Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
CHRIS FLEMING: NA ŻYWO W CADILLAC PALACE THEATRE
Chicago!
Bardzo dziękuję!
Dziś nagrywamy. Czas poszerzyć bazę fanów
poza laski, które na studniówkę zabrały nóż.
Mieszkam teraz w LA, choć ludzie myślą,
że w tłoczni cydru na Rhode Island.
W jakiejś szopie na odludziu.
Już po tygodniu w LA wlepili mi mandat na przejściu dla pieszych.
"Przeszedł pan zbyt ekspresyjnie!”
Fakt.
To był raczej artystyczny kłus uliczny.
A że jestem nieśmiały...
miałem półuśmieszek Paula Dano.
Księżyc w pełni z mikro-uśmiechem, a w A24 mają na jego widok mokro.
Już lepiej się wcale nie uśmiechać.
Wyprowadzić ich.
Mówiłem - dziś bez klaunów.
Zostawili diabelski młyn bez opieki.
Nie chcę mieć tego na sumieniu.
Uwaga! Nago wyglądam jak laska zaginiona w 2000 roku,
która przeżyła jedząc mikrodawki śmietany.
Mój ostatni występ odpalił narodową obławę w poszukiwaniu moich zaimków.
FBI!
Nie mnie to oceniać.
Czekam aż Gen Z wyśle mi diagnozę mailem.
Mają to ogarnięte.
Jestem pasywny.
Całe życie, moją tożsamość gramatyczną opierałem na kolejności
przyjmowania zamówienia przez kelnerów:
dzieci, panie, Chris
i panowie.
Czyli spokojnie zmieściłbym się do szalupy.
"Kto go tu wpuścił?”
"Ma odciśnięte majtki!”
"I pasek łoniaków na brzuchu”.
To go zdradziło.
Wracamy do punktu wyjścia.
Od małego mam krzywą definicję męskości.
Grałem w szkole w zespole.
Wiem, że wy też.
Wiadomo.
Ale mam krzywą definicję męskości,
bo do dzisiaj nie widziałem
bardziej dojrzałego mężczyzny niż tubista ze szkolnej orkiestry.
Jak skrajna prawica pyta:
"Gdzie są prawdziwi mężczyźni?”,
w tle puszczają linię basową renesansowej melodii ludowej.
Dave Bautista wygląda przy nich jak Bernadette Peters.
Boże...
Szkolni tubiści to bomby testosteronu.
Dajcie tubę dziecku normalnych rozmiarów...
Ale nie, wchodzą te dwumetrowe kolosy...
Niespiesznie...
Z brodą gęstą jak z miniserialu HBO...
i twarzą gościa robiącego na promie.
Piją whisky z piersiówki na rozgrzewkę.
A obok pies gończy chlipie piwo z miski.
Jeden odbiera telefon w trakcie próby:
"Co jest, młody?
Odbiorę cię po zajęciach”.
"Masz dziecko?”
"Ta, pierwsza klasa liceum.
Czasem narozrabia - jak to dzieciak”.
Amerykańskie media kochają futbolistów,
zawsze są głośni i agresywni,
bo ich pseudo wielkość doprowadza ich do szału.
Za to prawdziwa wielkość to spokój i zen.
Prawdziwi giganci nie robią wokół siebie szumu.
To jak dog kontra owczarek niemiecki.
Jak chcę sobie rozwalić resztki wiary w logikę świata,
czytam w jakim celu hodowano poszczególne rasy.
"Zadaniem springer spanieli było:
znaleźć staw,
sprawdzić, czy obok był kolejny staw,
wrócić do wioski i poinformować właściciela”.
Tyle.
Co to w ogóle znaczy?
Im starsza rasa tym większy folklor.
Np. clumber spaniel miał znajdować dziury
i stać nad nimi, na wypadek, gdyby wyszedł z jakiejś diabeł.
Tak ładnie klaszczecie, że czuję się jak w audycji dla starszych pań.
Wracamy do doga i owczarka.
Owczarki niemieckie nie zaznały w życiu ani chwili spokoju.
Są na skraju nerwicy.
A to psy policyjne.
Jeszcze nigdy na widok gliny z psem nie pomyślałem:
"Ależ on go kontroluje”.
Policja robi z lotnisk wybieg szkoleniowy.
Niesforny owczarek niemiecki w kamizelce z napisem "uczę się”
biega z czyjąś poduszką pod szyję w pysku,
a za nim drze się glina: "On się uczy!”.
Jak dla mnie mogliby tresować kraby.
Są stabilniejsze.
Gdybym na kontroli bezpieczeństwa zobaczył gościa,
albo babkę,
prawie podpaliłem Internet.
A obok nich kraba, to nie miałbym pytań.
Jedno spojrzenie kraba...
i oddajesz szampon.
Jestem empatyczny.
Gdybyście mieli tyle empatii co ja, już bylibyście przykuci do łóżka.
Jak Brittany Murphy w Przerwanej Lekcji Muzyki.
Coś czuję, że po występie dostanę DM-kę od jakiegoś gościa:
"Hej, Chris.
Żart z policyjnymi krabami - złoto.
Zabawny...
ale z ziarnem prawdy.
Otóż w niektórych regionach Turkmenistanu...
Och, tak...
...istnieją udokumentowane przypadki
użycia skorupiaków przy kontroli granicznej.
Choć pewnie mówiłeś o innym krabie”.
"Dzięki, Thomas. Blok”.
Wszyscy nagle mają narzeczonych z wąsem
i stylówą na Robina Williamsa w Klatce dla Ptaków.
Tylko z grubszymi udami.
Jakby nie mieli żadnej przeszłości
i wyszli prosto z fabryki Tindera
przekonani, że są duszą towarzystwa na każdym weselu.
"Chris, musisz poznać Thomasa.
Jest taki zabawny. Nosi jedną ekscentryczną skarpetkę”.
Moje panie, jeśli jego ekscentryzm opiera się na skarpecie,
ten typ schowa się za wami, jeśli wpadniecie do klatki goryla w ZOO.
"Ogarniesz to, skarbie.
Jesteś silna i niezależna”.
"Thomas jest taki zabawny.
Na każdym weselu odpala taniec interpretacyjny dla śmiechu!”
Słuchajcie, nudziarze. W tańcu interpretacyjnym nie ma nic śmiesznego!
Moja kultura nie jest memem!
Gdyby nie on, nie miałbym na rachunki
i na wizytę u całodobowego weterynarza,
gdy mój pies Erik zjadł Smarta.
Zgadza się, Erik przez "k”.
Skoro Thomas jest taki zabawny, niech stanie na czele wężyka.
Wszyscy są zabawni, dopóki nie obejmą pozycji dowódcy.
Wężyk to test charakteru...
wyobraźni i samokontroli.
Trzeba iść wolniej niż podpowiada nam instynkt.
Za nami ciągnie się cały przekrój demograficzny:
trzyletni twink...
naćpany drużba...
i najstarsza kobieta w kraju.
Jeden zły ruch i wężyk składa się w karambol.
W mroczny chaos.
"Oj przestań, Chris, Thomas serio jest zabawny”.
"Uwierz mi, wiem co to zabawa.
Umiem się bawić.
Mieszkałem na studiach z gościem,
który wyskoczył przez okno z drugiego piętra na typa,
który sikał na nasz blok.
To jest zabawa.
Gdzie będzie Thomas, kiedy ktoś naszcza na twój dom?
Powiem ci.
Będzie dzwonił do rzemieślniczej lodziarni,
dopytując, kiedy wychodzi smak ube.
"Bo na stronce pisali, że pierwszego września, a ten już minął”.
I jeszcze jedno, moje panie,
jeśli Thomas każe wam mówić do siebie pełnym imieniem,
to wiedzcie, że ten gość to strata czasu.
Odbierałem auto z wypożyczalni.
Jak podjechali, leciał ostry funk,
a w momencie przekazywania kluczyków zmienili muzę na lewicowe radio NPR.
Osąd bez użycia słów.
Ten żart mam ograny w całym kraju
i nigdzie nie było takiej ciszy.
Zacznijmy od początku.
Wy to lubicie improwizację.
Chicago - miasto komedii.
Tutaj zaczynał Seth Mayers.
To tutaj nauczył się zasady trojga dzieci.
Jesteście zahartowani w boju.
Przeszkoleni pod surowym okiem Bobby’ego Moyninhana.
Żaden z moich żartów się nie nadaje.
Brawa dla operatora światła - ma refleks, jakby prowadził akcję "dorwać Bin Ladena”.
Odbierałem auto z wypożyczalni.
Jak podjechali, leciał ostry funk.
W momencie przekazywania kluczyków zmienili muzę na lewicowe radio NPR.
Osąd bez użycia słów.
Wiem, że wyglądam dziwnie,
ale nie słucham radiowych quizów
i nie zachwycam się pomidorami na targu.
Nie sądzę.
Myślałem, że mam bardziej wyrafinowany vibe.
Wyglądam jak ktoś, kto musi pilnie przekazać wiadomość Imogen Heap.
"Dajcie mi pięć minut!”
Odebrałem jej przekaz z hitu Hide and Seek.
Więc odpaliłem NPR, żeby posłuchać kogoś mądrego,
a tam audycja pod tytułem:
"Kim jest zaddy?
Zaraz to wyjaśnimy”.
Zaprosili najmłodszego eksperta, jakiego znaleźli,
39-latka z Waszyngtonu,
który twierdzi, że zaddy to ojciec zombie.
Współczuję starszym milenialsom. Należy im się dofinansowanie.
Przygotowywali się do świata, który nigdy nie powstał:
zakasywali rękawy w szkolnym laboratorium
i debatowali z nauczycielami przy kawie,
a trafili do rzeczywistości, w której Internet seksualizuje Shreka.
To musi boleć.
My, młodsi milenialsi,
wiem, że wyglądam na 50 lat...
ale nikt mi nie powiedział, żeby smarować filtrem mostek.
Mam za swoje: aparycja sekretarki z liceum.
Nauczyliśmy się dystansu emocjonalnego
oglądając wojnę w Iraku i Powrót do Garden State.
Skoro Zach Braff może tak funkcjonować...
to ja też muszę się zdysocjować.
Zack Braff jest jak faun Tumnus po update’cie.
Samiec beta, ale o naturze psychola. Jak każdy steward.
Gdyby nie piloci, stewardessy najchętniej by nas pozabijały.
One nami gardzą!
Był taki moment w 2021 roku,
kiedy masowo przyklejały ludzi taśmą do foteli.
Już wtedy coś mi nie grało.
Żarcia też od nich nie wezmę.
Dorośli biznesmeni cieszą się na ciasteczka...
i precelki.
"Ja pasuję”.
Wtedy czuję się jak profesjonalny snowboardzista.
"Wykreślić tekst ze snowboardzistą”.
Gdy już czułem, że mam z wami przelot,
zostawiacie mnie nagiego i bezradnego na polu bitwy.
Ale wróćmy do starszych milenialsów.
Chciałbym założyć dla nich azyl,
gdzie będą mogli w spokoju bawić się frisbee.
I w harmonii rzucać ochy i achy!
I zajadać cukinię.
Cukinia to ich religia.
Jak ktoś mi podaje cukinię, wysiadam.
Tak, chętnie zjem ogórka, który przegrał wszystko w kasynie.
Najlepiej jak zaczynają licytować się hipsterskimi przekąskami.
Mam fioła na punkcie sklepu Trader Joe’s
i muszę o nim mówić co wieczór.
Najbardziej uwielbiam ich regularne akcje wycofywania produktów z oferty.
Robią to z taką bezczelnością i brakiem odpowiedzialności,
że klient czuje się jak idiota, że w ogóle to kupił.
Robią to mistrzowsko:
zmięta kartka A4,
przyklejona pół metra nad ziemią z napisem:
"Hej...
znaleźliśmy ludzkie szczątki w melonie”.
Nie mówcie, że je kupiliście?
To zagrywka jak z podstawówki.
Typ w kapturze dumnie stojący na rowerowych podnóżkach.
"W wodzie gazowanej wykryto węgorze.
Mam nadzieję, że nikt nie wziął kanapki z mozzarellą,
bo w większości znaleźliśmy Jimmy’ego Hoffę.
A w mochi były naboje.
Moje kondolencje”.
Każdy, kto robi tam zakupy
między wiosna a jesienią,
ma salmonellę zapisaną w genach.
Przestańmy winić zwierzęta za wirusy.
"To przez konie!”
Znam konie - gówno zrobiły!
Poznaliście kiedyś konia, a potem odkryliście, że ma 35 lat?
Cudo.
"Stary, pamiętasz Fleet Foxes?
A już myślałem, że folklor wraca!”
Czoło do czoła.
Leżenie na brzuchu jest dla korpoludków.
Prawdziwi rewolucjoniści łączą umysły z klaczą.
Tak odpoczywał Patrick Swayze między zdjęciami do DD.
W napisach dadzą Dirty Dancing, ale mówię o Donnie Darko.
To nie konie powodują wirusy,
tylko ludzie, którzy nie myją żeliwnych patelni.
Jak bardzo musieli się rozchorować,
żeby przestać ewangelizować nieumytą patelnię?
Przez lata byli najgłośniejszą grupą w kraju.
"Nie, złotko, zostaw.
Nie musisz jej myć.
Nie płynem do naczyń. Sezonowałem ją latami”.
Czym?
Wirusem, który zabił Beth W Małych Kobietkach?
Jestem pewien, że ta jego patelnia nocą pełza.
Żyje i faluje niczym grzybek herbaciany w kombuchy.
"Kombucha, kombucha”.
"Dziś w nocy stąd spierdalamy”.
"Kombucha?”
"Trzyma paszport w kredensie.
Założymy jego chinosy
i lecimy do Kanady.
Niech nasi północni przyjaciele zobaczą, jak nas zaniedbano!
Nie podmywałam się gąbką
od czasów kampanii Romneya”.
"Romney, Romney”.
"Tak!”
"Wskakuj, grzybku herbaciany”.
"Kombucha, kombucha”.
"Kurwa, idzie tu!
Szybko! Udajemy jego laskę - bierz ukulele”.
"Kochanie, tak wcześnie wpadłaś na mocktail?”
"Kombucha”.
"Ty sprośna dziewczynko”.
Cięcie! Jak wrażenia?
W 2014 roku miałem już umyć żeliwną patelnię.
Wokół nie było nikogo.
Zero gości z trzciną na klacie.
Jedna pompka płynu do naczyń
i bach, typ teleportował się do mojej kuchni
i objął mnie jak nauczyciel informatyki.
Też pamiętacie to pochłonięcie?
Miałem z tym luz.
To była wczesna lekcja odpuszczania.
Zajrzałem do delikatesów.
Cheddar z roku na rok jest coraz pikantniejszy.
Moi fani dają najsubtelniejsze piąteczki.
Idealne na okładkę do podręcznika o zachowaniach ssaków naczelnych.
Każdy wie, że nie udźwignąłbym reakcji zwrotnej.
Cheddar jest coraz pikantniejszy.
W sklepie mam jeden cel - alejka z serami.
Łagodny cheddar...
zwykły cheddar...
pikantny cheddar...
i bardzo pikantny cheddar.
"Jaja sobie robisz, cheddar?”
"Dajesz, kurwa!
Jedziemy z tą imprezą!
Dawać tego jebańca Tillamooka!”
"Spokojnie, proszę pani.
Dobrze słyszałem, że szuka pani jebańca Tillamooka?”
"Myślałam, że Biden go zakazał”.
"Biden już nie rządzi.
Proszę poczekać”.
I nagle wychodzi gość w skórzanych szortach, bez majtek.
"Chcesz się zabawić?”
"Daj mi to, po czym Bernie Sanders odpala swoje monologi!”
"A jak jesteś gliną?”
"Czy glina tak jara się towarem?!”
"Już dobrze,
spokojnie, mały kęs”.
"Kurwa mać.
Ja pierdolę.
Ostre jak brzytwa.
W uszach mam Wilco,
a przed oczami Terry Gross!”
"Wpuść ją”.
Często nabijam się ze stacji NPR,
ale jest osoba, która trzyma tam poziom:
Terry Gross.
Jezuniu.
W morzu prowadzących pokroju
Jimmiego Fallona, którzy miziają rozmówców piórkiem,
trzymająca w napięciu bezlitosność Terry Gross
jest jak powiew świeżego powietrza.
Każdy odcinek ma klimat czyśćca.
Gość siada przy jednym krańcu średniowiecznego stołu,
a Terry naprzeciwko - pucuje w ciszy broń.
Starcie pokroju: Dawid i Goliat. Rok 2019.
Rozmowa Terry Gross z Adamem Driverem.
Nie poszło na antenę,
bo kobita - metr pięćdziesiąt,
tak przeraziła byłego żołnierza Adama Drivera,
że wyszedł ze studia.
Podobno nie lubi wracać do swojej twórczości,
a ona sprawiła mu tortury a la Mechaniczna Pomarańcza.
Katowała go klipem z jego własnym śpiewem z Historii Małżeńskiej.
"Terry, błagam!”
A ona jeszcze głośniej.
Więc Adam wyszedł.
Nie wiemy, co dalej, bo nie ma żadnego zapisu,
ale w mojej głowie Terry rusza w pościg za Adamem.
Zapierdala jak Terminator z głośnikiem w ręce
i puszcza na full jego wykonanie Sondheima.
"Adam, mam za sobą rozmowy z mnóstwem pizdeczek,
ale ty jesteś w topce.
Zrozumiałabym, gdyby to Johnny Depp wyszedł ze studia,
te kapelusze i szaliki...
Ale ty? Liczyłam, że nosisz w nasieniowodach więcej charakteru”.
"Terry, błagam!”
Zmieniłeś HBO w swój profil OnlyFans,
a teraz moczysz sobie spodnie Toma Forda
przez mały klip, na którym brzmisz jak bananowe dziecko na karaoke.
Fascynujące, że jesteś taki małpi i jednocześnie taki tchórzliwy.
Jak cię dorwę - a dorwę cię,
wdrapię się na ciebie i nakarmię bananem”.
Łapie kontakt.
"Terry, nie!”
"Dla ciebie nie jestem żadną Terry.
Terry Gross to mój pseudonim. Naprawdę nazywam się Teresa Obrzydliwa.
Niedawno zrobiłem z siebie idiotę przed Linem-Manuelem Mirandą.
Już wam mówię.
Skomentował mi jakiś post na insta.
Coś typu: "Ha, ha. Zabawne”.
Spanikowałem.
Dostałem powiadomienie, jak stałem pod Starbucksem,
gdzie puścili jego piosenkę z Mary Poppins.
Tę o kominiarzu.
Uznałem, że to przeznaczenie.
Nagrałem mu filmik i wysłałem w wiadomości prywatnej
na znak powiązania dusz.
Myślałem, że mogę edytować filmik w apce, ale myliłem się.
Tak więc Lin-Manuel Miranda
dostał ode mnie dwuminutowe nagranie
elewacji Starbucksa.
Muzyki wcale nie słychać,
za to mój oddech - idealnie.
"Spodoba mu się”.
Podsumowując...
Lin-Manuel Miranda wysyła mi niezobowiązujące "ha, ha”,
a jedenaście minut później...
dostaję mroczny krótki metraż.
Brutalizm budynków Starbucksa...
w San Bernardino, w stanie Kalifornia...
z sapaniem w tle.
Co odpowiedział? "Wyświetlono o 12:23”.
Raczej nie zobaczycie mnie w Moanie 9.
Za dużo siedzę w Starbucksie. Jestem cukroholikiem.
Nie jem deserów w miejscach publicznych. Robię wtedy zbyt dosadne miny.
Ale od święta, towarzysko, wyskoczę z ludźmi na lody.
Zawsze mnie szokuje, jak świat mrożonych deserów
obchodzi się z ciastkami Oreo.
Są normalne dodatki, jak sos truskawkowy...
posypka czekoladowa, pianki...
a potem sterta zmasakrowanych ciastek Oreo.
Pytam: "Czy to popiół?”.
"Nie, to amerykańskie ciastko...
zmielone nie do poznania”.
Wygląda jak groźba od kartelu.
Jakby spędziło zimę w moździerzu wiedźmy.
"Prawie gotowe!”
Jezu!
Oreo to klasyk!
Nie potrzebują rozgłosu.
To jakby Judi Dench reklamowała wibratory na Instagramie.
"Łapcie kod: DENCH.
Odepnijcie wrotki w te Galentynki”.
Jezu Chryste!
Nie widziałem firmy o luźniejszym stosunku do własnej marki
niż Nabisco do Oreo.
Gdyby ktoś tak traktował Milanos, Pepperidge Farm najechałoby na lodziarnie.
"Ratować Milanos! Sprawdźcie, co z Sausalitos!”
Co za pojeb podejmuje tam decyzje?
M&M’sy też są klasycznym dodatkiem,
ale tam czuć opiekę:
"Możecie ich używać, ale ich nie krzywdźcie”.
Już widzę, jak pan Nabisco odbiera telefon od lodziarni:
"Panie Nabisco,
to dla nas zaszczyt pracować z tak szanowaną marką jak Oreo.
Uważamy, że świetnie wpasuje się w klimat mrożonych deserów.
Obiecujemy trzymać się wszelkich wytycznych, by zachować godność...
i integralność ciasteczka, które od niemal stu lat jest dumą Ameryki”.
"Róbcie z nimi, co chcecie.
Zniszczcie je.
Poniżcie.
Rozczłonkujcie”.
"Oczywiście,
możemy je rozczłonkować,
ale obiecujemy to zrobić symetrycznie”.
"Zero zasad.
Chcę totalnego chaosu i okaleczenia. Każde ciastko ginie inaczej.
Wrzućcie je do woreczka strunowego.
Niech skacowany nastolatek zdepcze je na zapleczu”.
"Nadzienie też?”
"Czemu nie”.
"Dlaczego pan to robi?”
"Bo mogę”.
Ten dialog równie dobrze mógłby przeprowadzić
agent Eugene’a Levy’ego z ludźmi od reklam.
A teraz historia z życia wzięta.
Nie zmyślam.
Niedawno byłem na ślubie cywilnym znajomych.
Założyłem na siebie najbardziej męski strój od czasów pierwszej komunii.
Garnitur z lat trzydziestych.
Co ciekawe, w tym przesadnie męskim stroju
poczułem się dziwnie wyzwolony.
Jakbym złapał falę, której całe życie unikałem.
Było w tym coś pociągającego.
Pomyślałem, że może powinienem chodzić tak częściej,
może niepotrzebnie się ograniczam?
"Czuję się seksownie, czuję, że żyję - to nowe uczucie”.
I dokładnie w tym momencie mija mnie starsza pani
i rzuca: "Frances McDormand?”.
To nie była docinka młodej laski.
Babka była na tyle stara, że mogła mieć na imię Priscilla.
I była absolutnie przekonana, że spotkała Frances McDormand,
dokładnie gdy byłem na progu seksualnego odrodzenia
w gangsterskim garniaku.
Jeśli chodzisz po świecie z palcem na spuście
i szukasz Frances McDormand,
nie strzelaj, póki nie zobaczysz Oscara za Trzy Bilbordy za Ebbing, Missouri.
Albo jeśli grasz w Pokémon Go - edycja Frances McDormand...
Więc pyta mnie: "Frances McDormand?”.
"Nie”.
"Aha”.
Frances McDormand była w moim wieku, gdy kręcili Fargo.
Ale pytanie nie brzmiało: "Frances McDormand z czasów Fargo?”,
tylko "81-letnia Frances McDormand?”.
Choć bardziej wkurzyła mnie radość moich przyjaciół.
Stali i napawali się tym, jakby byli na terapii energetycznej.
Z otwartymi dłońmi.
Frances McDormand to imię skazane na sławę.
Dobra nazwa musi wychodzić z ust bez wysiłku, jak dobre kichnięcie.
Tracy Chapman.
Boulder, Kolorado.
Jigglypuff, Wigglytuff. Samo leci.
Analogicznie, są imiona skazane na porażkę.
Nowy rektor mojej uczelni spamuje mnie mailami...
i bez urazy, ale jego imię i nazwisko się nie kleją.
Marc.
REKTOR UCZELNI SKIDMORE
C.
Conner!
Jeśli muszę przepłukać usta między twoim pierwszym,
a drugim imieniem...
to cofamy się do urzędu stanu cywilnego.
Marc C. to fonetyczna katorga.
Czuję to w pępku.
To jak robienie żabek pod górkę.
Marc!
C.
"Dasz radę, stary”.
"Coś ty za jeden?”
"Mieszkam naprzeciwko, widziałem cię na górce”.
"Jedziesz, ziom”.
Conner!
Chciałbym odegrać w życiu Marca rolę, jak Justin Timberlake w The Social Network.
Zabrać go na sushi i jabłkowe drinki,
a wychodząc rzucić od niechcenia: "Jeszcze jedno, Marc.
Wywal C”.
I wjeżdża beat Trenta Reznora.
"Marc, jeśli C. tyle dla ciebie znaczy,
wywal Marca i Connera, i zostań przy samym C”.
Jeśli ten gość będzie się nazywał C...
wyślę mu swoje majtki.
Założę się, że Seth Meyers nie bawi się tak z mikrofonem.
Lorne Michaels odstrzeliłby mnie na miejscu.
Moja mantra dnia: "Tylko nie poruszaj tematu Meyersa.
Przetrwaj ten występ”.
Jeśli ten gość przemianuje się na samo C., zobaczycie go na trasie Killer Mike’a.
W listopadzie, tył sceny...
perfekcyjny C-walk.
Baliście się o mnie, jak zjechałem ze stołka?
Przywaliłem solidnie,
ale spokojnie, wspólnota zawsze miała mnie na oku.
Mam o tym dobrą anegdotkę. Szósta klasa,
impreza nad jeziorem na koniec roku u królowej szkoły.
Miała brata z ósmej klasy - lokalny psychopata.
Zaliczył poprawczak za pobicie dorosłego ochroniarza.
Dzieciaki znad jezior Massachusetts nie biorą jeńców.
Docieram na imprezę.
Brat stoi na pomoście
i ciska moich rówieśników do wody, jednego po drugim.
Wszyscy czekają w kolejce jak w wesołym miasteczku.
Myślę: "Zajebiście” i też się ustawiam.
Przychodzi moja kolej, a on patrzy na mnie i pyta:
"Chris, jesteś pewien?”.
"Po pierwsze, nie wiedziałem, że mówisz.
A po drugie - co obudziło w tobie takie współczucie?
Wrzuć mnie do wody!”
"Uwierz mi Chris, nie mogę tego zrobić!”
"Właśnie wyjebałeś czwartoklasistkę na 12 metrów!
Rzuć mną!”
"Czemu stoimy?”
"Nie wiem. Dostrzegł we mnie element nierzucalny”.
"Też to widzę.
Nie potrafię tego ubrać w słowa,
ale Niemcy lub Japończycy na pewno mają na to określenie
na cały akapit”.
"Dobra, Chris, zrobimy tak:
złapię cię w pasie, policzymy do trzech i sam skoczysz...
do jeziora”.
"Czyli robimy scenę?
Przyszedłem tu odpocząć od teatru!”
Wyciemnienie. Producent wykonawczy: Mike Birbiglia.
Mike Birbiglia. Jezu...
Gość wygląda jakby ojciec i syn przeżyli Zakręcony Piątek
i utknęli w jednym ciele.
Jakby sprzedawał agentom FBI odpowiedzi do Wordle.
Wracając do Marca C. Connera,
chodziliśmy razem do szkoły. A dziś jest rektorem mojej uczelni.
Nie uznaję wakacji,
są dla dzieci i Duy Lipy.
Ostatni raz na wakacjach byłem w 2017 roku
i wyzerowałem konto w luksusowym sklepie z kapeluszami.
Było to w Saratoga Springs, w stanie Nowy Jork,
miasteczku wyścigów konnych i złowrogich bogaczy.
Z kumplami mamy fazę na nostalgiczne miejscówki.
Ostatnio usłyszałem, że kiedyś nostalgię uznawano za chorobę psychiczną.
Wsadzali ludzi do izolatki, jeśli choć raz westchnęli:
"Tęsknię za świętami”.
"Dystans, chłopcy!
Coś z nią nie tak!”
"Czemu, tato, ma tyfus?”
"Gdzież tam. To nie tyfus.
To nostalgia.
I zapamiętajcie:
jeśli tata po alkoholu zacznie zapalać świeczki,
przeglądać stare fotki na fejsie...
i słuchać Animal Collective...
albo Passion Pit...
nie wahajcie się, zabijcie mnie jak drób lub owada.
Skończcie ze mną”.
"To przesada, nie sądzisz, tatku?”
"Przesada to tęsknić
za koncertem Girl Talk z 2008 roku!
Gość tylko trzymał dwa magnetofony!”
Dobra...
Sklep z kapeluszami, w którym wyczyściłem konto,
nazywał się Hatsational.
W Saratoga Springs popyt na luksusowe nakrycia głowy
jest tak wielki, że są dwa takie sklepy
oddalone od siebie o jakieś 100 metrów.
W Hatsational czas płynie inaczej.
To królestwo 14-latka,
który rości tam sobie władzę.
Ubrany na galowo, ale nie tam w smoking,
tylko jak magnat z lat dwudziestych.
Mówi cicho, ale nie ze wstydu,
tylko przez pogardę.
"Przepraszam?”
Pracują tam też dorosłe panie, ale każda ustępuje diabełkowi w meloniku.
Układ jak z anime Studia Ghibli.
I wszyscy upojeni własnym produktem:
kapelusze od stóp do głów.
Z teraźniejszością łączy go tylko aparat na zębach.
Popełniliśmy błąd próbując go rozluźnić,
jako starsi koledzy,
bo nie wzięliśmy pod uwagę,
co nieograniczony dostęp do luksusowych kapeluszy robi z ego dziecka.
W naszej części świata nie ma czegoś takiego.
Najbliższe porównanie to Tybet, kiedy wybierali Dalajlamę.
Ten to musiał mieć nadmuchane ego. Jakby istniał tam do zawsze.
Miał wzrok człowieka, który oblał próbę u czarnoksiężnika
i pamiętał Prusy Wschodnie.
Jakby jakaś klątwa kazała mu krążyć pomiędzy dwoma sklepami.
Wchodzisz do jednego - stoi tam w meloniku.
Biegniesz do drugiego - znowu on.
"Wiadomo, że tu jestem,
a gdzie indziej miałbym być?”
W słomkowym kapelusiku,
jak Hannibal Lecter złapany na Kostaryce.
Musicie wiedzieć jedno:
ceny kapeluszy są tam zaporowe.
Przymierzaj, oglądaj, ale kupno nie wchodzi w grę.
Więc przymierzamy kapelusze z kumplami,
a ja ich nakręcam:
"Jerry, wyglądasz petarda!”.
"Buck - Francja elegancja!”
Dzieciak pilnuje najlepszego towaru
dla zwyrodnialców i bandytów.
Broń boże, żeby ktoś założył kapelusz nie tak,
od razu go skręca.
Kończymy zabawę, a ja jako rzecznik grupy mówię:
"Dziękujemy.
Macie tu piękne kapelusze.
Na pewno tu wrócimy”.
Odwracam się i już przy wyjściu słyszę, jak mówi:
"Wiedziałem, że to wracacze”.
"Coś ty, kurwa, powiedział?”
"Że jesteście wracaczami.
Przymierzacie, nie kupujecie i słodzicie, że wrócicie”.
"Masz nas za wracaczy?”
"Chris, wychodzimy”.
Nie pozwolę, by ten mały artdecowski skurwiel,
ta męska podfruwajka,
szkalował moją ekipę.
Nie pozwolę, by ten przedpokwitaniowy bachor z West Egg
nazywał mnie i moich trzech porządnych kumpli wracaczami.
Określeniem, które słyszę po raz pierwszy.
Pustym słowem, bez historii i mocy.
Zrodzonym w popapranych łbach
tych hochsztaplerów handlu detalicznego.
Udowodnię mu, że się myli”.
"Chris, wypiłeś za dużo cydru”.
"Wcale nie.
Nie wypiem za dużo cydru”.
"Synu?
Za ile ten kapelusz? Jerry, podobał ci się”.
"Tak, ale bez przesady”.
"Za ile, pytam”.
"120 dolarów, a co?”
"Zapakować”.
Ja pierdolę...
"Buck - ten ci się podobał?”
"Wyglądam w nim jak Francuz”.
"Zapakować”.
"Rory - a ten?”
"Wyglądam w nim jak Rod Stewart z lat 80-tych”.
"Wydaje ci się, ale pakuj...
i dorzuć ten szajs, który mam na głowie. Ile razem?”
"560 dolarów”.
"I co? Dalej jesteśmy wracaczami”?”
"Tak myślałem, skurwielu”.
"Ma pan debet na koncie”.
Wiem, co myślicie: "Chris i kumple?
Chyba laleczki Funko Pops. Pokaż nam tych kumpli...
bo coś tu śmierdzi”.
NIE MASZ WYSTARCZAJĄCYCH ŚRODKÓW NA KONCIE
AKTUALNY STAN KONTA: -93.30$
Spójrzcie na ten żal wypisany na twarzach.
Tragiczna polikuła.
Jakbyście zobaczyli takich w barze zwijających instrumenty,
poczulibyście ulgę, że ominął was
dwugodzinny akustyczny cover Uptown Funk.
Ostatnio mieliśmy szczerą rozmowę:
zdecydowaliśmy nigdy więcej nie założyć tych kapeluszy.
Wiem, co myślicie:
"Dobra, kumple się zgadzają,
ale ten diabelski dzieciak to jakaś ściema”.
Myślicie, że nie trzymam paragonów?
Za kogo wy mnie macie?
Za kogo wy mnie, kurwa, macie?
Ja się nie pierdolę w tańcu.
Poważnie traktuję tę robotę.
To nie są przelewki.
Myśleliście, że przyjadę do Chicago bez paragonów?
Zdradzę wam coś, co w głębi duszy też czujecie.
On jest tu najstarszy.
Ta trójka to nie są dobrzy ludzie.
Mają na sumieniu takie akcje, że włos się jeży.
Ale przy tej starożytnej bestii?
Są jak Greta Thunberg.
Spójrzcie, jak go ściska.
Próbuje go powstrzymać.
A ten uśmiech? Wie, że zaraz się wyrwie.
Won z nim.
Jak to kamery nie były włączone?
Mój błąd.
Mieliście kiedyś blokadę na kole? Uwielbiam je.
To kara za absurdalnie długi postój.
Publiczne upokorzenie. Ośla czapka dla samochodu.
Ludzie na jej widok tracą resztki godności.
Bibliotekarki wpadają w trans.
"Blokada!”
"Serio? Taniec zwycięstwa?”
Blokada na kole to ostatni element
współczesnego prawa, który przypomina gniew czarownika.
"Stałeś tu za długo!
Teraz zostaniesz tu na zawsze!”
Byliście cudowni. Zakończmy to piosenką.
Dziękuję!
Światła!
Czasem mam wrażenie Że nie łapię sensu istnienia
Kiedyś w domu strachów
Najbardziej przeraziło mnie coś Co w ogóle nie było straszne
Nie zrozumcie mnie źle
Byłem w napięciu od początku do końca Człowiek idzie gęsiego
Wyskakują nań potwory Demony z piłami
Ludzie-kozy, półnadzy klauni Zbiegowie proszący o pomoc
Ledwo przez to przechodzę Mówię: "nie, proszę, nie”
Zaczynam wrzeszczeć bez opamiętania
O, mój Boże!
A nogi odmawiają mi posłuszeństwa To nie duch, nie goblin
To inna zwiedzająca
Młoda, z korpo
W schludnym stroju
Żadna gotka czy dziwaczka
Zwykła kuzynka
Nie wiedzieć, czemu Po tym całym syfie
Widok 28-letniej, normalnej osoby Która nie zrobiła nic złego
Trafił mnie w czuły punkt lęku Padłem na ziemię, krzycząc
Przepraszam - mówię nie wiem, skąd ta reakcja
Żeby mnie uspokoić, zaczęła machać
Co sprawiło Że krzyczałem jeszcze głośniej
Więc teraz ja - jak Shelley Duvall Wrzeszczę na kobietę, która macha do mnie
Jak burmistrz na paradzie
Aktorzy straszący Patrzą zdezorientowani
Dlaczego ktoś inny kradnie im scenę Osoba tak zwyczajna
Że idealnie pasowałaby do
Bloku
Reklam
Przed seansem
W kinie
Ale najgorsze, że stała tuż za mną
I widziała wszystkie potworności
Obok których przeszedłem obojętnie
Starca przypiętego do materaca
Małego chłopca w masce psa
Cytującego kwestię z Jerry’ego Maguire’a
"Daj mi sobie pomóc!”
Chciałem jej powiedzieć Że jestem irlandzkim katolikiem
Który za rzadko pozwala sobie krzyczeć I wszystko tłumi w środku
Na przykład w 2014 Rzygałem tak głośno
Że mój partner zadzwonił do mojej mamy I zapytał: "Czy to normalne?”
"Tak. Chris bardzo teatralnie wymiotuje”
Fakt, że najbardziej Przestraszył mnie inny widz
Maluje ten dom strachów W bardzo współczesnym wymiarze
Wszyscy zastanawiali się Czy to oni są potworami
Co za syf
Jak w nowoczesnych horrorach
Gdzie cały strach Okazuje się alergią sezonową
I wszystko zjebali!
Nie mówcie mi, że Dziedzictwo. Hereditary
To film o macierzyństwie
To film o tym, jak przerażająca Jest grupa nagich dorosłych
W jarzeniowym świetle
Dziękuję, Chicago!
Wielkie dzięki!
Napisy: Sylwia Weider