Bu film travmatik bir araba kazasından kaynaklanan yaralanmalar içermektedir.
Downloaded from YTS.MX
İzleyicinin dikkatine.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Gittiğimiz bu randevu ne?
Bay Haq ile görüşeceğim.
Beni ameliyat eden adamdı.
Hava ambulansıyla St. George'a götürüldüğümde
beş saatlik bir ameliyat geçirmiştim.
Daha fazlasını da yaptı
ve yara izlerime çok sayıda steroid enjeksiyonu yapıldı.
Pek hoş bir şey değil.
Başka bir şey yaptırdım,
yüzümü lehimledikleri bir plazma.
Henüz net değil.
Ne olacağını da biliyorum.
Bay Manisali burun işinden memnun olacak.
Bay Haq yüz konusunda mutlu olacak.
Herkes "Daha iyi görünüyor" diyecek.
Bence ten rengi kendi kendine düzeliyor.
- Öyle mi? - Daha az kırmızı görünüyor.
Evet, bence genel olarak harika bir gelişme.
Buradaki kısım tuhaf geliyor.
Burası. Sarkık gibi geliyor.
- Peki. - Sanki hiç…
Eskisinden daha iyi.
Ama bu kısım çok garip.
- Bakabilir miyim? - Evet.
Tekrar gülümse.
Evet, iyi görünüyor.
Kocaman aç.
Şimdi ısır.
Çok daha iyi görünüyor.
- Dokunduğumu hissediyor musun? - Evet.
Peki burası? Burası daha mı az…
- Hissetmiyorum. - His yok mu?
- Yok. - Orada deri nakli var.
Gelecekte biraz hissedebilirsin ama muhtemelen hissetmeyeceksin.
Genel olarak bakınca seni gördüğüm en iyi hâlin bu.
- İyi gelişme gösterdin. - Sağ ol.
Teşekkürler.
Biraz gıcık bir durum
çünkü bundan memnun olacağımı sanmıyorum.
Minnettarım.
İkisi de harika.
Ama…
Ama beni eskisi gibi yapamayacaklar.
Eskiden memnun değildim
ama o kadar kötü değilmiş, şimdi fark ediyorum.
İnsanların dürüst olmasını istiyorum, "İğrenç" desinler.
Sikik bir şey, değil mi?
Disney'de isterler mi acaba?
Mickey Mouse pek küfür etmez.
Hâlâ mantığıma oturtmaya çalışıyorum.
Hâlâ kabullenme aşamasındayım.
On sekiz ay geçse de.
2022 Noeli'nden hemen önce,
ülkenin en sevilen sporcularından ve TV sunucularından biri olan
Andrew Freddie Flintoff korkunç bir kaza geçirdi.
Freddie cabrio ile takla attı
BBC'nin Top Gear programı için çekimdeydi.
Top Gear'ın Freddie'si kazada yaralandı
Ertesi yıl boyunca ortadan tamamen kayboldu.
Hâlâ her gün yaşıyorum.
Her gece yatağa yattığımda hâlâ arabadayım.
Hâlâ o kadar canlı ki.
Artık eskisi gibi uyuyamıyorum.
Her gece başına gelenlerin bir filmi
zihninde oynuyor.
Kafamın içinde oynayan bir film.
İzlediğim bir film.
- Gerçek bir çekim mi? - Araba çekimi.
Gördüm, ben istedim.
Kendimi ikna etmek istedim.
"Bu yüzden böyle hissediyorum, bu yüzden bu kadar kötüyüm."
Bir de kafanda dönüp duran o film var.
Krikette insanlar görselleştirmeden bahsederler.
Bir şey görürsün.
Bana göre bu sadece bir parçası.
Birçok kez sakatlandığım için top atma antrenmanı yapamadım.
Kafamın içinde pratik yapmaya başladım.
Kendimi sadece top atarken görmedim.
Hissedebiliyordum.
Kokusunu alabiliyordum.
O hissi tattım.
Topun elimden çıkmasını bile.
Sorun şu ki bununla ilişkilendirince
anılar bile gerçek oluyor.
Hatta hakkında konuşurken bile biraz geriliyorum
ve yüzümün bu tarafındaki acıyı hissedebiliyorum.
Hayalet ağrıları hissediyorum…
Resmen lanet gibi.
İşte geliyor.
Onu hakladı! Freddie Flintoff, işte o!
Kimse onun kadar yetenekli değildi ama kimsenin de o kadar şüphesi yoktu.
Muazzam!
İnanılmaz bir şeye tanık oluyoruz.
Ünlü gibi bir statüye sahipti ve hep bununla boğuştu.
YENİK KAHRAMAN
- …sunucunuz Bay Freddie Flintoff! - Tamam mı?
Kriketin ötesine geçmek imkânsız sayılır.
Freddie Flintoff, hanımlar ve beyler.
Ama o bunu başardı.
Kriketçisin. Bu kadar komik olamazsın.
Ama kafasında asla yeterince şey yapmamıştı.
Freddie Flintoff bir kazaya karıştı.
Freddie Flintoff hastaneye kaldırıldı.
Birdenbire tüm hayatın değişebiliyor.
Sıfırlanmış gibiyim.
Artık kim olduğumu anlamaya çalışıyorum.
Freddie Flintoff geçen yıl bir kazada yaralandı.
Ne oldu?
- Söylemiyorlar. - Büyük bir kaza.
Yaraları hayatını değiştirecek boyutta.
O zamandan beri sessiz.
KAZADAN YEDİ AY SONRA
2023'te Freddie Flintoff, evinde inzivaya çekildi.
Ama bulunduğu yerle ilgili spekülasyonlar arttıkça
iyileşmesinin kaydını tutmaya başladı.
Freddie, kaza ve sonrasında tam olarak ne olduğunu
anlatmak zorunda hissetti.
Asıl hayal kırıklığım ve beni asıl üzen
spekülasyonlar oldu.
Bu yüzden şimdi bunu yapıyorum.
Aslında ne olduğunu
anlatmak istiyorum.
Yedi aydır dikkat çekmeden yaşıyorum.
Sadece tıbbi şeyler için dışarı çıkıyorum.
Sanırım bu evde yaptığım şey, güvende olmak
ve dışarı çıkmaya korkmak.
Çocuklarla olmak ve bir şey kaçırmamak istersin.
Neyse ki dört çocuğumuz var.
Tüm zamanımı üç buçuk yaşındakiyle geçirdim.
Yanıma yaklaşmıyordu. Sanırım yüzümden korkuyordu.
Benden korkuyordu.
Çok üzücüydü.
TSSB'm var. Kaygılanıyorum.
Bazen hiçbir bir sebep yokken
ağladığım oluyor.
Gel buraya.
Aferin oğlum.
Nereye?
Yıl geçtikçe
biyografik film yapmaya direnen Freddie…
- Steve mikrofon istiyor. - Evet.
…kariyerini, kriketi ve hayatını ilk kez anlatmaya karar verdi.
Saçını biraz keseceğim.
Uzaması yıllar aldı.
Sana Freddie mi diyeyim, Andrew mu?
Bence Freddie iyi. Fred.
Fred.
Tuhaf, değil mi? Çünkü…
Aslında adım Andrew
ve 15 yaşımdan beri
bana Fred ya da Freddie diyorlar.
Çünkü Andrew daha çok benim bir yansımam.
İçe kapanık.
Yalnızlığı seviyor.
Ama Andrew, profesyonel spor dünyasında hayatta kalamaz.
Bunu çok çabuk anladım.
Lancashire gelecek için
önem arz edebilecek bir hamlede bulundu.
16 yaşında biriyle anlaştı.
Kendi neslinin en iyi vurucusu olarak görülüyor.
Andrew Flintoff 1,93 m boyuyla kriket potansiyeli olan bir isim.
Altı yaşından beri bu sporu yapıyor.
U-14 takımından beri İngiltere'yi temsil ediyor
ve 14 yaşındayken kulübü St. Anne'de ilk 11'deydi.
Dokuz yaşımda kriket oynamaya başladım.
O zamandan beri iyiyim.
Ama her yaş grubunda yükselmek her yıl daha da zorlaşıyor.
Fred'e göre en iyi koçlarından biriymişsin.
DAVID 'BUMBLE' LLOYD Eski Koç
Kibarlık etmiş. Sanmıyorum.
Seni kriketteki babası olarak tanımladı.
Evet, o da bana göre… Üç oğlum var. O benim dördüncü oğlum.
LANCASHIRE KRİKETİNİN YÜKSELEN YILDIZI
PARLAK ÇOCUK
Ben Lancashire koçuyken ondan haberdar olduk.
Hızı göz korkutuyordu.
Öne çıkanlardan biri St. Anne'in U-15 takımındayken
232 sayı kaydetmiş olmasıydı.
Bir cam kırılmıştı, beş altı kriket topu kaybolmuştu.
Cüssesi sebebiyle güçlüydü.
Durmadan top atıp duran büyük, güçlü bir çocuktu.
Bir yarısı adamdı, sağlam bir adamdı,
diğer yarısı ise çocuktu.
İki farklı şey bir arada.
Sonra Andrew'la anlaşmaya varmayı konuştuk.
Ona Andrew dediğini fark ettim.
- Evet. - Andrew, Fred, Freddie.
Ondan birkaç tane var gibi.
Evet, "Fred" adını soyunma odasından aldı.
Çakmaktaşlar'dan.
Ama ben ona hep Andrew derdim.
Özellikle de sertçe azarladığımda.
Eminim ki birçok kişi senden iyi şeyler bekliyordur.
Buna tepkin nasıl oldu?
İlk başladığımda yaşım küçük olduğu için zorlandım.
Ama her yıl daha iyi oluyorum.
Preston'da büyürken utangaç bir çocuktum.
Yumuşaktım, uysaldım. "Vur ensesine al lokmasını" derler ya.
Lancashire'da soyunma odasına ilk kez girdiğimi hatırlıyorum.
Etraf erkeklerle doluydu.
Kendimi nereye koyacağımı, ne diyeceğimi bilemedim.
Bana Fred demeye başladılar.
İçmeye de başladım.
Sonra ikinci kişiliğimi buldum.
Öyle bir karakter yaratmıştım ki
ilgi odağı olmayı ve oynamayı seviyordu.
Her şey çok güzeldi.
Odaklanın. Bu çok önemli bir maç.
Kazanırsak seriyi kazanırız.
On yedi yaşındaydım.
O da muhtemelen 18 yaşındaydı.
İngiltere'nin U-19 takımının kaptanıydı.
Fred'i herkes tanıyordu çünkü U-11 takımından…
Kent County ve İngiltere eski oyuncusu
…Lancashire'lı bu çocuk, topu hızlı atıp acayip uzağa gönderiyordu.
"Bu çocuk bizden iyi" diyorduk.
Dün Old Trafford kriket sahasında yeni bir dünya rekorunun kırıldığı
spor tarihi yazıldı
ve kanıtı olarak karşınızda Peter Stevenson.
Evet, bu ileride koleksiyonluk bir parça olabilir.
Andrew Flintoff'un
Old Trafford'daki Lancashire için harika atışları.
Bu kulübün güvenlik kamerasında 38 sayıyla rekor kırılan altılı serinin
filme alınmış kanıtı bulunuyor.
Sahada olmak neredeyse… Süpermen demezdim
ama telefon kulübesine girip…
Kriket oynamak benim için öyleydi.
Sahadan çıktığımda
her şey çok farklıydı.
Eve gider tekrar kendim olurdum.
İki kişi mi var?
Bence iki ama daha fazla da olabilir.
Yıllar içinde ikiden fazlası olmuş olabilir.
Kendini Andrew olarak tanıttı.
Ona hep Andrew diye hitap ettim.
Konuşmaya başladık, sonra da hiç susmadık.
Komikti. Beni güldürürdü.
Onunla daha çok konuştukça daha çok
"Çok hoşsun" derdim.
Bu noktada profesyonel bir sporcu olarak
- pek tanınmıyordu. - Hayır.
Andrew'un kim olduğunu bilmiyordum.
Kötü anlamda değil. Ama…
Nedenini tam bilmiyorum.
Onda farklı bir şey vardı.
Ben böyle söyleyince olumsuz bir şey sanıyor.
Ona "potansiyel" diyorum.
O da "Potansiyelim var. Beni değiştirmeye çalışıyorsun" diyor.
Ama hiç bunu kastetmedim.
Onda bir şey vardı,
biliyordum ki o çok…
Çok daha fazlası olacaktı.
Her şeye sahipti.
Etraftaki çoğu gibi değildi.
Harika bir oyuncuydu ama biraz da pisliğin tekiydi.
Hayır. Şampiyondu.
Ona biraz göz kulak oldum.
Kazadan hemen sonra,
tedavisinden önce onu gördüm
ve nefesim kesildi.
Gözyaşlarına boğulup ona sarılmak istedim.
On altı yıl ona menajerlik yaptım.
Oturup stratejiler geliştirip…
KATIE LYDON Menajer
"On yıl sonra ne olacak?" derdik.
"Uzun vadeli hedef ne?"
Ve hedef hep Top Gear'dı.
Kriket kariyeriyle kıyaslanamazdı.
Yakaladığı bu fırsat çok büyüktü.
Teşekkürler.
İlk programımızı sunmak çok güzel.
Top Gear bu aralar Doctor Who gibi
- yeniden doğuş yaşıyor. - Evet.
- O… - Ama küçük Dalek hâlâ yanımızda.
…heyecan vericiydi.
Önemli bir program olduğunu düşünüyordu.
Çoğu kişi tarafından beğeniliyordu, çoğu kişi onunla büyümüştü.
Tüm TV programları arasında…
Güzelce ve sorunsuz geçtik.
…katılmak için rekabete girdiğim tek program buydu.
Ona göre onluk bir şeydi.
Arabaları da seviyor.
Evet, arabaları da seviyor.
Farklı arabaları denettiriyorlardı, buna bayıldı.
Seni aptal herif!
Seni pislik!
Fred sürekli yeni meydan okumalara ihtiyaç duyan biri.
Yerinde duramayan bir tip.
O işi aldığını söyleyince çok heyecanlandım.
Komedyen ve arkadaşı
Program için uygun kişi gibiydi.
Yaptığım en korkunç şeylerden biri.
Programda gözü kara birine dönüştü.
Çoğu numarayı o yaptı.
Bence doğuştan kendini zorlayan biri olduğu için.
Peki kaza gününe dair ne hatırlıyorsun?
Pistte olacaktı.
PİST DUNFLOLD HAVAALANI
Bir sorun olmasını beklemiyordum.
Her şeyi hatırlıyorum.
Bir iki hafta boyunca bilincimi kaybetmiş olsaydım,
uyandığımda dikişlerim alınsaydı
her şey çok daha kolay olurdu.
Ama hepsini hatırlıyorum.
Düşününce o arabanın içine dönüyorum.
Üç tekerlekli bir araç.
Güçlendirilmiş bir ön camı var,
sırtımın yarısına gelen bir çubuk var, yani açıktayım.
65 ya da 70 km hızla gidiyordum.
Yanlayarak nasıl süreceğimi gösteriyorlardı.
Ve öndeki tekerlek çıktı.
Arabanın takla atması tuhaf bir şey.
Çünkü geri dönüşü yok
ve her şey yavaşlıyor.
Çok tuhaf.
İnsanlar sorgulayacaktı.
Ama kriket oynardım. Atış yapardım.
Karar vermek için 0,4 saniyen olur.
Top nereye gidiyor, nereye vuracaksın,
ayağını nereye koyacaksın.
Takla atmaya başlayınca
yere baktım,
yana doğru düşseydim boynumu kırardım.
Burayı vursaydım ölürdüm.
En iyi şansım yüzüstü düşmekti.
Sonra çarptığımı hatırlıyorum…
Kafamı çarptım.
Sonra sürüklendim ve araba devrildi.
Arabanın arkasına geçtim
ve yüzüstü pistte sürüklendim.
Arabanın altında, yaklaşık 50 metre boyunca.
Sonra çimlere çarpıp tekrar takla attı.
Öldüm sandım.
Bilincim yerindeydi ama bir şey göremiyordum.
"Bu kadar mı?" diyordum.
"Bu kadar mıydı yani?"
"Artık siyah mı göreceğim?"
Şapkam gözümü kapatıyordu.
Şapkamı çektim ve şöyle düşündüm,
"Olamaz. Top Gear pistindeyim. Burası cennet değil."
Evet, bu…
Evet.
Sonra aşağı baktım, kan akmaya başlamıştı.
En büyük korkum yüzümün yerinde olmamasıydı.
Yüzüm yerinden çıktı sandım.
Çok korktum.
Telefon geldi, "Andrew, Top Gear'da kaza geçirmiş
ama elimizde çok fazla bilgi yok.
Onu en yakın hastaneye götürebilirler
ama sanırım sadece dişleri hasar görmüş.
Bence her şey yolunda."
Telefonu kapattım
ve başta pek önemsemedim.
Ama her şey çok hızlı bir şekilde gelişti.
Sanırım hava ambulansı gelene kadar yaklaşık yarım saat veya 40 dakika
acı içinde kıvrandım.
Surrey'deki bir havaalanına çağrıldık.
Freddie şaşkınlıktan sersemlemiş hâldeydi.
Ciddi bir yüz yaralanması vardı.
HAVA AMBULANSI DOKTORU
Bir de değil, birden çok ve ciddi yaralanmalardı.
Çok acı çekiyordu, ona ağrı kesici verdik
ve onu önde gelen büyük travma merkezimize,
St. George Hastanesi'ne götürdük.
"Bu bana oluyor olamaz" dedim.
"Bu yaşanıyor olamaz."
Hiçbir bilgi alamıyordum.
Nasıl yaralandı,
hiç bilmiyordum.
Eşyalarımı toplamaya başlayıp şöyle düşündüm,
"Londra'ya gideceğim.
Umarım biri bana onun nerede olduğunu söyler."
O gün nöbetçiydim.
Kaza ve acil durum danışmanından bir telefon aldım.
Yaşadığımız yaralanmaların çoğunu, danışmanlara ulaşmadan önce
alt seviyedekiler yönetirdi, yani bir şeyler tersti.
Fred'in aldığı yaraları nasıl tarif edersin?
Karmaşık. Çok karmaşık.
Son 20 yıldır gördüğüm
maksillofasiyal travmalar arasında
onun yaralanmalarını ilk beşe koyardım.
Sert ve yumuşak doku yaralanmaları,
kırık ve kayıp dişleri,
çene kemiğinin kırılması ve yerinden çıkma unsurları vardı.
Yumuşak doku yaralanmaları çok karmaşıktı.
Yumuşak doku kaybetmeniz, deri kaybetmeniz
çok sıra dışıdır.
Üst dudağının önemli bir kısmını kaybetmişti.
Derisini ve alttaki kasların bir kısmını
ve alt dudağını da.
"İçeri girmeden önce kendini hazırlamalısın" demişlerdi.
Çünkü o sırada ameliyata alınmamıştı.
Yani hastaneye gelen ilk kişi sendin.
Pardon.
Tanrım.
Kendimi çaresiz hissettim.
Ne diyeceğimi…
…bilmiyordum.
Benim işim bir şeyleri iyileştirmek
ve düzeltmekti.
Bunu düzeltemedim.
Bunlar asla temiz yaralar değildi.
Yüzünü asfalta sürtmüştü.
Kum, toprak vardı.
İlk ameliyat yaklaşık beş saat sürdü.
Yani ameliyatın ilk beş saatinde
yüzünü onarmaya başlamış mıydın?
Evet.
Anatomiyi eski hâline getirmelisiniz.
Yapboz gibi bir şey.
Ve neredeyse her zaman tüm parçalar orada olur.
Andrew'un durumunda yoktu.
Onu gördüğümde…
Odaya girdim, yataktaydı
ve bandajlanmıştı.
Ama gözlerinde
bu kadar korku olan birini daha önce hiç görmemiştim.
Bana baktı. Bence bana bakma sebebi
ne kadar kötü olduğunu anlamaktı.
Dürüst olmak gerekirse, kendimi toparladım
ve hiç ağlamadım.
"Sorun yok, iyi olacaksın" dedim.
"Bu kadar iyi göründüğüne inanamıyorum."
Eve gitmeden önce çocukları aradım.
Ve onlara dedim ki,
"Hiç olmadığınız kadar güçlü olmalısınız.
Babanız şu anda farklı görünüyor.
Daha iyi olacak
ama dehşete düşmüş görünmenizi istemiyorum
çünkü bu onu yıkar."
Çok zordu.
Andrew bunu yaptığımı bilmiyor.
Tüm o insanlara çok minnettarım.
Hâlâ bir kocam var,
çocukların da hâlâ babaları var.
Aldığımız yardımı alamayan, benzer veya çok daha kötü şeyler yaşayan
başka insanlar olduğunu çok iyi biliyorum.
Fotoğrafı gönderdiler.
Fotoğrafa bakamadım.
Korkunçtu.
Rachael'ın hepimizin onu ve çocukları…
Arkadaş ve İngiltere'nin eski kaptanı
…düşündüğümüzü bilmesini istedik.
Fred'i gören olmadı.
Resmen kendisini kapattı.
Kimseyle konuşmak istemedi, kimseyi görmek istemedi.
Bir şey yapmak istemiyordu.
Onu daha kötü hiç görmemiştim.
Mesajlar dolaşıyordu.
Parça parça şeyler duyuyorsunuz.
TV sunucusu ve arkadaşı
Doğru mu, hiçbir fikriniz yok.
Sadece ulaşmaya çalışıyordum.
Cevap alamayacağımı bilsem de.
Onu görmeyi çok istiyordum
ve ortak arkadaşlarımıza mesaj atıp durdum.
Yalnız vakit geçirdiğini söylediler.
Evet, şey…
Ona sarılmak istiyordum.
Kriket kariyerimde,
içinden çıkıp çıkamayacağımı bilmediğim birçok durum yaşadım.
Her zaman bir düğmeye basıp işi halledebilmeyi başarıyordum.
O düğmeyi tekrar bulmalıydım çünkü o anda
kim olduğumu bilmiyordum.
Yirmi yaşındaki Andy Flintoff'un adına dikkat edin.
Lancashire'dan Andrew Flintoff'a tebrikler…
Millî takımda isim yapan yeni oyunculardan biri.
Freddie, millî takıma hızlı bir giriş yaptı.
Şunu unutmayın, İngiliz kriketi
yeni Ian Botham'ını, çok yönlü oyuncusunu arıyordu.
Atış, vuruş, her şeyi yapan herkesin başımızın üstünde yeri vardı.
Freddie'nin saatte 145 km hızla
topu dışarı atabiliyordu.
Andy Flintoff ilk çıkışını yapmış oldu.
Her takımın istediği bir oyuncuydu, özellikle de İngiltere'nin.
Bu oyuncu bize lazımdı.
Andrew Flintoff İngiltere adına en yüksek puanını aldı.
"Yeni Ian Botham" olarak anılan adam,
yedi tane altılı vuruş yaptı
ve bunlardan biri doğrudan babasına gitti.
Bazıları seni yeni Ian Botham olarak görüyor.
Yeni Ian Botham olacağımı sanmıyorum. Andy Flintoff olmak istiyorum.
Krikette ne yaparsam kendim olarak yapacağım.
Kuzeyli biriydi.
Bir kuzeyli, güneyli biriyle karşılaşınca
bunu saklar. O saklamadı.
Tanıdığım en kuzeyli insanlardan biriydi.
Adamı kesseniz damarlarından et suyu akar.
Lancashire'lısın. Lancaster'lıların en iyi özelliği nedir?
Tüm arkadaşlarım iyi içki içer.
İyi içerler.
Dışarı çıkıp içki içer,
ertesi gün sahaya çıkıp şov yapabilirdi.
Genç bir delikanlıyken
hiç içki içmezdi.
Eskiden kola içerdi.
Sonra alkolü keşfetti
ve kaybettiği zamanı da telafi etti.
Alkolü tolere etme gücü inanılmazdı.
Onunla vardiyalı içerdiniz.
HARMISON İngiliz takımı
Eşlik etmek için dışarı çıkıp dururdunuz.
Başkalarının gelişmesine yardımcı olan bir atmosfer yaratıyordu.
Çünkü iyi vakit geçirirsen en iyi kriketini oynarsın.
Zimbabve ve Güney Afrika'da kaptanlığını yaptığımda tanıştık.
Çok geyik yaptığımız bir geziydi.
Ne açıdan?
Fred'in harika bir yeteneği vardı.
Ağzına beş şişe bira koyup
hepsini aynı anda mideye indirebilirdi.
Ardından da bir şişe şarabı hüpletirdi.
- Tek seferde mi? - Tek seferde bir şişe şarap içebilirdi.
İnanılmaz bir boğazı vardı.
Bir içerdi… Hepsi giderdi.
Evet, hepimiz ona hayrandık.
Ve o dönemde, yetenekli bir gençseniz
çok heyecan vericidir
ama bu şekilde hızlı ilerlemek oldukça zor olsa gerek.
Şüphesiz ki 80'ler, 90'lar kriketi, yarı profesyonel bir kurgusu olan
amatör bir spordu.
Bu yüzden de çok hızlı bir yükselişe geçmişti.
Küçükken kurtlar tarafından büyütüldüğünü düşünürdüm.
İngiltere'nin orta sahasında uzun zamandır sorunları var.
Şimdi ise en büyük dertleri
Andrew Flintoff'un karın kaslarını
düzene sokmak gibi görünüyor.
Küçükken zayıftım.
İri görünmek için gömleğimin içine tişört giyerdim.
Sonra çok hızlı irileştim
ve giderek daha da geliştim.
Ağır sıklet şampiyonu Lewis'ten daha iri
Dalga geçildim.
İNGİLTERE'NİN DEV ATICISI
Tek başıma yaşıyordum, süpermarkete gittiğimde
tüm gözler üzerimdeydi. "Alışveriş arabana ne koyuyorsun?"
Sonunda İngiltere'nin NatWest serisi devam ediyor
ve bu, büyük ölçüde
en zor haftasını geçiren genç bir adamın eseri.
Andy Flintoff yetersiz ve kilolu olmakla suçlandı.
BEN ŞİŞMAN DEĞİLİM
Flintoff Uyarıldı: Kilo Ver ya da Git
Andrew, eleştirilere ancak böyle bir vuruşla
cevap verebilirdin.
Şişko bir çocuğa göre iyi oynadım.
Yememem gereken bir şey yediysem
hemen kusardım.
Sonra bir daha, bir daha.
Sonra "Kahvaltımı kussam mı?" diye düşünmeye başladım.
Hep aç karnına oynardım, midemde bir şey olmazdı.
Yaklaşık 10 kilo vermişimdir.
Herkes benden çok memnundu.
Sonra bu bir yaşam tarzı hâline geldi.
Fred söz konusu olduğunda,
o kadar iri ve güçlü bir yapısı olduğundan insan şöyle düşünüyor,
"Hadi ama, yaptığın her şeyde çok iyi olmalısın."
Bence bu doğru değil.
O temelde sadece sevgi isteyen bir insan.
Bazı anıları unutup
sadece yaşıyorum.
Ve bu çok güzel.
Sonra hatırlatan bir şey oluyor.
Yüzümde bir his oluşuyor çünkü çok gergin ve farklı bir his.
Dişim yok gibi, yemek yerken ağzımdan bir şey düşecek gibi.
Ya da aynaya bakıyorum
ve her şeyi hatırlıyorum.
Yüzün için kimliğin derler.
Ama şunu diyenler var.
"Önemli olan iç güzelliği. Dış görünüş önemsiz."
Hadi oradan. Anlatabiliyor muyum?
İnsanların yüzünü değiştirip farklı görünmelerini sağlarız.
Hastalar bazen
yeni yüzleriyle barışmakta güçlük çekerler.
İnsanlar yüzünüzü görür görmez yargılar.
Birkaç saniye içinde yargılarlar.
Üst dişlerinizin kaç milimetre göründüğüne kadar.
Köpek dişinizin.
Bir milimetreden az mı?
Bu kişiye güveniyor muyum?
Tehdit misin?
Onlara fayda sağlayacak mısın?
Başarılı olacak birine benziyor musun?
Hedef alınıyor
ve her şey değerlendirmeye dâhil oluyor.
Konuştuğumuz tek şey onu korumaktı.
Çünkü basının müdahalesi çok fazlaydı.
Herkes resmini çekmek istedi.
Nasıl göründüğünü görmek istediler çünkü gizemliydi.
İnsanlar bizi takip ediyordu.
Bilmiyorduk bile.
Onu randevuya götürdüm.
Normal bir araba gibi görünse de
camları filmli arabalar.
Sürerken önümüze çıkıyorlardı
ve fotoğraf çekmeye devam ediyorlardı.
Biz tamamen habersizken.
Bu da evde kalmak istemesine yol açtı.
FREDDIE DÖNDÜ… YOLCU KOLTUĞUNDA
Çekimlere birkaç ay kalmıştı.
Ev ziyaretlerimizden birinde Fred'in babası Colin
fotoğraflar albümleri ve hatıra defterleri getirdi.
Colin, kriket senin için neydi? Hayran mıydın, oyuncu muydun?
Oynadım. Açıkçası pek iyi değildim.
Ama oynadım.
Kardeşi Christopher gibi,
Andrew da hafta sonları maçlara gelirdi.
Böylece kriketin bir parçası oldular.
Fred, seni krikete başlatan baban mıydı?
Evet, büyük ölçüde.
Çocukken tek hatırladığım buydu.
Hep kriket kulübünde çimleri keserdi.
Cortina ile sahayı dolaşıp çim biçtiğimi hatırlıyorum.
- Arabayla mı? - Evet.
Bunlar da sakladığın albümler mi?
Artık hepsi Andrew'un.
Burada kalmayacaklar.
Annene onları geri götürmeyeceğimi söyledim.
Yok artık.
Hatırlattığı şeyler var mı Fred?
Çoğunu hatırlayamıyorum.
Fotoğraflara bakmayı gazete kupürlerine yeğlerim.
Onun böyle bir oyuncu olacağını hiç düşünmüş müydün?
Yetenekli olduğunu hep biliyordum.
Ama İngiltere için oynayacağına
para yatıracağım tek oyuncu vardı.
O da Philip Neville'dı.
- Futbolcu mu? - Evet.
Bayağı iyiydi, değil mi?
- Hiç fena değildi. - Evet.
- Hem vuruyordu hem atıyordu. - Onun evindeyiz.
Evet, biliyorum. Ama…
Evet.
- Taşındı, değil mi? - Evet, ondan aldık.
Onu bodrumda tutmuyoruz.
Geri isteyebilir.
Phil'i tanımıyorsun. Bir köşede oturuyordur belki.
- Bilemezsin. - Evet.
- Çok sessizdir. - Ayrıca…
- Gary burada olsa bilirdik. - Aynen. Tanrım, o…
Bu eve girdiğinde
ülkenin en iyi kriketçilerinden birinin burada yaşadığını bilemezsin.
Evet, Andrew gösteriş yapmayı sevmez.
Bazen eşyalarını sergilemekten utanır.
Saklamayı tercih eder.
Kriket hayranı olarak Fred'in arşivini görmek istiyordum
ama babasından geri bile istemedi.
Ayrıca hatıra defterlerinin
evinin duvarları gibi
2005 Ashes'e dair hiçbir şey içermemesi dikkat çekiciydi.
Hayatını kökten değiştiren yaz.
Sporun ötesine geçen sporculardan biriydin.
Karımın krikete hiç ilgisi yok.
Senin kim olduğunu biliyor.
Yine de 2005'te olanları anlattığın
bir film hiç görmedim.
2005 yılı ve kariyerle ilgili bir şey yapmaya hep isteksizdim.
Neden?
Şey gibi geliyor…
Böbürlenmek gibi geliyor. Ya da…
Hayatımın harika zamanlarıydı ve çok güzeldi.
Ödüller değil, sonrasındaki övgüler ya da para da değil,
tabii yanlış anlaşılmasın, hepsi güzel şeyler.
Ödül onu yapmak.
2005'e dönüp bakınca
kriket hakkında hiçbir şey bilmeyen birine
Ashes'in önemini nasıl açıklarsın?
Ashes gerçekten kriketin tarihi.
İngiltere Avustralya'ya karşı.
Oldu mu? Ashes'i kazandı mı?
Evet! İngiltere, Ashes'i kazandı!
Yıllar önce küller bu küçük vazonun içine konuldu
ve kazanmak için oynuyoruz.
İşte Ashes, tam 100 yüz yıl önce
İngiltere kaptanı, saygıdeğer Ivo Bligh'e takdim edilmişti.
Ashes turnuvası futbolun Dünya Kupası gibi bir şeydir.
Bir kriket oyuncusu olarak değerin ancak Ashes kriketinde anlaşılır.
Avustralya kriketçileri, neredeyse yirmi yıldır en çok beklenen
Ashes için yola çıktı.
Ricky Ponting, kaptan olarak geldiği ilk turnuvada
ezeli rakibinin moralini erkenden bozmak istiyor.
Hiç tartışmasız, 2005 oynadığım en büyük
kriket turnuvasıydı.
Avustralya'da doğup ilk kriket sopanızla
arka bahçeye gittiğinizde
oynadığınız şey Ashes maçından başkası değildir.
Zirvedir. Daha iyisi olamaz.
Dünyanın en iyi takımı olarak İngiltere'ye gidiyoruz.
Bu Avustralyalı takım harika bir güçtü.
Karşımızda onlar var.
Ama yaklaşık 18 aydır
bir araya gelmiş genç bir ekibimiz var.
Takımın kalbi de Fred.
Laf dalaşı başladı bile.
Glenn McGrath İngiltere için 5-0'lık bir hezimet öngördü.
O zaman zahmet etmeyelim.
Eve dönelim bari.
Artık konuşma zamanı değil.
Andrew Flintoff.
Andrew Flintoff sahaya çıktı.
Uzun zamandır Ashes'in bir parçası olmak istiyordu.
İkinci atışlarda vuruşa geçtim
ve kendime baskı yapmaya başladım.
Sanki kendimi Avustralya'ya karşı yarıştırıyordum.
Bunu yapmalıyım, şunu yapmalıyım, herkes bekliyor.
Flintoff'un kanıtlayacak şeyi çok.
Hiç kimse Freddie kadar yetenekli değildi.
Ama pek çoğunun Freddie kadar şüphesi olduğunu da sanmıyorum.
Ricky Ponting'in yaptığını asla unutamam.
Hemen önümüzde pozisyon almıştı.
Kevin Pietersen ile vuruş yapıyordum.
Sopa sponsorumuz aynıydı, Woodworm.
Freddie vuruş yapmaya geldiğinde ne dedin, hatırlıyor musun?
Hayır, hatırlamıyorum.
Şöyle dedi, "Eminim ki sponsor bu iki ahmaktan memnundur."
Ya da öyle bir şey.
"Bunu unutmayacağım dostum. Dediğine pişman olacaksın" diye düşündüm.
Düşündüğüm şeylerden biri buydu, "Bunu yutmayacağım."
Sonra topa çıkış yaptım.
Ve Freddie Flintoff'un sonu geldi.
Seyirci için hayal kırıklığı.
Büyük bir favori olsa da gitti.
Bütün ülke bizden rekabetçi olmamızı bekliyordu.
Ve fena yenildik.
Avustralyalılar açılış maçını kazandı.
Hepimiz şoke olmuştuk.
İngiltere soyunma odasında hiç böyle bir moral bozukluğu görmemiştim.
Sanırım Freddie utanmıştı.
Takımımızın lokomotifiydi, şov yapmalıydı.
Maçtan sonra sandalyeme oturdum, titremeye başladım.
Çok ağır geldi.
Ne yapacağımı bilemedim.
Geri dönüp kriket oynamamız yönünde çok konuşma vardı.
Ben "Hayır, uzaklaşmalıyız" dedim.
"Bu dev adam gitmeli."
Bovey Castle diye bir yere gönderildi.
Sanırım hızlansın diye.
İdman yapmadım, çalışmadım.
Biraz kırmızı şarap, birkaç puro içtim.
Şöyle düşünmüştüm, "Tanrım, bu iyi mi?"
"İdman yapmalı mı?"
İşler ters gitmişti.
Ama bence böyleydi. Bence onun Fred olarak
dönmesini istediler.
Edgbaston, İngiltere'nin bir kalesidir.
Biri gitti.
Şimdi geri dönmeliyiz.
Ama şunu diyeyim. Bir sonraki maç…
Benim kurallarıma göre oynanacak.
Shane Warne'e karşı sayı yapma fırsatı bulduğum ilk anda
topu havaya dikti.
Yakala!
"Altı" diye düşündüm.
Neredeyse orta sahaya ulaştı.
Parmaklarının üstünden geçip dört sayı oldu.
Artık yokum. Yeter artık.
Amma iyi vuruştu.
Vay canına.
Hiç fena değil.
Merak etmeye gerek yok.
Çok eğlenceliydi.
Ve yine, nerede olduğunu bilmiyor ama dört puan kaydetti.
Altı puan!
Kalabalık çıldırdı.
Vay!
Muazzam.
Görebileceğiniz en muhteşem vuruşlardan biri.
Vay canına. Altı sayı daha!
Harika bir şeye şahit oluyoruz.
Ama onun atışı sayesinde Ashes'i kazanacaktık.
Flintoff hücuma geçtiğinde
sahada bir uğultu vardı.
"Bu güzel olacak işte."
Şapkanı, üstündekini çıkarıp attığın
anlardan biriydi.
Yerime geri yürüyorum, adımlarımda fazladan bir enerji var.
Kalabalıktan beslendim.
Kendini dört metre hissediyorsun.
İşte geliyor.
Onu hakladı! Freddie Flintoff.
Adam!
Erken çıkış yakaladım.
Sonra Ponting geldi.
Şimdi vuruş yapacak isim Avustralya kaptanı Ricky Ponting.
"Evet, lütfen" der gibi.
"Evet, lütfen."
Ricky Ponting, şüphesiz,
o zamanlar dünyanın en iyi oyuncusuydu.
Avustralya ne zaman sayıya ihtiyaç duysa Ricky Ponting devreye giriyordu.
Ve bilin bakalım ne? Sayı da alıyordu.
Şu uğultuya bir kulak verin.
Kaptandım ve 3 numaralı vurucuydum.
Oraya gidip işi halletmem bekleniyordu.
Freddie çok heyecanlıydı.
Çok yakındı!
Ve çıkmadı.
Andrew Flintoff yine yaptı.
Kalabalığı, takımı coşturdu.
Yok artık!
İster vuruş ister atış yaparken onları değiştirmeye çalışıyorsunuz.
Sizin metodunuz var.
Önce kim pes edecek? Kim göz kırpacak?
"Ben göz kırpmayacağım" dedim.
O da hiç oralı değil.
Avustralya'nın kaptanı şu anda aşırı baskı altında.
Yanlış anlaşılabilir
ama kriket oynama şekliyle
daha çok Avustralyalıydı.
O altılı, krikette gördüğüm en iyi altılıydı.
Saatte 144 km.
Flintoff rüzgârı arkasına aldı.
Fred, o an dünyanın en iyi oyuncusuna atılabilecek
muhtemelen en iyi yedi atışı yaptı.
Ve son olarak da
faul olunca ekstra bir atış daha yaptı…
Harika! Evet!
Bu adam muhteşem kriket oynuyor.
Flintoff maçı çevirdi.
Önce vuruşla, şimdi de topla.
Takımı ona ihtiyaç duyduğunda öne çıktı
ve farkında varmadan kendimi kulübede buldum.
O maçta başımız beladaydı.
O noktada her şeyi yapabilirmişim gibi geldi.
İşin bitti.
AVUSTRALYA'YA 62 SAYI DAHA LAZIM
Rakibin hakkından geldi.
Kalabalık rahatladı.
İngiltere oyuncuları da kesinlikle öyle.
Tehlikeli Shane Warne sahadan silindi.
Artık inanç var.
Bunları yenebiliriz. Vay be.
Ashes turnuvasında kalabilmek için İngiltere'ye tek bir vuruş gerekiyor.
"Kazanacağım" dedim.
Ben kazanmadım.
Steve Harmison kazandı.
ZAFERE 3 SAYI KALDI
Son vuruşu yaptı.
Ve yakalandı!
Ne zafer ama!
İngiltere başardı.
Kalabalık çılgına döndü.
İngiltere iki sayı farkla kazandı.
Biraz kutladık, sonra fark etti ki
Avustralyalıların Brett Lee'si tam bir kahramandı.
Avustralya'yı zafere taşıyordu.
Freddie hep başkalarını düşünür.
Orada bir savaş var
ama sadece kriket.
Çok fazla sportmenlik de gerektiriyor.
Ve bu harika bir sportmenlikti.
Kriket sporunun en iyi görüntülerinden biridir.
Sonsuza dek hatırlanacak bir görüntü.
Küçükken hep rakibe ve hakemlere
saygı duymamı söylediler, kutlamak için vaktimiz çoktu.
Bence Steve Harmison'a da böyle söylenmiş.
O da önce Brett Lee'nin elini sıktı
ama kimse kameraya almadı.
Steve kameraları görünce, "Önce ben yaptım, değil mi?" dedi.
"Evet ama kameralar nerede, bilmelisin" demiştim.
Açıkçası kamera hep onu çekiyordu.
Sürekli onu çekiyordu.
Ashes'i kazanabileceğinize inanıyor musun?
Kazanmalıyız.
Bence inanıyorlar.
İNGİLTERE'NİN EN BÜYÜK KRİKET ZAFERİ
Edgbaston'daki o maçta olmak…
ASH VE TAŞI
İnanılmazdı.
BAY FREDİKALADE
İnanılmazdı.
Gurur duyuyorsundur.
Hem de çok.
Turnuvanın atmosferi değişti, değil mi?
Evet değişti. Hem atmosfer hem de inanç değişti.
O andan itibaren her şey
artık işin içindeydik.
Ama kaptan olarak güvenle
"Bu yapılabilir" dediysem
Fred sayesindedir.
İyi günler. Today'desiniz. Bugün 13 Eylül 2005, Salı.
Ve olmasını asla istemediğimiz şey gerçekleşti.
- Üzgünüm Karl. - Gerçekten iyi bir gün mü Leila?
- Sana göre iyi. - Bence iyi bir gün.
İngiltere, 18 yıldır ilk kez Ashes'i kazandı.
Bir neslin İngiliz kriketindeki en parlak anı.
Kriket birden bire popüler oldu, küllerinden doğan bir Anka gibi
yeniden doğan bir spor.
2005, kriketi seviyormuş gibi yaptığımız bir yazdı.
Bunun nedeni oydu.
Hafızamıza öyle görüntüler kazıdı ki
o görüntüler sporcu ruhumuza işledi.
İnanılmaz bir destekti. Her şey olağanüstüydü.
Andrew çok eğleniyordu. Partinin neşe kaynağı gibiydi.
Asıl endişem Holly'ydi.
Otobüsün kenarına çok yaklaşıyordu.
Daha ileri gitmesin diye
bacağından tutmam gerekiyordu.
"İndir kızı!" Evet.
Ama neyse ki kızım iyiydi.
Fred'in en mutlu günüydü.
Andrew Flintoff.
Turnuvanın adamı.
Öyle görünüyor ki günün adamı.
Evet, harika bir turnuvaydı.
Dürüst olmak gerekirse zorlanıyorum David.
Hiç uyumadım.
Bu gözlüğün arkasında binlerce hikâye var.
Basın toplantısına gittiğimi hatırlıyorum.
Tüm sorular Freddie Flintoff'la ilgiliydi.
Andrew'un anıydı.
Andrew Flintoff o gün Freddie Flintoff oldu
ve hep böyle gitti.
Sadece 28 yaşında olan Freddie doğduğu şehirde özgürce dolaşıyor.
Herhangi bir sporun ötesine geçmek zordur.
Kriketin ötesine geçmek neredeyse imkânsız, değil mi?
O bunu altı hafta içinde yaptı.
Her yaştan insan onu tanıyor,
yanına gelip onunla konuşuyordu.
Preston'daki bu okul Freddie'nin okulu.
Vurucu, atıcı, İngiltere'nin çok yönlü kahramanı.
Kriket oynandığını hiç görmediğim yerlerde kriket oynandığını görüyordum.
Çocuklar kriket oynuyordu. İnanılmazdı.
İnanılmazdı.
İngiltere'nin Ashes şampiyonu kriket kahramanları
Buckingham Sarayı'nda onurlandırıldı.
2005 Yılı Spor Kişiliği ödülünün sahibi Andrew "Freddie" Flintoff.
Şöyle düşündüğümü hatırlıyorum,
"Tanrım, işler değişti."
O benim için sessiz bir çocuk.
Halkın şampiyonu.
Bence halktan gördüğü hayranlığı tam olarak anlamadı.
Sonuçta onlar için oynuyoruz.
Bu yüzden oynuyoruz, gelen insanları eğlendirmek için.
Peki Andrew Flintoff'u nasıl tanımlarım?
Şovmen.
O bir şovmen.
Hadi.
Gel.
Bu ne?
Artık bir köpeğim var, adı Quilly.
Aferin oğlum.
Beni gördüğüne hep seviniyor.
Aferin oğlum.
Aslında benim değil.
Gel.
Rehber köpek eğitmeni sayılırım.
Ona bakıyorum ve onu eğitiyorum.
Beni gördüğüne hep seviniyor.
Aferin oğlum.
Uslu çocuk.
Sarılmaya falan ihtiyacım olduğunda yanımda.
Rehber köpek eğitimine uygun mu, bilmiyorum.
Hâlâ hafifken kucakla dediler.
Hâlâ hafif.
Hadi bakalım.
O gidince nasıl olacak, hiç bilmiyorum.
Çok güzel, değil mi?
Çiş vakti, hadi.
Evden çıkmamı sağlıyor.
Çiş, hadi. Çabuk.
Çiş, hadi.
Kazadan sonraki ilk günlerde
diş tedavisi için sadece Londra'ya gitti.
Sonrasında ofise gelirdi.
Çoğu zaman ağzından kan gelirdi.
Çok kötüydü.
Birlikte öğle yemeği yerdik, iyi geçsin isterdik
çünkü kimseyle görüşmüyordu.
Londra'daydım. Menajeri beni aradı.
"Fred gelecek" dedi.
"Bir şey deme ama gelip merhaba de."
Sonra asansöre binip onun katına çıkarken
Rachael ile geldi.
Şey takmıştı…
Kafasında bere vardı, yüzünü atkı bir şeyle sarmıştı.
Bana baktı ve şöyle dedi,
"Şuna bak, görünmez adam."
Güldüğüm ilk anlardan biriydi.
Güldüm çünkü o öyledir işte, gülmeye başladım.
"Peki madem. Devam" dedi.
"Ne zaman uğraşmaya başlayabiliriz?"
Söylediği şey korkunç bir şeydi
ama o söyleyince harika oldu.
İlk kez bir arkadaşını görüyordu.
Ona dedim ki, "Yazın ilk kriket maçı İrlanda'ya karşı."
"Lords'daki ofisteyim, gel benimle izle.
Kimse seni görmez."
Onu evden çıkarmak istedim.
O gün geçti.
"Edgbaston'da Ashes maçı var" dedim.
"Gel ve aynısını yap."
Çok hoşuna gitti.
Bence biraz da olsa normale dönmenin başlangıcıydı.
Bir gün Andrew'dan bir telefon aldım.
"Bedenim ilaç dolu ama krikete geri dönmek istiyorum."
"Geri döneceğim."
Ben de Rob Key'i aradım.
Şu anda oynayan çocuklar onu izlemişti,
onu idol bellemişlerdi.
"Koçluk yapmak ister misin? Ama dikkat et,
insanlar seni ilk kez görecek" dedim.
"Hayır, bence en iyi yol bu" dedi.
ODI turnuvası için İngiltere'ye koçluk yapmam istendi.
Ama ilk maçta odamdaydım
sahaya gitmek istedim.
Beş altı kez odadan çıkmaya çalıştım
ve odadan çıkamadım.
Anksiyetem resmen artmıştı
ve her şey üstüme gelmeye başladı.
Tuvaletteydim.
Lavaboya yaslanmıştım, "Hadi" diyordum.
Ve bir noktada yapmalıyım.
Beni çeken kameralar olacak, insanlar bir tepki verecek.
Ama buradayım. Ne bekliyorum ki?
Sonunda balkona çıktım.
Çok fazla yüzümü göstermeden,
Maske Kimsin Sen? misali.
Sadece…
Bunu yapabileceğim en güvenli yerdi.
En doğru insanlarla.
Dokuz ayı aşkındır
Freddie Flintoff'un durumu bilinmiyordu.
Bugün, kazadan beri ilk kez halk içinde görüldü.
Geçen aralık ayında yüksek hızda bir kazada aldığı yaraların
ilk görüntüsü ekranlarınızda.
Cesur Freddie döndü
Yüzümü kamuoyuna göstermiştim.
NASIL AMA! FLINTOFF DÖNDÜ
Mükemmel bir zaferdi.
Bazen yardım hiç beklemediğin bir anda karşına çıkar.
Kriketin ona sahip çıkması çok hoşuma gitti.
Çünkü o…
Burada duygusallaşıyorum. Ama…
Yaptığı her şey,
kaybettiği onca şeyden sonra
kriket dünyası ona arka çıktı.
Neyse, böyle işte.
- Ona can simidi atmışsın. - Evet.
Ağlamayı sevmem.
Çok sinir bir durum. İyi ki burada değil.
Kriket, Fred'e iyileşmeye giden bir yol sunmuş gibiydi.
BARBADOS BATI HİNT ADALARI
Halkın arasına döndükten dokuz ay sonra,
Batı Hint Adaları'ndaki T20 Dünya Kupası'nda
yardımcı antrenörlerden oldu.
Ama bu, evinin güvenli ortamından uzaklara bir yolculuk demekti.
Bence harika bir iş.
Uzun zamandır bu kadar güldüğümü sanmıyorum.
Bazen kendime oyuncu olmadığımı hatırlatmam gerekiyor.
Çünkü insan kendini kaptırabiliyor.
Soyunma odasındaki eğlence, maçlarını izlemek.
Yapabileceklerini görmek.
İnanılmaz bir şey.
Ama geceleri odama tek başıma gidiyorum.
Düşüncelerim ve hislerimle baş başa kalıyorum.
Ve değişecek gibi görünmüyorlar.
Hâlâ kâbuslar görüyorum ve hâlâ bununla ilgili sorunlarım var.
Bununla neyi hedeflediğimi, nereye varacağını sorarsanız…
Gerçekten bilmiyorum.
Herkes yolculuklara çıkar.
Gideceğin yeri biliyorsan yolculuğa çıkarsın. Benim bir fikrim yok.
Sence koç olarak ne kadar ilerleyebilir?
İngiltere'ye koçluk yapabilir, en iyilere koçluk yapabilir.
Çünkü olay vuruşu nasıl yaptığın değil.
Çünkü olay insanları daha iyi yapmak.
İnsanları hayata ve önlerindeki maça
daha dayanıklı daha dirençli hâle getirmek.
Ve bu tür becerilere fazlasıyla sahip.
Tecrübesini konuşturuyor.
Çünkü hepsini yaşadı.
Oyuncu olarak Karayipler'le ilgili anıların neler?
Burada karışık anılarım var.
Ashes'ı kazandık ve kaybettik.
Dışarıda! Gitti!
Avustralya'da 5-0'lık mağlubiyet.
5-0'lık bir hezimet.
İngiltere'nin canı yandı.
86 yılın en kötü Ashes yenilgisi.
Korkunçtu.
Paramparça olmuştum.
Evet, galibiyetten sonra yenilgiyi de tattım.
2005'te Oval'da Ashes'ı kazanmanın
coşkusu ve sevinci vardı,
bugün ise…
Diğer tarafı da deneyimledim ve hiç hoşuma gitmedi.
Kaptanın kim olduğu önemli değildi,
oraya hangi takım gitseydi darmadağın ederlerdi.
Peki kaptan kimdi?
Freddie kaptandı.
Ama sorumlusu o değildi.
Lider oydu zaten.
Kaptan bandına gerek yoktu.
Tamam, öyle durun beyler.
Fred her şeyi yapabileceğini sanıyor.
Gururluydu ve kaptan olmak istedi…
İNGİLTERE OYUNCUSU
…ama bu doğru bir karar mıydı?
Çünkü çok fazla vaktini alıyordu.
"Hayır" deyip geçebilirdi.
Ashes turnuvasının Fred üzerindeki etkisi neydi?
Bence etkisi büyüktü.
Evet, öyle. Bence…
Onu sarstı.
Freddie çok neşeli, tasasız bir kriketçiydi
sahaya çıkıp yüreğini ortaya koyardı.
Bir Ashes turnuvasını 5-0 kaybetmenin
rakip takım kaptanı üzerindeki psikolojik etkisini pek düşünmüyorsun.
İnsanlar hakkında bu tür şeyleri böyle filmler olduğunda öğreniyorsun.
Çok içiyordum.
Eğlenmek için içmiyordum.
Ruh hâlimi değiştirmek için içtim.
Bir bakıma kaçış gibiydi. Dayanamıyordum.
Oradan hemen hemen Dünya Kupası'na doğru yola çıktık.
Yeni Zelanda'ya karşı bir vuruş hatası onlara pahalıya mal oldu.
Yenilgiye uğradık.
Kızgındım, öfkeliydim.
Bir bar buldum.
Romlu panç içtim, sonra bir tane daha,
sonra bir tane daha…
Zilzurnaydım.
Ian Botham'ın denizde, bir teknede kaldığını biliyordum.
Ona sürpriz yapmak komik olur dedim.
Deniz bisikletini suya sürükledim.
Dalgalar hırçındı, savruluyordum.
Pes ettim.
Bir güvenlik görevlisi gelip beni sudan çıkardı
ve odama götürdü.
Ertesi sabah uyandığımda ayak parmaklarım kum içindeydi.
"Ne yaptım ben?" diye düşündüm.
YENİK KAHRAMAN
SARHOŞ FREDDIE 4'TE KURTARILDI
"İngiltere'nin yıldızı deniz bisikletinden düştü."
Düştüğü kesindi, bulunduğu zirveden düşmüştü.
Aşırıya kaçan âlem üzgün Flintoff'u yıktı geçti
AYYAŞ FREDDIE ŞAŞIRTMADI
Acil durum toplantısı yaptık.
"Ne oldu böyle?" diye düşündüm.
Bence çok utanmıştı.
Felekten Bir Gece 3 gibi. Ama Dünya Kupası'nda oldu.
Bekârlığa veda partisi.
Yenik İngiltere'nin ayyaşları İÇKİDEN CEZA ALDI
Bana her yerden vurmaya başladılar.
RAYDAN ÇIKTI TAM BİR REZALET
Bunu kaldıracak hâlde değildim.
O toplantıda ağlamıştım.
İçkiye düşen yıldız
Odama dönüp Rachael'ı aradım.
ÂLEMCİ
"Hıyarın tekisin, anneni ara" dedi.
Annesini arayıp özür dilemesi gerektiğini söyledim.
Ertesi gün ikimiz de ondan büyük birer buket çiçek almıştık.
Hâlâ anlamadığım bir şey var.
Andrew'un insanları hayal kırıklığına uğrattığını
ve aptallık ettiğini biliyorum.
Ama neden saat başı News 24'e çıkıp
tüm ülkeden özür dilediğini pek anlamıyorum.
Başka haber yok mu?
Birkaç bira içtikten sonra deniz bisikletiyle açıldın mı?
Bir sürü ayrıntı var…
Su vardı, deniz bisikleti de vardı.
Şimdi dönüp gülebiliyorum
ama beni korkutan da bir dönemdi.
İyi değildim. Ne olduğunu bilmiyordum.
Panjurlar iniyor ve grilik hâkim oluyor.
Bence bir duygu arayışıydı
çünkü kriketten alamıyordum.
Hiçbir şeyden alamıyordum.
Fred'in altında yatan Andrew'u tanıyorum,
başka bir şey olduğunda anlarım.
Evet, sanırım Andrew'un kendi kendine ilaç aldığı zamanlar oluyor.
Morali bozuk olduğunda.
Ve öyle bir aşamaya geldi ki… Şöyle düşünmesi gerekti,
"Peki. Kendimi toparlamazsam her şeyi kaybedeceğim."
Alkolle ilişkini nasıl tanımlarsın?
Bir ara gayet iyiydi.
Hep kötü değildi.
17 yaşımdayken Lancashire'la sezon sonu gezisine çağrılmıştım.
İçmemiştim.
İçki oyunları oynadık.
Ben kola bardağıyla oynadım.
Dört litre kola içmek kolay iş değil.
Bir Guinness deneyeyim dedim.
Guinness ile oynamak kolaydı.
Dört beş litre Guiness içmişimdir.
Bir yandan da insanların hoşuna gittiğini fark ettim.
Beni kabul ettiler.
Aralarına aldılar.
Büyük bir yanım, gururum şöyle diyor…
"Geriye dönsem yine aynısını yapardım."
Bence bu bir yalan.
Bir yudum bile içmezdim.
- Ama sorun şu ki… - Peki aynı oyuncu olur muydun?
- Ayırabilir misin… - Olay da o zaten.
Sorulacak soru o, "Aynı oyuncu olur muydun?"
Bilmiyorum.
Ama denemeye hazır olurum.
Barbados bir dönüm noktası gibiydi.
Fred, kariyerindeki en karanlık anlardan birini açığa vurmuş
ve kriket camiası içinde normal hayata dönüş yolunda
ilk temkinli adımlarını atmıştı.
LONDRA
Ancak kamuoyunun önüne çıkmış olmasına rağmen
iyileşmekten çok uzak olduğu açıktı.
Selam.
Kaza sonrası rehabilitasyonu devam ediyor, kesintisiz bir şekilde sürüyordu.
Bu plan dişlerimi taktırmak.
Kendi dişinin olmaması hoş değil.
Düzgün konuşamıyorum, şöyle…
Dudağını falan ısırıyorsun, anlamıyorsun.
- Selam Sunny. - Nasılsın dostum, iyi misin?
Çok sürmez. Zaten erkencisin, senin için hazırlanıyoruz.
- Dişlerim bugün takılacak mı? - Hayır.
Hayır mı?
Bugün yapacak çok işimiz var ama yorucu şeyler değil.
Kalıcı olanlar ne zaman takılacak?
Sonraki ziyarette.
- Tamam. - Tamam. Güzel.
Harika.
Tamam.
Diş takmak öyle kolay değil.
Aman Tanrım.
Birkaç iğne yapacağım.
Zor, değil mi? Çünkü bu tepkim yüzünden
hüsrana uğratıyorum.
O gurur ya da o…
Ne denir, toksik erkeklik mi?
Her ne ise işte, "Kafaya takmamalıydım." diyorsun.
"Hayatıma devam etmeliydim."
Ama yapamıyorum.
Zor bir dönem
çünkü o Andrew olsa da morali çok bozuk bir Andrew.
Ama…
Bence dibe vurup tekrar ayağa kalkmakta ondan iyisi yok.
Evet, lütfen.
Şimdi ölçü alacağım.
Biraz rahatsız edici.
Tamam.
- Dolgu mu yapacaksın? - Başını geriye yasla lütfen.
Biraz macun.
Kriket kariyerimde
birkaç kez zirveye ulaştım,
birçok kez de dibe vurdum.
Ağzını böyle açmalısın.
Dibe vurduğumda orada daha rahat değildim
ama çok keyif aldım.
Tekrar ayağa kalkmanın zorluğu bana keyif verdi.
Tamam, işimiz bitti.
Daha iyi olacağımı sanmıyorum.
Artık farklıyım.
Şöyle rahatça oturacağım bir yer bulacağım.
Yavaşça oraya gidiyorum.
HEADLEY STADYUMU LEEDS, İNGİLTERE
Kazadan 18 ay sonra Fred'in rehabilitasyonu hâlâ zorluydu.
Ama kriket ona yardım ediyordu.
Barbados'tan sadece birkaç hafta sonra
İlk kez kendi takımının, Northern Superchargers'ın
başına geçti.
- Nasılsın? - İyiyim.
Başantrenör olarak ilk haftam.
Aslında çok gidiyor.
Yavaş yavaş işi öğreniyorum.
Bu sınav gibi bir şey. Çünkü Barbados'tayken
"Bir oyuncu olarak iniş çıkışlıydım" demiştim.
"Koç olarak dengede kalmayı başardım."
Bu bir sınav, değil mi?
Hazırız.
Bazen top yön değiştiriyor, topun üzerinden aşırtma vurdu.
Kriketçilerin arasında onu görünce…
Onu daha mutlu görmemiştim.
Bence en mutlu olabileceği yere döndü.
Ve çok kötü bir durum sayesinde
kriket Freddie'yi tekrar buldu.
Ait olduğu yere geri döndü.
Kriket hakkında hiçbir şey bilmeyen bir kız olsam da
hayatımın büyük bir parçası hâline geldi.
Andrew buna en çok ihtiyaç duyduğunda
kriket onun yanındaydı.
Bunu söylemek biraz garip geliyor
ama bence kriket onu kurtardı.
Tekrar yaşaması için bir sebep verdi.
Bir top kaldı.
Sadece bir tane
ve Trent Rockets çok rahatlayacak.
Ne oldu?
Daha iyi bir takım bizi yendi.
Lafı dolandırmanın anlamı yok.
Hüsrana uğradım.
Hadi Fred!
- Ekibe katıl! - Freddie!
İnsanlar seninle
fotoğraf çektirmek istediğinde nasıl hissediyorsun?
Şu fotoğraf olayını zaten hiç sevmedim.
Ama şimdi biraz farklı.
Hele selfie çektiklerinde. Çünkü kendini görüyorsun.
"Vay, nasıl görünüyorum?" diyorum.
Gülümsemek istemiyorum çünkü ağzım şöyle oluyor.
Berbat görünüyorum, eğleniyormuş gibi görünmeye çalışıyorum.
Sonra görünüşüm hakkında düşüncelerini, kibarlık edip etmediklerini
düşünmeye başlıyorum.
Beni ilk gördüklerindeki tepkiyi de görüyorum.
Evet, zor.
Çünkü kazadan sonra
bunu atlatabileceğimi sanmıyordum.
Korkunç bir şey.
Bir yanım "Keşke ölseydim" diyor.
Bir yanım ölmüş olmayı diliyor.
Ama kendimi öldürmek istemedim.
O ikisi farklı şeyler.
Ama keşke diyordum.
"Çok daha olurdu" diyordum.
Şimdi şu tavrı takınıyorum,
"Yarın tekrar güneş doğacak
ve çocuklarım bana sarılacak."
Ve…
Muhtemelen daha iyi bir yerdeyim.
Fred'in bunu düşünmüş olması bile
kazadan hemen sonra içinde bulunduğu karanlığı gösteriyordu.
Ama şimdi onu yorulmadan imza atarken ve poz verirken görünce
Krikete geri dönmesinin
onu kazadan daha da uzaklaştırdığını anladım.
Birkaç gün sonra bir zafer ona daha da moral vermişti.
İkinci maçı kazandınız.
Hemen avcunun içine. "Teşekkürler. Amma da kolay oldu" diyor.
Çocuklar harikaydı.
Kendimi bırakıp tadını çıkardım.
Ve sanırım sonunda baskın duygum
elbette memnuniyetti.
Ama oldukça kontrollüydüm.
Daha düşünceli ve huzurluydum.
Harika bir ekiple çevriliyim.
Bu muhteşem.
Seni tutmayayım. Bugün maçınız var.
Galibiyet için kaç puan gerektiğini bile bilmiyorum.
Umarım daha puan alırız.
Herkesin tarzı farklı.
Pekâlâ, işe yarıyor gibi.
Yarıyor mu?
Yüzde elli şansımız var John.
Tamam, bir dahakine görüşürüz.
Teşekkürler.
Fred'i bu kadar mutlu görmemiştim.
Oyuncu olarak emekli olduktan sonra
krikete sırtını döndüğü düşünülürse beklenmedik bir dönüm noktasıydı.
Emekli olduklarında tüm sporcular için bir ikilemdir bu.
Senin için nasıldı?
FREDDIE BIRAKIYOR MU?
Çok zor.
ONUN GİBİSİ GELİR Mİ
Kariyerim boyunca
emekliliğin eşiğindeydim
çünkü sakatlıklar yaşadım.
2009 yazı, Fred'in üçüncü ve son Ashes turnuvası
ve Avustralya'daki aşağılayıcı hezimetin intikamını alma fırsatıydı.
Ama oynayacağından bile emin değildi.
Freddie'nin oynayıp oynamayacağı son dakika belli olacak.
Dizim felaket hâldeydi.
Ama…
Kariyerimde her şey ters gittiği için
öylece bırakamazdım.
Vücudu artık dayanamıyordu.
Fred'in hâli hiç iyi değildi.
Merdivenlerden inemeyen zavallı koca bir oğlandı.
Turnuvada oynamalıydım. Bu Ashes'i kazanmalıydım.
Sonra emekli olacaktım.
Kazanmak her şeydi.
Başka bir şey yoktu.
Ne yapıyorsam kazanmam gerekiyordu.
Dizlerime iğne yapılmalıydı, vücudum ağrı içindeydi.
Hatta beni Rachael giydirdi.
Ayakkabımı ve çoraplarımı giydirip beni ayağa kaldırdı.
Oynamamalıydı.
Ama birisi ona "Bu imkânsız, yapamazsın" derse
resmen uçardı.
Lords'ta tıklım tıklım dolu tribünlerden Andrew Flintoff'a harika bir takdir.
Kendimle yarışıyordum. Asla rakiple yarışmadım.
Bedenimle yarıştım.
Harika bir vuruş. Ne güzel bir başlangıç.
Canım yanmıyorsa eğlenmiyordum.
Flintoff'tan harika bir atış.
Ve dışarıda. Top dışarıda. Flintoff başardı. Kritik sayıyı aldı.
Bu dışarıda.
Son maçımmış gibi oynadım.
İkinci sayıda yakalandı.
Başardı!
Bu da oldu!
Andrew Flintoff'tan beş sayı. Muhteşem bir an.
Bir daha asla öyle bir atış yapamayacağımı biliyordum
çünkü gitmiştim.
Kutlamam oldukça… Nasıl desem? Kendimi şımartmaya yönelikti.
Kısmen kutlamaydı, kısmen değil.
Son bir kez hissetmek istemiştim.
Yeri koklamak, atmosferi hissetmek istemiştim.
Nasıl bir his olduğunu hatırlamak istedim çünkü bir daha asla olmayacak.
Freddie inanılmaz bir performansla
İngiltere'yi zafere taşıyor.
Sonra Oval'da,
Avustralya o maçı kazanmaya yaklaşmış görünürken
Ricky Ponting'i kim dışarı itti?
Vuruş yapıp
koşmaya başladıklarında
sandalyenin ucuna oturdum
çünkü kime gittiğini biliyorum.
60 küsur sayıda oyundaydım.
Dedim ki, "Fred'in zaten tek bacağı var.
Yeterince hızlı koşamaz."
Ve roket gibi hızlı bir şekilde
topu alıp atması için
bir fırtına gerekiyor
ve isabet ettirmesi lazım.
Yorum kutumuz dolup taşıyordu. Herkes oradaydı.
İşte Flintoff, maçın adamı.
Avustralya Kaptanı 66 sayıdayken oyundan çıktı.
O zaman anlamıştım, Ash sona ermişti.
Ashes turnuvasında bir başka destansı Flintoff anıydı.
İngiltere, Oval'da heyecanlı bir kriket gününde
Ashes'i geri almayı başardı.
İngiltere, Avustralya'nın 10 oyuncusunu da oyun dışı ederek 197 sayı farkla kazandı.
Oval'da bitirdim…
Muhtemelen bittiğini bilerek.
İki gün sonra dizimden ameliyat olacaktım
ama ertesi güne aldırdım.
Sanırım karım yaptı
çünkü midem zaten boştu
ve kendimi rezil etmemiştim.
Kaybolmuştum.
"Ben kimim?" diyordum.
Altı yaşımdan beri yapmak istediğim her şey
otuz bir yaşımda bitmişti.
Bu karardan pişman mısın?
Emekli kararından pişman değilim. Mecburdum.
Ama sonrası çok zordu.
Rutinlere ve ne yapacağımın söylenmesine karşı çıktım. Nefret ettim.
Ama kimse söylemeyince önemini anladım.
Yarın kalkmak için bir sebebim yoksa içerim.
İçerim.
Ben öylece…
Hayatı akışına bırakmıştım.
Korkunçtu.
Marketten alışveriş poşetlerinle çıkıp arabanın nerede olduğunu
bilmemek gibi bir şey.
Bir süre sonra giderek ağırlaşırlar,
omuzlar çöker, her şey düşer.
Hafta sonu gazetelerde en çok konuşulan kişi değilsindir.
Kriket konusu açıldığında ismin parlamıyordur.
Çabucak unutulursun.
Ve bence sporcular ve kadınlar olarak,
bu durum insanları korkutuyor.
Kriketi bıraktıktan sonra ne yapacağı konusunda endişelenmiş miydin?
Hiç endişe duymadım.
Yine harika olacaktı, biliyordum.
Başka bir şey vardı, biliyordum.
Oyundan çok çabuk çekildi.
Men's Health dergisinin kapağına çıktı.
GQ onu yılın yakışıklısı ya da öyle bir şey seçti.
Her yerdeydi.
Sonra bir televizyon ünlüsü ikonu oldu.
James, Freddie Flintoff'la ilk karşılaştığın anı hatırlıyor musun?
Fred'le ilk tanıştığım anı çok net hatırlıyorum.
Sport Relief için bir skeç yapıyordum.
Gavin ve Stacey'den karakterimdi. Yılın Spor Kişiliği Ödülleri'nde
Yılın Antrenörü seçilmişti.
Smithy.
Gösteriden önce Fred'e seslenip
şöyle dedim, "Sinirli görün ki
skeç gerçekçi gözüksün."
Freddie.
Freddie, Freddie Flintoff.
Gerçek adın ne? Andrew mu?
Her neyse.
Ashes konusunda tebrikler, harikaydın.
Seni görmek güzeldi.
Ama pes mi edeceksin?
Dizin acıyor diye oynamayı bırakacak mısın?
Çok mu acıyor?
Dizin kötü mü? Ama kolların iyi, değil mi?
O kadar sinirli görünüyordu ki…
Şöyle düşündüğümü hatırlıyorum, "Tanrım, aktör olabilir."
"Her şeyi yapabilir."
Ertesi gün deniz bisikletinde çekim yapıyorduk.
Bir spor komedisi programı yapacaktım,
A League of Their Own.
Programın yapımcısını aradım.
"Bence onu ikna edelim" dedim.
"Bence o kadar iyi."
Üç, iki, bir, başla!
Neyse ki evet dedi.
Sanırım televizyon kariyerine böyle başladı.
Bu benim için ya da onu tanıyan herhangi biri için
hiç şaşırtıcı olmadı aslında.
Biriniz metroseksüel Lord Fauntleroy,
diğeriniz ise yüzde 99'u testisten oluşan bir kuzeylisiniz.
Aynı dili konuşmuyorsunuz…
Çekindiğimi hatırlıyorum.
Freddie Flintoff ile tanışacaktım.
Çocukken hayranı olduğum kişiyle ilk kez.
Bir yandan da şöyle diyordum, "İri yarı, kuzeyli bir adam.
Ben daha ziyade feminen, gösterişli bir yatılı okul çocuğuyum.
Muhtemelen onun tarzı değilimdir."
Peki Fred, hangi parfümü kullanıyorsun?
- Old Spice. - Old Spice, klasik.
Jack, peki ya sen?
Bisto!
Ama aranızda gerçek bir ilişki varmış gibi
bir his vardı.
Kesinlikle.
Birçok insan onu çok güçlü
ve alfa olarak görüyor.
Ama kesinlikle kırılgan.
Mücadeleleri konusunda çok açık ve samimi.
ŞEYTANLARIMI YENMEK İÇİN GİZLİ SAVAŞIM
Bulimiası gibi.
Flintoff: Kilomla ilgili alaylar bulimiaya yol açtı
Televizyona ilk başladığımda bulimiktim.
Bu hiç bahsettiğim bir şey değil.
Ama televizyona çıkma baskısını hatırlıyorum.
Fred çıkıp bunu konuşana kadar
başka insanların
ya da basının konuştuğu bir şey değildi.
Onun inanılmaz derecede cesur olduğunu düşünmüştüm.
Kriketten sonra Andrew vardı
ama Fred de vardı ve Fred olmaya fırsat bulamıyordu.
Kriket oynarken hissettiği o coşkuyu arıyordu.
Projelerinin çoğu şu soruya dayanıyordu,
"Kriket oynarken hissettiğim gibi nasıl hissedebilirim?"
Gerçekten elinden geldiğince kendini zorladı.
Dördümüz o çılgın meydan okumaları yapıyorduk.
Ve kendini hemen her şeyin içine atardı.
Ben ayak sürüyen taraf olurdum.
"Bu sadece bir eğlence programı,
neden kendimizi riske atıyoruz?" diye söylenirdim.
Fred, "Hadi ama Jack, bir şey olmaz" derdi.
Bence televizyonun tehlikesi bu.
Ve sonunda acı yoldan öğrendim.
Hep daha fazlası var.
Sen ve soruların bile.
Fazlasını istiyoruz.
Herkes fazlasını istiyor.
Herkes kimsenin görmediği o şeyi istiyor.
Daha büyük numarayı istiyor.
Üstüne alınma John.
- Sorun değil. Bunun için geldim. - Ama bu…
Aynen, herkes daha derine inmek ister.
- Ama haklısın. - Herkes özel bir şey ister,
o büyük numarayı ister.
Herkes, "Neredeyse çarpışsın,
izleyici çeker" der.
Her şey izleyicilerle ilgili, her zaman.
Bu konuda daha zeki olmalıydım
çünkü bunu sporda da öğrenmiştim.
Sakatlıklar, iğneler
ve kriket sahasına gönderilip
et parçası gibi görülmem.
Televizyon ve spor böyle.
Bence çok benzeşiyorlar.
Sadece bir eşyasın. Sadece bir et parçasısın.
Katılıyorum.
Öyle mi?
Ona katılıyordum ama elbette daha fazlasını istemekle suçluydum.
Bir diyeyim. Bir balonun içindeyiz. Yapabiliriz.
İstediğim şeylerden biri,
Top Gear'ın diğer sunucuları Chris Harris ve Paddy McGuinness'i
görüp görmediğini sormaktı.
Temas hâlindeyiz.
Chris'i gördüm ve birbirimize sarıldık.
O üzüldü, ben de üzüldüm.
Onu görmek çok güzeldi.
Onunla daha fazla iletişim kurmadığım için kendimi kötü hissediyorum.
Paddy'yle de öyle.
Bir süre önce Paddy'den bazı yorumlar geldi.
Onunla konuşmadığıma yönelik yorumlar.
Bir bakıma…
Kendim için, anlatabildim mi?
"Tetiklemek" kelimesini sevmem ama endişeliyim.
Bana olanların etkisiyle de
bir şekilde durmuş oldu.
BBC, FREDDIE FACİASI SONRASI PROGRAMI İPTAL ETTİ
Onların kariyerleri de sekteye uğradı, o yüzden…
Suçluluk yok ama onlara üzülüyorum.
Ayrıca…
Olanlar zaten kafamda yeterince tekrar tekrar canlanıyor.
Bazen önümdeki adamın hâlâ
büyük bir travmayla başa çıktığını unutuyordum.
Kim o?
- Rocky ve ben. - Peki, gelin.
- Merhaba. - Merhaba.
- Nasılsın? - Bitti mi?
Ama bu, iyileşmesinin de kanıtıydı.
Kaza hakkında konuşmayı bırakıp ileriye bakmaya başlamıştı.
Öyle ki, klasik Fred tarzında bir şey yaptı.
SOYUNMA ODASI
Bir iş aldım.
Bullseye Noel özel programını sunacağım.
Çünkü neden olmasın?
Yapıyorum çünkü tek seferlik bir iş.
Ve benim için.
Belki de güvenli bir zeminde televizyonu sona erdirme fırsatı.
Hassas noktan var mı?
- Pek sayılmaz. - Yok mu?
Şu bölgede çalışmam sorun olmaz mı?
Olmaz.
Yara izlerimi ne yapacağımı bilmiyorum.
- Efendim? - Üstünden geçecek misin?
Evet, hafifçe çünkü çok kırmızı.
Stüdyoda ışıklarla çok fazla yansıma yapabilir.
- Sana uyar mı? - Olur.
Nasılsın Fred?
Sihirli parmaklarım geri geldi.
Donald'ın eli değince daha iyi oldum.
Bilmiyorum, bu…
Biraz tuhaf.
Düşünmediğim bir şey…
Yapmayı planlamamıştım.
Açıkçası, bu konuda son zamanlarda epey endişeliyim…
Ama yapacağım dedim bir kere, değil mi?
Bugün bile, stüdyodasın, tanıtım turunu yapıyorsun,
büyük ekrana bakıp kendini görüyorsun.
Kendimi hatırlamaya çalışıyorum.
Ama Bullseye bu. Plastik boğa ve dart tahtası.
Kimin umurunda ki?
Anlarsın ya?
Makyaj yapmak ilginç.
Yaralarımı saklamıyorum,
daha az görünmelerini sağlıyorum.
Bilirsin işte…
Benimsediğimi söyleyemem
ama mesele onları göstermemek, bakmalarını engellemek.
Yaşadıklarından sonra
üstesinden geldiği için memnunum.
Benim için ilginç olan kısım bir sonraki.
Bullseye'ı sunduğunda
herkes onun geri döndüğünü anlarsa
sonra eğlence sektöründen teklifler tekrar gelmeye başlar.
Hanımlar ve beyler, Bay Freddie Flintoff!
12 ay sonra onu hâlâ kriket oynarken görmek isterim.
Ama tekrar kameranın önüne geçtiğine göre
bu konuyu kapatırsa şaşırırım.
- Evet, iyiydi. - Güzellik.
- Harikaydı. - Buraya sihirle geldim. Sağ ol Pab.
- Hadi Nige. - Onlardan biri olacaktım.
Çok sert vurmaya çalıştım.
Evet Nige.
Fred'le bir yıldan fazla önce çekimlere başladığımızda içine kapanıktı
zihninde sürekli olarak tekrar eden
kazanın azabını çekiyordu.
Size mi geldi?
Yani bizi mi hedefledin?
Daha sağa atmaya çalıştım. Ama sen…
Şapkan nişan alma noktamdı.
Ama artık dışarıda dolaşabilecek kadar kendine güveniyor.
Yine tam bir Freddie.
Beni ortadan kaldırmanın yolunu buldu sandım.
Golf topuyla.
Pek çok yolu var John. Merak etme.
Geleceği kriket mi, televizyon mu, her ikisi de mi, emin değildim.
Daima başka bir şey vardır, hele ki onun gibi biri için.
Hep "Bu bitti, sıra neye geldi?" diye düşünecektir.
Bu yüzden çok farklı şeyler yaptı.
Çok çeşitli bir oyun planı var.
Çünkü hiçbir zaman
"Artık işim bitti, ayaklarımı uzatabilirim"
diyeceği noktaya gelmedi.
- Golf oynuyor. - İşte böyle Nige, budur!
- Atla. - Atlayayım mı?
Bazı şeyler eskisi gibi olmayabilir.
Ama Andrew, Andrew olduğu için
yepyeni bir hikâye yarattı.
Bu belgesel, kaza spekülasyonlarını sonlandırmak için çekilmeye başlandı.
Ancak çekimler ilerledikçe
Fred'in ileriye doğru gitmeye çalışırken
geriye bakmasıyla kendi kimliğini arayışına dönüştü.
Arama artık sona erdi gibi.
Son olarak Fred, iyileşmen nasıl gidiyor?
Sanırım sonunda dişlerin var, değil mi?
Dişlerim var. Dişler takıldı.
Ama artık bu kadar, değil mi?
Geldiğim nokta bu.
Seni dokuz numaralı delikle bırakayım.
Aynen. Aslında güzel bir gün.
Siz gidince daha bile iyi olur.
Merak etme, gidiyoruz.
- Bravo dostum. - Çok teşekkürler.
Biz teşekkür ederiz.
Sanki o ölmüş de onun hakkında konuşuyoruz gibi oldu. Ama…
Zaman zaman.
- Ona bir mesajın var mı? - Hatırlıyor musun?
Öteki tarafa?
Öteki tarafa mı?
Mesajlarıma dön.
O konuda berbat.
Ama geçen Steve Harmison'la konuştum.
Steve Harmison dedi ki,
"Sakatlıktan sonraki en endişe verici an,
Fred'e ne zaman mesaj atsak hemen cevap vermesiydi.
Bir şeylerin ters olduğunu öyle anladık."
Ve son zamanlarda mesajlara cevap vermemeye başladı.
Herkes "Fred geri döndü" dedi.
Alt yazı çevirmeni: Sabiha Filis