34,958 --> 01:01:37,541
ผมกังวลว่าคดีนี้จะคลี่คลายในรูปแบบไหน

1036
01:01:38,458 --> 01:01:41,958
เพราะลินเด็มแบร์กไม่เคยแสดง…

1037
01:01:42,041 --> 01:01:44,083
สัญญาณว่าเขาจะให้ความร่วมมือ

1038
01:01:48,125 --> 01:01:49,875
เราบุกเข้าไปไม่ได้

1039
01:01:49,958 --> 01:01:53,375
มีเด็กสามคนอยู่ในนั้น เราจะบุกเข้าไปได้ยังไง

1040
01:01:55,208 --> 01:01:56,750
เขาเป็นเด็กตรงไหนไม่ทราบ

1041
01:01:56,833 --> 01:01:58,125
คุณไม่เข้าใจ

1042
01:01:58,625 --> 01:02:01,958
มีตัวประกันอยู่ในนั้นนะครับ

1043
01:02:02,041 --> 01:02:05,833
ทำไมผู้คนถึงมีความรู้สึกบ้าๆ แบบนี้

1044
01:02:05,916 --> 01:02:08,416
ที่ทำให้คนร้าย
กลายเป็นคนดีที่น่าเห็นใจขึ้นมา ไม่ครับ

1045
01:02:09,416 --> 01:02:13,708
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกัน 97 ชั่วโมง)

1046
01:02:13,791 --> 01:02:15,208
{\an8}ราวๆ บ่ายสอง

1047
01:02:15,291 --> 01:02:18,166
{\an8}การเจรจาเริ่มต้นด้วยเรื่องเอกสาร

1048
01:02:18,250 --> 01:02:20,791
{\an8}ลินเด็มแบร์กอยากได้เอกสารลงนาม

1049
01:02:20,875 --> 01:02:23,166
{\an8}ที่รับรองความปลอดภัยทางร่างกายของเขา

1050
01:02:23,250 --> 01:02:25,708
เมื่อเขายอมจำนน

1051
01:02:26,208 --> 01:02:29,083
{\an8}ผมขอฝากให้คุณบอกให้เขารู้ว่า

1052
01:02:29,166 --> 01:02:30,750
{\an8}ผมเป็นอัยการ

1053
01:02:30,833 --> 01:02:33,250
และผมมาที่นี่
เพื่อรับประกันความปลอดภัยทางกายของเขา

1054
01:02:33,333 --> 01:02:35,541
และรับประกันว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยดี

1055
01:02:35,625 --> 01:02:36,791
อัยการเดินทางมา

1056
01:02:36,875 --> 01:02:38,833
พวกเขาถ่ายเขาออกทีวี

1057
01:02:39,541 --> 01:02:40,916
ลินเด็มแบร์กจะได้เชื่อ

1058
01:02:41,000 --> 01:02:44,833
พวกเขาทำเอกสารขึ้นมา มันถูกลงนาม

1059
01:02:44,916 --> 01:02:49,541
พวกเขาส่งเอกสารให้ลินเด็มแบร์กผ่านเชือกผ้า

1060
01:02:49,625 --> 01:02:53,166
คดีนี้อาจใกล้บทสรุปแล้วใช่หรือไม่

1061
01:02:53,250 --> 01:02:54,500
ผมเชื่อเช่นนั้น

1062
01:02:54,583 --> 01:02:57,083
ถึงเขาจะได้นอนบ้างช่วงกลางคืน

1063
01:02:57,166 --> 01:02:59,375
แต่เขาก็อ่อนล้าทางอารมณ์

1064
01:02:59,458 --> 01:03:01,458
เขาจะเข้าใจและได้สติ

1065
01:03:01,541 --> 01:03:04,833
และผมเชื่อว่าเขาควรยอมจำนนในอีกไม่กี่ชั่วโมง

1066
01:03:08,500 --> 01:03:11,333
เขาเลยตอบกลับอย่างกระวนกระวายใจสุดๆ

1067
01:03:11,416 --> 01:03:14,291
ว่า "พวกเขาส่งกระดาษมาให้ฉัน
ฉันอ่านไม่เข้าใจสักนิด"

1068
01:03:14,375 --> 01:03:18,541
"อ่านไม่ออกสักนิด ฉันไม่เข้าใจ
ไร้ประโยชน์สุดๆ"

1069
01:03:18,625 --> 01:03:21,166
เขาทำให้ผมเชื่อไม่ได้

1070
01:03:21,250 --> 01:03:23,916
ถ้าเขากลัวตาย ก็ยอมมอบตัวซะ

1071
01:03:24,416 --> 01:03:27,000
ตำรวจจะไม่ฆ่าเขาต่อหน้าสื่อ

1072
01:03:28,458 --> 01:03:30,875
{\an8}(ถูกจับเป็นตัวประกัน 100 ชั่วโมง)

1073
01:03:30,958 --> 01:03:34,208
{\an8}คดีกักขังหน่วงเหนี่ยวที่ยาวนานที่สุด

1074
01:03:34,291 --> 01:03:37,625
ในรัฐเซาเปาลู
ได้ดำเนินมากว่า 100 ชั่วโมงแล้วค่ะ

1075
01:03:37,708 --> 01:03:39,625
ราวๆ วันที่ห้า

1076
01:03:39,708 --> 01:03:44,458
ลินเด็มแบร์กก็เริ่มทำตัวต่างไปจากก่อนหน้านี้

1077
01:03:46,000 --> 01:03:47,416
ฉันมองเห็น

1078
01:03:47,500 --> 01:03:50,041
นางฟ้าตัวน้อยบอกฉันว่า "อย่าทำ"

1079
01:03:50,125 --> 01:03:53,958
และปีศาจตัวน้อยพูดว่า
"ทำเลย อย่าปล่อยมันไป"

1080
01:03:54,875 --> 01:03:58,791
มีทั้งนางฟ้าและปีศาจ
เจ้าปีศาจกำลังบอกให้ฉันลงมือ

1081
01:03:58,875 --> 01:04:00,625
"ลงมือเลย อย่าหยุด"

1082
01:04:00,708 --> 01:04:04,375
นางฟ้าก็พูดว่า "อย่าทำนะ"
ฉันสับสน ฉันประหม่า

1083
01:04:04,458 --> 01:04:07,083
ฉันเป็นคนไร้ความรู้สึก ไร้หัวใจ

1084
01:04:07,166 --> 01:04:09,333
ฉันมันคนไร้หัวใจ

1085
01:04:09,833 --> 01:04:12,166
ฉันอยากขออะไรพวกนายหน่อย

1086
01:04:12,250 --> 01:04:14,208
บอกให้พวกเขาบุกเข้ามาเลย

1087
01:04:15,958 --> 01:04:17,666
ตำรวจมาหาผม

1088
01:04:18,666 --> 01:04:20,708
และบอกว่า "เมื่อวาน

1089
01:04:21,791 --> 01:04:24,291
ลินเด็มแบร์กตบตีเอโลอาทั้งวัน"

1090
01:04:25,541 --> 01:04:26,500
ผมก็…

1091
01:04:27,375 --> 01:04:28,791
ผมมึนและสับสนไปหมด

1092
01:04:28,875 --> 01:04:33,875
ผมคิดว่า "ทำไมตำรวจไม่บุกเข้าไปสักที
ทำไมไม่ปิดจ๊อบให้จบๆ ไป"

1093
01:04:33,958 --> 01:04:37,791
ขอบใจสำหรับทุกอย่างที่พวกนายทำ ตกลงไหม

1094
01:04:37,875 --> 01:04:39,083
แต่ฉันอยาก…

1095
01:04:39,166 --> 01:04:42,208
เมื่อถึงเวลาหนึ่ง นายจะต้องคิด

1096
01:04:43,125 --> 01:04:45,416
- บอกพวกเขาว่า…
- นี่เป็นการพูดเชิงฆ่าตัวตาย

1097
01:04:45,500 --> 01:04:47,458
บอกพวกเขาว่าพวกนายเหนื่อย

1098
01:04:47,541 --> 01:04:49,916
แล้วจะมีคนมาแทนที่นาย

1099
01:04:50,000 --> 01:04:54,500
และพวกเขาจะออกคำสั่งให้เข้ามาในนี้
และฉันจะจบทุกอย่าง ตกลงไหม

1100
01:04:56,500 --> 01:04:58,208
มันกลายเป็นไปไม่ได้เลย

1101
01:04:58,291 --> 01:05:01,041
ที่จะคุยและเจรจากับเขา

1102
01:05:01,125 --> 01:05:02,541
อย่างมีตรรกะและเหตุผล

1103
01:05:02,625 --> 01:05:04,750
เขาพูดจาชัดเจนมาก

1104
01:05:04,833 --> 01:05:08,375
ว่าเขาจะสานต่อความตั้งใจที่จะฆ่าเอโลอา

1105
01:05:08,458 --> 01:05:09,708
และฆ่าตัวตายตาม

1106
01:05:09,791 --> 01:05:11,583
ดังนั้น ตั้งแต่นั้นมา

1107
01:05:11,666 --> 01:05:14,958
ถ้ามีเสียงปืนดังขึ้นในอะพาร์ตเมนต์

1108
01:05:15,041 --> 01:05:16,958
ทีมยุทธวิธีก็สามารถลงมือได้เลย

1109
01:05:19,791 --> 01:05:24,333
เราตั้งทีมที่จะบุกเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์ได้

1110
01:05:26,125 --> 01:05:29,916
ตำรวจได้ติดตั้งระเบิดที่ประตู

1111
01:05:30,500 --> 01:05:31,791
ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว

1112
01:05:34,250 --> 01:05:37,666
อัยการกับทนายของเด็กหนุ่มนั่น

1113
01:05:38,791 --> 01:05:41,916
กำลังลงมาเพื่อแถลงข่าว

1114
01:05:42,000 --> 01:05:45,083
เราได้รับการบอกกล่าวว่า
จะมีการแถลงข่าวกับผู้กำกับเฟลิกซ์

1115
01:05:45,166 --> 01:05:48,041
ซึ่งเป็นผู้บัญชาการปฏิบัติการทั้งหมด

1116
01:05:48,125 --> 01:05:50,208
เรารีบไปที่นั่นเลยครับ

1117
01:05:50,791 --> 01:05:53,458
กองทัพสื่อพร้อมสำหรับการสัมภาษณ์

1118
01:05:53,541 --> 01:05:55,583
ผมแค่ขอให้อดทนรอนิดนึงครับ

1119
01:05:55,666 --> 01:05:57,500
ผมต้องไปเอาอุปกรณ์

1120
01:05:57,583 --> 01:05:59,875
เราจะได้ดำเนินการเรื่องนี้ให้ถูกต้อง

1121
01:05:59,958 --> 01:06:01,375
ความตึงเครียดพุ่งสูง

1122
01:06:01,458 --> 01:06:04,375
แม้แต่นอกกล้องก็ไม่มีข้อมูลอะไรเลย

1123
01:06:04,458 --> 01:06:06,375
เราไม่รู้ข้อมูลอย่างอื่นเลย

1124
01:06:06,458 --> 01:06:08,500
- ไปๆ
- คุณจะเข้าไปไหม

1125
01:06:08,583 --> 01:06:10,833
ทุกคนวิ่งกันหมด ดูสิ

1126
01:06:35,916 --> 01:06:38,416
ลินเด็มแบร์ก เห็นแก่พระเจ้าเถอะนะ

1127
01:06:39,416 --> 01:06:41,583
ลิโซ

1128
01:06:41,666 --> 01:06:46,166
เราระเบิดประตูที่มีโต๊ะขวางเอาไว้

1129
01:06:46,250 --> 01:06:50,750
แล้วเขาก็เอาชั้นวางหนังสือดันโต๊ะเอาไว้อีก

1130
01:06:55,750 --> 01:06:57,000
เจ้าหน้าที่บุกเข้าไปแล้ว

1131
01:06:59,375 --> 01:07:00,500
ผมมองไม่เห็นเขา

1132
01:07:00,583 --> 01:07:03,458
เขาซ่อนอยู่หลังเสา แบบนี้

1133
01:07:18,333 --> 01:07:21,125
เกิดความวุ่นวายสารพัดภายนอกตึก

1134
01:07:21,958 --> 01:07:23,458
นายาราเพิ่งออกมา

1135
01:07:23,541 --> 01:07:26,500
เราเห็นเด็กสาวกำลังถูกปล่อยตัวออกมา

1136
01:07:29,500 --> 01:07:32,208
คุณพระช่วย เอโลอาอยู่ไหน

1137
01:07:33,458 --> 01:07:35,125
เอโลอาอยู่ไหน

1138
01:07:37,750 --> 01:07:39,541
ให้ตายสิ

1139
01:07:45,333 --> 01:07:47,583
เสียงปืนดังในนั้น

1140
01:07:48,083 --> 01:07:49,125
เขายิงเธอ

1141
01:07:49,208 --> 01:07:52,375
- เขายิงเธอเหรอ เธออยู่บนพื้น
- บนพื้นเหรอ

1142
01:08:08,791 --> 01:08:10,208
นั่นคือสิ่งที่เราเห็น

1143
01:08:10,291 --> 01:08:13,083
นายาราเดินลงมา เธอเอามือกุมปาก

1144
01:08:13,166 --> 01:08:14,625
เลือดเต็มไปหมด

1145
01:08:14,708 --> 01:08:18,083
แล้วตำรวจก็ลงมากับพี่สาวผม

1146
01:08:19,208 --> 01:08:20,416
ในอ้อมแขนเขา

1147
01:08:32,625 --> 01:08:33,958
เสียใจด้วยนะครับ ทุกคน

1148
01:08:59,875 --> 01:09:03,916
ตอนที่เอโลอาถูกหามมาบนเปล ในสภาพหมดสติ

1149
01:09:04,000 --> 01:09:05,916
ณ ตอนนั้นเอง

1150
01:09:06,000 --> 01:09:09,958
ผมคิดว่าบราซิลได้สติว่า

1151
01:09:10,041 --> 01:09:14,375
คดีของเอโลอามันพังพินาศเละเทะแค่ไหน

1152
01:09:18,458 --> 01:09:19,666
ตำรวจจับเขาได้แล้ว

1153
01:09:19,750 --> 01:09:22,166
ดูสิ ผู้ชายคนหน้าคือลินเด็มแบร์ก

1154
01:09:22,250 --> 01:09:23,375
นั่นเขาไม่ใช่เหรอ

1155
01:09:23,458 --> 01:09:26,125
ลินเด็มแบร์กกำลังออกมา เขาใส่เสื้อแดง

1156
01:09:26,208 --> 01:09:28,041
เขาถูกใส่กุญแจมือออกมา

1157
01:09:30,625 --> 01:09:32,041
จับเขาไว้

1158
01:09:36,750 --> 01:09:38,250
{\an8}พยุงเขาไว้

1159
01:10:23,458 --> 01:10:28,208
{\an8}(17 ตุลาคม เวลา 22:00 น.
โรงพยาบาลเทศบาลซานโต อันเดร)

1160
01:10:28,291 --> 01:10:30,458
{\an8}โรนิกสันลูกชายผม

1161
01:10:31,166 --> 01:10:34,083
เป็นคนบอกผมว่าเอโลอาถูกยิง

1162
01:10:34,166 --> 01:10:35,750
เขาบอกว่า "พ่อครับ

1163
01:10:38,208 --> 01:10:39,791
น้องถูกยิงสองครั้ง"

1164
01:10:40,291 --> 01:10:43,250
แล้วผมก็ถามถึงลินเด็มแบร์ก
"ตำรวจยิงเขาไหม"

1165
01:10:43,333 --> 01:10:44,250
"ฟังนะ"

1166
01:10:45,041 --> 01:10:47,500
"ตำรวจยิงเขาไหม" เขาบอกว่า "ไม่ครับ พ่อ"

1167
01:10:47,583 --> 01:10:50,250
"เอโลอาถูกยิงสองครั้ง เขายิงเธอสองครั้ง"

1168
01:10:51,666 --> 01:10:55,000
ผมสติหลุดเลย ผมเป็นลม ไม่รู้สิครับ

1169
01:11:10,541 --> 01:11:12,958
การผ่าตัดของเอโลอาเพิ่งเสร็จสิ้น

1170
01:11:13,041 --> 01:11:14,833
เธอรอดตายครับ เธอยังมีชีวิตอยู่

1171
01:11:14,916 --> 01:11:18,708
อีกไม่นาน ทีมแพทย์ที่ทำการผ่าตัดให้เธอ

1172
01:11:18,791 --> 01:11:21,750
น่าจะออกมาแถลงกับสื่อครับ

1173
01:11:21,833 --> 01:11:26,083
หมอบางคนออกมาและพูดว่า

1174
01:11:27,541 --> 01:11:29,666
"เราทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว"

1175
01:11:31,083 --> 01:11:32,750
"ตอนนี้ขึ้นอยู่กับพระหัตถ์ของพระเจ้า"

1176
01:11:35,500 --> 01:11:37,750
"เพราะเธอถูกยิงเข้าที่หัว"

1177
01:11:40,958 --> 01:11:44,291
"เราทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว"

1178
01:11:45,958 --> 01:11:47,166
จากนั้นฉันก็…

1179
01:11:47,833 --> 01:11:49,750
ฉันก็ล้มทรุดเลยค่ะ

1180
01:11:50,250 --> 01:11:53,416
เพราะฉันไม่รู้ว่าลูกถูกยิงเข้าที่หัว

1181
01:11:54,250 --> 01:11:57,125
แล้วพวกเขาก็บอกว่าเธออาการโคม่า

1182
01:11:59,791 --> 01:12:01,333
พวกเขาพาฉัน…

1183
01:12:01,833 --> 01:12:04,041
พวกเขาพาฉันไปที่ที่แกอยู่

1184
01:12:04,541 --> 01:12:08,000
ฉันรู้สึกปั่นป่วนในท้อง
ฉันพูดว่า "ลูกรัก แม่อยู่นี่แล้ว"

1185
01:12:08,083 --> 01:12:09,958
แล้วฉันก็รู้สึกคลื่นไส้

1186
01:12:10,583 --> 01:12:13,250
พวกเขาพาฉันออกจากห้อง

1187
01:12:18,916 --> 01:12:22,625
จุดจบอันน่าเศร้าของการลักพาตัว
ทิ้งคำถามไว้ให้ทุกคนครุ่นคิด

1188
01:12:22,708 --> 01:12:24,833
ตำรวจทำผิดพลาดไปหรือไม่

1189
01:12:24,916 --> 01:12:26,583
{\an8}ไม่มีคำสั่งครับ

1190
01:12:26,666 --> 01:12:30,166
{\an8}ทีมที่ประจำการข้างๆ ได้ยินเสียงปืน
ก็เลยบุกเข้าไป

1191
01:12:30,250 --> 01:12:34,208
ฟาบิโอ ตำรวจเปิดฉากตอบโต้
เพราะกระสุนปืน…

1192
01:12:34,291 --> 01:12:36,208
ที่เด็กคนนั้นยิงจริงไหม

1193
01:12:36,291 --> 01:12:40,625
นาซิเมนโต คงต้องให้นิติวิทยาศาสตร์ชี้แจงว่า
ปืนถูกยิงขึ้นก่อนจริงหรือไม่

1194
01:12:40,708 --> 01:12:45,125
หรือเกิดการยิงขึ้นเพราะตำรวจบุกเข้าไป

1195
01:12:47,000 --> 01:12:49,208
แม้จะถูกปล่อยตัวให้กลับบ้านแล้ว

1196
01:12:49,291 --> 01:12:51,375
นายาราก็ยังให้ปากคำกับอยู่ที่นี่

1197
01:12:51,458 --> 01:12:54,958
กับคณะอัยการและผู้บัญชาการตำรวจที่ดูแลคดีนี้

1198
01:13:04,625 --> 01:13:07,833
นายารา

1199
01:13:07,916 --> 01:13:10,916
นายารา

1200
01:13:11,000 --> 01:13:15,000
ตามเรื่องราวของนายารา

1201
01:13:15,083 --> 01:13:18,125
ลินเด็มแบร์กไม่ได้ยิงปืนก่อนการระเบิด

1202
01:13:18,208 --> 01:13:19,541
{\an8}เธอโกหกไหมครับ

1203
01:13:19,625 --> 01:13:22,583
เธอไม่ได้โกหก เธอเป็นเหยื่อ

1204
01:13:22,666 --> 01:13:25,833
เธออยู่ท่ามกลางเหตุวิกฤต

1205
01:13:25,916 --> 01:13:27,625
เธอคือเด็กสาวอายุ 15 ปี

1206
01:13:27,708 --> 01:13:30,000
ที่อาจสับสนได้ง่าย

1207
01:13:30,083 --> 01:13:33,791
เธออาจสับสนและเข้าใจผิดไปอยู่ก็ได้ตอนนี้

1208
01:13:33,875 --> 01:13:36,375
กระสุนนัดที่ลินเด็มแบร์กยิงคือ…

1209
01:13:36,458 --> 01:13:39,083
ตัวกระตุ้นให้ทีมกาจีบุกปฏิบัติการ

1210
01:13:39,166 --> 01:13:42,500
แค่นั้นเองครับ ปราศจากข้อกังขา
ผมไม่สงสัยเรื่องนั้นเลย

1211
01:13:42,583 --> 01:13:44,833
ไม่มีหลักฐาน

1212
01:13:44,916 --> 01:13:47,875
ว่ามีเสียงที่อาจเป็นเสียงปืน

1213
01:13:47,958 --> 01:13:50,791
ในช่วง 12 นาทีก่อนการระเบิด

1214
01:13:51,875 --> 01:13:53,791
เกิดระเบิดขึ้น

1215
01:13:53,875 --> 01:13:55,541
เกิดระเบิดก่อน

1216
01:13:55,625 --> 01:13:57,750
แล้วตามมาด้วยเสียงปืนหลายนัด

1217
01:13:57,833 --> 01:14:00,000
ครับ มันคือเรื่องจริง

1218
01:14:00,083 --> 01:14:02,375
พวกเขาสร้างเรื่องราวขึ้นมา

1219
01:14:02,458 --> 01:14:04,583
เพื่อที่รัฐจะได้พ้นผิด

1220
01:14:04,666 --> 01:14:08,083
ผู้ว่าการรัฐขอโทษครอบครัวเอโลอา

1221
01:14:08,166 --> 01:14:11,833
แต่แก้ต่างแทนมาตรการ
ที่ดำเนินการโดยทีมเจรจา

1222
01:14:11,916 --> 01:14:16,791
ทีมกาจีเป็นทีมที่มากประสบการณ์

1223
01:14:16,875 --> 01:14:18,708
พวกเขากล้าหาญมาก

1224
01:14:18,791 --> 01:14:20,500
เตรียมพร้อมมาอย่างดี

1225
01:14:20,583 --> 01:14:23,125
สิ่งที่เราเห็นในคดีของเอโลอา

1226
01:14:23,208 --> 01:14:25,166
คือทีมสไนเปอร์

1227
01:14:25,250 --> 01:14:27,958
ที่สบโอกาส

1228
01:14:28,041 --> 01:14:32,000
ที่จะยิงคนร้ายได้ทุกเมื่อ

1229
01:14:32,083 --> 01:14:34,583
กลับไม่ได้รับคำสั่ง ทำไมกัน

1230
01:14:37,125 --> 01:14:38,583
{\an8}พ่อแม่นายเป็นยังไงบ้าง

1231
01:14:38,666 --> 01:14:41,125
{\an8}พวกท่านก็สบายดีเท่าที่เป็นได้น่ะครับ

1232
01:14:41,208 --> 01:14:43,291
{\an8}พวกเขาเสียขวัญอยู่ แต่…

1233
01:14:50,083 --> 01:14:53,333
รายงานแพทย์ฉบับใหม่
เรื่องสภาวะสุขภาพของเอโลอา

1234
01:14:53,416 --> 01:14:55,750
- เอโลอา พิเมนเทล
- เอโลอา คริสตินา ดา ซิลวา

1235
01:14:55,833 --> 01:14:58,666
- อยู่ในภาวะวิกฤต
- เสี่ยงแก่ชีวิตรุนแรง

1236
01:14:58,750 --> 01:15:01,125
เธอมีสัญญาณชีพ หัวใจเธอเต้นอยู่ เธอหายใจได้

1237
01:15:01,208 --> 01:15:05,125
- มีการตรวจใหม่…
- ผ่าตัดอีกครั้ง

1238
01:15:05,208 --> 01:15:06,750
อาการเธอไม่ดีขึ้นเลย

1239
01:15:06,833 --> 01:15:09,791
ภาวะสุขภาพของหญิงสาวอยู่ขั้นวิกฤต

1240
01:15:19,291 --> 01:15:23,208
ภรรยาผมมาพูดกับผมว่า "มันจบแล้วละ"

1241
01:15:24,791 --> 01:15:25,791
"มันจบแล้ว"

1242
01:15:26,291 --> 01:15:27,541
"เอโลอาตายแล้ว"

1243
01:15:30,875 --> 01:15:32,416
ฉันใจสลายค่ะ

1244
01:15:34,750 --> 01:15:36,541
ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงดี

1245
01:15:38,125 --> 01:15:39,833
ฉันอยากตาย

1246
01:15:41,500 --> 01:15:44,416
แต่ลูกชายสองคนกอดฉันไว้

1247
01:15:45,666 --> 01:15:47,541
โรนิกสันกับดักลาส

1248
01:15:48,208 --> 01:15:50,833
ฉันเลยได้สติว่าฉันยังมีลูกอีกสองคน

1249
01:15:59,625 --> 01:16:00,666
ผมพูดว่า…

1250
01:16:04,541 --> 01:16:06,500
"มันจบแล้ว รู้ใช่ไหม มันจบแล้ว"

1251
01:16:12,958 --> 01:16:17,041
ผู้คนจากแดนไกลต่างแห่กันมา
เพื่อไว้อาลัยเป็นครั้งสุดท้าย

1252
01:16:17,125 --> 01:16:20,958
และทั้งบราซิลก็หยุดนิ่งในพิธีฝังศพเอโลอา

1253
01:16:21,041 --> 01:16:23,625
{\an8}(กราซิเอลี โอลิเวรา
เพื่อนของเอโลอา)

1254
01:16:57,500 --> 01:17:00,625
ผมรู้สึกเหมือนทั้งหมดเป็นความผิดผม

1255
01:17:01,291 --> 01:17:04,666
ผมเลยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับพี่

1256
01:17:05,458 --> 01:17:07,958
ผมคิดสิ่งที่จะพูดไม่ออก

1257
01:17:08,041 --> 01:17:10,083
ผมหยุดโทษตัวเองไม่ได้

1258
01:17:10,166 --> 01:17:13,291
ผมเลยได้แต่ยืนดูเงียบๆ

1259
01:17:25,083 --> 01:17:28,916
คนเป็นแม่รู้สึกยังไง
ที่ต้องเฝ้ารอกว่า 100 ชั่วโมง

1260
01:17:29,416 --> 01:17:32,958
สำหรับเรา 100 ชั่วโมงคือห้าวัน

1261
01:17:33,041 --> 01:17:35,250
แต่สำหรับแม่สักคน มันนานนิรันดร์

1262
01:17:35,333 --> 01:17:37,875
หนึ่งร้อยชั่วโมงนั้นยังไม่จบสิ้นสำหรับแม่คนนี้

1263
01:17:37,958 --> 01:17:42,083
หนึ่งร้อยชั่วโมงนั้นจะคงอยู่
จวบจนวาระสุดท้ายของชีวิตเธอ

1264
01:17:43,500 --> 01:17:46,416
ความโกลาหลก็ลุกลามเกินขีดจำกัดไปนิดหน่อย

1265
01:17:46,500 --> 01:17:48,250
เพราะมันกลายเป็นสินค้า

1266
01:17:48,958 --> 01:17:50,875
แล้วมันก็จบลง

1267
01:17:50,958 --> 01:17:52,666
ทุกคนแยกย้าย

1268
01:17:52,750 --> 01:17:54,666
แต่ครอบครัวเธอยังอยู่ที่นั่น

1269
01:17:55,458 --> 01:17:57,958
เราไม่ได้อยู่ที่นั่นเพื่อรายการอีกแล้ว

1270
01:17:58,041 --> 01:17:59,250
เราออกมา

1271
01:17:59,333 --> 01:18:01,166
เราเก็บอุปกรณ์ไฟของเรา

1272
01:18:01,666 --> 01:18:02,750
แล้วก็ออกมา

1273
01:18:02,833 --> 01:18:04,541
นั่นคือสิ่งที่เราต้องการจริงเหรอ

1274
01:18:05,041 --> 01:18:08,583
นั่นคือพฤติกรรม
ที่เราต้องการในฐานะสังคมใช่ไหม

1275
01:18:09,083 --> 01:18:11,583
ในฐานะนักสื่อสารมวลชน ในฐานะสังคม

1276
01:18:11,666 --> 01:18:14,583
ในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจ
นั่นคือสิ่งที่เราต้องการจริงๆ เหรอ

1277
01:18:14,666 --> 01:18:19,083
จนถึงวันนี้ ผู้คนยังพูดว่า
"นายต้องรับผิดชอบต่อการตายของเอโลอา"

1278
01:18:19,166 --> 01:18:21,541
พวกเขาเลยทำให้ผมดูเป็นคนผิด

1279
01:18:21,625 --> 01:18:25,208
ผมขอรับรองกับคุณ และทุกคนที่ดูอยู่

1280
01:18:25,708 --> 01:18:28,500
นักข่าวคนไหนก็คงอยากทำแบบที่ผมทำ

1281
01:18:28,583 --> 01:18:32,208
ผมไปยังที่เกิดเหตุ ผมพาผู้ชมเข้าไปที่นั่น

1282
01:18:33,500 --> 01:18:39,541
{\an8}(13 กุมภาพันธ์ 2012
การไต่สวนคดีลินเด็มแบร์ก)

1283
01:18:52,625 --> 01:18:54,375
{\an8}เขาเดินหัวเราะผ่านผมไป

1284
01:18:54,458 --> 01:18:56,291
เขาหัวเราะใส่หน้าทุกคน

1285
01:18:58,875 --> 01:19:00,250
แปลว่าเขา…

1286
01:19:01,125 --> 01:19:02,583
เขาไม่ได้เสียใจ

1287
01:19:07,333 --> 01:19:10,708
แน่นอนว่าการมีอยู่ของ
กฎหมายฆาตกรรมสตรีในเวลานั้น

1288
01:19:10,791 --> 01:19:13,375
ไม่สามารถหักห้ามใจลินเด็มแบร์ก
ไม่ให้อยากฆ่าเอโลอาได้

1289
01:19:13,458 --> 01:19:18,416
สิ่งที่เปลี่ยนไปคือสังคมตระหนักรู้มากขึ้น

1290
01:19:18,500 --> 01:19:20,916
ในความเห็นฉัน ยังคงเป็นไปอย่างเชื่องช้า

1291
01:19:21,000 --> 01:19:23,541
แต่ก็มาถึงจุดที่รับรู้ว่า

1292
01:19:23,625 --> 01:19:25,625
การใช้ความรุนแรง

1293
01:19:25,708 --> 01:19:28,000
ต่อสตรีเพศเป็นสิ่งร้ายแรง

1294
01:19:28,666 --> 01:19:31,250
{\an8}ช่วงบ่ายเต็มไปด้วยความคาดหวัง

1295
01:19:31,333 --> 01:19:33,750
ทั้งด้านในและหน้าศาลซานโต อันเดร

1296
01:19:33,833 --> 01:19:36,166
ทั้งฝ่ายอัยการและฝ่ายจำเลยต่างเฝ้ารอ

1297
01:19:36,250 --> 01:19:37,625
{\an8}คำตัดสินของคณะลูกขุน

1298
01:19:37,708 --> 01:19:38,791
{\an8}เขาควรถูกตัดสินว่าผิด

1299
01:19:38,875 --> 01:19:42,083
{\an8}- เขาควรติดคุกนานแค่ไหน
- นานเท่าที่จะนานได้

1300
01:19:42,166 --> 01:19:44,541
เขาทำลายครอบครัวผม นึกออกไหม

1301
01:19:45,208 --> 01:19:46,583
ตอนนี้เรา…

1302
01:19:50,041 --> 01:19:51,625
เราจัดการกับมัน ถูกไหมครับ

1303
01:19:52,666 --> 01:19:54,166
เราต้องรับมือกับมัน

1304
01:19:54,250 --> 01:19:55,875
แต่บาดแผลยังเจ็บปวดอยู่

1305
01:19:59,208 --> 01:20:01,250
มันจะเป็นยังไงถ้าเอโลอา…

1306
01:20:05,083 --> 01:20:06,875
เอโลอาไม่ได้เจอลูกสาวผม

1307
01:20:11,208 --> 01:20:12,291
ครับ

1308
01:20:24,458 --> 01:20:27,833
วันที่ 21 มิถุนายน วันเกิดของโรนิกสัน

1309
01:20:28,375 --> 01:20:31,875
ฉันหวังว่าเขาจะอยู่ที่นี่ในเซาเปาลูกับเรา

1310
01:20:32,583 --> 01:20:35,250
ครอบครัวเราคิดถึงเขามาก

1311
01:20:38,083 --> 01:20:41,416
วันที่ 5 สิงหาคม วันเกิดน้องชายตัวน้อยของฉัน

1312
01:20:41,500 --> 01:20:44,166
เอเวอร์ตัน ดักลาส หนูน้อยที่ฉันรักมาก

1313
01:20:46,125 --> 01:20:49,041
หวังว่ามันจะเป็นวันที่แสนสุข

1314
01:20:51,583 --> 01:20:53,208
ในปี 2008 ฉันจะ…

1315
01:20:53,708 --> 01:20:55,916
ข้อแรกเลย ไปชายหาด

1316
01:20:57,000 --> 01:20:59,833
ข้อสอง พักผ่อนสักหน่อย

1317
01:21:01,041 --> 01:21:03,750
ข้อสาม หางาน

1318
01:21:04,541 --> 01:21:05,833
ข้อสี่

1319
01:21:06,541 --> 01:21:08,208
หมั้นกับลิโซ

1320
01:21:20,583 --> 01:21:23,416
(ลินเด็มแบร์กถูกตัดสินจำคุก 98 ปี)

1321
01:21:23,500 --> 01:21:25,875
(เขาหาทางจนได้ลดโทษเหลือ 39 ปี)

1322
01:21:25,958 --> 01:21:29,083
(และปัจจุบันเขากำลังรับโทษ
อยู่ในเรือนจำระบบกึ่งเปิด)

1323
01:21:30,625 --> 01:21:32,750
(ในปี 2018 รัฐบาลเซาเปาลู)

1324
01:21:32,833 --> 01:21:36,791
(จ่ายชดเชยให้นายาราเป็นค่าเสียหาย
ทางศีลธรรม ทรัพย์สินและความงาม)

1325
01:21:36,875 --> 01:21:40,666
(ครอบครัวของเอโลอา
ไม่เคยได้เงินชดเชยจากเจ้าหน้าที่รัฐ)

1326
01:21:41,958 --> 01:21:45,041
(หลังจบคดีของเอโลอา
ฝ่ายความมั่นคงสาธารณะเซาเปาลู)

1327
01:21:45,125 --> 01:21:47,875
(ได้เผยแพร่มติ
ที่บังคับใช้มาตรการที่เข้มงวดกว่าเดิม)

1328
01:21:47,958 --> 01:21:51,666
(และจำกัดการมีส่วนร่วมของสื่อ
ในการเจรจาเหตุลักพาตัวที่ดำเนินอยู่)

1329
01:21:53,458 --> 01:21:56,250
(ครอบครัวเอโลอา
ตัดสินใจบริจาคอวัยวะของเธอ)

1330
01:21:56,333 --> 01:21:58,750
(ผู้รับบริจาคเจ็ดคนได้รับ…)

1331
01:21:58,833 --> 01:22:02,791
(หัวใจ ปอด ตับอ่อน
ตับ ไต และกระจกตาของเอโลอา)

1332
01:24:00,375 --> 01:24:04,541
คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์