Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Urodziłam się na platanie.
Mama nosiła mnie już prawie 11. miesiąc,
zastanawiając się, kiedy w końcu przyjdę na świat.
Już zaczęła myśleć, że nigdy.
Zwróciła się więc o pomoc do znajomej babci – czarownicy.
Czarownica spytała mamę, czy chce, by jej dziecię
przez życie prowadziło przeznaczenie czy los.
Przeznaczenie pozwoliłoby mi skręcić w prawo lub w lewo,
zaś los... los posłałby mnie w ślepy zaułek.
Mama nie widziała różnicy między jednym a drugim,
więc czarownica podjęła decyzję za nią i wskazała jej drogę.
Najpierw jednak kazała jej wspiąć się na platan
i zaśpiewać swoją ulubioną pieśń. Dopiero wówczas miałam przyjść na świat.
Według mamy urodzenie się nad ziemią
oszczędziło mi wrodzonego lęku wysokości.
Witaj, Odette.
Od urodzenia więc ciąży na mnie przekleństwo bycia nieustraszoną.
Na mojej przyjaciółce Clarice ciąży coś zupełnie innego.
Cześć, słońce.
Przyszło jej być córką kobiety,
która uważała, że jeśli zrobi dobrą minę do złej gry,
nikt nie zauważy, że jest cholernym popychadłem.
Pozowała do zdjęć z idealnie wyćwiczonym uśmiechem.
Przywdziewała go zawsze, gdy jej mąż gdzieś się szlajał.
Inspirująca historia murzyńskiej rodziny
Urodziłam się na drzewie,
a Clarice – w szpitalu dla białych,
więc nasza przyjaciółka, Barbara Jean, musiała przyjść na świat
w iście wystrzałowym stylu... I tak też się stało.
Choć nie do końca było tak, jak spodziewała się jej rozwiązła mamuśka.
Panowie, muszę wam opowiedzieć o mojej kobiecie.
Jej szefuńcio upijał potencjalnych tatusiów Barbary Jean,
którzy później przechwalali się swoimi podbojami.
- Loretta... - Loretta, pewnie
pieką cię uszy. To nie moje dziecko.
Czemu mi to robisz? Nie kochasz mnie już?
Wkrótce jednak zrozumieli,
że wszyscy chwalili się tą samą kobietą.
Ludzie wierzyli, że niecodzienne przyjście na świat
naszej trójki to zły omen...
Że nasza historia to nie dzieło sztuki, a zwykłe, paskudne bazgroły.
Że nasza przyszłość leży w rękach przeznaczenia lub losu.
Nie byłam wystarczająco cicha ani zabawna, by ludziom umknęło,
że jestem wrzodem na tyłku.
Ale Clarice i Barbara Jean i tak mnie kochały.
Myślałam, że moją misją jest odwzajemnić tę miłość.
Jednak przyjaźń nie zawsze działa w ten sposób.
Tamta czarownica posłała mnie w ślepy zaułek,
przez który książka opisująca historię moją, Clarice i Barbary Jean
zwyczajnie pękła w szwach.
Trio z Plainview
Brawo, Clarice!
- Odette... - Brawo, Clarice.
Bis!
Siadaj, Odette.
Nie ma mowy, Clarice. Już mi wystarczy twoich trofeów,
zabieraj to do domu.
Nie mam już miejsca, Odette.
Nie mam co z tym zrobić.
Pozostali pianiści gapili się na to trofeum,
jakby to był sam Pan Jezus.
Sama się gapisz, jakby wisiało ci pieniądze.
Mogłoby się lepiej prezentować.
Spójrz.
Martw się lepiej swoim biletem do Nowego Jorku.
- Biletami. - A nie mówiłam?
Twoja mamcia będzie dumna z kontraktu z wytwórnią.
Lepiej w tę stronę, bo mam już trochę dość.
Jak byś na nią nie spojrzała,
to i tak najbrzydsza kiecka na świecie.
Te ciuchy będą bronić twojego dziewictwa jak lew.
Mogłam ci je pożyczyć, żeby obroniły twoje.
W życiu nie widziałam, żeby ktoś tak szybko
zmienił się z Maryi Dziewicy w Marię Magdalenę.
Z kościoła do burdelu.
W życiu już niczego ci nie powiem.
Nie mam na co narzekać. Richmond też nie.
Sama nie wiem, Clarice.
- Czekaj no. - Dobrze.
Przymierz niebieską.
- Co? A idź ty. - Spójrz.
To i tak nieważne.
Wszystko po to, byście zeswatali mnie
- z niemową. - James jest nieśmiały, Odette.
Twoja niezamykająca się jadaczka pewnie go odstraszyła.
Mam niewyparzoną gębę.
Jeśli mu to nie pasuje,
może poszukać sobie innej lali,
- bo nie będę... - Cichosza.
- Co to daje? - Podkreśla kolor.
Dusisz mnie.
Dopełnia całości, Odette.
Jak tylko James cię zobaczy, gęba mu się nie zamknie.
- Cały czas jest zamknięta. - Spójrz.
Obrót... James, chodź no tu...
Odette, zanieś to
swojej koleżance Barbarze Jean.
- Barbarze Jean? - Dziś był pogrzeb jej mamy.
Upiekłam jej rodzinie kurczaka.
Barbara Jean nie ma koleżanek.
Moja kuzynka Veronica widziała, jak z jej włosów
wypadł karaluch.
Cicho.
Poza tym idziemy do Dużego Earla.
Dom Barbary Jean jest w innym kierunku, a ja mam obcasy.
Odette zaniesie dziewczynie kurczaka,
by okazać jej trochę życzliwości.
Jeśli martwisz się o swoje buty, idź na boso.
Boisz się karaluchów? Nie podchodź do niej.
Albo po prostu wracaj do siebie, Clarice.
Zrobię to, mamciu.
Ma pani ładną perukę.
Mnie się gęba nie zamyka?
Dokąd wysłała nas twoja mama?
Zawsze omijam tę okolicę.
To drugi koniec Leaning Tree.
- Tu porywają dzieci. - Skąd wiesz?
Kuzynka mi powiedziała!
Ją mógłby ktoś w końcu porwać.
- Dzień dobry. - Nie gadaj z nikim.
Nie podoba mi się tutaj.
- Nie przywitali się. - Patrzą się na nas.
- Jeśli mama się dowie, że tu jestem... - Za dużo gadasz.
- Co to jest? - Chcesz wdepnąć w kupę?
Odette, wchodzimy i wychodzimy.
- Wchodzimy i wychodzimy. - Właśnie. Chodź.
To na pewno jej dom.
Chodźmy stąd.
Chcesz podpaść mojej mamie
i skończyć ze szwami? Droga wolna.
Nikt tak nie spuszcza batów jak ona.
Odette.
Dzień dobry.
Moja mama... upiekła kurczaka dla Barbary Jean.
Barbaro Jean, masz gości.
Nasze kondolencje.
- Mama upiekła... - Dzięki.
Powiedz mamie, że razem z pasierbicą
doceniamy jej życzliwość.
Zapraszamy do środka.
Właźcie.
Gdzie twoje ciotki i kuzynostwo?
Nie przyszli na pogrzeb?
Widocznie im nie zależało.
Wybaczcie, gdzie moje maniery?
Mała, przynieś naszym gościom coś do picia.
Nie trzeba.
Dziękujemy panu.
Miałyśmy tylko podrzucić kurczaka i zgarnąć Barbarę Jean.
Mama zaprosiła ją do nas na obiad.
Nie przyjmie odmowy.
Oj, nie.
Za nią ciężki dzień.
Powinna być z bliskimi.
Chcesz tu zostać?
Tak.
Jeśli nie chce pan, bym złamała panu rękę,
to niech pan ją zabierze.
Wiem, coś ty za jedna.
Jesteś tą szurniętą czarownicą, która urodziła się na drzewie.
Ponoć niczego się nie boisz.
Najwyższy czas, by ktoś napędził ci stracha, dziewczyno.
Ma pan rację.
Mój tatko był mistrzem boksu.
Już za dzieciaka uczył mnie,
jak radzić sobie z gnojkami, którzy chcą mnie nastraszyć.
Póki pan kontaktuje, chciałabym panu podziękować
za możliwość zaprezentowania
pewnych sztuczek, których mnie nauczył.
Rozepnij mnie.
No już, rozpinaj.
Nie chcę poplamić sobie sukienki krwią tego dupka.
Dawaj pan.
Gdzie pas? Zapraszam.
Uderz mnie pan paskiem.
Nie mam czasu na wariactwo.
Nie jesteś już moim zmartwieniem.
Róbta, co chceta.
Twój tata trenował boks?
Tatko ważył 50 kilo, trzymając kamienie w ręce.
Kogo miałby zlać?
Zbieramy się, Barbaro Jean.
Idziesz z nami do Earla.
- No nie wiem... - Dawaj.
I tak już się wystroiłaś.
Dziękuję.
Ach, jakby co, za żadne skarby
nie jedz kurczaka mojej mamci.
Dwa tygodnie miałam sraczkę.
Smak, zapach...
U Earla Jesz, ile chcesz
Cześć, mała.
Nie zabierzemy z mamą tego lokalu do nieba.
Będziecie z Lydią musiały go przejąć.
Ależ się pani Gigi wystroiła.
Dzieńdoberek. Cześć!
Palce lizać, przysięgam. Musisz spróbować...
A cóż to za trzy ślicznotki do nas zawitały?
Wyglądacie jak The Supremes.
Duży Earlu, to Barbara Jean.
- Dzień dobry. - Witam w moich skromnych progach.
Miło pana poznać.
- Mały Earlu... - Co?
Znajdź stolik dla pań.
- Drogie panie... - Cześć.
Barbaro Jean, dałabym się pociąć za tutejsze shaki.
Musisz też zamówić ciasto.
Skończysz z cukrzycą, ale będzie warto.
Zmiatać stąd.
Supremes mają rezerwację.
Pa...
No już, sio.
Dzięki, Mały Earlu.
- Jak leci? - Hej, Richmond.
Cześć, skarbie.
Pięknie wyglądasz.
Co tam słychać, Odette?
Poznajcie Barbarę Jean.
- Cześć wam. - Heja. Richmond.
Ładną masz sukienkę, Odette.
Wcale nie. Moja babka ją uszyła.
Jest ślepa na oboje oczu.
Ile zdobyłeś przyłożeń?
- Przyłożeń? - Niech pomyślę...
Trzy podania, jedno przyłożenie.
I nie grzałem ławy.
Zagrałbym lepiej, gdybyś mi kibicowała.
Ale nie kibicowała.
Clarice też dostała zasłużoną owację na stojąco.
- Brawo. - Tak?
Nie miałaś grać w przyszły weekend?
Nie, ale to nic.
- Przyjdę na następny recital. - Ten był ostatni.
Wybaczcie, muszę spytać. Grasz na fortepianie?
A on gra w futbol?
Strach pytać, czym ty się zajmujesz.
Kopię ludziom tyłki i kradnę ich dusze.
Z nią jest coś nie tak.
- Chce zostać pielęgniarką. - Poważnie?
Chwilunia. Nie wiedziałem, że masz mroczną stronę.
Gadaj dalej, a ci ją przedstawię.
James, zaniesiesz moją kurtkę do auta Richmonda?
- Nie chcę jej zgubić. - Nie ma problemu.
- Dziękuję. Dżentelmen z niego. - Już zanoszę.
Jak nie wiem co.
- Podobasz mu się. - Skarbie?
- Tak? - Czy James kiedyś się odezwie?
Dostał ode mnie całą listę gadek.
Nie mam czasu na pierdoły.
Pochwalił twoją kieckę.
Koniec tego. Dzisiaj zacznie gadać.
- Zacznie... aha. - Ja bym się jej bała.
Co obiecał ci Richmond?
- Za co? - Za przyjście.
Powiedział, że dam się zmacać?
Bo nie dam.
Niczego mi nie obiecał.
To po coś tu przylazł?
Ostatnio tylko gapiłeś się na mnie, jakbym miała dwie głowy.
Tak właśnie wyglądam.
Jak ci się nie podobam, pogap się na inną.
Nie chcę żadnej innej.
Dlaczego nie?
Pewnie tego nie pamiętasz, ale kiedy mieliśmy po 12 lat,
spuściłaś manto chłopakom, którzy wołali na mnie „Frankenstein”.
Od tamtej pory mi się podobasz.
Wracajmy do środka.
- Chodź na dwór. - Nie, dziękuję.
No weź. W takim razie zostaniemy...
Nie podobało mi się, w jaki sposób ojczym dotykał Barbarę Jean.
Prawie mu przywaliłam.
Nigdy nie był porządnym gościem.
- Zajmę się tym. - Dziękuję.
Barbaro Jean...
to prawda, że urodziłaś się
w klubie dla dżentelmenów?
Veronica!
Barbaro Jean, nie zwracaj uwagi na moją kuzynkę.
Wiesz co, Veronica?
Mój tata wygłosił mądre kazanie.
- „Bóg nie lubi paskudnych ludzi”. - Amen.
Mogłabyś wpaść na mszę w niedzielę.
Nie wygrałaś jeszcze żadnych wyborów miss.
Kurczę, na ilu to już była, 20?
Chyba czas się poddać. Ja zrobiłbym to dawno temu.
Mów do ściany.
Bardzo dziękuję za zaproszenie, ale powinnam się zbierać.
- Nie. - Czekaj.
- Naprawdę. Do zobaczenia. - Nie przejmuj się nią.
Zaraz wracam.
Pozwolicie na słówko?
Chodźcie za mną.
Będzie dobrze.
Moja córka, Lydia, niedawno wyjechała
do Chicago na studia.
Jej sypialnia stoi pusta.
Jest twoja.
Nie śmiałabym.
Tak tylko mówisz.
Jutro Earl pojedzie po twoje rzeczy.
- Ojczym... - Możesz u nas zostać
na noc albo na tak długo, jak zechcesz.
Chodź, skarbie.
Nikt nigdy nie okazał mi takiej życzliwości.
Nawet ludzie, którzy powinni byli.
Nawet mnie nie znacie.
No to musimy cię poznać.
Jesteś naszą nową kumpelą.
Wypijmy za twoją mamę. Niech spoczywa w pokoju.
Nie.
Za Supremes.
- Za Supremes. - Za Supremes.
Pychota, pani Thelmo.
Musisz poznać chłopaków.
Niedługo po tym Duży Earl pochował panią Thelmę.
Ale jeszcze bardziej bolało, kiedy my go chowałyśmy.
Człowieka, który był naszą oprawą
i dzięki któremu powstała nasza książka.
W takiej pozycji zmarł tata?
Dokładnie takiego go znalazłam.
Pewnie modlił się za twoją świętej pamięci mamę.
I mówisz dopiero teraz?
Nie chciałam dzwonić późnym wieczorem. Człowiek musi się wyspać.
A czy ty ostatnio nie dzwoniłaś do Odette i Jamesa
w środku nocy?
James jest policjantem, czyż nie?
Nie wiem, skąd to zdziwienie.
Twierdzi, że widziała ducha.
Nawet jeśli widziała,
co miałby zrobić James?
Zakuć ducha w kajdanki?
Minnie, mogłaś zadzwonić do nas.
Och, Earl.
Minnie.
Co?
Gdzie wczoraj spałaś?
W łóżku, a gdzie?
- W łóżku?! - Na kanapie...
Od kanapy mam rwę kulszową.
Ale nieboszczyk po drugiej stronie łóżka
wysyła cię w objęcia Morfeusza?
Cześć, James.
Cześć wam.
Koroner za chwile przyjedzie
zabrać Dużego Earla.
Dzięki, James.
Teraz wpadła w histerię.
Hej, Lester.
Cześć, słoneczko.
Już dobrze, Barbie... Duży Earl na pewno nie cierpiał.
Znajdź w tym pocieszenie.
Ale ja cierpię.
Minnie, wracajmy do restauracji.
Zaparzę herbatę.
Uspokoi się pani.
Nie udawaj, że ci zależy.
Chciałeś się mnie pozbyć,
odkąd wyszłam za twojego ojca.
Minnie... Kochana...
Boże, tak mi przykro. Wiedziałam, że coś jest nie tak.
Nie przyszłaś postawić mi tarota.
Ta stara dziwaczka dalej robi za wróżkę?
- Tak. - Słyszałam, Clarice.
Veronico, dałybyście sobie spokój z tym durnym tarotem.
Nie jest durny. Poznałam faceta i muszę wiedzieć, czy to ten jedyny.
Veronico, nie musisz patrzeć w przyszłość.
Wystarczy, że spojrzysz na swoją przeszłość.
- Pan Bóg cię słyszy. - I dobrze.
Powie ci to samo.
Mój przewodnik duchowy, Charlemagne, odwiedził mnie dziś rano.
Powiedział, że w nowym roku dołączę do Dużego Earla.
W nowym roku!
Jedną nogą jestem już zbawiona,
a nikogo tutaj to nie obchodzi.
Mnie obchodzi.
Nie mogę na to patrzeć.
- Idę. - Leć.
Banda niedowiarków.
Będzie dobrze, Minnie.
Nadchodzę, Duży Earlu!
- Słyszeliście o Earlu? - Moje kondolencje.
Niech Bóg mu błogosławi.
- To był dobry chłop. - Cześć, Charlie.
Poproszę menu. Dzięki.
Śpi z nieboszczykiem, ma przewodnika duchowego...
- Mam dość. - Nie wierzę, że Duży Earl odszedł.
Wiem, że chorował, ale...
James miewał wyższe ciśnienie niż Duży Earl.
Ale sauna.
Jest listopad, Odette.
Nie może mi być ciepło w listopadzie?
Mówiłam. Zaczynasz menopauzę.
Wam może i zaraz stuknie pięćdziesiątka, ale moja macica ma 22 lata.
Twoja macica zaraz wkroczy w nowy wiek.
- Właśnie. - Mówię ci,
to wczesna menopauza.
Co za wariatka.
- Niezła z niej aktorka. - To prawda.
I to jaka.
Richmond, spóźnimy się.
Halo?
- Halo? - Kto dzwoni?
Nikt.
Pomyłka.
Clarice już podjęła decyzję.
Jeśli ktoś doda piosenkę, przeklnie cały kościół.
Nie wiem, po co ta cała szopka.
Duży Earl był mężem Minnie.
- Wyciągnij placek z piekarnika. - Dobrze.
- Zaraz się spali. - Już wyciągam.
Ma więc prawo głosu.
Chociaż nikt nie chce jej słuchać.
Jak poleci jakaś buddyjska mantra,
ty będziesz trzymać Clarice.
Zostawię to Richmondowi.
Na pewno musi odpokutować za jakieś grzechy.
Ktoś do nich wydzwania i się rozłącza.
Próbowała oddzwonić?
- Zablokowany numer. - Sporo zespołów i koledżów
blokuje swoje numery.
Nie mamy pewności, Odette.
Ty nie masz. A ona nie chce mieć.
Richmond czuje, że przez cukrzycę wyszedł z formy.
- Pępek świata. - Przysięgam,
jeśli tylko się dowiem, że zdradza Clarice,
będzie żałował, że wyszedł ze śpiączki.
Słońce, wiesz, że wyglądasz bosko w tej koszuli nocnej,
ale musimy się szykować. Czas kończyć.
Leć się szykować. Do zobaczyska.
Nie zapomnij lasagne. Pa.
Dobrze. Pa.
No dobrze.
Cholera.
Piękna sukienka.
Dziękuję.
Kiedy zamieszkałam u Dużego Earla,
miałam tylko ubrania po mamie.
Zdzirowate ciuchy z drugiej ręki.
A i tak codziennie mówił, że wyglądam pięknie.
Sukienka pewnie by mu się spodobała.
Wiem, że...
Nie musisz...
Nie jesteś słaba.
Słaba osoba byłaby już po drugim drinku.
To, że odłożyłaś butelkę,
mówi mi tylko to, co już wiem.
Jesteś silna, Barbie.
Hej...
Zawsze jest przy mnie. Tak jak moja niezawodna talia kart.
Dobry Panie, a ta dalej to samo...
- Weź to, kochanie. - Jasne, mamo.
- Po prostu chodźmy do środka. - Jakoś rok temu...
- Cześć wam. - Hej.
Zanieście to do kuchni.
Robi się.
Muszę przyznać,
że to byłoby piękne pożegnanie, z piękną muzyką,
gdyby tylko Odette nie postawiła na swoim.
Minnie zapaliła tylko szałwię, to wszystko.
Msza nie była taka zła.
Dopełniła całości.
Nie wierzę, że Earl odszedł.
Opiekował się mną,
- nawet gdy nie musiał. - Kochał cię, James.
Nie zrozumiem, dlaczego ożenił się z Minnie.
Była tancerką.
Ja tam rozumiem.
Duży Earl był dla nas jak ojciec,
ale to wciąż był facet, czyż nie?
Musiał zająć sobie czymś głowę, zanim dołączył do pani Thelmy.
Spójrzcie tylko na ten posąg.
To, co ta baba zrobiła z domem pani Thelmy, powinno być karalne.
Od tej żarówki rozbolała mnie głowa.
Mruga, odkąd tu jesteśmy.
To pewnie niedokręcona żarówka.
- Już dobrze. - Sekunda.
- Już idę. - Dobrze.
Lubi czuć się potrzebny.
- No w końcu. - Proszę.
Carl, chcesz zabić swojego ojca?
Nie zwalaj tego na Carla, tylko na ten talerz wędlin.
Mamcia zawsze mawiała, że szacunek okazuje się
- wieprzowiną. - Amen.
Barbaro Jean!
Co się stało?
Przepraszam. Lester.
Dzwońcie po karetkę!
O Jezu.
Lester...
Już dobrze.
Barbaro Jean, musisz to zobaczyć.
- Cześć, Lester. - Cześć, Barbie.
- Co myślisz? - Prawdziwe cacko.
To znaczy... przepiękne auto.
To patrz teraz.
Uciekaj!
Ej, to Desmond.
Z drogi.
Zjeżdżaj mi z drogi, czarnuchu.
Uciekaj.
Zmiataj stąd.
Hej.
Wybacz. Desmond znowu próbował nas rozjechać.
Po co zadzierasz z tym wieśniakiem?
- W porządku? - Nie pierwszy raz
ktoś zwalił mnie z nóg. To nic.
To ja chciałbym zwalić cię z nóg.
Pewnie masz mnie za starucha, co?
Nie, skąd.
To dobrze.
Co powiesz na kolację w mieście?
Później moglibyśmy iść do kina.
Chętnie. Odette i Clarice od dawna wybierają się do miasta.
- Hej! - To pojedziemy.
Chodźcie tu! Szybko!
- Dobrze. - To na razie.
Jedziesz z Lesterem do kina?
Jedziesz z nami.
Ruchy.
- Co takiego? - Przygotujcie się.
Jesteście gotowi?
No już, ruchy.
- Zwołałaś całe miasto. - Już.
Odette. Hej, Mały Earlu.
Powoli.
Cześć.
...co roku nowego trenera.
Rajuśku.
- Spokój. - Co się dzieje?
Co jest?
Patrzcie.
To dopiero ładny białasek.
Słucham?
Ray, przedstawię cię.
Cześć, Supremes.
Cześć, Duży Earlu.
Poznajcie Raya Carlsona. Zaczął u nas pracę.
Cześć.
Odette.
Hej.
Desmond Carlson to twój krewny?
To mój starszy brat.
Też lubisz jego zabawę?
Rozjeżdżanie czarnych?
Nie.
No wiesz co, Earl?
Po coś go zatrudnił?
Ramsey, obaj twoi bracia siedzą w pace.
Nie sprawdzam, czy nie zakosiłeś mi sztućców.
To fakt.
Duży Earlu, nie wiedziałem,
że zatrudniłeś koguta.
- Łatwiutko. - Richmond.
- Hej. - Spójrz, co leży na podłodze...
Brawo, Koguciku.
Poślizgnął się przez piórko.
Tylko o to mi chodzi.
Przepraszam, panie Earlu.
Nie szkodzi. Nic się nie stało.
Mógłbyś się wysilić i mu pomóc.
Hej, skarbie.
- Hej. - Niezła bryka.
- Mówisz? - Mam mu pomóc?
- Desmond? - Desmond.
Kto jak to...
- Podoba ci się Kogucik? - Jest uroczy.
Macie może pięć centów na szafę grającą?
- Słońce? - Zostawiłem portfel w aucie.
- Proszę. - Dzięki wielkie.
- Nie ma za co. - Dzięki.
Dziękuję, James.
- Nie miałeś? - Skarbie...
- Nie ma sprawy. - Trzymaj się.
- To tylko pięć centów. - Mam tylko całego dolca.
- Aleś się odstawił. - A niech mnie.
- Hej... - Hej.
Niezła fura. Widzieliście?
To twoje auto? A niech mnie.
Sprawiłeś sobie kabrio.
- Stary... - Daj się karnąć.
Wybacz...
Cześć.
Matka używała sprzączki od paska.
Na pewno nieumyślnie.
Była zbyt pijana, by zdać sobie sprawę,
że uderzyła mnie złym końcem.
Mój brat uderzył mnie cegłą za to,
że zabrałem jedzenie z jego lodówki.
Matka biła mnie kijem do bilarda,
jak wychodziłam z domu bez makijażu.
Matki nie miałem, a ojciec zmarł w kiciu.
Nie znałam swojego ojca,
ale znam czterech facetów, którzy modlą się o to, by nim nie być.
Duży Earl pozwolił mi się tu zatrzymać,
bo mieszkałem w szopie mojego brata, Desmonda...
z kurami.
Dobra, wygrałeś.
Wygląda trochę jak twarz.
Mogę?
Ta linia to usta...
a te dwie blizny to oczy.
To ty poleciałaś za białasem.
Tylko rozmawialiśmy.
- Rozmawialiście? - Tak.
Rozmawiacie sobie?
Tak, to mój znajomy.
- Żadnego dotykania ani całowania? - Nie.
Nie wierzę ci, Barbaro Jean.
Nie możemy sobie rozmawiać?
- Nie lubisz Raya? - Dobry z niego Kogucik.
- Są gorsi ludzie, ale... - Ale nie możemy się kumplować,
- bo jest biały. - Ale...
Pracował dla Earla.
- No i? - Lubię go,
ale to wasze łażenie na ciacho,
i to od miesiąca...
Że niby tylko się przyjaźnicie, tak?
- Cześć. - Przywiało i ją.
W końcu załatwiłam wam studentów,
a wy jesteście jak zakonnice.
- Ja tańczyłam. - Sama ze sobą...
A ty masz w czym wybierać.
Richmond też.
Wariatka z ciebie.
Obrączka jednak nie odstrasza panienek, co?
- Odette! - Co?
Żartuj dalej, a nie będziesz moją świadkową.
Wasz ślub będzie wspaniały.
- Dzięki. - I drogi.
To też.
Wybaczcie.
Coś mi tu śmierdzi.
Zaczyna świrować, co?
- No. - Idziemy za nią?
Koniecznie.
- Clarice. - Co jest?
Zrezygnowałam z kontraktu.
- Jak to? - Że co?
To wszystko wina cholernego Richmonda...
Wcale nie.
Nawet nie wie, że zrezygnowałam.
Taki kontrakt to jednorazowa szansa...
a rodzina...
jest na całe życie.
To jedyna rzecz, z której nie chcę rezygnować.
- Nie musisz. Możesz to pogodzić. - Właśnie.
Richmond będzie jeździł na mecze po całym kraju.
Kto wychowa nasze dzieci?
- Moja mama? - Ty masz chociaż porządną matkę.
I moja, i twoja matka
przedkładała własne potrzeby nad potrzeby swoich dzieci.
To ta sama kobieta, tyle że w innym ciele.
Kiedy pojedziesz w trasę,
pomogę przy dzieciach, jak będzie trzeba.
Ja też.
Po co zakładać rodzinę,
przy której się nie będzie?
Clarice.
Założenie rodziny z Richmondem i urodzenie mu dzieci
to najlepszy popis, jaki mogę dać.
- Będziemy twoją kapelą. - Właśnie.
Orkiestrą.
Jak zwał, tak zwał.
Ale nie będę wychowywać brzydkich dzieci.
Oby twoje były urocze.
Z moimi genami masz to jak w banku.
Nie o twoje geny się martwię.
Nie dostajesz punktu.
Clarice na ciebie czeka.
Koleś zwariował.
Zostawiasz nas?
Muszę przypudrować nos. Zaraz wracam.
Dobrze.
Hej.
- Co tam, stary? - Pokaż, co masz.
Zgrzałam się.
Muszę trochę odsapnąć.
Mogę się tu schować?
Pewnie. Myślałem, że będę się tu chować sam.
Odette mnie zaprosiła,
ale chyba nie nadaję się na imprezy studenckie...
czy w ogóle na studia.
Byłbyś świetnym studentem.
Może...
Nie myślałem o tym, dopóki nie poznałem Earla.
Ciągle powtarza, że marnuję swój potencjał.
Ma rację.
To zupełnie inny świat.
Chętnie poszłabym na studia,
ale nie mam żadnej pasji. Clarice gra na fortepianie,
Odette chce zostać pielęgniarką...
Na pewno masz jakąś pasję.
Matka zawsze mówiła, że jestem za głupia, by być wyjątkowa,
ale przynajmniej jestem ładna, więc to mnie poratuje.
Nie wierz w te głupoty.
Jesteś wyjątkowa, Barbaro Jean.
Całkiem nieźle.
Jesteś gotowy na imprezę studencką.
Nie biegaj z tym!
Strzelałaś kiedyś?
Wolę używać pięści.
- Najpierw wyceluj. - Mhm.
Pociągnij za spust.
O Boże.
Tak sobie myślałem...
że jeśli chcesz wyjść za mąż, powinnaś wyjść za mnie.
Kto umarł tym razem?
Nikt.
James kazał ci to dać.
Powiedziałam, żeby zrobił to sam, ale nie chciał ci przeszkadzać.
Co on znowu wymyślił?
POWODZENIA, PIELĘGNIARKO ODETTE KOCHAM, JAMES
Marnuje tylko pieniądze.
A ty marnujesz czas.
Pospiesz się, bo autobus ci ucieknie. Zaraz wybije 10.00.
Faktycznie.
Nie wiem, czemu nie dałaś się podwieźć.
Egzamin trwa kilka godzin.
Nie mówiłaś, że do niego podchodzisz.
Po co marnować benzynę na egzamin, którego mogę nie zdać?
Którego możesz nie zdać...
Dziecko, co ty pleciesz?
Ja odbiorę.
Jacksonowie.
Może spóźnia mi się okres.
- Okres już o tobie zapomniał. - Nic nie jest pewne.
- Powinna iść do lekarza. - Zgadzam się.
Powie jej, kiedy wykluje się pisklę.
Porozmawiaj z Dużym Earlem.
Może on coś poradzi.
Co mam mu powiedzieć, Clarice?
Wymykałam się z domu, w którym dałeś mi zamieszkać,
żeby uprawiać seks z twoim białym kelnerem.
I zaszłam z nim w ciążę.
Duży Earl nie może tak o mnie myśleć.
Powiedz Kogucikowi.
Nie.
- Dlaczego nie? - Boże,
daruj mi to, co powiem, ale...
może zechcesz je usunąć.
Lepiej, żeby grzebano w niej w brudnej piwnicy,
niż żeby urodziła białe dziecko?
Tak uważasz?
Cóż...
- Tyle ze ślubu z Lesterem. - Ślubu?
Przecież ona nawet go nie lubi.
Jestem taka sama jak moja matka.
Puszczalska, a w brzuchu dziecko, które nie będzie miało ojca.
Myślałam, że jestem od niej lepsza.
Zasługuję na wszystko, co mnie czeka.
- Na każdą jedną rzecz. - Słuchaj no...
Nie waż się myśleć, że nie zasługujesz na więcej.
Ani mi się waż.
Nie dano ci szansy poznać swojego ojca.
Jeśli nie chcesz być jak swoja matka,
to wiesz, co musisz zrobić.
- Boję się. - Wiem. Jesteśmy z tobą.
Trzymaj.
Otrzyj łzy.
Będzie dobrze.
Coś panu powiem o menopauzie.
Wszyscy mówią, że uderzenia gorąca
i ciągłe zmęczenie da się znieść.
Nie da się tego znieść. Jest mi gorąco.
Nie przechodzi pani przez menopauzę.
Dzięki Bogu, ale w takim...
Ma pani chłoniaka.
Chłoniaka... Przecież to...
Rak.
Co?
To poważa diagnoza, ale można z tym walczyć chemioterapią.
Pozwoliłem sobie umówić panią na wizytę
u naszej onkolożki.
Jest najlepsza w swoim fachu.
Dobrze pani rokuje, ale musimy podejść do tego agresywnie.
Zaczniemy od dokładnego...
Pani Odette.
Czy mam porozmawiać z panem Jamesem?
Nie, nie.
On umiera ze stresu, jak jestem przeziębiona.
Póki co zachowam to dla siebie.
- Kogucik. - Odette.
Kogucik!
Co cię tu sprowadza po tylu latach?
Uniwerek powierzył mi projekt badawczy
wydziału ornitologii.
- Ach. - Jastrzębie, sowy...
Dziwuszki purpurowe.
Mam teraz większą pracownię niż w Oregonie.
Oregon.
Tam się chowałeś.
Aj, Koguciku.
Dalej jesteś najładniejszym białaskiem.
I dalej zajmujesz się ptactwem. Nie mów, że teraz jeszcze martwym.
Nie, tylko obserwuję.
Stado straciło jednego członka.
To dlatego tak ćwierkają.
Są w żałobie.
Jak powiesz, że szykują mu pogrzeb, to cię zdzielę.
Dziwuszki nie wyprawiają pogrzebów, ale czują smutek.
Stratę.
Aż tak bardzo się od nas nie różnią, co?
Słyszałeś o Dużym Earlu?
Mój pierwszy cel podróży.
Mały Earl mi powiedział, gdy zaszedłem do knajpy.
Nie miałem serca iść na pogrzeb.
Chciałem, ale...
Barbara Jean.
Może powinienem był pójść.
Właściwa pora nigdy nie nadejdzie, co?
Ale niewłaściwa może nadejść.
To nie była niewłaściwa pora.
Powinienem się zbierać.
Miło cię widzieć.
Ciebie też, Koguciku.
Nie każ mi czekać kolejnych 30 lat.
Ray mógłby zaczekać kolejne 30 lat,
ale dla Barbary Jean to i tak byłaby niewłaściwa pora.
Nie przeżyłaby, gdyby straciła go po raz drugi.
Nie martw się.
Musimy tylko iść na północ.
- Tam obchodzi ich tylko kolor pieniędzy. - No nie wiem, Ray.
Nie zauważy, że pieniądze zniknęły?
Jak już zobaczy, że pieniądze zniknęły, nie będzie po nas śladu.
Desmonda ścięło z nóg. W weekendy zawsze pije do upadłego.
Zaczekaj na mnie w szopie, zaraz przyjdę.
- Wracaj szybko. - Dobrze.
Barbara Jean nie powiedziała Kogucikowi o ciąży.
Trafiła w ślepy zaułek, klnąc całą drogę.
Czego tu szukasz, dziewczyno?
Ty i Ray?
Zaczął ruchać czarnuchów?
Podobają ci się białe fiuty?
Mam coś w sam raz dla ciebie.
Dokąd to, suko?
Spójrz na mnie.
Daj buzi.
Zabiję cię, jebana murzynko.
Gdzie się schowałaś?
Kurwa.
Znajdę cię.
Barbara Jean.
Barbara Jean. Boże.
- Wszystko dobrze? - A jak myślisz?
Przepraszam. Już jesteś bezpieczna.
Bezpieczna?
Nie jestem tu bezpieczna, Ray.
Ciągle ci to powtarzam, ale ty nie słuchasz.
Zawsze tak będzie.
- Desmond się nie dowie. - Nie chodzi tylko o twojego brata.
Gdziekolwiek nie pójdziemy, ludzie będą nam pluć twarz albo i gorzej.
Nie możemy sprowadzić dzieci na taki świat.
Nie.
Będzie inaczej, jak już będziemy mieli dzieci.
Nie możemy tak żyć.
Nie mogę tak żyć. Przepraszam. Nie mogę.
Co ty wygadujesz? Barbaro Jean, co ty pleciesz?
Co ty pleciesz?
- Kocham cię. Naprawdę cię kocham. - To nie wystarczy.
Oboje chcemy, żeby to wystarczyło, ale nie wystarczy.
Przepraszam, Ray.
Wybacz mi.
Nie chciałem cię zaskoczyć.
Duży Earl powiedział, że tu będziesz.
Mam nadzieję, że nie szkodzi.
Co się stało?
Jestem w ciąży.
Ray Carlson jest ojcem.
Kochasz go?
Co zamierzasz?
Co zamierza Ray?
Ray nie wie.
Odszedł, zanim zdążyłam mu powiedzieć.
Zadbam o ciebie, Barbaro Jean.
Chcę być blisko ciebie.
I nie mówię o intymności.
Chcę być twoim mężem.
Czy będziesz mieć dziecko, czy nie.
Oszalałeś, Lester.
Oszalałem.
Ale z miłości.
Nie pokochasz mojego dziecka.
Pokocham nasze dziecko.
Clarice podarowała Barbarze Jean Biblię,
żeby przyniosła jej ukojenie po stracie Lestera,
ale zamiast tego dała Barbarze Jean więcej powodów,
by być złą na Boga.
Nie będę kłamać – ja też byłam zła.
Bóg zdawał się coś do niej mieć przez większość jej życia.
Barbara Jean pocieszała się, topiąc smutki w alkoholu
i mając nadzieję, że kiedy się obudzi, nie będzie pamiętać
o okropnym bólu w sercu.
Clarice miała nadzieję, że uderzając w klawisze, jej ból również zniknie.
W życiu nie umknęła jej żadna nutka.
Za to umykało jej wszystko, co robił Richmond.
Mama zawsze mawiała, że uparty łeb przekłada się na skopany tyłek.
Kiedyś myślałam, że na tyłku się kończy,
ale obserwując Clarice, zrozumiałam, że serce też może oberwać.
No tak.
Niby w święta nie da czuć się podle,
ale ja się z tym nie zgodzę...
Święta zawsze były paskudne dla Barbary Jean.
I Bogowi, i jej urodził się wtedy syn.
I Bóg, i ona stracili swojego syna.
Do tej pory nie wiem, czyja śmierć była okrutniejsza.
Z nią nie da się grać.
Dlatego gram z tobą, Odette.
Połóż swoją kartę.
- Mam taką... - Gramy...
- Młody cię uratował. - Pitolisz.
Mamo, mogę iść do Ricky’ego i Carla?
Wujek Richmond chyba nie wytrzyma z trójką chłopaków.
Trzymaj się chodnika,
patrz, czy coś nie jedzie, i nie chodź na skróty.
- Wiem. - Dobrze. Obiecaj mi.
Żadnego chodzenia na skróty, jasne?
Proszę bardzo.
Oszukuje.
I to jak.
Król zawsze wygrywa.
- Zaraz po was. - Teraz Barbara...
Bum!
Już nie chcę w to grać.
Za długo zwlekałam. Jakim cudem...?
Teraz masz za dużo kart.
- No, już. - Nie możemy...
Już dobrze. Nic ci nie jest.
Nic ci nie jest. Zaraz się obudzisz. Wszystko dobrze.
Wiesz, kto za tym stoi, James.
- Desmond go zabił. - Słuchaj...
Policja już u niego jest. Wszystko wyjaśnimy.
Dobrze wiesz, że nie skażą za to białasa.
- Czasy się zmieniły. - Gówno prawda!
To mój syn!
Jeśli policja nic z tym nie zrobi, wezmę sprawy w swoje ręce.
Lester, musisz się uspokoić.
Nie możesz tak mówić.
Jak odwalisz taki numer,
co będzie z Barbarą Jean?
Co z nią będzie?
Masz coś z tym zrobić.
Już dobrze, kochanie. Wszystko dobrze.
Barbara Jean.
- Muszą go stąd zabrać. - Nie.
Łapy precz od niego.
Nic mu nie jest. Zaraz się obudzi. Zaczekajcie.
- Chodź. - Nie!
Nie!
Błagam, nie!
Cholera.
Hej, kotku.
Jak było w pracy?
W porządku.
Jestem padnięta.
Powiesz mi, co jest grane?
A co ma być?
Rozmawiałem z Laureen.
Powiedziała,
że we wtorek nie przyszłaś do pracy.
Co to za szpiegowanie?
Nie musiałbym szpiegować, gdybyś była ze mną szczera.
Dlatego spytam jeszcze raz:
co jest grane?
Ostatnio narzekałam na uderzenia gorąca.
Aha.
Lekarz powiedział...
że to coś więcej niż menopauza.
Co?
Chłoniak.
Nie taki prezent chciałam dostać na Gwiazdkę.
James, dawno nie brałeś mnie na kolana.
To krzesło to przeżytek.
Chodź do mnie.
Już...
Wszystko będzie dobrze. Jasne?
Wypłacz się.
Wyjdziesz z tego cała. Już dobrze. Kocham cię, skarbie.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
- Mam powiedzieć Supremes? - Nie.
Nie udźwigną tego, a poza tym mają własne problemy.
Dobrze.
Kiedy zaczynamy leczenie?
Spóźnia się.
Cóż...
Ostatnio, jak wspominałyśmy Dużego Earla,
zmarł Lester.
Znowu ją usprawiedliwiasz.
Dobrze wiesz, że wszędzie łazi ze swoją „butelką na wodę”.
W środku nie jest H2O.
Zdaję sobie sprawę z tego, że to może przywoływać złe wspomnienia.
Gdybym miała pić za każdym razem, jak myślę o czymś złym,
- mieszkałabym pod monopolowym. - Nic jej nie jest.
Na razie.
Lester już jej nie pomoże wyjść na prostą.
- Hej, Barbaro Jean. - Cześć.
Zeszło mi trochę dłużej z wolontariatem w szpitalu.
Posuń się.
Cześć.
Witam państwa na zbawiennym występie Minnie.
To nie oddajemy hołdu Earlowi?
Mały Earlu, zgaś światło.
Po co? Na dworze wciąż jasno.
- Po prostu zgaś światło. - Mój Boże...
Ale będzie widowisko.
Otwórz drzwi.
Będziemy jeść czy oglądać wskrzeszenie?
Earl umarłby drugi raz, żeby nie musieć na to patrzeć.
Mówiłaś, że kiedyś już organizowałaś występy.
Wielkanocny teatrzyk to żaden występ.
Szkoda tylko zajączka.
Poprzednio byłyście w centrum uwagi.
Tym razem na to nie pozwolę!
- Cichosza! - Duży Earl przewraca się w grobie.
Cichosza!
Zaczekajcie z oklaskami.
Wkrótce nie będę mogła ich usłyszeć.
Niedługo wstąpię do nieba.
A skoro mój koniec jest bliski,
- to zapraszam na wróżenie z kart. - Nie...
Przyjmuję tylko płatności gotówką, przy tamtym stole.
Czy Minnie zawczasu organizuje stypę?
Wiem, co jest grane. Minnie McIntyre przedstawia
musical Ostatnia wieczerza.
- Słyszałam to. - Miałaś to usłyszeć.
Wiecie co?
Powiedzieć wam, jaką wczoraj miałam wizję?
- Nie, dzięki. - Widziałam Richmonda.
Na plaży była mgła, a on przytulał kobietę.
Kiedy mgła opadła, zobaczyłam tamtą kobietę.
I nie byłaś nią ty.
Nie każ swoim klientom czekać, Minnie.
Ignorujcie mnie, ile chcecie,
ale przewodnicy duchowi wiedzą to i owo.
A ja wiem od nich, że mąż pewnej kobiety
ma nową zabawkę – Cherokee.
I nie mówię teraz o jeepie.
Nie.
Aha. Nie przejmuj się.
Satynowy Pantofelek
Nawet nie mają fajnych striptizerek.
Veronica pracuje tu jako barmanka.
Wie o tym miejscu więcej niż ja,
a to ja się tutaj urodziłam.
Mówiła, że w poniedziałki są biblijne występy.
Apokasiska św. Jana zatańczy dla ciebie za 3,16 dolara.
Jeśli zaczniesz bujać się z Veronicą,
puszczę ten klub z dymem.
Poczekaj na Cherokee.
Chcę z nią pogadać jak kobieta z kobietą.
Pamiętaj, że jesteśmy z tobą.
Może to jedna z tych, co ściągają kolczyki
i wyskakują z prawym sierpowym.
Będziemy tuż za tobą.
- Będziemy się bić z Cherokee? - Jeśli będzie trzeba.
Chcę tylko poznać prawdę, a nie wszczynać bójki.
Tak tylko mówię.
Cherokee.
Jak to indiańskie plemię?
Nie, jak model jeepa.
Jej ojciec był mechanikiem.
Ma dwóch braci: Tercela i Seville’a.
- Nie gadaj. - Moment.
- Znasz ją? - Nie do końca.
Dorabia sobie w szpitalu w sklepie z upominkami.
To ona.
No witam.
- Przecież to jeszcze dziecko. - To fakt.
Ale jest na tyle duża, by wiedzieć, że nie chodzi się z żonatymi do łóżka.
Nie ma żonatego faceta, do którego byś się nie dobrała, co?
- Nie. - Ach tak?
Lepiej nie próbuj.
Richmond to mój mąż.
Zapytam prosto z mostu.
Kiedy zaczęłaś z nim sypiać?
Cztery miesiące temu.
Powiedział, że nie jesteście razem,
więc to nie...
Zdrada.
Słońce, ten tekst jest tak stary, jak dawanie dupy.
Czy jak byłaś mała, myślałaś, że będziesz czyjąś kochanką?
Richmond musi ci wciskać kit
niczym sprzedawca w autokomisie.
Jesteś za młoda, żeby rozumieć, że tylko Richmond na tym zyskuje
i że tylko ty dajesz coś od siebie.
On tylko zabiera.
Zabierze twoją urodę,
twój uśmiech, twój blask w oczach.
Zabierze nawet dziurę, która zostanie po twoim sercu.
Będzie zabierał i zabierał,
aż w końcu zostaniesz z niczym,
bo ma cię gdzieś.
To nie będzie moja wina. To po prostu cały on.
Nie pozwolę ci skończyć
tak jak ja, młoda damo.
Miłego wieczoru, Cherokee.
Pojechałaś po bandzie. Myślałam, że to ja kradnę dusze.
- Jej duszę da się jeszcze uratować. - Aha.
Duży Earl przyszedł porozmawiać ze mną o Richmondzie
na tydzień przed naszym ślubem.
- Ze mną też. - I ze mną.
Ach, ten Earl.
Co ci powiedział, Reese?
Że za 30 lat
Richmond będzie jednym z najporządniejszych facetów w mieście,
ale przed nami wyboista droga.
Wówczas potraktowałam to jako aprobatę, bo chciałam, żeby nią było,
ale jednak wszystko się sprawdziło.
To nie Earl powiedział ci, żebyś nie wychodziła za Richmonda.
To byłam ja, kochana.
Co tu masz?
Nic.
Co ten lekarz ci robi?
Nic.
Powiedziałaś, że pomaga ci z menopauzą.
Aha.
To nie menopauza, prawda?
Mam raka.
Ale nic mi nie jest.
To nie wygląda na nic.
Założą mi port dożylny,
żeby nie musieli mnie ciągle kłuć.
Chemioterapia robi robotę.
Kiedy się dowiedziałaś?
Dość dawno temu.
Zrobię rozpiskę.
Codziennie będziesz miała kogoś, kto będzie pomagał ci w leczeniu.
Ja będę pierwsza.
Powiedz tylko kiedy.
No i co żeś narobiła?
Musisz zadbać o swoją dietę.
Widzisz, coś narobiła?
Czy widzisz, co narobiłaś?
Teraz będziecie koło mnie skakać... I to cały czas...
Skakałaś koło nas przez ostatnie 30 lat.
Daj nam się odwdzięczyć.
Co ty wyrabiasz, gówniarzu?
Jeśli chcesz pogadać, mogłaś po prostu powiedzieć.
Cherokee to śliczna dziewczyna.
Naiwna, ale śliczna.
- Jaka znowu Cherokee? - Przestań.
Wystarczająco mnie ośmieszyłeś.
Clarice, przysięgam, z nikim innym nie spałem.
Przysięgam na grób mamy.
Wiedząc, że wychowała męską dziwkę,
pewnie przewraca się w grobie.
To był tylko jeden raz.
Mówisz, że spałeś z nią tylko raz?
Raz przez cztery miesiące...
taki byłeś powściągliwy?
- Odette coś ci nagadała. - Nieprawda.
Gdyby Odette miała coś do gadania, wykastrowałaby cię
w naszą noc poślubną.
A w większości trzymała język za zębami.
- Też jesteś winna. - To mnie
winisz za to, że posuwasz inne kobiety?
Sprzedałeś mi kłamstwo, zwyczajną bajkę.
Rzuciłam wszystko, by założyć z tobą rodzinę.
Nie prosiłem cię o to.
Skoro masz do mnie tyle żalu,
dlaczego nic nie mówiłaś?
Wiedziałbyś, gdybyś tylko na mnie spojrzał!
Nie chcę dłużej w tym trwać.
Rozumiem.
Ale nie wynoszę się stąd.
Tak że proponuję, abyś wszystko sobie przemyślała.
To twoje prawdziwe oblicze?
Zostań tu sobie.
Ja się wyniosę, Richmond.
Dziękuję, skarbie.
Nie ma sprawy. Nie wiem, co robię,
ale chociaż się staram.
Próbowałam tylu diet, a wystarczyło zachorować na raka.
Cholera.
- Przykro mi, skarbie. - Nie szkodzi.
Będziesz miał mniej roboty.
To jak obraz.
Co?
Życie.
Codziennie dodajesz
coś nowego,
starając się robić to jak najpiękniej,
aż skończy ci się miejsce na płótnie.
Wierzę, że platan mojej mamy...
było najpiękniejszą częścią mojego płótna.
Pójdę otworzyć.
Nie wiem, co dalej.
Nikt nie wie.
Idziecie?
Jak masz dobrego faceta, nie musisz wiedzieć.
Kiedy nadejdzie mój czas...
chcę być pod platanem.
- Jak tam? - Wszystko pięknie. Nie ruszaj się.
No dobrze.
Gotowe.
- Gotowe! - Już?
Rety.
Co? Nie, czekaj...
I tak by wypadły po chemii, prawda?
- Prawda. - Prawda.
- Dobrze. - Gotowa?
Gotowa.
Myślałam, że się rozpłaczę.
Po tylu latach używania lokówek, wałków,
farb do włosów... Cholera, mogłam to zrobić wcześniej!
Pełna zgoda.
Wolność!
Do twarzy ci z łysą głową.
Świetną mam fryzjerkę, co?
Ano.
Ja też chcę.
- Co? - Clarice.
Kochana, doceniam twoją solidarność, ale dopiero co odeszłaś od męża.
No i?
I to nie jest odpowiedni moment na taką decyzję.
Znalazłam swoje nazwisko
na liście intencji modłów w kościele.
Będą się modlić za moje zachowanie.
Typowo.
Dajmy im temat do plotek.
- Która następna? Proszę bardzo. - Dobrze.
No już, zapraszam na fotel.
Zrobię to powoli.
Dlaczego powoli?
Może masz kanciasty łeb.
Przepraszam.
Tylko coś tam zostaw.
U Earla Jesz, ile chcesz
Wiesz, co z Barbarą Jean?
Nie była na mszy.
Ubiera się tak, że na pewno nie zginie w tłumie.
Przyganiał kocioł garnkowi.
Nie poszłam tak do kościoła, Clarice.
Odchudzam się.
Nie jest ci ciepło?
Ta nowa dieta to „udar cieplny”?
Co, u licha?
Rany boskie.
Barbara Jean?
- Barbara Jean? - Dlaczego ja?
- Ja nie chciałam. - Już dobrze.
Nic się nie stało.
Przepraszam, posikałam się.
Kogo my tu mamy?
Jak się czujesz?
Znacznie lepiej, dziękuję.
Nie wiem, co się stało.
Na szczęście jesteś cała.
Odpocznij sobie,
wrzuć coś na ząb...
Masz problem z alkoholem.
Sika w gacie przy ludziach, Clarice.
Kiedyś trzeba nazwać rzeczy po imieniu.
Jesteś alkoholiczką.
Nie, nie. Moja matka była alkoholiczką.
Wiem, na czym to polega. Nic mi nie jest.
Mogłaś kogoś zabić.
Mogłaś zabić dziecko.
Toniesz w smutku, odkąd Adam zmarł.
Chociaż ja mam jaja.
Powiem ci coś: dzisiaj z tym kończysz.
Zanim zabijesz siebie albo ko...
W porządku.
Przestanę pić. Dobrze?
Świetnie.
Bo jutro zabieramy cię
na spotkanie AA.
Nie róbmy od razu z igły widły.
To przesada. Miałam ciężki dzień, to wszystko.
Aha. A miesiąc temu, jak nie stawiłaś się,
by zabrać mnie na chemię?
- Mówiłam... - Nie potrafisz zadbać o siebie.
Nie wiem, dlaczego myślałam, że zadbasz o mnie.
Sama jestem sobie winna.
Zgadzasz się z nią?
Nie dzwonimy do ciebie po 21.00,
bo wiemy, że nie będziesz nic pamiętać.
Nie będę nic pamiętać?
A co mam do zapamiętania?
W kółko ględzicie o tym samym...
- Barbaro... - Niech mówi.
„A powinnam była to”, „a mogłam tamto”.
Dobrze wiecie, że nie zamierzacie
nic ze sobą zrobić.
Może dlatego, że jesteśmy zajęte ustawianiem ciebie do pionu.
Trzeba było ustawić do pionu swojego męża.
Dużo szczekasz jak na sukę, która nie gryzie.
Już ja cię ugryzę.
Pytanie tylko, czy stać cię na rewanż?
Mnie stać, to nie ja zostałam kucharką w szkole.
Ożeż ty.
Nie zostałabym nią, gdybyś trzymała nogi razem.
Nie trzymam nóg razem i to dlatego nie byłaś w stanie podejść do egzaminu
przez ostatnie 30 lat? Taki kit chcesz nam wcisnąć?
- Daj spokój. - Z czym?
Mam dać sobie spokój z karierą i zostawić ją dla faceta,
który się łajdaczy, jakby mu za to płacono?
Jesteś jak swoja matka pijaczka.
BJ...
Kiedy stracicie męża
i pochowacie swoje dziecko w zimnym piachu...
będziecie mogły mówić, co chcecie.
Ale do tego czasu nie macie prawa mnie oceniać.
Nie wiecie, jak to jest. Niczego nie rozumiecie.
Myślisz, że tylko ty miałaś źle w życiu?
Że nam nie jest ciężko?
Pieprzona chemia przestała dawać rezultaty.
- Co? - Co to znaczy?
To znaczy, że raczysko nie jest głupie...
i potrafi się dostosować.
To znaczy,
że kolejne leczenie
prędzej zabije mnie niż chorobę.
- Tak mi przykro, Odette. - Daruj sobie.
Daruj sobie.
- Nie jest ci przykro. - Jest.
Nie jest.
Nie chcę z tobą nic wspólnego. Ani z tobą!
- Nie mówisz poważnie. - Ależ mówię!
Nie chcę z wami nic wspólnego!
Jesteście obie takie same.
Co?
Ty też wdałaś się w swoją matkę.
Odeszłaś od Richmonda,
ale zrobiłaś to 30 lat po fakcie,
chociaż powinno było to zająć 30 sekund.
Nie zamierzam spędzić swoich ostatnich dni w towarzystwie popychadła...
i pieprzonej pijaczki.
- Odette! - Odette!
Rany boskie.
Odette?
Wstawaj, Odette.
Rak to nie największy problem. Nabawiła się infekcji.
Jakiej infekcji?
Serce i płuca rozprowadzają chorobę po całym ciele, a antybiotyk nie działa.
Obudzi się?
Walczy jak lwica.
Wyjdziesz z tego, kochanie.
Musisz z tego wyjść.
Nie dam sobie rady sam.
Potrzebujesz odpoczynku, James.
Musisz być silny dla dzieci.
I w pełni zdrów dla Odette.
Odette mówi, że masz iść coś zjeść.
- Nie jestem głodny. - Nie obchodzi jej to.
Masz iść na stołówkę i wrzucić coś na żołądek.
Chodź.
Pójdę z tobą.
Niech będzie.
Niedługo wrócę, kochanie.
- Zostanę przy niej, James. - Dobrze.
Zaczęłam chodzić na spotkania AA.
Jeszcze nie mam na tyle odwagi, by podzielić się swoją historią.
Ale...
jeden z członków będzie stawiać krok dziewiąty.
Ma osobiście zadośćuczynić wszystkim,
których zranił, chyba że...
miałoby to zadać im więcej krzywdy.
Oby nie zadało ci to krzywdy.
Barbara Jean.
W życiu robiłam gorsze rzeczy niż picie do nieprzytomności.
O których nie wiesz ani ty, ani Clarice.
Wiedziałam, że lata milczenia między mną a Rayem
będą przepełnione wyłącznie smutkiem i żalem.
Ale i tak musiałam go odwiedzić po śmierci Adama.
To był mój obowiązek.
Myślisz, że Desmond zabił Adama, bo wiedział, że to twój syn?
Mój syn?
Nie powiedziałam ci, ale w głębi duszy czułam, że wiesz.
Ja czuję, że Ad...
Czułam, że Adam był przy mnie,
jakby był częścią mnie.
Nie musiałam go widzieć, żeby wiedzieć, że jest tuż obok.
Chyba po prostu...
Chciałam wierzyć, że masz tak samo.
Mam krew na rękach.
Ray też.
Powiedz, jak mogę pomóc, Barbaro Jean.
Musi być coś, co możemy zrobić.
Powiedz, co możemy zrobić.
Jeśli chcesz zrobić coś dla naszego syna...
Pragnę tego bardziej niż czegokolwiek.
Upewnij się, że Desmond wie, że zabił swojego bratanka.
A potem sam go zabij.
...a my wiemy, że potrafisz zdziałać cuda.
Amen.
Potrzebujemy twojej pomocy.
Musisz dopomóc naszej siostrze.
Tak.
Naszej przyjaciółce. Matce.
Tak.
Potrzebujemy jej.
- Potrzebujemy... - Dlaczego wszyscy szepczą?
Mówiłem, że z tego wyjdzie. Jak się czujesz, skarbie?
- James? - Tak, słońce?
- Bardzo cię kocham... - Wiem, kochanie.
Kocham cię nad życie.
...ale wyglądasz i pachniesz paskudnie.
- Państwo wybaczą. - Widzicie?
Przeżyła piekło, a i tak się nie hamuje.
Nie mam na to czasu.
Więc nie będę hamować jęzora.
Mówisz, że wcześniej hamowałaś?
Ma jakieś uszkodzenia mózgu.
Clarice,
zabierz Jamesa do domu.
- Nie, nie. - Skarbeńku...
- Ustaw je do pionu. - Nie.
Nigdzie się nie wybieram, a już zwłaszcza nie teraz.
Proszę.
Nic mi nie jest.
Nadal tu będę, gdy wrócisz.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
No dobrze.
- Clarice? - Tak?
Odnośnie do tego utworu, który chciałaś zagrać...
nie przegapiłaś ani jednej cholernej nuty.
Przestań się zadręczać.
To nie twoja wina.
Barbara Jean.
Spotkałam Kogucika...
- Gdy byłaś w śpiączce? - Nie.
Tuż po śmierci Dużego Earla.
- Ray tu jest? - Pracuje na uczelni.
Mogłaś mi powiedzieć.
Wiem.
Ale strasznie przeżyłaś śmierć Lestera.
Nie chciałam przysparzać ci więcej bólu.
Barbaro Jean, nie obchodzi mnie, że krok dziewiąty dopiero przed tobą.
Masz iść zobaczyć się z Kogucikiem.
Wyłożyć kawę na ławę, wyznać mu całą prawdę.
Nie spocznę w pokoju, dopóki tego nie zrobisz.
Obiecaj mi to.
Masz mi to obiecać.
Obiecuję.
Lepiej, żebyś tu była, jak wrócę.
Kochana, nigdzie się nie wybieram.
Jestem zbyt uparta.
Richmond, chcę, żebyś został.
Odette, zanim odwalisz numer jak Minnie...
Wiem, że nie byłem najlepszym mężem.
Mam tę świadomość.
Więc...
czy mogę po prostu za wszystko przeprosić?
I na tym skończymy?
Nie zamierzam z tobą gadać.
Potrzebuję tylko twoich mięśni i auta.
Powolutku, krok po kroczku.
Wszystko dobrze. Powolutku.
Zbliżamy się do drzewa.
Pomogę ci usiąść.
Dasz radę...
Właśnie tak.
W porządku?
Dobrze.
Mówiłam, że urodziłam się nieustraszona,
ale to było zwykłe kłamstwo.
Urodziłam się nad ziemią, ale nigdy nie przeszło mi przez myśl,
że nie będzie mi dane umrzeć w ten sam sposób.
W końcu musiałam dotknąć ziemi.
Miejsca, w którym gnieździ się strach i los.
W życiu nie sądziłam, że strach zetknie się z losem.
Okazuje się, że mieli romans za moimi plecami,
odkąd po raz pierwszy zaczerpnęłam tchu.
Wszyscy mówią nam, jak żyć,
ale nikt nie mówi, jak umrzeć, nie?
Cholera jasna, Richmond. Poprosiłam cię o jedną rzecz,
- a ty i tak to schrzaniłeś. - Co?
- Chciałaś przyjść pod drzewo. - Pod platan.
A to niby co?
Na łeb spadają mi strąki magnolii.
Wybacz. Dla mnie to drzewo jak drzewo.
Chciałam umrzeć po swojemu,
a nawet to mi nie wyszło.
Z czego rżysz?
Albo ci lepiej, albo Bóg jeszcze nie chce cię u siebie.
Dokądś jeszcze cię zanieść?
Jeśli wskażesz mi, gdzie jest platan, to cię tam zaniosę.
Nie wiem.
Nie przemyślałam tego.
Myślałam, że kopnę tu w kalendarz.
A nie uważasz, że to jeszcze nie twój czas?
Mój ojciec zawsze mawiał,
że Bóg ma dla wszystkich plan.
Może twój plan zakłada coś innego.
Tego ci życzę.
Ja też ci czegoś życzę, Richmond.
Nie uwierzysz, co powiem,
bo sama w to nie wierzę, ale w głębi serca wiem...
że stać cię na więcej.
Naprawdę tak myślisz?
Ja to wiem.
Zbieramy się.
Musimy zdążyć przed Jamesem.
Jak się o tym dowie, to sam mnie zabije.
Dobra, dawaj.
Cześć.
Zadośćuczynienie...
jest trudniejsze niż odstawienie alkoholu.
Chcesz mi zadośćuczynić?
Tak.
Czego chcesz?
Powinnam była
sama zastrzelić Desmonda.
Zamiast tego wykorzystałam ciebie
i twoją miłość do mnie, byś pociągnął za spust.
Nie zabiłem Desmonda.
Po tym, jak odeszłaś, poszedłem do niego
i już wtedy zastałem go martwego.
Mój Boże.
Boże, Lester...
To nie Lester.
Przez Desmonda cierpiało wielu ludzi.
Jego dziewczyna
w końcu powiedziała „dość” i odegrała się w jedyny sposób, jaki mogła.
Kazałem jej stąd wyjechać.
Bez sensu, by trafiła do więzienia,
kiedy dopiero co z niego uciekła.
To wczesny prezent.
koncert chopinowski: wystąpi Clarice Baker
To jakiś żart?
Wiem, że chciałeś dobrze, ale ja nie gram dla publiczności.
W takim razie
wejdź na scenę
i zagraj dla siebie.
Czasami nie wiem, czy cię pocałować
czy skopać ci tyłek.
Zrób i jedno, i drugie.
Za młodu bardzo cię kochałem.
Ale tak jak mówiłaś, czasami miłość nie wystarczy.
Żegnaj, Ray.
Barbara Jean.
Dzień dobry.
Nie chciałem wychodzić, zanim się obudzisz.
Powinniśmy kogoś wynająć do przewiezienia twoich rzeczy.
Nie musisz robić tego sama.
O czym ty mówisz?
O twoim powrocie do domu.
Nie wracam do domu, Richmond.
Jak to nie wracasz do domu?
- Myślałem, że po wczoraj... - Było miło.
Ale nie widzę powodu, dla którego miałabym tu wrócić.
To była bardzo krótka przerwa.
Nie naprawi 30 lat twoich głupich decyzji.
No tak.
Wiedziałaś, co sobie pomyślę, jak pójdziemy razem do łóżka.
Wykorzystałaś mnie.
Wybacz, Richmond. Przepraszam.
- Hej. - Cześć wam.
No cześć.
Dziękuję.
Veronica.
- Chwała Bogu. - Wiem.
Drogie panie.
- Hej. - Chodź no tu.
Na pewno wszyscy nie przyszli tu dla mnie.
To nieważne, bo...
My przyszłyśmy.
W końcu mogę się stroić,
a przez was, jędzy, będę beczeć.
Stroić? Na pewno mówisz o tym wdzianku?
Gdybyś nie miała dzieci,
pomyślałabym, że chcesz bronić swojego dziewictwa.
- Wredna małpa. - Strój dopełnia całości.
Jakieś małolaty chciały zająć nasz stolik.
Które?
Nie mają za grosz szacunku.
Na szczęście Barbara Jean przywołała je do porządku.
No ładnie, Koguciku.
Pewnie myślały, że Supremes odeszły do lamusa.
Już ja im pokażę lamusa.
Dalej niezłe z nas dżagi.
Prawda? Właśnie.
No pięknie.
Richmond wrócił do łask?
A skąd.
Ma dobre intencje, ale...
Nie zagram na jego koncercie.
Podzwoniłam po ludziach.
Jadę do Nowego Jorku.
Clarice.
Mam parę kontraktów do nadrobienia.
Reese, jestem z ciebie taka dumna.
Pękam z dumy.
Los posłał mnie w ślepy zaułek,
ale widocznie było mi pisane kroczyć tą drogą, będąc wspierana
przez kogoś po swojej prawej,
jak również po swojej lewej.
Nie mając siebie nawzajem, uwierzyłybyśmy w to,
co świat miał o nas do powiedzenia.
Kobiety w rozsypce, siejące zamęt złe omeny...
Wszyscy uważali, że przyjaźń nie utrzyma nas razem,
i mieli rację.
Zrobiła to miłość.
Każda z osobna może i siała zamęt i była w rozsypce,
ale razem udało nam się namalować przepiękny obraz.
Picasso nie dorasta nam do pięt.
Takiej miłości zaznałyśmy.
Były momenty – i dalej będą –
że trzęsły nam się ręce,
ale już nie martwimy się, że skończy nam się płótno.
Do namalowania mamy jeszcze
sporo obrazów – razem.
Ludziska, Minnie chce się zabić.
Minnie dziś umrze.
Czego to nie zrobi, by jej wróżba się spełniła.
Podziwiam jej oddanie sprawie.
- No weź. - Złaź na dół.
Chcielibyście, co?
Chcielibyście, żebym przeżyła.
Żebyście mogli podważyć
mój dar proroczy.
Chyba naprawdę się zabije.
- Niech pani uważa! - Patrz.
O cholera!
Rany boskie!
- Żyjesz, Minnie? - Co ci uderzyło do głowy?
Nie żyje?
Marzenia jednak się spełniają.
Mój Boże!
Moja przepowiednia się spełniła!
Mówiłaś, że umrzesz.
Otarłam się o śmierć.
To wystarczy.
Prawie żeś mnie pani zabiła.
Boś wtrącał się w moją przepowiednię.
Nikt się w nią nie wtrącał.
No już, dobrze.
Potrafi urządzić widowisko, ale nie zamierzam go oglądać.
Napisy: Alicja Jas