Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ten facet to prawdziwy problem.
Jasne.
Gnojek jest narwany.
Aż emanuje głupotą.
Ale nie możesz go zabić.
Raczej mogę.
Nie mówię, że nie dasz rady. Nie wolno ci.
To kuzyn żony Eda Mackeya.
- Brendy? - Właśnie.
To kuzyn Brendy.
Dobra.
Najpierw z nim pogadamy.
Nie spieszy się nam?
Naprawdę mamy czas na to gówno?
A co on tu w ogóle robi?
On?
- Jest tu, bo uważamy... - „Uważamy”?
My? Czyli ty i ten klaun?
Skurwiel pojawia się znikąd
i nagle obchodzi nas jego zdanie?
Z tego, co wiem, to twój skok, Philly.
Chodź tu, młody.
- Szlag. - Nie. Ja tylko...
Wyświadcz sobie przysługę.
Stul mordę.
Dobra?
Posłuchaj...
Nie znam cię, dupku. A ty nie znasz mnie.
Ze mną się nie zadziera.
Popytaj, naprawdę nazywam się Knox.
Uroczo.
A ja jestem Parker.
Dobra. Jesteś...
Jesteś Parker.
Słuchaj, stary, nie szukam dymu.
Ja tylko robię swoje.
Swoje?
Grożąc, że zastrzelisz kierownika?
Pyskował.
Nie możemy go zastrzelić.
Dobrze o tym wiesz.
A skoro przejrzał twój idiotyczny blef, też o tym wie.
A skąd wiesz, że to był blef?
Chryste.
Planowałeś zabić tego,
który jest nam niezbędny do ukończenia roboty?
Tak robią psychole.
Więc kim jesteś?
Idiotą czy psycholem?
Nikogo nie zastrzelę.
Nawet nie potrzebuję broni. Weź ją.
- Poważnie. - Nie.
Przydaj się do czegoś.
- Musisz być łebski. - Mogę taki być.
Nie możesz,
ale możesz udawać.
Zanim wykonasz jakikolwiek ruch,
wyobraź sobie, co by zrobiła mądra osoba.
I zrób właśnie to.
Oczywiście. Rozumiem.
I nie wyciągaj broni, jasne?
Jasne.
- Rozumiesz? - Tak.
- Super. - Rozumiem.
- Zatem wyjaśnione. - Tak.
- No to jazda. - Dobra.
Chodź.
Już prawie.
Proszę usiąść, panie kierowniku.
Która to?
Co?
Nie jesteś tak głupi.
A to nie twoja forsa.
Szkolą was, byście oddawali kasę złodziejom.
Więc próbujesz komuś zaimponować.
Zakładam, że kobiecie.
Nie, proszę...
Chcę się z nią ożenić.
Nie mogę się tak złamać przy wszystkich.
Pierwszy zamek.
W porządku.
Zdziel go.
Co?
Młodego.
Prosto na glebę.
Nie odda ci.
A potem otworzysz skarbiec.
Naprawdę?
Ale bez numerów.
Kodów SOS, opóźnionych alarmów.
Kumplujemy się.
Wiesz, że musisz żyć.
Chodzi o to,
że ci inni ludzie...
Ich nie potrzebujemy.
Chodź.
Kurwa, człowieku!
Ryan, ty głąbie.
Co ty wyprawiasz? Przez ciebie nas pozabijają.
Piękna z was para.
Joe, zaparkujmy z przodu jak normalni ludzie.
Żeby płacić 15 dolców jak oni?
Tatuś tu pracuje.
Ma dodatkowe korzyści.
Chwila,
tych aut nie powinno tu być.
Serio? I co z tego?
Sprawdzisz je i każesz zapłacić 15 dolców?
Ruszać się.
Chryste.
Jezu.
Szlag.
- Ktoś okrada to miejsce. - Co?
Nie.
Bez jedynek i piątek. Duże nominały.
Musimy to zgłosić.
Co? Nie. Niczego nie zgłaszamy.
O czym ty mówisz?
Nie rozumiesz?
Idealna sytuacja.
Obrobię rabusiów.
Nie.
Mówiłem wam,
nawet nie musiałem wyciągać gnata.
Broń!
Jazda! Już!
Co to, kurwa, było?
Nie wstawaj.
Szlag.
Joe, co ty, kurwa, robisz?
Bierz Philla i kasę do auta.
Na ziemię!
Pogięło cię!
Panie i panowie,
- tylko spokojnie. - Z drogi!
Proszę pozostać na...
Jedź!
Chryste.
Dawaj moją cholerną...
kasę.
Co jest?
To dla was.
Schowaj przed glinami.
Jest źle, Philly?
Dostałem w obojczyk.
Uważaj, Zen! Kurwa!
Tam jest wyjazd.
Daj jej prowadzić.
Że też wziąłem tę robotę.
Totalna wtopa.
Pieprzona wtopa.
Za rok sobie odbijemy.
Jasna cholera.
- Chyba rzygnę. - Połóż się.
Nie, chodź.
- Posadź mnie. - Dobra.
Internet o was huczy.
- Jest taki tweet z toru. - Nagranie.
Chcą waszych głów.
- Ciasno. - Złap się mnie.
To nie będzie przyjemne.
Zrób to.
Nie wygląda tak źle.
Znam zaufanego lekarza.
Philly wytrzyma kilka godzin?
A co, nieprzytomny jestem? Mnie zapytaj.
„Philly, wytrzymasz kilka godzin?”
Tak. Pierdol się. Przeżyję.
Ciągle widzę tego dzieciaka.
Knoxa?
- Tak. Niezły bajzel. - Tak.
To mógł być ktokolwiek z nas.
Ej, dupku.
To był jeden z nas.
Ja.
Lej.
Ciekawi mnie,
skąd się nagle wziął ten dupek.
I zaczął walić.
Co to za gość?
Jakiś amator.
Łazienka?
Tam.
Ale nie ma drzwi. Wybacz.
Co powiedziałeś kobiecie w aucie?
Wróciłeś tam i coś powiedziałeś.
Dałem jej dychę.
Jak miło.
By zrekompensować jej stratę chłopaka?
Tak pomyślałem.
Tak.
Wzięła kasę.
Więc gdy zjawią się gliny i zaczną zadawać pytania,
może nie będzie gadać.
- Dobrze zrobił. - Pewnie.
Oby z twojej działki.
Same dupki.
Poza tobą.
Dzięki.
Kurwa.
Jestem od pięści, nie od liczb.
Widzę, że już ci czacha dymi. Daj to.
Trzecioklasista by to...
Rozumiecie to?
Co to za gówno?
To był dobry skok.
Ile mamy? Na oko...
ponad 60 kafli na głowę.
- Myślałam, że będzie więcej. - Ja też zawsze tak myślę.
Nie sądzę, że chcecie oddać mi swoje działki.
Zwolnij.
- Zabawne. - Jesteśmy tu.
Oddychamy, dobra?
- W życiu. - Wiem.
- Reszta to łatwy szmal. - Tylko pytałam.
Zaklepałam prysznic.
- Nie zużyj całej wody. - Zen!
- Hej! - No co?
Będziemy tu dwa tygodnie.
- Pewnie zobaczę twojego fiuta. - Nikt go nie widział.
- No raczej. - Widział, dobra?
Odwróć się, jeśli się wstydzisz.
Okaż trochę przyzwoitości. Umiesz być dżentelmenem?
Skąd pomysł, że jej chcę?
Mogę popatrzeć.
Pani chce się rozebrać, to niech to robi.
Doceń to.
Broń! Już! Dawaj gnata!
Suka!
Za dobro ogółu.
Co, do...
NIECZYSTA GRA
Pierdol się!
Buc!
Cześć.
Witaj z powrotem.
Dzień dobry, panie Kincaid.
Baliśmy się, że cię stracimy.
To był tylko zabieg na cieśń.
Mam coś, co poprawi ci samopoczucie.
Dzięki.
Karta podarunkowa.
W bitcoinach.
Super.
Nadal jesteś z tym chłopakiem? Czy może...
- Jestem. - Tak.
Pozbądź się go.
Dlaczego?
Idę do szefa.
Pan Lozini jest bardzo zajęty.
- Mam spytać, kiedy... - Nie.
- ...będzie miał... - Muszę z nim pogadać.
Siema, Bosco.
Nieźle wyglądasz.
Panie Lozini?
Ma pan chwilę?
Nie, jeśli będziesz mi wciskał więcej bitcoinów.
Szkoda, bo to przyszłość.
Chciałem pana o czymś uprzedzić.
Sprawdzałem tę akcję na torze wyścigowym...
Meadowview Downs. Obrobili go. Wiem.
Proszę, częstuj się.
Podczas napadu na miejscu był jeden facet,
który zarzeka się, że jednym z napastników był Parker.
Parker?
Tak.
Jest tego pewien?
Nie przyjrzał mu się,
ale rozpoznał jego głos.
Głos?
Daj mi spokój.
Zetknął się kiedyś z Parkerem
i ma po tym traumę.
Przysięga, że to był on.
Ja pierdolę.
Dlaczego teraz,
po trzech latach?
- Muszę wkroczyć. - Moment.
Z całym szacunkiem,
kiedy pan wkracza,
zwykle jest wiele szkód.
Naprawdę? To twoja ekspercka opinia?
Lepiej nie drażnić niedźwiedzia.
Zwłaszcza jeśli to przypadek.
Dobra.
O ile będzie się trzymał z dala od Nowego Jorku,
Ekipa go nie ruszy.
- Zgadzam się. - Cieszy mnie to.
Zajmę się tym.
To dobrze.
Bo szkody zaczną się od twoich jaj.
„Bo szkody zaczną się...”
Śmieszy cię to?
- Ależ skąd. - Zamknij drzwi.
Dobrze, nie śpisz już.
Zaglądałam do ciebie.
Lekarz mówił, że niedługo się obudzisz.
Gdzie jestem?
Poważnie? Nie pamiętasz, że tu przyszedłeś?
Kurwa.
Straciłeś dużo krwi.
Pamiętam, Madge.
Ale miałaś mnie umieścić w pokoju nr 12.
Chciałam ci wyjaśnić, ale odpływałeś.
Numer 12 jest zajęty.
Co żeś się napalił na ten konkretny pokój?
Wszystkie są takie same.
- A jest teraz otwarty? - Nie.
Jest tam jakaś parka.
Mają jeszcze 45 minut.
Chcesz swoje wiadomości?
Jedna jest od Stana Deversa.
Ma dla ciebie robotę.
Nie skończyłem poprzedniej.
Myślałam...
Mówiłeś, że wykiwała was jakaś laska.
- Zabrała kasę. - Tak.
To się zdarza, prawda?
Pechowy dzień.
Pewnie. Dla niej.
- Pomóż mi wstać... - Tak czy inaczej, musisz odpocząć.
I nie martw się o „pokój 12”.
Ten jest równie dobry.
Wypad. Ale już.
- Już! - Ktoś ty?
Jesteś chamski.
Często to słyszę.
Ja pierdolę! Serio?
Stała kwota.
I bonus za lekarza i inne wydatki.
Odbierz moje wiadomości za kilka dni.
- Zawsze miło cię widzieć. - Dzięki.
Cholera.
On ma moje spodnie.
Parker.
Nie spodziewałam się tu ciebie.
Mnóstwo dzieciaków.
Philly i ja nie mogliśmy mieć własnych, więc...
zrobił ten domek.
Zadziałało.
Nie ma go z tobą?
Gdzie on jest?
Ostrzegałam go.
Ostrzegałam.
Była z nami pewna kobieta.
Phill ją wprowadził.
Nazywa się Zen.
Wykiwała nas, Grace.
Zastrzeliła Philla.
On cię podziwiał.
Wiesz o tym?
- Nie wiedziałem. - Tak.
Przez mafię.
Uważał cię za kogoś wyjątkowego,
bo walczyłeś z nimi i przeżyłeś.
Nie walczyłem z Ekipą.
Obrobiłem ich przez przypadek.
Jak zwał... Była niezła chryja,
a ty odszedłeś.
A teraz wróciłeś.
Cały i zdrowy.
Trudno mnie zlikwidować.
Karaluchy też.
Grace, proszę.
Łup wyniósł 400 tysięcy.
Pomóż mi znaleźć tę Zen, a odpalę ci trochę.
Odpalisz mi trochę?
Phill miałby jedną siódmą,
- gdyby nie... - Boże.
Czy ty ze mną negocjujesz?
Nigdy nie przestajesz, co?
Nawet gdybyś wygrał na loterii, co byś zrobił?
Nie. Powiedz.
Wygrałeś kasę na całe życie.
Co robisz? Kupisz dom nad oceanem?
- Świetny pomysł. - Naprawdę?
Skończyłbyś kraść?
- Tego się nie dowiemy. - Ponieważ?
Bo tylko idioci kupują los na loterii.
Był taki jeden gość.
Pracuje w Jersey City w zaopatrzeniu.
Nazywa się Reggie Riley.
Dzięki, Grace.
Parker.
Zabijasz ludzi, prawda?
Gdy to konieczne.
Nie dla zasady.
To ściąga uwagę i zwykle niczego nie rozwiązuje.
Zabij ją dla mnie.
Zrobisz to?
TEATR W STODOLE GROFIELDA
W pełni pana rozumiem, panie Skarbówka.
Ale o coś pana spytam.
Czy nie powinienem generować dochodu,
żeby płacić podatek dochodowy?
Panie Grofield, nie może pan prowadzić teatru
ze stratą pięć lat z rzędu.
To niemożliwe.
- Widział pan już sztukę? - Nie.
Obstawiam, że zdecydowana większość panu podobnych powiedziałaby to samo.
Skoro traci pan tyle pieniędzy,
w jaki sposób co lato otwiera pan teatr?
Przez głupotę.
To żadna odpowiedź.
A jednak.
Prawie zawsze.
Grofield, telefon do ciebie.
Dzięki Bogu.
Załatwię panu bilety. Spokojna głowa.
Popcorn, strefa dla VIP-ów.
Utrzymajmy dobre relacje.
Idziemy naprzód.
Dlaczego to ściągasz?
A mamy to powiesić?
Świetne nastawienie.
Doskonała robota. Scena jest super...
Jesteście ze mną?
- Tak! - Tak? Dobrze.
Tu jest telefon.
Ten drugi.
Na kartę.
Trochę więcej dyskrecji. Dziękuję.
Tu niedoceniany aktor Allan Grofield, możesz mówić.
To ja,
jestem w Jersey City.
Mamy drobny problem.
Jesteś w Jersey City. W tym tkwi problem.
Szukam jednego faceta.
Reggie Riley z zaopatrzenia. Kojarzysz go?
Muszę z nim pogadać.
Ale pogadać, pogadać?
Bo czasami ludzie po rozmowie z tobą szybko stygną.
- Będę delikatny. - Jak bardzo?
Bardzo.
Mam pytanie o jedną pannę.
O pannę.
Czy to pytanie miłosne?
- Wytłukła mi cała ostatnią ekipę. - Cholera.
A nie był z tobą Philly Webb?
Skup się, dobra? Reggie.
Rozejrzę się i zobaczę.
Jeśli będę ci potrzebny,
zadzwoń. Od razu przylecę.
Jakby co, zadzwonię.
Gdzie są świerszczyki?
Znowu ty? Co zabrałeś?
- Kilka batoników. - Ej!
Pa, skarbie.
Pa, Reggie.
Wiesz, jaki jest problem z francuskim żarciem?
Zalega w bebechach.
Trzeba je zalać czymś mocnym, żeby przepalić.
To też wypali ci dziurę w bebechach.
Coś za jeden? Gdzie Jimmy?
Twój kierowca?
Odpoczywa.
Zabiłeś go?
Na pięści by cię położył.
Jasne.
Musiałeś go wykiwać.
Wykiwałem. Skończymy już o Jimmym?
- Powiedz, że żyje. - Żyje.
Nie wierzę ci.
Ma broń przy kostce. Tak.
Na pewno ci to umknęło.
Oby strzelił ci prosto w łeb.
Też zaczynam tego chcieć.
Szukam kogoś. Kobiety. Przedstawiłeś ją Philly’emu Webbowi?
- Mówisz o Zen? - Bingo.
Jego żona pytała o nią.
Ale to ty chcesz wiedzieć.
Należała do mojej matki!
Zen. Co możesz mi o niej powiedzieć?
Robiłem z nią interesy tylko kilka razy.
Jest jakąś komandoską.
Z elitarnej gwardii dyktatora z południa.
- Elitarnej? - Tak, oddział zabójców.
Okropne zjeby. Powiedziałem Zen, żeby wypierdalali ode mnie.
Dzwoniłeś do Zen?
- Tak. - Kiedy?
Jakoś przed obiadem.
Powiedziałem, że ktoś o nią pyta.
- To wszystko wyjaśnia. - Niby co?
Ktoś nas śledzi.
- Ktoś nas... - Śledzi.
Czarny SUV, trzy auta za nami.
Zen ich wysłała.
Chwila. To ludzie Zen?
Sądzi, że ją wydam?
Chryste, zrób coś.
No nie wiem.
Powiem ci, gdzie jest.
W nieukończonym budynku w mieście. Znam adres. Podam ci go.
Czemu nie ma tu Jimmy’ego? Przysięgam...
Moja noga.
Ty gnoju.
Otwórz drzwi.
Daj kluczyki.
Nieukończony budynek. Jedziemy tam.
Cześć, Bosco.
Zapowiadali na dzisiaj śnieg.
Bo mam, kurwa, czas na gadkę o pogodzie.
Dziś się stąd zwijam.
Dzisiaj?
Zatem masz plany?
Mogę je tu mieć za godzinę.
Szczegółowo opisują skok?
Bardzo szczegółowo. Wszystko, czego potrzeba.
Czas wyliczony co do minuty.
Możesz o tym nie wiedzieć, ale dobrze robisz, Bosco.
Jebać dobro.
Chcę resztę pieniędzy.
Słucham?
Nie tak się umawialiśmy.
Nie odpalę ci działki, póki nie wykonam skoku.
Kiedy oddam ci plany, co cię powstrzyma przed zabiciem mnie?
Cóż...
Zaufanie.
Tylko tak to wypali.
A dlaczego miałbym ci ufać?
Ja bym nie ufał.
- Kurwa. - A ty to kto?
- Jak tu wszedłeś? - Stul ryj i siadaj.
Tu nie ma mebli.
Na podłodze.
Mam problem z kolanem...
Zamilcz.
Masz jedną szansę.
Gdzie moja kasa?
Wydałam ją.
Teraz mnie zabijesz, prawda?
Inaczej mój plan weźmie w łeb.
Uspokójmy się, co?
Pogadajmy o tym. Tylko...
Chryste!
Boże.
Wiesz, co żeś narobił?
Mniej więcej.
Masz jakiekolwiek jebane pojęcie, co zrobiłeś?
Śmiało.
Zastrzel mnie.
Był mi potrzebny żywy, kretynie.
Cały wysiłek i kasa, wszystko w pizdu.
Wszystko, kurwa!
Nie mam już nic.
Cała forsa?
Tak. Cała.
Wyrzucona w błoto.
Masz nową robotę,
a te 400 tysięcy to kapitał początkowy?
To była duża robota,
dopóki nie zabiłeś jedynego kontaktu.
Nie!
Dupek!
Znowu go zabiłeś?
Ostatni raz, na bank.
Kurwa.
Co to był za wielki skok?
- To nieistotne. - Mów. Proszę.
Dżentelmen się znalazł. Nie chcę.
Chcę śniegu.
Szlag.
Co to za skok?
Furgonetka z banku.
Cztery miliony.
Bosco znał trasy.
Kody. Ale jak już mówiłam...
Kłamiesz. Dlaczego?
W porządku.
I tak mnie zabijesz, co nie?
Mieliśmy okraść posiadłość jednego bogacza.
Obrazy, relikwie warte miliony.
Czemu się ze mnie śmiejesz?
Ciekawi mnie, czemu kłamiesz. Ale nie aż tak bardzo.
Ostatnia szansa. Co to za skok?
Okradniemy cały kraj.
Jak?
Cztery miesiące temu dokonano odkrycia
u wybrzeży mojego kraju.
Znalezisko archeologiczne warte więcej niż całe nasze PKB.
Zatopiony skarb, Parker.
Nazwa statku to Dama z Arintero.
Hiszpański galeon z XV wieku.
Miliard dolarów dla naszego kraju znikąd.
Zastanów się.
To rozwiązałoby ubóstwo i głód.
Problemem jest El presidente.
Skorumpowany gnój, Ignacio De La Paz.
Nakarmić naród?
Nie.
Zabierze ten skarb dla siebie.
Jego plan zakłada wysłanie skarbu do Ameryki w ramach „misji dobrej woli”.
Żeby ludzie to widzieli.
Wystawi go na pokaz w budynku ONZ.
A kiedy będzie na widoku,
wynajmie złodzieja.
Żeby wyglądał na ofiarę.
Weźmie swoją część i zwieje.
Doprowadzi kraj do bankructwa.
Chyba że ukradniemy go pierwsi.
To jest mój skok.
Martwisz się 400 tysiącami dolarów?
Ja mówię o złocie, nieoszlifowanych kamieniach.
Nie wspominając o samej Damie.
Ja nakarmię lud, ty się wzbogacisz.
Zainteresowany?
Kogo do tego zatrudni?
Miejscową grupę.
Jakaś Ekipa.
Chryste, to kupa szmalu.
Zgadza się. Zostaw to.
Mam już rezerwacje,
większość małych ma już kupców.
A co z Damą?
- Gołą laską? - Tak.
To główna nagroda.
Pójdzie za 500 milionów.
Weźmie ją Phineas Paul.
Ten koleś ma za dużo forsy.
Ugryź się w język
i całuj mnie po dupie.
Wszystko zgodnie z planem?
No cóż, było małe potknięcie.
Ale...
zna pan Bosco?
Zaginął.
Ale jego część planu jest już wykonana.
Dlatego zakładam, że to żaden... kłopot.
Bosco zaginął, a ty zamierzasz...
nic nie robić?
W sumie mógłbym spróbować...
Znajdź Bosco.
To zabawne, że gdy tu wchodzę,
wyzywa mnie pan i każe spieprzać.
- Spieprzaj. - Już spieprzam.
Najdroższy, muszę wyznać,
że nie wiem, co tu robimy. Nie mogę tego pojąć.
Przecież nie zjadła ostatniego kawałka pizzy.
Zabiła Philly’ego.
Wiem o tym.
A czemu ty jej nie zabiłeś?
Zrobię to, ale nie teraz.
Sztuka odwlekania. Znam to doskonale.
Tak robię z dentystą. Z tą różnicą,
- że on nie chce mnie zabić. - Tak zakładasz.
- To ona? - Tak.
No proszę,
pan cyngiel i jego kumpel Grover.
Nazywam się Grofield. Dziękuję.
Wolę Grover.
Co?
Nie pytałem, co wolisz. Mówiłem, że jestem Grofield.
Oni są czyści.
Panowie,
pułkownik Fabrizio Ortiz.
Mój szef.
Jesteście przestępcami,
- którzy chcą nam pomóc w misji. - Nie.
Jesteście amatorami, którzy ukradli kasę na robotę, którą spieprzyłaś.
A ty zabójcą, który zamordował trzech naszych.
Nie świadczy to o nich najlepiej.
Słyszałeś o Damie z Arintero?
Tak. Stary wrak wypełniony złotem.
Wartym miliard czy jakoś tak.
Może nawet więcej.
Arintero nie była zwykłym statkiem.
Jej historia jest pełna legend.
- W XV-wiecznej Hisz... - Daruj se.
Opowiedz mu o planie.
Chcę wiedzieć.
- Musi zrozumieć wagę... - Nie musi.
Ten skarb będzie
w Nowym Jorku jutro. Masz czas.
Wchodzimy w to.
Ale chcemy 30 procent.
Trzydzieści?
To 300 milionów.
Nie mamy czasu, Pułkowniku.
Bez nich nam się nie uda.
Kto to jest?
Spójrzcie.
Jaja sobie robicie.
Masa papierowa.
Podoba mi się, serio.
Mogłaby być ładnym breloczkiem.
Bawią się w rękodzieło.
Jak widzicie,
tworzymy replikę błogosławionej Damy.
Zauważyłem.
Po co?
Żeby podmienić oryginał. W ten sposób ukryjemy kradzież.
To najmniejsze z naszych zmartwień.
Dobrze.
Może się pospieszyłem.
Opowiedz nam o naszych zmartwieniach.
Numero uno,
kradniemy z budynku ONZ.
Najpilniej strzeżonego budynku na tej planecie.
Przygotowania zajmą miesiące.
Ale nie musimy tego kraść z budynku.
Złodzieje prezydenta robią to już za nas.
Chyba nie rozumiem.
Niech jego ludzie się namęczą, a my skroimy ich.
Rozumiem.
Obrobimy rabusiów.
Exacto-mundo.
Jest takie słowo?
Tak, świetnie.
Pracuję nad hiszpańskim.
Jak noga?
Chód masz całkiem niezły.
Zanim przyjdzie ci coś do głowy,
Zen jest pod moją opieką.
Więc łapy z daleka.
Czaję. To urocza dziewczyna.
Nawet znamię na tyłku ma w kształcie róży.
Mateo, nie.
Niczego nie zatajamy.
Żadnych słoni w aucie.
Słucham?
Dobra.
Grupa, która jest tutaj i pomaga prezydentowi
„ukraść skarb”. Kim oni są?
To Ekipa. Tak.
Lozini. On jest słoniem.
- Dobra. - Tak.
- Jakieś pytania? - Nie, żadnych pytań. Dzięki.
W porządku.
Choć w sumie... Jedno malutkie pytanie.
- Wal. - Pojebało cię?
Co ty odwalasz? Nie możemy bruździć Loziniemu.
Zawarłeś umowę.
Nawet nie powinno cię być w Nowym Jorku.
Co?
WITAMY W STANIE NOWY JORK
Już po mnie. Jestem trupem.
Już po czarnuchu i białasie.
Wyluzuj. Będzie dobrze.
Nawet się nie zorientują.
Boże. Ale ta mała suka, Zen,
zabije cię przy pierwszej okazji.
- Wiesz o tym. - Wiem.
Spoko. Znasz mnie. Chodzę tylko po grubym lodzie.
W tym problem. Chodzisz po lodzie.
Tak, jeśli dobrze płacą.
Touché.
Trzysta milionów to...
To dużo. Nie... Jezu.
Jezu.
To od czego zaczynamy?
- Hej. - Masz coś?
Jednego z poruczników.
Dość elegancki facet, którego obserwuję.
Jedziemy. Już.
Kincaid?
Spotkał się z jakimiś karkami.
Co robią?
Nie wiem.
Sprawdzę, dokąd jadą.
Możemy mieć drugą szansę na te plany skoku.
Możemy pogadać z kimś jeszcze. Z chłopakiem.
A na razie śledź Kincaida.
Dobra.
Jest tu. Chłopak Bosco.
Popytałam. Jest właścicielem.
Mieszka na górze.
To wszystko?
Podobno lubi słonie.
Powinnam pogadać z nim sama.
Zna mnie i nie traktuje jako zagrożenie.
Czasami musisz mi zaufać.
Tylko w ten sposób to...
Widziałem, jak bez powodu zastrzeliłaś pięć osób.
Nie ufam ci.
I ci nie zaufam.
A jeśli czegoś spróbujesz,
strzelę ci w brzuch i pozwolę ci się wykrwawić.
To nie było bez powodu.
Zapomniałem.
Walczysz o swój kraj czy coś równie głupiego.
Chcesz, żeby się udało?
Lepiej mnie nie prowokuj.
Tam jest. Nick.
Co mu powiesz?
Że Bosco nie żyje i że musimy znaleźć plany.
Nie mów mu o Bosco.
Dlaczego nie?
Zeświruje. Był jego chłopakiem.
Poznałem Bosco. Przeżyje.
Nie mów mu o Bosco. Pozwól...
Niczego nie próbuję,
ale daj mi to zacząć, dobra?
W łagodny sposób...
zanim wejdzie „Parker”.
Dziękuję.
Nick.
Świetna miejscówa.
Wręcz oszałamiająca.
Czy powinienem cię znać?
Tak, jestem Lisa.
Słuchaj, Bosco...
Nie żyje.
Co?
Dałem ci szansę.
Jaja sobie robisz?
Nie mamy czasu. Hej.
Nie.
Nie!
- Nie! - O cholera.
Nie!
- Nie. Żadnego płaczu. - Widzisz?
- Super. Co teraz? - Nie rób tego.
- I coś narobił? - Spokój.
Nie!
Już dobrze.
W porządku.
Nic nie rozumiem.
Co się stało? Widziałem się z nim wczoraj.
Więcej go nie zobaczysz. Więc...
Ręce na stół.
Dałaś się nabrać?
Ma tam schowaną broń.
Bosco miał nasze dokumenty.
Plany. Gdzie one są? U niego ich nie ma.
Jeśli były ważne,
pewnie są na górze
z Panem Bluey.
Z kim, kurwa?
Pan Bluey?
Idziemy.
Odzyskajcie je!
Szlag. Dobra.
Oby to było ważne.
Cześć. Ludzie Kincaida atakują jakiś...
Nie wiem, chyba jakiś klub.
Wstawać! Jazda!
O cholera. Tak.
Chyba już to wiesz. Dobra.
Dziękuję, Grofield.
Serio. Dziękuję, że dzwonisz.
Wysyłasz sygnały w kosmos,
żeby dostarczyć mi tę cenną informację. Muszę lecieć.
Nie musisz tak tego opisywać. Szlag.
- Jazda! - Ruchy! Tam.
Idź.
Chodź tu.
Ty też, dupku.
Cała gotówka jest wasza.
Weźcie wszystko...
Jebać kasę.
Gdzie jest Bosco?
Pytam ponownie.
Bosco zaginął.
Gdzie on jest?
- O kurwa. - Co się dzieje?
Coś zrobiłem.
Dostał chyba zawału.
Pomóż mi z nim. Ruchy.
Kurwa.
Jestem lekarką.
Mogę pomóc.
Proszę.
Cofnijcie się.
Dobra.
Mogę pomóc.
Zen!
Chodź. Idziemy do Pana Bluey!
Co ty wyprawiasz?
Dogonię cię. Idź!
Co jest, do cholery?
Nie.
Pan Bluey?
To jakieś żarty.
Pieprzony Pan Bluey.
Zły moment.
Co ty nie powiesz.
Gliny będą za dwie minuty. Musimy spadać.
I jest też Kincaid.
- Nie może cię zobaczyć. - Daj mi chwilę.
PLANY – BUDYNEK ONZ
Parker!
Parker.
Bądź cicho.
Było blisko.
Pewnie.
Ja pierdolę!
Cholera.
Nic mi nie jest. Dziękuję.
Czy Kincaid cię widział? Rozpoznał cię?
Zająłem się nim.
To dobrze.
Bo inaczej to byłby koniec roboty.
Właściciel klubu nie przeżył.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Gdzie są plany?
Pan Bluey.
Gdzie?
Pan Lozini.
Właśnie zasnął.
Posiedzę z nim chwilkę.
Proszę go nie budzić.
Biedak ma szczęście, że żyje.
SZYBKIEGO POWROTU DO ZDROWIA
Dobra.
Zajebię cię...
Uspokój się. Zrobisz sobie krzywdę.
Myślałem, że wciąż spadam.
Co się stało?
Pojechaliśmy
szukać Bosco.
Ale...
nie mogliśmy go znaleźć.
Ale znaleźliśmy Parkera.
Co?
Bo,
jak widać, jest tutaj.
Niech to szlag...
Powinienem był wkroczyć, gdy tylko o nim usłyszałem.
Wyrzucił mnie przez okno.
Przez pieprzone okno.
Musisz to zobaczyć.
Jakieś gnojki.
Próbuję... Nic nie widzę.
Wiesz, czemu są niebezpieczni?
Bo wiedzą, że są przestępcami.
Dlatego.
Złagodnieliśmy, ot co.
Uderzają w nas,
a my, zamiast sięgać po kij,
składamy cholerny wniosek o odszkodowanie.
Panie Lozini, tam jest trochę zupy.
- Nakarmi mnie pan? - Zapomnieliśmy, że jesteśmy przestępcami.
Ale tamci goście pamiętają.
Parker także.
BROOKLYN, NOWY JORK
ZBIÓRKA EKIPY PARKERA
Parker już jedzie.
Podać ci coś do picia, Stan?
Możesz już pić? Żartuję.
Chcesz coś?
- Nie, dzięki. - Dobra.
Brenda, czy to jest Kandinsky?
Tamten?
Nie. To...
z Bed, Bath and Beyond.
Stan. Podać ci coś do picia?
Możesz już pić?
- To moje słowa. - Tak?
Tak. Chciałam...
- Sprawdziłaś jego dowód? - Nie.
Zawsze musisz mnie przebić.
- Nie próbuję... - Jesteście zabawni.
To oni.
Słyszałem od Parkera,
że śmiało poczynasz sobie za kółkiem.
Kiedyś ścigałem się gokartami.
I działasz na panienki jak magnes?
Nie.
Skądże.
Nie widzę tego.
Cześć, Parker.
Wyglądasz jak gówno.
Dziękuję.
Siema, Grofield.
- Dziękuję. - Wejdź.
Ktoś nowy.
- Grofield, jak tam aktorstwo? - Doskonale.
W sumie dopiero rozpoczęliśmy
nowy sezon eksperymentalnego teatru.
Tak zwane sztuki bez widowni.
Bez ludzi?
Tak.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Tak jakoś na to wpadłem, ale...
- Kto to? - To Stan.
Stan, poznaj Grofielda.
Stan.
Grofield.
Dziwny jest.
- Czemu? - Sam nie wiem.
To pewnie przez te włosy, nie...
Dziwactwo zdecydowanie widzę.
Ten skarb reprezentuje nasze dziedzictwo i naszą przyszłość.
DE LA PAZ NA SESJI ONZ
Dobra, chodźcie tu.
To wielki dzień dla moich ludzi.
Z tego rodzą się marzenia.
Kłamliwy bydlak.
Oplułeś mi dywan. Kim jesteś?
Co to za typ?
Poczekaj. Nie ma Mateo i Tomasa.
- Nie są zaproszeni. - Słucham?
Odwołujesz moich ludzi?
Nie ufam im.
Masz problem? Gadaj z szefem.
- To jej szef. - Dobra.
Myślałam, że gadam z szefem.
- Pasuje? - Jak najbardziej.
Zaczynaj.
Dobra.
Towar jest teraz tutaj, w piwnicy zgromadzenia ogólnego.
Za niecałe 24 godziny już nie.
Ekipa go zabierze.
Wiemy, jak to zrobią? Przy takiej ochronie?
Poniżej biegną tory.
Była tam stacja. Jest nieużywana.
Być może mają kogoś w środku, nie jesteśmy pewni.
Nas nie obchodzi to, jak to ukradną.
Gdy już teleportują towar na stację,
wtedy wkroczymy.
Chwila. Mówisz, że oni mają teleporter?
Wiesz co? To brzmi totalnie głupio.
Nawet dla mnie to totalna głupota.
Żartowałeś sobie tylko.
Rozumiem. Mów dalej.
- Nie rób tak więcej. - Okej.
Kiedy będą mieli towar,
wchodzą plany Bosco.
Planują go wywieźć śmieciarką.
To zautomatyzowany, nocny pociąg.
Na stacjach ludzie ładują śmieci.
Ale nie jutro.
Jutro nie zatrzymuje się nigdzie
aż do samego Flushing.
Ekipa kontroluje tam wysypisko.
Wtedy wchodzicie z Brendą.
Do centrum kontroli przy stacji Bryant Park.
Każdej nocy o 1.00 zmienia się zespół.
Zadbamy, żeby ich ludzie tam nie dotarli.
W środku
musicie rozpędzić nasz pociąg.
Czekaj. Przerwę ci na chwilę.
Bierzesz dwoje nie-aktorów do zagrania ludzi z MTA,
kiedy masz wyszkolonego aktora?
Sprawdziliście tło tych postaci?
Ich życie rodzinne?
- Sprawdziliście... - Grofield.
Mam dla ciebie rolę. Zagrasz milczącego, kurwa, faceta.
Wiesz, co robić.
Uspokój się.
Wyrzuć to z siebie.
- Kurwa! - Bardzo dobrze.
Dobra.
To instrukcja obsługi tej konkretnej płyty sterującej.
Nauczcie się jej.
Co więcej, według planów Bosco,
Ekipa ma tam swojego gościa.
Nazywa się Glasscock.
Ty skurwielu.
Jaja sobie robisz?
Mów dalej, stary.
Świetnie ci idzie.
Gdy przyspieszycie pociąg, zostanie jeszcze jedno.
Bezpiecznik wbudowany w tory na stacji.
Ma włączyć hamulce zbyt szybko jadących pociągów.
Prędkość docelowa: 110 km/h.
Przy tej prędkości
pociąg wyleci z torów,
spadnie tutaj
i wbije się w tamtą hałdę.
Działamy szybko, bierzemy pudła, duże też.
Ciężarówka będzie czekać.
- Stan, załatw nam ją. - Żaden problem.
Będziemy mieć dziesięć minut na załadunek.
Mnóstwo czasu. Pytania?
Spotykamy się jutro o 17.
Imprezka u nas?
Pokój na nazwisko...
To pan, panie Willis?
Idź na przerwę.
Kopę lat.
Chyba trzy, jeśli dobrze pamiętam.
Tak. Czy mój stały pokój jest wolny?
Numer 12.
Jeśli nie, przeniosę obecnych lokatorów.
Mamy szczęście.
Dobry wieczór, panie Willis.
Szampana?
Co ty tu robisz?
Kontakt tylko w nagłych wypadkach.
Mówiłem wyraźnie.
Mam pokój w głębi korytarza.
Przeszkadza ci to?
To idź do niego.
Cóż...
To jest nagły wypadek.
Powiedzieć ci?
Suwak mi się zaciął.
Tego się obawiałem.
PERU ŻĄDA WRAKU
Na pierwszej stronie.
Umiesz czytać?
Nie, oglądam tylko obrazki.
Nie znasz tej historii, prawda?
O Damie z Arintero?
Co...
Dawno temu...
Boże, uwielbiacie tę bajkę.
W XV wieku...
Spodoba ci się. Usiądź.
Większość Hiszpanii została podbita,
aż do walki przyłączył się tajemniczy rycerz z León.
Nikt nie wiedział, kim był,
aż do czasu bitwy pod Toro,
podczas której żołnierz machnął mieczem,
rozdarł jego pancerz i odsłonił...
kobiece piersi.
Jakaś transpłciowość.
Nie. Żadna transpłciowość.
Chodzi o to,
że ona była hrabiną.
Odrzuciła wszystko, pozycję, bogactwa, kobiecość,
by walczyć jako mężczyzna
za coś większego niż ona sama.
- To Dama z Arintero. - Tak.
Dlatego nazwali tak statek.
Z powodu awarii garderoby.
Wystających cycków.
Takie historie ukształtowały mnie.
A co ukształtowało ciebie?
Ukradłem coś i mi się upiekło.
Proste.
- Ty jesteś prosty. - Tak.
Nie każdy jest oszustem jak ty.
Dla niektórych, jak Ortiz, chodzi bardziej...
O skarb. Dobra?
Przestań pieprzyć o szlachetnych bandytach.
On kradnie cholerny skarb.
Od ludzi, którzy ukradli go pierwsi.
Sami oszuści jak ja. Tylko lepsi.
Dzięki. To było przekonujące.
Opowiem ci coś jeszcze.
Ty, ja, to wszystko,
to musi się udać.
Nie mogę ryzykować, że stchórzysz.
Przyszłaś dodać mi otuchy?
Mateo, nie!
On?
Jak mogłaś?
Zobacz, kto się obudził.
Mój konkurent.
Myślisz, że jest mu zimno?
Chyba trochę tak.
Tak sobie myślę,
że na takim zimnie...
Kurwa.
Umrze z wyziębienia za jakieś pół godziny?
A to wielka szkoda,
bo Ekipa przyjedzie po twoje dupsko za godzinę.
Co?
Tak, zgadza się.
Podzwoniliśmy.
- Szukali cię. - Ekipa?
Przyjadą tutaj?
Naprawdę jesteście tak głupi?
Myślicie, że kiedy oddacie im mnie, pozwolą wam odejść?
Oni nie chcą nas, a ciebie.
Już wiedzą, co robię.
Wami też się zainteresują.
- My nic nie robimy. - Pewnie, głąbie.
Powiedz im to, a będą cię torturować, żeby się upewnić.
Chyba o czymś zapominasz.
Nas tu nie będzie.
Żegnaj.
Korzystaj z pogody.
Są wcześniej.
To nic nie znaczy.
Skoro takiś pewny,
idź sprawdzić.
Mateo...
Słuchaj, dałeś ciała.
Ale mogę to naprawić.
Rozkuj mnie, a załatwimy ich razem.
Że co, dupku?
Znam ich. Wiem, jak działają.
Chcieliśmy cię zabić.
Tak.
Próbowaliście. Nie jestem zły. Spójrz na mnie.
Chowanie uraz nie jest moim sposobem na interesy.
Robi się późno.
Znalazłam cię.
Mój mały zdrajca.
Zdrajca?
Narażasz cały nasz kraj,
bo masz mnie za swoją dziewczynę?
Jak nas znalazłaś?
Nie wyłączyłeś telefonu
po wysłaniu mi tych złośliwych SMS-ów.
Co zrobiłaś Tomasowi?
Jeszcze nic, ale chyba odstrzelę mu fiuta.
Będzie zabawnie.
Słyszeliśmy jego krzyk.
O czym ty mówisz?
Myślałam, że to wy.
Padnij!
Ekipa.
Miałeś rację.
Właśnie...
uratowałeś mi życie.
Nie ma za co.
Skurwiel.
To naprawdę ty.
- Zabij mnie, jeśli chcesz. - Dobra.
Chodź.
Do jasnej cholery. Co się dzieje?
Miałeś się zgłaszać.
Czy Parker naprawdę tam był?
Tak.
Był.
W mordę jeża.
Parker.
Cóż za niespodzianka.
A dwóch moich ludzi?
Niech no zerknę.
Tak, nie żyją.
Mieliśmy umowę, dupku.
Trzymasz się z dala od miasta,
a ja cię nie zabiję.
To takie, kurwa, trudne?
Powtórzysz to pierwsze?
Powinienem był cię załatwić trzy lata temu.
Pozwalam ci żyć, tak?
Odpuściłem ci, bo zabiłeś mojego szefa, co akurat było mi na rękę.
Gówno prawda.
Dopadłem jego, więc mogłem i ciebie.
Srałeś w gacie ze strachu.
Bałem się? Ciebie?
Prowadzę Ekipę, suko.
Ludzie znikają na mój znak.
Stoi za mną cała armia.
Minus dwóch ludzi.
W dupie to mam, dzieciaku.
Zobaczmy, czy ogarniesz to resztką swojego mózgu.
Jesteś samotnym psychopatą.
Nie zdołasz zniszczyć całej organizacji.
To niemożliwe.
Nikt nie będzie mi mówić, co mi wolno.
Dobra, w porządku.
Do rana będziesz martwy.
Byłbym zapomniał.
Ten twój genialny wybryk, który zaplanowałeś...
Wyprzedzam cię na każdym kroku.
Możesz o nim zapomnieć. Koniec z tym.
Z czym?
Ze skokiem.
Przyspieszyłem go, arogancki kutasie.
Nie odbędzie się jutro.
Odbywa się teraz. Przegrałeś.
Co...
Szlag.
Chodź.
Szlag.
- Dawaj. - Trzymam cię.
- Musimy iść. - Trzymam cię.
Doprowadź mnie do auta.
Cholera.
Najdroższa mamusiu.
Tak?
Skok odbywa się teraz. Wszystko przyspieszono o dobę.
Lubię, jak mówisz „kochanie”.
- Niegrzeczna. - Grofield.
Jesteś tam?
Szlag. Parker.
Cześć, Parker. Jak leci?
Skok odbywa się teraz!
Ruszajcie. Wszyscy tam jeszcze są?
Gotowy? Dasz radę. Otwieraj gardło!
- Tak. Jesteśmy... - Brawo!
Jesteśmy gotowi. Byliśmy... A ty?
To jakieś żarty.
- Po staremu, tak? - Nie po staremu,
bo dziś to nie jutro.
Pamiętaj, zmieniają się o 1.00.
- Jeśli się spóźnicie... - Morda. Jedź.
Bierz króliczka. Bierz ją.
- I kicać mi tu. - Gbur.
- Kicać! - To nie było miłe.
Stan!
- Cześć. - Hej.
Ciężarówka!
Tak. Ciężarówka.
- Jasne. - Żyjesz?
Obudziłeś się? Bania pracuje?
Dasz radę?
Myślisz, że kradnę na trzeźwo?
Jezu, ale ci wali z gęby.
Ogarnij się.
Pozbieraj się do kupy i nie pij na...
Sukinsyn! Nie widzisz, że idę?
Wybacz, ustawiłam na maksa.
W porządku.
Ogrzeję dłonie nad płonącym wrakiem.
Lubiłeś moją jazdę.
Kurwa! Cholera.
Skąd on to wziął? Z dziecięcego?
Nie martw się tym.
Jeśli tak tam wejdziesz, na pewno nas wpuszczą.
Serio?
Witaj na Brooklynie.
Głupek ze mnie. Nie pomyślałem...
Za późno. Już się zmieniają.
Bez obaw. Załatwię to.
- Dobra. - Dziękuję.
Ej, wy. Otwierać.
Tu kierownik Lewis.
To kwestia bezpieczeństwa.
Bezpieczeństwa?
Tak. Otwórz, to o wszystkim wam powiemy.
Nie możemy, panie...
- Lewis. Tak. - Lewis?
Nie bez żadnego papierka.
Posłuchajcie.
Macie tam kogoś o nazwisku Glasscock.
On coś knuje.
Z jakiegoś powodu przekierował śmieciarkę.
Nie wierzycie? To sprawdźcie.
O czym oni mówią?
Boże.
Kurde.
Jezu, Glasscock, co ty robisz?
- Broń. - On ma broń.
Tego nie przewidziałem.
Najwyraźniej.
Skąd wiedziałeś?
- Spokojnie. - Szlag!
- Będzie dobrze. - Do tyłu.
Cofnąć się, wszyscy! Ale już!
Ręce do góry.
Podnieś ręce. Do góry!
Jasna cholera!
Świetny plan.
Naprawdę chytry.
Czy to wartość dodana?
- Hej! - Kurwa.
Wypad z auta!
Ej... Nie...
Chryste!
Joey... Wszędzie napaskudził.
Idź po kluczyk.
Po prostu wysiądź...
Nie.
Dupku.
Nie rób tego.
Nie dotykaj...
Co się szczerzysz?
Daj spokój! Hej!
To tylko pieprzony pociąg ze śmieciami.
Nie chciałem ich forsy.
Zaoferowali mi ją.
„Pewnie, że potrzebuję. Mam rachunki”.
- Brawo, kierowniku Lewis! - Tak!
Tak!
Kto wcisnął guzik? Ty?
Tak, to ja.
- Świetnie! - Dziękuję.
- Rewelka. - Dzięki.
Dziękuję.
A teraz ręce do góry
i podejdźcie do ściany.
Przejmujemy ten pociąg.
Ed, co jest?
Ruszać się.
Słyszeliście. Do tyłu.
Czy ktoś nas wkręca, czy...
Patrz wyżej.
Niech ktoś się zgłosi.
Gdzie są wszyscy?
Zastrzelicie nas?
W sumie, może, nie wiem.
I dlatego jest tak fajnie.
- Co nie, misiu? - Tak.
Tak. Dobra. Wybacz.
Musiałam cię wyciszyć. Weszliśmy i...
Nie. Wszystko tu jest źle.
To nie ta tablica.
Może coś pomieszałeś.
Pomieszać? Ja? Dobra.
Podczas roboty w Trent to ty
pomyliłaś sześć z dziewięć.
Rozpędzenie pociągu trwa.
- Zróbcie to teraz. - Działamy.
Powinna być podkreślona.
Co, szóstka?
Trent leży w Ameryce, nie w Europie.
Słusznie. Możesz śmiało...
Klawisze po prawej.
- Co? - Co?
To niedawno zamontowana tablica.
Bruno Mars mówi,
że to te po prawej.
- Dobra... - Cholera, Lou.
Czemu im pomagasz?
Rozwiedzeni rodzice.
Nie znoszę kłótni.
- W porządku. - Do końca.
Dobra.
Załatwione. Prędkość wzrasta.
Mamy 50 km/h.
Pięćdziesiąt pięć km/h.
Nie mów „km/h”.
Do dechy.
Musi jechać dwukrotnie szybciej.
65 KM/H
Grofield, powiedz, że jesteś.
Cześć.
Właśnie parkuję.
Grofield?
Jesteś tam?
Co u ciebie, stary? Jak się masz?
Pociąg się zbliża. Zaraz go zobaczysz. Gotowe?
Szlag.
Nie!
Ja pierdolę!
Jebać to!
Jasna cholera!
Do dalej! Kurwa!
Mamy 80.
Dziewięćdziesiąt.
Na styk.
Zen i ja dojeżdżamy. Grofield, gotowe?
No dalej!
Tak!
Parker, pociąg minął dźwignię.
Udało mu się.
Mamy 95.
To jest to. Zaczynamy.
105 KM/H
Ludzie. Pociąg?
Nie wypadł z torów.
Jechał za wolno.
Mamy go zatrzymać?
Nie.
Rozpędź go na maksa.
Dalej jest kolejny zakręt.
Dobra, widzę.
Na rogu 23. i Court.
Ma 90 stopni.
Wszyscy słyszeli? Jazda na róg 23. i Court.
Ed, będzie kolejna dźwignia.
Już to ogarnąłem.
Po drugiej stronie ulicy od poczty
tuż przed zakrętem.
Znam skrót przez Dutch Kills Green,
powinienem zdążyć.
Nie.
Nie! Hej!
To tu go zostawiłem. Gapa ze mnie.
Już jadę.
Na róg Court i...
Ja pierdolę!
No dobra. Gdzie jesteśmy?
Dobra. Gdzie ta dźwignia.
Kurwa.
Co to było?
Chyba przejechałem Grofielda.
Co? Stan, powtórz.
Jesteś tam?
Jezu. Co, do...
Prędkość jest odpowiednia,
ale szybko zbliża się do hamulca.
Grofield? Co się dzieje?
Gdzie, do diabła, jesteś?
Teraz albo nigdy.
Tak!
O nie.
Nie tak to planowaliśmy. Za wysoko.
Szlag! Do tyłu!
- Kurwa. - Idziemy.
Pieprzony psychol. Wyluzuj.
Tutaj, szybko.
Gdzie jest Stan?
Napruty jak messerschmitt.
Gotowy?
Co, do chuja?
Lozini zwinął skarb wcześniej.
Na tamtej stacji.
Pociąg odjechał bez niego.
Nie.
Coś jest nie tak.
Po co obstawialiby pociąg?
Albo przewozili kamienie?
Szlag.
Bo ścigają Parkera.
Próbują go wrobić.
Szlag.
Spadamy. Ruchy!
- Szlag. - Dobra.
Sukinsyn. Tak!
Pobawimy się?
Rzućcie broń.
Zen, padnij!
Grover, teraz!
Auto jest do dupy!
Gliny.
Jasna cholera.
Cześć. To ja.
Chodźcie. Spadamy stąd.
Szlag.
- Niezła ciężarówka, Stan. - Ruchy.
Jazda. Zabierz nas...
Wsiadaj do wozu.
Wsiadaj. Dobra, oddychaj.
To, co widać za mną,
to pozostałości pociągu z linii numer siedem,
który dziś w nocy wypadł z torów.
Ludzie.
Spójrzcie na to.
To niby wy?
Wyłącz to gówno, Stan.
I podciągnij spodnie.
Dobra, sorki.
Tak szybko wychodzisz?
Słaba ta impreza.
I muszę przekazać złe wieści
pewnym ludziom, których masz w dupie.
Nie ukradłem czegoś dla samej kradzieży.
Słucham?
W hotelu.
Pytałaś, jak zostałem złodziejem.
Mam historię.
Nie, dzięki.
Ja twojej wysłuchałem. Przynajmniej wysłuchaj mojej.
Jest dobra.
Miałem osiem lat.
Raz ukradłem tylko butelkę bourbona.
To były łobuzy, starsi.
Więksi ode mnie.
Pracowali dla dilera zioła, Maury’ego.
Wredna moczymorda.
Tamte dzieciaki jeździły z jego przesyłkami.
Któregoś dnia
grałem w kosza z kumplami.
Zjawiły się te zbiry.
Największy, Cal, kazał nam spieprzać, bo to ich boisko.
Zdzielił kumpla, że aż odpłynął.
Niewiele miałem tamtego lata,
ale miałem piłkę, którą zabrali.
Niech zgadnę.
Zabiłeś ich.
Mając osiem lat?
Nie.
Ale czekałem.
I obserwowałem.
Co piątek ten cały Cal
odwiedzał dziewczynę, którą znałem.
Brał jej rower do Maury’ego,
przez co płakała.
Postanowiłem coś z tym zrobić.
I co zrobiłeś?
Otarłeś jej łzy?
Nie, zniszczyłem jej rower.
Więc gdy znowu przyszedł,
- nie było roweru. - Nie.
Spóźnił się.
A Maury go stłukł.
Złamał mu rękę.
To nie miało być o złodzieju?
Jest.
Butelka bourbona, tak?
Zadbałem o to, żeby ta moczymorda miała tamtego dnia co chlać.
I kiedy ten Cal leżał z rozwaloną ręką...
Ty grałeś w kosza.
Przez całe lato.
Miałem osiem lat
i byłem gnojem z planem.
Wciąż jestem.
Odłożysz torbę?
To nie koniec.
Mam pomysł.
Masz pomysł?
Nie sądzisz, że trochę na to za późno?
Jesteś zły.
Masz prawo, więc mów, co masz do powiedzenia.
Zupełnie nic.
Może Stan się zastanawia,
czemu ma w nodze twoją kulkę.
A może ciekawi go,
dlaczego skłamałeś o tym,
że Ekipa wie, że tu jesteś.
Spoko. Gówno się...
Stul ryj, Stan.
Sam mi to mówiłeś.
Że w klubie załatwiłeś Kincaida.
Pamiętasz?
„Zająłem się nim”. To twoje słowa.
Chyba przeżył.
Chyba, kurwa, tak.
Nie to, że ma całkowitą rację, ale...
Jebać tę choinkę.
Twoja mała wtopa kosztowała nas kupę forsy.
Jaki pomysł, Parker?
Co robić dalej.
Co za skurwiel.
- Dowcipniś. - Dalej?
Nie ma żadnego „dalej”. To koniec.
Przegraliśmy. Pokonali nas.
Ciebie pokonali.
To do ciebie niepodobne.
Ty stąpasz po grubym lodzie.
Pamiętasz?
Wciągnąłeś policję, ich.
Już nie mówiąc o Lozinim.
Jak cienki ma być twój lód?
Masz rację. To głupota.
Ale ja się nie poddam.
Dobra.
Opowiadaj.
Wiemy, że Ekipa ma już kupców.
Że złoto i klejnoty zostały już rozproszone.
A czego nie wiemy?
Mogą podzielić skarb.
Ale nie podzielą galionu.
Damy z Arintero.
Nie bez utraty jej wartości.
Jest jak zwykłe dzieło sztuki.
Musi być nietknięta. Idealna.
I pewnie jest warta połowę całości skarbu.
Sama jedna - 400, 500 milionów.
Musimy ją tylko znaleźć.
No dobra.
Ale musimy...
poznać nazwisko kupca.
Ktoś wie, kim jest ten szczęśliwy miliarder?
Właściwie to nie.
Ale wiem, kogo pytać.
Kogo?
Gościa, który nas wydymał, nie zdychając.
Kincaida.
O tak.
Daj bucha.
Panie Kincaid?
- Coś tu nie gra. - To znaczy?
Ludzie na dole patrzą w górę.
Gapią się.
Wy i wasze torby z zakupami.
Wy i wasze telefony, nagrywacie i robicie zdjęcia.
Róbcie je, kiedy, kurwa, skoczę!
Pieprzeni Knicksi.
Wierzyłem.
Obstawiłem z sercem.
Tak.
Dzwonili z holu.
Jakiś dupek gada, że skoczy z dachu.
To rusz się, Terry!
Idź to sprawdzić!
Nie mam domu!
Żony!
Oddałem wszystko.
I... Szlag.
Straciłem wszystko.
- Kolego. - Nie zbliżaj się!
Spoko, brachu. Coś za jeden?
Jak chcesz, to skacz.
Traf w jakiegoś glinę. Wisi mi to.
Ślicznie, Randall. Gotowy?
Wyjście z postaci
- chwilę mi zajmuje. - Otrząśnij się.
Załóż to.
No dalej.
Pozbądźmy się go.
Wesołych Świąt, Parker.
Wesołych Świąt, Grofield.
Wchodzimy.
Tak.
Policja. Otwierać.
O co chodzi?
Ktoś skoczył z budynku.
Mamy kilka pytań.
- Przepraszamy za najście. - Spokojnie.
Prosto do pokoju. Dalej.
- Otwieraj... - Hej.
Otwórz drzwi.
Już.
Wyluzuj, stary.
Nie skrzywdzimy cię. Znaczy, zrobimy to,
więc nas nie zmuszaj.
Tam. Idź. Jazda.
Parker, proszę.
Błagam ciebie i tego pana...
Powiedz, kto kupuje Damę z Arintero.
Kroi się duża transakcja,
do tego w krypto. Odpalę ci...
Kto jest kupcem, Kincaid?
- Powiem ci, ale nie rób tego. - Czego?
Nie zrzucaj mnie z budynku.
Dlaczego miałbym to zrobić?
Bo raz wyrzuciłeś mnie przez okno.
- I spójrz na mnie. - Wyluzuj.
Obiecuję, że cię nie zrzucę.
Uważam, że i tak to zrobisz.
Nie. Obiecuję.
Nic a nic ci nie wierzę.
Nie zrobię tego. Obiecuję.
Co z Terrym? Co mu zrobiliście?
- Terry? - Tracimy czas.
To ten, który poleciał z dachu.
- Wy... - To znaczy... Kurna.
- Brawo. - Daj spokój, stary.
Szlag. To nic nie da.
- Po co to było? - Nie wiem.
Powiedziałem mu tylko prawdę.
Ej, ty.
Nie wiesz przypadkiem, kim jest...
Kto kupuje tę cholerną Damę?
Tak, wiem.
Co?
Te głąby gadają tylko o tym.
To ten dupek miliarder.
Dupek miliarder?
Musisz to trochę zawęzić.
Jak on się nazywa?
Phineas Paul. To ten.
- Sprzedają tę Damę jemu. - Kurczę.
- Łatwo poszło. - Tak, dziękuję.
Proszę.
Trudno go będzie znaleźć.
Sprawdźcie w Valentino's.
Właśnie wrzucił zdjęcie steka.
Soczysty.
- Pomocna jesteś. - Chodź.
- Wybacz, że tym celowałem. Dzięki. - Nie ma za co.
Jezu.
Znasz powiedzenie „wynaleźć koło na nowo”?
Moi inżynierowie wierzą, że to możliwe.
Mówię poważnie, Mark.
Nie słuchasz mnie.
Pomyśl o tym.
Gdybyś objął prawem autorskim koło...
Jak stek?
Był dobry.
Czy ja...
Dama z Arintero.
Chcę ją.
A pan jest...
Niecierpliwy.
Gdzie jest?
Wielkie nieba.
Ale twardziel.
Masz jakiekolwiek pojęcie,
do kogo mówisz?
Nie odpowiedziałeś mi.
Nie muszę, kretynie.
Jestem jedną z najważniejszych osób na Ziemi.
To nie jest jakaś uliczka pełna szczurów.
Za wysokie progi.
Teraz masz do czynienia z inną klasą ludzi.
Więc odłóż to. Nie użyjesz jej.
Jezu Chryste!
Zabiłeś Marka Cubana.
Pierwsze słyszę.
- Idziemy. - Dobra.
Ruchy.
- Kamery? - W porządku.
Dobra. Idziemy.
Cześć, Richie Rich.
To jedna z ważniejszych osób na Ziemi.
Posłuchaj mnie.
Możemy o tym pogadać?
Pomyliliście się. Tak?
Usiądź sobie tutaj.
Właśnie tak.
Popełniacie błąd.
Chcecie Loziniego i De La Paza.
To oni sprzedają mi Damę z Arintero.
Skąd znasz De La Paza?
Przez Justina Biebera.
- Biebera? - Tak.
Jak miło. A co z Damą?
Nie mam jej. Jeszcze nie.
Więc się żegnamy.
Zabijamy kogoś?
- Tak jakby. - Spoko.
Strzał w brzuch. Da radę.
- W brzuch? - Tak.
Chwila, wiem, gdzie ją trzymają.
W prywatnym skarbcu Ekipy.
W Green Brook.
Mogę pokazać na mapie, ale...
Super, mamy jebać się z mapą. O czym ty gadasz?
- Rozjebie ciebie i mapę! - Wyluzuj, Grofield.
Powiedziałeś „ale”. Jakie „ale”?
To było dobre.
Nie zdobędziecie jej.
Nawet jeśli wysadzicie drzwi skarbca,
Dama jest chroniona w specjalnej klatce.
Produkuje je moja firma.
Stop wolframowo-węglowy.
Cięcie zajęłoby kilka dni.
Wierzcie mi, nawet ja tam nie wejdę
przed otwarciem zamka czasowego.
A kiedy się otworzy?
Klatka otworzy się jutro o 8.00 rano.
Green Brook Private Vault?
Jak na ironię, mają swoją stronę.
W którym jest skarbcu?
Pierwszym.
Ale jak mówiłem, nawet jeśli go wysadzicie,
nie dostaniecie się do klatki.
Jest nie do przejścia.
- Nie będzie problemu. - Co mówi? Będzie problem?
- Nie będzie. - Nie będzie?
- Nie. - Super.
REKWIZYTY U PEPE
Naprawdę mnie porywacie?
Nie. Znaczy, tak.
Znaczy, już cię porwaliśmy.
Teraz cię trzymamy.
Przerywamy cię.
- Słaby dostęp. - Tak.
Nie dopracujemy szczegółów.
To jakieś szaleństwo.
Martwi mnie też ten śnieg.
Skutery nie uciągną takiej wagi.
To załatwmy osiem reniferów.
Dziewięć z Rudolfem.
To nas zdradzi.
Mam coś idealnego.
Znasz Mike’a Carlo?
Kierowca. Zna się na broni.
I projektuje własne wyścigówki.
Totalnie odjechane.
Spotkaliśmy się niedawno.
Sukinsyn miał w garażu to.
Co to, kurna, jest?
Dzwoń do niego.
Tak. Dzwoń do niego.
Zadzwonisz do niego?
I mówię lasce. Tej niskiej.
„Nie interesowała mnie tamta żyrafa”.
Ta zaczyna się wkurzać.
Zabolało mnie to.
Stan, gdzie jego kaptur?
- Nie dało się pogadać. - Nie mam na to czasu.
To naprawdę ciekawy facet.
Noga mnie rwie.
Mam wziąć więcej tabletek?
TEREN PRYWATNY
Kurde, następna.
Co ci ludzie sobie myślą?
Tam jest ciemno.
Idź do domu.
O mój...
Jasny gwint!
Nic jej nie jest. Auto ją minęło.
- Widziałem to. - Tak.
Trafił w kamerę.
Ktoś musi iść to sprawdzić.
Tak.
Moja szyja!
Moje plecy!
Jasna cholera.
Hej, kolego.
Nic ci nie jest?
Worek z lodem
pomoże.
W porządku.
Nadal nic.
Znowu zapomniałeś kodu?
Rączki, odwróć się. Ruchy.
Mamy opóźnienie.
Phineas...
Dokąd to, stary?
Phineas!
To żadna zagadka.
Tylko nauka.
Reakcja whisky i tabletek.
Jak my.
Noga mniej boli.
Stój!
- Nie jesteś tym bogatym dupkiem? - To ja. Pożyczysz telefon?
A pożyczysz mi portfel?
To nagły wypadek.
Naprawdę potrzebuję telefonu.
Dziękuję.
Podrzuć mnie gdzieś.
Co?
Phineas, nie. Zajmę się tym.
Wracaj do siebie,
wyślę tam swoich ludzi.
Tak.
Kurwa. Dzwoń do kogoś z Green Brook,
ale już.
Co się dzieje?
Dama z Arintero.
Musimy jej dopilnować.
Jest w skarbcu. Nikt tam nie wejdzie.
Wiem.
Nawet my tam nie wejdziemy do rana.
Nikt nie odbiera.
Wiedziałem, kurwa!
Ładnie tu.
Skarbonka.
Prawie jesteśmy. Ruszaj się.
To jakiś nowy?
Jesteś nowy? Szybciej!
Bez takiej spiny.
Nikt nie wejdzie do Damy.
To niemożliwe.
Nie, jeśli chodzi o Parkera.
Mam.
- Gotowy? - Tak.
Cholera.
Macie towarzystwo. Czas wiać.
Szefie, czekaj.
Otworzyli klatkę.
Jasna cholera!
Jak?
Co jest?
Co jest, kurwa?
Auta. Przyprowadźcie te pieprzone auta!
Przyprowadźcie pieprzone auta.
Jasne.
Klatka nie do otwarcia, kurna.
Zen, jesteś?
Tak, jestem waszym aniołem stróżem.
Skoro o tym mowa,
nie mieliście ich wyprzedzić?
- A co? - Bo widzę światła.
Przed wami.
Przed... Szlag.
Sukinsyn!
- Co to było? - Szlag!
- Trzymaj równo. - Dobra.
Chwila!
Parker, żyjesz?
Szlag.
- Hej. - Z drogi!
Ty skurkowańcu!
O cholera.
O kurwa!
Kurwa!
I pojechała.
Poleciała w pizdu.
Kurwa!
Ja pierdolę!
Tak?
Mamy Damę.
Wymienimy się wcześniej. Teraz.
Że co? Jest środek nocy.
- Klatka otworzy się o... - Ósmej rano.
Wiem, ale wiesz co?
Jest otwarta.
To niemożliwe.
- Parker uczynił to możliwym. - Parker?
Słuchaj... Nie jestem gotowy.
Nie jesteś gotowy?
Bardzo przepraszam.
Może za tydzień... Pierdol się.
Za późno, moi ludzie są u ciebie.
Co za kutas.
Co?
Lozini wie, że akcje sprzedadzą się rano.
Nie będę mieć forsy do 7.30.
Więc chcemy ją do 7.31.
Witaj, kochana.
Zostaliśmy sami.
Cholera.
REKWIZYTY U PEPE
Ty skurwielu!
El Presidente, wcześnie pan wstał.
Jesteś trupem, cabron.
Dlaczego? Nie rozumiem, amigo.
To jakiś żart?
A czy ja się śmieję?
Może sprzedaż Damy dwa razy uznałeś za dobry żart.
Użyjesz taniej podróby i mnie wykiwasz?
Chwileczkę. Do tyłu. Jakiej podróby?
Przestanę mówić.
Nie będę marnował tchu na trupa.
Chwila. To nie byłem ja!
To musiał być Parker.
Musiał podmienić...
Wracamy do Green Brook.
Do skarbca? Po co?
Bo tam jest Dama z Arintero.
Nie opuściła skarbca.
Stan, jestem z ciebie dumny.
Mógłbym być aktorem, poważnie.
Ten cały Phineas
łyknął jak pelikan, że się nawaliłem.
Był tak zaangażowany.
- Jak mówiłeś... - Stan.
...wymyślić tło postaci.
Taśma.
Dobra.
- Chcesz czynić honory? - No.
Wesołych Świąt.
Niech Stan podjeżdża.
- Widzimy się na rampie. - Dobra.
Hej, Stan.
A tego gdzie wcięło?
Patrz.
O nie.
Szlag.
Dawaj klamkę. Już.
Spokojnie.
Niewiarygodne.
Zabezpieczenia warte miliony.
A ty pokonałeś je dzięki szablonowi i puszce farby.
Tak zrobiłeś, co nie?
Przemalowałeś cyfry z lewej na prawą,
żeby skarbiec nr 3 stał się skarbcem nr 1
i wysadziłeś drzwi pustego skarbca.
I po bardzo przekonującej pogoni
pozwoliłeś mi odzyskać Damę.
I uznać, że wygrałem.
I pojechała. Poleciała w pizdu.
Ja pierdolę! Sukinsyn!
Coś mnie jeszcze gryzie.
Skąd wiedziałeś, że wezmę ją do Phineasa?
Nie wiedziałem.
Wiedziałem tylko, że nie wrócisz z nią tutaj.
Sprytne.
Jednakże ostatecznie
nie udało się, co?
Zamek czasowy.
Problemem była 8.00 rano.
O 7.00? Spoko.
Już bym zniknął.
Ta dodatkowa godzina.
Tak w życiu bywa.
Czasami się przegrywa.
Pewnie.
Czasami.
No dobra.
Co to niby miało znaczyć?
Ekipa jest bez kasy.
Od jakiegoś czasu was sprawdzam.
Robię drobne roboty w lokalach Ekipy.
Ostatnio to był ten tor wyścigowy.
Meadow View Downs.
Każda akcja dawała mniej, niż się spodziewałem.
Domyśliłem się, że macie kłopoty.
Gospodarka leży,
a wy jesteście firmą.
Ale potem dałeś ciała i wziąłeś De La Paza.
Wiedziałem, że bez Damy Ekipa zbankrutuje.
Nie dostaniesz jej.
Przyjrzyj się.
Ja pierdolę.
Jesteś szalony.
Mocniej nie umiesz?
Coraz lepiej.
Kurwa, Zen, strzeliłaś przez drzwi!
- Mogłaś mnie trafić. - Celowałam wysoko.
- Co? - Mierzyliśmy wysoko.
Widzieliśmy, że ledwo stoisz.
- Tak. - Stoję. Teraz. Widzisz?
Chcesz ciasteczko, ziomuś? Ruchy.
Szlag! Co znowu?
Dawaj, dawaj!
Słyszysz? Moi ludzie załatwiają twoich.
- Mogę ci to... - Właściwie
to elitarny oddział De La Paza.
Zen, laska ode mnie?
Była jedną z nich.
Dowiedziała się, że będziesz tu dzisiaj.
Coś ty zrobił?
Zastanów się przez chwilę.
Jakoś się dogadamy.
Mieliśmy już umowę.
To nie musi się tak kończyć.
Musi.
Pięćset milionów dolarów.
Mogliśmy dobić targu.
Ale nie tego chciałeś, co?
Mówiłeś, że nie da się zniszczyć całej organizacji.
Właśnie to zrobiłem.
Jasny szlag.
Dlaczego?
Nikt nie będzie mi mówić, co mi wolno.
Niezły strzał.
Co się dzieje? Jest cała?
Wychodzisz?
Tak.
- Spoko. - Lecę.
Będą inne roboty.
Tak.
Szlag.
Byłbym zapomniał.
Co?
Pozostałości Damy.
Co?
To pokryje wasze wydatki.
Swoje już wziąłem.
To dla was.
- Boże! - Co?
Gdybym wiedziała, zrobiłabym dobrą kawę.
A nie taką lurę.
Tylko podziel po równo.
Jasne. To jakieś dwa miliony.
Napisz do mnie.
Chwileczkę.
Nie możesz po tym ot tak sobie wyjść.
- Dzięki, Parker. - Bardzo dziękuję.
Jeden dla ciebie. Jeden.
Nie.
A ten tu czego?
Zaklepałeś boisko czy coś?
Nie. Jest wasze.
Tak!
To szokujące nagranie wyciekło do mediów przez anonimowe źródło,
na którym miliarder Phineas Paul
wiąże się ze skompromitowanym dyktatorem Ignacio De La Pazem
i poniedziałkową kradzieżą.
Popełniacie błąd.
Chcecie Loziniego i De La Paza.
To oni sprzedają mi Damę z Arintero.
Późniejszy nalot na magazyn
należący do pana Loziniego
zakończył się odzyskaniem skradzionych relikwii wartych miliony.
Wracają już do domu.
SKARB CZĘŚCIOWO ODZYSKANY
To dzięki tobie, prawda?
Dziękuję.
Rozmawiałam z Ortizem.
Pełni obowiązki prezydenta.
De La Paz wyleciał.
W końcu mamy przywódcę, który chce nakarmić nasz lud.
Nie do wiary.
Przyjedź go zobaczyć.
Mój kraj.
Spodobałby ci się.
Pieniądze wiele tam mogą.
Mógłbyś kraść o połowę mniej.
Kupilibyśmy duży dom,
mielibyśmy psa.
Nie mogę z tobą jechać.
Dlaczego nie?
Nie jestem dobrą złodziejką?
Jesteś świetna.
Masz talent.
Więc o co chodzi?
Problemem nie jest ostatnia robota.
Tylko ta poprzednia,
na torze wyścigowym,
która nie poszła dobrze.
Chyba nie nadążam.
Zabiłaś moją ekipę.
Zastrzeliłaś kumpla.
Kiedy krwawił na podłodze.
Jeśli przymknę na to oko,
jak mówiłem, zaszkodzi to interesom.
Nie zbliżaj się do łóżka.
Wiem o broni pod materacem.
Dobra.
Więc...
Bez psa?
To takie zabawne.
Kiedy cię poznałam,
przyznaję,
udawałam, że cię lubię.
Żeby skok jakoś się udał.
A potem, niespodziewanie,
stało się coś dziwnego.
Po jakimś czasie zrozumiałam,
że nie muszę już udawać.
Ale ja tak.
Za dobro ogółu.
PROSZĘ NIE PRZESZKADZAĆ
Z OSTATNIEJ CHWILI
ORTIZ ZASTĘPUJE DE LA PAZA
Lepiej jej nie zawiedź, dupku.
To więcej niż jedna siódma.
Znacznie więcej.
Tyle zdobyłem.
Zakładałam,
że już cię nie zobaczę.
To było niemiłe.
Nie szkodzi. Nie znasz mnie.
A dziewczyna?
Zen?
Tej obietnicy też dotrzymałem.
Oby to ci w czymś pomogło.
Trzy, dwa, jeden!
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU
Co zrobisz ze swoją działką?
Chyba pojadę do domu,
rozbuduję teatr,
może pobawię się w lalkarstwo, wiesz, marionetki.
To przyciągnie widzów.
Hejter z ciebie.
- Do siego roku! - Co tam, stary?
Przynajmniej ja mam pasję.
Tak. Odstraszanie widowni,
żeby kraść, by utrzymać teatr.
A może po prostu lubisz kraść?
Tylko z tobą, przyjacielu.
Spójrz, gdzie jesteśmy!
Mamy Nowy Rok!
Odzyskaliśmy Nowy Jork. Tak jak chciałeś.
Nie cieszy cię to?
Tak, jest super.
Po wszystkim, przez co przeszliśmy?
- „Tak, jest super. W porządku”. - Nie przepadam za Nowym Jorkiem.
No co?
Co?
Co z tobą nie tak?
ARINTERO JUŻ W KINACH
Ze mną?
To ty kupujesz kukiełki.
Touché.
KONIEC
Koniec, skurwiele.
Napisy: Grzegorz Marczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska