Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Chicago.
Dank je wel.
We nemen vanavond een special op. Ik wil meer fans.
Meer dan alleen meisjes met een mes op het gala.
Ik woon nu in Los Angeles, ook al denkt iedereen dat ik...
...in een ciderfabriek in Rhode Island woon.
Iedereen ziet me in een tuinhuisje, ergens in het donker...
...maar nee, ik woon in L.A.
Binnen een week had ik al een boete voor door rood lopen.
En die agent zei letterlijk: Je loopt wel heel geanimeerd.
Klopt. In die fase van mijn leven...
...was ik bezig met pure fantasie-straatdressuur.
Maar ik was verlegen.
Dus ik had dat kleine Paul-Dano-glimlachje.
Je kent dat: groot hoofd, mini-glimlach, waar A24 gek op is.
Had iemand me maar gezegd...
...dat een klein glimlachje erger is dan geen glimlach.
We moeten ze hier nú weg hebben.
Ik zei: geen kermisclowns vanavond.
Er staat hier een onbeheerd reuzenrad.
Dat kan ik niet laten gebeuren.
Rustig, rustig. Mijn naakte lichaam is...
...alsof een Y2K-meisje vermist raakte en later werd teruggevonden...
...levend op puppuccino, al 25 jaar.
Alleen een beetje room.
Twee jaar geleden had ik een special...
...en toen begon een nationale klopjacht op mijn voornaamwoorden.
FBI.
Zeg jij het maar, je kijkt ernaar.
Ik wacht tot Gen Z me per post mijn gender verklaart.
Die hebben dat vast scherp.
Ik ben veel te passief.
Mijn identiteit? Die volgt gewoon de menukaart.
Hoe de ober me aanspreekt.
Altijd: kinderen, vrouwen, Chris...
...mannen.
Dus ja, ik had makkelijk een reddingsboot gehaald.
Waarom mocht hij mee?
Geen idee, kijk die pantylijnen.
Landingsbaan zichtbaar.
Landingsbaan kwijt.
Resetten. Goed zo.
Mijn idee van mannelijkheid was vanaf het begin kapot...
...want ik zat op de middelbare in de band.
Ik weet het. Jullie ook. Ik weet het.
Ja. Ik weet het.
Mijn idee van mannelijkheid was vanaf het begin kapot...
...want ik zat op de middelbare in de band.
Ik heb nog nooit een meer ontwikkelde man gezien dan een tubaspeler.
Wanneer extreemrechts zoiets zegt als:
Waar zijn de échte mannen gebleven?
Die spelen bas bij Greensleeves.
Achter op het podium.
Ze laten Dave Bautista Bernadette Peters lijken.
Mijn god.
Wat gebeurt daar hormonaal?
Geef een kind een tuba
en dan
Bam. Zevenvoetige kolossen.
Heel rustig ook.
Met enorme HBO-baard.
Gezicht van een veerbootwerker.
Whisky doorgeven om warm te blijven.
Een bloedhond drinkt bier.
Eentje neemt op tijdens de repetitie.
Hoi maatje.
Ze halen je straks op.
Heb je een kind?
Ja. Eerste klas.
Leuke jongen. Beetje lastig, maar wie niet?
In Amerikaanse media
zijn footballspelers altijd de grootste,
vanwege hun enorme agressie.
Bijna-groot zijn is pure hel.
Echt groot zijn geeft rust.
Vrede.
Echte reuzen hebben geen pr nodig.
Duitse herder versus Deense dog.
Als ik grip denk te hebben op het leven,
kijk ik waarvoor honden zijn gefokt.
Dan staat er iets als:
Zoiets als: De Springer Spaniel werd oorspronkelijk gefokt
om een vijver in de stad te vinden.
En checkt of er nog een is.
En meldt dat dan bij een man.
Punt uit.
Wat betekent dat?
Je ziet ook hoe oud een ras is als het klinkt als:
De Clumber Spaniel werd gefokt om gaten te lokaliseren.
Deze hond bewaakt gaten voor de duivel.
Dat klappen klinkt heel Prairie Home.
Goed, Deense dog versus herder.
Een herder kent geen rust.
Altijd stress.
En dat is de topdiensthond.
Politiehond.
Nog nooit dacht ik:
Die heeft alles onder controle.
En agenten maken van luchthavens
een soort losloop-Petco voor gehoorzaamheid.
Met zo'n dolende Duitse herder,
politiehond in opleiding op zo'n vest,
die rondrent met iemands nekkussen.
Agenten er achteraan: Kijk ons niet aan, hij leert nog.
Dan kun je net zo goed een politiekrab nemen.
Serieus.
Die blijft tenminste op zijn plek.
Als ik bij TSA loop en ik zie een man of vrouw van TSA,
dan weet Reddit: dit wordt lelijk.
En ze staan naast een krab? Ik wil het plan niet weten.
Krijg je die krabblik op je,
dan leeg je al je vloeistoffen.
Ik ben empathisch.
Had je mijn empathie, dan lag je plat.
Vastgesnoerd in een Murphy-bed.
Girl, Interrupted-stijl. Ik voel jullie energie.
Ik voel dat iemands vriend me straks een bericht stuurt.
Hé, Chris.
Top sketch over politiekrabben.
Grappig,
maar ook waar.
In delen van Turkmenistan...
Oh mijn god.
Sommige TSA-teams gebruiken
alleen korstdiereenheid.
Misschien niet de krab uit je sketch...
Dank je, Thomas. Je bent geblokkeerd.
Iedereen die ik ken
heeft ineens een verloofde met snor.
Allemaal gekleed als Robin Williams in The Birdcage.
Dikke bovenbenen.
Al deze mannen lijken geen verleden te hebben.
Alsof Hinge klachten kreeg
en dus werden ze in de fabriek geproduceerd, zoals al deze...
De mensen die ik krijg, lijden aan dezelfde gedeelde waanideeën.
Ze denken dat zij het maken op bruiloften.
Chris je móét Thomas ontmoeten.
'Hij is zo leuk. Hij draagt een gekke sok.'
Dames, als hij zich alleen op zijn gemak voelt hier,
dan is dat iemand die zich achter je verschuilt, God verhoede,
voor als je in het gorillaverblijf valt.
Je kunt dit, schat.
Sterk en zelfstandig, schat.
Nee hoor, Thomas is leuk.
Hij danst expressief op bruiloften.
Er is niks grappigs aan interpretatieve dans.
Mijn kostuum is niet jouw cultuur.
Ik betaal hier mijn rekeningen mee.
En mijn absurde dierenartsrekeningen.
Mijn hond Erik at een Smart.
Ja, Erik met een K.
Oh, Thomas is leuk? Laat hem een polonaise leiden.
Iedereen is leuk tot hij moet leiden.
Een polonaise vraagt discipline,
visie en zelfbeheersing.
Langzamer dan je denkt.
Achter je hangt een keten afhankelijkheden,
van peuter tot bejaarde.
Een driejarige twink,
een terugvallende getuige,
en de oudste vrouw van het land.
Even een dom idee,
en je hebt een kettingbotsing.
Pure duistere chaos.
Oh Chris, genoeg. Thomas is leuk.
Nee. Ik ken leuk.
Ik heb leuk gekend.
Ik woonde met iemand
die uit het raam sprong om iemand te dropkicken
die tegen ons huis stond te pissen.
Dat is leuk.
Waar is Thomas dan?
Ik zal het je zeggen.
Aan de lijn met Jeni's Ice Creams,
voor de ube-smaak.
Op de site stond 1 september.
En dames, Thomas,
als je hem bij zijn volle naam moet noemen,
verspilt hij graag je tijd.
Ik moest hier een huurauto halen.
Ze reden me aan met keiharde funk.
En bij overhandigen: NPR.
Stil vernederd.
Ik heb overal gespeeld,
maar deze stilte was ijskoud.
Vanaf het begin opnieuw.
O, jullie houden van improvisatie.
Chicago is een comedy-stad.
Hier begon Seth Meyers.
Ik moest naar de plek waar Seth Meyers de regel van drie leerde.
Jullie zijn allemaal Second City.
Opgeleid door Bobby Moynihan.
Alles wat ik zeg is onbruikbaar.
Applaus voor de spotoperator van team-Osama.
Ik haalde weer een huurauto,
weer die funky muziek.
En toen gaven ze de auto aan mij, en schakelden ze over naar NPR.
Om zonder woorden geroosterd te worden.
Ik weet dat ik iets uitstraal,
maar 'die man die lacht om Wait, Wait...Don't Tell Me'?
Iemand die tomaten mooi noemt?
Zeg dat het niet zo is.
Ik dacht dat mijn vibe iets subtieler was.
Ik zie eruit als iemand die Imogen Heap moet bereiken.
Geef me vijf minuten met haar.
Ik kreeg haar boodschap al bij verstoppertje.
Dus ik zet NPR op. Maar NPR is geen NPR meer.
Ik zoek kennis, en krijg dit:
Wat is een zaddy?
Vandaag zoeken we het uit.
Ze interviewen de jongste die ze vinden,
een 39-jarige in D.C.
Off-mic: Een zaddy is de vader van een zombie.
Mijn hart huilt voor oudere millennials.
Ze verdienen subsidie.
Ze studeerden voor een wereld labjassen opgestroopt
en het voeren van complexe discussies met hun professoren met koffie.
nu leven we in een wereld die Shrek seksualiseert.
Dat is ruk.
Wij, jongere millennials,
en ja, ik zie eruit als 55,
niemand zei dat je zonnebrand op je sleutelbeen moest smeren.
Daarom lijk ik op de secretaresse van Rydell High.
Wij leerden loslaten
omtrent Irak en Garden State.
Ik dacht:
Als Zach Braff hiermee wegkomt,
dan moet ik boven mijn lichaam zweven.
Zach Braff: de wederkomst van Mr. Tumnus.
Beta maar psychotisch. Net een steward.
Denk je ook niet dat stewards ons zouden doden
als de piloot weg was?
Ze haten ons.
Weet je nog in 2021?
Toen ze mensen vastplakten aan stoelen?
Dat zat me nooit lekker.
Ik neem ook geen eten van ze aan.
Volwassen mensen: Koekjes.
Pretzels.
Ik zeg: Nee, hoor.
Het enige moment dat ik snowboarder ben.
Haal die snowboarderregel eruit.
Zodra ik goodwill voel,
laat je me achter met m’n yoni in m’n handen.
Waar hadden we het over?
O ja. Een reservaat voor oudere millennials.
Ultimate frisbee in rust.
Samen amazeballs roepen.
En courgettes eten.
Daar zijn ze gek op.
Iemand biedt me een courgette aan, dan is het zomervakantie.
Geef me die komkommer die alles verloor in het casino.
En ze vergelijken
hun Trader Joe’s snacks. Ik ben geobsedeerd ermee.
Echt helemaal geobsedeerd.
Ik moet er elke avond over praten.
Mijn favoriet nu
zijn die terugroepacties, weet je wel?
Zo schaamteloos.
Zero verantwoordelijkheid.
Ze laten jou je slecht voelen dat jij het kocht.
Geniaal
Met zo’n A4’tje,
verfrommeld,
30 centimeter boven de grond.
Er zaten menselijke resten in de meloen.
Die troep heb je toch niet gekocht?
Pure middelbareschool-alpha.
Achtstegroeper op fietspootjes.
Er zaten palingen in het bruiswater.
Jullie hebben geen caprese, toch?
Daar lag Jimmy Hoffa in.
Er zaten kogels in de mochi.
Zou lullig zijn als jij mochi had.
Dat eindigt altijd met salmonella.
Iedereen die er was tussen april en november
heeft generatie-salmonella.
Ik ben zo klaar met dieren de schuld geven.
Het waren de paarden.
Paarden doen niks.
Ken je een paard dat 35 is?
Heerlijk.
Ja, man. Fleet Floxes.
Dachten echt dat folk terugkwam.
Voorhoofd tegen voorhoofd.
Buikligging is voor kantoortypes.
Paard-telepathie is voor revolutionairen.
Dat deed Swayze in zijn vrije tijd.
Ondertitels zeggen Dirty Dancing, maar wij zeggen DD.
Het zijn niet de paarden.
Het is die gast met zijn gietijzeren pan.
Hoe ziek moest die worden
voor ze stopten met pan-evangelie?
Jarenlang de luidste groep.
Nee, schat.
Je hoeft hem niet schoon te maken.
Geen zeep, dat verpest de smaak.
Welke smaak?
Her virus uit Little Women?
Die gietijzeren koekenpan van die man 's nachts een beetje beweegt.
Er zit een kombucha-SCOBY in die zachtjes golft.
Kombucha, kombucha.
We gaan hier weg vanavond.
Kombucha?
Hij bewaart zijn paspoort in zijn dressoir.
We trekken zijn Indochino’s aan.
En vliegen naar Canada.
Als onze vrienden in het noorden zien hoe slecht we behandeld zijn
dat ik niet eens een hoerenwas heb gehad
sinds Romney meedeed.
Romney, Romney.
Kom op m’n rug, kombucha-SCOBY. Kom op, kom op.
Kombucha, kombucha, kombu, kombu.
Oh shit, daar komt hij aan.
Doe alsof je mijn vriendin bent. Pak die ukelele.
Hé schat, ik wist niet dat je zo snel kwam voor mocktails.
Kombucha, kombucha.
Waarom gebruik je ons stopwoord?
En scène. Hoe voelde dat?
2014, Ik stond op het punt mijn gietijzeren pan schoon te maken.
Ik dacht: Weet je wat? Ik zie die gasten nergens meer.
Ik zie geen stoppels.
Ik doe een klein beetje zeep.
En toen materialiseerde er ineens een in mijn keuken.
Hij sloeg zijn armen om mij heen, zoals een computerleraar.
Weet je nog? Dat opgeslokt worden door je computerleraar?
Ik vond het niet erg.
Het was een vroege les loslaten.
Ik ging trouwens naar jullie Whole Foods.
Cheddar wordt elk jaar scherper.
Mijn publiek geeft de zachtste high fives ooit.
Dat zou zo in een folder over primatengedrag kunnen.
Iedereen weet: ik kan totaal niet omgaan met backlash.
Ja. Cheddar wordt elk jaar scherper.
Mijn favoriete deel van de supermarkt?
Linea recta naar de cheddar.
Gewone cheddar.
Medium cheddar.
Scherpe cheddar, ja.
Heel scherpe cheddar, kom op.
Enorm scherpe cheddar? Jeetje.
Dan denk ik: kom op.
Hou dit feestje gaande.
Geef me die Tillamook Psycho.
Hé. Rustig, mevrouw.
Ik hoor dat je zoekt naar Tillamook Psycho.
Ja, ik dacht dat Biden dat had verboden.
Biden is weg, man.
Wacht hier.
Dan komt er een man naar buiten in lederhosen. Zonder ondergoed.
Ik hoor dat je kan feesten,
geef me dat spul dat Bernie Sanders neemt,
voor hij gaat filibusteren.
Hoe weet ik dat jij geen agent bent?
Zou een agent zo enthousiast worden over een score?
Hé, oké. Rustig.
Neem een klein hapje.
Dat is wel scherp.
Ik hoor Wilco.
Ik zie Terry Gross.
Laat haar binnen, man.
Kijk, ik praat veel shit over NPR,
maar er is één persoon die het strak houdt. Brutaal. Meedogenloos.
Terry Gross.
Mijn god.
In een wereld vol interviewers
die klinken als Jimmy Fallon met een smile-coach,
is de spanning bij Fresh Air bijna ondraaglijk.
Met Terry Gross.
Echt verfrissend.
Het voelt alsof elk gesprek plaatsvindt
in de ruimte tussen leven en dood.
Alsof de gast aan het ene eind zit van een lange, middeleeuwse tafel,
en Terry aan de andere kant kalm een wapen schoonmaakt.
Mijn favoriete David-en-Goliath-moment van de laatste jaren: 2019.
Terry Gross interviewt Adam Driver.
Ken je dat fragment? Het is geschrapt,
omdat zij ex-marinier Adam Driver volledig liet breken.
Kleine Terry Gross, kleine Terry,
maakte hem zo gek dat hij vluchtte
van het interview.
Ik denk dat hij niet graag over zijn werk praat
en zij deed net Clockwork Orange met hem.
Het was een fragment waarin hij het Sondheim-lied zong
en zij martelde hem daar gewoon mee.
Hij had zoiets van: Terry, alsjeblieft.
En Terry had zoiets van...
Tot Adam vertrok.
We weten niet wat er is gebeurd, omdat er geen documentatie van is,
maar in mijn fantasie stel ik me voor dat Terry de achtervolging inzette.
Ik ren als een gek achter Adam Driver aan, alsof ik de Terminator ben.
Met een Bluetooth-luidspreker vast en het nummer van Sondheim hard aan.
Nou, Adam, ik heb in mijn leven al heel wat trutten geïnterviewd.
Maar weinigen zijn zo groot als jij.
Ik verwachtte dat 'Oh, ik kan niet naar werk luisteren'-gedoe wel
van Johnny Depp vanwege de sjaals en de hoeden.
'Maar bij jou zou ik denken dat er wat meer testosteron
door je zaadleiders stroomt.'
Terry, alsjeblieft.
Je hebt Girls op HBO veranderd in je eigen OnlyFans-account.
En nu heb je je Tom Fords natgemaakt met een Sondheim-fragment
waar je klinkt als een rijk kind dat zingt op zijn karaokefeest.
Wat ik zo intrigerend aan je vind, Adam, is dat je zo'n aap bent,
maar tegelijkertijd zo laf.
Wanneer ik je te pakken krijg, en ik zal je te pakken krijgen,
wil ik tegen je op shimmyen en je een banaan voeren.
Ze maakt contact.
'Terry, nee.
Je mag me niet Terry Gross noemen.
Terry Gross is mijn bijnaam. Mijn echte naam is Teresa Walgelijk.'
Ik heb mezelf onlangs voor schut gezet tegenover Lin-Manuel Miranda.
Dit is wat er gebeurde.
Hij reageerde op iets dat ik op Instagram had gezet.
Hij zei zoiets als: 'Dit is heel grappig.'
Ik raakte volledig in paniek.
Toen ik dit bericht kreeg, stond ik buiten bij een Starbucks
waar zijn nummer uit Mary Poppins werd gedraaid.
Het is zo'n schoorsteenvegerliedje.
Ik dacht: dit is zo voorbestemd. Dit is zo serendipiteit.
Ik ga dit filmen en naar Lin-Manuel Miranda sturen.
En het gaat een band vormen.
En ik dacht dat ik de video in de app kon bewerken, maar hij werd verzonden.
Dus wat ik uiteindelijk naar Lin-Manuel Miranda stuurde,
was een videoclip van twee minuten,
van de buitenkant van een Starbucks,
waar ik te ver weg sta om de muziek te horen.
Maar gelukkig hoor je wel mij ademen.
'Oh, Lin gaat dit geweldig vinden.'
Dus om samen te vatten,
Lin-Manuel Miranda schrijft een vrij onschuldige:
'Dit is heel grappig.'
Elf minuten verstrijken.
En dan ontvangt hij een zeer donkere korte film,
van de buitenkant van een Starbucks,
in San Bernardino, California,
met mij hijgend in de microfoon.
'Wat was zijn reactie? Gezien om 12:23.'
Dus ik denk niet dat je me binnenkort in Vaiana 9 gaat zien.
Ik breng te veel tijd door bij Starbucks, ik ben suikerverslaafd.
Maar ik eet geen dessert in het openbaar. Mijn dessertgezicht is veel te expliciet.
Maar af en toe, om sociaal te doen,
ga ik met vrienden naar de ijssalon.
Ik ben altijd geschokt door wat de wereld van bevroren desserts
zich veroorlooft wat betreft hun behandeling van Oreo's.
Ze hebben een hoop toppings uit het publieke domein
zoals aardbeiensaus,
choco-choco chips, marshmallowsaus,
en dan hebben ze een hoop verminkte Oreo's.
Op het eerste gezicht denk ik: Is dat roet?
Oh nee, het is gewoon Amerika's koekje,
onherkenbaar toegetakeld.
Alsof het kartel een boodschap probeert te sturen.
Alsof een heks ze de hele winter heeft vermalen.
'Bijna klaar.'
Jezus Christus.
Oreo's zijn een icoon.
Het is niet alsof ze deze gratis exposure nodig hebben.
Dit zou zijn alsof je Dame Judi Dench
vibrators ziet verkopen op Instagram.
'Gebruik code DENCH'
om je leven deze Galentijnsdag te verwoesten.
Jezus Christus.
Ik heb nog nooit een bedrijf gezien dat zo losjes omgaat met zijn eigendom
als Nabisco met Oreo's.
Als dit met Milano's zou gebeuren, zou Pepperidge Farm Dairy Queen bombarderen.
'Hebben we de Milano's? Check de Sausalito's.'
Welke idioot heeft de leiding bij Nabisco?
Want de andere bekende topping op die plekken zijn M&M's,
maar degene die M&M's vertegenwoordigt had zoiets van:
'Ja, je mag de M&M's gebruiken, maar doe ze alsjeblieft geen pijn.'
Terwijl het voelt alsof meneer Nabisco
met de bevroren desserts aan de telefoon hing,
en die mensen zeiden: 'Meneer Nabisco,
het zou een eer zijn met uw gewaardeerde klant Oreo te werken.
We denken dat ze perfect passen in de wereld van bevroren desserts,
en we beloven alle richtlijnen te volgen die u nodig acht
om de waardigheid en integriteit te behouden
van wat al bijna een eeuw Amerika's voornaamste koekje is.
Doe met ze wat je wilt.
Onteer ze.
Verneder ze.
Hak ze in stukken.'
'Goed, ja.
Ja hoor, we kunnen ze absoluut in stukken hakken,
maar we beloven dat gelijkmatig en uniform te doen.'
'Doe het elke keer anders.
Ik wil geen enkel patroon in de verminking van mijn klant.
Stop ze in een Ziploc-zak en laat een brakke tiener
er in de pauzeruimte op stampen.'
'Moeten we de vulling erbij doen?'
'Soms.'
'Waarom doe je dit?'
'Omdat het kan.'
Exact diezelfde dialoog zou je kunnen toepassen
op wie Eugene Levy vertegenwoordigt voor reclamewerk.
Dit gaat klinken alsof ik dit verzin.
Dat doe ik niet.
Ik was op de bruiloft van een vriend. Het was een stadhuisbruiloft.
Ik droeg het meest masculiene ding ooit
sinds mijn eerste communie, ongeveer.
Ik droeg letterlijk een zoot suit.
En terwijl ik die zoot suit droeg,
dacht ik: er is iets vreemd bevrijdends aan dit alles.
Het dragen van zo'n hypermasculiene outfit.
Het voelde alsof ik tegen een golf aanbotste die ik had willen vermijden.
Er was iets sexy's aan om daaraan toe te geven.
Misschien zou ik dit vaker kunnen doen.
'Misschien beperk ik mezelf gewoon.
Ik voel me sexy, ik voel me levend. Dit is heel interessant.'
Precies op dat moment loopt er een oudere vrouw langs,
wijst naar me en zegt: 'Frances McDormand?'
Dit was geen hippe jonge vrouw die een grapje maakte.
Dit was een vrouw oud genoeg om Priscilla te heten.
Die er heilig van overtuigd was dat ik Frances McDormand was.
Net toen ik op het punt stond van een seksuele renaissance
in een Suge Knight-zoot pak.
Als je rondloopt met je vinger aan de trekker,
mensen diagnosticeert als Frances McDormand,
schiet dan niet voordat je hun Oscar ziet
voor Three Billboards Outside Ebbing, Missouri.
Als je een soort Pokémon Go-versie speelt van,
maar vinden... Als je Frances McDormand Go speelt,
in de echte wereld...
Zij zegt: 'Frances McDormand?' Ik zeg: 'Nee.'
En zij zegt: 'Oh.'
Frances McDormand was mijn leeftijd nu toen ze Fargo draaide.
Ze zei niet: Frances McDormand toen ze Fargo draaide?
'De bijzin was: de 81-jarige Frances McDormand?'
En hoe boos ik ook was,
wat me nog bozer maakte was het plezier dat dit mijn vriend bracht.
Hoe ze er stonden, het in zich opnemend,
het was alsof ze bij een soort healing waren.
Weet je, gewoon zo, handpalmen open.
Frances McDormand.
Kijk, dat is een naam die voorbestemd was voor roem.
Sommige namen werken gewoon.
Een naam moet zo moeiteloos zijn als een nies.
Tracy Chapman.
Boulder, Colorado.
Jigglypuff, Wigglytuff. Ik doe nu niet eens moeite.
Daarentegen werken sommige namen niet.
De nieuwe directeur van mijn universiteit mailt me constant, en...
Het spijt me, maar zijn naam werkt gewoon niet.
Marc.
DIRECTEUR SKIDMORE COLLEGE MARC C. CONNER
C.
Conner.
Als ik een Gatorade-pauze nodig heb tussen je voornaam
en je tweede initiaal,
dan moeten we dit terugsturen naar het hoofdkantoor.
'Marc C.' zeggen voelt als het vocale equivalent van dit doen...
Ik voel het in mijn navel.
Het voelt als burpees doen bergop.
Marc.
C.
'Kom op, je kunt dit, maat.'
'Wie ben jij?'
'Ik woon aan de overkant. Ik zag je burpees doen.
Je kunt dit, vriend.'
Conner.
Ik wil Justin Timberlake in Social Network zijn voor Marc C. Conner.
Ik wil hem meenemen voor sushi, hem verblinden met appeltini's,
en dan bij het weggaan zeggen: 'O, Marc, nog een ding.
Laat die C vallen.'
Trent Reznor, Trent Reznor, Trent Reznor.
'Of kijk, Marc, als die C zo verdomd belangrijk voor je is,'
laat dan Marc en Conner weg en ga verder als C.
Als deze gast zichzelf C gaat noemen?
Dan stuur ik hem mijn ondergoed.
Ik wed dat je Seth Meyers dit soort microfoonspel nooit hebt zien doen.
Lorne Michaels zou me in mijn been schieten als hij dit zag.
'In mijn kleedkamer de hele dag: praat gewoon niet over Seth Meyers.
Kom gewoon de avond door zonder hem te noemen.'
Als deze gast zichzelf C noemt,
gaan we hem zien op tour met Killer Mike.
Tegen november staat hij gewoon achterin,
de strakste C-Walk te doen.
Maakte je je zorgen om me toen ik van de kruk viel?
Een beetje, de impact was hard.
Maak je geen zorgen, de gemeenschap was altijd bezorgd om me.
Dit is een goed voorbeeld daarvan. Ik zat in groep acht,
eindfeestje aan het meer.
Ze had een broer in de tweede klas van de middelbare
die bekendstond als een psychopaat in de gemeenschap.
Hij had berucht kort vastgezeten in een jeugdgevangenis
omdat hij een volwassen beveiliger had mishandeld.
Meerkinderen in centraal Massachusetts spelen geen spelletjes.
Dus, ik kom aan bij het eindfeestje,
en hij, de broer, staat op de steiger
en hij gooit mijn klasgenoten een voor een het meer in.
Bijna als een kermisattractie, ze staan allemaal in de rij.
Ik denk: Dit ziet er geweldig uit. Ik sluit aan.
Mijn beurt. Hij stopt. Hij kijkt naar me en zegt:
'Weet je zeker dat je dit wilt?'
'Ten eerste wist ik niet dat je kon praten.
Ten tweede, wat zie jij in mij,
dat een tot nu toe slapende empathie heeft wakker gemaakt?
Gooi me in het meer.'
'Nee, Chris, ik kan je te goeder trouw niet in het meer gooien.'
'Ik zag je net een vierdeklasser in haar straat Delia's
twaalf meter de lucht in gooien.
Gooi me in het water.'
'Hoezo de vertraging?'
'Ik weet het niet, hij ziet iets in mij dat hij niet-gooibaar vindt.'
'Ja, dat snap ik wel.
Ik heb er nog niet echt woorden voor.
Maar ik wed dat er een term voor is in het Duits of Japans.
Zo'n hele alinea.'
'Chris, dit gaan we doen.
Ik pak je om je middel, we tellen af vanaf drie,
en dan ga jij jezelf,
in het meer gooien.'
'O, zoals toneelgevecht?
Ik kwam hier juist om aan het theater te ontsnappen.'
Fade to black, uitvoerend producent Mike Birbiglia.
Mike Birbiglia, Jezus Christus.
Die man ziet eruit als een vader en zoon een Freaky Friday
in hetzelfde lichaam hebben gedaan. Mijn god.
Hij ziet eruit alsof hij Wordle-spoilers aan de FBI verkoopt.
We hadden het eerder over Marc C. Conner.
Ik heb met hem op school gezeten.
De directeur van Skidmore. Ik ging daar studeren.
De laatste vakantie...
Ik geloof niet in vakanties.
Ik denk dat vakanties voor kinderen en Dua Lipa zijn.
De laatste vakantie was in 2017
met een rode bankrekening in een luxe hoedenwinkel.
De hoedenwinkel was in Saratoga Springs, New York,
een paardenrace-stad. Dus we hebben het over sinistere rijkdom.
Ik en mijn vriendengroep waren nostalgie-freaks.
Dus gingen we terug naar...
En iemand zei dat nostalgie vroeger werd gezien
als een vrij ernstige mentale ziekte in pionierstijden.
Je kon zelfs in quarantaine worden geplaatst als je nostalgie had.
Dus als je zei:
'Ik mis Kerstmis.'
'Weg bij haar vandaan, jongens.
Ze is niet wel, zonen.'
'Waarom, papa? Is het tyfus?'
'Nee, nee, nee. Het is geen tyfus.
Het is nostalgie.'
'Luister naar me, zonen.
Als je ooit je vader ziet na een paar whisky's,
een kaars aanstekend en terug in de tijd gaand
in mijn Facebook-foto's,
terwijl hij naar Animal Collective luistert,
of Passion Pit,
doe me een plezier, zonen, dood me zoals je een kip of een mug zou doden.
Maak permanent een einde aan je papa.'
'Dat lijkt wel erg extreem, papa.'
'Wil je weten wat extreem is?
Verlangen naar een Girl Talk-concert uit 2008.
Dat was gewoon hij met twee boomboxen.'
Goed.
De hoedenwinkel waardoor ik rood kwam te staan,
heette Hatsational.
Er is zo'n grote vraag naar luxe hoofddeksels
in Saratoga Springs, New York, dat er twee Hatsationals zijn
op 200 meter van elkaar.
Iets wat je moet weten over Hatsational:
tijd stroomt daar niet zoals jij en ik gewend zijn.
Het wordt geregeerd door een jongen van 14
en hij claimt status.
Hij is gekleed in formele kleding, en ik bedoel niet black-tie formeel,
ik bedoel Jazz Age-tycoon-formeel.
En hij is heel... Hij is stil, maar niet omdat hij verlegen is,
maar omdat hij je niet genoeg respecteert om zijn stem te verheffen.
'Sorry, wat zei je?'
Er werken ook oudere vrouwen, maar ze buigen voor deze demon.
Het leeftijdsspel is heel Miyazaki.
En ze zijn high van hun eigen product, wat betekent dat ze de hoeden dragen.
Volledige lichaams-fascinators.
Het enige wat hem aan de moderne tijd bindt,
is dat hij zowel boven- als onderbeugel heeft.
We maakten de fout om hem op zijn gemak te willen stellen,
want wij zijn diep in de dertig en hij is een puber,
maar waar we geen rekening mee hielden,
is wat onbeperkte toegang tot hoofddeksels doet met het ego van een puber.
Ik denk niet dat we zoiets eerder hebben gezien in het Westen.
De dichtstbijzijnde vergelijking is misschien in Tibet,
wanneer de Dalai Lama als jongen wordt gekozen.
Wat dat doet met het ego. Het voelt alsof hij er altijd al was.
Alsof hij in de jaren '20 een tovenaarstest heeft gefaald.
Hij had ogen die Pruisen hadden gezien.
Het lijkt alsof hij vervloekt is om tussen beide Hatsationals te werken.
Je kunt de ene Hatsational binnenlopen en daar staat hij in een derby,
en je kunt naar de rest rennen met hem erbij.
'Maar natuurlijk.
Natuurlijk ben ik hier ook.
Waar dacht je dat ik zou zijn?'
Hij draagt een soort verticale fedora,
ziet eruit als Hannibal Lecter als ze hem in Costa Rica vinden.
Nog iets dat je moet weten over Hatsational:
het is onbetaalbaar.
Je gaat erheen om hoeden te passen. Je koopt ze niet.
Dus wij gingen hoeden passen.
Ik ben heel aanmoedigend.
'Oh mijn god, Jerry, je ziet er geweldig uit in die hoed.
Buck, je ziet er zo Frans uit in die hoed.'
De puber bewaakt de beste hoeden
alsof ze voor stropers en oorlogsmisdadigers zijn.
En God verhoede dat iemand van ons een hoed verkeerd opzet,
dan is hij compleet van streek.
We hebben onze lol. Ik zei: 'Laten we hier weggaan.'
Ik zei: 'Dank je, ik ben de woordvoerder.
Dank je wel.
Fijne tijd was dit met het passen van jullie hoeden.
Dank je, we komen terug.'
Terwijl ik wegloop hoor ik hem tegen de oude dames en zeggen:
'Ik wist dat het nepterugkomers waren.'
'Sorry, wat de fuck zei je net?'
'Ik wist dat jullie nepterugkomers waren.' -'Wat is dat?'
'Iemand die binnenkomt, hoeden past,
zegt dat hij terugkomt en nooit terugkomt.'
'O, je denkt dat wij nepterugkomers zijn?'
'Chris, laten we hier weggaan, man.'
'Ik laat dit kleine art-deco-klootzakje niet,
deze nepflapdrol,
mijn squad belasteren.
Ik laat deze prepuberale West Egg-bitch
mij en drie van de beste gasten die ik ken geen nepterugkomers noemen.'
'Een term die ik voor het eerst hoor.
Een term zonder culturele waarde.
Een term geboren uit de verdraaide, zieke geesten
van deze Jazz Age-retailcharlatans.'
'Ik ga hem bewijzen dat we geen nepterugkomers...'
'Nee, Chris, man, je hebt veel cider op.'
'Nee, dat heb ik niet.
Ik heb niet veel cider op.'
'Hoi, jongen.
Hoeveel voor die hoed daar? Ja, Jerry, jij vond die hoed leuk toch?'
'Oh nee, Chris, niet genoeg om hem te kopen.'
'Hoeveel kost hij?'
'Die is 120 dollar. Waarom?'
'Stop hem in de tas.'
'Nee. Nee.'
'Buck, jij vond die toch leuk?'
'Ja, ik vond dat ik er best Frans uitzag.'
'Prima, stop die er ook maar in.
En Rory, jij vond die leuk?'
'Ik vond dat ik eruitzag als Rod Stewart in de jaren 80.'
'Ja, dat deed je niet, maar stop hem er maar in.
En wat ik ook aanhad. En hoeveel kost dat allemaal?'
'Dat is 560 dollar.'
'Zijn we nog steeds nepterugkomers?'
'Dat dacht ik ook, motherfucker.'
'Je staat nu in het rood.'
Ik weet wat je denkt: Chris, vriendengroep?
'Ja, wat zijn het, Funko Pops? Laat ze zien dan.'
'Chris, dit klopt allemaal niet.' Nou ja, je weet het.
UW REKENING KAN ONVOLDOENDE SALDO HEBBEN
SALDO NA TRANSACTIE(S) EN KOSTEN: -$93,30
Kijk naar de spijt. Kijk naar de spijt op die gezichten.
Kijk naar deze tragische polycule.
Je loopt een bar binnen en ziet deze drie gasten op een podium
met spullen in gitaarkoffers. 'Gelukkig hebben we dat gemist.
Gelukkig geen cover van Uptown Funk.'
We hadden onlangs een vrij zwaar gesprek
waarin we allemaal toegaven dat we deze hoeden
nooit meer hebben gedragen.
En ik voel wat je denkt.
'Goed, die vriendengroep, prima.
Maar die kwaadaardige tiener, Chris, kom op.
Dat is een van je hyperbolische waanbeelden.'
Denk je dat ik geen bewijzen meebreng?
Wie denk je dat ik ben?
Wie de fuck denk je dat ik ben?
Denk je dat dit een spel is voor mij?
Denk je dat ik dit werk niet serieus neem?
Denk je dat dit een fucking spel voor me is?
Denk je dat ik geen bewijzen meebreng naar Chicago, Illinois?
Ik ga je iets vertellen dat je lichamelijk weet,
al is het misschien niet intellectueel.
Hij is ouder dan hen.
Deze drie zijn absoluut geen goede mensen.
Ze hebben dingen gedaan waar je bloed van zou stollen.
Maar naast deze eeuwenoude demon?
Daarbij zijn zij Greta Thunberg.
Kijk hoe strak hij hem vasthoudt.
Probeert hem tegen te houden.
En hij glimlacht omdat hij weet dat hij los kan breken.
Haal hem hier weg.
Hoezo geen camera's die aan stonden?
Sorry, sorry, sorry, sorry, sorry, sorry.
Heb je ooit een wielklem op je auto gehad? Oh mijn god, ik hou ervan.
Weet je, dat is wat je krijgt als je
enorm lange tijd ergens geparkeerd staat.
Het is vernederend. Het is als een ezelsmuts voor je auto.
En mensen hebben geen enkele waardigheid als ze een auto met een wielklem zien.
Bibliothecarissen zijn dan zo van: 'Oh shit.
Hij heeft een wielklem.'
'Jezus Christus. Doe je nu de Crip Walk?'
Wat ik leuk vind aan de wielklem is
dat het het laatste element van moderne wetshandhaving is.
'Je stond hier te lang geparkeerd
Nu moet je hier blijven.'
Wat een leuk publiek. Laten we eindigen met een lied.
Heel erg bedankt.
Laten we wat dramatische lichten doen. Dank je.
soms denk ik dat ik de kern van dingen mis
zoals een keer in een spookhuis
wat me het meest bang maakte sloeg nergens op
begrijp me niet verkeerd
ik was de hele tijd een wrak je loopt in ganzenpas
en dingen springen op je af zoals demonen met kettingzagen
en geitenmensen, topless clowns ontsnapte gevangenen die om hulp vragen
ik kom er nauwelijks doorheen ik zeg: 'nee, alsjeblieft, nee'
maar het ding waardoor ik oncontroleerbaar begon te gillen
oh, mijn god
waardoor mijn benen het begaven het was geen spook of goblin
nee, het was een andere bezoeker
een jonge professional ik weet niet waarom
in een smaakvolle Madewell-outfit
ze was niet excentriek gekleed dit was geen goth
dit was een nicht
en om de een of andere reden na al die enge shit
raakte het zien van deze 28-jarige burger die helemaal niets vreemds deed
mijn horror-g-spot en ik viel schreeuwend neer
en ik zei: 'Het spijt me, ik weet niet waarom ik zo reageer'
om mijn angst te verlichten begon ze te zwaaien
wat me alleen maar harder liet schreeuwen
dus nu ben ik Shelley Duvall die schreeuwt naar deze vrouw die naar me zwaait
als een burgemeester op een praalwagen
terwijl de scare actors verward staan te kijken
en bedenken waarom ze worden overtroefd door iemand zo onschuldig
dat ze naadloos zou passen in de
regal
bioscopen
voorprogramma
presentatie
en wat voor haar vervelend is is dat ze vlak achter me in de rij staat
dus ze heeft al die andere freaky shit gezien
waar ik niet zo op reageerde
zoals een oude Cockney vastgebonden op een matras
een jongetje met een hondenmasker
die Jerry Maguire-zinnen zegt
'help me jou helpen'
ik wou dat ik de woorden had om te zeggen dat ik een Iers-katholiek ben
die zijn geschreeuw er veel te weinig uitlaat
ik stop het allemaal weg
bijvoorbeeld in 2014 kotste ik zo luid
dat mijn partner mijn moeder belde en zei: 'Is dit normaal?'
mijn moeder zei: 'Ja, Chris is een zeer performatieve kotser'
het feit dat ik het meest bang was voor een andere bezoeker
geeft eigenlijk een heel moderne horror-draai aan dat hele spookhuis
waar alle bezoekers rondkijken en denken: wacht, zijn wij het monster?
ik haat die shit
weet je hoe in moderne horrorfilms alles zoiets is als:
'een enge struikachtige man
maar nee, het gaat over seizoensallergie'
rot op
vertel me niet dat Hereditary
over moederschap gaat
het gaat over hoe eng een groep naakte volwassenen
is onder tl-licht
Dank je, Chicago.
Heel erg bedankt.
Vertaling: Emma Kosanovic