Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Este tipo é un problema.
Xa.
Ten moito xenio, está claro.
Non fai máis ca estupideces.
Xa, pero non o podes matar.
Eu diría que si.
Sei que o dás matado, pero non podes matalo.
É primo da muller de Ed Mackey.
- De Brenda? - Si.
É primo de Brenda.
Vale.
Probaremos a falar con el.
Non temos présa?
Hai tempo para estas caralladas?
Por que cona está el aquí exactamente?
El?
- Está aquí porque cremos... - "Cremos"?
Dis ti e este pallaso do carallo?
Aparece da nada,
e agora importa o que pense?
Ata onde eu sei, isto era cousa túa.
A ver, rapaz, mira.
- A cona. - Non, se...
Un conselliño.
Pecha o puto peteiro.
Si?
Vale?
Escoita.
Non te coñezo, imbécil, nin ti me coñeces a min.
Non che aconsello tocarme o carallo.
Pregunta por aí, chámome Knox.
Que ben.
Eu son Parker.
Si, ho. Que vas ser...
Es Parker.
Mira, non quero dar problemas.
Só fago o que me toca.
O que che toca?
Ameazar o director con pegarlle un tiro?
É que non calaba.
Xa, pero non lle podemos disparar.
Sábelo perfectamente.
E agora el tamén sabe que lle botaches un farol.
E ti como sabes que era un farol?
Mi madriña.
¿O teu plan era matar
o único tipo imprescindible para rematarmos o traballo?
Nese caso, serías un chalado.
Entón que?
Non es ben ou estás chalado?
Non lle vou pegar un tiro a ninguén.
Non preciso a arma. Queda con ela.
- Non. - Si, toma.
Non podes facer o parvo.
- Tes que ser listo. - Son listo.
Non o es,
pero podes finxir.
Así que, antes de facer nada,
imaxina que faría unha persoa lista
e fai o mesmo, vale?
Si, claro. Entendido.
E garda a puta pistola, si?
Si, vale.
- Entendido? - Si.
- Vale, bárbaro. - Si.
- Pois amañado. - Si.
- Vamos. - Veña.
Dálle.
Xa case está.
Director, senta.
Quen é?
Que?
Non es parvo.
E os cartos non son teus.
Nos atracos, deixades que leven os cartos.
Ou sexa, queres impresionar alguén.
Unha muller, supoño.
Non, por favor, mira...
Quero casar con ela.
Non podo ceder diante de todo o mundo.
Primeiro pecho, aberto.
Moi ben.
Zóscalle.
Que?
Ao rapaz.
Pégalle.
Non cha vai devolver.
Despois, abre a cámara acoirazada.
De verdade?
Ábrea sen lerias.
Sen códigos nin alarmas.
Somos amigos.
Sabes que te precisamos.
O tema é
que o resto da xente
non nos fai falla.
Veña.
Que carallo fas?
Ryan, serás parvo!
Que cona fas? Vannos matar a todos!
Que parella máis feita.
Joe, aparca diante coma a xente normal.
E pagar 15 dólares coma eles?
Papá traballa aquí.
Ten vantaxes.
Ei.
Eses coches non son de aquí.
Boh, que máis ten?
Valos ir buscar e cobrarlles os 15 dólares?
Vamos.
Mi madriña.
Mimá.
Hostias.
- Estanos atracando. - Que?
Non.
Nin de un nin de cinco. Só os grandes.
Hai que chamar a policía.
Que? Non. Non imos chamar a ninguén.
Que dis?
Non o ves?
É perfecto.
Atracarei os atracadores.
Non.
Ves?
Nin toquei a pistola.
Dispárannos!
Vamos!
Que cona pasou?
Agáchate.
Merda.
Joe, que carallo fas?
Vai para o coche con Phill.
Agáchate!
Estás coma unha puta cabra!
Señoras e señores,
- manteñan a calma. - Fóra!
Permanezan...
Vamos!
Mimá.
Dáme a miña puta...
pasta.
Non me fodas.
Para vós.
Agóchaos da poli.
Vas mal, Philly?
É a puta clavícula.
Coidado, Zen, hostia!
Aí hai unha saída.
Déixaa conducir. Vai ben.
Para que cona me metín nisto?
Dá moito choio.
Dá choio de carallo.
O doado toca o ano que vén. Veña.
Hostias.
- Vou devolver. - Senta.
Veña.
- Axúdame. - Si.
Sodes famosos en Internet.
- Nas contas de hípica de Twitter. - Fita.
Quérenvos ver a todos mortos.
- Aperta. - Agárrate a min.
- Vale. - Vaiche doer.
Ti acaba.
Non ten tan mala pinta.
Sei dun médico de fiar.
Philly aguantará vivo dúas horas?
Vesme inconsciente ou que? Pregúntamo a min.
"Oe, Philly, aguantas dúas horas?"
Pois si. Vai tomar polo cu. Vivirei.
Non saco da cabeza ese rapaz.
Knox?
- Xa, que forte. - Si.
Puido ser un de nós.
Mira, mamón.
Si foi un de nós.
Eu.
Bota de beber.
Gustaríame saber
de onde carallo saíu o mamalón ese,
a tiro limpo.
Quen sería?
Un afeccionado.
O baño?
Alí.
Non ten porta. Síntoo.
Que lle dixeches á muller do coche?
Cando volviches onda ela, falácheslle.
Deille 10 000.
Que detalle.
Para compensala por lle pegares un tiro ao mozo?
Si, esa era a idea.
Vale.
Quedou cos cartos.
Así, cando a policía faga as súas pescudas,
será un cristo.
- Iso é bo, dígovolo eu. - Claro.
Pero que saian da túa parte.
Estades todos feitos uns cabróns hoxe.
Menos ti.
Grazas, meu.
Manda carallo.
O meu é a forza, non os números.
Sáeche fume polas orellas. Trae aquí.
Faino ata un pícaro.
Vós entendedes algo?
Que carallo pon aquí?
Demos un bo golpe.
A canto toca? Diría...
a uns 60 000 por barba.
- Crin que tocaría a máis. - Xa, a min sempre me pasa.
Supoño que pasades de darme as vosas partes.
Ei, non te pases.
Ei, estamos aquí.
Estamos vivos.
Que xa o sei.
- O demais é unha bicoca. - Era por probar.
Dúchome eu primeiro.
- Déixame auga quente. - Zen!
Ei!
- Ei! - Que?
Estaremos aquí 15 días.
- Acabareiche vendo a pirola. - Non lla viu ninguén.
- Seguro. - Si que ma viron.
Vale. Pois vírate se che dá vergoña.
Iso. Non sabes comportarte coma un señor?
Cres que me interesa?
Eu, encantado.
Se se quere espir, que o faga.
Mellor.
Pistola! Dádeme unha puta arma!
Puta!
Polo ben maior.
Por que...?
XOGA SUCIO
Que te fodan!
Mamón!
Ola.
Boas, benvida de novo.
Ola, señor Kincaid.
Tiñamos medo de perderte.
- Só me operaron o túnel carpiano. - Xa.
Teño algo para que te sintas mellor.
Grazas!
É unha tarxeta regalo.
En bitcoins.
Xenial.
Segues co mozo aquel ou...?
- Sigo, si. - Xa.
Vaite desfacendo del.
Por que?
Teño que ir ver o xefe.
O Sr. Lozini está ata arriba.
- ¿Pregúntolle... - Non.
- ...cando terá un oco? - É urxente.
Que hai, Bosco!
Véxote ben.
Perdoe, señor Lozini.
Ten un momento?
Non se me vés dicir que merque máis putos bitcoins.
Debería, son o futuro. Pero non.
Veño contarlle unha cousa.
Informeime do incidente no hipódromo.
En Meadow View Downs, seino. Armárona.
Dálle, non te cortes.
Había un tipo na sala de apostas cando se montou o cristo,
e xura que un dos atracadores era Parker.
Parker?
Si.
Está seguro?
Non o deu visto ben,
pero recoñeceu a voz.
A voz?
Non me toques a gaita.
Tivo unha liorta con el hai tempo
e quedou traumatizado.
Xura que era el.
Tócate o carallo.
¿Por que agora,
logo de tres anos?
- Voume ter que involucrar. - Mire.
Con todos os respectos, señor,
cando se involucra...
adoita deixar unha desfeita.
Ai, si? É a túa valoración profesional?
Coido que é mellor non provocalo.
Igual foi unha casualidade.
Vale.
Mentres Parker non pise Nova York,
o Outfit mantén o trato con el.
- Estou de acordo. - Que ben.
Póñome co tema.
Mellor.
Ou a desfeita comeza polas túas pelotas.
"Ou a desfeita comeza..."
Faiche graza?
- Ningunha. - Pecha a porta.
Ben, espertaches.
Vinte ver varias veces.
O médico dixo que espertarías á tarde.
Onde estou?
En serio? Non lembras chegar aquí?
Merda.
Perderías moito sangue.
Lembro tal, Madge.
Refírome a que che pedín que me meteses no cuarto 12.
Tenteicho explicar, pero desmaiácheste.
O cuarto 12 estaba ocupado.
Inda que non entendo a teima que tes con ese cuarto.
Son todos iguais, carafio.
- E xa está libre o cuarto 12? - Non.
Hai outra parella.
Pagaron outros 45 minutos.
Pásoche as mensaxes?
Tes unha de Stan Devers.
Disque che ten un choio.
Inda non rematei co último.
Crin que...
Dixeches que vos traizoou unha tía.
- Marchou cos cartos todos. - Si.
Son cousas que pasan.
Mala sorte.
Si. A dela.
- Axúdame... - Mira, vas descansar un cacho.
E esquece o "cuarto 12".
Este está igual de ben.
Fóra. Liscade.
- Fóra! - Quen es?
Es un maleducado.
Xa, dinmo decote.
A cona que te pariu! En serio?
Toma, o de sempre.
E algo para o médico e outros gastos.
Anótame as mensaxes uns días, si?
- Un pracer, coma sempre. - Grazas.
Foder.
Leva os meus pantalóns.
Parker.
Non contaba verte aquí.
Cantos nenos.
Como Philly e eu non os podiamos ter,
fixemos a casiña.
Funcionou.
Non vén contigo?
Onde está?
Aviseino.
Demos o golpe cunha muller.
Presentóunola Phill.
Chamábase Zen.
Enganounos, Grace.
Matou a Phill.
Admirábate moito.
Sábelo?
- Non, non o sabía. - Pois si.
Polo da mafia.
Pensaba que eras especial porque...
te enfrontaches a todos e sobreviviches.
Non me enfrontei ao Outfit.
Non sabía que lles roubaba a eles.
Dá igual. Metícheste nunha lea seria
e escapulícheste.
E aquí estás de novo.
Vivo e enteiro.
Xa, dáseme ben sobrevivir.
Ás cascudas tamén.
Grace, anda.
Mira, roubamos 400 000.
Axúdame a atopar a tal Zen e douche unha parte.
Que me dás unha parte?
El levaba a sétima parte
- se saíse ben. - Deus.
A cona. Estás a negociar comigo?
Non paras nunca, non?
Se hoxe che tocase a lotaría, que farías?
Non. Dimo, anda.
De gañar toda a pasta que precisarás na vida,
que farías? Mercar unha casa na praia?
- Si, soa xenial. - Si?
Deixarías os atracos?
- Nunca o saberemos, non? - Por que?
Porque só xogan á lotaría os paspáns.
Había un tipo.
Traballa en Jersey City, é provedor.
Chámase Reggie Riley.
Grazas, Grace.
Parker.
Ti matas xente, non?
Cando é necesario.
Por regra xeral, non.
Trae problemas e non adoita resolver nada.
Mátaa por min.
Fasme ese favor?
MEAD GROVE, INDIANA TEATRO GROFIELD
Non, se entendo o que quere dicir. De verdade, don Facenda.
Unha preguntiña.
¿Non debería xerar rendas
para pagar o imposto sobre a renda?
Señor Grofield, non pode ter aberto un teatro
- que dá perdas cinco anos seguidos. - Xa.
É imposible.
- Viu algún espectáculo? - Non.
Aposto que a meirande parte dos seus colegas de choio dirán o mesmo.
Se perde tantos cartos,
como segue abrindo o teatro todos os veráns?
Por estupidez.
Non é unha resposta.
Abofé que o é.
Case sempre.
Grofield, chámante.
Menos mal.
Mandareille unhas entradas, tranquilo.
Flocos de millo, zona vip. Todo.
Vostede siga ben.
Seguinte.
Ei, por que o desmontades?
Ímolo montar?
Ves? Esa é a actitude.
Moi bo traballo aí. Gústame o...
Estades comigo, ou?
- Si! - Si? Ben!
O teléfono.
O outro.
O de prepago.
Máis discreción para a próxima. Graciñas.
Aquí o intérprete nada valorado Allan Grofield, dígame?
Ola, son eu.
Estou en Jersey City.
Temos un problemiña.
Estás en Jersey City, meu. Ese é o problema.
Busco un fulano.
Reggie Riley. É provedor. Sóache?
Teño que falar con el.
A ver, falar de verdade?
Se ti falas con alguén, adoita acabar a temperatura ambiente.
- Tratareino ben. - Como de ben?
Moi ben.
É para que me fale dunha moza.
Dunha moza?
É unha consulta amorosa?
- Matou a todos os do último golpe. - Ostras!
Non participaba tamén Philly Webb?
Céntrate, Grofield, vale? Reggie.
Preguntarei, a ver que podo facer.
Pero, se me precisas,
chámame. Vou ata aí encantado.
Chámote se me fas falla.
Oe, as revistas de adultos?
Non, ti outra vez! Ei, que levaches?
- Só unhas lambonadas. - Ei!
Adeus, amor.
Abur, Reggie.
Sabes que pasa coa comida francesa, Jimmy?
Que é pesada.
Cómpre un dixestivo que fure o estómago.
Isto tamén che fura o estómago.
Ti quen cona es? Onde está Jimmy?
O teu chofer?
Descansando.
Matáchelo?
Ti non podes con el.
O que ti digas.
Tivéchelo que enganar.
Enganeino. Podemos deixar en paz o puto Jimmy?
- Dime se está ben. - Si.
Non te creo.
Leva unha pistola no nocello.
Seguro que nin a viches.
Así che pegue un tiro na testa.
Mimá. A tal hora, oxalá.
Busco alguén. Unha muller. Presentácheslla a Philly Webb.
- Quen? Zen? - Bingo.
A muller de Philly preguntou por ela.
Pero fíxoo por ti, non?
Hostia! Que era de miña nai!
Zen. Que sabes dela?
A ver, fixemos algún negocio.
É soldado ou algo así.
Foi do corpo de elite dun ditador suramericano.
- Corpo de elite? - Si, un escuadrón da morte.
Dan puto pánico. Díxenlle a Zen que non se me achegue.
Como? Chamaches a Zen?
- Si. - Cando?
Antes de cear.
Díxenlle que a estaban a buscar.
- Iso explícao todo. - O que?
Séguennos, paspán.
- Que nos...? - Seguen.
O todocamiño negro, tres coches atrás.
Mándaos Zen.
Que? Son xente de Zen?
Pensa que a vou delatar?
Tes que facer algo.
Non creo.
Direiche onde está.
Nun edificio en construción en Jersey. Dareiche o enderezo.
Oxalá estivese Jimmy. Por Deus, non quero...
A miña perna!
Cabrón!
Abre a porta.
Dáme a chave.
O edificio que están construíndo, teño que ir alí.
Ola, Bosco.
Disque axiña vai nevar.
Non teño tempo para falar do puto tempo.
Vou liscar de aquí esta noite.
Esta noite?
Trouxeches os planos?
Podo telos aquí nunha hora.
Describen o roubo detalladamente?
Con exactitude. Todo o preciso para o golpe.
Totalmente cronometrado.
Igual non te dás de conta, pero estás a facer o correcto, Bosco.
Impórtame un carallo.
Quero o resto dos cartos.
Como dis?
Ese non era o trato.
Non che podo dar máis ata executar o roubo.
Cando che dea os planos, que che impide matarme?
Pois...
tes que confiar.
Non che queda outra.
Por que carallo ía confiar en ti?
Eu non o faría.
- Hostias. - Ti quen cona es?
- Como entraches? - Cala e senta, cona.
Non hai mobles.
Pois senta no chan.
Teño o xeonllo tocado e...
Cala a boca.
Tes unha oportunidade.
E a miña pasta?
Gasteina.
Vasme matar, non si?
Non tería lóxica non facelo.
A ver, tranquilicémonos.
Falemos, vale? Non...
Por Cristo bendito!
Mi madriña.
Sabes o que fixeches?
Máis ou menos, si.
Sabes que carallo acabas de facer?
Dálle.
Dispara, hostia!
Facíame falla vivo, imbécil!
A tomar polo cu todo o esforzo e toda a pasta.
Todo, foder!
Agora non teño nada.
Como que toda a pasta?
Si. Toda.
Para nada, hostia.
Vas dar outro golpe
e gastaches os 400 000 en financialo?
Era un gran golpe,
ata que disparaches ao meu contacto!
Non!
Imbécil!
Volvíchelo matar?
Non o volvo facer.
Merda!
Cal era o gran golpe?
- Xa tanto ten, non? - Dimo. Toma.
Que detalle. Grazas, non o quero.
Quero que neve.
Merda.
Que ías roubar?
Un furgón blindado.
Catro millóns.
Bosco tiña o itinerario
e os códigos, pero, como dixen...
Estás mentindo. Por que mentes?
Vale.
Total, vasme matar igual.
O plan era roubar o patrimonio dun tipo que está podre de cartos.
Cadros e antigüidades que valen millóns.
Por que cona te ris de min?
Interésame por que mentes. Pero non me interesa tanto.
Último intento. Que queres roubar?
Imos roubar un país enteiro.
Como?
Hai catro meses, descubriron algo
na costa do meu país.
Un achado arqueolóxico cuxo valor é superior ao noso PIB.
Un tesouro afundido, Parker.
Unha nave afundida chamada Dama de Arintero.
Un galeón español do século XV.
Mil millóns de dólares para o noso país.
Pénsao.
Solucionariamos a pobreza e a fame.
O problema é o presidente.
Un cabrón corrupto, Ignacio de la Paz.
Alimentar o seu pobo?
Non.
Quere quedar el co tesouro.
Planea envialo aos Estados Unidos nunha suposta "misión de boa vontade".
Así dálle publicidade.
Exhibirao nas Nacións Unidas para que se saiba.
Despois, á vista de todos,
fará que o rouben.
Así pódese facer a vítima.
Colle a súa parte e lisca.
Arruinará un país enteiro.
Agás se o roubamos nós primeiro.
E ese é o golpe, Parker.
Preocúpanche 400 000 dólares?
Aquí hai ouro, pedras preciosas.
Sen falar da propia figura da Dama.
Eu alimento un pobo, ti faste rico.
Interésache?
A quen lle encargou o roubo?
A un grupo local.
Chámase o Outfit.
Mimá, é un lote de pasta.
Si que o vai ser. Deixa iso.
Estes xa estaban reservados, e...
xa hai compradores para case todo isto.
E a nosa Dama?
- A tipa espida? - Si.
É o premio gordo.
Por 500 millóns,
para o mesmísimo Phineas Paul.
Ese fulano ten demasiados cartos.
Morde a lingua
e bícame o cu.
Está todo listo?
Pois houbo un imprevisto.
Pero...
Sabe Bosco?
Non sabemos del.
Pero xa fixo a súa parte do plan.
Logo entendo que tampouco ten máis... importancia.
Bosco non aparece e o teu plan é...
non facer nada?
Home, podo tentar...
Atopa a Bosco!
Que graza. Cando veño,
insúltame e logo bótame de aquí.
- Sácateme de diante. - Xa marcho.
Benquerido P., confesareiche
que non sei que facemos aquí. Non me entra na chencha.
Non comeu o último cacho de pizza, meu.
Matou a Philly.
Son consciente.
Non a ías matar?
Vouno facer, pero inda non.
A arte da procrastinación. Coñézocha ben.
Fágoo co dentista. A diferenza é
- que el non quere matarme. - Que ti saibas.
- É ela? - Si.
Vaites.
Gatillo Fácil e o seu colega Grover.
O meu nome é Grofield. Grazas.
A min gústame Grover.
Que?
Non che preguntei que carallo che gusta. Son Grofield.
Están limpos.
Señores,
o coronel Fabrizio Ortiz.
O meu xefe.
Sodes os malfeitores
- que nos queren axudar. - Non.
Vós sodes os afeccionados que me roubaron e a cagaron.
E ti es o asasino que matou tres dos nosos.
Non di moito deles, non cres?
Sóache o Dama de Arintero?
Si. Un galeón afundido, co bandullo cheo de ouro.
Cun valor duns mil millóns.
Poida que máis.
O Arintero non era un barco corrente.
Hai moitas lendas arredor del.
- No século XV... - Afórrao.
Cóntalle o plan, non a historia.
Quero sabela.
- Cómpre entender a importancia... - Non tal.
O tesouro ese
estará en Nova York mañá. Punto.
Apuntámonos.
Pero queremos o 30 %.
O 30 %?
Son 300 millóns.
Non temos tempo, coronel.
Sen estes homes, fracasaremos.
Quen é ese?
Fíxate.
Non me amoles.
É de pasta de papel.
A min gústacheme ben, meu.
Sería un chaveiro ben feito.
Teñen un taller de artesanía.
Como vedes,
estamos a facer unha réplica da Dama.
Xa me dei conta.
Para que?
Para mudala pola orixinal. Así ocultamos o roubo.
Ocultalo é o menor dos problemas.
Xa.
Se cadra precipiteime.
Dinos cales son os problemas.
Pois, número un,
roubar na sede da ONU,
o edificio máis protexido do puto planeta.
Levará meses saber como entrar.
Non temos que roubar na ONU.
Iso vano facer os ladróns do presidente.
Non sei se te entendo.
Deixamos que os seus fagan o difícil e roubámoslles a eles.
Xa vexo.
Roubamos aos ladróns.
"Exactomundo".
Está ben dito?
Si, parabéns.
Estou estudando o idioma.
Ei, que tal a perna?
- Andas bastante ben. - Ei.
Que non se che ocorra ningunha parvada.
Eu protexo a Zen.
Non te lle achegues.
Enténdote. É unha monada.
Ata a marca de nacemento do cu semella unha rosa.
Mateo, non.
Non podemos ter segredos.
Sen elefantes no coche.
Que dis?
A ver.
O grupo de Nova York que vai axudar ao presidente
a "roubar o tesouro", quen son?
Son o Outfit. Si.
É Lozini. Lozini é o elefante.
- Vale. - Si.
- Algunha pregunta? - Non, ningunha pregunta.
Estupendo.
Vaia, a dicir verdade, si teño unha preguntiña de nada.
- Dálle. - Estás coma unha puta caldeireta?
Que fas? Non podemos enfrontarnos a Lozini.
Tedes un trato.
Nin sequera podes entrar en Nova York.
Que?
BENVIDOS A NOVA YORK O EMPIRE STATE
Estou morto. Vale. Morto.
Acabouse. Estamos acabados.
Reláxate. Non vai pasar nada.
Nin saberán que estivemos aquí.
Non por nada, pero a tal Zen do carallo
matarate ás primeiras de cambio.
- Sábelo. - Xa o sei.
Acouga. Coñécesme. Só camiño por xeo consistente.
O problema é camiñares polo xeo.
Fágoo se me pagan ben.
Touché.
Trescentos millóns...
Son moitos millóns. Eu que sei. Mimá.
Mimá.
Entón, por onde comezamos?
- Ola. - Tes algo?
Un dos lugartenentes,
un fulano bastante acicalado que estou seguindo.
Veña, vamos.
Kincaid?
Si. Quedou agora cuns matóns.
Que fan?
Non o sei.
Vounos seguir, a ver a onde van.
Creo que podemos conseguir os planos do golpe.
Imos falar con outro tipo. O mozo.
Namentres, ti vixila a Kincaid.
Vale.
Está aquí. O mozo de Bosco.
Preguntei. O local é seu.
Vive arriba.
Algo máis?
Está obsesionado cos elefantes.
Mellor vou falar eu con el.
É que xa me coñece, non son unha ameaza.
Vas ter que fiarte de min.
Non nos queda outra.
Vinte matar cinco persoas por capricho.
Non me fío de ti
nin me vou fiar nunca.
Se tentas mangonearme,
desangraraste co ventre cheo de chumbo.
Non foi por capricho.
Esquecíao.
Loitas polo teu país ou algunha parvada así.
Se queres que che saia ben,
moito ollo comigo.
É ese de aí. Nick.
Que lle vas dicir?
Que Bosco está morto e que precisamos os putos planos.
Non lle digas que está morto.
Por que non?
Vaille dar algo. Era o seu mozo.
Bosco non era para tanto.
Non lle digas que morreu.
Non te quero mangonear,
pero déixame falar primeiro.
Será máis doado.
E non farás das túas.
Graciñas.
Ola.
Nick.
Encántame o teu local.
É un sitio alucinante.
Coñecémonos?
Si, son Lisa.
Escoita, Bosco...
está morto.
Que?
Deixeiche probar.
Estás de puta broma?
Cres que temos todo o día?
Non.
Non!
- Non! - Hostias.
Non!
- Non, non chores. - Ves?
- Xenial. E agora? - Non chores.
- Armáchela. - Acouga.
Non!
Tranquilo.
Acouga.
Non! Non o entendo.
Que lle pasou? Se o vin onte.
Pois xa non o vas ver máis.
Pon as mans na mesa.
Tragas este conto?
Ten unha arma oculta.
Bosco tiña uns papeis nosos.
Planos. Onde están? Non están na súa casa.
Se eran importantes,
probablemente estean arriba,
con don Azulón.
Quen cona é don Azulón?
Don Azulón?
Vamos.
Traédemos!
Merda. A ver.
Xa pode pagar a pena.
Escoita, P., os homes de Kincaid acaban de entrar
nun club ou algo así.
Arriba! Xa!
Hostias. Xa.
Vexo que estás ao tanto. Pois nada.
Grazas, Grofield.
De verdade, grazas por chamar.
Mandarías sinais ao espazo
para darme unha información tan útil. Déixote.
Tampouco hai que poñerse farruco, carallo.
- Veña! - Poñédevos aí!
Vamos.
Ven aquí.
Ti tamén, pasmón.
Collede os cartos que hai.
Levádeos todos.
Á merda os cartos.
Onde está Bosco?
Imos probar outra vez.
Bosco, non aparece.
Onde está?
- Merda. - Que foi, meu?
Fíxenlle algo.
Estalle dando un puto infarto.
Axúdame a tombalo, veña.
Merda.
Son médica.
Podo axudalo.
Por favor.
Apartádevos.
Vale.
Axudareino.
Zen!
Vamos buscar a don Azulón!
Zen, que carallo fas?
Vou agora mesmo. Dálle!
Que hostia pasa?
Non.
Don Azulón?
Anda, non me amoles.
O puto don Azulón.
Píllasme mal.
Dimo a min.
A poli está a dous minutos. Hai que liscar.
E Kincaid está aquí.
- Non te pode ver, vale? - Un momento.
ARQUIVOS NACIÓNS UNIDAS
Parker!
Parker.
Caladiño.
Por pouco.
Abofé.
Hostia!
Merda.
Non, estou ben. Grazas.
- Ola. - Ola.
Viute Kincaid? Recoñeceute?
Si. Ocupeime del.
Vale, mellor.
Se non, adeus golpe.
O dono non sobreviviu.
Fixo o que puido, doutora.
E os planos?
Don Azulón.
Onde?
Señor Lozini.
Acaba de adormecer.
Sentarei un cacho xunta el.
Mellor non o esperte.
- O coitado ten sorte de estar vivo. - Xa.
QUE TE POÑAS BEN AXIÑA
A ver.
- A cona que...! - Ei.
Acouga, que te vas mancar.
Crin que seguía caendo.
Que pasou?
Fomos
buscar a Bosco.
Pero...
non atopamos a Bosco.
Atopamos a Parker.
Que?
Pois,
claramente, está aquí.
Cago en todo.
Debinme ocupar eu mesmo en canto oín o seu nome.
Señor, guindoume por unha fiestra.
Guindoume por unha puta fiestra.
Tes que ver isto.
Dous moinantes.
Non... Non os dou visto.
Sabes por que son perigosos?
Porque saben que son delincuentes.
Por iso.
Volvémonos uns brandos.
Mallan en nós
e, no canto de coller un bate,
poñemos unha reclamación ao seguro.
Señor Lozini, teño aí sopa.
- Dáme unha pouca? - Esquecemos que somos delincuentes.
Pero eses de aí abaixo non.
E Parker tampouco.
BROOKLYN, NOVA YORK
747, RÚA LORIMER REUNIÓN DO GRUPO DE PARKER
Parker está ao caer.
Tomas algo, Stan?
Tes idade para beber? É broma.
Queres algo?
- Non, grazas. - Vale.
Oe, Brenda, aquel é un Kandinsky?
Aquel de alá?
Non. É...
dun bazar.
Ei!
Stan. Tomas algo?
Tes idade para beber?
- Iso lle dixen! - Si?
Agora mesmo.
- Vícheslle o carné? - Non.
Tes o ás para matar o tres.
- Non é por... - Sodes moi graciosos.
Aí están.
Stan, díxome Parker
que che gusta pisarlle ao coche.
Participei en carreiras de karts.
E que es coma a herba gateira para as mulleres.
Non.
Non o vexo.
Ola, Parker.
- Dá pena verte. - Ola.
Grazas, muller.
- Grofield. - Ola.
- Graciñas. - Pasa.
Ti es novo.
- Que tal o teatro, Grofield? - Bárbaro.
Acabamos de comezar
unha nova tempada de teatro experimental.
Chámanlles "obras sen público".
Sen xente?
Si.
Non quero falar do tema.
Cadroulle así, pero...
- Este quen é? - Stan.
Stan, el é Grofield.
Stan!
Grofield!
É raro.
- É. - Ten algo raro.
O pelo ou algo. Non sei.
O de raro si que o vexo. Si é raro.
Este tesouro representa o noso legado e o noso futuro.
DE LA PAZ FALA NA ONU
Vale, empezamos.
Hoxe é un gran día para o meu pobo.
Disto están feitos os soños.
Fillo de puta mentirán.
Oe, a alfombra é miña. Quen es?
Quen cona é este tipo?
Espera. Faltan Mateo e Tomas.
- Non forman parte do plan. - Perdoa?
Cancelas os meus homes?
Non me fío.
Dálle as queixas ao teu xefe.
- É o seu xefe. Xa. - Anda! Vale.
Crin que falaba co meu xefe.
- Todo ben? - Todo estupendo.
Dálle.
Vale.
Agora o tesouro está aquí, no soto da Asemblea Xeral.
En 24 horas, xa non estará alí.
Levarao o Outfit.
Como? Está moi protexido.
Na liña 7, baixo a ONU,
hai unha estación pantasma.
Igual teñen un infiltrado no metro, non o sabemos.
Realmente, dános igual como o rouben.
Cando o teletransporten á estación
é cando entramos nós.
A ver. Dis que teñen un teletransportador?
Mimá, soa estúpido de carallo.
Así que o pensei, xa me decatei.
Dixéchelo por dicir.
Xa o pillo, si. Sigue.
- Que non se repita. - Non.
En fin, cando teñan o botín,
comeza o plan de Bosco.
Planean sacalo nun tren de limpeza.
É autónomo. Vai de noite polas estacións
e cárgano co lixo do día.
Pero mañá non.
Mañá non parará en ningunha estación,
irá directo a Flushing.
Alí hai un vertedoiro dos Outfit.
Aí entrades Brenda e ti.
Iredes ao posto de mando da estación de Bryant Park.
O cambio de quenda faise á unha da mañá.
Haberá que reter os traballadores na sala.
Unha vez dentro,
temos que acelerar o noso tren.
Agarda. Voute interromper un momentiño.
¿Dous afeccionados faranse pasar por empregados do metro,
tendo un actor profesional?
Estudastes o contexto dos personaxes?
- A familia? - Grofield.
- Algunha vez...? - Grofield.
Ti tamén tes papel, o do tipo que cala a puta boca.
Sabes o que toca.
Reláxate.
Bótao fóra.
- Merda! - Iso é.
Ben.
O manual de operacións do panel de control da estación.
Estudádeo.
Ademais, segundo Bosco,
o Outfit ten un tipo comprado.
Chámase Glasscock.
Cago na cona.
Tómasme o puto pelo?
Sigue, meu. Dálle.
Falo de marabilla.
Cando aceleredes o tren, só queda unha cousa,
o dispositivo de seguridade da vía.
Frea os trens que superan unha certa velocidade.
Queremos que acade 110 km/h.
A esa velocidade,
salta da vía,
vénse espetar aquí
e acaba aí.
Collemos as caixas, a grande incluída.
Haberá un camión agardando.
- Stan, rouba un. - Non hai fallo.
Dez minutos para cargalo e liscar.
É tempo de sobra. Preguntas?
Vémonos mañá as cinco da tarde.
Troula na nosa casa?
Quero un cuarto a nome...
Señor Willis, é vostede?
Fai unha pausa.
Cantos anos!
Creo que tres, se non lembro mal.
Pois si. Está libre o meu cuarto?
O número 12.
Se non, cambiamos o hóspede de cuarto.
Houbo sorte.
Boa noite, señor Willis.
Champaña?
Que fas aquí?
Só podemos falar se hai problemas.
Deixeino claro.
O meu cuarto está ao lado.
Non che importa, ou?
Non, se estás nel.
Pois...
é que si teño un problema.
Sabes con que?
Coa cremalleira.
Xa, dábamo o corpo.
Oe.
O PERÚ ESIXE O TESOURO
Sae na portada.
Ai, sabes ler?
Non, só miro as fotos.
Non coñeces a historia, non?
Da Dama de Arintero?
Que...?
Érase unha vez...
Mimá, encántavos esa historia.
No século XVI...
Vaiche encantar. Escoita.
Case toda España fora conquistada,
ata que un misterioso cabaleiro de León se uniu á loita.
Ninguén sabía quen era,
ata que, na batalla de Toro,
un soldado, coa súa espada,
lle rompeu a armadura e deixou á vista...
un peito de muller.
Ou sexa, era transxénero.
Non, non era transxénero.
O caso é
que era unha condesa.
Renunciou a todo, á súa posición, á súa riqueza, á súa feminidade,
para loitar, facéndose pasar por home,
por algo meirande ca ela.
- A Dama de Arintero. - Si.
Por iso chamaron así ao barco.
Porque vestía raro.
- Si. - Pola teta.
Esas historias marcaron a miña nenez.
Que marcou a túa, Parker?
Roubei algo e non me cacharon.
Moi simple.
- Es simple. - Son.
Non todos somos delincuentes coma ti.
Para algúns, coma Ortiz, trátase do...
Botín. Vale?
Déixate de caralladas de bandidos nobles.
Vai roubar un puto botín.
A quen o roubou antes ca el.
Son delincuentes, pero dáselles mellor.
Pero a historia é moi boa.
Vouche contar outra.
Ti, eu, isto,
ten que saír ben.
Non podo arriscarme a que mudes de idea.
Xa vexo. E vés convencerme.
Mateo, non!
El?
Como puideches?
Mira quen acordou, Tomas.
O meu rival no amor.
Cres que ten frío?
Si. Un chisco debe ter.
Creo
que con este frío...
Hostia.
...morrerá de hipotermia nunha media hora, non?
E éche unha mágoa,
porque o Outfit vai vir por ti nunha hora.
Que?
Si, como o oes.
Fixemos unhas chamadas.
- Buscábante. - Os do Outfit?
Van vir?
Pero tan parvos sodes?
Credes que me entregades e vos deixan marchar sen máis?
Quérente a ti, non a nós.
Xa saben o que argallo.
Quererán saber que tramades vós.
- Non tramamos nada. - Claro, papaxoubas.
Ti dilles iso, que te torturarán igual para se aseguraren!
Coido que esqueces unha cousa.
Non estaremos aquí.
Aburiño.
Goza do clima.
Chegan cedo.
Non quere dicir nada.
Se estás seguro,
vai mirar.
Mateo.
Mira, cagáchela.
Pero podo solucionalo, vale?
Quítame as esposas e desfacémonos deles.
Que dis, mona?
Coñézoos. Sei como funcionan.
Iámoste deixar morrer.
Xa.
Tentastes matarme, vale. Xa o superei. Atende.
Eu non son rancoroso nos negocios.
Ei!
Non temos tempo.
Atopeite.
O meu traidor.
Traidor?
¿Pos un país en risco
porque cres que son a túa moza?
Como nos atopaches?
Deixaches o móbil aceso
logo de escribirme poñéndome a parir.
Que fixeches con Tomas?
Inda nada, pero voulle furar a pirola.
Será divertido.
Pero oímolo berrar.
Que dis?
Crin que erades vós.
Ao chan!
O Outfit.
Tiñas razón.
Salváchesme...
Salváchesme a vida.
De nada.
Cabrón.
Si que es ti.
- Mátame se queres. - Vale.
Vamos.
Cago en tal. Que carallo pasa?
Díxenche que me informases.
De verdade estaba Parker?
Si.
Estaba.
Merda nun cesto.
Parker.
Que sorpresa.
E os meus homes?
A ver.
Si, mortos.
Oe.
Tiñamos un trato, imbécil.
Se non pisas a miña cidade,
non te mato.
Tan difícil é, cona?
Repíteme a primeira parte.
Debinte matar hai tres anos.
Deixeite vivir, si?
Permitincho porque mataches o meu xefe, cousa que me veu moi ben, recoñézoo.
E unha merda.
Sabías que te podía matar a ti.
Acolloácheste.
Que me acolloei? Por ti?
Mira.
Eu dirixo o Outfit, mamón.
Sinalo alguén e desaparece.
Teño un puto exército.
Menos dous, polo visto.
Impórtame un carallo, desgraciado.
A ver se dás metido isto no que che queda de cerebro.
Es un chalado que está só.
Non podes eliminar unha organización enteira.
Non é posible.
Ninguén me di a onde podo ir.
Vale, estupendo, veña.
Pois non chegarás a mañá.
Esquecíame.
Ese plan maestro que urdiches,
sempre fun un paso por diante.
Así que esquécete, meu. Acabouse.
O que?
O golpe.
Adianteino, soberbio do carallo.
Non vai ser mañá.
Vai ser xa. Ti perdes.
Que...?
Merda.
Vamos!
Merda!
- Vamos. - Ei, xa está.
- Temos que marchar. - Vamos.
Vamos ao teu puto coche.
Hostias.
Mamaíña querida.
Si?
O roubo vai ser xa. Adiantamos todo 24 horas.
Gústame que me chames "cariño".
- Pillabán. - Grofield.
Grofield, estás aí?
Merda. Ola, Parker.
Ei, Parker, que tal?
O roubo vai ser agora mesmo!
Hai que bulir. Seguen todos aí?
Listo? Ti podes. Abre a gorxa!
- Si. Estamos... - Así se fai!
Estamos listos. Nós estamos listos. E ti?
Hai que tocarse o carallo.
- Todo é igual, vale? - Non é igual
porque non é mañá.
Lembrade, o cambio de quenda é á unha.
- Chegade a tempo... - Se non calas, non.
Leva a túa coelliña branca.
- Non te pases. - A brincar.
- A brincar! - Que desagradable.
Stan!
- Boas. - Ai, ola!
O camión!
Si! Camión, si.
- Si! - Estás aquí?
Vas ben? Razoas?
Pódelo facer?
Nunca roubei camións sobrio.
Mimá, como che fede o alento!
Espílete, vale?
Espílete e non bebas no...
Cabrón! Non me vías andar?
Síntoo, a calefacción non dá máis.
Non pasa nada.
Xa quecerei cando choquemos e arda o coche.
Gustábache como conducía.
- Merda. - Vale.
Mercouna nunha tenda de nenos?
Non te preocupes.
Se te presentas así, déixannos pasar seguro.
Ai, si?
Ei!
Xa, benvido a Brooklyn.
Que parvo. Como non pensei...?
Xa pasou o cambio de quenda.
Bren, acouga. Non hai fallo.
- Vale. - Grazas.
Abran.
Son o supervisor Lewis.
Hai un problema de seguridade.
Un problema?
Si. Abran e xa llelo contamos todo.
Non podemos, señor...
- Lewis. Si. - Lewis?
Cómprelle un escrito.
Escoiten, vale?
Hai un tipo aí dentro que se chama Glasscock.
Trama algo.
Mudou o itinerario dun tren de limpeza.
Se non me cren, compróbeno.
De que falan?
Eu que sei.
Mimá.
Glasscock, Xesús, pero que fas?
- Ten pistola. - Si.
Con iso non contaba.
Non. Xa se ve.
Como cona o sabías?
- Reláxate. - Merda!
- Todo irá ben. - Atrás.
Todos quietiños! Quietos, vale?
Mans arriba!
Ti, mans arriba! Arriba!
Cago na hostia!
Bo plan, Ed.
Moi enxeñoso.
En que axuda dicir iso?
Ei!
- Ei! - Merda.
Fóra do camión!
Ei! Non...
Xesús!
Joey, púxoo todo perdido.
Vai pola chave.
Que saias do...
Non.
Mamón.
Non o fagas.
Non.
Non sorrías.
Veña. Ei!
Só é un tren do lixo, non?
Non quería aceptar os cartos.
Ofrecéronmo e dixen:
"Preciso os cartos, teño facturas."
- Ben feito, supervisor Lewis! - Si!
Ben!
Quen premeu o botón? Ti?
Si, premino eu.
- Así se fai! - Graciñas.
- Fantástico! - Grazas.
Graciñas.
Por favor, mans arriba
e poñédevos contra a parede.
Ocuparémonos nós do tren do lixo, vale?
Ed, non me fodas.
Veña, vamos.
Xa oístes. Atrás.
Estádesnos tomando o pelo ou...?
Ollos arriba.
Que alguén diga algo.
Onde cona están?
Ídesnos disparar?
A ver, pode ser, non cho sei,
pero iso dálle emoción.
- Non, amor? - Si.
Si. Vale.
Silenciara o micro. Estamos dentro.
Non. Isto está mal.
O panel non coincide.
Igual o tes ao revés.
Ao revés? Eu? Si, ho.
No golpe de Trent, confundiches
un seis cun nove, guapa.
Leva tempo acelerar o tren.
- Facédeo xa. - Si, niso estamos.
Debería ter unha liña debaixo.
Debaixo do seis?
Trent está nos EUA, non en Europa.
Tes razón. Non vaia ser...
O teclado da dereita.
- Que? - Que?
Instalaron ese panel hai pouco.
- Anda. - Bruno Mars di
que é o da dereita.
- Vale. - Merda, Lou.
Por que os axudas?
Pais divorciados.
Non podo coas rifas.
- Listo. - Dálle de todo.
Ben.
Parker, listo. Está acelerando.
Vai a 50 km/h.
A 55 km/h.
Non digas "km/h".
Acelérao máis.
Ten que entrar na curva ao dobre.
64 KM/H
Grofield, dime que estás en posición.
Ola.
Aparquei agora.
ESTACIÓN DE CHURCH STREET
Grofield?
Grofield, estás aí?
Ola.
Que hai, meu? Como che vai?
O tren está chegando. Deberíalo ver. Si?
Merda.
Non!
Cago na puta! Merda!
Ao carallo!
Cago en todo!
Veña! Merda!
Parker, vai a 80.
A 90.
Vai andar aí a cousa.
Nós imos chegar. Grofield, todo ben?
Vamos! Veña!
Si!
Parker, o tren saltou o seguro.
Grofield logrouno.
Vai a cen.
Chegou o momento. Vamos.
104 KM/H
Tíos, o tren?
Pasou. Fallamos.
Non ía rápido abondo.
Vale, parámolo?
Non.
Seguide acelerándoo.
Despois hai outra curva.
Si, xa a vexo.
Na 23a con Court.
Unha curva de 90 o.
Escoitastes? 23a con Court. Ide para alá.
Ed, vai haber outro freo.
Xa o busquei.
Está en fronte á oficina de correo,
xusto antes da curva.
Hai un atallo por Dutch Kills Green.
Creo que chego.
Non.
Non! Ei!
Mira onde a deixara. Que cabeza!
Estou indo, tíos.
Era Court e...?
Oe, que cona fas?
Vale. Onde estás?
A ver. Panca de freado.
Merda.
A que lle dei?
Tíos, atropelei a Grofield.
Que? Stan, que dixeches?
Stan, estás aí?
Mimá, que...?
Agora vai ben de velocidade,
pero axiña chegará á parada.
Grofield? Merda, que pasa?
Grofield, onde cona estás?
Agora ou nunca.
Si! Toma!
Non.
Non é o que planeamos, está moi alto.
Merda. Atrás!
- Hostias. - Vamos.
Puto tolo. Para un pouco.
Arriba. Axiña.
Onde carallo vai Stan?
Está cheo coma unha puta prea.
Listo?
Que carallo...?
Lozini sacou antes o botín.
Na estación pantasma.
O tren arrincou sen el.
Non.
Trabúcaste.
Para que redirixir o tren?
Ou enchelo de pedras?
Merda!
Porque veñen por Parker.
É unha trampa.
Merda.
Hai que liscar xa. Arreda!
- Hostia. - Vale.
Fillo de puta! Toma!
Queredes xogar?
Tiren as armas.
Zen, abaixo!
Grover, dálle!
O coche non anda!
A poli.
Cago en tal!
Que hai! Son eu.
Veña, vamos.
Hostias.
- Oe, bonito camión, Stan. - Vamos.
Vámonos a toda...
Métete no coche, cona!
Entra, hostia. Vale, respira.
O que vén detrás de min
son os restos do tren de limpeza da liña 7,
que descarrilou pouco despois da unha da madrugada.
Ei, rapaces.
Mirade iso.
Suponse que sodes vós?
Apaga esa merda, Stan.
E sube os putos pantalóns, meu.
Si, perdón.
Ei, xa marchas?
Non hai moita troula.
Teño que ir dar malas novas
a xente que non coñeces nin che importa.
Oe.
Non roubo só porque non me pillan.
Como?
No hotel.
Preguntáchesme por que roubo.
Hai unha razón.
Paso, grazas.
Eu oín a túa historia. Ao menos, escoita a miña.
É boa.
Tiña oito anos.
Só roubara unha vez unha botella de bourbon.
Había abusóns, nenos maiores.
Máis grandes.
Traballaban para un camelo chamado Maury.
Era un borracho moi ruín.
Os cativos eses repartíanlle a droga por aí.
Total, que un día,
xogando ao baloncesto cos meus,
aparecen os abusóns.
O meirande, Cal, dinos que fóra, que a cancha é súa.
Deulle unha trompada a un amigo meu.
Daquela non tiña moita cousa.
Tiña o baloncesto, e arrebatáronmo.
A ver se o adiviño.
Matáchelos.
Con oito anos?
Non.
Pero agardei.
E observeinos.
Os venres, o tal Cal,
ía molestar unha colega miña.
Ía xunta Maury na súa bici.
Ela choraba.
Decidín facer algo ao respecto.
Que fixeches?
Secarlle as bágoas?
Non, esnaquizarlle a bici.
Cando o mamón apareceu,
- non tiña bici. - Iso.
Chegou tarde
e Maury deulle unha tunda.
Rompeulle o brazo.
Non me ías contar por que roubas?
Si.
Lembras o bourbon?
Aquel día, metinlle unha botella no coche ao borracho ruín.
E mentres Cal estaba encamado co cóbado roto...
Xogabas ao baloncesto.
Todo o verán.
Tiña oito anos,
e era un cabrón cun plan.
Igual que agora.
Pousa a bolsa.
Isto non rematou.
Teño unha idea.
Que tes unha idea?
Non cres que xa é algo tarde?
Estás anoxado.
E tes todo o dereito. Di o que pensas.
Eu non penso nada.
Pero se cadra Stan pregúntase
por que levou un tiro por ti.
Ou igual se pregunta
por que dixeches
que os do Outfit non te viran.
Dá igual. Cousas...
- Cala, cona. - Vale.
Díxechesmo, meu.
Que te desfixeras de Kincaid.
Lémbraste?
Dixeches: "Ocupeime del." Tal cal.
Debeu sobrevivir.
Debeu, si, non te fode.
Non por nada, Parker, pero o teu...
Á merda a árbore esta.
A túa cagada custounos aos demais un feixe de pasta.
De que vai a idea, Parker?
Do que faremos agora.
Que fillo de puta.
- Es chistoso. - Que?
Parker, non imos facer nada. Acabouse.
Perdemos. Fodéronnos.
Fodéronte.
Ti non es así, Parker.
Ti só andas sobre seguro.
Lembras?
Temos detrás a poli.
Por non falar de Lozini.
A ti paréceche seguro?
Tes razón. É unha estupidez.
Pero eu vou seguir adiante.
Vale.
Dinos como.
O Outfit xa ten compradores.
Sabemos que xa repartiron o ouro e as xoias.
Algo que non saibamos?
Poden dividir o botín,
pero non a figura.
A Dama de Arintero.
Non sen destruír o seu valor.
A ver, é coma unha obra de arte.
Ten que estar intacta, perfecta.
E seguro que vale a metade do total do tesouro.
Uns 400 ou 500 millóns ela soíña.
Só temos que atopala.
Xa, claro.
Pero hai que saber...
quen é o comprador.
Sabemos quen é o afortunado multimillonario?
Iso non o sei.
Pero sei a quen preguntar.
E quen vén sendo?
O que nos fodeu por non morrer.
Kincaid.
Si.
Unha calada.
Señor Kincaid?
- Hai algo raro. - A que te refires?
Hai xente en Park Avenue mirando cara a aquí.
Miran cara a arriba.
Ti, aí, coa túa bolsa da compra.
E vós, facendo putos vídeos e fotos.
Tirade as fotos cando salte, cona!
Putos Knicks.
Eu tiña esperanza.
Apostei co corazón.
Si.
De recepción.
Hai un mamón no tellado que vai saltar.
Espílete, Terry!
Vaino comprobar!
Quedei sen casa!
Sen muller!
Deino todo.
Dei... Hostias!
Perdino... Perdino todo.
- Ei, meu. - Arredade!
Acouga, amigo. Dinos quen es.
Por min, salta.
E se lle dás a un poli, mellor.
Bo traballo, Randall. Listo?
Si, lévame un cacho
- saír do personaxe. - Bótao fóra.
Pon isto, anda.
Veña.
Ala, desfagámonos del.
Bo Nadal, Parker.
Bo Nadal, Grofield.
O noso pé.
Si.
Policía. Abran a porta.
Que pasa?
Alguén saltou do tellado.
Temos unhas preguntas. Abra.
- Desculpe as molestias. - Amodo, dea a volta.
A ese cuarto. Veña.
- Abre a... - Ei.
Abre a porta.
Moi ben.
Acouga, meu. Mira.
Non che faremos mal. A ver, si,
pero non queremos facercho.
Ponte alá. Tira, veña.
Por favor, Parker.
Prégocho. A ver, señores...
Ti dime quen mercou a Dama de Arintero.
Teño un cacho negocio entre mans,
é de criptomoedas. Podedes levar...
O comprador. Quen é?
- Dígocho, pero non o fagas. - Que non faga o que?
Non me tires pola fiestra.
Por que te ía tirar?
Porque xa o fixeches!
- E mira como estou. - Reláxate.
Prometido, non te tiro pola ventá.
Eu creo que si me vas tirar.
Non. Prométocho.
Non me fío nin un pelo.
Non, en serio. Prometido.
Que lle fixeches a Terry?
- Que Terry? - Maréanos.
O que tiramos do tellado.
- Tirástelo...? - Ou sexa... Merda.
Ei!
- Armáchela. - Veña, meu!
Merda. Así non imos a ningures.
- Por que? - Non sei.
Só lle dixen a puta verdade.
Ei, ti.
¿Non saberás quen é
o comprador da Dama do carallo?
Si, claro.
Que?
Estes monas non falan doutra cousa.
É o rico mamón ese.
O rico mamón?
Vas ter que concretar un pouco.
Como se chama?
Phineas Paul. Ese.
- Véndenlle a tipa a el. - Anda.
- Que doado. - Xa che digo. Grazas.
Nada.
Custará atopar un tipo así.
Podedes probar en Valentino's.
Subiu unha foto dunha costeleta.
Ten moi boa pinta.
- Vamos. - Canto nos axudaches.
- Perdoa por apuntarche. Grazas. - De nada.
Mimá.
Sóache o de "reinventar a roda"?
Os meus enxeñeiros creno posible.
Mark, en serio.
Non prestas atención.
Pénsao.
Se puideses patentar a puta roda...
Que tal a carne?
Ben.
Non...
A Dama de Arintero,
quéroa.
E ti vés sendo...?
Impaciente.
Onde está?
Vaites.
Un tipo duro.
¿Pero ti sabes
con quen cona falas?
Non me respondiches.
Nin falta que me fai.
Son da xente máis importante do planeta.
Non estás nunha canella chea de ratas.
Este non é o teu sitio.
Estaste a meter cun tipo de xente distinta.
Aparta iso. Non a vas usar.
Deus santo!
Que é Mark Cuban.
Non me soa de nada.
- Vamos. - Que...?
Bule.
- Cámaras? - En orde.
- Vamos. - Vale.
Ola, neno rico.
Da xente máis importante do planeta.
Escoitade.
Podemos falar? Creo...
que vos trabucades de tío, vale?
Senta aí.
Moi ben.
Enganádesvos.
Queredes a Lozini e a de la Paz.
Son os que me van vender a Dama de Arintero.
Como coñeces a de la Paz?
Presentoumo Justin Bieber.
Justin Bieber?
Que ben. E a Dama?
Non a teño. Inda non.
Non nos serves.
Ímoslle disparar?
- Iso parece. - Acougade.
Só un tiro na tripa.
- Na tripa? - Si.
Un momento! Sei onde a teñen.
Nunha cámara acoirazada do Outfit.
En Green Brook.
Amósovolo no mapa, pero...
Non me fodas, agora un mapa! De que falas?
- Cago no mapa e cago en ti! - Grofield, calma.
Dixeches "pero". Pero que?
Moi boa.
Non vos faredes con ela.
Mesmo se rebentades a porta da cámara,
a Dama está nunha gaiola de seguridade.
Fainas a miña empresa.
De carburo de volframio.
Levaría días rompela.
Nin sequera eu a podo abrir
ata que o pecho temporal abra.
E cando abre?
A gaiola ábrese mañá, ás oito da mañá.
Caixas de Seguridade Green Brook?
Paradoxalmente, teñen páxina web.
Sabes en que cámara está?
Na un.
Pero, o dito, mesmo rebentando a cámara,
non daredes aberto a gaiola.
En serio, é impenetrable.
- Non haberá problema. - Que haberá problema?
- Que non. - Que non?
- Si. - Vale, bárbaro.
ATREZZO PEPE ESPECIALISTAS EN ATREZZO
En serio me ides secuestrar?
Non. A ver, si.
Ou sexa, xa te secuestramos.
Témoste que reter.
Retémoste.
- Acceso limitado. - Si.
Algo axustado. Que dicides?
Que é unha puta tolería.
Preocúpame a neve que vai haber.
As motoneves non poderán con ela.
E se levamos oito renos?
Nove, con Rudolph.
Non, así vésenos.
Teño algo perfecto.
Sabes Mike Carlo?
Si, condutor. Bo tirador.
Tamén deseña coches de carreiras,
cousas incribles.
Vino non hai moito.
O cabrón tiña isto no garaxe.
Que cona é iso?
Si. Chámao.
Chámalo?
Entón díxenlle á baixiña:
"Non me interesa a túa amiga xirafa."
E anoxouse toda.
Mimá, como me doe.
Ei.
Stan, e a carapucha, meu?
- É que para falar... - Mira, non teño tempo.
É un tipo moi interesante.
Danme cambras na perna.
Tomarei outra pílula?
GREEN BROOK CAIXAS DE SEGURIDADE
SÓ PERSOAL AUTORIZADO INSTALACIÓNS PRIVADAS
Mimá, outra máis.
Que lles pasará pola cabeza?
Se é de noite.
Vai para a casa.
Ai, miña...!
Hostia puta!
Creo que está ben. Non lle deu.
- Non a vin caer. - Xa.
Fallou a cámara.
Mellor ir ver se está ben.
- Si. - Si!
O pescozo!
O lombo!
Cago en tal.
Ei, amigo.
Meu, estás ben?
Un pouco de xeo
viríame ben.
Todo ben.
Segue apagada.
Aprende o código.
Arriba as mans, dá a volta. Veña.
- Imos tarde. - Xa.
Phineas...
A onde vas, meu?
Phineas!
Non ten misterio.
É ciencia:
whisky e pastillas lévanse ben.
Coma nós.
Dóeme menos a perna.
Ei!
Para!
- Non es o superrico ese? - Si. Déixasme o móbil?
Déixasme a carteira?
Mira, é unha emerxencia.
Preciso o teu móbil.
Grazas.
Dígoche onde me deixas.
Que?
Phineas, non. Non, ocúpome eu.
Vai para a casa,
enviareiche uns homes.
Si.
Merda. Chamade os das cámaras acoirazadas.
Veña.
Que foi?
A Dama de Arintero.
Hai que ver se está ben.
Ninguén pode entrar na cámara.
Xa o sei.
Nin sequera nós, ata a mañá.
Non contestan.
Sabíao. Sabíao, hostia!
Que bonito.
Un peto.
Estamos chegando. Veña.
É novo?
Es novo? Dálle gas!
Tranquilízate.
Non poden coller a Dama.
- Imposible. - Xa.
Si. Falamos de Parker.
Ben.
- Listo? - Listo.
Merda.
Tedes compaña. Saíde de aí.
Xefe, agarda. Espera.
Abriron a gaiola!
Cago en todo!
Como?
Que hostias?
Que carallo pasa?
Coches. Ide polos putos coches!
Ide polos coches, carallo.
Si.
Gaiola impenetrable, os collóns.
Zen, estás aí?
Si. Son o voso anxo da garda.
Por certo,
o plan non era adiantarnos a eles?
- E logo? - Vexo faros de coche.
Diante de vós.
Diante... Merda.
Cago na puta!
- Que cona foi iso? - Merda!
- Non o movas moito. - Vale.
Agarda!
Estás ben?
Merda.
- Ei. - Arreda!
Ei, cabrón do carallo!
Hostias.
Ei!
Merda!
Hostia!
Alá vai.
Alá vai, hostia!
Foder!
Si?
Temos a Dama.
Faremos o intercambio antes, xa.
Como? Se son as tantas da noite.
- A gaiola abre ás... - Oito da mañá.
Xa o sei, pero sabes que?
Xa abriu.
Non é posible.
- Parker atopou o xeito de facelo posible. - Parker?
A ver... non estou listo.
Non estás listo?
Descúlpame.
Dentro dunha semana? A rañala!
Os meus homes están na túa casa.
Será mamón.
Que?
Lozini sabe que a bolsa abre pola mañá.
Non terei os cartos ata as 7:30.
Entón esperamos cobrar ás 7:31.
Benvida, meu amor.
Xa estamos sós.
Merda!
ATREZZO PEPE
Fillo de puta!
Ola, presidente. Como madrugas.
Es home morto, cabrón.
Que? Perdinme, amigo.
Estás de broma?
Faiche graza?
Pareceuche gracioso vender a Dama dúas veces?
Tomarme o pelo cunha falsificación barata?
A ver, para o carro. Que falsificación?
Non vou falar máis.
Non paga a pena falar cun morto.
Non, agarda! Non fun eu!
Foi Parker. Debeu ser el.
Seguro que as cambiou...
Volvemos a Green Brook.
A Green Brook? E logo?
Porque a Dama de Arintero está alí.
Nunca saíu da cámara.
Stan, estou moi orgulloso de ti, meu.
Xúrocho, poderíame facer actor.
O Phineas ese
tragou totalmente que estaba caneco.
- Convencino. - Non me fodas.
- Como dicías... - Déixote.
- ...unha historia. - Xa.
Fita.
Vale.
- Fas os honores? - Si.
Bo Nadal.
Ide por Stan e o camión.
- Vémonos na zona de carga. - Vale.
Stan. Ei.
Onde carallo vai?
Mira.
Non.
Merda.
A pistola, veña.
Tranquilo.
É incrible.
Millóns de dólares en seguridade,
e búrlala cun padrón e unha lata de pintura.
Iso fixeches, non?
Repintar os números de esquerda a dereita
para que a cámara un se convertese na tres
e rebentar a porta da cámara baleira.
E, logo dunha persecución moi convincente,
deixáchesme recuperar a Dama,
que pensase que gañara.
Alá vai. Alá vai, hostia!
Foder! A puta hostia!
A ver, morro de curiosidade.
Como sabías que lla levaría a Phineas?
Non o sabía.
Pero sabía que non a volverías traer aquí.
Que listo.
Pero, finalmente,
non che saíu ben, non?
Polo pecho intelixente.
Ás oito era xusto.
Se fose ás sete,
tiña tempo a liscar.
Esa hora extra.
Así é a vida.
Ás veces, pérdese.
Si.
Ás veces.
A ver.
Que raio queres dicir?
O Outfit non ten un can.
Hai xa un tempo que vos vixilo.
Dei golpes pequenos en sitios do Outfit.
O do hipódromo foi o último.
Meadow View Downs.
Sempre agardaba recadar máis do que recadaba.
Fíxome pensar que tedes problemas.
A economía vai mal,
e vós sodes unha empresa.
E logo aceptaches o traballo de de la Paz,
e souben que sen a Dama de Arintero o Oufit ía crebar.
Non cha podo dar.
Bota un ollo.
A cona bendita.
Estás chalado.
Sabes dar máis forte?
Algo mellor.
Disparastes a través da porta.
- Puidéstesme dar. - Apuntamos alto.
- Que? - Apuntamos alto.
Na cámara, non te erguías.
- Si. - Pois estou erguido. Non me ves?
Queres unha galleta? Veña.
Merda! Que foi agora?
Vamos! Veña!
Oes os meus homes disparando aos teus?
- Podo... - En realidade,
son os homes de de La Paz.
Zen, a do meu equipo?
Foi do seu grupo de elite.
Xa me dixeron que virías esta mañá.
Que fixeches?
Reflexiona un momento, Parker.
Chegaremos a un acordo.
Xa o fixemos antes.
Non ten por que ser así.
Abofé que si.
Cincocentos millóns de dólares.
Podiamos facer un trato.
Pero esa non era a idea, non?
Dixeches que non podía eliminar unha organización enteira.
Acabo de facelo.
Cago en todo.
Por que?
Ninguén me di por onde podo andar.
Boa puntería.
Que? A figura está ben?
Marchas?
Si, marcho.
- Abur. - Veña.
Haberá máis golpes.
- Si. - Si.
Merda.
Esquecíame.
Que?
O que queda da Dama.
Que?
Ha de cubrir os gastos.
Eu xa collín o meu.
É todo voso.
- Mimá! - Que?
Se o soubese, servía o café bo!
Este é do cativo.
A partes iguais, vale?
Si. Son uns dous millóns.
Escríbeme.
Ei, agarda. Ei!
Non marches así, logo de soltar esta bomba.
- Grazas, Parker. - Graciñas!
A ti tócache un. Tócache un.
Non.
Que pinta este aquí?
Xa. Reservaches a cancha?
Non, toda para vós.
Toma!
...por un audio incriminatorio que se deu a coñecer recentemente.
A sorprendente gravación, filtrada aos medios de xeito anónimo,
relaciona o multimillonario Phineas Paul
co ignominioso ditador Ignacio de la Paz
e o roubo do luns na ONU.
MULTIMILLONARIO INCRIMINADO
Enganádesvos.
Queredes a Lozini e a de la Paz,
os que me van vender a Dama de Arintero.
Nunha redada posterior nun almacén,
propiedade do señor Lozini,
recuperáronse antigüidades por valor de millóns de dólares.
Xa as están devolvendo.
TESOURO DA ONU RECUPERADO
Foi cousa túa, verdade?
Grazas.
Falei con Ortiz.
Nomeárono presidente en funcións.
Botaron a de la Paz.
Por fin temos un líder que quere dar de comer ao pobo.
Non o podo crer.
Deberías velo.
O meu país.
Encantaríache.
Alí renden os cartos.
Só terías que roubar a metade.
Teriamos unha casa,
un can.
Non podo ir contigo.
Por que non?
Non son boa bandida?
Es moi boa.
Tes madeira.
Entón que pasa?
O problema non é este golpe.
O problema é o anterior.
O do hipódromo.
Aquel non saíu tan ben.
Non sei se te sigo. De que falas?
Mataches os meus.
O meu amigo Philly.
Cando estaba ferido.
Pasar por alto algo así,
como che dixen, non tería lóxica.
Non te achegues á cama.
Sei que tes unha arma no colchón.
Vale.
Daquela...
nada de cans?
Ten graza.
Cando te coñecín,
recoñézoo,
finxín que me gustabas.
Fíxeno para que todo saíse ben.
E logo pasou algo estraño,
sen máis.
Logo dun tempo, deime conta
de que xa non finxía.
Eu si.
Polo ben maior.
NON MOLESTAR
ÚLTIMA HORA
ORTIZ SUBSTITÚE A DE LA PAZ COMO PRESIDENTE
Non a defraudes, mamón.
É máis da sétima parte.
Moito máis.
O que puiden xuntar.
Dei por sentado
que non te volvería ver.
Son unha malpensada.
Non, tranquila. Non me coñeces ben.
E a rapaza?
Zen.
Tamén cumprín esa promesa.
Oxalá te reconforte un pouco.
Tres, dous, un!
BO ANINOVO
Que vas facer coa túa parte?
Pois volver para á casa
e expandir o teatro.
Igual monto un espectáculo de marionetas.
Iso si que vende.
Canto odio, meu.
Ei!
- Ei, feliz ano! - Que tal, meu?
Si.
Mira, polo menos teño unha paixón.
Si, escorrentar o público.
Roubas para manter o teatro.
Non será que che gusta roubar?
Só contigo, amigo meu.
Mira onde estamos, meu!
É Noitevella, P.
Recuperamos Nova York, o que ti querías.
Non te fai feliz?
Si, é xenial.
Non me... Con todo o que pasamos.
- "Si, está xenial. Moi ben." - É que nunca me gustou Nova York.
Que?
Ti non rexes, meu.
EN CARTEL
Que eu non rexo?
Es ti o das marionetas.
Touché.
FIN
Fin, mamonazo.
Subtítulos: Marina do Albardeiro
Supervisora creativa: Abraham Díaz López