Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tutaj.
W OGNIU PASJI
na podstawie prawdziwej historii
O'LEARY & BRIGHT USŁUGI BUDOWLANE
- Spodziewasz się kogoś? - Nie.
Przepraszam, że przeszkadzam.
- Ktoś z was to John O'Leary? - Ja.
Nazywam się Deanna Rocco.
- Przepraszam. - W porządku.
Może być uścisk dłoni, żółwik... Piątka!
W czym mogę pomóc?
Mam pod opieką drużynę harcerską.
Słyszałam, co cię spotkało.
To znaczy?
Wypadek, kiedy byłeś dzieckiem.
Ale potem zostałeś wziętym budowniczym.
Dziewczynki będą zachwycone,
jeśli z nimi porozmawiasz.
O czym?
I spaliłem rodzinny dom.
Przepraszam, jesteśmy gotowe.
- Świetnie. - Dobrze.
Cześć. Jestem John.
O'Leary.
John O'Leary.
W waszym wieku
miałem wypadek, poparzyłem 100% mojego ciała.
I spaliłem rodzinny dom.
Byłem w szpitalu przez pięć miesięcy, ale wyzdrowiałem.
Mam blizny, ale...
generalnie nic mi nie jest.
Dziękuję.
Macie jakieś pytania?
Rany.
Dobrze. Tak?
Jak to zrobiłeś?
Bawiłem się benzyną.
Nadal boli?
Nie.
To nieprzyjemne, ale...
Nic mi nie jest.
Zmieniłbyś to, gdybyś mógł?
Co masz na myśli?
Gdybyś mógł cofnąć czas i temu zapobiec, zrobiłbyś to?
Skup się.
Przepraszam.
Czemu patrzysz na zegar?
Powiedz mi.
Zaczyna się mecz.
To półfinały ligi baseballowej.
- Możesz iść. - Dzięki.
- Ćwicz. - Dobrze.
Denny, masz talerze?
- Tak. - Dobrze.
Przepuść mnie. Przepraszam.
Młody człowieku!
Jaki jest wynik?
Jest 0:0.
Tudor załatwił pałkarza.
Wychodzimy, zamówiliśmy wam pizzę.
Wróć najpóźniej o 17.00.
I uważaj na rowerze.
Unikaj zatłoczonych ulic.
Wiem, mamo.
I jeszcze jedno.
- Kochamy cię. - A ja was.
Zaczynał w drużynach juniorskich.
Coleman nie odbił.
A to jest Dravecky.
Ostatnio wyprzedził napastników i Colemana.
Twardy zawodnik, już to udowodnił.
A teraz rzut.
Zamach i pudło.
Drugi strike.
Jeśli dopiero dołączyliście, jestem Jack Buck.
A to pierwsza runda
szóstego meczu na stadionie Busch.
Kolejny rzut. Zamach i pudło.
Wyeliminowany!
Dorastałem w St. Louis w Missouri,
blisko stadionu Busch.
Ludzie z St. Louis uwielbiają
drużynę Cardinalsów.
Coleman w serialu...
Głos, na który wszyscy czekali,
należał do legendarnego spikera,
Jacka Bucka.
Znowu spudłował.
Był ścieżką dźwiękową mojego dzieciństwa.
Więcej!
- Moja kolej. - Ja to zrobię.
- Gotowi? Uwaga. - Moja kolej.
Uważajcie.
- Teraz ja. - Już?
Ale super!
To było coś.
Jeszcze raz.
- Jeszcze. - Weź zapałki.
To moja kolej.
Wybacz.
- Uwaga. - Czekaj.
Odstawię benzynę.
Cofnijmy się.
Niech mnie!
- Chcę spróbować. - Ale czad!
Co robicie?
- Spadaj, głupku. - Może patrzeć.
Jeśli komuś powiesz, po tobie, jasne?
Wyjmijmy kolejną.
Dobra, lej.
Uważajcie.
Zajmę się zapałkami.
Do dzieła.
O kurczę.
- Szaleństwo. - Super.
- Mogę? - Nie.
- Idź do domu. - Spadaj.
Wynoś się stąd.
- Idź już! - Spadaj.
Tudor wykonuje rzut, zamach i pudło.
Wolniejsze podanie, pierwszy strike.
Publiczność nie kibicuje Leonardowi.
Skandują przeciwko niemu.
Podoba im się.
Pendleton, za bazą.
Cardinalsi liczą na porażkę przeciwnika.
BENZYNA
Rzut na pierwszą bazę.
Co robisz, Smarku?
Nie mów tak na mnie!
Dobra, luz. Przepraszam.
Co planujesz?
- Nic. - Jak chcesz.
Giants prowadzą trzy do dwóch.
Kolejny rzut na pierwszą bazę.
Było blisko.
Mitchell zawisł w powietrzu.
Piłka za wolno dotarła do Lindemana.
Tag się spóźnił.
Leonard jest w opałach.
Mitchell, znów dość przeciętnie.
Mitchell trafia singlem.
Tudor odchodzi, Mitchell idzie na wzniesienie.
A potem wraca.
Kibler na pierwszej bazie, Montague na drugiej, Pallone na trzeciej.
Co masz na myśli?
Gdybyś mógł cofnąć czas
i temu zapobiec, zrobiłbyś to?
Tak.
Oczywiście.
Co robimy, kiedy się palimy?
Zastygnij, padnij i turlaj się.
Bardzo dobrze. Ja?
Po prostu uciekłem.
Spudłował.
Mamo, tato! Pomocy!
Pomocy!
Ratunku!
Modliłem się o bohatera i zbawcę.
Wtedy zobaczyłem Jima.
O rety!
Nienawidził mnie.
Wszyscy, tylko nie on.
Pomocy.
Ale tego dnia był tym jedynym.
Uratował mi życie.
Do drzwi frontowych!
Zabierz Laurę i Cadey!
- Nie zasypiaj. - Już dobrze.
Zostań ze mną.
Obudź się! Nie możesz zasnąć!
- Muszę wezwać karetkę. - Będzie dobrze.
Chcę umrzeć.
Nie mów tak.
Proszę, zabij mnie.
Nie mów tak.
Pomyślałem: „Susie idzie”.
Siostra, której zrobiłem kanapki
z sosem Tabasco.
Pogotowie?
Pozwoliłem jej zrobić to, czego pewnie zawsze chciała.
John, będzie dobrze.
Patrzyłem w szoku, jak nasza siostrzyczka
biegnie przez dym, patrzy mi w oczy,
bierze oddech i...
Chciałem umrzeć,
ale moja siostra ryzykowała życiem, by mnie uratować.
Trzy razy wracała po wodę i polewała mi twarz.
STRAŻ POŻARNA
Co robisz?
Nie możesz tam wrócić!
Sprawdź, co z dzieciakami!
Został ktoś w domu?
Potrzebujemy wsparcia.
Sprawdź ciśnienie wody!
Cofnąć się!
Tak jest!
Lej w okna od zachodu.
Jeszcze!
KARETKA
Przejście!
Tutaj!
Natychmiast zdejmiemy ubrania.
- Raz, dwa, trzy! - Dobrze.
Sprawdź funkcje życiowe.
Co z tętnicą?
Zatrucie dymem.
Możliwe uszkodzenie strun głosowych.
Musimy złagodzić ból.
Jak to wygląda?
- Sprawdzisz parametry? - Jakie ma tętno?
John, wszystko dobrze?
Jesteś mistrzem.
- Dostał morfinę? - W kroplówce.
Możesz sprawdzić jego ramię?
Poważne oparzenia.
Musimy operować.
Jak najszybciej.
Muszę podać kroplówkę.
Nic ci nie będzie.
Przetniemy ubrania, żeby cię oczyścić.
Gdzie jest mój syn?
Gdzie John O'Leary?
To mój tata.
Nie może pan wejść.
Chcę zobaczyć syna.
Musimy uśmierzyć ból.
To przykry widok.
Jakie ma tętno?
Podwyższone.
Tu jesteś, małpeczko.
Ciężko oddycha.
Przygotować maskę tlenową.
Tatuś tu jest.
Kocham cię, synu.
Bardzo cię kocham. Nic na to nie poradzisz.
- Żadnej rodziny. - Musimy wracać do pracy.
Kocham cię, John.
Nie za ciasno.
Potrzebujemy tlenu.
Oddychaj.
Jakie ma tętno?
Tato!
Jim.
Pokaż się.
Był taki gorący. Bałam się, że mnie poparzy.
Dobrze się spisałaś, skarbie.
Tato, cały czas przy nim byłam.
- Wiemy. - Panie O'Leary.
Przyszedł lekarz.
Niedługo zabierzemy go na pierwszą operację.
Jest bardzo źle?
Ma poparzenia całego ciała,
87% trzeciego stopnia.
W połączeniu z uszkodzonymi przez dym płucami...
Ma tylko połowę szans na przeżycie?
Pani O'Leary, nie będę kłamać.
Ma mniej niż 1% szans na przeżycie.
Bardzo mi przykro. Przepraszam.
Nie. Proszę zaczekać!
Kocham cię, synku.
Kocham cię.
- Mamo? - Tak?
Umrę?
To nie zależy ode mnie.
To zależy od ciebie.
Chcesz umrzeć?
Nie chcę.
Chcę żyć.
Dobrze.
Będziesz musiał walczyć jak nigdy dotąd.
Weź Boga za rękę i z nim idź.
A tatuś i ja będziemy z tobą na każdym kroku.
Słyszysz?
Musimy zabrać go na operację.
To zależy od ciebie, John.
Ma tylko dziewięć lat.
Okropne.
Jest poparzony od stóp do głów.
O rany. To miejscowy chłopak?
Mały chłopiec bawiący się zapałkami.
- Zna naszego syna. - Przeżyje?
Raczej nie.
Coś strasznego.
Ciężka sprawa, ale nie przeżyje nocy.
Hej, mały.
Młody, posłuchaj mnie.
Przeżyjesz.
Jasne? Musisz przetrwać.
A kiedy stąd wyjdziesz, będziemy świętować.
Słuchasz mnie?
Cóż...
Walcz dalej, młody.
Mogę pomóc z fartuchem.
Dziękuję.
To bardzo miłe, że go pan odwiedził, panie Buck.
Proszę o szczerość.
Przeżyje?
Przykro mi, ale...
nie ma szans.
Na niego już czas.
Panie Buck?
Tracimy tu wielu pacjentów.
Czasem nawet więcej niż ratujemy.
Sytuacja może wydawać się przegrana,
nie jest łatwo,
ale będziemy o niego walczyć.
Nie.
Nie odpuszczę mu bez walki.
Dlaczego akurat on?
Dokonał wyboru, by żyć.
Mówił to najgłośniej, jak mógł.
Jestem mu to winien.
Muszę dać mu szansę.
- Powodzenia, młodzieńcze. - Dziękuję.
Podanie wpada jako strike.
Gdy biegacz nie ma
dużej przewagi na pierwszej bazie,
Viola się nim nie przejmuje.
Lider Cardinalsów po raz pierwszy w akcji.
1-1, koniec czwartej rundy, dwie piłki i rzut do Oquendo.
Na początku biegacz, Peña.
Rzuca i wraca.
Hrbek odsyła piłkę do Violi.
Oquendo czeka.
Dobrze im idzie.
To jest coś! Co za rzut!
Prawe pole środkowe.
Peña zdobywa trzecią bazę.
Pierwsza i trzecia, bez outów.
Cardinalsi mają Boba Forscha, miotacza.
Jest całkiem niezłym pałkarzem.
Tymczasem Lawless może sporo namieszać.
Rzut.
Dalekie wybicie w lewo.
Ta piłka może polecieć...
Cześć, John.
Jak się masz?
Nazywam się Roy Whitehorn,
pielęgniarz Roy.
Będę się tobą opiekował.
Nazwę cię „Chłopcem”, to skrót od Cudownego Chłopca.
Zrobimy tak.
Musimy zmienić bandaże.
Będę z tobą szczery, będzie bolało,
ale wszystko ci wyjaśnię.
Podniosę cię
i posadzę na wózku.
Już dobrze. Możesz się odprężyć.
Mam cię.
Już dobrze.
Batmobil czeka.
Jedziemy.
Tak jest.
WANNA
Najpierw musimy wsadzić cię do wanny.
Trzeba oczyścić rany.
Zaczynamy, Cudowny Chłopcze.
Woda nie jest za zimna.
Ani za gorąca.
Oddychaj.
- Będzie dobrze. - Spokojnie.
Musimy cię umyć.
Wiem, że to boli,
musimy rozciąć bandaże.
Wszystko w porządku.
Świetnie ci idzie.
Właśnie.
No dobrze...
Złe wieści?
Musimy to robić każdego dnia.
Ale dobre są takie, że będziesz mnie codziennie widywać.
Nie zostawię cię bez opieki.
To doktor Ayvazian.
W razie problemów, daj mu znać.
Do zobaczenia jutro.
Odpocznij.
Wrócił.
Pielęgniarz Roy mówił, że byłeś bardzo dzielny.
Denny, on chce tablicę.
Wiedziałam, że będziesz odważny.
Co jest, kochanie?
DLACZEGO JA
Nie wiem, John.
Nie wiem.
UNIWERSYTET
Co za ruchy!
Do dna!
O tak!
Co to za gość?
John O'Leary.
Nigdy nie widziałem, żeby ktoś tyle pił.
I nie zobaczysz. Jest tu legendą.
Co studiuje?
Chlanie.
O'Leary.
Co słychać?
Musisz być rozpalony.
Co?
Nie jest ci gorąco?
I kto to mówi.
Wracasz z pogrzebu?
Tak.
Rety...
Ja tylko...
To bardzo niestosowne.
Nie powinienem tak żartować.
Moje kondolencje.
Spokojnie, tylko się droczę.
Byłam na 50. rocznicy ślubu dziadków.
To nie pogrzeb.
Dzika imprezka.
Jestem John.
Beth.
Lubisz tańczyć, Beth?
Nie, John. Nie lubię.
Spoko.
Ale to zrobię.
Dobrze.
To dla mnie nowość.
- Klasyka. - Wybacz.
Jeśli chcesz...
Co studiujesz?
Będę terapeutką zajęciową.
Terapeutką zajęciową?
Znam kilka.
Jesteś od nich ładniejsza.
Te, które poznałem, były raczej...
wredne.
I to bardzo.
Zatańcz ze mną.
Naprawdę?
Myślałem, że nie lubisz.
- Kocham tańczyć. - Serio?
Po prostu nie lubię tego robić przy innych.
To dobrze, bo niestety, ale...
fatalnie ci idzie.
Naprawdę?
Tak.
Jest naprawdę kiepsko.
Tragedia.
Tragedia?
Najgorsza tancerka, jaką widziałem.
Poważnie?
W poniedziałek mam test z anatomii o 8.00.
- Wcześnie. - Tak.
Powinnam...
Jasne.
Tak.
Miło było cię poznać, John.
Ciebie też.
Fajnie się z tobą gada.
Mieszkam tutaj.
No to...
Do zobaczenia na kampusie.
Tak.
Masz jej numer?
A po co?
Jest seksowna i się w niej bujasz.
To twoje zdanie.
Nigdy nie zrywałeś się z imprezy.
To trochę przerażające.
Mówię ci, ona też cię lubi.
Czemu taka dziewczyna miałaby mnie chcieć?
Żartujesz, prawda?
Mówię poważnie. Może mieć każdego faceta na kampusie,
ale wybrała mnie?
Musisz się z nią umówić.
Nie ma mowy.
To dziewczyna twoich marzeń!
Nie rozpraszaj mnie.
Szlag.
Jak tam z twoim skupieniem?
Mały, ocknij się.
To znowu ja.
Posłuchaj mnie.
Przeżyjesz.
Rozumiesz?
Przetrwasz.
A kiedy stąd wyjdziesz,
będziemy świętować.
Nazwiemy to dniem Johna O'Leary'ego.
Mogę panu pomóc.
Bardzo dziękuję.
Dziękujemy za wizytę.
Uwielbia pana.
Nie wierzę, że pan znów przyszedł.
Do zobaczenia jutro.
Zróbcie coś dla mnie.
Niech posłucha dzisiejszego meczu.
Chcę dziś pozdrowić
młodego człowieka, który leży w szpitalu.
Nazywa się John O'Leary.
Mówi o tobie, John.
Co ty na to, Smarku?
Walczy o życie.
Ale my wiemy, że z tego wyjdzie.
To twardziel.
Walcz dalej, młody człowieku,
bo chcemy cię zobaczyć na stadionie.
Ozzie puszcza podanie poza strefą.
I co ty na to?
Jack Buck w radiu.
Uderzył tak mocno,
że trafił go prosto w nos.
A ludzie krzyczeli: „Hura!”.
Co jest, skarbie?
Zaczekaj.
Czego potrzebujesz?
MOJA
T...
W...
A?
„Moja twarz”.
Twoja... Nie.
Twoja twarz.
Nie martw się.
Wyglądasz tak samo, jak zawsze,
tylko z bandażami na twarzy.
Tak.
Chwila. Pokażę ci.
Daj mi puderniczkę.
Nie wolno mi się malować.
Daj mi ją. Już.
Dziękuję.
Porozmawiamy o tym później.
Dobrze.
Spójrz na to.
Czekaj.
Dzisiaj możemy zdjąć bandaż.
Dobrze.
Otwórz oczy.
John, otwórz oczy. Twoja twarz wygląda normalnie.
Spójrz, kochanie.
Spójrz w lusterko.
Mamo, on się uśmiechnął.
Wiem.
Spójrz na ten piękny uśmiech pięknego chłopca.
Jak?
Nie wiem jak, kochanie,
ale twoja twarz wygląda normalnie.
Może to cud.
Świetnie, Chłopcze.
Właśnie tak.
Idziemy.
Damy radę.
No dalej.
Tylko tracisz czas.
Z tego, co wiem, to mój czas.
Chodź.
Już nigdy nie będę chodzić.
Posłuchaj mnie.
Znowu będziesz chodzić,
więc się przyzwyczaj.
Ale nie martw się, pójdę z tobą.
Z tego, co wiem,
jestem od ciebie większy, więc rób, co ci każę.
Jesteś szalony, czy po prostu wredny?
Może jedno i drugie.
Zuch.
Mamusiu, patrz.
Nie gap się.
Możemy wrócić do sali?
Oczywiście, chodź.
Schowek
W porządku.
Idę po ciebie.
Plan jest taki, że z powrotem postawimy cię na nogi.
Nie bój się.
Zaczynamy.
Musimy poćwiczyć kolana.
Ścięgna nie mogą zesztywnieć.
Tutaj...
nikt cię nie słyszy.
Nikt nie usłyszy krzyku.
Nikt nie słyszał.
Kiedy zaczniemy ćwiczyć kolano,
rozluźnij się.
Dobrze, Chłopcze.
Zagryź to.
Już dobrze, skarbie.
Mamo?
Hej.
Cześć, kochanie.
Cześć.
Czemu płaczesz?
Musimy...
ci coś powiedzieć.
Ostatnia operacja poszła świetnie.
Niedługo wrócisz do domu.
Ale oni...
Musieli usunąć ci palce.
Co?
Pożar bardzo je uszkodził,
nie dało się ich uratować,
wdało się zakażenie i...
Usunęli palce.
Odrosną?
Nie, synu. Nie odrosną.
Skąd wiesz?
Paznokcie odrastają.
Nawet te u stóp. Włosy też!
Skąd wiesz, że nie odrosną?
To niemożliwe.
Jak mam rzucać piłką?
Albo pisać?
- No jak? - Skarbie.
Pozwoliliście im?!
Nie kochacie mnie!
- John! - Skarbie.
John...
Spokojnie.
- Jesteście wredni. - Nie, Colleen.
Damy sobie radę.
Spokojnie.
Kochamy cię.
Już dobrze.
Pytanie dnia.
Kto był najważniejszą osobą w jego powrocie do zdrowia?
Pan, doktorze. To oczywiste.
Nie ja.
Rozumiem, to podchwytliwe pytanie.
To on,
chłopiec.
Jego wola życia.
To bardzo ważne,
ale nie. Lavelle,
dołączysz do nas na chwilę?
Najczęstszym zabójcą ofiar poparzeń jest infekcja.
Najmniejszy zarazek mógł zabić młodego pana O'Leary'ego.
Mamy lekarzy, chirurgów, pielęgniarki.
Ale najważniejszą osobą w tym wszystkim
jesteś ty, Lavelle.
Utrzymując ten pokój w czystości
i bez zarazków,
pozwoliłeś temu chłopcu przeżyć.
Dziękuję.
Rezydenci. John, do zobaczenia.
Poproszę o podwyżkę.
Świetnie.
Właśnie tak.
Krok po kroku.
Dasz radę.
Chcę iść do schowka.
Na pewno? Dziś nie ma tego w grafiku.
Zniosę ból.
Bylebym wrócił do domu i był z dala od ciebie.
No to chodźmy.
Musisz mi obiecać,
że zapamiętasz, co ci powiem.
Obiecuję.
Gdy stąd wyjdziesz, staniesz przed wyzwaniem,
ale nadal możesz robić prawie wszystko.
Nie będziesz grać w baseball, ale możesz mieć swoją drużynę.
Gdy pierwszy raz cię zobaczyłem,
powiedzieli mi, że nie masz szans.
Żadnych. Mówili, że nie dasz rady.
Nie wiedziałem.
Większość cię skreśliła.
Ale oto jesteś.
Przetrwałeś.
Nie pozwól, by ktoś cię skreślił.
Zwłaszcza ty sam,
zrozumiano?
Tak.
Gdzie mój syn?
Gdzie jest John O'Leary?
Ten człowiek powinien być w telewizji.
Chodźcie.
Gail, napij się szampana.
Mam szampana!
Panie Buck.
Miło pana widzieć.
John, gotowy świętować?
Dostanę szampana?
Możesz wypić kieliszek lub dwa. Chcesz papierosa?
Nie dostaniesz szampana. To dla pozostałych.
Zostawię was. Do zobaczenia na stadionie.
Dziękuję, panie Buck.
Twoja mama będzie płakać. Wiesz o tym, prawda?
Jestem z ciebie taki dumny.
Udało ci się.
Gotowy, Chłopcze? Dziś nasz wielki dzień.
Nie.
Muszę cię wywieźć. Takie są zasady.
- Poważnie? - Tak.
Zawsze mnie męczysz, żebym wstał i poszedł.
Wiesz co? Dziś przestrzegamy zasad.
Wymyśliłeś je!
Znalazłeś ostatni sposób, by mnie torturować.
Jedno i drugie.
Tak!
Brawo!
Tak jest!
Będę za tobą tęsknić.
Bardzo.
Smarku. Patrz na to.
Zebrała się cała okolica.
Tęskniliśmy za TOBĄ
Wygląda świetnie.
Strażacy ocalili część, a resztę odbudowaliśmy.
Brawo, JOHN! Witaj w DOMU
Witaj w domu.
WITAJ. TĘSKNILIŚMY!
NIE MA TO JAK W DOMU! DOBRZE, ŻE WRÓCIŁEŚ!
Weź wózek.
John O'Leary to mój BOHATER!
Świetnie wyglądasz.
Pięć miesięcy.
Dziękujemy ci, Panie, nie tylko za dar życia Johna,
ale za to, że znów jesteśmy rodziną.
Jesteśmy wdzięczni i wiemy, że to wszystko dzięki twojej łasce.
Dziękujemy ci. Przez Chrystusa, Pana naszego, amen.
- Amen. - W porządku.
Wsuwaj.
Jedzcie, bo stygnie.
Chcesz go karmić do końca życia?
Nie wiem.
Chyba nie.
Daj mu jeść.
Powiedziałem graczom, że przyjedziesz. Chcą cię poznać.
Panowie!
To młody człowiek, o którym wam mówiłem, John O'Leary!
John, poznaj Ozziego Smitha.
Jak się masz, młody?
Wiele o tobie słyszałem.
Przywitajcie się.
Cześć.
Miło cię poznać.
To odważny dzieciak.
Dziękuję.
Patrzcie na JumboTron.
WITAJCIE W DNIU JOHNA O'LEARY'EGO
To naprawdę coś. Dziękujemy.
Co powiesz na okrążenie boiska?
Dobrze, tylko nie pędź.
Coś ty.
To zadanie dla ojca.
Naprawdę?
Dobrze.
Co powiesz na to?
Pomachaj ludziom.
Dalej, chłopaki.
Cześć.
Jedziemy!
Jedziemy, synu.
Przybij mu piątkę.
Jadę z nim!
Dawaj, Smarku!
Dotknij jej!
Widzisz?
To jest coś! Prawda, tato?
Zdecydowanie, synu.
Jeszcze jak.
Zbliża się do bazy!
- Baza. - Tak!
Chodź, młody. Obok mnie.
Niech mnie.
To jest Kristy. Zajmie się tobą.
Chętnie pomogę.
Na początek masz krakersy,
napój gazowany i kilka pamiątek.
Dziękuję.
Gdzie jest mama?
Dokładnie tam.
Widzą cię.
Dobrze.
Wchodzimy.
No to do roboty.
Za trzy, dwa, jeden.
Witam państwa na stadionie Busch
w piękny wiosenny dzień.
Wszyscy na to czekaliśmy.
To dzień Johna O'Leary'ego na stadionie.
Po długiej walce w szpitalu mój przyjaciel czuje się dobrze
i jest z nami.
Ten odważny młodzieniec siedzi obok mnie.
Dobrze się bawisz?
Kiwa głową.
Pierwszy rzut.
Odbicie w aut.
Czy ta drużyna zarobi nam w tym roku mistrzostwo?
- Tak. - Sami słyszeliście.
Jest dobrze.
Willie mocno wybija piłkę w prawe pole.
Strawberry łapie, mocny rzut.
Mcgee jest zbyt szybki.
GOŚĆ 3 6 1 - DOM 4 8 2
4 8 2 PIŁKA 3 STRIKE 1 - OUT 2
Panie Buck...
Bardzo panu dziękuję.
Żadne z nas nie zapomni tego dnia.
Bardzo się cieszę.
Jak on się ma?
Całkiem nieźle.
Sam je i porusza się po domu.
Ale nie mogę
go zmusić do pisania.
Naprawdę?
Obietnica, że wróci do szkoły,
nie jest aż taką zachętą, jak myślałam.
Hrbek jest pałkarzem.
Podkręcona piłka, pierwszy strike.
Co teraz zrobi Hrbek?
Obawia się podkręconej piłki.
Dzień dobry, pani Whitaker.
Jak się pani ma?
Dobrze. Proszę wejść.
Jakieś postępy?
Zobaczymy.
Johnie?
Cześć, John. Miło cię widzieć.
Co ona tu robi?
Jest środa, czas na lekcję.
Mam ćwiczyć grę na pianinie?
Nie tym tonem.
Żartujesz?
John,
moje dzieci uczą się gry na pianinie.
Masz lekcje w każdą środę o czwartej.
Jeżeli nie masz powodu, by uważać, że jesteś wyjątkowy
i nie musisz przestrzegać
tych samych zasad, co reszta domowników,
to lepiej tam idź. Ale już.
Hrbek uderza i chybia.
Powoli.
Musisz się nauczyć kilku rzeczy od nowa.
O rety!
Autograf Ozziego Smitha!
Powodzenia!
Jest liścik.
Co napisał?
„Jeśli chcesz drugą piłkę,
musisz napisać list z podziękowaniem
do tego, kto ją wysłał.
Twój przyjaciel, Jack Buck!”
Daj mi kartkę i ołówek!
Kartka i ołówek!
Proszę!
- Już. - Mamo!
- Mam. - Dziękuję!
Może dwiema rękami?
Zaczekaj.
W ten sposób.
Tutaj.
Świetnie ci idzie.
Dziękuję.
Proszę.
„Pozdrowienia dla Johna, Stan Musial”.
Spójrz na to.
„Mały, jeśli chcesz trzecią piłkę,
musisz tylko podziękować graczowi,
który podpisał tę drugą.
Twój przyjaciel, Jack Buck”.
Przyszli Tyler i Cadey.
- Chodźmy popływać. - Dobrze.
Moczą nas!
Idźcie sobie.
John, pomóż nam!
Brać je!
Dawaj, O'Leary.
Nieźle!
- Tak trzymaj! - Brawo.
No proszę.
Odegram się.
- Cześć. - Hej.
Co za niespodzianka.
- Tak. - Wszystko w porządku?
Chcę tylko pogadać.
Pomyślałem...
Bolało?
- To miał być żart. - No tak.
Jestem w tym kiepska.
Byłaś zabawna, po prostu nie załapałem.
Będzie koncert Neila Diamonda. Chcesz iść?
Jasne, brzmi świetnie.
Kto jeszcze idzie?
Tylko ty i ja. Na randkę.
John...
Ten statek odpłynął jakiś czas temu.
Była szansa, kiedy się poznaliśmy, ale...
Jesteś jedną z moich ulubionych osób.
Kocham cię, ale...
jak brata.
Przykro mi.
Nie, wszystko w porządku.
Dobrze.
Powinnam wrócić do nauki...
- Jasne. - Praca.
- Obowiązki. - Tak.
Do zobaczenia na kampusie.
Oczywiście.
Dobrze.
John.
Czemu nie zaprosiłeś mnie na randkę wcześniej?
Byłam pewna, że ci się podobam.
Myślałem, że nie chcesz.
Co?
Dlaczego?
John.
Nigdy więcej tak we mnie nie wątp.
A tobie co?
Mam już cztery siostry.
Dzięki za wyjaśnienie.
Zaprosiłem Beth na randkę.
Miałeś to zrobić jakiś rok temu.
Chyba kiepsko poszło?
Nie wiem, co sobie myślałem.
Wiedziałem, że tak będzie.
Kończę z tym.
Z czym?
Z miłością i związkami.
To serce jest zamknięte.
Byłeś kiedyś na randce?
Chociaż na jednej?
Byłeś na studniówce?
Do czego zmierzasz?
Wyobraź sobie, że mówię:
„Dość tego.
Mam dość żeglowania po świecie sam”.
A nigdy nawet nie byłem na łodzi.
Rozumiem.
Zanim powiesz, że nie żeglujesz,
powinieneś wskoczyć na kilka pontonów.
Nie.
Mam dość.
Próbowałem.
Dziękuję, Red.
- Dzięki. - Proszę, kolego.
Miłego dnia.
Jak się trzymasz?
Jeśli twoja mama na mnie nakrzyczy za brudną koszulę,
będę miał kłopoty.
Jak na studiach?
Mam niezłe oceny.
Krąży plotka, że mogę zdać i dostać dyplom.
Cuda się zdarzają.
Niesamowite. I szokujące.
Poza ocenami, jak tam życie?
W porządku.
Gdy wiedzieliśmy,
że przeżyłeś pożar i wrócisz do domu,
wiesz, o co się modliłem?
O to, co ja?
Żebym nadal mógł grać w baseball?
- Zgadza się. - Jasne.
Nie. Chciałem, żebyś wrócił do normalności.
Jak w dniu pożaru, gdy biegałeś
po kuchni. Byłeś taki szczęśliwy.
Bardzo tego chciałem.
A kiedy naprawdę wróciłeś,
było mi trudno, bo...
Mogłem smucić się przez resztę życia,
że nasz idealny świat zniknął
albo przedefiniować,
co oznacza idealne życie.
Muszę ci powiedzieć,
że kocham nasze życie. Kocham moje życie.
Dlaczego mi to mówisz?
Bo choroba Parkinsona ciągle mi przypomina,
czego mnie nauczyłeś w szpitalu.
Nie wierzę.
Nauczyłem cię czegoś?
Czego?
Nie zawsze możesz wybrać ścieżkę,
ale możesz wybrać, jak ją kroczysz.
Kiedy coś nie idzie tak, jak chcesz,
wystarczy skupić się na tym, by cieszyć się życiem, jakie masz teraz,
a nie rozpamiętywać, czego ci brakuje.
Na tym to polega.
Chodź.
- Wyrzucę. - Dzięki.
Jeszcze sporo nim przejedziesz,
jeśli o niego zadbasz.
Przynosi mi same kłopoty.
Przestań tak myśleć.
Pomyśl, czego od ciebie potrzebuje.
W porządku?
Traktuj to spokojniej, łagodniej, zainwestuj trochę.
Zobaczysz, co dostaniesz w zamian.
O czym dokładnie mówimy?
Nie wiem.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Tak!
Tak jest!
Teraz ja.
- Patrzcie. - Dawaj.
- Podoba mi się! - No już!
- Ekstra. - Tak.
W porządku.
Byłam lepsza.
- Dobrze ci poszło. - Spisałam się.
Będzie ostro!
Dawaj, Beth.
- Dasz radę. - Mistrzyni kręgli.
- Nie wierzę. - O rety!
Nieźle.
Rzuca tak, jak tańczy.
Tak.
To nie był komplement.
John, opowiedz historię o swoim tacie. Tę ze szpitala.
Nie, to kiepski moment.
Jest doskonały.
Świetnie opowiadasz.
Dobrze.
Pewnej niedzieli
kazał mi się przebrać do kościoła,
ale zamiast tego poszedłem grać.
Ubłociłem całe ubranie.
Zabrał mi rower i dał szlaban na dwa tygodnie.
Postanowiłem dać mu nauczkę.
Spaliłem jego cholerny dom.
Zwęglił się na popiół.
Jestem w szpitalu
i słyszę, jak nadchodzi.
„Gdzie jest John O'Leary?”
Stąpał po korytarzu.
„Gdzie mój syn?”
Dawaj, skarbie.
Dawaj, kochanie.
Słyszę, że idzie.
Patrzę na niego i czekam na lanie.
I wiecie co?
Nikt mu nie powiedział.
Żyję, bo nikt nie powiedział temu człowiekowi,
że jego dom spłonął i to przeze mnie.
Myślałem, że jeśli nie wie,
to może ujdzie mi to na sucho.
Mike, twoja kolej.
Dawaj, Mike.
Co powiedział?
Kto?
Twój tata.
Mówiłeś, że był miły.
Co powiedział?
Kocham cię, synu.
Kocham cię.
I nic na to nie poradzisz, słyszysz?
„Trzymaj się, nic ci nie będzie”. Takie tam.
Tak!
Świetna robota, Mike!
O rany!
Wspomnienia
Coś wspaniałego.
- To słodkie. - Drobiazg.
Teraz ode mnie.
Co to może być?
John O'Leary, czasami...
Co to?
Lekcje tańca.
10 LEKCJI TAŃCA
Tak!
Przydadzą ci się.
Co to ma być?
Ponoć masz problem z egzaminem z fizjoterapii.
Przyszedłem pomóc.
Nie będę pić alkoholu.
To coś lepszego.
Jest pełna coli.
To bardzo miłe.
Przyszedłem pomóc ci w nauce.
Doceniam to, ale nie chodzi o książki.
Fiszki nie pomogą.
Na szczęście nie po to tu jestem.
Jesteś pewien?
Tak.
Rób, co musisz.
Może boleć.
Spokojnie. Jestem twardy.
Dobrze.
Najpierw ugnę kolano.
Przecież to nie boli.
Pięć sekund...
- Dobrze. - Tak mi się wydaje.
Jeśli poćwiczysz, staniesz się kręgarzem.
Muszę uciskać, więc...
Wszystko dobrze?
- Świetnie. - Dobrze.
Przesuń to.
Zgięcie ramienia.
- Przytrzymaj. - Napinam się.
To odwodzenie biodra...
Tak sądzę.
Ciut mocniej.
Wszystko w porządku?
Zawsze dajesz się nabrać.
John.
To była przedziwna grupa badawcza.
Nie wiem, czemu każą nam się uczyć fizjoterapii.
Jeśli zdam, to dzięki tobie.
Nie. Jesteś do tego stworzona.
Ty też.
Przepraszam.
- Tak palnęłam. - Luz.
Skumałem.
To wymagająca droga.
Ale nie mówię o nauce czy anatomii.
To o czym?
Po pożarze
miałem terapię w schowku.
Poważnie?
Dlaczego?
Dla mojego dobra.
I dla innych pacjentów.
John.
Pamiętam, jak patrzyłem na nich przez łzy
i błagałem, by przestali.
Widziałem swój ból w ich oczach.
Ale robili swoje.
Dobrze im poszło.
Chodzi o to,
że masz do tego serce.
Wiem, jak to wygląda, a ty jesteś prawdziwa.
Wiesz...
Pierwszy raz słyszę, jak mówisz o wypadku.
Czemu dopiero teraz?
Nie chcę, żeby mnie definiował.
Nie definiuje.
To tylko część ciebie.
A kiedy na ciebie patrzę, widzę...
dobrego przyjaciela...
imprezowicza...
i świetnego kolesia.
Większość nie jest taka jak ty.
Dlatego tyle pijesz?
Co?
Nawet nie lubisz pić. To widać.
Robisz to, żeby z czegoś słynąć.
Skończyłaś psychologię?
Po prostu cię znam.
Nie chcę utknąć w przeszłości.
Znam cię od dwóch lat, a nigdy nie widziałam twoich ramion.
Chcę patrzeć w przyszłość.
Na to, co mnie czeka.
Rób, jak uważasz.
Jessica Oakley.
Szkoła Biznesu
Matt Okuda.
Tak jest!
John O'Leary.
Tak!
Sean O'Malley.
Skarbie, jak się masz?
Dobrze.
Wyrośli.
- Cześć. - O rany.
Kochanie!
- Skarbie. - Udało ci się.
Dzięki.
John, przyszedł Jack Buck.
Przyszedł pan!
Nie przegapiłbym tego.
Nie chcę przeszkadzać.
Żartuje pan?
Dwie minuty i sobie pójdę.
Oczywiście.
Dzięki, tato.
Cześć.
Pokonujesz przeciwności losu.
Twój ojciec mówił,
że interesujesz się budowlanką?
Ktoś mi powiedział, że mogę robić, co chcę.
Musiał być mądry.
Proszę...
Mam coś dla ciebie.
„Jack Buck, 1987”.
To rok pożaru.
„Galeria Sław”...
Rok, w którym mnie przyjęto.
Nie mogę tego przyjąć.
Musisz, to prezent.
Wiele dla mnie znaczy. Liczę, że dla ciebie też.
Nie wiem, co powiedzieć.
Dziękuję, to piękne.
Jest z kryształu.
Bezcenna. Spróbuj jej nie upuścić.
- Dobrze. - Włóż ją tutaj.
Cóż...
Do zobaczenia na boisku, młody.
Panie Buck.
To, co pan robił,
wizyty w szpitalu, autografy,
dzień na stadionie.
Chcę wiedzieć,
dlaczego ja?
Czułem, że tego potrzebujesz.
Powiedz mi, dlaczego
Mój samochód stoi przed domem
A ja śpię w ubraniu...
Oficjalnie jesteśmy w Kolorado.
Stać cię na to auto?
Należy do jego ojca.
Pożyczył mi je.
Ma niski przebieg.
Zmęczony?
Dam radę.
Mike, co się dzieje?
Uważaj!
Trzymajcie się!
Uważaj!
- Wszystko ok? - Chyba.
- Cali? - Tak.
O rety!
Zjedź z drogi!
- Mike, zrób coś! - Próbuję!
Pats, prowadzisz! Wysiadajcie!
- Ruchy! - Beth!
Wysiadajcie!
Uważaj!
- Wiem! - Pchaj!
Kolejna ciężarówka.
Zjedźmy z drogi!
Nie wychylaj się.
- Dobrze! - Spokojnie, pchamy!
Już prawie.
Szybko!
John!
Mało brakowało.
Patty, wszystko w porządku?
Było blisko.
O rany.
Jesteś ranna?
Nic mi nie jest.
Dzięki Bogu.
- A ty? - Nic mi nie jest.
Całe szczęście.
Też jestem cały.
Jeśli kogoś to obchodzi.
Stary.
- Kochani. - O rany.
Możemy jechać na narty?
Tak. A jacuzzi?
- Robi się chłodno. - Wejdźmy.
Strasznie wieje.
Dzień dobry.
- Całkiem miło. - Dziękuję.
Chciałam was obudzić.
Kawą, dzięki.
Nie mogłem spać.
Ja też nie.
Dokąd idziesz?
Zadzwonić do taty.
Zabije mnie.
Miło było cię znać.
Powodzenia.
Chwila! Już idę.
Słucham?
Cześć, tato.
Nikomu nic się nie stało.
Ale chciałem ci powiedzieć, że mieliśmy wczoraj wypadek.
W Kolorado.
Na pewno jesteście cali?
Tak, tylko...
Twój nowy samochód jest poobijany.
To tylko samochód. Naprawimy go.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
Załatwić ci inne auto?
Nie, coś wymyślimy.
Przykro mi, że tak się stało.
John, powiem ci coś
i wbij to sobie do zakutego łba.
Dobrze.
Kocham cię, synu. Nic na to nie poradzisz.
Ja też cię kocham, tato.
Dobrze.
- Pa. - Pa.
FIRMA BUDOWLANA
Przyjaciele, Rzymianie, rodacy.
Oto nasz pierwszy projekt budowlany.
Oficjalnie będzie nosić nazwę „Majestatyczna Rezydencja”.
Chodźcie do środka.
Weźcie kaski.
Właśnie.
To musi być piwnica. Kto chce ją zobaczyć?
Lubię przygody.
Super. Panie przodem?
Nie.
„Powracając do pokoju, drżałem cały z niepokoju”.
„Naraz posłyszałem z dworu wyraźniejszy jeszcze stuk”.
Jestem pod wrażeniem.
W liceum miałam fazę Edgara Allana Poego.
Nastanie światłość.
Jest klepisko.
Nie wiedziałem.
Przeprowadziłeś dokładną analizę?
Chyba tak.
Nic ci nie jest?
Wszystko dobrze.
To tam.
Schylmy się.
Miałem rację co do kasków.
To dość przerażające.
Tam są drzwi. Zróbmy przejście.
Dobrze.
A to co?
Nic ci nie jest?
To tylko zadrapanie.
Mogę cię o coś zapytać?
Z pewnością odpowiedź „nie” cię nie powstrzyma.
Dlaczego ktoś, kto nie utrzyma młotka, chce mieć firmę budowlaną?
Zapytaj, gdy zbankrutujemy.
Mówię poważnie.
Ja też.
Lubię widzieć w takich domach to, czym mogą się stać,
a nie to, jakie są teraz.
A może...
muszę coś udowodnić.
Nie mnie.
Cześć, mamo. Co tam?
Jack Buck jest w szpitalu.
Co się stało? To coś poważnego?
Jest na OIOM-ie, więc raczej tak.
Muszę zawieźć drewno na budowę,
ale odwiedzę go później.
Przykro mi, John.
Dzięki. Mnie też.
Muszę kończyć, pa.
O'Leary!
Miło cię widzieć.
Mike, mój człowiek.
- Co tam? - Jak leci?
Ogarniam plan.
Co za dzień.
- Co pijesz? - To, co on.
Z ostatniej chwili. Zmarł Jack Buck.
Przez dziesięciolecia był głosem St. Louis Cardinals
i członkiem naszej społeczności.
Słynny nadawca miał 77 lat
Jack Buck był nagradzanym spikerem.
Człowiekiem honoru i godności.
Zmarł dziś wieczorem w lokalnym szpitalu.
- Miał 77 lat. - Jeszcze jedną.
Dobrze.
WIĘZIENIE W MISSOURI
Do przodu.
Tam.
Nie daj się zastraszyć.
Jeśli wyczują strach, już po tobie.
Czterech strażników w sali i kilku innych za drzwiami.
Gotowy?
Nie bardzo.
Kiedy tu przyszedłem, powiedzieli mi: „Nie pokazuj im, że się boisz”.
Chcę być z wami szczery.
Jestem przerażony.
Bałam się, gdy zaprosił mnie pastor.
Bałem się tu przyjechać.
Bałem się wejść.
Bałem się tu być.
Ale teraz, kiedy już tu jestem...
Nie chcę być nigdzie indziej.
No dobrze,
może opowiem wam coś o sobie?
Kiedy byłem mały,
widziałem jak starsze dzieciaki
bawią się ogniem.
Pięć miesięcy leżałem na oddziale oparzeń.
Długo dochodziłem do siebie,
a dziś jestem wdzięczny,
nawet za trudne sprawy.
Łatwo ci mówić.
Możesz stąd wyjść.
Masz rację. Słuszna uwaga.
Ale wiem, jak to jest utknąć w pokoju, którego nie możesz opuścić.
Wiem, jak to jest, gdy myślisz, że zmarnowałeś sobie życie.
Musicie być za coś wdzięczni.
Spróbujmy czegoś.
Ktoś z was może mi powiedzieć, co dał mu
pobyt w więzieniu?
Nic, do cholery.
Dobrze.
Tak?
Podzielę się.
Za co jestem wdzięczny?
Za klimatyzację latem. Ogrzewanie zimą.
Bibliotekę.
Pralnię, nowych przyjaciół.
Trzy posiłki dziennie.
Mydło.
Sprzęt do podnoszenia ciężarów.
Codzienne chodzenie do pracy.
Zrobiłem tu maturę.
Mam łóżko, poduszkę i koc.
Na zewnątrz już bym nie żył. Więc za życie.
- To prawda. - Właśnie.
Tylko to mi przyszło do głowy.
Brawo.
Mówisz, jak jest.
Rachunek?
- Tak, dziękuję. - Pewnie.
Kawy? Pan O'Leary.
To tutaj teraz pracujesz?
Na bezrybiu i rak ryba.
Przykro mi, że nie było posady w biurze.
Nie powinnam była pytać.
Myślałem o tobie.
Mam pomysł, możemy razem pracować.
Słucham.
Jedna z dziewczynek powiedziała o mnie wujkowi.
Jest pastorem w więzieniu w Jefferson City.
Poprosił, żebym porozmawiał z więźniami.
Jak poszło?
Lepiej, niż ci się wydaje.
Zdecydowanie lepiej.
Wieści się rozeszły.
Mam jeszcze sześć wykładów.
Czwartoklasiści ze szkoły katolickiej, klub Rotary.
Wiele osób potrzebuje pomocy.
Ale jeśli mam to zrobić dobrze, będę potrzebować wsparcia.
Pracuj dla mnie.
Płaca będzie marna,
a pracy będzie dużo.
- Chcesz otworzyć firmę? - Tak.
- Przemówienia publiczne? - Tak.
Obyś się podszkolił.
Obiecuję, ćwiczyłem.
To jak?
Dlaczego właśnie ja?
Bo poprosiłaś mnie o rozmowę z dziewczynkami.
Zgadzasz się, prawda?
Hej, laluniu.
Dolej kawy.
No dobrze, jak kiepsko płacisz?
Mogę cię prosić na chwilę?
Spójrz.
Jest trzydniowa przerwa między Tampą a Orlando,
to nie ma sensu.
Alabama Power próbuje mnie wkręcić. Możemy to tam upchnąć.
Zaoszczędzimy na podróżach.
Może się udać.
A może to przesuniemy?
- Przepraszam. - Czas dla rodziny.
Potrzebujemy większego biura.
Co jeszcze mogę zrobić?
Możecie wywrzeć swoim życiem zdumiewający wpływ,
a najlepsze dopiero przed wami.
Technologia na skalę światową
John.
Wracaj tu.
Chodź.
Ile to już razy do nas przemawiałeś?
Przynajmniej tuzin.
Dziewiętnaście.
Uwielbiam twoją historię.
A najbardziej część o wielkim pielęgniarzu.
Jak mu było?
Pielęgniarz Roy?
Właśnie.
Co się z nim stało?
Nie mam pojęcia.
Wkrótce potem odszedł i straciłem z nim kontakt.
Minęły już 24 lata.
Co zwykle ci mówił?
„Chłopcze, znowu będziesz chodził, a ja pójdę z tobą”.
Stać cię na więcej.
„Chłopcze, znowu będziesz chodził, a ja pójdę z tobą”.
To wciąż za mało.
Na pewno brzmiało to tak.
Chłopcze...
będziesz chodzić...
a ja pójdę z tobą.
- Co? - No proszę.
Będę z tobą szczery.
Zaskoczyło mnie, że zrobiłeś coś ze swoim życiem.
Wybacz, źle to zabrzmiało.
Serio?
Wiem, o co chodziło.
Cieszę się, że cię znaleźli.
Wiele o tobie myślałem.
Nawet gdy stałem przed ołtarzem,
przed moją piękną żoną.
Dlaczego myślałeś o mnie w najważniejszym dniu swojego życia?
Bo nie byłbym w stanie iść do ołtarza,
gdyby nie ty.
Wszyscy tak bardzo mi pomogli.
To dzięki Lavelle'owi mogłem tam stać,
bo nie dopuścił do infekcji.
Mój starszy brat Jim ciągle się mnie czepiał.
Przysiągłbym, że mnie nienawidzi.
Próbował ugasić na mnie ogień,
chociaż paliły go własne ręce.
To, że nie mam poparzonej twarzy, to nie cud.
Moja młodsza siostra Susie trzy razy wbiegła do płonącego domu
po szklankę wody, by wylać mi ją na twarz.
Amy, moja starsza siostra,
mówiła, żebym nie tracił wiary w Boga.
Tata powiedział mi, że jest ze mnie dumny
i mnie kocha, choć powinien być zły.
Mama przywróciła mnie do żywych,
zmuszając, żebym podnosił widelec.
Witaj w naszej rodzinie, Beth.
Jack Buck usłyszał na przyjęciu historię o chłopcu.
Dzieciak potrzebował wsparcia.
Postanowił mu pomóc.
Kocham wszystkie pielęgniarki, ale...
niektóre szeptały o śmierci.
Ale nie ty.
Praktycznie mnie podniosłeś
i krzyczałeś: „Chłopcze, zapomnij o śmierci.
Będziesz chodził”.
Niosłeś mnie korytarzem.
Nigdy cię nie zapomnę.
Wykonywałem swoją pracę.
Kochałem moich pacjentów.
Ale dopiero dzisiaj...
zdałem sobie sprawę, że naprawdę coś znaczę.
Myślałem, że mnie znienawidzisz
za ból, który ci wyrządziłem.
Może jedno i drugie.
Pocałuj pannę młodą.
Nie brałaś tych lekcji tańca, co?
Masz szczęście, że cię kocham.
Beth.
Cześć.
Chwileczkę.
Nie.
Nie gaś.
Ale...
Jesteś moim mężem.
Wybrałam ciebie.
Nikt nigdy...
Nikt nigdy nie całował moich blizn.
Jesteś najpiękniejsza na świecie.
Ty też.
Mamo, jestem tutaj.
Cześć, skarbie. Jak było?
Świetnie.
- Tęskniłem. - Tata jest tam.
Dobrze.
A ten temblak?
Upadł, próbując przesunąć wózek.
Musi przestać robić to sam.
Może mu to powiesz?
Witaj z powrotem.
Tęskniłem.
- Ja też. - Cześć.
- Tatuś. - Hej, kolego.
Dobrze, że jesteś.
- Chciał cię widzieć. - Chodź tu.
Mocny uścisk.
Chcecie się pobawić?
- Lemoniady? - Brzmi świetnie, dziękuję.
Miło.
- Dzieci, na zewnątrz. - Nie.
- Bawcie się. - Nie.
Słyszeliście ojca.
Dobrze.
Fajnie być królem.
Wiem.
Wszystko dobrze?
Szczerze?
Nie sądzę.
Nie ma lepszej lemoniady.
Jak to robisz?
Jak możesz być optymistą?
To kiepski dzień.
Cierpisz i jest ci coraz trudniej.
Jak mogę być negatywny? Mam za dużo powodów do wdzięczności.
Na przykład za co?
Cieszę się, że to nie jest poważniejsza choroba.
Przecież jest poważna.
Lubię twoją mamę.
Całe szczęście. Jesteś jej mężem od 45 lat.
Co jeszcze?
Dziękuję za uzdrowienie.
Uzdrowienie?
Nie rozumiem.
Jestem uzdrowiony, nie wyleczony.
Choroba Parkinsona może mnie zabić,
ale budzę się każdego dnia,
wiedząc, że Bóg mnie uzdrowił i wiem, jak to się skończy.
Zadałem proste pytanie.
Nic mi nie jest.
Z każdym dniem widzę, jak rośniesz w swojej wierze.
Zbudowałeś dobre życie z popiołów.
Niezwykłe.
Ale zbudowałeś też coś, co mi się nie podoba.
Twoją ścianę.
Jaką ścianę?
Tę, która sprawia, że nie czujesz się wystarczający.
Czemu jesteś dziś taki smutny?
Dużo myślałem o Jacku Bucku.
Zmarł równo 10 lat temu.
O rety.
Nikomu o tym nie mówiłem, nawet Beth.
Ale zanim umarł, pojechałem do niego trzy razy.
Nawet wziąłem mu piłkę
i podpisałem za niego.
Dodałem liścik, który brzmiał:
„Gdy stąd wyjdziesz,
zrobimy dzień Jacka Bucka w domu O'Leary”.
Założę się, że mu się podobało.
Pewnie by tak było.
Ale trzy razy poszedłem do niego
i myślałem tylko o tym, co dla mnie zrobił
i o tym, jak niegodny byłem tego wszystkiego.
Jechałem do mojego przyjaciela.
I nawet nie wszedłem do sali.
Nosiłeś ten ciężar wiele lat.
Bałem się.
Nie wiedział, kim jestem.
Byłem dzieciakiem.
Ale mu zależało.
Nigdy mu za to nie podziękowałem.
Ukrywałeś się za ścianą, aż było bezpiecznie wyjść.
Co czyni mnie oszustem.
Mówię ludziom: „Otwórzcie serca, bądźcie wrażliwi, żyjcie w ogniu”.
Cały czas jestem...
emocjonalnym tchórzem.
Nieźle nawaliłeś.
Musisz się do tego przyznać i żyć dalej.
Kocham cię, synu.
Ale od 25 lat uciekasz przed kanistrem z benzyną.
Kiedy wreszcie zrozumiesz, że już cię nie ściga?
JOHN F BUCK - CPL ARMIA USA 21 1924 CZERWCA 18 2002 PURPUROWE
UMIŁOWANE PRZEZ BOGA I RODZINĘ
Wybacz, że cię nie odwiedziłem.
Dałeś mi prezent.
I powiedziałeś: „Nie upuść jej”.
Nie upuściłem.
Nie dlatego, że byłem ostrożny.
Zakopałem ją.
Jack Buck Galeria Sław
Schowałem ją do szuflady na skarpetki.
Nie chciałem, żeby ktoś ją widział.
Bo nie czułem się jej godny.
Nigdy w pełni nie zrozumiem, dlaczego byłeś dla mnie taki dobry.
Ale wiem, że przestanę ukrywać...
tę dobroć.
Moja ściana się zawali.
Tęsknię za tobą, Jack.
Kocham cię.
Pierwszy raz przemawiałem przed grupą dziewczynek.
Jedna z nich podniosła rękę i zadała mi pytanie.
Zapytała,
czy bym coś zmienił.
Odpowiedziałem: „Oczywiście, że tak”.
Ale teraz zdałem sobie sprawę,
że bym tego nie zrobił.
Wszystko, co jest ważne w moim życiu...
wzięło się z tych popiołów.
Moja żona, moje małżeństwo, dzieci.
Nigdy bym nie pomyślał, że dzięki nim
znów tutaj będę.
A jednak jestem.
I jestem wdzięczny, że tym razem
nosicie spodnie.
Pamiętajcie,
wasze największe zwycięstwo i ostateczna wygrana
będą nie tylko na boisku,
ale i w życiu waszych bliskich.
Dziękuję za zaproszenie. To był wspaniały czas.
Dziękuję.
- Wielkie dzięki. - A moja?
7 możliwości rozpalenia radykalnie natchnionego życia Adam -
A teraz proszę wszystkich
o wielkie brawa
DZIEŃ JOHNA O'LEARY'EGO
dla Johna O'Leary'ego.
Cześć.
Świetnie.
Dziękuję. Trzymajcie się.
- Tato. - Co tam?
Nie przynieś nam wstydu.
Postaram się.
Zaraz wrócę.
ZRÓBCIE HAŁAS
- Strike. - Tak jest!
Na samym środku.
Dlaczego ja?
Cieszę się, że to zobaczysz.
- Ja też. - Padniesz.
W porządku.
Co myślisz?
Ładnie, ale nie stać nas na to, nie ma takiej opcji.
Stać nas.
Właściciel budynku dał mi ofertę.
Dlaczego?
Przebudowaliśmy to miejsce.
Nie wierzę!
- Patrz na to! - Jest pięknie.
Bosko.
Aby przetrwać przeciwności losu,
musimy mieć powód, by się rozwijać,
który jest większy niż wszystkie wyzwania.
Mój cel jest prosty.
Bo Bóg tego wymaga.
Bo moja rodzina na to zasługuje.
Bo świat tego pragnie.
Jack był...
Uczył mnie...
Jack był...
Uczył mnie, jak mówić „tak” życiu.
Temu, co dobre i złe.
I wiecie co?
To „tak”...
odmieniło moje życie na lepsze.
A mówienie „tak”
nie tylko
pozytywnie zmieni wasze życie,
ale też życie tych, którzy mają szczęście was znać.
Macie jedno życie.
Niech coś znaczy.
Dziękuję i dobranoc.
DZIĘKUJĘ!
Okrążenie baz?
Jasne, panie O'Leary.
WITAMY NA STADIONIE BUSCH
Nie ma piękniejszego dnia.
Szybciej.
- Szybciej? - Tak.
Chcesz jechać szybciej?
Zobaczmy, co mogę zrobić.
Druga baza!
Tak jest.
Szybciej.
To naprawdę coś.
Tak, tato.
Masz rację.
Lubię żyć według pewnego cytatu.
Mówi o wszystkim, co robię w życiu.
To słowa Ferdinanda Focha sprzed ponad stu lat.
„Najpotężniejszą bronią na Ziemi
jest ludzka dusza...
w ogniu”.
W OGNIU PASJI
Dzieciak, który musiał nauczyć się pisać na nowo,
jest autorem dwóch bestsellerów
przetłumaczonych na kilkanaście języków.
Niepewny siebie mówca,
który prawie mdlał na myśl o rozmowie z tłumem ludzi,
nauczył miliony, jak żyć natchnionym.
Imprezowicz, który zaspał na zakończenie szkoły,
został powitany przez swoją uczelnię
jako mówca.
John pozbył się przekonania, że nie jest wart miłości
i poślubił swoją najlepszą przyjaciółkę Beth.
W końcu nauczyli się tańczyć, razem.
Teraz świętują z dziećmi: Grace, Henrym,
Patrickiem, Jackiem i psem Emmą.
Po wielu fizjoterapiach i niezliczonych lekcjach...
John gra na pianinie na wielu publicznych występach.
John z Deanną Rocco Mcclintock,
drużynową, która została jego wspólniczką.
John z rodzeństwem:
Amy, Susan, Cadey, Laurą, Jimem i jego rodzicami, Susan i Dennym.
Jack Buck i John
Czy brzmiało to jakoś tak?
„Chłopcze, znowu będziesz chodził”.
Ku pamięci Denny'ego O'Leary'ego
Tłumaczenie napisów: Marta Miazga